Tytuł oryginału: Judgement in Death

Wydawca: Adrian Tomczyk
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Redakcja: Cezary Prasek
Korekta: Jadwiga Piller

Copyright © 2000 by Nora Roberts
Copyright © for the Polish translation by Małgorzata Stefaniuk, 2025

Producent
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: sekretariat@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 00
www.dressler.com.pl

Dane do kontaktu
Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
e-mail: biuro@swiatksiazki.pl
tel. + 48 22 45 70 402
www.wydawnictwoswiatksiazki.pl

Warszawa 2025

Księgarnie internetowe: swiatksiazki.pl, ksiazki.pl, czytam.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

ISBN 978-83-68471-38-0

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Rozdział 1

1

Stała w Czyśćcu i patrzyła na śmierć. Krwawą, podłą i okrutną w swej radości, która pojawiła się w tym miejscu jak rozkapryszone dziecko kierowane pragnieniem zaspokojenia bezmyślnej brutalności.

Morderstwu rzadko towarzyszy ład. Nieważne, czy zostało starannie i po mistrzowsku zaplanowane, czy dokonane pod wpływem szaleńczego impulsu, zawsze pozostawia po sobie bałagan, który sprzątnąć musi ktoś inny, a nie morderca.

Jej praca polega na przekopywaniu się przez gruzowisko zbrodni, na zebraniu części, dopasowaniu ich i stworzeniu z nich obrazu życia, które zostało ukradzione. Z tej ryciny musi potem sporządzić wizerunek zabójcy.

Był rok 2059, wiosna zbliżała się niepewnymi krokami, dzień dopiero się rozpoczynał. Eve, stąpając po morzu rozkruszonego szkła, spokojnie przyglądała się piwnymi oczami koszmarnemu pejzażowi: rozbitym lustrom, potłuczonym butelkom, kawałkom drewna. Roztrzaskane ekrany na ścianach, przewrócone i powyginane przepierzenia. Droga skóra i materiały wyściełające stołki i miejsca do siedzenia podarte na kolorowe strzępy.

To, co jeszcze wczoraj było luksusowym klubem ze striptizem, teraz zamieniło się w stertę drogich śmieci. To, co kiedyś było człowiekiem, leżało pod wyginającym się w łuk barem. Teraz było ofiarą, zlaną własną krwią.

Porucznik Eve Dallas ukucnęła przy trupie. Była policjantką, a więc nieboszczyk należał do niej.

– Mężczyzna. Czarny. Koło czterdziestki. Liczne i rozległe obrażenia głowy oraz reszty ciała. Wielokrotnie połamane kości. – Wyjęła z przenośnego zestawu przyrząd pomiarowy, służący do zmierzenia temperatury ciała i powietrza. – Wygląda na to, że śmierć nastąpiła po uderzeniu w czaszkę, ale na tym się nie skończyło.

– Ktoś go stłukł pałką na kotlet.

Eve w odpowiedzi na uwagę asystentki tylko odchrząknęła. Potem przyglądając się leżącemu przed nią dość młodemu, dobrze zbudowanemu mężczyźnie, zapytała:

– Co widzisz, Peabody?

Asystentka automatycznie zmieniła pozycję i wytężyła wzrok.

– Denat… cóż, wygląda na to, że został zaatakowany od tyłu. Prawdopodobnie padł już po pierwszym uderzeniu. Jednak zabójca na tym nie poprzestał, lecz zadawał następne ciosy. Sądząc po ułożeniu plam krwi i kierunku, w którym rozprysnął się mózg, ofiara zginęła od uderzeń w głowę i była bita nadal, kiedy już leżała na podłodze. Niektóre z obrażeń z pewnością zostały zadane po zgonie. Za narzędzie zbrodni posłużyła zapewne metalowa pałka, a ten, kto jej użył, musiał dysponować znaczną siłą. Bardzo prawdopodobne, że zabójca znajdował się pod wpływem środków chemicznych, ponieważ rozmiar zniszczeń wskazuje na wzmożoną agresywność, często demonstrowaną przez osoby zażywające zeusa.

– Czas zgonu: czwarta nad ranem – stwierdziła Eve, potem odwróciła głowę i spojrzała na Peabody.

Były na służbie, więc asystentka miała na sobie nieskazitelnie czysty i wyprasowany mundur, a czapka policyjna tkwiła na jej ciemnych krótkich włosach pod przepisowym kątem. Eve uznała, że oczy Peabody, przejrzyste i skupione, świadczą, mimo bladości policzków spowodowanej straszliwym obrazem, o tym, że dziewczyna jakoś się trzyma.

– Motyw? – zapytała.

– Wygląda to na zabójstwo na tle rabunkowym, pani porucznik.

– Dlaczego tak sądzisz?

– Kasa jest otwarta i pusta. Maszyna na żetony kredytowe roztrzaskana.

– Hm. W takim luksusowym lokalu rachunki reguluje się zazwyczaj żetonami kredytowymi, no ale zapewne była tu również jakaś gotówka.

– Narkoman potrafi zabić dla drobnych.

– Zgadza się. Tylko dlaczego denat znalazł się sam na sam z narkomanem w zamkniętym klubie? Dlaczego wpuścił kogoś na prochach za bar? I… – Palcami w rękawiczkach ochronnych Eve podniosła z krwawej kałuży mały srebrny żeton. – Dlaczego nasz narkoman to zostawił? Wokół ciała leży ich więcej.

– Może mu wypadły. – Ale Peabody zaczynała domyślać się, że nie dostrzega czegoś, co widzi jej przełożona.

– Może.

Zbierając monety, Eve naliczyła ich około trzydziestu. Zamknęła je w torebce na dowody rzeczowe i podała asystentce. Potem podniosła pałkę. Była cała we krwi i w szarej masie mózgu. Długa i podejrzanie sporo ważąca.

– To porządny, drogi metal. Czegoś takiego narkoman nie znajdzie na ulicy. Prawdopodobnie okaże się, że pałka stanowiła wyposażenie klubu i zawsze stała za barem. Okaże się też, Peabody, że nasza ofiara znała zabójcę. Może umówiła się z nim na drinka po pracy.

Eve zmrużyła oczy, wyobrażając sobie rozwój wydarzeń.

– Może się sprzeczali, a po jakimś czasie sprzeczka zamieniła się w poważną kłótnię. Bardzo prawdopodobne, że morderca już wcześniej miał jakieś pretensje do ofiary. No i wiedział, gdzie znajdzie pałkę. Wszedł za bar. Musiał to robić już nieraz, bo ofiara wcale się tym faktem nie przejęła. Nawet nie pomyślała, żeby się obrócić.

Za to Eve się obróciła, przyglądając się pozycji ciała i otaczającym je plamom krwi.

– Pierwsze uderzenie rzuciło go twarzą na ścianę naprzeciwko, wyłożoną lustrem. Przyjrzyj się ranom na twarzy. To nie są zadrapania od lecących okruchów szkła. Są zbyt długie i za głębokie. Udaje mu się jednak odwrócić i wtedy morderca zadaje następny cios, w szczękę. Ofiara znowu się obraca. Chwyta się za półki i ściąga je na siebie. Butelki spadają i się tłuką. W tym momencie otrzymuje śmiertelne uderzenie. To, przez które jego czaszka pęka jak skorupka jajka.

Znowu przykucnęła, opierając się na piętach.

– Potem morderca bije już gdzie popadnie, a następnie demoluje pomieszczenie. Może pod wpływem emocji, a może dla zmylenia policji. Ale jest na tyle opanowany, żeby wrócić do ciała i przed wyjściem jeszcze raz spojrzeć na swoje dzieło. Tutaj też porzuca zbędną już pałkę.

– Chciał, żeby to wyglądało jak napad rabunkowy? Jak zabójstwo dokonane przez narkomana?

– Taaak. Albo nasz denat był idiotą, a ja zbyt wysoko oceniam jego poziom intelektualny. Sfilmowałaś ciało i otoczenie?

– Tak, pani porucznik.

– Przekręćmy go.

Pogruchotane kości zachrzęściły jak kamienie wrzucone do worka.

– O, cholera! – Eve sięgnęła po identyfikator leżący w kałuży tężejącej już krwi. Starła ją zabezpieczonym palcem, odsłaniając zdjęcie i odznakę. – Był na służbie.

– To policjant? – Peabody zbliżyła się, a wokół nagle zapadła cisza. Członkowie ekipy z dochodzeniówki, zbierający odciski po drugiej stronie baru, urwali rozmowę, przestali się poruszać. Z wyrazem oczekiwania w oczach zwrócili się w stronę Eve.

– Detektyw Taj Kohli. – Podniosła się z poszarzałą twarzą. – Jeden z nas.

*

Peabody przeszła po zaśmieconej podłodze do miejsca, gdzie stała jej przełożona, która obserwowała pracowników pogotowia, przygotowujących ciało ofiary do przewiezienia do kostnicy.

– Zebrałam podstawowe informacje, Dallas. Należał do 128 brygady, Wydział Narkotyków. W policji pracował od ośmiu lat. Wcześniej służył w wojsku. Miał trzydzieści siedem lat. Żonaty. Dwoje dzieci.

– Ma coś w aktach?

– Nie, pani porucznik, jest czysty.

– Musimy się dowiedzieć, czy znalazł się tu w związku z jakąś służbową akcją, czy tylko dorabiał po godzinach. Elliot? Przynieś mi dyski z kamer przemysłowych.

– Nie ma ich. – Do Eve zbliżył się policjant z dochodzeniówki z twarzą wykrzywioną gniewem. – Wyczyszczone. Wszystkie. Klub ma pełny podgląd, ale ten sukinsyn zabrał wszystkie dyski. Nie mamy nic.

