Tytuł oryginału
CAPTIVATED BY YOU

Wydawca
Urszula Ruzik-Kulińska

Redakcja
Zofia Maj

Korekta
Bogusława Jędrasik
Stefania Krassnowska

Copyright © 2014 by Sylvia Day
Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Grodzka, Jan Stecki

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Warszawa 2020

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Skład i łamanie
Avanti

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

ISBN 978-83-813-9565-6

Skład wersji elektronicznej
pan@drewnianyrower.com

Tę książkę dedykuję wszystkim Czytelnikom, którzy cierpliwie czekali na dalszy ciąg opowieści o Evie i Gideonie.

Mam nadzieję, że spodoba się Wam ona tak bardzo jak mnie!

1

Lodowata woda chłodziła moją rozgrzaną skórę, uwalniając mnie od nocnego koszmaru, którego szczegółów nie pamiętałem.

Zamknąwszy oczy, poddałem się masażowi wodnemu, pragnąc, by strach i mdłości spłynęły przez otwór u moich stóp. Wstrząsany dreszczem, pomyślałem o żonie. O moim aniołku, który spał spokojnie w mieszkaniu obok. Pragnąłem Evy, chciałem się w niej bez reszty zatracić, lecz nie mogłem. Nie mogłem jej przytulić.

Nie mogłem ułożyć się na jej rozłożystym ciele i wejść w nie, pozwalając, by jej dotyk przegnał dręczące mnie wspomnienia.

– Cholera. – Oparłem dłonie o chłodne kafelki i pokornie wchłaniałem przejmujący mnie do szpiku kości chłód. Jestem samolubnym dupkiem. Gdybym był lepszym człowiekiem, nie zbliżyłbym się do Evy, kiedy ujrzałem ją po raz pierwszy.

Lecz ja uczyniłem ją moją żoną. I zamiast utrzymać nasz ślub w tajemnicy, dzieląc się wiadomością jedynie z garstką ludzi, chciałem, żeby informację o nim roztrąbiły wszystkie możliwe media, by dowiedział się o nim cały świat. Na domiar złego nie miałem zamiaru pozwolić Evie odejść – musiałem jakoś zaradzić temu, że przeze mnie nawet nie mogliśmy sypiać w tym samym pomieszczeniu.

Namydliłem się, szybko zmywając z ciała lepki pot. Kilka minut później wróciłem do sypialni, gdzie włożyłem dres, po czym przeszedłem do gabinetu.

Zaledwie kilka godzin temu wyszedłem z mieszkania, które Eva dzieliła ze swoim najlepszym przyjacielem, Carym Taylorem, bo chciałem, by przespała się trochę, zanim pójdzie do pracy. Spędziliśmy razem całą noc, zbyt wygłodniali i spragnieni siebie, by tracić czas na sen. Lecz coś jeszcze nie dawało nam spać. Jakiś narzucony przez Evę pośpiech, który targał mną i sprawiał, że czułem się nieswojo.

Coś zaprzątało myśli mojej żony.

Wyjrzałem przez okno, z którego roztaczał się widok na Manhattan, a potem przeniosłem wzrok na pustą ścianę. W tym samym miejscu w moim gabinecie w naszym penthousie przy Piątej Alei wisiały fotografie Evy i nas obojga. Widziałem je oczyma wyobraźni, bo w ciągu ostatnich kilku miesięcy spędziłem wiele godzin, przyglądając się im. Dawniej podsumowywałem swoje życie, spoglądając przez okno na miasto. Teraz robiłem to, patrząc na Evę.

Usiadłem przy biurku i poruszywszy myszką, obudziłem komputer. Na widok twarzy żony, która pojawiła się na ekranie, westchnąłem głęboko. Na zdjęciu była nieumalowana, a drobne jasne piegi na jej nosie sprawiały, że wyglądała na mniej niż swoje dwadzieścia cztery lata. Wpatrywałem się w jej rysy – wygięte w łuk brwi, jasnoszare oczy, pełne wargi. Myśląc o jej ustach, niemal poczułem ich dotyk na skórze. Pocałunki Evy były błogosławieństwem, zapewnieniem mego aniołka, że warto żyć.

