Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

* * *

List

CZĘŚĆ I. Kraków żąda krwi

Rozdział 1. „Kamera nie tak…”

Rozdział 2. „Mamy go” – konferencja prasowa

Rozdział 3. Ludzie listy piszą

CZĘŚĆ II. Strach

Rozdział 4. Był młody

Rozdział 5. „Siedemnastka”

Rozdział 6. Dziewczynka przy listowniku

Rozdział 7. Kolekcjoner noży

Rozdział 8. Witamina B complex

Rozdział 9. Zaćmienie

Rozdział 10. Sen

Rozdział 11. Ostatni trening

CZĘŚĆ III. M

Rozdział 12. Dzień Dziecka

Rozdział 13. Karolina Kotówna

Rozdział 14. „Nic nie mów o nożu”

Rozdział 15. Wyjaśnijmy to szybko

Rozdział 16. „Spółdzielnia”

Rozdział 17. „Nie wiem, o co wam chodzi”

Rozdział 18. „Szanowny Panie Ministrze”

Rozdział 19. „Do reszty z pani farbę wytoczę”

Rozdział 20. Miasto szuka mordercy

Rozdział 21. Bohater pierwszego planu

Rozdział 22. „Kochany Lolusiu”

CZĘŚĆ IV. „Od razu na szubienicę!!!”

Rozdział 23. Temida i widowisko

Rozdział 24. „Zabiłem, i co z tego”

Rozdział 25. „rozmowy nieDokońCzoNe”

Rozdział 26. Trzy długie dni

Rozdział 27. „Kiedy przyjdą Chińczycy…”

Rozdział 28. „Wstydzę się za psychiatrię”

Rozdział 29. W oczekiwaniu na wyrok

Rozdział 30. Kot potrzebuje witamin

CZĘŚĆ V. Śladami Karola

Zakończenie

Przypisy

Wydawca
Magdalena Hildebrand

Redaktor prowadzący
Tomasz Jendryczko

Redakcja
Ryszarda Witkowska-Krzeska

Korekta
Sylwia Ciuła
Mirosława Kostrzyńska

Copyright © by Przemysław Semczuk, 2019
Copyright © for this edition by Dressler Dublin Sp. z o.o., 2019

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Warszawa 2019

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Skład i łamanie
Laguna

Dystrybucja
Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10
www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-813-9103-0

Skład wersji elektronicznej
pan@drewnianyrower.com

* * *

W maju 2018 roku późnym wieczorem siedziałem wraz z grupą pisarzy w ogródku baru „SpeekEasy” na wrocławskim rynku. Irek Grin, dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Kryminału we Wrocławiu, zapytał mnie, nad czym pracuję. Kiedy usłyszał, że chcę przypomnieć sprawę Karola Kota, ze zdziwieniem odparł: „A można w tej historii jeszcze coś odkryć?”. Odpowiedziałem uśmiechem.

Faktycznie, Grin jako mieszkaniec krakowskiego Kazimierza pewnie wiele słyszał o Karolu, jednym z najbardziej rozpoznawanych polskich seryjnych morderców. Zresztą jak wszyscy, którzy choć odrobinę interesują się tematyką kryminalną, zarówno powieściami, jak i literaturą faktu. Kot wiele razy był opisywany w tygodnikach, poświęcono mu kilka filmów dokumentalnych, minipowieść i wreszcie film fabularny. Wystarczy wpisać jego nazwisko w wyszukiwarkę internetową i już można przeczytać przynajmniej tuzin artykułów. Jest jednak pewien haczyk.

Dwa lata temu sam zadałem sobie pytanie, czy w tej postaci jest jeszcze coś do odkrycia. W archiwum odnalazłem akta sądowe i zacząłem czytać. Dwadzieścia trzy tomy, blisko dziesięć tysięcy stron dokumentów. Szybko zrozumiałem, że dotąd nic nie wiedziałem o Karolu Kocie. O jego zbrodniach, życiu i śmierci. Odnalezienie ludzi, którzy znali „Krwawego Lolka”, i zapomnianych archiwaliów zajęło mi ponad rok. Wam, drodzy Czytelnicy, zajmie kilka godzin. Uprzedzam, że chwilami nie będzie to łatwa lektura. Przerażająca. I trudno będzie uwierzyć, że to wydarzyło się naprawdę.

List

Długi wąski nóż przypominający sztylet powoli rozcina krótszy bok niebieskiej koperty. Adres wypisany na maszynie. W górnym prawym rogu czerwony znaczek za sześćdziesiąt groszy, z serii „Siedem wieków Warszawy”. Obok stempla z datą nadania jeszcze jeden prostokątny: „Ubezpieczenie Zaopatrzenia Dzieci w PZU” – i uśmiechnięta buzia dziewczynki z warkoczykiem. Nóż i buzia dziecka.

Mężczyzna odkłada kopertę i czyta.

Kraków 31.V.68

Szanowny Panie Naczelniku

Przede wszystkim chcieliśmy podziękować W Panu za humanitarne i uczciwe potraktowanie naszego Syna w okresie Jego pobytu u Was.

Jak z Jego listów wynikało najlepiej był traktowany i miał najlepsze warunki bytowe u Was, tak pod względem wyżywienia jak i możliwości korzystania z przesyłek od nas rodziców – za co jesteśmy wdzięczni i serdecznie dziękujemy.

Podjęcie decyzji co do rzeczy po Synie zostawiam W Panu, nam prosimy nie zwracać. Prosimy jedynie o zwrot naszych listów do niego kierowanych oraz fotografii, książeczki do nabożeństwa, czy innych, które syn czytał.

Kosztami przesyłki proszę nas obciążyć.

z poważaniem

Kot Leopold

Kraków ul. Meiselsa 2/7* [1]

Naczelnik Więzienia Śledczego, komisarz Tadeusz Dąbrowski, dopisuje na marginesie odręczną notatkę.

