Tytuł oryginału: Down London Road

Copyright © 2013 by Samantha Young

This edition published by arrangement with NAL Signet, a member of Penguin Group (USA) LCC, a Penguin Random House Company.
All rights reserved.

Copyright for the Polish Edition © 2014 by Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41–42

faks 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:

Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77

Redakcja: Małgorzata Grudnik-Zwolińska

Korekta: Marianna Chałupczak, Barbara Syczewska-Olszewska

Projekt okładki: Panna Cotta

Zdjęcie na okładce: Fotolia

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-756-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie

w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formieh1

oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe

– tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

konwersja.virtualo.pl

Dla Roberta

1

Edynburg, Szkocja

Spojrzałam na obraz, zachodząc w głowę, na co tak naprawdę, do cholery, patrzę. Dla mnie to były tylko kolorowe, tu i ówdzie cieniowane, linie i kwadraty. Wyglądało znajomo. Przypomniałam sobie, że gdzieś w domu mam schowany obrazek, który narysował dla mnie Cole, gdy miał trzy lata. Podobieństwo było uderzające. Różnica polegała na tym, że pewnie nikt nie zapłaciłby za jego dzieło trzystu siedemdziesięciu pięciu funtów. Podawałam jednak w wątpliwość zdrowie psychiczne każdej osoby gotowej wybulić taką kwotę za obraz, który miałam przed oczami. Wyglądał tak, jakby ktoś ustawił płótno przy torach kolejowych w miejscu, gdzie chwilę później wykoleił się i rozbił pociąg z farbą.

Rozejrzałam się dyskretnie i zauważyłam, że większości obecnym w galerii ludziom podobają się wystawione obrazy. Może byłam za głupia, żeby je zrozumieć i docenić. Ze względu na mojego chłopaka chciałam sprawiać wrażenie osoby wyrafinowanej, więc przybrałam zadumaną minę i podeszłam do kolejnego płótna.

– Hm, no cóż, nie ogarniam tego – powiedział ktoś niskim, lekko ochrypniętym głosem, który poznałabym zawsze i wszędzie. W wypowiadanych słowach mieszał się melodyjny akcent amerykański z ostrzejszym, szkockim, co wynikało z faktu, że właścicielka tego głosu od prawie sześciu lat mieszkała w Szkocji.

Spłynęło na mnie uczucie ulgi. Spuściłam wzrok i napotkałam spojrzenie mojej najlepszej przyjaciółki Joss. Pierwszy raz tego wieczoru na mojej twarzy zagościł uśmiech. Jocelyn Butler była do bólu szczerą i charakterną amerykańską dziewczyną, która pracowała ze mną za barem w całkiem eleganckim lokalu o nazwie Club 39. Urządzony w suterenie lokal znajdował się przy George Street, jednej z najsłynniejszych śródmiejskich ulic. Pracowałyśmy razem od pięciu lat.

Wystrojona w drogą czarną sukienkę i buty od Louboutina moja niewielkiego wzrostu przyjaciółka wyglądała seksownie. Podobnie jak jej chłopak, Braden Carmichael. Stojąc obok Joss z ręką władczo położoną nad jej pośladkami, Braden wprost emanował pewnością siebie. Na jego widok niejednej kobiecie mogła pociec ślinka. Takiego faceta szukałam od lat. Gdybym tak bardzo nie uwielbiała Joss, a on by jej tak nie ubóstwiał, byłabym w stanie ją stratować, żeby tylko go dostać. Braden mierzył prawie dwa metry, idealnie dla kogoś o moim wzroście. Ja liczyłam sobie sto siedemdziesiąt pięć centymetrów, a w butach na obcasach przekraczałam metr osiemdziesiąt. Chłopak Joss był seksowny, bogaty i zabawny. I zakochany w niej po uszy. Byli ze sobą od prawie półtora roku. Czułam, że w powietrzu wiszą zaręczyny.

– Wyglądasz niesamowicie – powiedziałam, przebiegając wzrokiem po jej kobiecych kształtach. W przeciwieństwie do mnie Joss miała duże piersi oraz godne pozazdroszczenia biodra i tyłek. – Wielkie dzięki, że przyszliście.

– Cóż, jesteś moją dłużniczką – zauważyła, z uniesioną brwią spoglądając na resztę malowideł. – Będę musiała nieźle ściemniać, kiedy autorka zapyta mnie, co sądzę o jej dziełach.

Braden objął Joss w talii i uśmiechnął się do niej.

– Jeśli jest tak pretensjonalna, jak jej sztuka, to po co kłamać, skoro możesz być brutalnie szczera?

Joss odwzajemniła jego uśmiech.

– Masz rację.

– Nie! – zaprotestowałam, wiedząc, że nie mogę do tego dopuścić. – Becca jest eksdziewczyną Malcolma, ale ciągle się ze sobą przyjaźnią, więc nie zgrywaj przy niej Roberta Hughesa, bo za wszystko ja oberwę.

Joss zmarszczyła czoło.

– Kim jest Robert Hughes?

Westchnęłam.

– Był słynnym krytykiem sztuki.

– Ach, tak. – Odsłoniła zęby w diabolicznym uśmiechu. – Powiadają, że szczerość zbliża nas do boskości.

– Chyba czystość, skarbie.

– Czystość, oczywiście. Ale szczerość na pewno jest na drugim miejscu, prawda?

Przekorny błysk w oku Joss sprawił, że zaschło mi w gardle. Była żywiołem, którego nie należy lekceważyć – jeśli miała do wygłoszenia jakąś opinię albo cokolwiek do powiedzenia, mało co było w stanie ją powstrzymać. Kiedy się poznałyśmy, była niesamowicie skrytą osobą i wolała nie angażować się w osobiste sprawy przyjaciół. Odkąd spotkała Bradena, bardzo się zmieniła. Nasza przyjaźń się rozwinęła, a Joss była teraz jedyną osobą, która znała całą prawdę o moim życiu. Byłam wdzięczna za tę przyjaźń, ale w chwilach takich jak ta tęskniłam za dawną Joss, która skrywała swoje myśli i emocje.

Od prawie trzech miesięcy spotykałam się z Malcolmem Hendrym. Był dla mnie mężczyzną idealnym. Miły, na luzie, wysoki i bogaty. Malcolm był najstarszym z moich „sponsorów”, jak żartobliwie nazywała ich Joss. Miał trzydzieści dziewięć lat, ale przecież nie był starcem. Był natomiast piętnaście lat starszy ode mnie. To mi nie przeszkadzało. Przekonana, że może być tym jedynym, nie chciałam, aby Joss naraziła na szwank nasz związek przez obrażanie Bekki, jego bliskiej przyjaciółki.

– Jocelyn – Braden przytrzymał ją mocniej, widząc, że jestem coraz bardziej zdenerwowana – myślę, że dziś wieczorem powinnaś jednak poćwiczyć sztukę kłamstwa.

Joss wreszcie dostrzegła moją minę i położyła mi rękę na ramieniu.

– Żartowałam, Jo. Będę się zachowywać najlepiej, jak umiem. Obiecuję.

Skinęłam głową.

– Chodzi o to, że… wszystko dobrze się układa, wiesz?

– Malcom wygląda ma porządnego gościa – zgodził się Braden.

Joss wydała z siebie odgłos, jakby wymiotowała, ale ja i Braden to zignorowaliśmy. Przyjaciółka jasno wyraziła swoją opinię na temat mojego wyboru narzeczonego. Była przekonana, że wykorzystuję Malcolma – tak samo jak on mnie. To prawda, że był hojny, a ja potrzebowałam tej hojności. A jednak ważniejsze było to, że naprawdę mi na nim zależało. Od czasu Johna, mojej „pierwszej miłości”, którego poznałam jako szesnastolatka, miałam słabość do czarujących „żywicieli” oraz poczucia bezpieczeństwa: mojego i Cole’a. John jednak nie mógł się pogodzić z tym, że rodzina zawsze będzie dla mnie ważniejsza niż on, i rzucił mnie po pół roku.

To była dla mnie cenna lekcja.

Zrozumiałam, że od partnera oczekuję jeszcze czegoś: musi mieć dobrą pracę i odpowiednie dochody. Bez względu na to, jak ciężko pracowałam, z powodu zerowych kwalifikacji i braku umiejętności nigdy nie mogłabym zarabiać tyle, aby zagwarantować mojej rodzinie stabilną przyszłość. Byłam jednak na tyle ładna, żeby znaleźć mężczyznę, który ma kwalifikacje, umiejętności oraz pieniądze.

Kilka lat po tym, jak podreperowałam złamane serce po nieudanym związku z Johnem, w moim życiu pojawił się Callum. Trzydziestoletni zamożny adwokat, bosko przystojny, kulturalny, wyrafinowany. Pełna determinacji, aby ten związek przetrwał, stałam się, jak sądziłam, jego idealną dziewczyną. Udawanie kogoś innego weszło mi w nawyk – zwłaszcza że było skuteczne. Przez jakiś czas Callum rzeczywiście uważał, że jestem idealna. Byliśmy parą przez dwa lata, aż w końcu dłużej już nie mógł znieść, że unikam tematów dotyczących mojej rodziny, „nie dopuszczam” go do siebie i stawiam między nami zbyt wysoki mur, więc mnie zostawił.

Po rozstaniu z nim przez wiele miesięcy nie mogłam się pozbierać. Kiedy wreszcie mi się to udało, wpadłam prosto w ramiona Tima. To była kiepska decyzja. Tim pracował w firmie inwestycyjnej. Był tak niewiarygodnie zaabsorbowany własną osobą, że tym razem to ja zakończyłam tę znajomość. A potem był Steven, dyrektor do spraw sprzedaży w jednej z tych znienawidzonych firm akwizytorskich, które każą pracownikom chodzić po domach w poszukiwaniu klientów. Steven często zostawał dłużej w pracy, co, jak sądziłam, okaże się korzystne dla nas, ale tak niestety nie było. Joss była przekonana, że Steven dał mi kosza, bo byłam za mało „elastyczna” z powodu moich obowiązków rodzinnych. Prawda jest taka, że to ja z nim zerwałam. Sprawiał, że czułam się bezwartościowa. Jego komentarze na temat mojej ogólnej bezużyteczności przywoływały zbyt wiele złych wspomnień. Chociaż faktycznie uważałam, że, pomijając urodę, mam niewiele do zaoferowania mężczyźnie, kiedy twój chłopak mówi ci to samo, czujesz się jak panienka do towarzystwa, czas więc zakończyć znajomość.

Ludzie często mną pomiatają, ale mam ograniczoną odporność, a im jestem starsza, tym staję się słabsza.

Malcolm był inny. Przy nim nigdy nie myślałam o sobie źle. Na razie nasze relacje układały się dobrze.

– Gdzie jest twój Pan Lotto?

Zignorowałam sarkastyczną uwagę Joss i rozejrzałam się po sali.

– Nie wiem – mruknęłam.

„Pan Lotto” – to trafne określenie. Malcolm był adwokatem, który trzy lata temu wygrał w EuroMillions i rzucił pracę – a raczej zawiesił swoją karierę – aby cieszyć się życiem milionera. A ponieważ przyzwyczaił się do tego, że jest wiecznie zajęty i zapracowany, postanowił spróbować sił w deweloperstwie i zgromadził ładną kolekcję nieruchomości.

Galeria, w której zorganizowano wernisaż, znajdowała się w starym budynku z czerwonej cegły, który straszył z zewnątrz rzędami brudnych, małych okien, częściej widywanych w magazynach przemysłowych niż galeriach sztuki. W środku było jednak zupełnie inaczej. Wnętrze zostało wyremontowane: podłogi z twardego drewna, niesamowite oświetlenie oraz ścianki działowe do wieszania obrazów. Idealne miejsce na galerię. Malcolm rok przed wygraną rozwiódł się z żoną, ale oczywiście przystojny i zamożny mężczyzna przyciąga do siebie młode kobiety. Wkrótce po rozwodzie spotkał Beccę, bystrą i obrotną dwudziestosześcioletnią artystkę z Irlandii. Spotykali się przez kilka miesięcy, a po rozstaniu pozostali dobrymi przyjaciółmi. Malcolm inwestował pieniądze w jej sztukę, wynajmując galerię oddaloną o kilka ulic od mojego starego mieszkania na Leith Walk.

Musiałam przyznać, że zarówno galeria, jak i wystawa robiły duże wrażenie. Nawet jeśli nie rozumiałam, co ta szuka chce mi przekazać.

Najnowsze obrazy Bekki przemawiały jednak do grupki kolekcjonerów, których Malcolm zaprosił na wernisaż. Niedługo cieszyłam się jego towarzystwem. Od razu przybiegła do nas Becca w metalicznych legginsach i workowatym swetrze, plaskając bosymi stopami o lodowatą, drewnianą podłogę. Obdarzyła mnie stremowanym uśmiechem, a od Malcolma zażądała, aby przedstawił ją wszystkim przybyłym na wystawę gościom. Zaczęłam przechadzać się po galerii, nękana dylematem: nie mam gustu czy może te obrazy są po prostu wyjątkowo paskudne?

– Myślałem o tym, żeby kupić coś do mieszkania, ale… – Braden zagwizdał pod nosem na widok ceny płótna, przed którym staliśmy. – Wyznaję zasadę, aby nie przepłacać przy kupowaniu gówna.

Joss parsknęła śmiechem i kiwnęła głową, zgadzając się w zupełności z partnerem. Uznałam, że najlepiej będzie zmienić temat, zanim zaczną się podjudzać nawzajem do niegrzecznego zachowania.

– Gdzie Ellie i Adam? – zapytałam.

Ellie była kochaną dziewczyną. Posiadła umiejętność widzenia wszystkiego w pozytywnym świetle. Pilnowała też ostrego języka swojej najlepszej przyjaciółki i swojego brata. Właśnie z tego powodu zaprosiłam ją na wernisaż.

– Została w domu z Adamem – odparła Joss poważnym tonem, który mnie zaniepokoił. – Dzisiaj dostała wyniki badań. Wszystko jest oczywiście w porządku, ale znowu najadła się strachu.

Minął już ponad rok, odkąd Ellie przeszła operację usunięcia guzów w mózgu. Wtedy jeszcze tak naprawdę nie znałam Ellie, ale Joss pewnego dnia, w trakcie jej rekonwalescencji, wpadła bez zapowiedzi do mojego starego mieszkania zupełnie załamana i o wszystkim mi opowiedziała. To był dla nich wszystkich bardzo trudny okres. „Postaram się ją odwiedzić” – obiecałam, zastanawiając się, czy znajdę na to czas. Pracowałam wtedy na dwa etaty, zajmowałam się mamą i bratem oraz towarzyszyłam Malcolmowi zawsze, ilekroć chciał mnie gdzieś ze sobą zabrać, więc żyłam w gorączkowym rytmie.

Joss skinęła teraz głową z zatroskaną miną. Martwiła się o Ellie bardziej niż wszyscy inni. No, dobra, może nie wszyscy – pomyślałam, zerkając na Bradena, który też stał z posępną miną, marszcząc brwi.

Braden był prawdopodobnie najbardziej nadopiekuńczym bratem, jakiego w życiu spotkałam, ale sama wiedziałam co nieco o przesadnym chuchaniu na młodsze rodzeństwo, więc wcale nie miałam ochoty z niego żartować.

Chcąc odciągnąć ich uwagę od ponurych myśli, zaczęłam w żartobliwy sposób opowiadać o moim beznadziejnym dniu w pracy. We wtorki, czwartek i piątki w nocy stałam za barem w lokalu Club 39. W poniedziałki, wtorki i środy w dzień pracowałam jako osobista asystenka Thomasa Meikle’a, księgowego w biurze rachunkowym Meikle & Young. Szef był humorzastym bydlakiem, a moje stanowisko „osobista asystentka” było tylko eleganckim określeniem „popychadła”, więc ciągle obrywało mi się z powodu jego wybuchowego temperamentu. Niektóre dni mijały gładko i nie dochodziło między mną a nim do żadnych spięć, ale często, tak jak na przykład dzisiaj, podobno nie potrafiłam, cytuję, „odróżnić swojego zadka od łokcia” i jestem absolutnie nieprzydatna. Ponoć dzisiaj moja bezużyteczność ustanowiła nowy rekord: do kawy szefa nie trafiła odpowiednia ilość cukru, ekspedientka w sklepie z pieczywem zignorowała moją prośbę, aby zdjąć z jego kanapki plastry pomidora, i nie przesłałam listu, którego pan Meikle zapomniał mi dać. Na szczęście jutro miałam mieć dzień przerwy od pana Meikle’a i jego jadowitego jęzora.

Braden znowu usiłował nakłonić mnie do rzucenia tej roboty i zasilenia – na pół etatu – jego agencji nieruchomości, ale odmówiłam, tak jak zawsze odrzucałam pomoc, którą oferowała mi Joss. Mimo że wzruszała mnie uprzejmość Bradena, chciałam dalej żyć według zasady, że sama daję sobie radę. Kiedy zaczynasz polegać na ludziach, którzy nie są ci obojętni, obdarzasz ich tak ogromnym zaufaniem, że oni za każdym razem sprawiają ci zawód. A ja naprawdę nie chciałam rozczarować się Joss i Bradenem.

Dzisiaj jednak z jeszcze większym przekonaniem opowiadał o korzyściach, jakie daje praca w jego firmie. Nagle poczułam, że stają mi włoski na karku. Wszystkie mięśnie mi się napięły. Odwróciłam lekko głowę, a słowa Bradena docierały do mnie jak zza ściany. Chciałam sprawdzić, co lub kto w taki dziwny sposób przyciągnął moją uwagę. Omiotłam wzrokiem salę i moje oczy zatrzymały się na facecie, który wpatrywał się we mnie. Nasze spojrzenia spotkały się i z jakiegoś zupełnie niezrozumiałego powodu ten kontakt wzrokowy odczułam w całym ciele. Stałam w bezruchu, ale moje serce wybijało szybszy rytm, a krew szumiała mi w uszach.

Z tej odległości nie widziałam koloru jego oczu, ale przyglądał mi się badawczo. Nieznajomy zmarszczył brwi, jakby był tak samo jak ja zdumiony niewidzialnym napięciem pomiędzy nami. Dlaczego przyciągnął moją uwagę? Nie był w moim typie. Nie przypominał facetów, którzy zazwyczaj wpadają mi w oko. Owszem, był atrakcyjny. Miał prawdopodobnie trochę ponad metr osiemdziesiąt centymetrów wzrostu, ale nie więcej. W butach na obcasach, które włożyłam, byłam o kilka centymetrów od niego wyższa. Dostrzegłam jego bicepsy oraz grube żyły na rękach, ponieważ ten idiota miał na sobie T-shirt w środku zimy, ale nie był zbudowany jak faceci, z którymi się spotykałam. Nie był barczysty i napakowany, tylko szczupły i delikatnie umięśniony. Czy wspomniałam o jego tatuażach? Nie widziałam z daleka, co dokładnie przedstawiają, ale spostrzegłam na jego rękach kolorowe obrazki.

Nie byłam fanką facetów z dziarami.

Gdy jego spojrzenie zaczęło wędrować po moim ciele, wciągnęłam gwałtownie powietrze, czując, jak przechodzi mnie silny dreszcz. Poddawana bezwstydnym oględzinom, prawie się skręcałam, choć gdy jakiś facet tak się na mnie gapi, zazwyczaj odpowiadam zalotnym uśmiechem. Jego oczy znowu spoczęły na mojej twarzy, po czym przeszył mnie ostatnim przenikliwym spojrzeniem, które poczułam na całym ciele niczym szorstką pieszczotę, a potem oderwał ode mnie wzrok. Oszołomiona i podniecona, patrzyłam, jak odmaszerowuje za jedną ze ścian dzielących wnętrze galerii.

– Kto to był? – Głos Joss przebił się przez mgiełkę spowijającą mój umysł.

Zamrugałam i odwróciłam się do niej ze zdezorientowaną miną.

– Nie mam pojęcia.

Uśmiechnęła się pod nosem.

– Niezłe z niego ciacho.

Braden chrząknął głośno.

– Cóż to za komentarz?

Jej oczy zamigotały łobuzersko, ale gdy odwróciła się twarzą do swojego naburmuszonego partnera, przybrała niewinny wyraz twarzy.

– Rzecz jasna, oceniłam go z czysto estetycznego punktu widzenia.

Braden mruknął coś pod nosem, ale przyciągnął ją bliżej do siebie. Joss uśmiechnęła się. Ja również nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Braden Carmichael był rzeczowym, szczerym, deprymującym biznesmenem, a jednak jakimś cudem Jocelyn Butler zdołała owinąć go sobie wokół małego palca.

Myślę, że staliśmy tam jeszcze z godzinę, popijając darmowego szampana i przeskakując z tematu na temat. Czasami czułam się nieco onieśmielona, przebywając w towarzystwie tej pary, ponieważ oboje byli inteligentni i wykształceni. Rzadko czułam, że mam coś głębokiego czy błyskotliwego do powiedzenia, więc po prostu śmiałam się i z przyjemnością patrzyłam, jak się ze sobą droczą. Kiedy byłam sama z Joss, zachowywałam się inaczej. Znałam ją lepiej niż Bradena, więc wiedziałam, że przy niej nie muszę udawać kogoś innego, co było miłą odmianą, biorąc pod uwagę resztę mojego życia.

Pogadaliśmy z niektórymi gośćmi, usiłując ukryć fakt, że w zdumienie wprawia nas entuzjazm, z jakim wypowiadają się o wystawionych obrazach, ale po godzinie Joss spojrzała na mnie z przepraszającą miną.

– Musimy już teraz się zbierać, Jo. Wybacz, ale Braden jutro z samego rana ma spotkanie. – Widocznie na mojej twarzy odmalowało się rozczarowanie, ponieważ potrząsnęła głową. – Wiesz co? Zrobimy inaczej. Niech Braden sobie idzie. Ja zostanę.

Nie. Absolutnie nie. Sama nieraz znajdowałam się w identycznej sytuacji.

– Joss, wracaj do domu z Bradenem. Nie martw się o mnie. Umieram z nudów, ale przeżyję.

– Jesteś pewna?

– Absolutnie.

Poklepała mnie serdecznie po ramieniu i wzięła Bradena za rękę. Kiwnął do mnie głową. Odwzajemniłam gest, uśmiechnęłam się i powiedziałam „dobranoc”, a potem patrzyłam, jak przechodzą przez galerię do szatni, gdzie wisiały okrycia wszystkich gości. Jak przystało na prawdziwego dżentelmena, Braden przytrzymał Joss płaszcz i pomógł się jej ubrać. Pocałował ją we włosy, zanim sam się ubrał, a następnie objął ją ramieniem i wyprowadził prosto w zimną lutową noc. Zostałam sama z dziwnym bólem w klatce piersiowej.

Zerknęłam na mój zegarek, złotą omegę, którą Malcolm sprezentował mi na Gwiazdkę, i zawsze, ilekroć sprawdzałam czas, ogarniał mnie żal, że jeszcze nie mogę go sprzedać. To był prawdopodobnie najdroższy prezent, jaki kiedykolwiek otrzymałam, i stanowiłby potężny zastrzyk finansowy dla naszego domowego budżetu. Istniała szansa, że mój związek z Malcolmem przeistoczy się w coś poważniejszego, a wtedy spieniężenie zegarka nie będzie stanowiło problemu. Nie pozwalałam sobie jednak żywić zbyt wielkich nadziei.

Było piętnaście po dziewiątej. Mój puls nieco przyśpieszył, gdy grzebałam w swojej małej podróbce torebki od Gucciego, szukając telefonu. Żadnych wiadomości. Do diabła, Cole.

Ledwie wysłałam SMS-a do Cole’a z przypomnieniem, żeby się do mnie odezwał, jak tylko dotrze do domu, gdy nagle czyjeś ramię objęło mnie w talii, a moje nozdrza wypełnił przyjemny zapach płynu po goleniu, którego używał Malcolm. Włożyłam buty na dwunastocentymetrowych obcasach, więc nie musiałam zadzierać głowy, żeby spojrzeć mu w oczy; odwróciłam się do niego z uśmiechem, nie dając po sobie poznać, że martwię się o Cole’a. Miałam na sobie czerwoną, obcisłą sukienkę z metką Dolce & Gabbana, którą Malcolm sprezentował mi podczas ostatnich wspólnych zakupów. Kiecka doskonale podkreślała moją szczupłą sylwetkę. Uwielbiałam ją. Z ciężkim sercem dorzuciłabym ją do reszty rzeczy, które sprzedawałam na eBayu.

– Tu jesteś – powiedział z uśmiechem. Jego brązowe oczy, obramowane atrakcyjnymi zmarszczkami, rozjaśniły się. Lśniące, ciemne włosy były na skroniach przyprószone seksowną siwizną. Zawsze chodził w garniturach i dzisiaj nie zrobił wyjątku. Miał na sobie przepiękny garnitur od krawców z Savile Row. – Myślałem, że wpadną dzisiaj twoi znajomi. W przeciwnym razie nie zostawiłbym cię ani na chwilę.

Uśmiechnęłam się i położyłam dłoń na jego torsie.

– Nie martw się. Nic mi nie jest. Wpadli, ale musieli wcześniej wyjść. – Zerknęłam na telefon, który ściskałam w dłoni. Gdzie jest Cole? Byłam coraz bardziej zdenerwowana.

– Kupuję jeden z obrazów Bekki. Chodź i udawaj razem ze mną, że jest świetny.

Zaśmiałam się po nosem, ale po chwili przygryzłam wargi, aby stłumić chichot.

– Cieszę się, że nie jestem jedyną osobą, która nie rozumie tej sztuki.

Malcolm rozejrzał się po galerii. Jego usta wykrzywił grymas rozbawienia.

– Cóż, mam nadzieję, że ci ludzie znają się lepiej na sztuce niż my i przynajmniej zwróci mi się moja inwestycja.

Nadal obejmując mnie ramieniem, poprowadził mnie przez galerię i skręcił za ścianę, gdzie Becca stała przed ogromnym, koszmarnym płótnem pochlapanym farbą. Prawie się potknęłam, gdy dostrzegłam, z kim rozmawia. A raczej z kim się kłóci.

Facet z tatuażem.

O cholera!

– Dobrze się czujesz? – zapytał Malcolm, wpatrując się w moją twarz. Widocznie wyczuł, że nagle zesztywniałam.

Uśmiechnęłam się promiennie. Zasada numer jeden: Zawsze bądź przy nim czarująca i tryskająca pozytywną energią.

– Tak, doskonale.

Facet z tatuażami szeroko uśmiechał się do Bekki, a jednocześnie trzymając rękę na jej biodrze, usiłował przyciągnąć ją do siebie. Wstrzymałam oddech na widok jego szelmowskiego, olśniewającego uśmiechu. Becca nadal wyglądała na nieco podminowaną, ale nie zdziwiłam się, gdy nagle uległa i pozwoliła mu się objąć. Pomyślałam, że każda kobieta wszystko wybaczyłaby temu draniowi, gdyby w taki sposób się do niej uśmiechał.

Odrywając wzrok od nieznajomego, ruszyłam dalej za Malcolmem, aż zatrzymał się, a Becca i Tatuaż odwrócili się w naszą stronę. Na policzkach Bekki malował się rumieniec, a oczy lśniły.

– Nie zwracajcie na nas uwagi. Kłócimy się, bo on jest przygłupem.

Nie patrzyłam na niego, ale usłyszałam jego gardłowy śmiech.

– Nieprawda. Kłócimy się, bo mamy odmienne upodobania, jeśli chodzi o sztukę.

– Cam nie trawi mojej twórczości – wyjaśniła Becca z obrażoną miną. – Nie może zachować się jak każdy inny facet i przynajmniej kłamać. Musi być brutalnie szczery. Na szczęście Malcolmowi podobają się moje obrazy. Czy już ci powiedział, że kupi mój obraz, Jo?

Można by pomyśleć, że byłam zazdrosna o wyraźną słabość, jaką Malcolm miał do Bekki, i wiem, że to zabrzmi okropnie, ale dopóki nie zobaczyłam jej twórczości, rzeczywiście byłam trochę zazdrosna. Nie byłam wyjątkowo bystra, nie umiałam rysować, tańczyć ani śpiewać. Tylko w kuchni jako tako sobie radziłam… Na szczęście byłam ładna. Wysoka z nieskończenie długimi nogami. Straciłam rachubę, ile razy słyszałam, że mam świetne ciało i skórę. Dodajmy do tego wielkie zielone oczy, długie i gęste rudoblond włosy, oraz delikatne rysy twarzy, a otrzymamy atrakcyjną całość. Już jako nastolatka przyciągałam spojrzenia facetów, którzy oglądali się za mną. Tak, nie miałam zbyt wiele, ale to, co miałam, wykorzystywałam dla dobra mojej rodziny.

Świadomość, że Becca jest śliczna i utalentowana, rzeczywiście wcześniej trochę mnie niepokoiła. Bałam się, że być może Malcolm znudzi się mną i wróci do niej. Jego mało entuzjastyczne podejście do jej sztuki sprawiło jednak, że poczułam się pewniej, chociaż wiem, że to mało racjonalne rozumowanie.

– Tak, już mi powiedział. Dobrze wybrał. – Uśmiechnęłam się do Malcolma i wyczułam, że ma ochotę parsknąć śmiechem. Jego dłoń przesunęła się z mojej talii na biodro, wtuliłam się w niego, ukradkiem zerkając na telefon. Wciąż żadnej wiadomości od Cole’a.

– Jo, to jest chłopak Bekki, Cameron – powiedział Malcolm. Uniosłam głowę, aby wreszcie przyjrzeć się mężczyźnie, którego przez kilka ostatnich sekund starannie omijałam wzrokiem. Nasze spojrzenia się spotkały i znowu poczułam dreszcz podniecenia.

Jego oczy miały niebieskawą, kobaltową barwę. Gdy teraz po raz drugi zaczął mnie lustrować, odniosłam wrażenie, że rozbiera mnie wzrokiem. Nagle zauważył dłoń Malcolma na moim biodrze. Zesztywniałam, gdy na nas patrzył. Wyciągał jakieś wnioski na nasz temat, a następnie przybrał nieprzeniknioną minę, zaciskając usta w cienką linię.

– Cześć – wydusiłam z siebie.

On prawie niedostrzegalnie skinął głową. Po błysku, który przed kilkoma chwilami widziałam w jego oczach, nie pozostał już ślad.

Becca zaczęła gawędzić z Malcolmem o swoich obrazach, więc wykorzystałam okazję, żeby znowu sprawdzić komórkę. Usłyszałam pogardliwe prychnięcie. Gwałtownie podniosłam głowę. Moje spojrzenie zderzyło się ze wzrokiem Camerona. Nie rozumiałam grymasu niesmaku na jego twarzy ani nie wiedziałam, dlaczego nagle poczułam potrzebę, żeby powiedzieć mu „spieprzaj”. Z reguły, gdy miałam do czynienia z przejawami wrogości czy agresji, raczej unikałam konfrontacji i trzymałam buzię na kłódkę. W tym wypadku potępienie, które wyzierało z oczu tego wytatuowanego idioty, sprawiło, że miałam ochotę uderzyć go pięścią w twarz i złamać jego daleki od doskonałości nos z małym garbkiem na grzbiecie, który powinien wpływać ujemnie na jego atrakcyjność, ale zamiast tego tylko dodawał mu męskiego uroku.

Ugryzłam się w język, aby nie zrobić czegoś, co byłoby wbrew moim zasadom. Spuściłam wzrok i spojrzałam na jego tatuaże. Na prawym przedramieniu widniał piękny czarny napis – dwa słowa, których nie mogłam odczytać, a nie chciałam gapić się tak, żeby to zauważył. Skórę na jego lewej ręce pokrywał jakiś kolorowy, misterny rysunek. Wyglądało mi to na smoka, ale nie mogłam być pewna, ponieważ Becca przysunęła się do Camerona i zasłoniła mi widok.

Przez chwilę zastanawiałam się, jak Becca mogła spotykać się najpierw z trzydziestoparoletnim Malcolmem, ubierającym się w szyte na miarę garnitury, a potem przerzucić się na dwudziestoparoletniego Camerona noszącego zegarek Aviator, skórzane bransoletki, sprany T-shirt Def Leppard i podarte levisy.

– Mal, zapytałeś Jo o pracę?

Zbita z tropu, spojrzałam na mojego chłopaka.

– Jaką pracę?

– Becca, nie trzeba, naprawdę – odezwał się Cameron głębokim głosem, na dźwięk którego moje ciało przebiegł dreszcz oznaczający coś, do czego nie chciałam się sama przed sobą przyznać. Podniosłam wzrok. Patrzył na mnie z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.

– Nie ma się co krępować – rzucił pogodnie Malcolm, a potem spojrzał na mnie i zapytał: – Ciągle szukacie barmana, prawda?

Tak, szukaliśmy. Mój przyjaciel i kolega z pracy (a zarazem jedyny chłopak, z którym miałam jednonocną przygodę – po rozstaniu z Callumem byłam w fatalnym stanie), Craig, wyleciał do Australii. Wtorek był jego ostatnim dniem w pracy, i nasza kierowniczka Su już od tygodnia rozmawiała z kandydatami na nowego barmana. Tęskniłam za Craigiem. Czasami jego podrywy działały mi na nerwy, a ja nigdy, w przeciwieństwie do Joss, nie miałam odwagi kazać mu się zamknąć, ale przynajmniej zawsze był w dobrym humorze.

– Tak, a co? – zapytałam.

Becca dotknęła mojego ramienia z niemal błagalną miną. Nagle zdałam sobie sprawę, że chociaż była o dwa lata ode mnie starsza, wyglądała i mówiła jak mała dziewczynka – z tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczami, gładką skórą i piskliwym głosikiem. Byłyśmy od siebie tak różne, jak to tylko możliwe.

– Cam jest grafikiem komputerowym. Pracował dla firmy zajmującej się marketingiem i brandingiem znanych w całym kraju marek, ale wprowadzili cięcia budżetowe. Zwalniali tych, których zatrudnili jako ostatnich, a Cam zaczął u nich pracować dopiero rok temu.

Rzuciłam mu nieufne, ale współczujące spojrzenie. Utrata pracy nie jest niczym przyjemnym. Nadal jednak nie wiedziałam, co ja – albo posada barmana – może mieć z tym wszystkim wspólnego.

– Becca – odezwał się Cameron rozdrażnionym tonem – powiedziałem ci, że sam to załatwię.

Zaczerwieniła się nieco pod naporem jego ostrego spojrzenia. Nagle poczułam z nią pewną więź. Jak widać, nie tylko na mnie działał deprymująco. To dobrze.

– Cam, chcę ci tylko pomóc. – Odwróciła się do mnie. – On usiłuje…

– Usiłuję znaleźć pracę jako grafik – przerwał jej, wyraźnie sfrustrowany. Nagle dotarło do mnie, że jego paskudny humor mógł nie mieć nic wspólnego ze mną, tylko z sytuacją, w której się znalazł. – Malcolm powiedział, że szukacie barmana na pełny etat. Pracowałem za barem. Potrzebuję roboty, dzięki której przeżyję, zanim nie znajdę czegoś lepszego. Gdybyś mogła mi załatwić formularz zgłoszeniowy, byłbym wdzięczny.

Dlaczego postanowiłam mu pomóc, zwłaszcza że nie darzyłam go sympatią ani nie podobała mi się jego postawa? To pozostanie zagadką.

– Mam inny pomysł – odparłam. – Porozmawiam z moją kierowniczką i dam jej twój numer.

Przez chwilę gapił się na mnie, a ja nie miałam pojęcia, co o tym sądzi. Wreszcie powoli skinął głową.

– Dobra, dzięki. Mój numer to…

W tej samej chwili zawibrowała moja komórka, którą ściskałam w dłoni. Podniosłam ją i zerknęłam na ekran.

Wróciłem do domu od Jamiego. Przestań panikować. Cole

Poczułam, jak ulatuje ze mnie napięcie. Szybko mu odpisałam.

– Jo?

Uniosłam głowę i zobaczyłam uniesione brwi Malcolma.

Cholera. Numer telefonu Camerona. Oblałam się rumieńcem; zdałam sobie sprawę, że zupełnie się wyłączyłam, gdy otrzymałam wiadomość. Posłałam mu przepraszający uśmiech, który odbił się rykoszetem od jego kamiennej twarzy.

– Wybacz. Twój numer?

Wyrecytował go szybko z pamięci, a ja wstukałam go w komórkę.

– Dam go jutro szefowej.

– Tak, jasne – odparł znudzonym tonem, jakby uważał, że nie dysponuję odpowiednią liczbą szarych komórek, aby o tym pamiętać.

Świadomość, że tak o mnie myśli, zabolała mnie, ale postanowiłam się tym nie przejmować. Przytuliłam się do Malcolma, już spokojniejsza dzięki pewności, że Cole siedzi bezpieczny w naszym mieszkaniu przy London Road.

2

Podczas gdy Becca niewątpliwie usiłowała namówić Malcolma, żeby przedłużył umowę najmu lokalu, w którym znajdowała się galeria, ja powędrowałam w stronę szatni. Odwróciłam się plecami do obrazów i zadzwoniłam do Cole’a.

– Co?

Skrzywiłam się, słysząc takie powitanie. Ostatnio zawsze tak się do mnie odzywał, gdy dzwoniłam. Widocznie stawanie się nastolatkiem oznaczało, że maniery, które próbowałam mu starannie wpajać, przestały obowiązywać.

– Cole, jeśli jeszcze raz tak się do mnie odezwiesz, kiedy do ciebie zadzwonię, sprzedam na eBayu twoje Playstation trzy – postraszyłam go. Musiałam sięgnąć po nasze oszczędności, aby kupić mu konsolę na Gwiazdkę. Wtedy uważałam, że było warto. Widocznie jednak stawanie się nastolatkiem oznaczało, że Cole już nie potrafił okazywać emocji. Kiedy był dzieckiem, dokładałam starań, aby Boże Narodzenie było dla niego tak ekscytujące, jak to tylko możliwe. Uwielbiałam patrzeć, jak szaleje ze szczęścia, kiedy przychodził Święty Mikołaj. Tamte dni jednak minęły, a ja za nimi tęskniłam. Ale widok nieśmiałego uśmiechu malującego się na twarzy Cole’a, gdy otwierał pudełko z konsolą, znowu sprawił, że na chwilę powróciło do mnie tamto uczucie. Nawet poklepał mnie po ramieniu i powiedział, że dobrze się spisałam. Protekcjonalny gnojek, pomyślałam z czułością.

Westchnął i powiedział:

– Przepraszam. Przecież napisałem, że jestem w domu. Podrzucił mnie tato Jamiego.

Odetchnęłam z ulgą.

– Odrobiłeś pracę domową?

– Próbuję teraz odrabiać, ale ktoś ciągle mi przeszkadza paranoicznymi SMS-ami i telefonami.

– Cóż, jeśli będziesz się ze mną kontaktował o umówionej porze, nie będę cię dręczyła.

Mruknął coś pod nosem. To była obecnie jego zwyczajowa forma odpowiedzi.

– Co u mamy?

– Śpi.

– Jadłeś kolację?

– Pizzę u Jamiego.

– Zostawiłam ci tosty, na wypadek gdybyś dalej był głodny.

– Dzięki.

– Idziesz niedługo spać?

– Ta.

– Obiecujesz?

Znowu ciężkie westchnienie.

– Obiecuję.

Skinęłam głową, wierzyłam mu na słowo. Cole miał małą paczkę przyjaciół, z którymi grał w gry wideo i nie pakował się w żadne tarapaty. Był pilnym uczniem i czasami nawet pomagał w domu. Jako mały chłopiec był najsłodszą istotą, jaką w życiu widziałam. Wszędzie za mną chodził niczym cień. Dla nastolatka okazywanie uczuć starszej siostrze było obciachem. Próbowałam przywyknąć do tej zmiany. Pilnowałam jednak, żeby każdego dnia wiedział i czuł, jak bardzo jest kochany. Ja dorastałam bez takiej świadomości, więc dbałam o to, żeby Cole ją miał. I nie obchodziło mnie, że jego zdaniem to jest coś głupiego.

– Kocham cię, mały. Do zobaczenia jutro.

Rozłączyłam się, zanim zdążył znowu mruknąć. Odwróciłam się i gwałtownie wciągnęłam powietrze.

Przede mną stał Cameron. Patrzył na mnie, wyciągając telefon Bekki z jej płaszcza wiszącego na wieszaku. Znowu obrzucił wzrokiem moją figurę, po czym wbił spojrzenie w ziemię i powiedział:

– Nie musisz pytać o pracę dla mnie.

Zmrużyłam oczy, zbita z tropu. O co chodziło temu facetowi? Dlaczego tak na niego reagowałam? Przecież miałam gdzieś, co o mnie myśli.

– Potrzebujesz tej pracy, prawda?

Ciemnoniebieskie oczy znowu zderzyły się z moimi. Patrzyłam, jak mięśnie jego szczęk napinają się razem z bicepsami, gdy skrzyżował ramiona na piersi.

Miałam wrażenie, że pod koszulką ten facet składa się z samych mięśni.

Nie udzielił werbalnej odpowiedzi, ale to nie było potrzebne, biorąc pod uwagę jego język ciała.

– W takim razie zapytam.

Odszedł bez słowa podziękowania, nawet nie skinął głową. Poczułam, jak ulatuje ze mnie napięcie. Nagle jednak zatrzymał się i powoli odwrócił do mnie. Napięcie powróciło.

Choć jego usta nie były pełne, górna warga była miękko, ekspresyjnie wygięta, dzięki czemu stale miał na twarzy ten dziwny, seksowny grymas. Znikał on jednak za każdym razem, gdy do mnie przemawiał, a jego usta zamieniały się w cienką linię.

– Malcolm to równy gość.

Mój puls przyśpieszył. Miałam świadomość, co ludzie o mnie myślą, więc wiedziałam, co może oznaczać podobne wprowadzenie. Nie miałam ochoty na taką wymianę zdań z tym facetem.

– Tak, to prawda.

– Czy wie, że spotykasz się z kimś innym za jego plecami?

Dobra, akurat tego nie przewidziałam. Zrobiłam to, co on, czyli skrzyżowałam ramiona na piersi, przybierając obronną pozę.

– Słucham?

Uśmiechnął się ironicznie. Po raz piętnasty zmierzył mnie od stóp do głów. Dostrzegłam w jego oczach błysk zainteresowania, którego nie umiał w pełni ukryć, ale zgadywałam, że wstręt, jaki czuje do mnie, bierze górę nad męską, erotyczną fascynacją moim ciałem.

– Znam takie jak ty. Dorastałem, patrząc, jak takie lalunie pojawiają się i znikają z życia mojego wujka. Brały od niego, co tylko się dało, a potem za jego plecami pieprzyły się z innymi. Nie zasługiwał na coś takiego. Malcolm też nie zasługuje na pustą panienkę, która uważa, że podczas rozmowy z facetem można wysyłać SMS-y albo planować schadzkę z innym, podczas gdy jej chłopak stoi parę metrów za nią. Takie jak ty nawet nie rozumieją, że to są oznaki bycia moralnym i emocjonalnym zerem.

Słowa tego dupka z jakiegoś powodu zraniły mnie, jakby dźgnął mnie nożem. Zamiast jednak obudzić poczucie winy, o którym tylko ja wiedziałam, że we mnie siedzi, jego bezpodstawny atak wywołał oburzenie. Zazwyczaj tłumię irytację i gniew, połykam słowa, które mam na końcu języka, ale teraz usta nie chciały posłuchać mojego mózgu. Chciałam odwdzięczyć mu się tym samym, ale nie jak pusta idiotka, za jaką mnie miał.

Zapytałam więc, marszcząc brwi:

– No i co się stało z twoim wujkiem?

Jego twarz jeszcze bardziej spochmurniała. Przygotowałam się na kolejną porcję obelg.

– Poślubił kogoś takiego jak ty. Oskubała go ze wszystkiego. Teraz jest rozwiedziony i po uszy tonie w długach.

– To dlatego uważasz, że masz prawo mnie osądzać, mimo że mnie nie znasz?

– Nie muszę ciebie znać, skarbie. Jesteś chodzącym stereotypem.

Zagotowało się we mnie ze złości. Opanowałam jednak gniew, który powoli opadł, zrobiłam krok w jego stronę i zaśmiałam się niewesoło. Starałam się, zresztą bezskutecznie, zignorować iskry przeskakujące pomiędzy naszymi ciałami. Poczułam, jak nieoczekiwanie twardnieją mi sutki, i cieszyłam się, że wcześniej skrzyżowałam ramiona na piersiach, dzięki czemu on nie mógł tego zauważyć. Wciągnął gwałtownie powietrze, kiedy stanęłam tuż przed nim. Zatopił we mnie spojrzenie, od którego przebiegł mnie dreszcz, docierając aż pomiędzy uda.

Starając się nie zwracać uwagi na nieoczekiwany pociąg seksualny, zgromiłam Camerona wzrokiem.

– Cóż, w takim razie trafił swój na swojego. Ja jestem bezmózgą, amoralną, pazerną lalunią, a ty znerwicowanym, pretensjonalnym, zgrywającym się na znawcę sztuki i ludzi palantem. – Usiłując zamaskować drżenie ciała, co było reakcją na przypływ adrenaliny spowodowany tym, że wreszcie stanęłam we własnej obronie, zrobiłam krok do tyłu i z satysfakcją dostrzegłam w jego oczach zdziwienie. – Widzisz, ja też potrafię ocenić książkę po okładce.

Nie dając mu szansy na przemądrzałą ripostę, ruszyłam przez galerię, kołysaniem bioder maskując drżenie ciała. Za ścianą znalazłam Malcolma. Becca spędziła z nim zbyt dużo czasu. Podkradłam się do niego, wsunęłam rękę za jego plecy, niebezpiecznie blisko jego rozkosznego tyłka. Natychmiast odwróciłam jego uwagę od Bekki. Spojrzał w moje roziskrzone oczy.

Prowokacyjnie oblizałam usta i powiedziałam:

– Umieram z nudów, kochanie. Spadajmy stąd.

Ignorując rozdrażnione westchnienie Bekki, Malcolm raz jeszcze pogratulował jej świetnej wystawy, a potem wyprowadził mnie na zewnątrz, spragniony tego, co obiecywały mu moje oczy.

Jęknął głośno prosto w moje ucho, napierając biodrami na moje biodra i wreszcie szczytując. Mięśnie na jego plecach rozluźniły się pod moimi dłońmi. Runął na mnie na chwilę, głośno łapiąc oddech. Czule pocałowałam go w szyję. Gdy się podniósł, w jego oczach dostrzegłam uczucie, którym mnie darzył. Miło było to widzieć.

– Nie miałaś orgazmu – zauważył cichym głosem.

Rzeczywiście. Mój mózg nie chciał się wyłączyć. Nie mogłam uwolnić się od myśli o wernisażu i sprzeczce z Cameronem.

– Miałam.

Usta Malcolma drgnęły.

– Kochanie, nie musisz przy mnie udawać. – Pocałował mnie delikatnie z uśmiechem na ustach. – Zaraz się poprawię. – Zaczął zjeżdżać wzdłuż mojego ciała. Zacisnęłam na nim rękę, aby go powstrzymać.

– Nie musisz. – Podniosłam się, aby usiąść. Malcolm położył się na boku, żeby zapewnić mi swobodę ruchu. – Miałeś długi dzień. Powinieneś się przespać.

Położył swoją wielką dłoń na moim nagim biodrze, powstrzymując mnie przed wyjściem z łóżka. Patrzył na mnie z zatroskanym wyrazem twarzy.

– Coś się stało? – zapytał. – Dobrze się czujesz?

Postanowiłam skłamać.

– Kiedy zadzwoniłam wcześniej do Cole’a, dowiedziałam się, że mama ma jakieś kłopoty. Po prostu się martwię.

Malcolm usiadł, marszcząc brwi.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Nie chcąc go denerwować ani psuć naszych relacji, nachyliłam się i pocałowałam go mocno w usta, a następnie się odsunęłam i spojrzałam mu w oczy, by wiedział, że nie kłamię.

– Chciałam być z tobą dziś wieczorem.

Lubił to. Uśmiechnął się do mnie i krótko pocałował.

– Rób, co musisz, kochanie.

Skinęłam głową, posłałam mu uśmiech i zaczęłam się zbierać do wyjścia. Ani razu nie spędziłam z Malcolmem całej nocy. Zawsze wychodziłam po seksie, ponieważ domyślałam się, że on właśnie tego chce. Że tak jest dla niego najlepiej. A skoro nigdy mnie nie poprosił, bym została, zakładałam, że się nie mylę.

Malcolm zasnął, zanim się ubrałam. Popatrzyłam na jego silne nagie ciało wyciągnięte na łóżku i modliłam się, żeby nasz związek przetrwał. Zamówiłam taksówkę. Kiedy oddzwonili z informacją, że taryfa już czeka przed domem, wyszłam po cichu, próbując uśmierzyć niepokój, który mnie ogarnął.

Prawie rok temu przeniosłam swoją rodzinę z ogromnego mieszkania przy Leith Walk do mniejszego przy London Road, a mówiąc dokładniej – przy Lower London Road. Miałam stąd dwa razy dalej do pracy, co oznaczało, że najczęściej zamiast iść na piechotę, musiałam łapać autobus jadący do centrum. Przeprowadzka jednak się opłacała; oszczędzaliśmy na czynszu. Mama wynajęła mieszkanie przy Leith Walk, gdy miałam czternaście lat, ale wkrótce to właśnie na mnie spadł obowiązek zarabiania na opłaty, i tak jest do tej pory. Nasze nowe mieszkanie, gdy się do niego wprowadzaliśmy, było w fatalnym stanie, ale zdołałam namówić właściciela, aby pozwolił mi je odnowić i urządzić za własne pieniądze, których nie miałam wiele.

Taksówka dojechała na miejsce w mniej niż dziesięć minut. Weszłam do naszego budynku, stąpając na palcach, aby nie stukać obcasami. Wdrapując się po wąskich, mrocznych, krętych schodach, nawet nie zauważałam wilgotnej, pomazanej graffiti na betonowej klatce schodowej, bo tak bardzo już do niej przywykłam. Rozchodziło się po niej głośne echo i ponieważ wiedziałam, jak to jest, kiedy w nocy budzą cię sąsiedzi, stukając obcasami i śmiejąc się po pijaku, teraz starałam się nie wydawać żadnych odgłosów, wspinając się na trzecie piętro.

Weszłam cichutko do pogrążonego w ciemności mieszkania, zsunęłam buty ze stóp i najpierw podreptałam na palcach do pokoju Cole’a. Uchyliłam drzwi i dzięki światłu z ulicy, wlewającemu się do środka przez szparę w zasłonach, dostrzegłam jego głowę ukrytą niemal w całości pod kołdrą. Uczucie niepokoju odrobinę ustąpiło, gdy na własne oczy ujrzałam, że jest bezpieczny, ale ono tak zupełnie nie znikało – częściowo dlatego, że rodzice nigdy nie przestają martwić się o swoje dzieci, a częściowo z powodu kobiety, która spała w pokoju po drugiej stronie korytarza.

Wśliznęłam się do pokoju mamy. Leżała rozwalona na łóżku, z pościelą zwiniętą wokół nóg, koszulą nocną zadartą tak wysoko, że widziałam jej różowe majtki. Przynajmniej miała na sobie bieliznę. Mimo wszystko nie mogłam pozwolić jej zmarznąć, więc okryłam ją szybko kołdrą, a potem zauważyłam pustą butelkę przy łóżku. Sięgnęłam po nią, wyszłam z pokoju i przeszłam do małej kuchni, gdzie postawiłam butelkę obok innych. Pomyślałam, że najwyższy czas wynieść je wszystkie na śmieci.

Patrzyłam na butelki, zupełnie wyczerpana, a zmęczenie ustąpiło miejsca nienawiści, jaką czułam na myśl o alkoholu i kłopotach, których nam przysparzał. Gdy stało się jasne, że mamę już nic nie obchodzi i nie zamierza prowadzić domu, przejęłam od niej wszystkie obowiązki. Teraz to ja każdego miesiąca opłacałam w terminie nasze trzypokojowe mieszkanie. Sporo oszczędzałam, mnóstwo pracowałam, a co najlepsze, mama nie miała dostępu do moich pieniędzy. Był czas, kiedy pieniądze, a raczej ich brak, spędzały mi sen z powiek, a nakarmienie i ubranie Cole’a stanowiło ogromny problem. Wtedy przyrzekłam sobie, że już nigdy do tego nie dopuszczę. Choć na koncie bankowym miałam pieniądze, wiedziałam, że można je wydawać tylko na najważniejsze rzeczy, bo nie starczy ich na długo.

Próbowałam wykasować z pamięci większość naszego poprzedniego życia. Kiedy dorastałam, wujek Mick – malarz i dekorator – zabierał mnie ze sobą na fuchy, które wykonywał dla przyjaciół i rodziny. Pracowałam razem z nim aż do momentu, gdy przeprowadził się do Ameryki. Wujek Mick nauczył mnie wszystkiego, co sam umiał i wiedział, a ja uwielbiałam każdą spędzoną z nim chwilę. Zawsze wydawało mi się, że jest coś kojącego, nawet terapeutycznego w odmienianiu przestrzeni. Dlatego od czasu do czasu wybierałam się na przeceny i zmieniałam wystrój mieszkania – tak samo zrobiłam, gdy wprowadziliśmy się pod nowy adres. Zaledwie parę miesięcy temu okleiłam główną ścianę w salonie efektowną, czekoladową tapetą w wielkie niebieskozielone kwiaty. Pozostałe trzy ściany pomalowałam na kremowo oraz dokupiłam cyrankowego i czekoladowego koloru poduszki i rozrzuciłam je na naszej starej sofie z kremowej skóry. Chociaż wiedziałam, że nie zamieszkamy tu na zawsze, pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, gdy się tutaj wprowadziliśmy, było cyklinowanie drewnianej podłogi, aby przywrócić ją do dawnej świetności. To był nasz największy wydatek, ale było warto: poczułam się dumna z naszego lokum, nawet jeśli to tylko tymczasowy dom. Nie zostało już pieniędzy na resztę wystroju, ale mieszkanie wyglądało na nowoczesne, czyste i zadbane. To był dom, do którego Cole bez wstydu mógłby zapraszać swoich kolegów… gdyby nie mama.

Przez większość czasu dawałam sobie radę z naszym losem. Dzisiaj jednak czułam się rozbita, rozstrojona. Wydawało mi się, że jestem jeszcze dalej niż zwykle od spokoju i poczucia bezpieczeństwa, których pragnęłam. Może to wszystko przez zmęczenie…

Doszłam do wniosku, że czas trochę się zdrzemnąć, więc przeszłam cicho na koniec korytarza, ignorując pijackie chrapanie dobiegające z pokoju mamy, i wsunęłam się bezszelestnie do mojego pokoju, odcinając się od świata. Mój pokój był najmniejszy. Stało w nim tylko pojedyncze łóżko, szafa (większość moich ubrań, z ciuchami wystawianymi na eBayu włącznie, znajdowała się razem z ubraniami Cole’a w szafach w jego pokoju) oraz kilka przeładowanych półek z książkami. Kolekcja obejmowała wszystko od romansów po publikacje historyczne. Jestem w stanie przeczytać każdą książkę. Absolutnie każdą. Uwielbiam to uczucie, gdy dzięki lekturze przenoszę się do innych miejsc, innych czasów.

Zdjęłam sukienkę od Dolce & Gabbana i wrzuciłam ją do kosza z ubraniami do czyszczenia chemicznego. Czas pokaże, czy będę mogła ją sobie zostawić, czy nie. W mieszkaniu panowało lodowate zimno, więc szybko wskoczyłam w ciepłą piżamę i zanurkowałam pod kołdrę.

Myślałam, że po tak długim dniu zasnę w okamgnieniu. Nic z tego.

Leżałam ze wzrokiem wbitym w sufit, odtwarzając w głowie wypowiedź Camerona. Sądziłam, że przywykłam już do tego, że ludzie mają mnie za kogoś bezwartościowego, ale z jakiegoś powodu jego słowa nadal tkwiły we mnie jak nóż wbity w plecy. Mimo to wiedziałam, że mogę o to winić tylko siebie i nikogo innego.

To ja wybrałam tę drogę.

Przewróciłam się na bok, podciągając kołdrę pod samą brodę. Nie uważałam, że jestem nieszczęśliwa.

Ale też nie wiedziałam, czy jestem szczęśliwa.

Doszłam do wniosku, że to chyba bez znaczenia. Ważne, żeby Cole był szczęśliwy. Nasza rodzicielka była beznadziejną matką, a czternaście lat temu obiecałam sobie, że najlepiej jak potrafię, będę opiekowała się moim młodszym braciszkiem. Chciałam, żeby dorastał w poczuciu własnej wartości. Pragnęłam zapewnić mu dobry start życiowy. Nic innego się nie liczyło.

3

Wpatrywałam się sfrustrowana w rachunek za prąd i postanowiłam, że przyjrzę mu się ponownie, gdy nie będę taka zmęczona. Złapałam tylko kilka godzin snu, bo musiałam wstać rano razem z Cole’em. Robiłam to zawsze, ponieważ lubiłam szykować go i odprowadzać do szkoły. Później wróciłam do domu i cały dzień sprzątałam mieszkanie, budząc mamę tak długo, aż wreszcie wstała. Pomogłam jej się umyć i ubrać, a potem zostawiłam ją w pokoju, żeby oglądała jakiś durny talk show, i poszłam zrobić spożywcze zakupy.

Teraz znowu usiadłam, gapiąc się na rachunek. Wątpiłam, czy kiedykolwiek uda mi się go rozgryźć. Nigdy nie rozumiałam, na czym polegają te wszystkie wyliczenia. W każdym razie zawsze naliczali tak, że musiałam dokładać z własnych kieszonkowych.

– Zasrani krwiopijcy – syknęłam, rzucając rachunek na stolik i udając, że nie widzę zszokowanego spojrzenia Cole’a, który nadal miał na sobie szkolny mundurek. Odkąd stał się na tyle duży, że zaczął mnie naśladować, uważałam przy nim na słownictwo i nie cierpiałam, kiedy coś mi się wypsnęło.

Pomyślałam, że jeśli będę udawała, że nic nie powiedziałam, to może on będzie udawał, że niczego nie usłyszał.

Opadłam ciężko na kanapę i przymknęłam powieki w nadziei, że dzięki temu ustąpi ból, który czułam za oczami.

Usłyszałam, jak Cole wstaje, szura butami i otwiera szufladę. Po kilku sekundach coś małego wylądowało na mojej klatce piersiowej. Podniosłam powieki, żeby sprawdzić, czym we mnie rzucił.

Guma Nicorette.

Skrzywiłam się, spoglądając spod rzęs na stojącego nade mną brata.

– Nie potrzebuję już tych gum.

Cole zrobił to, co powoli stawało się jego specjalnością: mruknął coś i wzruszył ramionami.

– Dużo przeklinałaś, kiedy próbowałaś rzucić palenie.

Uniosłam brew.

– Rzuciłam ponad trzy miesiące temu.

Cole znowu, ku mojej irytacji, wzruszył ramionami.

– Dobra, jak sobie chcesz.

Nie potrzebowałam papierosa. Potrzebowałam snu. No, dobra, czasami naprawdę chciałam zapalić. Ale nie towarzyszyła temu desperacja. Nie czułam, że każdy nerw w moim ciele wrzeszczy na mnie, domagając się papierosa. Przysięgam, że w czasie tych kilku pierwszych tygodni po rzuceniu byłabym w stanie za jedną fajkę gołymi rękami zedrzeć komuś skórę z twarzy. Chciałabym powiedzieć, że rzuciłam, ponieważ uznałam, że tak będzie lepiej i zdrowiej. Ale to nieprawda. Byłam świadkiem, jak kilku moich znajomych próbuje odstawić papierosy. Nie miałam ochoty przechodzić przez ten koszmar. Miałam w swoim życiu dość problemów i obowiązków, żeby dodawać do tego bolesne zrywanie z nałogiem. Nie, rzuciłam palenie specjalnie dla najważniejszej osoby w moim życiu. Dla chłopca, który teraz, zginając swoje długie ciało, z powrotem siadał na podłodze przed telewizorem, gdzie jego rysunki leżały porozrzucane.

Cole pierwszy raz poprosił mnie o rzucenie fajek kilka lat temu, gdy dowiedział się, że papierosy „to zło”. Wtedy tego nie zrobiłam, ponieważ szybko o tym zapomniał, pewnie dlatego, że był wtedy siedmiolatkiem bardziej zainteresowanym Iron Manem niż moimi złymi nawykami.

Parę miesięcy temu w szkole pokazano im obrzydliwy film na temat szkodliwości palenia, w którym była mowa między innymi o raku płuc. Cole to bystry dzieciak. Już wcześniej wiedział, że palenie zabija. Przecież na każdym pudełku widnieje wielki napis: PALENIE ZABIJA. Prawdę mówiąc, byłabym zaniepokojona, gdyby tego nie wiedział.

Jednak dopiero tamtego dnia dotarło do niego, że palenie może zabić mnie. Wrócił do domu w paskudnym nastroju i wyrzucił do kibla wszystkie moje fajki. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby na coś tak gwałtownie zareagował. Jego oczy płonęły, a twarz była niemal purpurowa od kotłujących się w nim emocji. Zażądał ode mnie rzucenia papierosów. Nie musiał nic więcej dodawać – wszystko było wypisane na jego twarzy.

Nie chcę, żebyś umarła, Jo. Nie mogę ciebie stracić.

No więc rzuciłam.

Kupiłam sobie plastry i gumy. Poznałam koszmar głodu nikotynowego. Teraz, kiedy już nie musiałam wydawać forsy na plastry i gumy, więcej oszczędzałam, zwłaszcza że ceny papierosów bez przerwy rosły. Zresztą palenie nie jest społecznie akceptowane. Joss wpadła w zachwyt, gdy powiedziałam jej, że przestaję palić, i muszę przyznać, że miło było nie widzieć, jak marszczy nos za każdym razem, gdy wracałam z przerwy, cuchnąc dymem.

– Już nie mam z tym problemu – uspokoiłam Cole’a.

Dalej szkicował stronę komiksu, który tworzył. Mój braciszek jest naprawdę utalentowany.

– To dlaczego przeklinałaś?

– Prąd zdrożał.

Cole prychnął.

– A co nie zdrożało?

Chłopak był zorientowany. Odkąd skończył cztery lata, codziennie oglądał wiadomości telewizyjne.

– No właśnie.

– Nie powinnaś szykować się do pracy?

Westchnęłam.

– Tak, masz rację, tato.

Uraczył mnie kolejnym wzruszeniem ramionami, po czym znowu nachylił się nad rysunkami, dając mi do zrozumienia, że już dla niego nie istnieję. Jasnorude włosy opadały mu na czoło. Odparłam pokusę, aby odgarnąć je do tyłu. Miał zbyt długie włosy, ale nie dawał się zaciągnąć do fryzjera, żeby je ostrzyc.

– Odrobiłeś pracę domową?

– Mmm-hmm.

Głupie pytanie.

Zerknęłam na zegar stojący na kominku. Cole miał rację. Czas szykować się na wieczorną zmianę w Club 39. Dzisiaj miałam stać za barem z Joss. Praca w tym samym miejscu z najlepszą przyjaciółką ma pewne zalety.

– Masz rację – powiedziałam do Cole’a. – Lepiej zacznę się już…

Trach!

– Kurwa mać!

Łomot i przekleństwo rozeszły się echem po całym mieszkaniu. Podziękowałam Bogu, że sąsiad pod nami się wyprowadził. Drżałam na myśl o dniu, kiedy puste mieszkanie zajmie nowy lokator.

– Jooooo! Johannaaaaa!

Cole wbił we mnie wzrok. W jego oczach płonął bunt, ale na chłopięcej twarzy malował się ból.

– Zostaw ją, Jo.

Potrząsnęłam głową. Poczułam skurcz w brzuchu.

– Pomogę jej, żebyś potem nie musiał o niej myśleć.

– JOOOOOO!

– Idę! – zawołałam, wyprostowałam ramiona i wzięłam głęboki wdech.

Otworzyłam drzwi. Nie zdziwiło mnie to, co zobaczyłam. Leżała na ziemi, chwytając się prześcieradła i próbując się podnieść. Butelka dżinu roztłukła się na stoliku przy łóżku. Kawałki szkła spadły na podłogę. Dostrzegłam, że jej ręka opada w stronę szkła. Podbiegłam i mocno szarpnęłam ją za ramię.

– Nie ruszaj się – powiedziałam cicho. – Szkło.

– Spadłam, Jo – wyjęczała.

Skinęłam głową, nachyliłam się i chwyciłam ją pod pachami. Wciągnęłam jej kościste ciało na łóżko i okryłam nogi kołdrą.

– Posprzątam.

– Potrzebuję więcej, Jo.

Westchnęłam i zwiesiłam głowę. Moja matka, Fiona, była nałogową alkoholiczką. Zawsze lubiła sobie wypić, ale gdy byłam młodsza, jeszcze nie stanowiło to problemu. Przez pierwsze dwa lata po przeprowadzce z Glasgow do Edynburga mama zdołała utrzymać pracę w dużej prywatnej firmie zajmującej się porządkowaniem i sprzątaniem. Jej problemy z alkoholem zaostrzyły się, gdy wujek Mick wyjechał do Stanów, ale dopiero kiedy zaczęła narzekać na ból pleców i wykryto u niej przepuklinę kręgosłupa, rozpiła się na dobre. Rzuciła pracę i przeszła na zasiłek dla niepełnosprawnych. Miałam wtedy piętnaście lat. Dopóki nie skończyłam szesnastu, nie mogłam pójść do pracy, więc przez rok wiedliśmy gówniane życie, mając tylko zasiłek i skromne oszczędności, które mama uskładała. Z uwagi na chory kręgosłup, lekarze radzili jej dalej prowadzić aktywny tryb życia, albo przynajmniej trochę chodzić, ale ona pogorszyła swój stan, żyjąc jak pustelnik, miotając się pomiędzy długimi okresami upijania się w łóżku a gniewnymi, pijackimi napadami przed telewizorem. W wieku szesnastu lat rzuciłam szkołę i rozpoczęłam pracę w salonie fryzjerskim jako recepcjonistka. Harowałam jak wół, żeby związać koniec z końcem. Plusem było tylko to, że podczas gdy w liceum nie miałam przyjaciółek, w salonie nawiązałam parę bliskich znajomości. Po przeczytaniu jakiegoś artykułu na temat syndromu chronicznego zmęczenia zaczęłam opowiadać ludziom, że moja mama też go ma, co pozwalało mi nie trzymać się sztywno grafiku, tak żebym mogła opiekować się bratem. Niewiele wiedziałam na temat tej skomplikowanej dolegliwości, więc udawałam, że to dla mnie zbyt trudna sprawa, żeby o niej rozmawiać. Okłamywanie ludzi było dla mnie znacznie mniej upokarzające niż wyznanie im prawdy.

Z niechęcią spojrzałam na leżącą w łóżku kobietę, ale nie zrobiło to na niej żadnego wrażenia, nawet nie drgnęła. Uroda mojej mamy kiedyś zapierała dech w piersiach. To po niej mam wzrost, smukłą figurę, kolor włosów i odcień skóry. Teraz jednak, z przerzedzonymi włosami i fatalną cerą, wyglądała na sześćdziesięciolatkę, a nie na swoje czterdzieści jeden lat.

– Nie masz już dżinu.

– Dokupisz mi? – zapytała drżącymi wargami.

– Nie. – Nigdy nie kupiłabym jej alkoholu. Bratu też tego zabraniałam. – I tak nie mam czasu. Muszę szykować się do pracy.

Objęłam się ramionami, czekając na jej reakcję.

Jej usta natychmiast wykrzywił grymas odrazy. Zmrużyła nienawistnie przekrwione zielone oczy. Głos wręcz ociekał jadem.

– Nie możesz kupić swojej mamusi pieprzonej wódy? Ty leniwa dziwko. Nie myśl sobie, że nie wiem, co robisz. Puszczasz się na lewo i prawo. Rozkładasz nogi dla każdego faceta, który ma na ciebie ochotę! Wychowałam dziwkę! Cholerną kurwę!

Przyzwyczajona do rozdwojonej jaźni mojej matki, wyszłam z pokoju. Gdy mijałam drzwi do salonu, poczułam gniew, który bił od Cole’a. Wzięłam z kuchni zmiotkę. Matka jeszcze głośniej zaczęła wypluwać z siebie obelgi. Znowu mijając salon, zerknęłam na Cole’a i zobaczyłam, że zaciska pięść na kartce papieru. Spojrzałam mu w oczy i potrząsnęłam głową, dając znak, że nie musi się o mnie martwić, po czym wróciłam do pokoju mamy.

– Co robisz? – Urwała swoją tyradę, kiedy nachyliłam się, aby posprzątać rozbitą butelkę.

Zignorowałam jej pytanie.

– Zostaw to!

– Pokaleczysz się, mamo, jeśli nie posprzątam.

Usłyszałam, jak pociąga nosem, i poczułam, że zaszła w niej zmiana. Znałam ją już dostatecznie długo i wiedziałam, które jej oblicze zaraz ujrzę. Istniały tylko dwie możliwości: słodka bidulka albo wredna jędza. Właśnie pojawiała się ta pierwsza.

– Przepraszam. – Głos jej zadrżał i zaczęła cichutko płakać. – Wcale nie miałam na myśli tego, co powiedziałam. Kocham cię.

– Wiem. – Wstałam. – Ale nie polecę dla ciebie po butelkę, mamo.

Usiadła w łóżku i ściągnęła brwi. Trzęsącymi się dłońmi sięgnęła po torebkę leżącą na nocnym stoliku.

– Cole mi przyniesie. Mam pieniądze.

– Mamo, Cole jest nieletni. Nie sprzedadzą mu alkoholu. – Wolałam, by nie wiedziała, że brat po prostu nie chce pomagać jej w piciu. Nie chciałam, żeby opluwała go jadem podczas mojej nieobecności.

Jej ręka opadła.

– Pomożesz mi wstać?

To oznaczało, że sama chce wyjść do sklepu po alkohol. Ugryzłam się w język, nie chciałam się z nią sprzeczać. Nie mogłam zostawić jej w takim stanie, skoro musiałam iść do pracy.

– Posprzątam rozbite szkło i zaraz ci pomogę.

Wychodząc z pokoju, wpadłam na Cole’a, który czekał przy drzwiach. Wyciągnął ręce.

– Daj mi to. – Pokazał głową szkło. – Idź jej pomóc.

Poczułam ucisk w sercu. To taki dobry chłopak.

– Kiedy to zrobisz, przenieś się z rysowaniem do swojego pokoju. Nie wchodź jej dzisiaj w drogę.

Przytaknął, ale kiedy odwrócił się ode mnie, dostrzegłam, że jest spięty. Z wiekiem odczuwał narastającą frustrację spowodowaną sytuacją rodzinną oraz własną bezradnością. Musiałam pomóc mu przetrwać kolejne cztery lata. Kiedy skończy osiemnaście lat, legalnie będę mogła go stąd zabrać, z dala od matki.

Gdy Joss się dowiedziała, w jakiej jestem sytuacji, zapytała, dlaczego po prostu nie zabiorę ze sobą Cole’a i nie ucieknę. Nie zrobiłam tego, ponieważ mama już się odgrażała, że zadzwoni na policję, jeśli tylko spróbuję – to była jej gwarancja, że dalej będziemy ją karmili i dotrzymywali jej towarzystwa. Nie mogłabym nawet złożyć wniosku o przyznanie mi opieki nad bratem, ponieważ istniało ryzyko, że moja prośba zostałaby odrzucona, a gdyby opieka społeczna dowiedziała się prawdy o mojej matce, prawdopodobnie wsadziliby Cole’a do jakiegoś ośrodka. Co więcej, musieliby skontaktować się z ojcem, a naprawdę nie chciałam, żeby znowu pojawił się w naszym życiu.

Pół godziny doprowadzałam mamę do jako takiego stanu, żeby mogła wyjść z domu. Nie musiałam się obawiać, że zacznie szwendać się po barach i restauracjach przy naszej ruchliwej ulicy, ponieważ wyglądało na to, że wstydziła się siebie tak samo jak my jej. Unikała wychodzenia z domu. Tylko brak alkoholu mógł wyciągnąć ją na zewnątrz. Polubiła robienie zapasów przez internet, żeby nie opuszczać zbyt często mieszkania.

Ubrałam się, umyłam i byłam już gotowa do wyjścia, kiedy wróciła mama, zaopatrzona w dżin. Zajęła miejsce przed telewizorem, więc dobrze zrobiłam, że kazałam Cole’owi iść do swojego pokoju. Zajrzałam do niego i jak zwykle powiedziałam, żeby zadzwonił do mnie, jeśli będzie mnie potrzebował.

Nie pożegnałam się z matką przed wyjściem z domu. Nie miało to sensu.

Wyszłam z budynku i próbowałam przygotować się psychicznie na nadchodzący wieczór, zapomnieć o gniewie i problemach, aby móc skupić się na pracy. Specjalnie wyszłam z domu trochę wcześniej, ponieważ chciałam się przejść. Maszerowałam żwawo wzdłuż London Road. Drogę, którą zazwyczaj pokonuję w kwadrans, teraz przeszłam w dziesięć minut, ale gdy tylko dotarłam do Leith Walk, przy której kiedyś mieszkaliśmy, zwolniłam kroku. Wspaniałe aromaty niosące się od hinduskiej restauracji pod naszym poprzednim mieszkaniem mieszały się z ostrym i zimnym nocnym powietrzem i nieco mnie ożywiły. Szłam po szerokiej, tętniącej życiem ulicy pełnej sklepów i lokali, mijając teatr Edinburgh Playhouse i kino Omni Centre. Żałowałam, że nie czeka mnie wieczór w teatrze czy kinie. Dotarłam do końca ulicy, przeszłam na drugą stronę, skręciłam w Picardy Place, a następnie ruszając w kierunku George Street, modliłam się, żeby zapomnieć o tym, co wydarzyło się w domu.

]

Nasza kierowniczka Su ustalała sobie godziny pracy. Rzadko pojawiała w weekendy, ufając, że sprawdzony personel i ochroniarze zatroszczą się o lokal. Czasami pracowała przez trzy noce z rzędu, od poniedziałku do środy, a potem robiła sobie wolne od czwartku do soboty, chociaż właśnie w soboty bar przeżywał największe oblężenie. Mnie to nie przeszkadzało. Przeciwnie, miło było nie czuć na karku oddechu kierowniczki, zwłaszcza że ciągła obecność Thomasa Mikle’a, drugiego szefa działała mi na nerwy.

Nawet nie przemknęło mi przez myśl, żeby nie dać Su numeru telefonu Camerona. Tak, uważałam go za dupka, ale współczułam mu z powodu braku zajęcia. Dzisiaj miał szczęście, ponieważ pierwszy raz od długiego czasu złapałam Su, zanim wyszła. Wpadłam na nią na szczycie schodów prowadzących do baru. Musiałam dosłownie zagrodzić jej drogę, żeby mi nie uciekła. Widać było, że wręcz desperacko chce się znaleźć jak najdalej od klubu.

– Co tam, Jo? – zapytała, niemal odbijając się piętami od ziemi i zadzierając głowę, aby spojrzeć mi w oczy. Mierząc niecałe sto sześćdziesiąt centymetrów, Su była maleńką, energiczną czterdziestoparolatką z kręconymi włosami. Sprawiała wrażenie wiecznie rozkojarzonej, roztrzepanej i skupionej nie na tym, co trzeba. Zawsze mnie zastanawiało, jakim cudem udawało jej się kierować lokalem, ale jak się okazało, właściciel, jakiś tajemniczy gość o imieniu Oscar, był jednym z najbliższych przyjaciół Su.

Uśmiechnęłam się do niej szeroko.

– Ciągle szukasz barmana?

Westchnęła ciężko, wbijając ręce w kieszenie płaszcza.

– Tak. Chcę kogoś takiego jak Craig, ale jak na złość zgłaszają się do mnie tłumy dziewczyn. Ani jednego faceta tak przystojnego jak Craig.

Urocze.

Co prawda nie uszło mojej uwagi, że wszyscy członkowie ekipy stojącej za barem w Club 39 byli atrakcyjnymi ludźmi, ale kiedy usłyszałam od kierowniczki, że właśnie tym kieruje się przy zatrudnianiu barmanów i barmanek, zamiast podejściem do pracy, miałam ochotę wygłosić cierpki komentarz, ale udało mi się powstrzymać.

– Wiesz, możliwe, że znalazłam rozwiązanie twojego problemu. – Wyjęłam komórkę. – Na imię ma Cameron, pracował już za barem, może zaczynać od zaraz i jest całkiem seksowny.

Totalny palant, ale przystojny, dodałam w myślach.

Su wstukała w swoją komórkę jego numer, uśmiechnęła się szeroko i zaraźliwie.

– Brzmi obiecująco. Dzięki.

– Nie ma za co.

Pożegnałyśmy się, mówiąc sobie „dobranoc”, a następnie zbiegłam po schodach, obdarzyłam promiennym uśmiechem Briana, naszego ochroniarza, oraz Phila, bramkarza.

– Wieczór, Jo. – Brian mrugnął do mnie okiem, gdy go mijałam.

– Wieczór. Małżonka już ci wybaczyła, że zapomniałeś o jej urodzinach? – zapytałam i zwolniłam kroku, czekając na odpowiedź. Biedny Brian pojawił się w sobotę wieczorem w paskudnym humorze. Zapomniał o urodzinach żony. Jennifer, jego żona od dziesięciu lat, zamiast się rozgniewać, poczuła się zraniona. Polały się łzy. Brian, który wyglądał jak niedźwiedź grizzly, ale był raczej jak pluszowy miś, wręcz się załamał.

Sądząc po uśmiechu na jego twarzy, kryzys został już zażegnany.

– Zrobiłem tak, jak powiedziałaś. Zadziałało.

Zachichotałam.

– Miło mi to słyszeć.

Zasugerowałam Brianowi, żeby pogadał z Sadie, jedną ze studentek, która pracowała u nas za barem i należała do klubu filmowego na Uniwersytecie Edynburskim. Pomyślałam, że może uda się jej uzyskać zgodę na wykorzystanie jednego ze szkolnych rzutników, żeby Brian mógł zorganizować dla żony specjalny, intymny seans i puścić na wielkim ekranie jej ulubiony film, Oficer i dżentelmen.

– A ty ciągle chodzisz z tym facetem, co wygrał na loterii, Jo? – zapytał Phil, lustrując mnie wzrokiem od stóp do głowy. Nie miał się na co gapić, byłam szczelnie okutana w ciepłą zimową kurtkę.

Przechyliłam głowę na bok i posłałam mu zalotny uśmiech. Phil był tylko kilka lat starszy ode mnie. Nie miał dziewczyny, był przystojny i bez przerwy, ale też bez sukcesu, zapraszał mnie na randkę.

– Ciągle z nim, Phil.

Westchnął ciężko, w jego ciemnych oczach odbijały się migoczące światełka, zdobiące wejście do klubu.

– Daj mi znać, jak się rozstaniecie. Będziesz mogła wypłakać się na moim silnym ramieniu.

Brian prychnął.

– Może miałbyś u niej szanse, gdybyś nie walił takich tekstów.

Phil zaczął obrzucać go mięsem. Ta scenka stała się już niemal tradycją. Zaśmiałam się i zostawiłam ich, żeby dalej się kłócili.

– O, jest. – Joss przywitała mnie uśmiechem, gdy wkroczyłam do pustego lokalu. Stała oparta o bar. Uśmiech zgasł, gdy dostrzegła moją minę. – Coś się stało?

– Miałam dzisiaj problemy… – rozejrzałam się dokoła, by upewnić się, że jesteśmy same – z mamą. – Podeszłam do baru i zanurkowałam pod ladę. Minęłam Joss, a potem usłyszałam, jak idzie za mną do małego pomieszczenia dla personelu.

– Opowiadaj – poprosiła cichym głosem, gdy wepchnęłam torbę do swojej szafki.

Odwróciłam się do niej i zrzuciłam z ramion kurtkę. Pod spodem miałam identyczny uniform jak Joss – biały obcisły top z napisem CLUB 39 na prawej piersi oraz czarne rurki dżinsowe, w których moje długie nogi wyglądały na jeszcze dłuższe.

Spojrzałam na Joss. Pomyślałam sobie – oto cała ona. Gęste blond włosy związane w niedbały kucyk. Szare, jakby kocie oczy, wpatrujące się we mnie z wyraźną troską. Pełne, ale zaciśnięte usta. Nie należała do klasycznych piękności, ale była prawdziwą laską. Nie dziwiłam się, że Braden się w niej zakochał. Nieco oziębła przemądrzałość nie pasowała do jej naturalnej, ale intensywnej seksualności. Ta dziewczyna była w stanie zaintrygować każdego faceta.

Tak, tworzyłyśmy niezły duecik. Dlatego dostawałyśmy hojne napiwki.

– Mama spadła z łóżka, stłukła ostatnią butelkę dżinu, i jak zwykle wpadła w szał, gdy powiedziałam, że nie pójdę jej kupić alkoholu. Kiedy się uspokoiła, musiałam jej pomóc doprowadzić się do porządku, żeby sama mogła wyjść do sklepu po wódkę. – Westchnęłam. – A potem musiałam wyjść i zostawić z nią Cole’a.

– Nic mu nie będzie.

Pokręciłam głową.

– Cały wieczór będę się o niego martwiła. Masz coś przeciwko temu, żebym trzymała przy sobie komórkę?

– Pewnie, że nie. Ale wiesz, jakie jest rozwiązanie tego problemu, prawda?

– Dobra wróżka?

– Tak. – Uśmiechnęła się kącikiem ust. – Tyle że on nie jest dobrą wróżką, tylko jaskiniowcem w garniturze.

Nie wiedziałam, o co jej chodzi.

– Mam na myśli Bradena! Tyle razy proponował ci pracę, Jo. Na pół etatu albo cały etat. Po prostu weź tę robotę. Jeśli zdecydujesz się na cały etat, będziesz pracowała w dzień, a wieczorami siedziała w domu z bratem, i problem zniknie.

Ruszyłam w stronę baru, wymijając Joss. Starałam się czuć tylko wdzięczność i nie dopuszczać uczucia irytacji.

– Nie, Joss.

Poszła za mną. Bez patrzenia na nią wiedziałam, że ma zaciętą minę, taką samą jak wtedy, gdy ktoś zadał jej pytanie, na które nie chciała udzielać odpowiedzi.

– Po co mi o tym wszystkim opowiadasz, skoro nie chcesz rozwiązać problemu?

– To, co proponujesz, nie jest rozwiązaniem – odparłam cicho, zawiązując na sobie krótki biały fartuszek. – To jałmużna. – Posłałam jej uśmiech, aby złagodzić brutalną ripostę.

Moja przyjaciółka najwyraźniej dzisiaj nie zamierzała łatwo się poddać.

– Wiesz, dużo czasu zajęło mi odkrycie, że sami nie zawsze jesteśmy w stanie dać sobie radę.

– Ja nie jestem sama. Mam Cole’a.

– Dobra. – Potrząsnęła głową i zrobiła kolejny krok w moją stronę. Odwróciłam się do niej bokiem. Poczułam ukłucie w żołądku, słysząc jej ostrzejszy ton: – Muszę to wreszcie powiedzieć.

Trzymaj się, Jo, pomyślałam.

– Możesz przyjmować pomoc od Malcolma i wszystkich innych facetów, a od swojej przyjaciółki nie?

Ponieważ to zupełnie co innego!

– To co innego – odparłam łagodnym głosem. – To część bycia w związku z facetem, który ma kasę. Nie mam żadnych talentów, Joss. Nie jestem erudytką jak Ellie ani pisarką jak ty. Umiem być tylko czyjąś dziewczyną. Jestem w tym dobra, a mój chłopak lubi okazywać swoje zadowolenie, nie szczędząc mi pieniędzy.

Zaskoczył mnie widok dzikiej furii, która rozbłysła w oczach Joss. Odruchowo zrobiłam krok do tyłu.

– Po pierwsze: jesteś o wiele bardziej wartościową dziewczyną, niż myślisz. Po drugie: zdajesz sobie sprawę, że przed chwilą opisałaś siebie jako luksusową kurwę?

Równie dobrze mogłaby uderzyć mnie pięścią w twarz. Ostry ból przeszył mnie na wylot. Poczułam, jak łzy zaczynają szczypać mnie w oczy.

– Joss…

Żałowała swoich słów. Miała to wypisane na twarzy. Spuściła głowę i powiedziała:

– Jak możesz mieć o sobie tak niskie mniemanie, Jo? Jak może ci nie przeszkadzać, że ludzie myślą o tobie w taki gówniany sposób? Zanim cię poznałam, uważałam, że jesteś fajną laską, ale lecisz tylko na kasę. Źle cię oceniłam, tak jak inni. Pozwalasz, żeby ludzie tak właśnie ciebie postrzegali. Wiesz, ile razy miałam ochotę kopnąć Craiga w jaja za to, jak się o tobie wyrażał? Nikt cię nie szanuje, Jo, bo nie chcesz, żeby cię szanowali. Znam prawdę już od roku, ale nadal nie mogę jej udźwignąć. Nie wiem, jak ty potrafisz z tym żyć. Sądzę, że ciebie to wszystko też przerasta i przeraża.

Od strony wejścia do klubu rozległy się odgłosy śmiechu i rozmów. Joss odsunęła się ode mnie, szykując się do obsłużenia pierwszych gości. Patrzyłam na nią, wstrząśnięta i boleśnie zraniona. Miałam wrażenie, jakby ktoś odarł mnie ze skóry i zostawił ociekającą krwią.

– Szanuję cię – odezwała się łagodnym tonem. – Naprawdę. Wiem, dlaczego to wszystko robisz. Wiem co nieco o byciu męczennicą i nie chcę powtórki z rozrywki… Weź się w garść, dziewczyno, i poproś o pomoc.

Odwróciłam się, żeby obsłużyć klientów, przywołując na usta promienny sztuczny uśmiech, udając, że moja najlepsza przyjaciółka przed chwilą nie wygarnęła mi prosto w twarz prawdy, której najbardziej się bałam.

Wraz z upływem wieczoru udało mi się zepchnąć słowa Joss gdzieś w zakamarki głowy. Flirtowałam z atrakcyjnymi klientami, nachylając się nad barem, aby szeptać im do ucha, śmiać się z ich dowcipów – zarówno dobrych, jak i kiepskich – i generalnie udawałam, że fantastycznie się bawię.

Słoik z napiwkami szybko się napełnił.

Chwilę po tym, jak jakiś atrakcyjny trzydziestolatek ze sportowym zegarkiem Breitling na nadgarstku podał mi na karteczce swój numer telefonu, zanim się ze mną pożegnał, stanęła przy mnie Joss, mieszając drinka.

Uniosła brew, spojrzawszy na karteczkę.

– Czyżbyś wczoraj mi nie mówiła, jak bardzo lubisz Malcolma?

Nadal czując się poharatana po jej brutalnym ataku, wzruszyłam nonszalancko ramionami.

– Po prostu jestem otwarta na różne możliwości.

Westchnęła ciężko.

– Przepraszam, jeśli zraniłam twoje uczucia.

Nie przyjmując jej przeprosin i nie mając nawet pewności, czy jestem gotowa na przeprosiny, skinęłam głową w stronę baru.

– Twój klient czeka.

Przez resztę wieczoru unikałam rozmów z Joss i co chwila sprawdzałam, czy Cole nie próbował się ze mną skontaktować. Nie próbował.

Po zamknięciu i posprzątaniu baru Joss podeszła do mnie, gdy wkładałam kurtkę.

– Jesteś strasznym wrzodem na tyłku, wiesz? – rzuciła rozdrażniona, również się ubierając.

Prychnęłam.

– To najgorsze przeprosiny, jakie w życiu słyszałam.

– Przepraszam, że użyłam takich drastycznych słów, ale nie żałuję, że ci o tym wszystkim powiedziałam.

Wyjęłam torbę z szafki i rzuciłam jej zmęczone spojrzenie.

– Kiedyś pozwalałaś ludziom żyć tak, jak chcą. Nie wtrącałaś się w cudze sprawy. Lubiłam to w tobie.

Teraz to ona prychnęła.

– Tak, wiem. Ja też to w sobie lubiłam. Braden tak na mnie wpływa. – Jej usta wykrzywił grymas. – Ma w zwyczaju wtykać nos w sprawy ludzi, na których mu zależy, bez względu na to, czy im się to podoba czy nie.

Poczułam, jak uczucie zranienia nieco ustępuje, jakby ktoś posmarował moją ranę ciepłym balsamem.

– Chcesz powiedzieć, że ci na mnie zależy?

Joss chwyciła swoją torbę i podeszła do mnie. Jej wyzywające szare oczy miały teraz łagodniejszy wyraz.

– Okazało się, że jesteś jedną z najlepszych osób, jakie znam, i boli mnie, że jesteś w takiej gównianej sytuacji, ale nie chcesz niczyjej pomocy. Parę miesięcy po tym, jak poznałam Ellie, powiedziała mi, że chce, żebym bardziej jej ufała. Wreszcie rozumiem, jakie to musiało być dla niej frustrujące – zorientowała się, że potrzebowałam pomocy, ale trzymałam ją na dystans. Teraz ja się tak czuję przez ciebie, Jo. Widzę dobrą dziewczynę, która ma przed sobą całe życie, ale wybrała drogę prowadzącą prosto do nieszczęścia. Jeśli mogę cię powstrzymać przed błędami, które sama popełniłam… cóż, to właśnie zrobię. – Uśmiechnęła się arogancko. – Przygotuj się więc na to, że będziesz moją zbłąkaną owieczką, którą wyprowadzę na prostą. Zaufaj mi. Uczyłam się od mistrza. – Jej oczy zabłysły radością. – Czeka na mnie na zewnątrz, więc powinnam iść.

Odeszła, zanim zdążyłam odpowiedzieć na jej pogróżkę. Nie byłam do końca pewna, co miała na myśli, ale wiedziałam, że kiedy Joss coś postanowi, potrafi być najbardziej upartą osobą na ziemi. Nie chciałam być jej „zbłąkaną owieczką”. Nie chciałam, żeby mnie ratowała.

Nie miałam na to siły.

4

– Przepraszam, Malcolm. Nie mogę.

Poczułam, jak serce mi przyśpiesza, a żołądek ściska skurcz. Nie cierpiałam odrzucać wspaniałomyślnych propozycji Malcolma. Kiedy z moich ust padało słowo „nie”, zazwyczaj między nami coś się psuło.

– Jesteś pewna? – rozbrzmiał w słuchawce jego spokojny głos. – To dopiero w kwietniu. Masz mnóstwo czasu na znalezienie kogoś, kto przez jeden weekend zaopiekuje się twoją matką i bratem.

Malcolm chciał zabrać mnie do Paryża. A ja marzyłam o tym, żeby ktoś zabrał mnie do Paryża. Ani razu nie byłam poza granicami Szkocji. Pragnęłam poznać nowe miejsca, zobaczyć kawałek świata innego niż ten, w którym się wychowałam.

Ale to niemożliwe.

– Nie ufam żadnej osobie na tyle, żeby powierzyć jej opiekę nad nimi.

Malcolm westchnął, lecz na szczęście nie z irytacją. Ku mojemu zdziwieniu, powiedział:

– Rozumiem, kochanie. Nie martw się.

– Jesteś pewny?

– Oczywiście. – Zaśmiał się łagodnie. – To nie koniec świata, Jo. Podoba mi się, że tak bardzo troszczysz się o swoją rodzinę. To godne podziwu.

Poczułam przyjemną falę ciepła, która dotarła aż do moich policzków.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Czułam ulgę, że Malcolm tak dobrze zareagował na moje „nie”, ale nadal byłam zdenerwowana. Tyle że teraz z innego powodu.

Moje uczucie do Malcolma pogłębiało się z dnia na dzień. Wraz z nim rosła nadzieja.

Życie nauczyło mnie jednak, że nadzieja bywa płonna i nie należy kurczowo się jej trzymać.

– Jo?

Ups.

– Wybacz. Myślałam o czymś.

– Mam nadzieję, że o mnie.

Uśmiechnęłam się i wymruczałam zmysłowym głosem:

– Mogę dziś po pracy wpaść do ciebie, żeby ci to zrekompensować.

– Czekam z niecierpliwością – odparł głębokim tonem.

Po rozmowie gapiłam się przez dłuższą chwilę w telefon, który trzymałam w dłoni. Cholera. A jednak żyłam nadzieją.

Nadzieją, że ten związek przetrwa.

– Braden powiedział, że przegięłam.

Zaskoczona, podniosłam wzrok, wpychając torbę do szafki. Był piątek wieczór. Bar już tętnił życiem. Spóźniłam się do pracy, więc nie miałam czasu pogadać z Joss ani z Alistairem, który zastępował Craiga. W wolnej chwili wymknęłam się na zaplecze, żeby napić się soku i wyjąć z torebki gumę do żucia.

– Słucham?

Joss oparła się o futrynę ze skwaszoną miną. W tle dudniła głośno muzyka puszczona w klubie.

– Opowiedziałam Bradenowi o tym, co się wczoraj stało. Uważa, że przegięłam.

Uśmiechnęłam się.

– Może trochę.

– Mówi, że muszę się jeszcze dużo nauczyć.

Uniosłam brew.

– Jak widać, on również.

– Tak – przyznała z irytacją. – Na ramieniu ma teraz siniak wielkości mojej pięści. Przemądrzały palant. – Wzruszyła ramionami. – Ale może trochę ma rację.

Była tak zawstydzona, że omal się nie roześmiałam.

– Joss, po prostu próbowałaś zachować się jak dobra przyjaciółka.

– Braden mówi, że muszę być subtelniejsza. Między innymi powinnam wystrzegać się słowa „kurwa”.

Wzdrygnęłam się.

– Tak, byłoby miło.

Zrobiła krok w moją stronę. Pewność siebie jakby z niej uleciała.

– Wczoraj wieczorem… głupio wyszło. Wcale nie miałam na myśli tego, co powiedziałam. Wiesz o tym, prawda?

– Czyżby to oznaczało, że nie będziesz wtrącać się w moje sprawy?

Westchnęła.

– Niech ci będzie.

– Joss!

– Po prostu będę w tym lepsza. Subtelniejsza. A ty będziesz moją owieczką, a nie ofiarą.

Znowu użyła tego określenia.

– Wiesz, gdybyś naprawdę chciała być bardziej „subtelna”, nie mówiłabyś mi znowu o swoich zamiarach zawrócenia mnie z „drogi do nieszczęścia” – zauważyłam, rysując w powietrzu znak cudzysłowu.

Joss skrzyżowała ramiona na piersi i spiorunowała mnie wzrokiem.

– Nie machaj mi tu łapami, cytując moje słowa, kobieto.

Uniosłam ręce w geście kapitulacji.

– Dobra, tylko nie strzelaj…

– Dziewczyny! – W drzwiach ukazała się głowa Alistaira. – Potrzebuję pomocy!

Wzięłam gumę do żucia i wyminęłam Joss, ocierając się o jej ramię. Uśmiechnęłam się pod nosem. Domyślałam się, co tak naprawdę ją gryzie.

– Nie jestem na ciebie wściekła.

Zerknęłam przez ramię, aby sprawdzić, czy idzie za mną.

Skinęła głową, wzruszyła nieznacznie ramionami, jakby jej to nic nie obchodziło, chociaż wiedziałam, że jest wprost przeciwnie. Właśnie dlatego nie byłam na nią wściekła.

– Spoko – mruknęła.

Wróciłyśmy za bar, oblężony przez klientów.

– To co, przyjdziesz z Cole’em na obiad w niedzielę?

Uśmiechnęłam się na myśl o rodzinie Nicholsów i serwowanych tam przepysznych daniach z rusztu.

– Nie przegapiłabym takiej okazji.

]

Żałowałam, że nie było nam dane – mnie i mojemu bratu – dorastać w takim domu, jaki mieli Nicholsowie. Nie ze względu na ich stylowy apartament w Stockbridge (chociaż przyznaję, fajnie byłoby w nim mieszkać), ale dlatego, że ich dom przepełniała ciepła, prawdziwie rodzinna atmosfera.

Elodie Nichols była mamą Ellie. Gdy była młodsza, zakochała się w ojcu Bradena, Douglasie Carmichaelu, a następnie zaszła z nim w ciążę. Douglas zerwał z Elodie, ale zaoferował jej pomoc finansową – choć niewiele więcej. Do akcji wkroczył jego syn, Braden, który wziął Ellie pod swoje skrzydła i był dla niej kimś pomiędzy starszym przyrodnim bratem a troskliwym ojcem. Między tą dwójką zrodziła się bardzo silna więź. Tak silna, że Braden był bliżej z Elodie i jej mężem, Clarkiem, niż z własną matką. Jeśli chodzi o Douglasa, zmarł parę lat temu, zostawiając gotówkę Ellie i powierzając swoje interesy Bradenowi.

Ellie miała czarujące rodzeństwo przyrodnie – Hannah, półtora roku starszą od Cole’a, oraz jedenastoletniego Declana. Pomijając siedzenie przy jednym stole podczas niedzielnych obiadów u Nicholsów, Cole i Hannah, dwoje nieśmiałych nastolatków, nie zadawali się ze sobą. Uwagę mojego brata i tak zawsze monopolizował Declan. Posiadał ogromną kolekcję gier wideo, w które wspólnie grali, zamieniając się w parę zombi.

Jakieś osiem miesięcy temu Joss wyciągnęła mnie na wspólny wypad na miasto w towarzystwie Ellie. Już po pięciu minutach miałam wrażenie, że znam Ellie tak samo dobrze jak Joss. Tamtego wieczoru Ellie zaprosiła mnie na niedzielny obiad u jej rodziców. Nalegała, żebym przyprowadziła ze sobą Cole’a. Po dwóch miesiącach wykręcania się od przyjęcia zaproszenia doszłam do wniosku, że dalsze odmawianie byłoby rażącym przejawem braku kultury. Poszłam wreszcie, ciągnąc ze sobą brata. Oboje tak miło spędziliśmy czas, że od tamtej pory pojawialiśmy się na niedzielnych obiadach Nicholsów tak często, jak to tylko możliwe. Oprócz nas obecni byli zawsze Ellie i Adam, jej chłopak, oraz Joss i Braden.

Lubiłam tam chodzić, ponieważ były to jedyne chwile, kiedy Cole i ja mogliśmy tak naprawdę być sobą. Nie wiem, co „obiadowe towarzystwo” o mnie wiedziało – co Joss im powiedziała – ale nikt nie zapytał mnie o mamę, dzięki czemu raz na tydzień mogłam z Cole’em trochę się odprężyć oraz oddać pod opiekę Elodie, idealnej pani domu, która przez te kilka godzin niemal z przesadną troską opiekowała się nami, dając nam to, czego od naszej matki nigdy nie dostaliśmy.

Czekając, aż obiad zostanie podany do stołu, zazwyczaj przebywałam z Hannah. Wyglądała jak młodsza wersja swojej pięknej starszej siostry Ellie. Jak na swój wiek była wysoka, mierzyła sto siedemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu. Wyglądała olśniewająco z krótkimi jasnymi blond włosami, wielkimi orzechowymi oczami, które patrzyły na świat spod stylowej grzywki, oraz delikatnymi rysami twarzy. Zanosiło się na to, że będzie miała pełne kobiece kształty, ponieważ już mogła pochwalić się niezłym biustem i ładnie zaokrąglonymi biodrami. Nie miała jeszcze ukończonych szesnastu lat, ale wyglądała na osiemnaście. Gdyby nie jej nieśmiałość, prawdopodobnie chłopcy ustawialiby się w kolejce przed domem, doprowadzając Clarka, jej ojca, do rozstroju nerwowego.

Hannah była jeszcze większym molem książkowym niż ja. Można powiedzieć, że chowała się za książkami, podręcznikami i zeszytami. Ubolewałam nad tym, że nie jest bardziej towarzyska, zwłaszcza że miała wspaniałą osobowość. Obdarzona nie tylko umysłem ostrym jak brzytwa, była też miła, zabawna i trochę bardziej ironiczna niż Ellie. Lubiłam przesiadywać w jej ogromnym pokoju, przeglądać stosy książek i rozmawiać z nią o wszystkim i o niczym.

– Ta była dobra – powiedziała Hannah. Odwróciłam się od półki i zobaczyłam, że patrzy na mnie znad ekranu laptopa. Widocznie zrobiłam coś bardziej interesującego niż jej przyjaciele na Facebooku.

– Ta? – Pomachałam książką. Nie czytałam powieści dla nastolatków, ale Joss się nimi zachwycała, więc postanowiłam dać im szansę. Hannah była moją osobistą bibliotekarką. Dzięki niej oszczędzałam kupę forsy.

Pokiwała głową z uśmiechem. W jej lewym policzku zrobił się dołeczek. Była naprawdę przeuroczą dziewczyną.

– Występuje w nim niezłe ciacho.

Uniosłam brwi.

– A ile ma lat?

– Dwadzieścia cztery.