Zdecydowanym ruchem sięgnąłem po telefon i wybrałem numer Raula Huerta. Pomimo wczesnej pory odebrał szybko i nie był zaspany.

– Pani Cross i Cary Taylor wyruszają dziś do San Diego – powiedziałem, zaciskając na tę myśl dłoń w pięść. Nie musiałem mówić nic więcej.

– Rozumiem.

– Do południa chcę mieć na biurku najnowsze zdjęcie Anne Lucas oraz szczegółowy raport o tym, co robiła ubiegłej nocy.

– Najpóźniej do południa – potwierdził.

Odłożyłem telefon i zapatrzyłem się na urzekająco piękną twarz Evy. Uchwyciłem ją, gdy się tego nie spodziewała, w chwili szczęścia – w stanie, jaki chciałem jej zapewnić przez całe życie. Lecz ostatniej nocy była zrozpaczona na myśl o możliwości starcia z kobietą, którą kiedyś wykorzystałem. Minęło sporo czasu, odkąd miałem do czynienia z Anne, ale jeśli to ona była odpowiedzialna za zdenerwowanie mojej żony, znów mnie zobaczy. I to wkrótce.

Otworzyłem skrzynkę odbiorczą i przejrzałem maile, odpisując krótko na te, które wymagały odpowiedzi, aż dotarłem do wiadomości, która od początku przyciągała mój wzrok.

Wyczułem obecność Evy, zanim ją zobaczyłem.

Podniosłem głowę i wolniej uderzałem w klawisze. Nagły poryw pożądania złagodził zdenerwowanie, jakie odczuwam, ilekroć jestem bez niej.

Odchyliłem się do tyłu, by lepiej ją widzieć.

– Wcześnie wstałaś, aniołku.

Eva stała w drzwiach, trzymając klucze. Jej jasne włosy w seksownym nieładzie opadały na ramiona, policzki i usta były zaróżowione od snu, podkoszulek i szorty opinały zgrabne ciało. Nie miała na sobie stanika, bujne piersi rozpychały prążkowaną bawełnę. Niewysoka i zbudowana tak, że rzucała mężczyznę na kolana, często mi uświadamiała, jak bardzo różni się od kobiety, z którą fotografowałem się przed nią.

– Obudziłam się stęskniona – odparła gardłowym głosem, którego brzmienie nieodmiennie przyprawiało mnie o wzwód. – Od jak dawna jesteś na nogach?

– Niedługo. – Zasunąłem szufladę z klawiaturą, by zrobić na biurku miejsce dla Evy.

Podeszła cicho, bosa, i bez trudu mnie uwiodła. W chwili gdy ujrzałem ją po raz pierwszy, wiedziałem, że zawojuje mnie bez reszty. Widziałem to w jej oczach, w sposobie, w jaki się poruszała. Gdziekolwiek się pojawiała, mężczyźni pożerali ją wzrokiem. Pożądali jej. Tak jak ja.

Gdy znalazła się wystarczająco blisko, objąłem ją wpół i zamiast na biurku posadziłem ją sobie na kolanach. Pochyliłem głowę i chwyciłem wargami brodawkę piersi. Ssałem ją mocno, słuchając przerywanego oddechu Evy, czułem, jak jej ciałem wstrząsa dreszcz, i uśmiechałem się w duchu. Mogłem z nią zrobić wszystko, co chciałem. Dała mi do tego prawo. Był to najwspanialszy dar, jaki kiedykolwiek otrzymałem.

– Gideonie.

Przesunęła palcami po moich włosach.

Poczułem się nieskończenie lepiej.

Uniosłem głowę i pocałowałem ją, czując smak cynamonowej pasty do zębów oraz zapach właściwy wyłącznie Evie.

– Hm?

Dotknęła mojej twarzy, spoglądając na mnie pytająco.

– Znów śnił ci się koszmar?

Westchnąłem. Zawsze umiała przejrzeć mnie na wylot. Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję.

Powiodłem kciukiem po wilgotnej bawełnianej koszulce przylegającej do jej piersi. 

– Chętniej porozmawiałbym o erotycznych marzeniach, które mnie nawiedzają przy tobie.

– Czego dotyczył ten koszmar?

Zacisnąłem wargi zniecierpliwiony jej uporem.

– Nie pamiętam.

– Gideonie…

– Daj spokój, aniołku.

Eva zesztywniała.

– Po prostu chciałam ci pomóc.

– Dobrze wiesz, jak to zrobić.

– Erotoman – parsknęła.

Przyciągnąłem ją bliżej. Nie umiałem znaleźć odpowiednich słów, by zrozumiała, jak to jest trzymać ją w ramionach, więc pieściłem nosem szyję Evy, wdychając ukochaną woń jej skóry.

– Mistrzu.

Coś w tonie głosu Evy zaniepokoiło mnie. Odsunąłem się, przyglądając się jej twarzy.

– O co chodzi?

– O San Diego… – Spuściła oczy i przygryzła dolną wargę.

Znieruchomiałem, czekając na dalszy ciąg.

– Będzie tam zespół Six-Ninths – powiedziała wreszcie.

Nie usiłowała ukryć tego, o czym i tak wiedziałem. Odczułem ulgę. Lecz zaraz poczułem inny rodzaj napięcia.

– Chcesz mi powiedzieć, że to jest problem? – spytałem obojętnym tonem, ale wcale nie byłem spokojny.

– Nie. To żaden problem – zapewniła cicho. Ale jej palce nerwowo błądziły po moich włosach.

– Nie okłamuj mnie.

– Nie kłamię. – Westchnęła głęboko i spojrzała mi w oczy. – Coś jest nie w porządku. Jestem zdezorientowana.

– Czym?

– Nie bądź taki – powiedziała cicho. – Nie rób się taki lodowaty i nie zmrażaj mnie swoim chłodem.

– Wybacz. Słuchanie, jak moja żona oznajmia, że jest zdezorientowana z powodu innego mężczyzny, nie wprawia mnie w dobry humor.

Zsunęła się z moich kolan. Pozwoliłem na to, bo dzięki temu mogłem na nią patrzeć i obserwować wyraz jej twarzy z większej odległości.

– Nie wiem, jak to wyjaśnić.

Zignorowałem zimny ucisk w żołądku.

– Spróbuj.

– Po prostu jest coś… – Wbiła wzrok w podłogę, przygryzając dolną wargę. – Coś jest… niedokończone.

Poczułem w piersi palący ciężar.

– Czy on cię pociąga, Evo?

Zesztywniała.

– Nie o to chodzi.

– Chodzi o jego głos? Tatuaże? Jego magicznego kutasa?

– Przestań. Trudno mi o tym mówić. Nie utrudniaj mi tego jeszcze bardziej.

– Mnie też jest cholernie ciężko – warknąłem, wstając.

Zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów; miałem ochotę się z nią pieprzyć, a jednocześnie ją ukarać. Chciałem ją skrępować, zamknąć przed każdym, kto mógłby mi ją odebrać.

– Cholera, przecież on ci groził, Evo. Czyżbyś zapomniała o tym, oglądając wideoklip do piosenki Golden? Czy potrzebujesz czegoś, czego ja ci nie daję?

– Nie bądź głupcem. – Skrzyżowała ramiona na piersi. Ta obronna poza rozjątrzyła mnie jeszcze bardziej.

Potrzebowałem Evy otwartej i łagodnej. Całkowicie mi oddanej. Czasami wściekałem się, że aż tak bardzo mi na niej zależy. Nie wyobrażałem sobie, że mógłbym ją utracić. A ona właśnie mówiła coś, czego nie mogłem znieść.

– Nie gniewaj się na mnie za to, proszę – wyszeptała.

– Wziąwszy pod uwagę moje obecne gwałtowne uczucia, zachowuję się, jak przystoi człowiekowi cywilizowanemu.

– Gideonie. – Jej szare oczy pociemniały w poczuciu winy, zabłysły w nich łzy.

– Przestań! – Odwróciłem wzrok. 

Ale ona jak zawsze przejrzała mnie na wylot.

– Nie chciałam cię zranić. – Na ścianie rozbłysło tysiące ogników, jakie rzucało brylantowe oczko w jej pierścionku, który potwierdzał moją miłość do niej. – Przepraszam, że cię zdenerwowałam i jesteś na mnie zły. Ja także cierpię z tego powodu, Gideonie. Nie pragnę go. Przysięgam, że nie.

Wyprowadzony z równowagi, podszedłem do okna, starając się uspokoić, aby poradzić sobie z zagrożeniem, jakie stanowił Brett Kline. Zrobiłem przecież wszystko, co w mojej mocy. Złożyłem przysięgę małżeńską, wsunąłem obrączkę na jej palec. Przywiązałem ją do siebie na wszelkie możliwe sposoby. A jednak to nie wystarczało.

Pode mną leżało miasto, przesłonięte przez wyższe budynki. Z penthouse’u na ostatnim piętrze rozciągała się rozległa panorama, lecz z okien apartamentu na Upper West Side, które wynająłem tuż obok mieszkania Evy, widok był ograniczony. Nie widziałem niekończących się wstęg ulic zapełnionych żółtymi taksówkami ani promieni słońca, połyskujących w oknach drapaczy chmur.

Mogłem ofiarować Evie Nowy Jork. Mogłem jej dać cały świat. Nie byłem w stanie kochać jej jeszcze bardziej; ta miłość mnie zżerała. A jednak jakiś dupek z jej przeszłości wysadzał mnie z siodła.

Pamiętałem ją w ramionach Kline’a, całującą go zapamiętale, z uczuciem, jakie powinna żywić wyłącznie do mnie. Możliwość, że nadal może go pragnąć, sprawiała, że miałem ochotę rozerwać coś na strzępy.

Zacisnąłem pięści, aż strzeliły knykcie.

– Czy powinniśmy od siebie odpocząć? Potrzebujesz czasu, by poradzić sobie z poczuciem dezorientacji, jakie budzi w tobie Kline? A może to ja powinienem odpocząć od ciebie i pomóc Corinne poradzić sobie z jej dezorientacją?

Na wzmiankę o mojej byłej narzeczonej westchnęła boleśnie.

– Mówisz poważnie?

Nastąpiło kłopotliwe milczenie.

Wreszcie powiedziała:

– W takim razie gratuluję, ciulu. Zraniłeś mnie bardziej, niż ja kiedykolwiek zraniłam ciebie.

Obróciłem się akurat w chwili, gdy sztywna i napięta wychodziła z pokoju. Klucze do mego mieszkania leżały na biurku. Na ich widok poczułem rozpacz.

– Stój!

Chwyciłem ją, a ona zaczęła się wyrywać; jakże często zdarzało się to między nami: Eva ucieka, a ja ją gonię.

– Puść mnie!

Zamknąłem oczy i przycisnąłem twarz do jej twarzy.

– Nie pozwolę, by on cię miał.

– Jestem na ciebie tak wściekła, że mogłabym cię uderzyć.

Chciałem, by to zrobiła. Pragnąłem, by zadała mi ból.

– Zrób to.

Wpiła palce w moje przedramiona.

– Puść mnie, Gideonie.

Obróciłem ją i przycisnąłem do ściany w przedpokoju.

– Co mam robić, gdy mi oznajmiasz, że jesteś zdezorientowana z powodu Bretta Kline’a? Mam wrażenie, że osuwam się w przepaść.

– I żeby nie spaść, chcesz się uczepić mnie? Dlaczego po prostu nie zabronisz mi jechać?

Gapiłem się na nią, usiłując znaleźć jakąś sensowną odpowiedź, która poprawi nasze relacje. Dolna warga Evy zaczęła drżeć, a ja…

A ja zupełnie się rozsypałem.

– Powiedz mi, jak mam sobie z tym poradzić – powiedziałem ochryple, wykręcając jej nadgarstki. – Powiedz mi, co robić.

– Masz na myśli, jak sobie poradzić ze mną? – Wyprostowała plecy. – Bo to ja jestem nie w porządku. Brett był moim znajomym, gdy nienawidziłam siebie, ale pragnęłam, by kochali mnie inni. A teraz on zachowuje się tak, jak chciałam wtedy, i to mnie niepokoi.

– Jezu, Eva. – Przycisnąłem ją mocniej do ściany, napierając ciałem. – Jak mam się w tej sytuacji czuć niezagrożony?

– Powinieneś mi ufać. Powiedziałam ci, co czuję, bo nie chcę, byś wyciągał fałszywe wnioski i snuł zbędne domysły. Chciałam być z tobą szczera, abyś nie czuł się zagrożony. Wiem, że muszę sobie to i owo przepracować. Pójdę w ten weekend do doktora Travisa i…

– Psychoterapeuta nie jest lekarstwem na wszelkie dolegliwości!

– Nie wrzeszcz na mnie.

Opanowałem chęć rąbnięcia pięścią w ścianę. Ślepa wiara mojej żony w uzdrawiającą moc terapii straszliwie mnie irytowała.

– Nie pędzimy do przeklętego konowała z każdym problemem. Tu chodzi o ciebie i o mnie, o nasze małżeństwo. A nie o cholernych psychiatrów!

Uniosła brodę, zaciskając szczęki, co doprowadziło mnie do szaleństwa. Nie ustępowała mi nigdy, chyba że tkwił w niej mój kutas. Wtedy dawała mi wszystko.

– Wyobrażasz sobie, durniu, że nie potrzebujesz pomocy, ale ja wiem, że jej potrzebuję.

– Potrzebuję cię. – Ująłem jej głowę w dłonie. – Potrzebuję mojej żony. Chcę, aby myślała o mnie, a nie o jakimś innym facecie!

– Żałuję, że ci powiedziałam.

Wykrzywiłem wargi w pogardliwym grymasie.

– Wiem, co czujesz. Widziałem to na własne oczy.

– Boże. Ty zazdrosny głuptasie… – jęknęła cicho. – Dlaczego nie rozumiesz, jak bardzo cię kocham? Brett ci nie zagraża. Ani trochę. Ale szczerze mówiąc, nie mam teraz ochoty być przy tobie.

Poczułem jej opór, chęć odejścia. Czepiałem się jej jak liny ratunkowej. 

– Nie widzisz, co mi robisz? Nie rozumiem cię, Gideonie. – Eva zwiotczała w moich objęciach. – Jak możesz pozbawiać mnie swego uczucia, ot tak, jakbyś przekręcał wyłącznik? Jak możesz mówić o Corinne, skoro wiesz, co czuję, gdy o niej myślę?

– Jesteś dla mnie sensem życia, nie mogę tego po prostu wyłączyć. – Musnąłem wargami jej policzek. – Myślę wyłącznie o tobie. Całymi dniami. Codziennie. Nieustannie. Cokolwiek robię, nie opuszczasz moich myśli. Nie ma w nich miejsca dla nikogo innego. Nie mogę znieść, że ty znajdujesz miejsce dla niego.

– W ogóle mnie nie słuchasz.

– Po prostu trzymaj się od niego z daleka, do cholery.

– To byłoby unikanie problemu, a nie rozwiązanie go. – Wbiła mi paznokcie w skórę w pasie. – Jestem rozbitkiem, Gideonie. Usiłuję się pozbierać na nowo.

Kochałem ją taką, jaka była. Dlaczego to nie wystarczało?

– Dzięki tobie stałam się silniejsza niż dawniej – ciągnęła – ale wciąż są we mnie pęknięcia i gdy je znajduję, muszę zrozumieć, co je spowodowało i jak je usunąć. Na zawsze.

– Cóż to ma znaczyć, do cholery?

Wsunąłem dłonie pod jej podkoszulek, szukając nagiej skóry.

Eva zesztywniała i stawiała mi opór, odpychała mnie.

– Nie, Gideonie…

Przywarłem wargami do jej ust. Uniosłem ją i ułożyłem na podłodze. Walczyła, a ja ryknąłem:

– Nie mocuj się ze mną!

– Nie możesz olewać naszych problemów.

– W tej chwili mam ochotę się z tobą rżnąć.

Zgiętymi kciukami zsunąłem z niej szorty. Odczuwałem szaleńczą potrzebę znalezienia się w niej, wzięcia jej w posiadanie, by poczuć, że mi się poddaje. Byłem gotów na wszystko, byleby tylko zagłuszyć głos w mojej głowie, mówiący, że schrzaniłem sprawę. Znowu. I tym razem nie będzie mi przebaczone.

– Puść mnie.

Przeturlała się na brzuch. Otoczyłem jej biodra ramionami, gdy usiłowała się odczołgać. Mogła mnie odtrącić, jak ją uczono podczas terapii dla osób, które były ofiarami przemocy, mogła się mnie pozbyć jednym słowem. Swoim słowem zapewniającym bezpieczeństwo…

– Crossfire – powiedziałem.

Eva zamarła na dźwięk mego głosu i tego słowa, wyrażającego burzę uczuć, którymi kiedyś mnie powaliła.

Raptem, w oku cyklonu, który bez reszty zawładnął nami, niespodziewanie ogarnął mnie upragniony, dobrze znany spokój, uciszając panikę, która pozbawiła mnie pewności siebie. Znieruchomiałem, czując, jak wzburzenie mija. Upłynęło wiele wody od chwili, gdy po raz ostatni odczuwałem to oszałamiające przejście od chaosu do poczucia absolutnego panowania nad sytuacją. Tylko Eva mogła mnie tak bardzo wytrącić z równowagi, bym powrócił do czasów, gdy byłem na łasce wszystkiego i wszystkich.

– Przestań się ze mną mocować – powiedziałem stanowczo. – A ja cię przeproszę.

Stopniała w moich ramionach. Jej poddanie się było szybkie i całkowite. Znów byłem górą.

Posadziłem ją sobie na udach. Eva lubiła, gdy panowałem nad sobą. Kiedy się wściekałem, ona traciła głowę, co mnie dodatkowo wkurzało. To było błędne koło i musiałem położyć temu kres.

– Przepraszam.

Za to, że ją raniłem. Za to, że pozwoliłem, by sytuacja wymknęła się spod kontroli. Byłem rozdrażniony po koszmarnym śnie i ona to wyczuła, a mimo to natychmiast dowaliła mi wyznaniem o Klinie, nie pozwoliwszy, bym się pozbierał.

Ale ja sobie z nim poradzę. Będę ją trzymał krótko. Kropka. Nie ma innego wyjścia.

– Potrzebuję twojego wsparcia, Gideonie.

– Musisz mu powiedzieć, że masz męża.

Przytknęła skroń do mego policzka.

– Powiem.

Przesunąłem ją, by usiadła mi na kolanach, i oparłem się o ścianę, tuląc Evę do siebie. Objęła mnie za szyję i mój świat powrócił do normy.

Pogładziła mnie po klatce piersiowej.

– Mistrzu…

Dobrze znałem ten jej przymilny ton. W jednej sekundzie miałem erekcję; gorąca, gęsta krew spłynęła mi do penisa, zmuszając mnie, bym rozruszał Evę. Jej reakcja rozpaliła mnie. Wsunąłem dłoń w jej włosy i zacisnąłem palce na złocistych pasmach, patrząc, jak pod wpływem tej nieco brutalnej pieszczoty jej powieki robią się coraz cięższe. Miałem ją w swojej mocy, a ona to uwielbiała. Potrzebowała tego tak samo bardzo jak ja.

Nakryłem wargami jej usta.

A potem ją posiadłem.

*

Podczas gdy Angus wiózł Evę i mnie do pracy, przeglądałem mój terminarz spotkań i myślałem o tym, że żona ma lot o ósmej trzydzieści. Zerknąłem na nią.

– Do Kalifornii polecisz jednym z moich odrzutowców.

Wyglądała przez okno bentleya, jak zwykle pochłaniając miasto wzrokiem. Spojrzała na mnie.

Urodziłem się w Nowym Jorku. Dorastałem w śródmieściu i niedaleko od niego, aż wreszcie Nowy Jork stał się moim miastem. W pewnej chwili przestałem go dostrzegać. Ale zachwyt i fascynacja Evy moim rodzinnym miastem w końcu mi się udzieliły. Nie chłonąłem metropolii tak intensywnie jak ona, ale oglądałem ją nowymi oczami.

– Tak? – spytała wyzywająco, ale jej oczy zdradzały, jak bardzo ją pociągam. Jej wzrok mówiący „rżnij mnie” budził we mnie niegasnącą żądzę.

– Tak. – Zamknąłem tablet. – Będzie szybciej, wygodniej i bezpieczniej.

– Dobrze – powiedziała, wykrzywiając usta w nieco bezczelnym uśmieszku.

Ta zalotna przekora sprawiła, że zapragnąłem wyprawiać z nią wszelkie niegodziwości, aż mi się podda bez reszty.

– Musisz powiedzieć Cary’emu – ciągnęła, zakładając nogę na nogę i odsłaniając koronkowy rąbek pończochy oraz skrawek podwiązki. Miała na sobie czerwoną bluzkę bez rękawów i białą spódnicę, a na nogach sandałki na wysokich obcasach.

Całkowicie odpowiedni strój bizneswoman, który sprawiał, że tkwiące w nim ciało nieodparcie emanowało seksem. Iskrzyło między nami, rozpoznawaliśmy się instynktownie, czuliśmy, że zostaliśmy dla siebie stworzeni.

– Poproś, żebym poleciał z tobą – powiedziałem, nie mogąc znieść myśli, że nie będzie jej przy mnie przez cały weekend.

Jej uśmiech przygasł.

– Nie mogę. Gdybym zaczęła opowiadać ludziom, że jesteśmy małżeństwem, musiałabym zacząć od Cary’ego, a nie mogłabym tego zrobić przy tobie. Nie chcę, by poczuł, że jest wykluczony z życia, które buduję z tobą.

– Ja także nie chcę się czuć wykluczony.

Splotła palce z moimi.

– Spędzanie czasu z przyjaciółmi nie sprawia, że nie jesteśmy parą.

– Wolę spędzać czas z tobą. Jesteś najbardziej interesująca spośród osób, jakie znam.

Spojrzała na mnie wielkimi oczami. Następnie rzuciła się na mnie i nim zdążyłem się zorientować, zadarła spódnicę i usiadła na mnie okrakiem. Ujęła moją twarz w dłonie i przywarła powleczonymi błyszczykiem wargami do moich ust, całując mnie namiętnie.

– Umm… – jęknąłem, gdy zadyszana odchyliła twarz.

Wpiłem palce w jej rozłożysty tyłek.

– Jeszcze.

– Jestem taka napalona – wydyszała, ocierając moje wargi kciukiem.

– Bardzo mi to odpowiada.

Roześmiała się ochryple.

– Czuję się fantastycznie.

– Lepiej niż wcześniej, w przedpokoju?

Radość Evy była zaraźliwa. Gdybym mógł zatrzymać czas, na pewno bym to wtedy uczynił.

– To inny rodzaj samopoczucia – oznajmiła, przebierając palcami po moich barkach. Gdy była w radosnym nastroju, dosłownie… promieniała, rozświetlając wszystko dookoła. Nawet mnie. – To był najwspanialszy komplement, mistrzu. Zwłaszcza z ust Gideona Crossa. Dzień w dzień spotykasz wielu fascynujących ludzi.

– I marzę o tym, by się ich pozbyć i wrócić do ciebie.

– Boże, kocham cię aż do bólu – odparła, a jej oczy zalśniły ze wzruszenia.

Poczułem, że moje dłonie drżą, i wsunąłem je pod uda Evy, by tego nie spostrzegła. Błądziłem wzrokiem, usiłując znaleźć jakieś oparcie. Gdybyż tylko wiedziała, jak na mnie podziałało to jej wyznanie.

Uściskała mnie.

– Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił – wymamrotała.

– Dla ciebie wszystko.

– Wydajmy przyjęcie.

– Doskonały pomysł – zgodziłem się, uszczęśliwiony zmianą tematu. – Zorganizuję ubaw na medal.

Eva trzepnęła mnie w ramię. 

– Nie takie przyjęcie, maniaku.

– Koszmar – westchnąłem.

Uśmiechnęła się szelmowsko.

– Co powiesz na to, że zgodzę się na balangę w zamian za prawdziwe przyjęcie?

– Dobra, negocjujmy. – Usadowiłem się wygodnie, co ją wyraźnie uradowało. – Powiedz mi, co masz na myśli.

– Alkohol i przyjaciele, twoi i moi.

– Dobrze – odparłem. – Spędzę trochę czasu z przyjaciółmi przy drinkach i przelecę cię szybko w jakimś ciemnym zakątku.

Przełknęła głośno ślinę, a ja uśmiechnąłem się w duchu. Dobrze znałem mojego aniołka. Jej nieujawniony ekshibicjonizm nie przestawał mnie zadziwiać, ale nie miałem nic przeciwko temu, by go zaspokajać. Uczyniłbym wszystko, byle tyle wypełnić ją moim kutasem.

– Potrafisz się targować – powiedziała.

– Zamierzam twardo walczyć o swoje.

– A więc w porządku. – Oblizała wargi. – Szybki numerek i popieszczę cię ręką pod stołem.

Uniosłem brwi.

– Przez ubranie – odparowałem.

Zamruczała jak kotka.

– Myślę, że powinien się pan dobrze zastanowić, panie Cross.

– Myślę, że powinna pani być bardziej przekonująca, pani Cross.

Negocjacje z Evą jak zawsze były najbardziej inspirujące.

*

Rozstaliśmy się na dwudziestym piętrze. Eva wysiadła z windy i poszła do agencji reklamowej Waters Field & Leaman. Byłem zdecydowany umieścić ją w moim zespole, by pracowała dla mnie. Zabiegałem o to dzień w dzień.

Gdy wszedłem do biura, mój asystent już siedział za biurkiem.

– Dzień dobry panu – powitał mnie Scott, wstając na mój widok. – Przed kilkoma minutami telefonowano z działu kreowania wizerunku firmy. Zajmują się pogłoskami o pańskich zaręczynach z panną Tramell. Chcieliby wiedzieć, jakich odpowiedzi mają udzielać.

– Niech je potwierdzają.

Minąłem go i podszedłem do wieszaka na ubranie stojącego w rogu za moim biurkiem.

– Moje gratulacje – powiedział Scott.

– Dziękuję.

Zdjąłem marynarkę i powiesiłem ją na wieszaku. Gdy spojrzałem na Scotta, uśmiechał się szeroko.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

Bez wielu osób, które mnie wspierały, nie byłabym w stanie pisać, wywiązywać się z obowiązków i zachować równowagi ducha.

Dziękuję Hilary Sares, która śledziła moje postępy, redagując wszystkie pisane przeze mnie książki. Polegam na Tobie bardziej, niż to sobie uświadamiasz.

Dziękuję Kimberly Whalen, nadzwyczajnej agentce, za wszystko, co dla mnie robi, zwłaszcza za wielkie wsparcie. Jestem Ci nieskończenie wdzięczna.

Dziękuję Samarze Day za to, że uwolniła mnie od napięcia, które mnie przytłaczało. Bez Ciebie osiągnęłabym znacznie mniej.

Dziękuję moim dzieciom, które musiały radzić sobie beze mnie, gdy pracowałam (i znosić wszystkie związane z tym niedogodności). Bez Waszego wsparcia nie dałabym sobie rady. Kocham Was.

Dziękuję wszystkim wspaniałym ludziom z Penguin Random House: Cindy Hwang, Leslie Gelbman, Alexowi Clarke’owi, Tomowi Weldonowi, Rickowi Pascocello, Craigowi Burke’owi, Erinowi Galloway, Francesce Russell, Kimberley Atkins… To zaledwie niektórzy spośród moich współpracowników w USA i Wielkiej Brytanii. W Australii, Irlandii, Kanadzie, Nowej Zelandii, Indiach i Republice Południowej Afryki wielu innych ludzi pracowało równie ciężko. Jestem Wam wszystkim wdzięczna za czas i wysiłki, jakie włożyliście w wydanie moich książek.

Dziękuję Liz Pearsons i zespołowi z Brilliance Audio za przygotowanie wersji audio, którą odbiorcy byli zachwyceni!

Dziękuję także wszystkim wydawcom w innych krajach, którzy niezmordowanie pracują nad wydaniem moich książek. Żałuję, że nie mogę podziękować Wam wszystkim osobiście. Czuję się zaszczycona, mogąc z Wami współpracować.