Zlecam zwrot następujących przedmiotów

Kalendarz Przyrody

Młody Technik 2 sztuki

Legitymacja na rok 62/6

Legitymacja członka nr 505

Legitymacja szkolna 965/ II / 6

[nieczytelne] 2

Długopis 1 [2]

Kilka dni później tekturowa teczka, zawierająca kilkadziesiąt stron dokumentów, trafia do archiwum. Przez kolejne pięćdziesiąt lat będzie leżeć w szafie wśród innych podobnych akt, opisujących ostatnie dni skazańców powieszonych w garażu Aresztu Śledczego w Katowicach przy Mikołowskiej.

* W cytowanych dokumentach pochodzących z akt sprawy Karola Kota została zachowana oryginalna pisownia i interpunkcja.

CZĘŚĆ I

Kraków żąda krwi

ROZDZIAŁ 1

„Kamera nie tak…”

Lato roku 1966 nie należy do najpiękniejszych. Mimo to Kraków opustoszał. Kto mógł, wyruszył w góry albo na wieś. Byle odpocząć od zgiełku miasta.

Wtorek 7 lipca wydaje się senny. Po ulicach jeździ niewiele samochodów. Autobusy i tramwaje kursują zgodnie z rozkładem. Po Rynku Głównym kręcą się turyści. Miejscowa młodzież woli spędzać czas na basenie przy Cichym Kąciku albo na plaży nad Wisłą, vis-à-vis Wawelu.

Nagle milicyjne samochody blokują kilka ulic, zamykając fragment ulicy Garncarskiej. Przechodnie przystają, obserwując zza milicyjnego kordonu, co się dzieje. Mundurowi stoją przed kościołem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ludzie jeden przez drugiego pytają, co się stało.

W mieście natychmiast wybucha plotka, że milicja zamyka siostry sercanki z klasztoru przylegającego do kościoła. Tłum zaczyna gęstnieć. Ludzie napływają ze wszystkich stron. Wreszcie ktoś dostrzega młodego chłopaka, który demonstruje, jak wychodzi z kościoła i ucieka w stronę ulicy Manifestu Lipcowego [3]. Milicjanci filmują kamerą. Jeden trzyma na wyciągniętej tyczce mikrofon. Do zgromadzonych dobiegają pojedyncze słowa. To wystarcza.

Tłum szybko kojarzy fakty. We wrześniu 1964 roku, w przedsionku kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa, ktoś dźgnął w plecy modlącą się kobietę. To musi być on.

Godzinę później milicyjny kordon przesuwa się na róg ulicy Manifestu Lipcowego. Milicjanci blokują wjazd od strony Plant. Wstrzymują ruch tramwajowy w stronę Cichego Kącika. Teraz młody człowiek i kilku ludzi w garniturach stoją przed barem „Przy Błoniach”. Tłum gęstnieje. Do uszu zgromadzonych docierają strzępki rozmowy. Chłopak dyryguje operatorem kamery, nakazując mu stanąć z drugiej strony. Drugiego mężczyznę, trzymającego mikrofon, ustawia po przeciwnej stronie. Z uśmiechem opowiada, żywo gestykulując. Po kilkunastu minutach znika w barze.

Milicjanci blokujący ulicę i bramy kamienic stoją w milczeniu. Nie odpowiadają na padające z tłumu pytania. Napięcie rośnie z minuty na minutę. Ludzie szemrają, powtarzając: „To on”. Nagle od strony Plant dobiegają krzyki. Taksówka, granatowa warszawa, wymija blokujący ulicę radiowóz i na pełnym gazie pędzi w stronę milicyjnego kordonu. Auto hamuje tuż przed zgromadzonymi ludźmi. Zza kierownicy wyskakuje mężczyzna w marynarce.

– Dajcie mi tego skurwysyna! Zabiję go! Moje dziecko!

Milicjanci dopadają mężczyznę, zanim udaje mu się wejść w tłum. Chwytają go za ręce i odciągają do tyłu. Ludzie jednak zrozumieli. To Tadeusz Całek, ojciec chłopca zamordowanego w lutym nieopodal Kopca Kościuszki. Zgromadzeni pokrzykują. Najpierw nieśmiało, bojąc się reakcji. Ale milicjanci są zajęci taksówkarzem. Padają coraz odważniejsze okrzyki.

– Puśćcie go! Zostawcie!

Z baru „Przy Błoniach” wychodzi grupa mężczyzn w garniturach. Operator i dźwiękowiec szybko wsiadają do zaparkowanej z boku nyski. Pozostali, w tym chłopak, który wcześniej komenderował ekipą filmową, pakują się do białej warszawy. Samochody w obstawie kilku milicyjnych gazików ruszają ulicą Garncarską.

Tadeusz Całek wyrywa się milicjantom. Wskakuje do samochodu, silnik wchodzi ostro na obroty. Auto rusza na wstecznym biegu i na pełnym gazie wycofuje się w stronę Plant. Potem z piskiem opon znika w ulicy Podwale, jadąc w tym samym kierunku, co milicyjne samochody. Tłum stoi. Kilku mężczyzn wbiega do baru.

Po chwili ktoś woła, że milicyjna ekipa pojechała w stronę Rynku. Ktoś inny krzyczy, że pewnie do kościoła prezentek (św. Jana), bo i tam we wrześniu 1964 roku ugodzono nożem kobietę. Ludzie ruszają biegiem w tamtą stronę.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Przypisy

1  Archiwum Aresztu Śledczego w Katowicach.

2  Archiwum Aresztu Śledczego w Katowicach.

3  Obecnie ulica Marszałka Józefa Piłsudskiego.