– Zacierał za sobą ślady. – Z ręką na biodrze Eve obróciła się dokoła. Klub miał trzy piętra; scena znajdowała się na parterze, parkiet do tańczenia na pierwszym i drugim, a pokoje gościnne na samej górze. Wyliczyła, że aby kamery mogły objąć całość, musiało ich być co najmniej dwanaście, jeśli nie więcej. Wyjęcie z nich dysków kosztowało zabójcę sporo zabiegów i czasu. – Morderca znał to miejsce – uznała. – Albo jest specem od systemów bezpieczeństwa. Dekoracja – mruknęła. – Te zniszczenia to tylko dekoracja, przykrywka. On wiedział, co robi. Panował nad rozwojem wydarzeń. Peabody, sprawdź, do kogo należy klub, kto go prowadzi. Chcę znać nazwiska wszystkich, którzy tu pracują.

– Pani porucznik? – Jeden z policjantów, wyglądający na zakłopotanego, przecisnął się do Eve. – Na zewnątrz jest cywil.

– Na zewnątrz jest mnóstwo cywili. I niech tam zostaną.

– Tak, pani porucznik, ale ten chce z panią rozmawiać. Mówi, że to jego klub. I, hm…

– I, hm, co?

– I że pani jest jego żoną.

– Przedsiębiorstwo Rozrywkowe Roarke’a – powiedziała na głos Peabody, odczytując informację z palmtopa. Posłała przełożonej ostrożny uśmiech. – Zgadnij, kto jest właścicielem Czyśćca?

– Mogłam się domyślić. – Eve ze zrezygnowaną miną ruszyła w stronę frontowych drzwi.

*

Wyglądał identycznie jak przed dwiema godzinami, kiedy się rozstawali, udając się do swoich zajęć. Elegancki i oszałamiająco przystojny. Lekką kurtką, zarzuconą na czarny garnitur, poruszały podmuchy wiatru. Bryza zmierzwiła też krucze włosy okalające poetycznie grzeszną twarz. Wrażenie elegancji potęgowały ciemne okulary przeciwsłoneczne.

Gdy je zdjął, odsłaniając połyskujące niebieskie oczy, napotkał wzrok Eve. Włożył okulary do kieszeni i uniósł brew.

– Dzień dobry, pani porucznik.

– Już kiedy tu wchodziłam, miałam złe przeczucia. To miejsce do ciebie pasuje. Dlaczego, do cholery, jesteś właścicielem prawie wszystkiego?

– Ten klub to spełnienie chłopięcych marzeń. – Głos mężczyzny jakby odbył podróż do dalekiej Irlandii i powrócił z muzycznym akcentem tego kraju. Roarke oderwał wzrok od żony i spojrzał na policyjną taśmę odgradzającą miejsce zdarzenia. – Wygląda na to, że obydwoje mamy kłopoty.

– Musiałeś mówić, że jestem twoją żoną?

– Przecież jesteś – odparł beztrosko. – I z każdym dniem coraz bardziej mnie to cieszy. – Uniósł jej dłoń i nim zdążyła ją wyrwać, potarł kciukiem obrączkę.

– Żadnego dotykania – syknęła, co tylko wywołało u niego uśmiech rozbawienia.

– Nie tak mówiłaś przed kilkoma godzinami. Mówiłaś…

– Zamknij się, Roarke. – Rozejrzała się, ale żadna z towarzyszących jej osób nie znajdowała się na tyle blisko, by ich usłyszeć. – To dochodzenie policyjne.

– Tak mi właśnie powiedziano.

– Kto ci powiedział?

– Kierownik obsługi, który znalazł ciało. Najpierw oczywiście zadzwonił na policję – wyjaśnił – ale potem naturalnie zawiadomił mnie. Co się stało?

Nie było sensu złościć się na to, że sprawy męża splatają się z jej pracą. Zresztą któryś raz z kolei. Próbowała pocieszyć się myślą, że Roarke zapewne pomoże jej przejść przez papierkową robotę.

– Czy pracuje u ciebie barman o nazwisku Kohli? Taj Kohli?

– Nie mam pojęcia. Ale mogę się dowiedzieć. – Wyciągnął z kieszeni cienki notes elektroniczny i wstukał pytanie. – Nie żyje?

– Właśnie.

– Tak, pracował u mnie – potwierdził, a irlandzki akcent w jego głosie przybrał bardziej metaliczny ton. – Przez ostatnie trzy miesiące. Cztery wieczory w tygodniu. Miał rodzinę.

– Wiem. – Takie szczegóły jej mąż uważał za istotne, co zawsze chwytało Eve za serce. – To policjant – dodała. Tym razem Roarke opuścił brwi. – Tej informacji nie ma w twoim małym notesiku, co?

– Nie. Wygląda na to, że mój personalny nie był wystarczająco ostrożny. Zajmę się tym. Czy wolno mi wejść do środka?

– Tak, za chwilę. Od jak dawna jesteś właścicielem tego klubu?

– Mniej więcej od czterech lat.

– Ile osób zatrudniasz na pełen lub na część etatu?

– Dostarczę pani wszystkich danych, pani porucznik, i odpowiem na wszystkie pytania – w jego oczach, gdy wyciągał rękę do drzwi, pojawiła się irytacja – ale najpierw chciałbym zobaczyć swój klub.

Wszedł, rozejrzał się, po czym utkwił wzrok w grubym czarnym worku układanym na czymś, co pracownicy kostnicy nazywają „spacerówką”.

– Jak zginął?

– Całkowicie – rzuciła Eve, a potem westchnęła, widząc, że mąż odwraca się i patrzy na nią ze złością. – Brutalnie. Zatłuczony metalową pałką. – Zobaczyła, że Roarke spogląda w stronę baru i przygląda się plamom krwi, lśniącym na potłuczonym szkle niczym jakieś awangardowe malowidło. – Po kilku pierwszych uderzeniach nic już nie czuł.

– Czy dostałaś kiedyś pałką? Ja tak – powiedział, zanim zdążyła się odezwać. – Nic przyjemnego. Ale raczej nie można uznać, że było to zabójstwo na tle rabunkowym, nawet jeśli się założy, że złodzieja poniosło.

– Dlaczego?

– Tu jest dużo wysokogatunkowego alkoholu, za który nasz złodziej na jakiś czas dobrze by się urządził. Po co tłuc butelki, jeśli można je sprzedać? Jeśli włamujesz się do takiego miejsca, to nie po forsę, ale po trunki i może jeszcze po sprzęt.

– Wiesz to z własnego doświadczenia?

Docinek tylko go rozśmieszył.

– Naturalnie. Z doświadczenia właściciela klubu i uczciwego obywatela.

– Racja.

– Co z dyskami z kamer bezpieczeństwa?

– Zniknęły. Zabrał wszystkie.

– To znaczy, że przygotował napad wcześniej.

– Ile jest tych kamer?

Roarke ponownie wyciągnął notes.

– Siedemnaście. Dziewięć na parterze, sześć na pierwszym piętrze i dwie na górze, obejmujące całość. Zanim zapytasz, klub jest zamykany o trzeciej, co znaczy, że obsługa wychodzi jakieś pół godziny później. Ostatni pokaz, a mamy tu tylko pokazy na żywo, kończy się o drugiej. Muzycy i artyści…

– Striptizerki.

– Jak wolisz – zgodził się bez sprzeciwu. – No więc artyści wychodzą zaraz po występie. W ciągu godziny podam ci nazwiska i harmonogram imprez.

– Będę wdzięczna. Dlaczego Czyściec?

– Jako nazwa? – Przez usta przemknął mu cień uśmiechu. – Spodobała mi się. Ksiądz powie, że czyściec to miejsce, w którym można się oczyścić, zrehabilitować. Trochę jak więzienie. Mnie zawsze kojarzył się z ostatnim miejscem, w którym jeszcze można być człowiekiem. Zanim wyrosną ci skrzydła lub staniesz twarzą w twarz z ogniem piekielnym.

– Co byś wolał? – zapytała zaciekawiona. – Skrzydła czy ogień?

– W tym rzecz. Najbardziej podoba mi się bycie człowiekiem – przerwał, bo obok nich przejechała „spacerówka”. Roarke podniósł rękę i pogłaskał żonę po krótko ostrzyżonych kasztanowych włosach. – Przykro mi.

– Mnie też. Znasz jakiś powód, dla którego nowojorski policjant miałby pracować jako tajniak w twoim Czyśćcu?

– Nie znam. Oczywiście jest możliwe, że niektórzy klienci zabawiali się tu w sposób niekoniecznie aprobowany przez policję, ale nie informowano mnie o niczym szczególnym. Jakieś narkotyki mogły zmieniać właścicieli w pokojach dla gości lub pod stolikami, ale nie dochodziło tu do większych transakcji. Wiedziałbym o tym. Striptizerki nie sprzedają się klientom, chyba że są licencjonowane, a niektóre są. Nie wpuszczamy tu niepełnoletnich. Ani klientów, ani pracowników. Mam swoje zasady, pani porucznik.

– Nie napadam na ciebie. Próbuję tylko wyrobić sobie zdanie.

– Denerwuje cię, że w ogóle tu jestem.

Milczała przez chwilę, bo pracownicy kostnicy otworzyli drzwi, aby wywieźć ciało Kohliego. Do środka wdarły się odgłosy wzmagającego się o tej porze ruchu ulicznego. Operator ruchomego chodnika na widok ciała w worku głośno przeklął.

– Tak, jestem zła, ale mi to minie. Kiedy byłeś tu ostatnio?

– Kilka miesięcy temu. W klubie panował spokój, więc nie musiałem zajmować się nim osobiście.

– Kto go prowadzi?

– Rue MacLean. Porozmawiam z nią i przekażę ci informacje, które od niej uzyskam.

– I to jak najszybciej. Chcesz teraz obejrzeć klub?

– Nie ma sensu. Zrobię to, gdy sobie przypomnę, jak wyglądał. Chciałbym wtedy móc się do niego dostać.

– Zajmę się tym. Tak, Peabody? – rzuciła pytająco Eve, widząc, że zbliża się jej asystentka.

– Przepraszam, ale pewnie chciałabyś to wiedzieć. Rozmawiałam z kapitanem brygady, do której należała ofiara. Jedzie do żony Kohliego z kimś, kto zajmuje się wspieraniem rodzin ofiar. Chce wiedzieć, czy mają czekać, czy iść bez ciebie.

– Powiedz im, żeby zaczekali. Zaraz wyjeżdżamy i spotkamy się na miejscu. Muszę lecieć – rzuciła do męża.

– Nie zazdroszczę pani pracy, pani porucznik. – Ponieważ tego potrzebował, chwycił ją za rękę i mocno uścisnął. – Ale pozwolę ci do niej powrócić. A te informacje dla ciebie postaram się zebrać jak najszybciej.

– Roarke! – zawołała za nim, gdy już stał przy drzwiach. – Przykro mi z powodu klubu.

– To tylko drewno i szkło. Tego nie zabraknie – odparł, patrząc na żonę przez ramię.

– Wcale tak nie myśli – mruknęła Eve, kiedy drzwi się za nim zamknęły.

– Słucham, pani porucznik?

– Ktoś z nim zadarł i nie puści tego płazem. – Westchnęła. – Chodźmy, Peabody. Spotkajmy się z żoną i miejmy już za sobą piekło. Zwłaszcza to.

*

Kohliowie mieszkali w porządnym, średniej klasy budynku na East Side, w dzielnicy, gdzie można spotkać tylko młode małżeństwa i emerytów. Dla snobów takie miejsca są zbyt skromne, a dla światka przestępczego za bogate.

Prosty budynek był ładnie, a nawet elegancko przebudowany po wojnach miejskich.

Zabezpieczenie wejścia stanowił szyfr cyfrowy.

Eve dostrzegła swoich kolegów ze 128 brygady, jeszcze zanim zdążyła zaparkować i włączyć sygnalizację „na służbie”.

Najpierw przyjrzała się kobiecie. Zadbana blondynka w okularach przeciwsłonecznych i tanim granatowym garniturze. Spojrzawszy na jej buty na wąskich wysokich obcasach, Eve domyśliła się, że pracuje za biurkiem.

Sprawiała wrażenie zarozumiałej.

Mężczyzna był barczysty i miał wystający brzuszek. Posiwiałe miejscami włosy powiewały na wietrze wokół spokojnej, opanowanej twarzy. Na jego nogach lśniły wypolerowane na glans policyjne buty z ciężkimi podeszwami. Rękawy opiętej marynarki były poprzecierane na łokciach i przy mankietach.

Długodystansowiec, uznała. Z tych, co to zaczynają od obchodów, potem dostają służbę na ulicy, aż wreszcie na koniec trafiają za biurko.

– Porucznik Dallas. – Kobieta zrobiła krok do przodu, ale nie wyciągnęła dłoni. – Poznaję, bo często widuję panią w mediach. – Nie było to powiedziane z otwartą przyganą, ale jej cień pobrzmiewał jednak w głosie policjantki. – Kapitan Roth ze 128. A to sierżant Clooney z naszej brygady. Teraz pełni funkcję doradcy rodzinnego.

– Dziękuję, że na mnie zaczekaliście. To inspektor Peabody, moja asystentka.

– W jakim punkcie dochodzenia pani się znajduje, pani porucznik?

– Ciało detektywa Kohliego zostało przekazane do autopsji. Ma być potraktowane priorytetowo. Ja natomiast zaraz po wyjściu stąd napiszę raport i przekażę go przełożonym. – Eve zamilkła, chcąc uniknąć przekrzykiwania zatrzymującego się w pobliżu autobusu. – W tej chwili, kapitan Roth, mogę pani powiedzieć jedynie to, że mam martwego policjanta, który, pracując po godzinach w nocnym klubie ze striptizem, padł ofiarą wyjątkowo brutalnego napadu. Zdarzyło się to we wczesnych godzinach porannych. Kohli był w klubie barmanem.

– Zabójstwo na tle rabunkowym?

– Wątpliwe.

– W takim razie, jaki był, według pani, motyw?

Eve poczuła w żołądku kiełkujące ziarno niechęci. Wiedziała, że musi być czujna, bo inaczej nasionko szybko się rozrośnie.

– Na tym etapie dochodzenia nie chciałabym formułować opinii na temat motywu. Kapitan Roth, czy zamierza pani stać na ulicy i zadawać mi te wszystkie pytania, czy może woli przeczytać mój raport, kiedy już go oddam?

Roth otworzyła usta, potem wciągnęła głośno powietrze.

– Chcę być dobrze zrozumiana, pani porucznik. Detektyw Kohli pracował pod moimi rozkazami przez pięć lat. Będę mówić otwarcie. Zależy mi na tym, by to śledztwo było prowadzone z całym poświęceniem.

– Podzielam pani uczucia związane z tą sprawą, kapitan Roth. Mogę jedynie zapewnić, że jak długo będę prowadzić śledztwo, poświecę mu się całkowicie. – Zdejmij te przeklęte okulary, myślała Eve. Chcę zobaczyć twoje oczy. – Oczywiście wolno pani zwrócić się z prośbą o zmianę prowadzącego – ciągnęła. – Ale nie będę ukrywała, że nie zrzeknę się tej funkcji łatwo. Stałam nad Kohlim dziś rano. Widziałam, co mu zrobiono. Jestem pewna, że nie bardziej niż ja pragnie pani ująć zabójcę.

– Pani kapitan. – Do przodu wysunął się Clooney, kładąc lekko dłoń na łokciu Roth. Pod jego jasnoniebieskimi oczami wiła się gęstwina zmarszczek. Sprawiały, że wyglądał na zmęczonego i godnego zaufania. – Pani porucznik, w tej chwili wszyscy jesteśmy podekscytowani. Ale pamiętajmy, że mamy tu zadanie do wykonania. – Podniósł głowę i spojrzał na okna cztery piętra wyżej. – Nasze uczucia w niczym nie dorównują uczuciom kobiety, którą zaraz spotkamy.

– Masz rację. Masz rację, Art. Miejmy to za sobą.

Roth zwróciła się w stronę drzwi wejściowych, używając do ich otwarcia uniwersalnego klucza.

– Pani porucznik? – Clooney zaczekał na Eve. – Domyślam się, że będzie pani chciała przesłuchać Patsy, żonę Taja. Muszę jednak prosić, aby potraktowała ją pani łagodnie. Wiem, przez co za chwilę przejdzie. Kilka miesięcy temu straciłem syna. Był na służbie. To przerażające i rozrywające serce doświadczenie.

– Nie zamierzam kopać leżącego, Clooney. – Eve weszła do budynku, zatrzymała się i odwróciła. – Nie znałam go – powiedziała już spokojniej – ale został zamordowany i był policjantem. To mi wystarcza. W porządku?

– Tak. Oczywiście.

– Chryste, nienawidzę tego – rzuciła, idąc za Roth do windy. – Jak pan to robi? – zapytała Clooneya. – Chodzi mi o wspieranie rodzin ofiar. Jak pan to znosi?

– Mówiąc szczerze, wybrali mnie, bo potrafię zachować spokój. Medytacja – dodał z uśmiechem. – Przyjąłem tę funkcję na próbę, ale przekonałem się, że mogę robić coś dobrego. Wiem, co czują rodziny ofiar… na każdym etapie.

Zacisnął usta i wszedł do windy. Na jego twarzy już dawno nie było uśmiechu.

– Potrafię to znieść, ponieważ mogę pomóc… choćby troszeczkę. To ważne, że jestem policjantem. A w ciągu ostatnich kilku miesięcy przekonałem się, że jeszcze istotniejszy jest fakt, że sam przeżyłem podobną stratę. Czy straciła pani kogoś z rodziny, pani porucznik?

Niczym błyskawica przez umysł Eve przemknął obraz obskurnego pokoju, w którym znajdował się zakrwawiony mężczyzna i ona z połamanymi kośćmi, wciśnięta w róg.

– Nie mam rodziny.

– Cóż… – mruknął posępnie Clooney. Winda zatrzymała się na czwartym piętrze.

Wiedzieli, że żona Kohliego się domyśli. Partnerka policjanta wie, gdy tylko otworzy drzwi. Wypowiadane słowa nieco się różnią i to, jak brzmią, tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia. W chwili kiedy drzwi się otwierają, czyjeś życie zmienia się nieodwracalnie.

Nie mieli nawet szansy zapukać, nim się zaczęło.

Patsy Kohli była ładną kobietą o gładkiej hebanowej cerze i krótkich kręconych, ciemnych włosach. Była ubrana do wyjścia, a na piersiach miała nosidełko z niemowlęciem. Obok niej stał mały chłopiec, trzymający matkę za rękę i podskakujący niecierpliwie.

– Chodźmy na huśtawkę! Na huśtawkę!

Ale jego matka zamarła w miejscu, a radość, która przed chwilą lśniła w jej oczach, zaczęła szybko niknąć. Podniosła rękę, przyciskając nią niemowlę do serca.

– Taj.

Roth zdjęła okulary. Jej niebieskie oczy było chłodne, oficjalne i bez wyrazu.

– Patsy. Musimy wejść.

– Taj. – Wdowa nie ruszyła się z miejsca, wolno kręcąc głową. – Taj.

– No, Patsy. – Clooney objął ją ramieniem. – Może usiądziemy?

– Nie. Nie. Nie.

Chłopczyk zaczął płakać, pokrzykiwać i ciągnąć matkę za rękę. Zarówno Roth, jak i Eve spojrzały na niego w panice.

Peabody weszła do mieszkania i ukucnęła przy nim.

– Cześć.

– Idziemy na huśtawkę – powiedział żałośnie chłopczyk, a po jego pucołowatych policzkach zaczęły spływać wielkie łzy.

– Pani porucznik, może pójdę z chłopcem na spacer? – zaproponowała Peabody

– Dobry pomysł. Bardzo dobry. – W odpowiedzi na coraz głośniejszy płacz dziecka w żołądku Eve rosła bolesna gruda. – Pani Kohli, jeśli się pani zgodzi, moja asystentka zabierze syna na krótki spacer. Myślę, że tak będzie najlepiej.

– Chad. – Patsy spojrzała w dół, jakby budziła się ze snu. – Szliśmy do parku. Dwie przecznice stąd. Na huśtawki.

– Zabiorę go tam, pani Kohli. Będzie ze mną bezpieczny. – Z pewnością, która wywołała zdumienie Eve, Peabody podniosła chłopca i posadziła go sobie na biodrze. – Hej, Chad, lubisz sojowe hot dogi?

– Patsy, daj mi córeczkę. – Clooney delikatnie rozpiął nosidełko i wyjął z niego niemowlę. Następnie, ku zaskoczeniu i przerażeniu Eve, podał jej dziecko.

– Och, proszę posłuchać, ja nie mogę…

Ale Clooney już prowadził wdowę do kanapy, pozostawiając Eve z ciężarem w dłoniach. Krzywiąc się, spojrzała w dół i gdy duże czarne oczy popatrzyły na nią z ciekawością, poczuła, że jej dłonie zaczynają się pocić.

Dziecko zakwiliło, więc Eve pospiesznie rozejrzała się po pokoju w poszukiwaniu pomocy. Clooney i Roth już otoczyli Patsy. Cichy głos mężczyzny brzmiał jak mruczenie. Pokój, w którym się znajdowali, był mały. Na dywanie leżały dziecięce zabawki. Roznosił się tu zapach, którego Eve nie znała; talku, kredek i słodyczy. Zapach dzieci.

W końcu dostrzegła leżący na podłodze koło krzesła kosz ze starannie złożonym praniem. Doskonale, uznała, i z ostrożnością osoby niosącej bombę domowej roboty położyła na nim niemowlę.

– Zostań tu – szepnęła, niezręcznie głaszcząc ciemną główkę.

I znowu zaczęła oddychać spokojniej.

Spojrzała na pokój. Zobaczyła, że kobieta na kanapie skuliła się i kołysze równomiernie z rękami w dłoniach Clooneya. Nie wydawała z siebie żadnego dźwięku, a łzy spływały jej po twarzy jak deszcz.

Eve trzymała się z boku, przyglądając się pracy Clooneya, patrząc na wspierającą wdowę parę, otaczającą ją z dwóch stron. To, pomyślała, jest teraz jej rodzina. Być może to mało, ale w chwilach takich jak ta jest wszystkim.

Smutek opadł na pokój jak mgła. Eve wiedziała, że minie wiele czasu, zanim ta mgła się uniesie.

– To moja wina. Moja wina. – Były to pierwsze słowa wypowiedziane przez Patsy, odkąd usiadła na kanapie.

– Nie. – Clooney uścisnął jej rękę, czekając, aż na niego spojrzy. Wiedział, że kobieta musi popatrzeć mu w oczy, zobaczyć w nich pocieszenie i nadzieję. – Z pewnością nie.

– Nigdy by tam nie pracował, gdyby nie ja. Po urodzeniu Jilly nie wróciłam do pracy. Chciałam zostać w domu. Pieniądze, które mogłam zarobić, były o wiele mniejsze niż…

– Patsy, Taj cieszył się, że chcesz zostać w domu z dziećmi. Był taki dumny z nich i z ciebie.

– Nie mogę… Chad. – Uwolniła dłonie i przycisnęła je do twarzy. – Jak ja mu to powiem. Jak będziemy mogli żyć bez Taja? Gdzie on jest? – Opuściła ręce i rozejrzała się niewidzącym wzrokiem po pokoju. – Muszę pójść i go zobaczyć. Może nastąpiła pomyłka.

Eve wiedziała, że nadeszła jej kolej.

– Przykro mi, pani Kohli, ale nie było pomyłki. Jestem porucznik Dallas. Prowadzę śledztwo.

– Widziała pani Taja. – Wdowa wstała roztrzęsiona.

– Tak. Przykro mi, bardzo przykro z powodu tego, co panią spotkało. Czy może pani ze mną porozmawiać, pani Kohli? Pomóc mi znaleźć osobę, która to zrobiła?

– Porucznik Dallas – zaczęła Roth, ale Patsy potrząsnęła głową.

– Nie, nie. Chcę mówić. Taj by tego chciał. Chciałby… Gdzie jest Jilly? Gdzie moje dziecko?

– Ja, eee… – Czując, że znowu się poci, Eve wskazała kosz z bielizną.

– Och. – Patsy otarła łzy z twarzy i uśmiechnęła się. – Jest taka dobra. Taka słodka. Prawie nie płacze. Położę ją w kołysce.

– Ja to zrobię, Patsy. – Clooney wstał. – Ty porozmawiaj z panią porucznik. – Zerknął na Eve ze współczuciem i zrozumieniem. – Tego chciałby Taj. Czy chcesz, żebyśmy do kogoś zatelefonowali, żeby do ciebie przyjechał? Może do siostry?

– Tak. – Wdowa westchnęła. – Tak, proszę. Zadzwońcie po Carlę.

– Kapitan Roth tym się zajmie, prawda pani kapitan? A ja położę dziecko.

Roth przez chwilę się wahała. Miała zaciśnięte zęby. Clooney łagodnie przejął dowodzenie, a jego przełożona nie należała do osób, które lubią dostawać rozkazy od podwładnych.

– Tak, oczywiście. – Posyłając Eve ostrzegawcze spojrzenie, przeszła do drugiego pokoju.

– Pracowała pani z Tajem? – spytała wdowa.

– Nie.

– Nie, oczywiście, że nie. – Patsy potarła czoło. – Pani musi być z Wydziału Zabójstw. – Zaczynała się łamać, z jej ust wymknął się przeciągły jęk, ale po chwili, co Eve obserwowała z wielkim podziwem, wzięła się w garść. – Co chce pani wiedzieć?

– Pani mąż nie przyszedł rano do domu? Nie zmartwiło to pani?

– Nie. – Wdowa wyciągnęła rękę do tyłu, objęła oparcie kanapy i pochyliła się. – Uprzedził, że prawdopodobnie prosto z klubu pojedzie na posterunek. Czasami tak robił. I powiedział, że ma się z kimś spotkać po zamknięciu lokalu.

– Z kim?

– Tego nie mówił, tylko to, że ma się z kimś spotkać.

– Czy zna pani kogoś, kto mu źle życzył, pani Kohli?

– Był policjantem – odparła kobieta po prostu. – Czy zna pani kogoś, kto źle pani życzy, pani porucznik?

Ma słuszność, pomyślała Eve i skinęła głową.

– Może ktoś szczególny? Ktoś, o kim pani wspominał.

– Nie. Taj nie przenosił spraw zawodowych do domu. Myślę, że wziął to sobie za punkt honoru. Nie chciał nas niczym martwić. Nawet nie wiedziałam, nad czym pracuje. Nie lubił o tym mówić. Ale martwił się. – Wdowa złożyła mocno splecione dłonie na kolanach i zapatrzyła się na nie. Wpatrywała się, jak zauważyła Eve, w złotą obrączkę. – Wiem, że czymś się martwił. Zapytałam go o to, ale mnie zbył. To cały Taj – udało jej się wydusić z drżących w lekkim uśmiechu ust. – Właśnie taki. Niektórzy powiedzieliby, że był mężczyzną dominującym. Taki chyba był, a w pewnych sprawach kierował się bardzo staroświeckimi zasadami. Był dobrym człowiekiem. Wspaniałym ojcem. Kochał swoją pracę. – Zacisnęła usta. – Byłby dumny, gdyby zginął na służbie. Ale nie tak. Nie w ten sposób. Ktokolwiek to uczynił, pozbawił go tego. Zabrał go mnie i dzieciom. Jak to możliwe? Pani porucznik, jak to możliwe?

Ponieważ nie istniała odpowiedź na to pytanie, Eve mogła jedynie zadawać następne.

Rozdział 2

2

To było trudne.

– Tak. – Eve odjechała od krawężnika, starając się zrzucić z siebie ciężar, który wyniosła na barkach z mieszkania wdowy. – Patsy będzie się trzymała. Dla dzieci. Jest silna.

– Wspaniałe te jej dzieciaki. Mały to prawdziwy spryciarz. Naciągnął mnie na sojowego hot doga, trzy czekoladki i loda.

– Pewnie nieźle cię wymęczył.

Peabody uśmiechnęła się łagodnie.

– Mam siostrzeńca w jego wieku.

– Masz siostrzeńców w każdym wieku.

– Mniej więcej.

– Wytłumacz mi pewną rzecz, skoro masz takie doświadczenie w sprawach rodzinnych. Jest mąż i żona. Kochają się, są dobrym, oddanym sobie małżeństwem, mają dzieci. Dlaczego w takim razie żona, wyglądająca na osobą zaradną i inteligentną, nic nie wie na temat pracy męża? Nie ma pojęcia, czym on się na co dzień zajmuje?

– Może mąż lubi zostawiać pracę za drzwiami mieszkania.

– Jakoś to do mnie nie przemawia – mruknęła Eve. – Jeśli się z kimś żyje, wie się, czym partner się zajmuje, o czym myśli, czym się martwi. Patsy powiedziała, że Kohliego coś niepokoiło, ale nie wiedziała co. I wcale nie nalegała, żeby jej to wyjawił. – Pokręciła głową i zmarszczyła czoło. Przebijała się przez gęsty ruch uliczny. – Nie rozumiem tego.

– Twój związek z Roarkiem charakteryzuje inna dynamika.

– Co to, do cholery, ma znaczyć?!

– Cóż. – Peabody omiotła wzrokiem profil przełożonej. – Próbowałam łagodnie powiedzieć, że żadne z was nie zgodziłoby się na ukrywanie czegokolwiek przed drugim. Gdy z jednym dzieje się coś dziwnego, drugie, widząc to, docieka tak długo, aż się wszystkiego dowie. Obydwoje jesteście wścibscy i na tyle sprytni, że nie dajecie się wywieść w pole. Ale pomyśl na przykład o mojej ciotce Miriam.

– Muszę?

– Chodzi mi o to, że jest żoną wujka Jima już od czterdziestu lat. Wujek codziennie rano wychodzi do pracy i wieczorem wraca do domu. Mają czworo dzieci, ośmioro… nie… dziewięcioro wnuków i są bardzo szczęśliwi. Ciocia nie wie nawet, ile jej mąż zarabia. On po prostu daje jej pieniądze…

Eve o mały włos najechałaby na tył taksówki.

– Co?

– No, mówiłam, że waszym związkiem rządzi inna dynamika. Tam wujek daje cioci pieniądze na życie i dom. Ona go pyta, jak mu minął dzień, on odpowiada, że dobrze, i na tym kończy się rozmowa na temat jego pracy. – Peabody wzruszyła ramionami. – Tak to się między nimi układa. Natomiast moja kuzynka Freida…

– Rozumiem już, o co ci chodzi, Peabody. – Eve włączyła pokładowy wideofon i połączyła się z policyjnym prosektorium.

Od razu przełączono ją na numer Morse’a.

– Nadal nim się zajmuję, Dallas. – Na twarzy lekarza rysował się zadziwiająco poważny wyraz. – To masakra.

– Wiem. Masz już wyniki toksykologiczne?

– Tym się zająłem w pierwszej kolejności. Nie znajdował się pod działaniem narkotyków. Tuż przed śmiercią wypił kilka piw i jadł orzeszki. Wygląda na to, że został uderzony w chwili, gdy przełykał piwo. Ostatni treściwy posiłek, który spożył jakieś sześć godzin przed zgonem, składał się z kanapki z kurczakiem i sałatki z makaronem. Popił to kawą. W tym momencie mogę powiedzieć ci na pewno tylko to, że był w doskonałej formie fizycznej, zanim jakiś sukinsyn nie rozkwasił tego biedaka na kawałki.

– W porządku. Zgon nastąpił od uderzenia w czaszkę?

– Czy nie mówiłem, że nadal się nim zajmuję? – Głos Morse’a nagle stał się ostry jak promień lasera. Zanim Eve zdążyła coś powiedzieć, lekarz podniósł rękę w plastikowej rękawiczce, do łokcia umazaną we krwi. – Przepraszam. Ale mogę ci już coś jednak powiedzieć. Zabójca zaszedł ofiarę od tyłu. Pierwsze uderzenie trafiło Kohliego w tył głowy. Rany na twarzy wskazują, że upadł na szkło. Następny cios, w szczękę, powalił go na ziemię. Potem ten sukinsyn otworzył mu czaszkę jak jakiś orzech. Na szczęście Kohli już tego nie czuł, bo nie żył. Również inne obrażenia zostały zadane po zgonie. Jeszcze ich wszystkich nie policzyłem.

– Powiedziałeś mi to, co chciałam wiedzieć. Przepraszam, że tak nalegałam.

– Nie, to moja wina. – Morse wydął policzki. – Znałem go, więc to osobista sprawa. Był porządnym facetem, lubił pokazywać zdjęcia i hologramy swoich dzieciaków. Nieczęsto spotyka się u nas wesołych ludzi. – Zmrużył oczy. – Cieszę się, że to ty prowadzisz śledztwo, Dallas. Dostaniesz mój raport pod koniec zmiany.

Przerwał połączenie, pozostawiając Eve wpatrzoną w pusty monitor.

– Był lubiany – rzuciła. – Kto więc żywił urazę do tego porządnego faceta, dumnego tatusia i kochającego męża? Kto odważył się zamienić go w krwawą miazgę, wiedząc, że koledzy policjanci zrobią wszystko, aby odnaleźć zabójcę? Mimo że był tak ceniony, ktoś musiał go bardzo nienawidzić.

– Ktoś, kogo wsadził do więzienia? – zasugerowała Peabody.

Nie wolno bać się zbirów, których się przymknęło, pomyślała Eve. Ale trzeba o nich pamiętać.

– Jeśli policjant umawia się na drinka i odwraca plecami do kogoś, kogo wysłał wcześniej do pierdla, sam się prosi o kłopoty – powiedziała. – Musimy się pospieszyć ze zbieraniem informacji o Kohlim. Chcę się dowiedzieć, jak przebiegała jego służba.

*

Eve po wejściu na komendę skierowała się prosto do swojego pokoju, ale na drodze stanęła jej kobieta, która podniosła się z ławki dla oczekujących.

– Porucznik Dallas?

– Zgadza się.

– Nazywam się MacLean. Rue MacLean. Właśnie usłyszałam o Taju. Ja… – Uniosła dłonie. – Roarke wspomniał mi, że chce się pani ze mną zobaczyć, więc postanowiłam przyjść sama od razu. Chcę pomóc.

– Doceniam to. Proszę chwileczkę zaczekać. Peabody. – Eve odeszła na bok wraz z asystentką. – Zajrzyj do akt Kohliego, potem sprawdź jego finanse.

– Finanse?

– Tak. Jeśli napotkasz jakieś trudności, dzwoń do Wydziału Elektronicznego, do Feeneya. Poszperaj trochę w komputerze. Dowiedz się, z kim się przyjaźnił w pracy. Nie opowiadał o niej żonie, ale może znalazł sobie kogoś innego, komu się zwierzał. Chcę wiedzieć, czy miał jakieś hobby, zainteresowania. I sprawdź, w jakich śledztwach uczestniczył. Chcę zobaczyć jego życie jak na dłoni.

– Tak, pani porucznik.

– Pani MacLean? Przejdziemy do pokoju przesłuchań. Moje biuro jest zbyt ciasne.

– Jak pani sobie życzy. Nie mogę uwierzyć w to, co się stało. Po prostu nie rozumiem, jak coś takiego mogło się wydarzyć.

– Zaraz o tym porozmawiamy. – I nagramy to, pomyślała Eve, prowadząc Rue MacLean przez labirynt korytarzy do miejsca przesłuchań. – Chciałabym nagrywać naszą rozmowę – zapowiedziała, gestem dłoni zapraszając kobietę do kwadratowego pokoju, w którym stały jedynie stół i dwa krzesła.

– Oczywiście. Pragnę tylko pomóc.

– Proszę usiąść. – Eve włączyła magnetofon. – Porucznik Eve Dallas. Przesłuchanie Rue MacLean. Pani MacLean zgłosiła dobrowolną chęć współpracy i zgodziła się na zarejestrowanie jej zeznań dotyczących funkcjonariusza Taja Kohliego. Wydział Zabójstw. Doceniam fakt, że sama się pani do mnie pofatygowała, pani MacLean.

– Nie wiem, co pani powiedzieć, żeby było pomocne w śledztwie.

– Prowadzi pani klub, w którym Taj Kohli pracował jako barman?

Eve, przyglądając się rozmówczyni, od razu zrozumiała, dlaczego mąż ją zatrudnił. Przed nią siedziała energiczna, elegancka i ładna kobieta. Jej fiołkowe oczy, teraz przepełnione przejęciem, lśniły w kremowej twarzy jak klejnoty.

Miała delikatne rysy, niemal arystokratyczne, ale dość zdecydowany podbródek. Była zgrabna, drobna i doskonale ubrana. Wysmukłe ciało zakończone parą oszałamiających nóg opinała śliwkowa garsonka.

Włosy koloru słońca były zaczesane gładko do tyłu, na co może sobie pozwolić tylko osoba pewna siebie, mająca doskonale ukształtowaną czaszkę.

– Czyściec. Tak, zarządzam tym klubem od czterech lat.

– A wcześniej czym się pani zajmowała?

– Byłam hostessą w innym małym śródmiejskim klubie. Jeszcze wcześniej byłam tancerką. Artystką – dodała z lekkim uśmiechem. – Uznałam, że już dosyć sceny, i postanowiłam znaleźć takie zajęcie, przy którym nie musiałabym z siebie niczego zdejmować. Roarke dał mi taką szansę, najpierw w Trends, gdzie pracowałam jako hostessa, potem w Czyśćcu, którego jestem szefową. Pani mąż ceni osoby ambitne, pani porucznik.

W tę uliczkę lepiej nie wchodzić przy włączonym magnetofonie, zdecydowała w myśli Eve.

– Czy w zakresie pani obowiązków jako kierownika klubu mieści się przyjmowanie nowych pracowników?

– Tak. To ja zatrudniłam Taja. Szukał dorywczego zajęcia. Jego żona właśnie urodziła dziecko i starała się o zasiłek macierzyński. Taj chciał dorobić i zgodził się pracować na nocną zmianę, a ponieważ był szczęśliwy w małżeństwie, nie obawiałam się, że coś głupiego wpadnie mu do głowy.

– Czy tylko takie wymagania stawiacie pracownikom?

– Nie, ale te są dość istotne. – Rue uniosła palec. Lśnił na nim pierścionek z trzema kamieniami koloru jej oczu. – Potrafił przyrządzać drinki i je serwować. Znał się na ludziach i umiał wyczuć tych, którzy sprawiają kłopoty. Nie wiedziałam, że jest policjantem. W podaniu o przyjęcie do pracy napisał, że jest ochroniarzem, i to się zgadzało.

– W jakiej firmie?

– Lenux. Zadzwoniłam tam i rozmawiałam z kierownikiem… przynajmniej tak mi się wydawało, który potwierdził słowa Kohliego. Nie miałam powodu, by w nie wątpić. Na początek przyjęłam go na dwutygodniowy okres próbny. Sprawdził się, więc został u nas.

– Czy ma pani numer telefonu do tej firmy?

– Tak. – Rue odetchnęła głośno. – Już próbowałam się tam dodzwonić, ale numer, który mam, nie odpowiada.

– Niemniej chciałabym go znać. Sprawdzę go.

– Oczywiście. – Rue sięgnęła do torebki i wyciągnęła z niej elektroniczny notes. – Nie mam pojęcia, dlaczego mi nie powiedział, że jest policjantem – wyznała, wystukując coś na klawiaturze. – Może się obawiał, że go nie zatrudnię. Ale kiedy się wie, że właścicielka też jest policjantem…

– Nie jestem właścicielem klubu.

– No tak, cóż. – Kobieta wzruszyła ramionami i podała Eve swój notes.

– Taj znajdował się w klubie po zamknięciu. Czy to było normalne?

– Nie, ale też nie aż tak rzadkie. Zwyczajowo klub zamyka główny barman, który akurat pracuje na tej zmianie, wraz z jednym z ochroniarzy. Zeszłej nocy głównym barmanem był Taj, a według moich danych klub miał z nim zamykać Nester Vine, bo to była jego kolejka. Nie zdołałam jeszcze skontaktować się z nim.

– Czy jest pani w klubie codziennie?

– Pięć wieczorów w tygodniu. Przysługują mi wolne niedziele i poniedziałki. Wczoraj zostałam do drugiej trzydzieści w nocy. Klienci już wyszli. Jedna z dziewcząt miała zły dzień. Kłopoty z chłopakiem. Zawiozłam ją do domu, przez jakiś czas pocieszałam, a potem wróciłam do siebie.

– Która była wtedy godzina?

– Kiedy dotarłam do domu? – Rue zamrugała. – Może trzecia trzydzieści albo za piętnaście czwarta. Tak mi się wydaje.

– Jak nazywała się kobieta, którą pani odwiozła do domu?

– Mitzi. – Rue wciągnęła powietrze. – Mitzi Treacher. Pani porucznik, gdy ostatnim razem widziałam Taja, żył i stał za barem.

– Po prostu zbieram fakty, pani MacLean. Czy pani wie, w jakim nastroju był detektyw Kohli, kiedy się pani z nim rozstawała?

– Chyba w dobrym. Nie rozmawialiśmy dłużej. Kilka razy podeszłam do baru po wodę mineralną. Pytałam go, jak leci, czy wieczór jest spokojny, tego typu rzeczy. Boże! – Zacisnęła powieki. – To był miły człowiek. Cichy, opanowany. Zawsze podczas pierwszej przerwy dzwonił do żony, żeby sprawdzić, jak sobie daje radę.

– Używał służbowego telefonu?

– Nie. Zabroniliśmy korzystania z firmowej linii w celach prywatnych, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Dzwonił z prywatnego telefonu komórkowego.

– Czy używał go zeszłej nocy?

– Nie wiem. Dzwonił do żony zawsze. Ale wczoraj nie widziałam. Nie zwróciłam uwagi. Nie, proszę zaczekać. – Tym razem Rue przymknęła oczy na dłużej. – Jadł kanapkę w sali dla obsługi. Pamiętam, że tamtędy przechodziłam. Drzwi były otwarte. Mówił coś po dziecięcemu, chyba rozmawiał z dzieckiem – stwierdziła, otwierając oczy. – Pamiętam to, bo to było takie słodkie i głupie: wielki facet grucha do telefonu jak niemowlę. Czy to ważne?

– Próbuję tylko zarysować sobie jakiś obraz. Przy ofierze ani nigdzie w pobliżu ciała nie znaleziono telefonu komórkowego. Czy wczoraj albo kiedykolwiek zwróciła pani uwagę na kogoś, kto kręcił się przy barze w czasie zmiany Taja?

– Nie. Mamy oczywiście stałych klientów. Odwiedzają nas kilka razy w tygodniu. Taj poznał ich na tyle, że wiedział, jakie lubią drinki. Klienci potrafią to docenić.

– Czy zaprzyjaźnił się z jakimś współpracownikiem?

– Raczej nie. Jak powiedziałam, był cichym facetem. Koleżeńskim, ale z nikim nie nawiązał szczególnie bliskich kontaktów. Zajmował się barem. Patrzył, słuchał.

– Czy za barem trzymacie metalową pałkę?

– To legalne – szybko rzuciła Rue, blednąc. – Czy nią właśnie…

– Czy Taj miał kiedykolwiek okazję jej użyć albo zamierzał to zrobić?

– Nigdy. – Kobieta pocierała klatkę piersiową długimi, posuwistymi ruchami płasko rozłożonej dłoni. – Choć domyślam się, że musiał ją kilka razy wziąć do ręki. Stukał nią w bar dla odstraszenia. To zazwyczaj wystarczy, zwłaszcza w wykonaniu takiego wielkoluda jak on. Nasz klub należy do ekskluzywnych. Rzadko dochodzi w nim do prawdziwych awantur. Prowadzę czysty interes, pani porucznik. Roarke nie zgodziłby się na nic innego.

*

Wstępny raport był jasny, ale dla Eve mało satysfakcjonujący. Miała przed sobą fakty. Martwy policjant zatłuczony pałką i zniszczenia, które wskazywałyby na narkomana pod wpływem zeusa albo innej zabójczej kombinacji chemikaliów. Niezręczna próba upozorowania, że do morderstwa doszło w trakcie włamania na tle rabunkowym; zaginiony telefon komórkowy i trzydzieści żetonów kredytowych.

Ofiara dorabiała, pragnąc podreperować rodzinny budżet. W jej aktach i przebiegu służby brak jakichkolwiek skarg i uwag. Taj był lubiany przez kolegów i kochany przez rodzinę. Z tego, co Eve dowiedziała się do tej pory, nie żył ponad stan, nie zdradzał żony i nie prowadził żadnego poważnego śledztwa, które mogłoby doprowadzić do jego śmierci.

Na pierwszy rzut oka wyglądało to jak nieszczęśliwy wypadek. Ale Eve w to nie wierzyła.

Wprowadziła na ekran monitora zdjęcie policjanta i zaczęła się mu przyglądać. Wielki facet o dumnym spojrzeniu. Stanowcza szczęka, szerokie ramiona.

– Ktoś chciał się ciebie pozbyć, Kohli. Kogo aż tak wnerwiłeś? – Wstała, ale zaraz znowu usiadła przed komputerem. – Wykonaj test prawdopodobieństwa na podstawie akt bieżącej sprawy oraz wstępnego raportu z autopsji. Jakie jest prawdopodobieństwo, że Kohli znał zabójcę?

Przetwarzanie… Prawdopodobieństwo, przy bieżących danych i wstępnym raporcie – 93,4 procent na potwierdzenie hipotezy, że obiekt Kohli znał zabójcę.

– Tak, cóż, miałam rację. – Eve pochyliła się i zanurzyła palce we włosach. – Kogo znają policjanci? Innych policjantów, prostytutki, przestępców, rodzinę. Sąsiadów. Kogo znają barmani? – Wybuchnęła krótkim szyderczym śmiechem. – Wszystkich. Jaką czapkę włożył pan na swoje ostatnie spotkanie, detektywie?

– Pani porucznik? – W drzwiach pojawiła się głowa Peabody. – Wiem już, jakimi sprawami zajmował się ostatnio Kohli. Nie ma żadnych śladów wskazujących na to, że prosił o akta spraw innych niż te, które prowadził. Sprawdziłam też jego stan majątkowy. Wszystko, co posiada, stanowi współwłasność, tak więc, żeby obejrzeć jego konto, musimy mieć nakaz lub zgodę małżonka.

– Zajmę się tym. Akta przebiegu służby?

– Mam przy sobie. Nic szczególnego nie zwróciło mojej uwagi. Pół roku temu przyczynił się do przymknięcia grubszej ryby. Jakiegoś dealera narkotyków o nazwisku Ricker.

– Max Ricker?

– Tak. Kohli był na dole łańcucha dochodzeniowego, zajmował się głównie śledzeniem albo grzebaniem w papierach. Nie był obecny przy aresztowaniu, w przeciwieństwie do porucznika Millsa i detektyw Martinez. Połączyli pewną hurtownię narkotyków z Rickerem i namierzyli go. Niestety na koniec jakoś się wywinął, ale udało się przygwoździć jego sześciu wspólników.

– Ricker nie należy do osób, które bez zastanowienia brudzą sobie ręce czyjąś krwią. Ale zapewne nie myślałby długo, gdyby w grę wchodziła zemsta, nawet na policjancie. – Uświadomiwszy to sobie, Eve poczuła przypływ energii. – Sprawdź, czy Kohli zeznawał. Wydaje mi się, że sprawa dotarła do sądu, zanim została oddalona. Dowiedz się też, jaką rolę odegrał przy aresztowaniu. Wydobądź to z kapitan Roth, a jeśli będzie się opierała albo robiła ci jakieś trudności, przekaż ją mnie. Będę u komendanta.

*

Komendant Whitney, słuchając raportu Eve dotyczącego śledztwa, stał przy oknie. Duże dłonie złączył na plecach i przyglądał się powietrznemu ruchowi ulicznemu.

Jeden z nowych Cloud Dusters przeleciał na tyle blisko budynku, że komendant mógł zobaczyć oczy młodego pilota, który łamał w tej chwili przepisy o ruchu powietrznym.

Ryzykant, pomyślał Whitney, i głupiec, dodał, usłyszawszy wysokie, jękliwe zawodzenie syreny powietrznego patrolu.

Złapali go, ucieszył się w duchu. Gdyby zawsze dawało się tak łatwo egzekwować prawo.

Gdy stojąca za nim Eve zamilkła, odwrócił się. Jego szeroką twarz o śniadej cerze otaczały ścięte krótko, po wojskowemu, siwiejące włosy. Ten wysoki mężczyzna o chłodnym i opanowanym spojrzeniu pierwszą połowę swojej kariery policyjnej odbył na ulicy. I choć drugą przesiedział za biurkiem, to nie zapomniał jeszcze, jak się czuł, gdy co rano przypinał kaburę z bronią.

– Zanim skomentuję pani raport, pani porucznik, chcę poinformować, że kontaktowała się ze mną kapitan Roth ze 128. Złożyła oficjalną prośbę o przeniesienie sprawy dotyczącej zabójstwa Kohliego do jej wydziału.

– Wspominała mi, że zamierza to zrobić.

– I jaka jest pani opinia w tej sprawie?

– To zrozumiałe. I podyktowane emocjami.

– Zgadzam się. – Przez chwilę milczał, przechyliwszy głowę. – Nie pyta pani, czy przystanę na prośbę kapitan Roth?

– Nie przemawiają za tym żadne przesłanki taktyczne, a jeśli jednak zdecydowałby się pan oddać śledztwo kapitan Roth, musiałby pan najpierw przedyskutować to ze mną.

Whitney zasznurował usta, a potem znowu odwrócił się do okna.

– Ma pani rację. Zostawiam śledztwo pani. Ale to delikatna sprawa. Zarówno dla wydziału kapitan Roth, jak i dla każdego policjanta w Nowym Jorku. Śmierć jednego z nas jest zawsze przykrym wydarzeniem, choć przecież znamy ryzyko. W tym wypadku jednak, biorąc pod uwagę brutalność tego morderstwa, cała sprawa ma inną wagę. Sądząc po okrucieństwie zbrodni, morderca nie był chyba profesjonalistą.

– Prawdopodobnie nie, ale nie wykluczam też i takiej ewentualności. Jeśli założymy, że w zabójstwo zamieszany jest Ricker, to możemy spekulować, że wynajął kogoś do wykonania tego morderstwa. I albo kazał najemnikowi narobić bałaganu, albo ten był narkomanem lub osobą niezrównoważoną psychicznie. Nie sprawdziłam jeszcze, jakiego rodzaju policjantem był Kohli, więc nie mam pojęcia, czy mógł, z braku rozsądku lub przez zapalczywość, świadomie narazić się na konfrontację z najemnikiem Rickera, z którym nie miał szans wygranej. Kazałam Peabody przejrzeć akta i sprawy, którymi się zajmował. Muszę się dowiedzieć, z kim utrzymywał bliskie kontakty, poznać nazwiska przestępców, których ścigał, i jak dalece wplątany był w dochodzenie i rozprawę sądową związane z Rickerem.

– Nie po raz pierwszy podejrzewa się Rickera o to, że zaaranżował śmierć policjanta. Ale on działa mniej brutalnie.

– Moim zdaniem, komendancie, morderstwo miało podłoże osobiste. Czy chodziło o policję w ogóle, czy tylko o samego Kohliego, nie wiem. Ale czuję, że to sprawa prywatna. Właścicielem klubu jest Roarke – dodała na koniec.

– Tak, słyszałem. – Whitney odwrócił się, przebiegł wzrokiem po twarzy Eve i przeszedł do biurka. – A więc ta sprawa jest prywatna z kilku powodów, pani porucznik.

– Dzięki temu łatwiej i szybciej uzyskamy dane dotyczące działalności, pracowników i klienteli klubu. Już przesłuchiwałam jego kierowniczkę, która sama się do mnie zgłosiła. Fakt, że Kohli ukrył przed nią informację, że jest policjantem, każe mi się zastanawiać, czy nie prowadził w klubie prywatnego dochodzenia. Barman to doskonała przykrywka. A że nic mi nie wiadomo, żeby dostał oficjalny rozkaz prowadzenia tajnego śledztwa w klubie, musiała to być wobec tego jego własna inicjatywa.

– Nie słyszałem o żadnej akcji, oficjalnej lub nie, która wymagałaby obecności detektywa Kohliego w Czyśćcu. Ale porozmawiam na ten temat z kapitan Roth. – Whitney podniósł dłoń, nim Eve zdążyła się sprzeciwić. – Lepiej będzie, jeśli to pytanie padnie z tego biura, a nie z pani strony, Dallas. Nie chcę niepotrzebnie rozgrzewać i tak już gorącej atmosfery.

– Oczywiście – zgodziła się, choć niechętnie. – Potrzebuję zgody na przejrzenie kont bankowych Kohliego. Wprawdzie mogłabym o zgodę poprosić jego żonę, ale na razie wolałabym nie poruszać z nią tematów dotyczących męża.

– I nie chce jej pani alarmować, zanim nie zapozna się z zawartością rodzinnego portfela – zakończył za nią komendant. Położył szeroko rozwarte dłonie na biurku. – Podejrzewa pani, że brał łapówki?

– Bardzo bym pragnęła wyeliminować to podejrzenie.

– Proszę więc to uczynić, tylko dyskretnie. Załatwię dla pani to zezwolenie. A pani niech mi przyprowadzi zabójcę.

*

Resztę dnia Eve spędziła, ślęcząc nad aktami Kohliego, zapoznając się ze sprawami, którymi się zajmował, próbując stworzyć jego wizerunek. Wizerunek policjanta.

Zobaczyła przeciętnego funkcjonariusza, który wypełniał polecenia na średnim poziomie, jeśli nawet nie poniżej swoich możliwości. Rzadko brał wolne dni, ale też rzadko zostawał w pracy po godzinach.

Nigdy nikogo nie zabił, tak więc nie przechodził globalnych testów psychologicznych. Niemniej zamknął lub był bliski zamknięcia wielu spraw, a jego sprawozdania, dotyczące tych niedokończonych lub dokończonych dochodzeń, były profesjonalne, staranne i wyczerpujące.

Eve doszła do wniosku, że Taj był człowiekiem, który postępował przepisowo, robił, co do niego należało, po czym wracał do domu, zostawiając pracę za sobą.

Zastanawiała się, jak mu się to udawało i czy to w ogóle możliwe.

Jego kariera wojskowa prezentowała się podobnie. Żadnych potknięć, ale też żadnych blasków. Wstąpił do armii w wieku dwudziestu dwóch lat, odsłużył sześć, z czego ostatnie dwa w policji wojskowej.

Zdaniem Eve, prowadził całkowicie przeciętne życie. Niemal zbyt przeciętne i normalne.

Telefon do Nestera Vine’a z Czyśćca doprowadził ją do wyglądającej na przygnębioną żony Vine’a, która poinformowała Eve, że jej mąż wrócił poprzedniego dnia do domu wcześniej niż zwykle, ponieważ bardzo źle się czuł. O trzeciej nad ranem zabrano go do szpitala, skąd właśnie wróciła. Okazało się, że miał atak wyrostka robaczkowego.

Jeśli chodzi o alibi, było nie do podważenia. Ta rozmowa nie przyniosła Eve większego pożytku oprócz tego, że pani Vine poradziła jej skontaktować się z jedną ze striptizerek o imieniu Nancie, która podobno została w klubie po tym, jak Kohli zmusił Vine’a do powrotu do domu.

Wymazać Nestera, pomyślała Eve, po czym do listy osób, z którymi musi porozmawiać, dołączyła striptizerkę.

Mimo ciągłych prób, nie mogła się połączyć z porucznikiem Millsem i detektyw Martinez. Ich telefony pozostawały głuche. Otrzymała informację, że znajdują się w terenie i nie są osiągalni. Zostawiła każdemu wiadomość na automatycznej sekretarce, zebrała akta i zaczęła się przygotowywać do wyjścia do domu.

Postanowiła porządnie przyjrzeć się finansom Kohliego.

Złapała Peabody w jej kąciku, rozprawiającą się z zaległą robotą papierkową.

– Zostaw resztę do jutra i idź do domu.

– Tak? – Asystentka spojrzała na zegarek i twarz jej pojaśniała. – W samą porę. Umówiłam się z Charlesem na obiad na ósmą. Będę miała trochę czasu, żeby się przygotować. – Słysząc, że w odpowiedzi przełożona tylko odchrząkuje, Peabody uśmiechnęła się. – Wiesz, jaki to problem, kiedy się chodzi z dwoma facetami?

– Uważasz McNaba za faceta?

– Gdy ma dobry dzień, stanowi miłe przeciwieństwo Charlesa. Ale to nieistotne. No, więc wiesz, jaki jest problem w widywaniu się z nimi obydwoma?

– Nie, Peabody. Jaki?

– Nie ma żadnego. – Śmiejąc się głośno, Peabody pochwyciła torbę i wybiegła z biura. – Do zobaczenia jutro.

Eve potrząsnęła głową. Wystarczy jej kłopotów z jednym mężczyzną.

*

Eve starała się nie myśleć w tej chwili o dochodzeniu. Zresztą nie było to takie trudne, ponieważ natężony ruch uliczny pochłaniał większość jej uwagi, nie wspominając już o kolorowych reklamach zachwalających wszystko, od wiosennej mody do najlepszych modeli aut.

Nagle na jednym z ekranów reklamowych zobaczyła znajomą twarz i z wrażenia niemal wjechała na chodnik.

Nad Czterdziestą Czwartą rozpościerała się twarz Mavis Freestone, otoczona burzą mieniących się różnymi barwami włosów. Mavis podskakiwała, wirowała, okryta zawiązanymi w najdziwniejszych miejscach skrawkami materiału w kolorze elektryzującego błękitu. Przy każdym ruchu jej włosy z czerwonych robiły się złote lub oślepiająco zielone.

To do niej pasuje, pomyślała Eve z grymasem uśmiechu na twarzy.

– Jezu, Mavis. Patrzcie tylko państwo, jaka z niej gwiazda.

Przyjaciółka przebyła długą drogę od parania się uliczną kradzieżą, za co Eve ją w swoim czasie zatrzymała, poprzez występy w trzeciorzędnych klubach, aż do obecnej chwili, kiedy to stała się wielką gwiazdą świata muzycznego.

Muzycznego, myślała Eve, w najszerszym znaczeniu tego słowa.

Sięgnęła do pokładowego wideofonu, zamierzając zadzwonić do koleżanki, żeby powiedzieć jej, na co właśnie patrzy, ale w tej samej chwili odezwał się telefon komórkowy.

– Tak? – Nie mogła oderwać wzroku od ekranu z reklamą, choć kilku mniej cierpliwych kierowców już na nią trąbiło. – Dallas.

– Hej, Dallas.

– Webster. – W jednej chwili mięśnie Eve stwardniały jak kamienie. Wprawdzie znała się z Donem Websterem na stopie towarzyskiej, ale żaden policjant nie lubi telefonów z Wydziału Spraw Wewnętrznych. – Dlaczego dzwonisz na mój prywatny numer? Wasz wydział ma obowiązek korzystać z oficjalnych kanałów.

– Chciałem tylko z tobą pogadać. Masz wolną chwilę?

– Przecież rozmawiamy.

– Ale nie twarzą w twarz.

– A po co?

– No, Dallas. Poświęć mi dziesięć minut.

– Jestem w drodze do domu. Skontaktuj się ze mną jutro.

– Tylko dziesięć minut – powtórzył. – Spotkamy się w parku koło twojego domu.

– Czy to sprawa związana z WSW?

– Pogadamy. – Posłał jej lekki uśmiech, co tylko bardziej rozbudziło jej podejrzliwość. – Spotkamy się w parku. Jestem tuż za tobą.

Zmrużyła oczy, zerknęła w lusterko wsteczne i przekonała się, że Webster nie kłamie. Nic nie mówiąc, przerwała połączenie.

Nie zatrzymała się przed bramą domu, tylko przejechała jeszcze jakieś dwie przecznice, dla zasady. Potem, upewniwszy się, że znalazła jedyne wygodne miejsce do parkowania, zatrzymała się.

Nie zdziwiła się, widząc że Webster zaparkował tuż za nią na ulicy, ignorując piorunujące spojrzenie jakiejś eleganckiej pary i ich trzech równie eleganckich afganów. Włączył sygnał świetlny „na służbie” i wszedł za Eve na chodnik.

Uśmiech był jego sprzymierzeńcem i wiedział o tym, więc go przywołał. Rozświetlił mu przyjaźnie niebieskie oczy, pobłyskujące w pociągłej twarzy o ostrych rysach. Ciemnokasztanowe, lekko kręcone włosy miał krótko obcięte. Z wiekiem będzie się zapewne coraz bardziej upodabniał urodą do typu uczonego.

– Zrobiłaś karierę, Dallas. Niezłe sąsiedztwo.

– Tak, co miesiąc urządzamy sobie balangę i szalejemy. Czego chcesz, Webster?

– Jak ci leci? – rzucił niby od niechcenia i ruszył w stronę zielonego trawnika i drzew ukwieconych wiosennymi pączkami.

Hamując gniew, Eve wepchnęła dłonie do kieszeni i zrównała się z nim.

– Dobrze. A co u ciebie?

– Nie mogę narzekać. Miły wieczór. Wiosna w Nowym Jorku jest piękna.

– A co tam u Jankesów? I chyba na tym przerwiemy tę towarzyską gadkę. Czego chcesz?

– Nigdy nie lubiłaś rozmawiać. – Bardzo dobrze pamiętał ten jedyny raz, kiedy udało mu się zaciągnąć Eve do łóżka; nie padło wtedy ani jedno słowo. – Może znajdziemy jakąś ławkę? Jak powiedziałem wcześniej, wieczór jest taki przyjemny.

– Nie chcę szukać ławki. Nie chcę sojowego hot doga i nie chcę rozmawiać o pogodzie. Chcę wrócić do domu. Więc jeśli nie masz mi nic interesującego do powiedzenia, właśnie to zrobię. – Odwróciła się i zaczęła iść z powrotem do samochodu.

– Prowadzisz śledztwo w sprawie Kohliego?

– Zgadza się. – Odwróciła się, a jej system alarmowy rozświetlił się na czerwono. – Co to ma wspólnego z WSW?

– Nie powiedziałem, że ma to coś wspólnego z WSW, oprócz zwykłych procedur uruchamianych w sytuacji, gdy ginie policjant.

– Ale w skład tych procedur nie wchodzi prywatne spotkanie z prowadzącym śledztwo.

– Czasami omijamy przepisy. – Podniósł dłoń. – Do diabła z nimi, skoro są takie sztywne.

Patrząc koledze prosto w oczy, Eve zbliżyła się i stanęła tuż przed jego nosem.

– Nie obrażaj mnie, Webster. Co ma WSW do mojego dochodzenia?

– Posłuchaj. Widziałem wstępny raport. To poważna sprawa. Trudna dla wydziału dla brygady, dla rodziny.

Coś zaczynało jej świtać.

– Znałeś Kohliego?

– Nie bardzo. – Uśmiechnął się słabo z lekkim rozżaleniem i zgorzknieniem. – Większość policjantów nie dba zbytnio o utrzymywanie kontaktów towarzyskich z WSW. To śmieszne, że wszyscy użalają się nad skorumpowanym policjantem, ale nikt nie chce wymienić uścisku dłoni z osobą, która wyciąga takiego brudasa z błota.

– Chcesz powiedzieć, że Kohli był brudny?

– Nic takiego nie mówiłem. Nie mam prawa rozmawiać z tobą o szczegółach dochodzenia prowadzonego przez wydział, jeśli nawet takie dochodzenie w ogóle by się toczyło.

– Pieprzysz, Webster. Po prostu, pieprzysz. Jeśli był w coś zamieszany, muszę o tym wiedzieć.

– Nie wolno mi rozmawiać o sprawach WSW. Za to wiem, że zaglądałaś w konto Kohliego.

Przez chwilę stała, milcząc, starając się pohamować gniew.

– Mnie też nie wolno rozmawiać na temat śledztwa. Ale dziwię się, że wydział szczurów tak się nim zainteresował?

– Nie próbuj mnie wkurzyć, bo ci się nie uda – rzucił Webster, wzruszając zarazem ramionami. – Pomyślałem po prostu, że szepnę ci nieoficjalnie słówko, tak po przyjacielsku. Wiedz, że lepiej by się stało dla wydziału, gdyby sprawa została jak najszybciej i jak najciszej zamknięta.

– Czy Kohli brał od Rickera?

Tym razem, choć jego głos pozostał spokojny, zdradził się ze zdenerwowaniem, napinając mięśnie szczęki.

– Nie wiem, o czym mówisz. Grzebanie w finansach Kohliego to ślepa uliczka, Dallas. Możesz tylko sprawić przykrość jego rodzinie. Ten człowiek zginął, nie będąc na służbie.

– Tego człowieka pobito na śmierć. Był policjantem. Jego żona została wdową. Dzieci straciły ojca. I to wszystko ma mieć mniejsze znaczenie tylko dlatego, że Taj nie zginął w czasie odbywania służby?

– Nie. – Webster posiadał choć tyle sumienia lub rozsądku, by zrobić zawstydzoną minę, a potem spojrzeć przed siebie z zadumą. – Ale stało się, a ty nic więcej nie znajdziesz.

– Nie mów mi, jak mam wykonywać swoją pracę, Webster. Nigdy mi nie mów, jak mam prowadzić śledztwo w sprawie o zabójstwo. To ty porzuciłeś pracę w policji, nie ja.

– Dallas. – Dołączył do niej, zanim zdążyła dojść do brzegu chodnika. Pochwycił jej ramię i osłonił się drugą ręką, bo odwróciła się w jego stronę gwałtownie.

Spojrzała mu chłodno prosto w oczy.

– Zabierz rękę. Już!

Wykonał polecenie, chowając dłoń do kieszeni.

– Próbuję ci tylko przekazać, że WSW chce, aby ta sprawa została cicho zamknięta.

– Dlaczego sądzisz, że będę się przejmowała tym, czego chce cholerne WSW? Jeśli masz mi coś do powiedzenia, co jest związane ze śmiercią detektywa Taja Kohliego, proszę, zrób to w drodze oficjalnej. I nigdy więcej mnie nie śledź, Webster. Nigdy.

Wsiadła do samochodu, poczekała na dziurę w korku i włączyła się do ruchu.

Patrzył za nią, potem ruszył w stronę wysokiej bramy, za którą krył się obecny świat Eve. Trzy razy głęboko nabrał powietrza, a kiedy to nie poskutkowało, ze złością kopnął w tylne koło swojego wozu.

Nienawidził tego, co zrobił. A co więcej, nienawidził świadomości, że tak naprawdę nigdy nie przestało mu na niej zależeć.

Rozdział 3

3

Gniew z niej parował przez całą drogę do wielkiej kamiennej budowli, z której Roarke uczynił swój dom. Swój i jej.

Nici z próby pozostawienia pracy za drzwiami. Co, do diabła, można zrobić, gdy praca sama idzie za człowiekiem, aż pod ganek? Websterowi o coś chodziło, a to oznacza śledztwo, i to śledztwo prowadzone przez Wydział Spraw Wewnętrznych.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki