Dla Pete’a Simmonsa,
który jest integralną częścią naszej rodziny

Prolog

Coś jest nie tak.

Mój wewnętrzny pierwotny instynkt krzyczy, że powinnam wracać do domu, do Connora. Nie tylko z powodu naszej kłótni. I tych okropnych, bolesnych rzeczy, które powiedział. Chodzi o coś innego.

O to podskórne przeczucie, że nie powinnam była zostawiać syna samego, mimo iż ma siedemnaście lat.

Szybko.

Smuga odblaskowych pomarańczowych stożków rozmywa mi się za oknem, kiedy nabieram prędkości, dopóki nie zatrzymują mnie roboty drogowe. Odświeżacz powietrza w kształcie świeczki zwisający ze wstecznego lusterka kołysze się z boku na bok – jego truskawkowy zapach aż mnie mdli.

Bębnię opuszkami palców o kierownicę, czekając, aż światło zmieni się na zielone. Deszcz dudni o dach samochodu, wycieraczki przeskakują z lewa na prawo. Żołądek ściska mi się boleśnie, ale nie z powodu grzmotów i piorunów – chociaż burze zawsze przypominają mi o czasach, o których wolałabym zapomnieć – tylko przez matczyną intuicję.

Już to kiedyś czułam. Tę kulę przerażenia pędzącą w moją stronę.

Wciągam z drżeniem powietrze i mówię sobie, że wszystko gra. To naturalne, że stres i obawy zżerają mnie swoimi ostrymi zębami. Po tym, jak zaginęli dwaj chłopcy, każda matka w naszym mieście jest teraz w stanie najwyższej gotowości. A ja właściwie mam więcej powodów do zmartwień niż inni.

Nie żebym sądziła, iż Connora porwano. W tym, że nie odbiera moich telefonów, nie ma nic dziwnego. Ale nigdy nie ignorował Kierona.

Nigdy.

Zwłaszcza jeśli go prosił, aby do niego zadzwonił po wizycie w szpitalu.

Dlaczego nie odebrał?

Oczami wyobraźni widzę, jak zbiega ze schodów, przeskakując po dwa stopnie naraz, i jak balansuje na krześle, żeby dobrać się do przekąsek, które chowa na szafie, nieświadomy, że dobrze o tym wiem.

Miał wypadek czy może stało się coś innego?

Coś gorszego?

Mam złe przeczucie. Aż mi się przewraca w żołądku.

Spokojnie.

W ostatnim czasie żyłam w takim stresie, że mam prawo czuć niepokój. Mam prawo być podenerwowana. Tak czy siak… Stukam w komórkę i próbuję raz jeszcze dodzwonić się do Connora. Na ekranie wyświetla się jego zdjęcie, które tak uwielbiam. Zrobiliśmy je przed pięcioma laty podczas wyjątkowo gorących jak na tę porę roku Świąt Wielkanocnych. To było, zanim jeszcze zdiagnozowano Kierona, zanim wszystko się zmieniło. Jesteśmy na plaży, wiatr targa jego ciemne loki. Connor uśmiecha się szeroko, a twarz wokół ust ma usmarowaną lodami czekoladowymi.

Kiedyś wszyscy byliśmy tacy szczęśliwi. Nie wiem jak, ale muszę wierzyć, że znowu tak będzie. Alternatywa jest zbyt bolesna, żebym mogła ją znieść.

Telefon dzwoni i dzwoni. Na karku czuję zimny dotyk strachu. Rozgorączkowana próbuję jeszcze raz, tym razem z telefonu Kierona. Wciąż nie odbiera.

Czekam już wieczność na zmianę świateł.

Kieron śpi na siedzeniu obok. Głowę ma opartą o szybę, która zaparowała od jego oddechu. Ciemny łuk rzęs rozpościera się na jego bladej skórze niczym pajęczyna. Wizyta w szpitalu go wyczerpała. Koc w czerwoną szkocką kratę, który zawsze wożę w samochodzie, zsunął mu się z kolan, więc pochylam się i przykrywam mu nim nogi. Siedzenie pasażera połyka jego maleńkie ciało. Kieron ma trzynaście lat i powinien rosnąć, ale przez chorobę się kurczy. Ja też się kurczę przez jego chorobę. Czasami wydaje mi się, że cała moja rodzina znika. Aidan prawie ze mną nie rozmawia, nigdy mnie nie dotyka. Dzielący nas w łóżku odstęp stale się powiększa. Każde z nas trzyma się niepewnie swojego końca materaca, a pas chłodnej pościeli tworzy między nami niewidzialną barierę. Moja głowa już nie spoczywa na jego piersi, jego noga już nie leży przewieszona przez moją, jego palce już nie głaszczą moich włosów.

Connor z kolei odpowiada monosylabami i jest markotny, właściwie jak typowy siedemnastolatek, tylko że on nigdy taki nie był, zanim…

Ale nie chodzi jedynie o to. Chodzi też o chorobę, która daje się we znaki nie tylko Kieronowi. Ona dotyka nas wszystkich.

Światło zmienia się wreszcie na zielone.

Szybko.

Chcę już ruszać, ale nagle dostrzegam żółtą smugę i przez strugi deszczu widzę nadjeżdżającą koparkę, która blokuje mi drogę.

Kieron wzdycha przez sen tak samo, jak jego brat wzdycha, kiedy nie śpi. Czasami mam wrażenie, że chłopcy komunikują się tylko poprzez serię odgłosów i wzruszenia ramion. Ale to nie fair. Trudno się dziwić, że usta Connora są ciągle zaciśnięte w wąską kreskę, zupełnie jakby zapomniał, jak się uśmiecha. Oprócz tego wszystkiego, co przeszedł przed wakacjami i co zmieniło mojego pogodnego syna w zżeraną przez wyrzuty sumienia kupkę nieszczęścia, nie dość, że martwi się o swojego brata, to jeszcze zmaga się z bolesną świadomością, że z paczki trojga kumpli dwóch zniknęło.

„Porwani”, tak ich nazywa lokalna prasa, donosząc, że spośród tych, którzy tam byli owego tragicznego dnia, tylko Connor nie zaginął.

Ale Connor, który chowa się w swoim pokoju, zbyt przerażony, aby pójść do szkoły, jest tego świadomy.

Wszyscy jesteśmy tego świadomi.

Tyler i Ryan zniknęli bez śladu, a policja nie ma pojęcia dlaczego.

Muszę zadbać o to, żeby Connor był bezpieczny.

Spoglądam na Kierona.

Zrobię wszystko, żeby żadnemu z nich nie stała się krzywda.

Operator koparki unosi rękę w podzięce i przejeżdża. Nawet nie wiem, kiedy światło zmienia się znów na czerwone. Sfrustrowana uderzam dłońmi o kierownicę.

Spokojnie.

Wiem przecież, że Connora nie porwano.

Jest w domu.

Drzwi są zamknięte na klucz.

Nic mu nie jest.

Tyle że…

On nigdy nie ignoruje Kierona.

Nigdy.

Szybko.

Pomimo czerwonego światła ruszam. Nic nie nadjeżdża. Ponownie włączam radio. Prezenter wiadomości spokojnym tonem donosi skrótowo, że zaginionych chłopców jeszcze nie odnaleziono, ale policja sprawdza kilka tropów. Nikt inny nie zaginął. W powietrzu wisi jednak niewypowiedziane „jeszcze” i chociaż wiem, że Connor jest bezpieczny, naciskam stopą na pedał gazu. Dopiero w domu się uspokoję. Kiedy znajdziemy się pod jednym dachem i będę mogła jako tako udawać, że wszystko jest takie, jak było.

Dawniej.

Widoczność jest kiepska. Zwalniam sfrustrowana, wytężając wzrok przez zasłonę ulewnego deszczu. Jeśli będę mieć wypadek, nie przydam się Kieronowi, nie przydam się już nikomu. Gdy znowu uderza piorun, serce mi przyspiesza. Odliczam sekundy tak samo jak wtedy, kiedy chłopcy byli mali.

Raz.

Dwa.

Trzy.

Rozlega się grzmot. Burza jest coraz bliżej. Wszystko jest coraz bliżej, wszystko coraz bardziej się wali. W żołądku czuję twardą kulę, a rosnące poczucie zagrożenia sprawia, że tętno skacze mi jak szalone.

Szybko.

Chęć powrotu do domu bierze górę nad głosem rozsądku, który nakazuje mi zwolnić. Mijam w pośpiechu stary szpital, który popadł w ruinę – biało-niebieski szyld służby zdrowia obrósł bluszczem – a potem przejeżdżam obok budynku szkoły średniej. O mały włos nie zauważam ubranego na czarno mężczyzny, który wchodzi na przejście dla pieszych – choć chyba jednak musiałam go widzieć, bo trąbię na niego, a on wskakuje z powrotem na chodnik. Wygraża mi pięścią, ale ja jadę dalej.

Szybko.

W piersi czuję ucisk, kiedy skręcam w swoją ulicę, a potem na podjazd. Na widok otwartych drzwi wejściowych z ust wyrywa mi się jęk przerażenia.

Nie budzę Kierona. Wysiadam z auta – choć właściwie prawie z niego wypadam – i ślizgając się na mokrym asfalcie, pędzę do domu.

– Connor?

W holu leży przewrócony stolik. Na dębowej podłodze walają się odłamki mojego ulubionego zielonego wazonu rozbitego w drobny mak. Lilie, które ktoś zostawił na progu, są rozsiane po całym przedpokoju.

Kwiaty na pogrzeb.

– Halo? – mówię cichym i drżącym głosem.

Kremowa ściana przy drzwiach jest wysmarowana krwią. Telefon Connora leży w kałuży wody z kwiatów, ma roztrzaskany ekran. Biegnę po schodach do sypialni syna. Słyszę męski głos. Popycham drzwi i w tej samej chwili padają strzały.

Odruchowo osłaniam głowę, dopiero później się orientuję, że to odgłosy gry wojennej dobiegające z telewizora. Xbox Connora leży na podłodze zaplątany w kabel od słuchawek.

Sypialnia jest pusta.

Porwany.

To niemożliwe.

– Connor?

Był tutaj.

Był bezpieczny.

Drzwi wejściowe były zamknięte na klucz.

W pośpiechu sprawdzam każdy pokój, aż w końcu wracam do holu i z przerażeniem wpatruję się w krew na ścianie, starając się to wszystko pojąć.

Connor zniknął.

Część pierwsza

1

Lucy

Trzynaście dni przed porwaniem Connora

Znowu tam jest. Ten samochód. Mały, biały i zupełnie nie na miejscu. Stoi pod jednym z buków, które strzegą naszej ulicy, dając nam pewne poczucie bezpieczeństwa.

Kto to może być?

To rodzinna okolica. Większość naszych sąsiadów ma SUV-y, podwójne garaże i ładniutkie wybetonowane podjazdy z miejscem do parkowania dla gości. Nikt tutaj nie zostawia auta na ulicy.

– Czemu tam stoi? – pytam Aidana, kiedy wyjeżdżamy z domu. – To już trzeci raz w tym tygodniu. – Tym razem samochód również jest zbyt daleko, żebym rozpoznała siedzącą w nim postać, ale za to wystarczająco blisko, żeby kierowca widział mój dom. A coś mi mówi, że to właśnie mój dom go interesuje.

Moja rodzina.

Osłaniam oczy przed jasnymi promieniami słońca, które wpadają ukosem przez przednią szybę.

– Nie wydaje ci się, że to dziwne?

– Nie mamy ważniejszych spraw na głowie? – pyta ze znużeniem Aidan.

Powstrzymuję się od riposty, widząc, jaki jest blady i jak zaciska palce na kierownicy. Ma prawo się stresować. I ja także. Od tego dnia wiele zależy.

– Wszystko w porządku? – Obracam się na siedzeniu.

– Tak. – Kieron posyła mi zmęczony uśmiech. Tak przywykł do tych szpitalnych wizyt, że nie robią na nim najmniejszego wrażenia, chociaż dałam mu do zrozumienia, że ta jest inna. Wyjaśniłam mu, o co zamierzam dziś poprosić, a on skinął głową. Spodziewał się tego.

My wszyscy się tego spodziewaliśmy.

Aidan jedzie za szybko.

W samochodzie co chwila zapada niezręczna cisza, którą próbuję wypełnić rozmową, ostrożnie dobierając słowa. Uważam, żeby nie wspominać o tym, co może ominąć Kierona. Dopiero co został wypisany ze szpitala, kilka dni po wyjątkowo paskudnej infekcji, i nie będzie go na jutrzejszym rozpoczęciu roku szkolnego.

– Sądzisz, że moja nowa wychowawczyni też będzie mi przysyłać prace domowe? – On także myśli o szkole.

– Na pewno, nie chcą, żebyś narobił sobie zaległości. – Martwię się nie tylko o jego edukację. Już wcześniej opuszczał całe semestry z powodu nawracających infekcji bakteryjnych towarzyszących jego chorobie. Smuci mnie również to, że czasami jest wykluczony z życia towarzyskiego. Nie zawsze może wyjść, żeby się pobawić z przyjaciółmi. Nie zawsze ma energię na trening w klubie pływackim. Aidan i ja staramy się nie traktować go inaczej niż Connora, ale prawda jest taka, że on jest inny niż Connor. Odróżnia się też od swoich rówieśników.

Kiedy pięć lat temu zdiagnozowano u niego PSC, czyli pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych – przewlekłą chorobę wątroby – przestał rosnąć w takim tempie jak inne dzieci. Właściwie przestał żyć, choć pewnie znowu dramatyzuję.

Gdyby ktoś go zapytał, Kieron odparłby, że jest szczęśliwy. I tak jest. Żyje z dnia na dzień jak większość dzieciaków. Przeważnie czuje się dobrze i jest wdzięczny, że ból aż tak mu nie dokucza. Nad skutkami ubocznymi leków z reguły da się zapanować. Ale te infekcje i ataki żółtaczki są okropne.

Kiedy zatrzymujemy się przed najbliższym wejściem na oddział pediatryczny, oddycham z ulgą. Aidan najpierw nas odstawia, a dopiero potem rozpoczyna grę losową, która polega na tym, że krąży po zbyt małym parkingu ze zbyt małą liczbą miejsc postojowych, wypatrując ludzi z kluczami w dłoni zmierzających do swoich aut.

Był czas, kiedy czekałam. Kiedy jeździliśmy w kółko razem.

Ale teraz idziemy bez niego.

Szpitale mają charakterystyczny zapach. I smak, który gryzie w gardło. Wielu ludzi mówi, że ich nie cierpi, ale ja jestem chyba bardziej oswojona z placówkami medycznymi niż inni. Czuję się dobrze pośród tej krzątaniny. Wewnątrz tych murów z czerwonej cegły odmienia się ludzkie życie. Tu się ratuje ludzkie życie.

– Jesteśmy! – Przepycham się przez drzwi wahadłowe i melduję nasze przybycie na ekranie dotykowym. Przysiadamy na twardych pomarańczowych krzesłach z plastiku w zatłoczonej poczekalni. Jest tu tak gorąco, że cała się lepię.

Kolano dygocze mi z nerwów. Co kilka sekund spoglądam na drzwi, modląc się, żeby Aidan dotarł, zanim nas wezwą.

– Mam PSC. – Słyszę, jak Kieron odzywa się do małej dziewczynki, która siedzi obok niego z kędzierzawą lalką na kolanach.

– Co to znaczy? – pyta.

– Kiedyś cały czas swędziała mnie skóra, ale już nie swędzi – mówi po prostu Kieron. Tylko że za tym kryje się znacznie więcej.

PSC – trzy litery o ogromnych implikacjach. Jedną, która często przychodzi mi na myśl, jest potencjalny rak dróg żółciowych. Przyczyna jest nieznana – i to jest frustrujące. Choroba może się rozwinąć po infekcji, może być też uwarunkowana genetycznie albo mieć podłoże autoimmunologiczne. Może ją też wywołać coś zupełnie innego. Nikt tak do końca nie wie.

Nie da się tego wyleczyć.

– Kieron? – zwraca się bezpośrednio do niego pielęgniarka, która po nas przyszła.

Mój syn wstaje i idzie za nią. Zerkam raz jeszcze za siebie, po czym też wchodzę do gabinetu doktora Petersa.

– Jak się dzisiaj masz, młody człowieku? – pyta lekarz.

– Dobrze. – Kieron unosi dłoń, a doktor Peters przybija mu piątkę.

– Nieprawda – wtrącam nieco ostrzejszym tonem, niż zamierzałam. – To znaczy, nie ma się dobrze. Schudł. Prawie nie ma apetytu i jest ciągle zmęczony. W zeszłym tygodniu znów trafił na oddział…

– Niech no cię obejrzę. – Doktor Peters ogląda oczy Kierona, jego skórę. – Mamy już wyniki badania krwi i najnowszą tomografię. – Stan zdrowia Kierona jest monitorowany co trzy do sześciu tygodni. – Nastąpiło pogorszenie, ale ogólnie… – Urywa, kiedy do pokoju wpada zdyszany i czerwony na twarzy Aidan ze spoconą grzywką i skruszonym spojrzeniem.

– Myślę, że już czas – mówię cicho.

Doktor Peters tymczasem gryzmoli coś na karcie Kierona. Nie mogę znieść tego czekania, aż się odezwie. Serce tłucze mi się o żebra. Decyzja o tym, aby zasugerować przeszczepienie wątroby mojemu najmłodszemu synowi, nie była łatwa. Wszyscy wiedzieliśmy, że istnieje takie prawdopodobieństwo, ale modliliśmy się, żeby do tego nie doszło. PSC to zwykle wolno postępująca choroba. Statystycznie rzecz biorąc, Kieron nie powinien być na tym etapie po pięciu latach, a jednak tu jesteśmy. Doktor Peters najwyraźniej nie zgadza się z moją opinią.

– Zmienię mu leki.

– W ciągu ostatnich dwóch miesięcy był już trzy razy w szpitalu. Jest coraz słabszy.

– Jego stan nie jest idealny, ale nie widzę zbytnich powodów do niepokoju. Około trzydziestu procent dzieci z PSC potrzebuje przeszczepu wątroby dopiero po dziesięciu latach od postawienia diagnozy. Kieron nie jest jeszcze aż tak chory, żeby wpisać go na listę oczekujących. Wiem, że to przerażające, ale jego stan raczej nie pogorszy się nagle na tyle, żeby…

– Ale… – Tłumię złość. – Doktorze Peters… Rob, Kieron w ogóle nie powinien cierpieć na tę chorobę. U dzieci w jego wieku to niespotykane i nie można przewidzieć… nie można zagwarantować…

– Lucy, nikt nie może niczego obiecać…

Ale właśnie tego potrzebuję. Obietnicy przyszłości.

– Proszę posłuchać – mówię. – Jeśli będziemy za długo zwlekać, Kieron może być już zbyt chory na tak poważną operację. Widzimy coraz wyraźniej, że jego wątroba nie będzie działać bez końca, i nie, PSC nie powinno postępować tak szybko, ale tak bywa i tak się stało. Jeśli to początek niewydolności wątroby, to lepiej zareagować teraz, niż czekać. – Silę się na spokojny i opanowany ton, żeby nie wyjść na rozhisteryzowaną matkę, chociaż tak właśnie się czuję. Do oczu napływają mi piekące łez. Odpędzam je mruganiem.

– To cienka granica, Lucy. Jasne, że nie chcemy czekać, aż Kieron będzie zbyt słaby, żeby go operować, jednak moim zdaniem to jeszcze nie jest początek niewydolności wątroby…

– Ale ja wiem, co…

W głosie doktora Petersa pojawia się nuta irytacji.

– Będziemy wiedzieć, kiedy nadejdzie ta pora, i…

– Znam przypadek młodej dziewczyny, której stan tak raptownie się pogorszył, że… – Jestem świadoma obecności Kierona w pokoju, więc nie kończę, ale właściwie nie muszę.

– To się zdarza niezwykle rzadko, Lucy.

– Wiem o tym. Ta choroba też jest rzadka, a jednak się zdarza. – Mówię za szybko. – Zdarzyła się nam. A ja chcę tylko… chcę tylko, żeby Kieron poczuł się lepiej i…

– Mamo, nic mi nie jest. – Kieron wsuwa swoją dłoń w moją i ją ściska. Mój syn. Taki dzielny.

– Będziemy go baczniej obserwować. – Rob wystukuje coś na klawiaturze komputera. – I kontynuować antybiotykoterapię. Zobaczymy się za dwa tygodnie. Może być dziewiętnastego?

– Ale…

– Lucy, to dobrze, jeśli Kieron nie potrzebuje operacji. – Aidan wyjmuje komórkę i klika w kalendarz. – Dziewiętnastego mam konferencję, ale Lucy może…

– W końcu będzie potrzebował operacji. Nie możemy udawać, że nie. – Przez chwilę wpatruję się w Roba, zmuszając go, aby spojrzał mi w oczy. Żeby rozmawiał ze mną jak z koleżanką po fachu, a nie jak z rodzicem. Nie mogę uwierzyć, że Aidan tak bezkrytycznie akceptuje wszystko, co mówi mu lekarz. Ja nie mogę tak po prostu ślepo zaufać komuś, kto ma biały kitel i plakietkę z nazwiskiem. Niemniej sądząc po tym, jak Rob zaciska szczęki, raczej nie ma sensu się z nim spierać. Widzę, że nigdy nie doświadczył tego lęku, który czuje rodzic mający chore dziecko. Nie chcę martwić Kierona, więc zabieram swoją torbę, swoje wątpliwości i obawy, i wychodzimy z gabinetu.

W drodze do domu Kieron przysypia. Nie odzywam się do Aidana. Nie mogę powiedzieć tego, co chcę, bo wszystkie słowa zostawiłam w szpitalu, zostawiłam tam całą swoją nadzieję.

Tłumię kolejne ziewnięcie, kiedy w milczeniu skręcamy w naszą ulicę. Tamto miejsce pod bukiem jest puste. Białego auta nie ma, ale to wcale nie zaciera tego poczucia, że ktoś obserwuje nasz dom.

Że ktoś obserwuje mnie.

– Otworzę drzwi i dopiero wtedy obudzimy Kierona – mówię do Aidana, wysiadając z auta.

Dochodzę do domu i już mam wsunąć klucz do zamka, kiedy nagle coś przykuwa moją uwagę.

Na progu leży martwy ptak.

Jego czarne pióra połyskują, a wnętrzności wylewają się na beton. Na ten widok żołądek podjeżdża mi momentalnie do gardła.

– Usunę go, zanim Kieron zobaczy – rzuca zza moich pleców Aidan.

– Ale… – Przełykam mocno ślinę. – Jak myślisz, skąd się tu wziął? – Tak naprawdę chcę zapytać, kto go tutaj położył, ale rozpaczliwie pragnę usłyszeć jakieś racjonalne wyjaśnienie.

Ktoś jednak mnie obserwuje.

– To pewnie prezent od kota – odpowiada Aidan.

Tylko że my nie mamy kota.

Ani nikt z naszych sąsiadów.

Na ramionach czuję ciężar nie tylko niewiadomej przyszłości, ale też przeszłości.

Powoli mnie dopada.

Jak głosi stare porzekadło: „Powróz winy z czasem się przeciera”.

Teraz niemal czuję, jak się zacieśnia na mojej szyi.

2

Lucy

Aidan naciąga na dłonie niebieskie lateksowe rękawiczki, które wyjął ze służbowego auta, i zgarnia nieżywego ptaka – jako weterynarz umie się obchodzić z martwymi zwierzętami. Ptak zniknął, ale ja nadal widzę jego szkliste oczy wbite we mnie.

Nie mogę powstrzymać ogarniającej mnie paniki.

Czy zostawił go kot? Na naszej ulicy nie ma ani jednego, a poza tym myślałam, że koty, jeśli już przynoszą zwierzęce truchła, to tylko swoim właścicielom.

– Mamo?! – krzyczy z samochodu Kieron, przecierając zaspane oczy.

– No już, chodź do środka. – Kiedy prowadzę go do przedpokoju, na progu dostrzegam ciemne kropelki krwi. Po plecach przechodzą mi ciarki. Oglądam się do tyłu przez ramię.

Ulica jest pusta.

Zamykam za nami drzwi, odwieszam kurtkę i wyciągam rękę po anorak Kierona.

– Chcesz poleżeć na sofie, kiedy będę szykować kolację?

Kręci głową.

– Pójdę na górę. – Jest wycieńczony. Stąpa ciężko i powoli. Szkoda, że nie mogę go dźwignąć i zanieść na biodrze, tak jak kiedyś, zanim urósł i stał się zbyt ciężki. Pragnę go przytulić, ale też żeby i mnie ktoś przytulił. Brakuje mi bliskości Aidana. Chore dziecko wcale nas do siebie nie zbliżyło, tylko oddaliło.

Z łazienki rozlega się głośna muzyka. Arctic Monkeys śpiewają: Do I Wanna Know?, a w tle słychać szum lejącej się wody. Pukam do drzwi.

– Connor, wróciliśmy.

Nie słyszy mnie albo tylko udaje.

Przez wiele lat toczył wojnę z czystością – wzbraniał się przed myciem włosów i szorowaniem zębów. To się zmieniło, kiedy znalazł sobie dziewczynę, a teraz, kiedy pomyślę, jak to się skończyło, jaki był – jaki jest – załamany, serce mi się kraje.

To wszystko moja wina.

– Jeśli sama przestaniesz się obwiniać, to może Connor też w końcu przestanie cię winić – powtarza ciągle Aidan. Tylko niby jak mam to zrobić?

– Chcesz pograć w karty? – pytam Kierona, kiedy docieramy do jego pokoju.

– Nie. Poczytam trochę.

– Niech zgadnę. – Przykładam palec wskazujący do brody, udając, że się zastanawiam. – Igrzyska śmierci? – Kieron ma obsesję na punkcie tej trylogii. Ściany w jego sypialni są oklejone plakatami z filmu, ledwo widać ukrytą pod nimi jasnoniebieską farbę.

– Tak.

– Kiedyś ci się znudzą.

– Nigdy.

Jego wzorzysta kołdra jest ozdobiona motywem planet Układu Słonecznego. Odciągam ją, żeby mógł wskoczyć do łóżka. Materac zapada się pod moim ciężarem, kiedy na nim klękam i sięgam na drugą stronę, żeby wyłączyć światełka choinkowe w kształcie gwiazdek rozwieszone wokół stelaża. Ściągam Kieronowi buty i skarpetki, a potem otulam go kołdrą. Na widok jego stóp – teraz niemal tak dużych jak Aidana  – w gardle rośnie mi gula. Przypominam sobie, jak ciągnęłam go za paluszki – „ta mała świnka poszła na targ” – zupełnie jakby to było wczoraj, kiedy martwił się tylko tym, że tamta mała świnka nie dostała pieczeni.

A teraz może umrzeć.

Zakrywam usta dłonią zaciśniętą w pięść, maskując szloch kaszlem. Nie mogę tak myśleć.

Nie chcę tak myśleć.

Ta choroba postępuje wolno.

Nie zawsze.

Zamilcz, mówię do głosu w mojej głowie.

– Przynieść ci coś do picia? Może jakąś przekąskę? – pytam, kiedy Kieron już się umościł.

– Nie, dzięki, mamo. – Rysy jego twarzy się rozluźniają, jakby znów znalazł się w swoim bezpiecznym miejscu, w którym komputerowe gry wojenne kontrastują z modelami z serii Lego Star Wars zbierającymi kurz na półkach. Edward, jego pluszowy miś o jakże oryginalnym imieniu, leży wyciągnięty na komodzie obok puszki wosku do włosów firmy L’Oréal, którą dał mu Connor razem z na wpół zużytą butelką płynu po goleniu Nivea. Mój synek balansuje na cienkiej linie, małymi kroczkami zbliżając się ku dorosłości. Czy kiedykolwiek dotrze do celu i wkroczy w nowe życie, czy może spadnie? Szacuje się, że bez przeszczepu wątroby od chwili postawienia diagnozy będzie żył jeszcze dziewięć–osiemnaście lat. Za sobą ma już pięć. Na samą myśl o tym, że bez chirurgicznej interwencji zostały mu być może jeszcze tylko cztery lata, aż mnie zatyka. Kieron może nie dożyć obecnego wieku Connora.

Mrugam, rozpraszając napływające do oczu łzy, i posyłam mu szeroki uśmiech.

– Placek pasterski czy pieczony kurczak?

– Niedzielna kolacja w poniedziałek?

– Czemu nie? – Nie wiem, ile niedziel mu zostało. Boże, muszę przestać tak myśleć. Nic mu nie jest. W tej chwili wszystko jest w porządku. I powinno być w porządku jeszcze przez wiele lat. – Z dodatkową ilością farszu i puddingu.

– Dzięki, mamo. Możesz poprosić Connora, żeby do mnie zajrzał?

– Tak, gdy tylko wyjdzie spod prysznica.

Pokój Connora tonie w morzu zwiniętych w kulkę skarpet, pomiętych T-shirtów, pustych opakowań po chipsach i puszek zaśmiecających podłogę wokół przepełnionego kosza. Ściany w odcieniu gołębiej szarości pokrywają rysy. Musimy je czymś ozdobić.

Kiedy czekam, aż skończy się myć, wyjmuję z szafy jego mundurek. Dzisiaj było szkolenie dla nauczycieli, ale jutro zaczynają się zwykłe zajęcia. Szkoda, że wcześniej nie sprawdziliśmy, czy Connor mieści się jeszcze w swoją starą marynarkę – nie nosił jej od Wielkanocy, kiedy przestał chodzić do szkoły, czyli kilka tygodni przed właściwym końcem semestru. Był zbyt roztrzęsiony, żeby spojrzeć wszystkim w oczy. Za bardzo się wstydził. Zresztą nie tylko on. To, co się stało, sprawiło, że ziemia usunęła mi się spod stóp i wciąż potykam się o gruzła. Nadal próbuję odzyskać równowagę.

Wieszam marynarkę na drzwiach. Zasady dotyczące noszenia mundurków przez uczniów mogą się teraz zmienić. Wprowadził je dyrektor szkoły, pan Marshall, który przykładał dużą wagę do wizerunku i wyników. Ale jutro już go tu nie będzie – jedna z mam napisała na facebookowej grupie dla rodziców, że po tym, co się wydarzyło, został zwolniony. Jestem pewna, że dla Connora będzie lepiej, jeśli wróci do starej szkoły, będzie ze swoimi przyjaciółmi – Ryanem i Tylerem – i odzyska chociaż pozory normalności.

Może zapytam Melissę i Fergusa, rodziców Ryana i naszych najstarszych przyjaciół, czy będą chcieli pojechać z nami do Center Parcs w trakcie październikowych ferii. W ten sposób wszyscy będziemy mieli się na co cieszyć. Dorastałam na tej samej ulicy co Melissa. Ryan urodził się kilka miesięcy po Connorze i chłopcy zawsze byli ze sobą zżyci. W zeszłym roku tak dobrze się bawiliśmy! Mel zgarnęła mnie do spa, żebym się zrelaksowała, a Fergus zabrał Kierona na placki, żeby Aidan mógł zakosztować sportów ekstremalnych z Connorem i Ryanem. Oboje bardzo nas wspierali.

Kto wie, dzięki zmianie scenerii może wróci dawny Connor. Ten, który żartował i lubił się śmiać.

Brakuje mi go.

– Lucy?! – woła z dołu Aidan.

– Zaraz zejdę.

Pokój pachnie nastolatkiem – mieszanką męskiego dezodorantu i stóp z nutą czegoś zgniłego.

Podchodzę do okna, żeby je uchylić. Chcąc nie chcąc, przeczesuję wzrokiem ulicę w poszukiwaniu białego samochodu i nagle przypomina mi się okaleczony ptak. Na świecie pełno jest samochodów i kotów. To mógł być zwykły przypadek, ale moje ręce i tak pokrywają się gęsią skórką.

To, że czuję, iż zasługuję na karę, wcale nie znaczy, że ktoś mi ją wymierza, prawda?

W pobliżu nikogo nie ma. Przed domem na rogu, do którego w weekend wprowadziła się nowa rodzina, piętrzy się góra kartonowych pudeł przeznaczonych na makulaturę. Muszę zanieść tym ludziom butelkę wina i przywitać ich w sąsiedztwie.

Po drugiej stronie ulicy dostrzegam ruch za firanami. Czyżby ktoś mnie obserwował?

Nie, to niedorzeczne. Przecież to dom pani Simpkin. Co tydzień robię dla niej zakupy, a Aidan każdej zimy odśnieża jej podjazd, ale i tak szybko odsuwam się od okna i niechcący trącam biodrem biurko Connora. Ekran jego laptopa rozświetla się nagle, przykuwając mój wzrok. Na widok otwartej karty przeglądarki serce mi przyspiesza. Zastanawiam się przez moment, czy to, co się wydarzyło, nadal prześladuje Ryana i Tylera tak samo jak Connora.

Tak samo jak mnie.

To był wypadek. Straszny, okropny wypadek, ale najwyraźniej Connor wciąż się obwinia, podobnie jak ja obwiniam siebie.

Oboje zawiedliśmy ludzi, których kochamy.

Gdyby tylko, gdyby tylko, gdyby tylko…

Patrzę na ekran i czuję, jak skręca mi się żołądek. Jak Connor ma zacząć od nowa, jeśli codziennie się tym zadręcza?

Ale z drugiej strony nie ma dnia, żebym ja też o tym nie myślała.

Jak każde z nas ma zacząć od nowa?

Zza okna dobiega dojmujący skrzek ptaka, który przypomina mi o wronie na progu, o krwi i o strachu, jaki musiała czuć w ostatnich chwilach życia.

O strachu, jaki ja czuję teraz.

3

Connor

Connor wbija opuszki palców w skórę z tyłu głowy, licząc, że szampon zmyje wszystkie gniewne myśli, które mu się po niej tłuką. Uciska mocniej i mocniej, aż zaczynają go boleć knykcie. Ma wrażenie, że zaraz trzasną. Zwalnia ucisk i przestawia regulator temperatury, zmuszając się, aby się nie ruszać, podczas gdy tysiące gorących kropelek wody sieką jego skórę niczym żyletki. Spina mięśnie i zaciska szczęki, tłumiąc w sobie krzyk bólu, który wzbiera z głębi jego trzewi. Tylko ból powstrzymuje jego myśli. Po chwili Connor zaczyna się kołysać, przed oczami tańczą mu mroczki. Tuż przed utratą przytomności przekręca regulator w drugą stronę. Lodowata woda niczym cios w brzuch pozbawia go oddechu. Nie przynosi ulgi jego skórze, znowu zadaje ból, ale on czerpie z tego przyjemność. Nie zasługuje na nic innego.

W końcu przestawia wodę na ciepłą. Ze Spotify na telefonie leci w kółko AM. Connor nie wie już, jak długo siedzi w kabinie. To taki jego własny wehikuł czasu. Śni na jawie o tym, że cofa się do tamtej Wielkanocy i zmienia bieg wydarzeń. Zdarza się, że dopiero kiedy mama lub tata walą do drzwi, wraca na ziemię i uświadamia sobie, że stoi pod strumieniami wody od przeszło trzydziestu minut, a miętowy żel pod prysznic pieni mu się wokół kostek.

– Wiesz, jakie mamy rachunki za wodę? – narzeka ojciec.

– Daj mu spokój. Nadrabia te wszystkie lata, kiedy tylko siedział na brzegu wanny i udawał, że się kąpie – rzuca z uśmiechem mama.

Kiedyś ojciec był zabawny, teraz oboje są zbyt zestresowani, choć matka lepiej to ukrywa. Wydaje jej się, że Connor nie widzi tych ciemnych półksiężyców pod jej oczami, które wyglądają jak siniaki. Myśli, że nabrał się na jej fałszywe uśmiechy, przy których nawet nie robią jej się zmarszczki – usta wygięte do góry, reszta twarzy statyczna i nieruchoma, jak u Pana Ziemniaka, którym on i Kieron kiedyś się bawili. Czasami, kiedy matka tak sztucznie się uśmiecha, Connor ma ochotę dotknąć jej ust i uformować z nich znów wąską kreskę, w którą ostatnio naturalnie się układają. Chryste, nic dziwnego, że nie potrafi rozmawiać o uczuciach. Nikt w jego rodzinie nie rozmawia o naprawdę istotnych sprawach. Tylko Fergus, ojciec Ryana, sporadycznie sprawdza, czy u Connora wszystko gra, i pyta go, czy chce pogadać. Ale z drugiej strony on też tam był tego dnia, miał ich pilnować, więc może w pewnym sensie czuje się odpowiedzialny za to, co się stało, choć wcale nie powinien się tym obciążać. Jego właśni rodzice zachowują się tak, jakby nic się nie wydarzyło, ale wydarzyło się, i to z jego winy, i teraz jest milion razy gorzej, niż było.

Jest nie do pomyślenia.

Nie do naprawienia.

Niechętnie zakręca wodę i wypuszcza obłok pary, kiedy otwiera drzwi kabiny. Wyciera się pobieżnie ręcznikiem, po czym wraca cicho do swojego pokoju. Na widok matki pochylającej się nad jego komputerem i przewijającej ekran wpada we wściekłość.

– Co, do… – Podchodzi sztywnym krokiem do biurka i zamyka z hukiem laptop, niemal przytrzaskując jej palce.

– Connor, ja… – Policzki oblewa jej rumieniec. – Ja nie… Nie chciałam naruszać twojej prywatności. Potrąciłam biurko, kiedy otwierałam okno, i twój laptop po prostu się włączył.

– Ta, jasne.

– Gotowy na jutro? – Matka błyska sztucznym szerokim uśmiechem w stylu Pana Ziemniaka, po czym znów poważnieje. – Na szkołę? – dodaje, jakby zapomniał.

Akurat.

– Nie chcę tam iść.

– Ale to twój ostatni rok. Egzaminy.

– Za dużo opuściłem.

– Ale…

– SŁYSZYSZ, CO MÓWIĘ? – Na samą myśl o spotkaniu z innymi dzieciakami, z nauczycielami, ogarnia go ślepa panika, która daje o sobie znać pod postacią złości.

Matka nieznacznie kiwa głową i wykręca nerwowo ręce.

Connor zniża głos, nie chce, żeby jego furia dotarła do pokoju Kierona.

– Chcę rzucić szkołę. Nauczyć się zawodu.

– Jakiego? Connor, masz marzenia. Nie porzucaj ich teraz.

Na myśl o tym, do czego dążył, wzbiera w nim smutek. Ta pasja, którą pałał do medycyny, zniknęła. Już jej nie ma. Pragnął zostać badaczem medycznym, nie zwykłym lekarzem, który zajmuje się objawami – takimi jak te Kierona – ale kimś, kto być może znajdzie skuteczne lekarstwo na PSC i inne choroby.

Teraz wydaje się nie na miejscu mówić o tym, że chce osiągnąć te cele, zupełnie jakby nie miał prawa do tego, aby wieść spełnione i szczęśliwe życie.

Matka przerywa milczenie.

– Chcesz iść na uniwe…

– Nie chcę. – Connor już nie krzyczy.

– Kieron oddałby wszystko, żeby jeszcze dziś móc wrócić do szkoły. – Gdy tylko matka to z siebie wyrzuca, zakrywa usta dłonią. Connor piorunuje ją wzrokiem, jakby jej nienawidził, ale łagodnieje, kiedy dostrzega, że ona nienawidzi siebie co najmniej podwójnie.

Connor gardzi nią i zarazem ją kocha. Chce, żeby cierpiała, a jednocześnie nie chce. Chce ją odepchnąć, a jednocześnie tak rozpaczliwie pragnie, aby go przytuliła.

Przez kilka ostatnich miesięcy powoli się rozsypywała, lecz ilekroć mówi Connorowi, że to nie jego wina, on nie może spojrzeć jej prosto w oczy i powiedzieć tego samego, chociaż wie, że ona bardzo pragnie to od niego usłyszeć. Wręcz musi to od niego usłyszeć. A on raz za razem wbija w nią ostrą szpilę poczucia winy, mocniej niż to konieczne, tak jak kiedyś na swoim przyjęciu urodzinowym próbował przyczepić ogon osłu, którego Lucy narysowała starannie na papierze.

Wydaje się taka mała. Taka zmęczona.

– Jak poszło w szpitalu? – Jego słowa są jak biała flaga.

Ciało Lucy wiotczeje – niczym balon, z którego uszło powietrze. Tym razem jej przelotny uśmiech wydaje się szczery. Jest wdzięczna, że Connor nie zamierza wszczynać kłótni.

– Poszło… – Spogląda na niego bezradnie.

– Mamo, nie jestem już dzieckiem. Powiedz, jak było.

– Doktor Peters uważa, że stan Kierona nie jest jeszcze na tyle poważny, aby wymagał przeszczepu.

– A ty? – pyta Connor. – Jak ty uważasz? – Widzi zdziwienie malujące się na jej twarzy i dostrzega jej wahanie.

Kiedy matka wreszcie odpowiada, ma wrażenie, jakby mówiła to, co należy, a nie to, co naprawdę myśli.

– Może przesadzam i rzeczywiście jest jeszcze za wcześnie.

– Ale… ma jeszcze tylko cztery lata, mamo. – Ta perspektywa wisi nad nimi jak miecz Damoklesa.

– Potencjalnie. Nie dojdzie do tego. Doktor Peters ma co do tego pewność i musimy mu zaufać. On jest specjalistą.

– Ale ty…

– Powinnam zacząć szykować kolację. Kieron chce, żebyś do niego zajrzał. – Matka wygląda przez okno, zagryzając nerwowo dolną wargę, i wychodzi.

– Hej. – Connor wsuwa głowę do pokoju Kierona.

– Connor! – W głosie Kierona pobrzmiewa radość. Connor zdaje sobie sprawę, że dla młodszego brata jest jak Święty Mikołaj, Luke Skywalker i James Bond razem wzięci. Wyjmuje Kieronowi z dłoni książkę w miękkiej oprawie. – Poczytam ci. – Sadowi się na łóżku, zarzuca nogi na materac i odchrząkuje, szykując się do naśladowania różnych głosów, ale najpierw pyta: – Na pewno nie chcesz czegoś innego? Obaj znamy już tę historię na pamięć.

– Kocham ją.

– A nie masz przypadkiem na myśli Jennifer Lawrence? – Connor unosi brwi i przechyla głowę w stronę plakatu z Katniss Everdeen trzymającej w rękach łuk.

– No, może trochę. – Kieron się czerwieni. – Jak to jest?

– Co?

– No wiesz… – Kieron przenosi spojrzenie na otwarte drzwi, upewniając się, że mama nie czai się gdzieś na korytarzu, tak jak czasami robi. – Całowanie i takie tam. – Zniża głos do szeptu. – Seks.

– Łooo! – Connor unosi dłonie w obronnym geście. – Przystopuj.

– No powiedz.

– Dlaczego sądzisz, że znam się na… seksie.

– Ty znasz się na wszystkim. – I znowu ta niezachwiana, nieuzasadniona wiara w niego.

– Wkrótce sam się dowiesz.

– Może nie. – Optymizm Kierona ląduje na podłodze wraz z kołdrą, kiedy się podnosi i siada. – Może tego nie dożyję.

– Nie dramatyzuj, idioto – mówi Connor, licząc, że jego głos nie zdradzi tego, jak sam się boi. Zaczyna powtarzać formułkę, którą wyszukał w Google’u i czytał w nieskończoność. – Twoje rokowania…

– Connor. Nie. Proszę, nie.

Connor ujmuje dłoń brata i splata z nim swoje palce. Kieron zawsze jest pełen nadziei, nigdy się nad sobą nie rozczula. Ciekawe, czy po prostu już tak ma, czy też nosi tylko maskę. Nadrabia miną. Nie powinien musieć udawać.

Smutek, złość i bezsilność. Connor znów czuje to wszystko.

Chcąc nie chcąc, odsuwa się i wstaje.

– Proszę, nie idź. Powiedz mi, jak było… z Hailey.

Na dźwięk jej imienia Connor szczypie się w rękę i wbija paznokcie w skórę, rozkoszując się bólem.

To jego kara.

– Connor? – nalega Kieron.

– Yyy… Może innym razem?

Przed oczami migają mu obrazy. Blada, zmartwiona twarz Hailey. Ryan i Tyler naciskający na nią. To błagalne spojrzenie, które mu posłała, kiedy się do niego odwróciła. Jego wahanie – dziewczyna czy kumple? – i skinienie głowy. Będzie dobrze.

Ale nie było.

Nie jest.

– Ja… muszę już iść. – Odwraca się tyłem do brata i odchodzi, ale te wspomnienia, te wspomnienia go nie opuszczają.

Po powrocie do pokoju raz jeszcze otwiera laptop i przegląda jej profil na Facebooku. Ich wspólne zdjęcia, to, jak obejmuje ją ramieniem. Ich oczy promienieją naiwnością i nadzieją. Otwiera okienko Messengera i wysyła jedno słowo:

Przepraszam.

Podobnie jak wszystkie jego wiadomości – i ta pozostaje nieodczytana.

4

Lucy

Aidan obiera ziemniaki w kuchni. Z piekarnika wydobywa się zapach pieczonego kurczaka w ziołach.

– Skąd wiedziałeś, że właśnie to zamierzałam przyrządzić?

– Przecież cię znam. – Wyrzuca obierki do kosza. – No i wczoraj zostałem wezwany do pacjenta, więc ominęła nas uczta.

Siadam przy blacie. Z Alexy sączy się muzyka klasyczna – kojące dźwięki strun i brzdąkanie pianina.

Aidan przesuwa w moją stronę kawę w moim ulubionym kubku z zielonym odciskiem maleńkiej dłoni z jednej strony i śladem stópki z drugiej. Podarował mi go na mój pierwszy Dzień Matki zaraz po porodzie. Na jego widok aż się rozpłakałam. Przez długi czas go nie używałam, był dla mnie zbyt cenny i bałam się, że go stłukę, ale z biegiem lat okazało się, że potrzebuję czegoś namacalnego, co by mi przypominało, że kiedyś te maciupkie rączki i stópki należały do mojego dziecka. Jak zwykle praktyczny Aidan zapewnił mnie, że ma w zanadrzu jeszcze jeden, więc gdybym go przez przypadek zbiła, dostanę drugi.

Niektóre rzeczy tak łatwo zastąpić. Ale nie wszystko.

– No więc. – Upijam łyk letniej już kawy.

– Lucy… – W tym jednym słowie pobrzmiewa wielkie znużenie. – Proszę, nie. Nie dzisiaj.

– Ale musimy porozmawiać.

– Ciągle gadamy tylko o Kieronie i kręcimy się w kółko. Słowa go nie uleczą, nieważne, jak bardzo byśmy tego chcieli.

Wiem, że to prawda, ale i tak wierzę w uzdrawiającą moc słów. Tych właściwych, w każdym razie, choć niełatwo mi je znaleźć, wyłuskać z pamięci i uformować na języku w należyty sposób. Ostatnio wszystko, co mówię, brzmi oskarżycielsko lub agresywnie. Chciałabym mu powiedzieć to, co noszę w sercu: „Potrzebuję cię. Kocham cię. Chcę, żebyśmy znowu poczuli się rodziną”.

– Aidan – szepczę, czując w piersi pulsujący ból.

Podnosi na mnie smutne orzechowe oczy, te, w które patrzyłam, kiedy wsuwał mi na palec cienką złotą obrączkę i ślubował mi wieczną miłość. Czy żałuje, że się ze mną ożenił? Czy wieczność to za długo? Czy to zbyt trudne? Czy tego wszystkiego jest po prostu za dużo?

Małżeństwo wymaga pracy.

Tak kiedyś powiedziała mi babcia, kiedy rozstawiłam palce i błysnęłam jej przed oczami pierścionkiem zaręczynowym. Uspokoiłam ją, że nie musi się martwić. Aidan i ja byliśmy w sobie tak zakochani, że nie wyobrażałam sobie, iż moglibyśmy być kiedyś nieszczęśliwi. Teraz właściwie już nie pamiętam, co to szczęście. Nawiedza nas tylko przelotnie: wspólna sobotnia pizza z Fergusem i Melissą, nasza czwórka grająca w remika przy kawie; ja i Aidan wtuleni w siebie na sofie i sączący butelkę wina. Nie tak dawno w telewizji leciało coś śmiesznego i oboje się zaśmialiśmy, ale szybko zasznurowaliśmy usta, jakbyśmy nie mieli prawa do odrobiny zabawy.

Tęsknię za nim.

Tęsknię za nami.

– Pomóc ci? – Dawniej nawet bym nie pytała, po prostu pichcilibyśmy ramię w ramię, instynktownie wiedząc, czego każde z nas potrzebuje.

– Nie, radzę sobie. – Rozgniata czosnek, który doda do ziemniaków. Gałązki rozmarynu z naszego ogródka już leżą umyte.

– A może byśmy tak znowu pojechali do Center Parcs w październiku, jak chłopcy będą mieć ferie? Z Mel, Fergusem i Ryanem?

– Czy to będzie fair wobec Kierona? Nie może już robić tylu rzeczy, co w zeszłym roku.

– On uwielbia pływać w basenie. I dziką przyrodę. Był taki szczęśliwy, patrząc, jak sarny i wiewiórki pałaszują jedzenie, które codziennie wystawiał im przed naszym domkiem. Mel jest uzależniona od tamtejszego spa, a Fergus kocha te wszystkie ekstremalne atrakcje. Między innymi dlatego zgłosił się na opiekuna podczas tamtego szkolnego wyjazdu. A może się martwisz, że w tym roku sam będzie chciał spróbować i będziesz musiał…

– Fergus zaoferował, że posiedzi z Kieronem…

– Wiem. Tylko się droczę.

Aidan sieka marchew i robi to zdecydowanie za mocno.

Próbuję znaleźć jakiś zastępczy temat, coś, o czym rozmawialiśmy, zanim tragedia dosięgła nas swoimi brudnymi paluchami, plamiąc nasze serca czernią melancholii, coś, co nie ma związku z chłopcami. Ale nic nie przychodzi mi do głowy. Nasze rozmowy zwykle koncentrują się wokół Kierona, a teraz jeszcze mamy zmartwienie z Connorem. Tak czy inaczej, wszystko sprowadza się do dzieci.

Panującą między nami ciszę przerywa dopiero dzwonek telefonu. Na ekranie wyświetla się twarz mojej przyjaciółki.

– Cześć, Melissa. – Zakładam, że dzwoni, aby zapytać, jak poszła dzisiejsza wizyta Kierona, ale słyszę tylko, jak płacze. – Mel? Co się dzieje?

– Widziałaś Fergusa?

– Nie widzieliśmy dziś Fergusa…? – Spoglądam na Aidana i unoszę pytająco brwi, a on kręci głową. – Coś się stało? Mogę wpaść…

– Nie! – odpowiada ostro.

– Mel… Co się stało?

– Ja… On… Fer… gus – mówi łamiącym się głosem, wykrztuszając naraz po jednej sylabie. – Fergus mnie zostawił.

Fergus uwielbia Mel i Ryana. Jako pilot rzadko bywa w domu, ale kiedy on i Mel są razem, zawsze się dotykają, trzymają za ręce.

– Zostawił cię? – powtarzam po niej jak papuga, choć nie mieści mi się to w głowie.

Na twarzy Aidana maluje się coś między zmieszaniem a niepokojem.

– Co się dzieje? – pyta bezgłośnie.

– Mel… Dlaczego Fergus odszedł? Dokąd odszedł?

Ignoruje moje pytania.

– Nie kontaktował się z tobą? Ani z Aidanem?

– Nie, Mel, z żadnym z nas… Dogadacie się jakoś, prawda?

Odpowiada dopiero po chwili:

– Niektórych rzeczy nie da się naprawić, Lucy.

Spoglądam na swój kubek. Na te maleńkie rączki i stópki.

– Jeśli Fergus się do was odezwie, dasz mi znać?

– Oczywiście, ale i tak przyjadę. Daj mi pół godziny i…

– Nie! Proszę. – W jej głosie pobrzmiewa trwoga podszyta czymś, czego nie potrafię zidentyfikować. – Po prostu nie. A jeśli Fergus się u was zjawi, to go nie wpuszczaj.

– Ale…

– Odezwę się.

Sygnał przerwanego połączenia rezonuje mi w uchu.

– Co się dzieje? – pyta ponownie Aidan.

– Zostawił ją. – Naprawdę trudno w to uwierzyć. Wydawało się, że Fergus i Melissa są jedną z tych par, których związek wytrzyma każdą próbę. Od czasu szkolnej wycieczki rzadko się widywaliśmy, ale pamiętam jeszcze moje pierwsze spotkanie z Fergusem po powrocie.

– Tak mi wstyd – wyszeptał. – Ja nie…

– Cii. – Zamknęłam go w objęciach. – To nie była niczyja wina.

Tylko czy on się obwiniał? Czy jego odejście może mieć związek z nasilającymi się wyrzutami sumienia?

– Mel powiedziała, dlaczego odszedł? – pyta Aidan i nagle jego telefon sygnalizuje nadejście wiadomości. Kiedy ją odczytuje, palce zaciskają mu się mocniej na komórce, a skóra naciąga się na napiętych mięśniach.

– Od Fergusa?

– Nie. Coś jest nie tak z koniem Thompsonów. Pewnie znowu ma kolkę. Muszę lecieć.

Rusza do drzwi, utykając bardziej niż dotychczas, co oznacza, że jest zmęczony albo zestresowany. Wolałabym, żeby nigdzie nie jechał. Przywykłam do tego, że jest wzywany o dziwnych porach, że opuszcza posiłki i pracuje w weekendy, ale akurat dziś mam okropne przeczucie, że stanie się coś złego.

Idę za nim. Kiedy otwiera drzwi wejściowe, czujnik ruchu włącza lampkę, której światło tworzy idealny okrąg na ganku.

– Lucy, nie wychodź. – W jego głosie pobrzmiewa zdenerwowanie.

– O co chodzi?

– Nie patrz.

Ale nie mogę się powstrzymać i zerkam ponad jego ramieniem, żeby zobaczyć to samo co on.

Żołądek podjeżdża mi nagle do gardła. Zdjęta makabrycznym widokiem, zasłaniam usta dłońmi.

Na progu leżą dwa martwe ptaki. Oba z szeroko otwartymi dziobami.

– Aidan? – Cała drżę. Jeden to jeszcze przypadek, ale dwa to już raczej groźba.

– Idź do środka, zajmę się tym.

– Myślisz, że… – Nie jestem w stanie wyartykułować swoich obaw. – Kto mógł je tu zostawić?

– Nikt – odpowiada ostro. – Nikt nie podłożył ich tu celowo, Lucy, bo niby po co? To pewnie lis albo kot, albo coś innego.

Nie patrzy na mnie, kiedy to mówi, i zaczynam się zastanawiać, kogo właściwie próbuje przekonać – siebie czy mnie.

– Ale…

– Mamo?! – krzyczy ze schodów Connor.

– Wracaj do środka. Wszystko jest w porządku. Zobaczymy się później. – Aidan zamyka drzwi, a ja, roztrzęsiona, przykładam do nich dłonie, chcąc mu przypomnieć, że nie pocałował mnie na pożegnanie.

Ale drzwi pozostają zamknięte.

– Mamo! Ryan napisał mi, że Fergus się wyprowadził.

– Już idę.

Ruszam do pokoju syna, świadoma tego, że nie wiem, jak mu to wszystko wyjaśnić. W myślach odtwarzam rozmowę z Mel. Przez te wszystkie lata słyszałam, kiedy była szczęśliwa i smutna. Podniecona i wycieńczona. Ale nigdy nie słyszałam, żeby… Przypominam sobie jej głos i próbuję jakoś nazwać te emocje, które w nim pobrzmiewały.

„Nie, nie przyjeżdżaj. Po prostu nie”.

I nagle mnie oświeca.

To strach.

Boi się.

Zresztą nie tylko ona.

Jej syn, Ryan, był tam wtedy, z Connorem. Czy to wszystko może być ze sobą powiązane? Czy wydarzyło się dzisiaj coś, co mogło sprowokować kłótnię z Fergusem?

Przed oczami wciąż mam te dwa rozszarpane ptaki leżące na progu mojego domu.

Ja też się boję.

5

Aidan

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginału: All for You

Copyright © by Louise Jensen, 2021

Copyright for the Polish edition © by Burda Media Polska Sp. z o.o., 2021

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Redaktor prowadzący: Marcin Kicki

Tłumaczenie: Danuta Fryzowska

Redakcja: Cała Jaskrawość

Korekta: Marzena Kłos, Malwina Łozińska

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Anna Sikorska © HQ 2021

Opracowanie graficzne okładki: Studio Karandasz/www.karandasz.com.pl

Zdjęcia na okładce: Arcangel, Shutterstock

ISBN 978-83-8251-037-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.slowne.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek