Tytuł oryginału: The Awakening. The Dragon Heart Legacy

Wydawca: Urszula Ruzik-Kulińska
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Redakcja: Elżbieta Kobusińska
Korekta: Jolanta Spodar

Copyright © 2020 by Nora Roberts
All rights reserved. Copyright © for the Polish translation by Anna Zielińska, 2021

ISBN 978-83-828-9406-6
Warszawa 2021

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Dystrybucja:
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. +48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Colta, mojego słonecznego chłopca,
który wnosi radość i miłość w nasze życie

Część pierwsza

Prolog

DOLINA FEY

Migotliwe pasma srebrzystej mgły wisiały nad bladozieloną taflą jeziora. Snuły się i unosiły coraz wyżej ku zaciągniętemu szarością niebu, podczas gdy na wschodzie ponad wzgórzami różowy brzask czekał na przebudzenie niczym wstrzymany oddech.

W chłodzie poranka Keegan O’Broin stał nad jeziorem i wypatrywał nadchodzącego dnia. Dnia zmiany, wyboru, nadziei i mocy.

Czekał, jak tamten wstrzymany oddech jutrzenki, żeby spełnić swoją powinność, i liczył, że do południa zdąży wrócić na farmę. Myślał o czekających go obowiązkach i, oczywiście, o ćwiczeniach.

Ale to w domu.

Na dany sygnał zdjął buty i zrzucił tunikę. Jego brat Harken zrobił to samo, tak jak prawie sześciuset pozostałych. Młodzi i nie najmłodsi ściągnęli tutaj nie tylko z samej doliny, ale ze wszystkich krańców Talamh.

Przybyli z południa, gdzie Świętobliwi odprawiali tajemne modły, z północy, gdzie najgroźniejsi wojownicy strzegli Morza Sztormów, ze Stolicy na wschodzie i z pobliskich zachodnich okolic.

Ich przywódca, ich taoiseach, zginął, oddał życie, żeby uratować świat. I tak, jak zostało zapisane, jak głoszono, jak śpiewano, nowy wódz podniesie się jak te mgły tego dnia, w tym miejscu, w określony sposób.

Keegan, podobnie jak Harken, wcale nie chciał zostać taoiseachem. Ten wesoły dwunastolatek, najmłodszy spośród dopuszczonych do rytuału, był urodzonym farmerem. Keegan wiedział, że młodszemu bratu ta uroczystość, tłumy zgromadzone nad wodą i skok do jeziora kojarzyły się z dobrą zabawą.

Natomiast dla Keegana ten dzień oznaczał wypełnienie przysięgi danej umierającemu mężczyźnie, człowiekowi, który zastępował mu ojca, odkąd jego rodziciel przeniósł się do bogów. Człowiekowi, który powiódł Talamh do zwycięstwa nad tymi, co chcieli ich zniewolić, i zapłacił za to życiem.

Keegan nie marzył o buławie taoiseacha, nie pragnął podjąć miecza wodza klanu. Ale dał słowo i dlatego zanurkuje w jeziorze wraz z innymi młodzieńcami i dziewczętami, z mężczyznami i kobietami.

– No chodź, Keeganie! – Harken uśmiechał się szeroko. Jego kruczoczarną czuprynę burzył wiosenny wiatr. – Pomyśl, ile będzie uciechy. Jeżeli ja znajdę miecz, zarządzę cały tydzień biesiad i tańców.

– Jeżeli znajdziesz miecz, kto będzie pasł owce i doił krowy?

– Jeżeli zostanę taoiseachem, będę robił to wszystko i jeszcze więcej. Bitwa zakończona i wygrana, bracie. Ja też go opłakuję. – Harken z wrodzoną serdecznością otoczył Keegana ramieniem. – On był bohaterem i zawsze będziemy o nim pamiętać. A dzisiaj musimy zgodnie ze zwyczajem wybrać nowego wodza, bo taka byłaby jego wola. – Niebieskimi oczyma, pogodnymi jak ten dzień, powiódł po tłumie zgromadzonym na brzegu jeziora. – Otaczamy go czcią jak wszystkich, którzy byli przed nim, i tych, którzy po nim nastąpią. – Kuksnął Keegana łokciem w bok. – Nie przejmuj się, bracie, mało prawdopodobne, aby któryś z nas wyłonił się z wody z Defensorem w dłoni. Zapewne podejmie go Cara, bo pływa jak syrena, albo Cullen, który od dwóch tygodni ćwiczy wstrzymywanie oddechu pod wodą.

– Możliwe – mruknął Keegan. Cullen, urodzony wojownik, nie byłby dobrym wodzem. Krewki z natury, wolał walczyć niż myśleć.

Keegan, również wojownik od czternastego roku życia, widział krew, przelewał ją, wiedział, na czym opiera się władza, i rozumiał, że myślenie jest ważniejsze od miecza, włóczni i siły.

I co najważniejsze.

Uczył go tego własny ojciec i ten, który traktował go jak syna.

Kiedy stał z Harkenem pośród wielu innych rozpaplanych niczym przekupki, przez tłum przeszła jego matka.

Żałował, że ona dziś nie zanurkuje. Wiedział, że nikt lepiej od niej nie potrafił rozwiązywać konfliktów i zajmować się z dziesięcioma sprawami naraz. Harken odziedziczył po niej łagodną naturę, Aisling, ich siostra, urodę, a o sobie lubił myśleć, że przypadła mu w udziale choćby część jej sprytu.

Tarryn na moment przystanęła przy Aisling – dziewczyna wolała trzymać się z przyjaciółkami, a nie z braćmi, których teraz traktowała protekcjonalnie. Keegan patrzył, jak matka unosi podbródek Aisling, całuje ją w oba policzki, mówi coś, co sprowadza uśmiech na twarz córki.

– A tu mam gniewny grymas i uśmiech – odezwała się Tarryn, podchodząc do synów. Poczochrała czuprynę Harkena, a Keegana lekko pociągnęła za warkocz wojownika zwisający po lewej stronie głowy. – Pamiętajcie o celu tego dnia, on nas jednoczy oraz mówi, kim i czym jesteśmy. Robicie to samo, co wszyscy przed wami od ponad tysiąca lat. A imiona tych, co wydobyli miecz z jeziora, zostały zapisane jeszcze przed ich narodzeniem.

– Jeżeli decyduje o tym przeznaczenie, dlaczego tego nie wiemy? Czemu ty, która widzisz przeszłość i to, co nadejdzie, nie możesz tego zobaczyć? – argumentował Keegan.

– Gdybym ja mogła to ujrzeć albo ty czy ktokolwiek inny, zniknąłby wybór. – Matczynym gestem objęła go ramieniem, ale jej oczy bystre, niebieskie jak Harkena, pozostały wpatrzone w mgłę nad jeziorem. – Wejdziesz do jeziora, prawda? Kto podejmie miecz, musi wznieść się wraz z nim.

– Kto by tego nie chciał? – zdziwił się Harken. – Przecież ten ktoś zostanie taoiseachem.

– Zaiste, taoiseach pełni zaszczytną rolę, ale to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności. Dlatego musi być pewien, że jest gotów go unieść wraz z mieczem. A teraz uciszmy się. – Pocałowała obu synów. – Nadchodzi Mairghread.

Mairghread O’Ceallaigh, w przeszłości taoiseach i matka tego, który został pogrzebany, zrzuciła żałobną czerń. Dziś nałożyła białą, prostą szatę bez ozdób, poza wisiorem z kamieniem tak czerwonym jak jej włosy.

Kamień i włosy zdawały się płonąć i wypalać mgłę wokół niej. Nosiła je krótko obcięte, podobnie jak sunące za nią wróżki.

Tłum rozsuwał się przed nią, rozmowy zastępowała cisza świadcząca o szacunku i podziwie.

Keegan znał ją jako Marg, kobietę z chaty w lesie w pobliżu jego farmy. Kobietę, która częstowała głodnego chłopca miodownikiem i legendami. Kobietę o wielkiej sile i odwadze, która walczyła za Talamh i zaprowadziła pokój, co opłaciła ogromnym osobistym kosztem.

Trzymał ją w objęciach, kiedy płakała po śmierci syna. Keegan wypełnił przyrzeczenie i osobiście przyniósł jej tę wieść. Ale ona już o tym wiedziała.

Ściskał ją w ramionach, dopóki nie zabrakło jej łez.

A potem on, żołnierz, mężczyzna, wszedł w głąb lasu i tam dał upust łzom.

Dziś Marg wyglądała bardzo godnie i Keegan poczuł dreszcz wzruszenia w okolicy żołądka.

Niosła buławę, odwieczny symbol przywództwa. Czarne jak smoła drewno połyskiwało w słońcu rozpraszającym mgłę. Rzeźby na stylisku zdawały się pulsować. Z wnętrza kryształu Smocze Serce na głowicy biła moc.

Kiedy się odezwała, ucichł nawet wiatr.

– Poświęcenie i przelana krew po raz kolejny pozwoliły zaprowadzić pokój w naszym świecie. Od wieków bronimy naszego świata i poprzez niego wszystkich pozostałych. Zdecydowaliśmy się żyć tak, jak żyjemy, z poszanowaniem dla wszystkich istot na ziemi, w morzu i dolinie Fey.

– Nastał pokój, znowu będziemy cieszyć się dostatkiem, dopóki ponownie nie nadejdzie czas przelewu krwi i ofiarności. Dzisiaj, jak zostało zapisane, jak głoszono, jak śpiewano, nowy wódz zostanie wyniesiony i wszyscy tutaj przysięgną wierność i lojalność wobec Talamh oraz taoiseacha, który podejmie miecz z Jeziora Prawdy i przyjmie Buławę Sprawiedliwości.

Uniosła twarz ku niebu, a Keegan pomyślał, że jej głos, silny i czysty, na pewno dotarł aż do Morza Sztormów i jeszcze dalej.

– W tym miejscu, o tej godzinie odwołujemy się do naszego źródła mocy. Niech ten wybrany od tego dnia traktuje z szacunkiem i chroni lud Fey. Niech ten, którego dłoń podejmie miecz, będzie silny, mądry i sprawiedliwy. Tego i tylko tego żądają nasi ludzie.

Bladozielone jezioro aż zawirowało. Zakołysały się mgły nad lustrem wody.

– Czas zacząć. – Uniosła wysoko buławę.

Ochotnicy puścili się biegiem do jeziora. Niektórzy z młodzików ze śmiechem i pohukiwaniem wskakiwali do wody i znikali pod powierzchnią. Ci, którzy zostali na brzegu, wiwatowali.

Keegan, wsłuchany w hałas, jeszcze się wahał, gdy jego brat rzucił się do jeziora, przy wesołym plusku wody. Chwilę myślał o złożonej przysiędze, o dłoni, którą ściskał w ostatnich momentach życia tamtego człowieka na tej równinie.

Wreszcie zanurkował.

Może zakląłby w pierwszej chwili, gdy plasnął o zimną wodę, ale to nie miałoby sensu. Słyszał, jak inni pomstowali albo się śmiali. Niektórzy młócili nogami i nawet wypływali z powrotem na powierzchnię.

Wsłuchany we własne myśli, odciął się od hałasu kłębiących się wokół pływaków.

Przysiągł, że tego dnia wejdzie do wody i głęboko zanurkuje. I podejmie miecz, jeżeli ten trafi do jego dłoni.

Schodził pod wodę coraz niżej, pamiętając tamte czasy, kiedy jako chłopiec robił to samo z siostrą i bratem. Dzieciaki szukały gładkich kamieni na miękkim dnie jeziora w słoneczny dzień.

Widział innych przez warstwy wody. Pływali w koło do góry i w dół. Gdy nurkującym brakowało powietrza w płucach, jezioro wypychało ich na powierzchnię, jakby obiecując, że tego dnia nikomu, kto w nie wskoczył, nie stanie się krzywda.

Woda owijała go, zataczała kręgi, chwilami wirowała. Teraz już widział dno i tamte kamienie, które zbierał jako chłopiec.

Naraz zobaczył kobietę. Unosiła się w wodzie, więc z początku wziął ją za syrenę. Syreny tradycyjnie nie mieszały się do tego rytuału. Rządziły morzami i to im wystarczało.

Po chwili dotarło do niego, że widzi jedynie jej twarz i włosy – rude jak u Marg, ale dłuższe, rozłożone jak wachlarz w wodzie. Widok jej szarych jak dym oczu poruszył w nim jakąś czułą strunę, bo kobieta wydała mu się znajoma. Znał każdą twarz w dolinie, ta do nich nie należała.

A jednak była tu, w wodzie.

I wtedy ją usłyszał, tak wyraźnie jak wcześniej Marg na brzegu.

– On też był mój. Ale miecz należy do ciebie. On to wiedział i ty też to wiesz.

Miecz sam wsunął mu się w dłoń. Czuł jego ciężar, jego moc, jego splendor. Mógł go upuścić, popłynąć przed siebie, odpłynąć. Wybór należał do niego, tak głosili bogowie, tak mówiły podania.

Zaczął prostować palce, pozwalał, aby ciężar, władza i splendor wyśliznęły się z ręki. Nie umiał przewodzić. Potrafił walczyć, ćwiczyć, jeździć konno, fruwać. Ale nie wiedział nic o przewodzeniu innym czy to na wojnie, czy w czasie pokoju.

Miecz jaśniał w jego ręce, srebro połyskiwało, grawerunek na głowni pulsował, czerwony kamień płonął. Gdy zwolnił uścisk, połysk zmatowiał, płomień zbladł.

A ta kobieta go obserwowała.

– Wierzył w ciebie.

Wybór? – pomyślał. – Jaka bzdura! Honor nie pozostawia wyboru.

Skierował więc sztych ku powierzchni, gdzie słońce rozsypywało diamenty na wodzie i nie odrywał oczu od wizji, bo przecież ona nie była niczym innym jak tylko wizją.

– Kim jesteś? – zapytał.

– Oboje musimy się tego dowiedzieć – usłyszał.

Miecz poniósł go prosto w górę jak strzałę wypuszczoną z łuku.

Klinga przecięła wodę, a potem powietrze. Gruchnęły wiwaty, kiedy słońce odbite od ostrza roziskrzyło taflę jeziora.

Wyszedł z mieczem na wilgotną, gęstą trawę i postąpił tak, jak nakazywał obyczaj. Ukląkł u stóp Mairghread.

– Składam ci go w ofierze i wszystko, co on dla ciebie znaczy, bo nikt nie jest bardziej tego godzien – wypowiedział te same słowa, co kiedyś jej syn.

– Mój czas minął. – Położyła dłoń na głowie Keegana. – A twój się zaczyna. – Podała mu rękę i podniosła go z klęczek.

Nie widział, nie słyszał nikogo poza nią.

– Takie jest moje życzenie – wyszeptała, kierując te słowa wyłącznie do niego.

– Dlaczego? Nie wiem, jak…

Przerwała mu pocałunkiem w policzek.

– Wiesz więcej, niż sądzisz. – Podała mu buławę. – Należy do ciebie, Keeganie O’Broin.

Kiedy odebrał ją z rąk Marg, ona sama się cofnęła.

– A teraz uczyń to, co należy.

Odwrócił się. Obserwowało go tyle twarzy zwróconych ku niemu, tak wiele wpatrzonych w niego oczu. Pojął, że to lęk wywołał kłębiące się w nim emocje, i poczuł wstyd.

Miecz go wybrał – pomyślał – a on musiał wznieść się z nim. Koniec ze strachem.

Uniósł wysoko buławę i Smocze Serce ożyło.

– Z nią dla wszystkich w Talamh będzie sprawiedliwość. – Podniósł miecz. – Z nim wszyscy będziemy bezpieczni. Jestem Keegan O’Broin. Ślubuję poświęcić życie tej dolinie, tym wzgórzom, lasom i ludowi Fey. Będę stał po stronie jasności. Będę żył dla Talamh i jeżeli taka będzie wola bogów, oddam za nie życie.

Rozległy się wiwaty. Pośród gromkich okrzyków doszły go słowa Marg.

– Dobrze się spisałeś, chłopcze. Naprawdę dobrze.

A więc uznali młodego taoiseacha. I w tym miejscu zaczęła się nowa opowieść.

Rozdział 1

FILADELFIA

Breen Kelly jechała autobusem, cierpiącym chyba na chroniczną czkawkę, i co rusz pocierała pulsującą z bólu skroń.

Ciężki dzień miał się (dzięki Bogu) ku końcowi, jeden z wielu w ciężkim tygodniu, w ostatnim ciężkim miesiącu.

A może dwóch.

Powinna odetchnąć z ulgą. Był piątek, a więc dopiero za dwa dni wróci do orki, jaką okazało się uczenie literatury i umiejętności językowych w gimnazjum.

Oczywiście część weekendu zajmie jej sprawdzanie wypracowań i układanie planów lekcji, ale przynajmniej nie będzie siedzieć w klasie, naprzeciw tych wszystkich par zawieszonych na niej oczu. Niektórych znudzonych, innych nieobecnych i kilku budzących nadzieję.

Nie, nie uważała, że brakuje jej umiejętności i się nie nadaje do tej pracy, ale wiedziała, że po prostu każdy z tych dojrzewających płciowo gimnazjalistów wolałby być wszędzie, byle nie w klasie.

Podobno nauczyciel to najbardziej prestiżowy zawód. Satysfakcja, poczucie misji, uznanie.

Szkoda, że dała się na to nabrać.

Autobus, czkając, dotoczył się do następnego przystanku. Parę osób wysiadło, kilka wsiadło.

Obserwowała otoczenie. Była w tym dobra; w końcu łatwiej coś obserwować niż aktywnie w czymś uczestniczyć.

Kobieta z podkrążonymi oczami, w popielatym spodniumie, z komórką w dłoni. Samotna matka – zdecydowała Breen. Wraca z pracy i sprawdza, co dzieci robią w domu. Zapewne nigdy nie przypuszczała, że życie okaże się takie trudne.

Dwóch nastolatków – tenisówki, firmowe szorty Adidasa do kolan, słuchawki w uszach. Jadą spotkać się z kumplami, pograją w kosza, zjedzą pizzę, obejrzą film. Pozazdrościć wieku, w którym weekend kojarzy się wyłącznie z przyjemnościami – pomyślała.

Mężczyzna w czerni, on… patrzył prosto na nią, przyglądał się jej. Czym prędzej więc odwróciła wzrok. Wyglądał znajomo. Ale gdzie mogła się z nim zetknąć? Srebrne, gęste włosy; chyba jakiś profesor z college’u.

Nie, niemożliwe. Na widok profesora wsiadającego do autobusu nie zaschłoby jej w ustach, serce nie wpadłoby w galop. Potwornie się bała, że on przejdzie do tyłu i usiądzie obok niej.

Gdyby to zrobił, za żadne skarby by nie wysiadła. Jeździłaby w kółko, bez celu, bez sensu.

Chociaż wiedziała, że jej zachowanie zakrawa na wariactwo, zerwała się z miejsca jak oparzona i obijając torbą biodro, ruszyła na przód autobusu. Nie miała odwagi spojrzeć na srebrnowłosego. Niestety, żeby dotrzeć do wyjścia, musiała go wyminąć. Mimo że mężczyzna usunął się w bok, otarła się o niego ramieniem.

Zatkało ją, nogi zmiękły jej w kolanach. Ktoś zapytał, czy dobrze się czuje, kiedy chwiejnie przesuwała się do drzwi. Słyszała słowa mężczyzny w głowie: „Wracaj do domu, Breen Siobhan. Czas, żebyś wróciła do domu”.

Dla równowagi przytrzymała się drążka, a schodząc ze stopnia, o mało się nie potknęła o krawężnik. Na chodniku puściła się biegiem.

Czuła na sobie zdziwione spojrzenia, ludzie oglądali się, odprowadzali ją wzrokiem. Nie znosiła przyciągać uwagi, zawsze starała się nie wyróżniać i wtapiać w tło.

Autobus odjechał, czkając.

Nadal oddychała z poświstem, ale zelżał już ucisk w piersi. Starała się zwolnić kroku, zdecydowanie zwolnić i iść normalnie jak człowiek.

Zmaganie ze sobą zajęło jej minutę, a kolejną zorientowanie się, gdzie jest.

Ostatni raz podobny atak paniki przeżyła wieczorem w dniu poprzedzającym rozpoczęcie pracy w gimnazjum Grady. Wtedy pomógł jej Marco, serdeczny przyjaciel od przedszkola. Podobna historia, ale już zdecydowanie słabsza, przydarzyła się Breen przed pierwszą wywiadówką i wtedy też Marco okazał się nieoceniony.

Po prostu gość wsiadł do autobusu – tłumaczyła sobie. Na Boga, nie było żadnego zagrożenia. I nie słyszała żadnego głosu. Wiara, że słyszy się głosy, świadczy o obłędzie.

Czy matka nie wbijała jej tego do głowy od… wieków?

A teraz przez ten napad lęku czekał ją kilometrowy spacer. Trudno, nie szkodzi. Był przyjemny, wiosenny wieczór, a ona – oczywiście – odpowiednio się ubrała. Lekki deszczowiec (trzydziestoprocentowe prawdopodobieństwo opadów), cienki sweter, wygodne buty.

Lubiła chodzić. No i Fitbit wyświetli jej dodatkowe kroki.

A że w ten sposób nieco zburzy swój rozkład dnia, to co z tego? Była dwudziestosześcioletnią singielką bez żadnych planów na majowy piątkowy wieczór.

Jakby miała mało powodów do przygnębienia, po ataku paniki poczuła nasilający się ból głowy.

Otworzyła zamek przegródki w torbie i wyjęła z kosmetyczki dwa tylenole. Popiła tabletki wodą z butelki, którą akurat wzięła ze sobą.

Pójdzie do domu matki, wyjmie i uporządkuje korespondencję – matka nie chciała, żeby listy były przechowywane na poczcie w czasie jej wyjazdów – poszatkuje ulotki reklamowe w niszczarce, ułoży rachunki, listy i całą resztę na odpowiednich tackach w gabinecie.

Pootwiera okna na parterze i na piętrze, przewietrzy mieszkanie, podleje kwiaty w domu i na tarasie, bo jakoś nie spadł zapowiadany deszcz.

Po godzinie pozamyka okna, włączy alarm, zamknie drzwi na klucz. Złapie autobus i wróci do siebie.

Zrobi kolację: na piątki przypadała sałatka z grillowanym filetem z kurczaka i – tak, koniecznie! – kieliszek wina. Sprawdzi wypracowania i wpisze oceny do elektronicznego dziennika.

Czasami technologia budziła w niej złość, bo szkoła wymagała przesyłania stopni, a potem Breen musiała się użerać z uczniami i z rodzicami, którzy mieli pretensje o oceny.

Szła, odhaczając punkty na mentalnej liście spraw do załatwienia, a tymczasem ludzie wokół niej spieszyli do barów na happy hour, na wczesną kolację, albo w jakieś inne bardziej atrakcyjne miejsce od tego, w które ona się kierowała.

Nie zazdrościła im… no może trochę. Swego czasu miała chłopaka. W jej kalendarzu też było miejsce na kolacje, wyjścia do teatru czy kina. I na seks. Sądziła, że wszystko szło gładko w ustalonym porządku.

Do tamtego dnia, kiedy ją rzucił.

No i trudno – pomyślała. Nie ma sprawy. Nie byli w sobie szaleńczo zakochani. Ale go lubiła, dobrze się przy nim czuła. A co do seksu, był w porządku.

Oczywiście, kiedy musiała uprzedzić matkę, że Grant nie pojawi się na przyjęciu z okazji jej czterdziestych szóstych urodzin, i wytłumaczyć, dlaczego go nie przyprowadzi, Jennifer Wilcox, szykowna kobieta sukcesu, dyrektorka medialnej agencji reklamowej Philly Brand, przewróciła oczami.

– A uprzedzałam cię – usłyszała, tak jak się spodziewała.

Cóż, miała rację, niemniej… korciło ją, żeby się zrewanżować.

Miałaś dziewiętnaście lat, kiedy wyszłaś za mąż! Dwadzieścia, jak mnie urodziłaś. A niecałe dwanaście lat później zaczęłaś wypychać go z naszego życia. Czyja wina, że mnie zostawił – twoja czy moja? – myślała.

A może jednak jej? – zastanowiła się. Ot, taka zbieżność; matka, która ją lekceważyła, i ojciec, którego tak mało obchodziła, że ją zostawił.

A obiecał, że nigdy tego nie zrobi.

Stare dzieje – powiedziała sobie. – Odpuść.

Za dużo czasu spędzam w swoim umyśle – skarciła się i z ulgą stwierdziła, że od domu matki dzieli ją już tylko jedna przecznica.

Ładny, zadrzewiony teren. Dzielnica dobrze sytuowanych przedsiębiorczych ludzi i par, którym odpowiadało miejskie życie, bliskość barów, restauracji i ciekawych sklepów.

Kamienice z czerwonej cegły, perfekcyjnie odmalowane detale, lśniące szyby w oknach. Tutejsi mieszkańcy przed pracą uprawiali joggin albo wpadali na siłownię, wieczorami spacerowali nad rzeką, urządzali eleganckie przyjęcia, chodzili na degustację win, czytali ambitne książki.

A może tylko tak jej się zdawało.

*

Jej najlepsze wspomnienia łączyły się z małym domem, gdzie miała sypialnię ze skośnym sufitem. W salonie był ceglany kominek, nie jakiś tam na gaz czy elektryczny, ale taki prawdziwy, opalany drewnem. Na podwórku czekało mnóstwo przygód, zupełnie jak z tamtych historii, które tata opowiadał córce na dobranoc.

Magicznych historii o magicznych miejscach.

To wszystko zniszczyły kłótnie dochodzące zza ściany, słowa, które odbijały się echem w jej głowie.

A potem tata zaczął znikać. Z początku nie było go tydzień lub dwa, a podczas niedzielnych wizyt prowadził ją do zoo, bo w dzieciństwie bardzo chciała zostać weterynarzem, albo urządzał dla niej piknik.

Aż w końcu zniknął na dobre.

Nie widziała go ponad piętnaście lat i ciągle liczyła, że wróci.

Wyjęła klucz z portmonetki oraz listę szczegółowych instrukcji, którą matka wręczyła jej trzy tygodnie temu, przed wyjazdem na delegację i regeneracyjny pobyt w ustronnym spa połączonym z ośrodkiem medytacyjnym.

Matka wracała w przyszły czwartek rano, kiedy więc Breen w środę przyjdzie po pocztę, zostawi klucz wraz z ćwiartką mleka i resztą zakupów z listy.

Wyjęła ze skrzynki plik korespondencji, wsunęła go pod pachę, otworzyła kluczem drzwi i weszła do holu, żeby wyłączyć alarm. Potem zamknęła za sobą drzwi i schowała klucz do portmonetki.

Skierowała się do kuchni, jakby żywcem wyjętej ze stacji telewizyjnej Home and Garden. Mnóstwo stali nierdzewnej, białe szafki, kafelki typu „metro”, duży, nakładany zlew i ściany w odcieniu ciepłego beżu.

Rzuciła torbę i listy na wyspę, przewiesiła deszczowiec przez barowy stołek. Ustawiła minutnik na godzinę i zabrała się do otwierania okien. Najpierw kuchnia, przestrzeń dzienna i salon; całość w otwartym planie z luksusowymi podłogami z szerokich desek. I oczywiście nie zapomniała o łazience, bo tam też było okno.

Wprawdzie powietrze ledwo się poruszało, ale takie polecenie znalazło się na liście, a Breen przestrzegała zasad. Zgarnęła pocztę i poszła na górę. W trzeciej sypialni matka urządziła gabinet. Położyła listy na biurku w kształcie litery L.

Tutaj ściany były w odcieniu kawy z mlekiem, przy biurku stał skórzany fotel w kolorze czekolady. Na półkach w idealnym porządku stały nagrody (matka sporo ich zgarnęła) oraz książki, wyłącznie o tematyce branżowej, i kilka fotografii, również związanych z pracą.

Breen otworzyła trzy okna za biurkiem i kolejny raz usiłowała zrozumieć, dlaczego ktoś woli siedzieć plecami do drzew, ceglanych domów, nieba, świata.

To rozprasza – rzuciła Jennifer, kiedy córka ją spytała. Praca to nie zabawa.

Otworzyła też dwa okna na bocznej ścianie, przedzielone drewnianą szafą na dokumenty zamkniętą na klucz.

Na szerokich parapetach stały rośliny w miedzianych donicach. Podleje te i wszystkie pozostałe, kiedy skończy z oknami. Potem uporządkuje pocztę i poczeka na dzwonek minutnika. Pozamyka okna, zamknie mieszkanie na klucz i po robocie.

Otworzyła okna w urządzonym gustownie, przytulnym pokoju gościnnym (nigdy tutaj nie spała) i w łazience dla gości oraz w głównej sypialni utrzymanej w prostym, eleganckim stylu, z przylegającą do niej równie elegancką łazienką.

Ciekawe, czy w tym uroczym łóżku z lazurową pościelą i pulchnymi poduszkami kiedykolwiek spał z matką jakiś mężczyzna.

I natychmiast pożałowała tej myśli, bo to w ogóle nie powinno jej interesować.

Zeszła na dół i skręciła do drzwi na taras, ale musiała się cofnąć, bo akurat zaterkotał telefon w torbie.

Zerknęła na ekran (nigdy nie odbieraj, zanim nie sprawdzisz, kto dzwoni) i uśmiechnęła się. Jeżeli ktokolwiek mógł poprawić jej nastrój w tym sraleckim dniu, to takim kimś był właśnie Marco Olsen.

– Cześć, samotnico. Jest piątek, dziewczyno.

– Podobno. – Wyszła z telefonem na taras i objęła spojrzeniem stół i krzesła z nierdzewnej stali oraz stojące w narożnikach wysokie donice.

– Więc przenieś swój zgrabny tyłeczek do Sally. Jest happy hour, skarbie, i pierwsza kolejka idzie na koszt firmy.

– Nie mogę. – Włączyła wąż i skierowała strumień wody do pierwszej donicy. – Jestem u matki, ogarniam jej dom, a potem muszę sprawdzić wypracowania.

– Jest piątek – powtórzył z naciskiem. – Wyluzuj. Siedzę w barze do drugiej. Dzisiaj śpiewany wieczór.

Jedynie podczas śpiewania nie peszyła jej obecność ludzi, szczególnie z Marco u boku i najlepiej po drinku.

– Będę tu tkwić – spojrzała na zegarek – jeszcze czterdzieści pięć minut, a wypracowania same się nie ocenią.

– Sprawdzisz je w niedzielę. Breen, skończ z tym rozpamiętywaniem. Ten Grant „Dupek” Webber nie jest tego wart.

– Och, nie chodzi tylko o niego. Wiesz, ja po prostu tak ogólnie mam doła.

– Wszystkim przytrafiają się zerwania.

– Tobie nie.

– Też. A Smoking Harry?

– Obaj stwierdziliście, że wasz związek się wypalił, ale nadal jesteście przyjaciółmi. Nie ma mowy o porzuceniu.

Przeszła do następnej donicy.

– Przyda ci się trochę rozrywki. Daję ci trzy godziny na powrót do domu, przebranie się i sexy makijaż. Jeżeli się nie pojawisz, przyjdę po ciebie.

– Stoisz za barem.

– Sally cię ubóstwia, dziewczyno. Przyjdzie ze mną.

Ona też uwielbiała Sally, niezwykłego drag queena. Kochała klub, bo tam czuła się szczęśliwa, i lubiła gejowską dzielnicę. Dlatego mieszkała w samym jej sercu, dzieląc mieszkanie z Marco.

– Daj mi tu skończyć, a potem zobaczę, jak będę się czuła. Od kilku godzin boli mnie głowa – wcale nie zmyślam – w autobusie znowu miałam ten głupi atak paniki i ból się jeszcze nasilił.

– Przyjadę po ciebie i odwiozę cię do domu.

– Nie ma mowy. – Przeszła do trzeciej donicy. – Łyknęłam dwa tylenole, muszą podziałać.

– Co się zdarzyło w autobusie?

– Później ci opowiem, to głupie. I może masz rację, przyda mi się drink, towarzystwo Marco i pobyt u Sally. Zobaczymy, jak się będę czuć po powrocie do domu.

– Wyślij mi wtedy esemes.

– Dobra, muszę wracać do roboty. Została mi do podlania jeszcze jedna doniczka na tarasie, rośliny w domu, zabawa z głupią pocztą i pieprzonymi oknami.

– Czasem powinnaś powiedzieć „nie”.

– To nie jest jakiś wielki problem. Skończę za niecałą godzinę, złapię autobus. I puszczę ci wiadomość z domu. Idź robić drinki. Pa!

Weszła do środka, dokładnie zamknęła blokadę przy drzwiach tarasowych i nalała wody do konewki dla roślin w domu.

Akurat stała przy oknie, gdy lekki wiatr wpadł do środka. Z zamkniętymi oczami wystawiła twarz na chłodny powiew.

Może jednak spadnie taki przyjemny wiosenny deszcz. Zaskoczył ją kolejny, mocniejszy podmuch, a słońce nadal świeciło przez szyby.

Pewnie nadciąga burza – pomyślała.

Nie miałaby nic przeciwko. Może odpuściłby wtedy ten cholerny ból głowy. A skoro Marco dał jej trzy godziny, kiedy tak naprawdę potrzebowała dwóch, mogłaby zapasową godzinę poświęcić na sprawdziany.

Tak dla czystego sumienia.

Kiedy weszła z konewką na górę, przeciąg szarpnął zasłonami i nadął firany.

– No mamuś, będziesz miała przewietrzony dom – rzuciła cicho.

W gabinecie trafiła w środek chaosu.

Dolna szuflada szafki na dokumenty wisiała wysunięta – chociaż Breen mogłaby przysiąc, że była zamknięta na klucz. Papiery wirowały jak ptaki.

Odstawiła konewkę i rzuciła się zgarniać dokumenty z podłogi, łapać, zanim wiatr wywieje je na dwór.

Gdy podniosła się z kucek z plikiem papierów w garściach, wiatr natychmiast ucichł, jakby ktoś zatrzasnął drzwi.

Pedantyczna Jennifer byłaby zniesmaczona.

Powkładaj wszystko na miejsce, posegreguj, pochowaj. Ona nigdy się nie dowie – zapewniła samą siebie. No i prysła nadzieja na wolną godzinę. Przykro mi, Marco. Nici z mojego wieczoru w U Sally.

Pozbierała puste segregatory, zgarnęła luźne kartki i usiadła przy biurku matki, żeby je posortować.

Zastanowiła ją naklejka na pierwszym segregatorze.

ALLIED INVESTMENTS/BREEN/2006–2013.

Nie miała żadnych lokat, nadal spłacała kredyt studencki, zaciągnięty na studia magisterskie, a mieszkanie dzieliła z Marco, nie dla towarzystwa, tylko żeby razem płacić czynsz.

Zdumiona wzięła kolejny segregator.

ALLIED INVESTMENTS/BREEN/2014–2020.

Wyciągi i zakładka z napisem: KORESPONDENCJA.

Czyżby matka otworzyła dla niej jakiś rachunek inwestycyjny, nic jej o tym nie mówiąc? Dlaczego?

Kiedy poszła na studia, dziadkowie ze strony mamy przysyłali jej drobne kwoty i była im za to wdzięczna, bo pomogli jej przetrwać pierwszy rok. A później matka dała jasno do zrozumienia, że powinna sama o siebie zadbać.

– Musisz wziąć sprawy w swoje ręce – powtarzała jej Jennifer. – Więcej się ucz i pracuj ciężej, jeżeli kiedyś masz się wybić ponad przeciętność.

No i studiowała pomiędzy dwoma dorywczymi pracami, żeby opłacać czesne. Potem zaciągnęła pożyczkę, którą pewnie będzie spłacać bez końca.

Kiedy skończyła licencjat – z przeciętnym wynikiem – i znalazła przeciętną pracę w szkolnictwie, jeszcze powiększyła dług, bo żeby utrzymać się w tej pracy, musiała zrobić magisterkę.

Posiadała jakieś fundusze? To nie miało sensu.

Zaczęła układać dokumenty na kupki, miała zamiar powpinać je do odpowiednich segregatorów.

Jednak szybko zrezygnowała.

Co prawda niewiele wiedziała o inwestycjach, akcjach i dywidendach, ale umiała czytać liczby.

Według miesięcznego zestawienia z maja 2014 roku, w czasie, gdy ledwo wiązała koniec z końcem, pracowała w dwóch miejscach i żywiła się makaronem ramen, na jej rachunku leżało ponad dziewięć tysięcy – tysięcy – dolarów.

– Niemożliwe – mruknęła. – Po prostu niemożliwe.

Ale na rachunku widniało jej imię i nazwisko, a obok imię matki.

Przejrzała resztę wyciągów. Przelewy przychodziły regularnie z Bank of Ireland.

Zerwała się od biurka, bezwiednie podeszła do okna i szarpnięciem ściągnęła frotkę z kitki.

Ojciec. To ojciec co miesiąc przysyłał jej pieniądze. Taka miała być rekompensata za odejście? Za to, że nie pisał, nie dzwonił, nie próbował się z nią zobaczyć?

– Nic z tego, nic z tego, to nie tak. Ale…

Matka wiedziała i nie pisnęła córce o tym słowem. Wiedziała i pozwoliła jej myśleć, że on po prostu zniknął, przestał płacić alimenty i bez skrupułów je obie zostawił.

A to nieprawda.

Musiała odczekać, aż ustąpi drżenie rąk i przestaną ją piec oczy.

Wróciła do biurka, posegregowała dokumenty, prześledziła korespondencję i uważnie przeczytała sprawozdanie z ostatniego miesiąca.

Uraza i żal ustąpiły miejsca cichej wrzącej furii.

Chwyciła telefon i wybrała numer brokera.

– Benton Ellsworth.

– Ach, panie Ellsworth, tu Breen Kelly. Ja…

– Pani Kelly. Co za niespodzianka! Jak miło panią słyszeć. Mam nadzieję, że u pani matki wszystko w porządku.

– Na pewno, panie Ellsworth. Właśnie odkryłam, że wysokość funduszy na moim rachunku inwestycyjnym obsługiwanym przez pańską firmę wynosi obecnie trzy miliony osiemset pięćdziesiąt trzy tysiące i osiemset dwanaście dolarów oraz hmmm, sześćdziesiąt pięć centów. Zgadza się?

– Mogę pani podać dokładną wartość z zamknięcia dzisiejszego dnia, ale nie bardzo rozumiem, co pani ma na myśli, mówiąc, że to „odkryła”?

– Czy to są moje pieniądze?

– Tak, oczywiście. Ja…

– Dlaczego widnieją tam również dane mojej matki?

– Pani Kelly – mówił powoli. – Rachunek został otwarty, kiedy pani, wtedy osoba niepełnoletnia, wyraziła wolę udzielenia matce pełnomocnictwa.

– W jaki sposób wyraziłam ową wolę?

– Pani Wilcox oświadczyła, że córka nie chce zajmować się inwestycjami, a pani z kolei nigdy nie skontaktowała się ze mną czy z firmą w celu przeniesienia rachunku wyłącznie na pani nazwisko.

– Ponieważ do dzisiaj nie wiedziałam o jego istnieniu.

– Jestem pewien, że zaszło jakieś nieporozumienie. Proponuję, abyśmy spotkali się we troje: ja, pani oraz pani matka i wyjaśnili tę sprawę.

– W tej chwili moja matka przebywa poza miejscem zamieszkania. Jest w kurorcie, gdzie nie ma dostępu do telefonu i Internetu. – Jakiś bóg nad nią czuwa – pomyślała i dodała głośno: – Uważam, że spokojnie sami to załatwimy.

– Naturalnie, jak najbardziej. Co prawda moja asystentka akurat będzie na wyjeździe, ale mogę umówić się z panią na poniedziałek.

Nie, nie, do poniedziałku opuści ją odwaga. Zupełnie ją straci. Zawsze tak jest.

– A może spotkajmy się teraz?

– Pani Kelly, byłem już w drzwiach, kiedy pani zadzwoniła.

– Przepraszam za niedogodność, ale sprawa jest raczej pilna i ważna dla mnie. Chcę z panem porozmawiać, aby mieć pełniejszy obraz tej… sytuacji, zanim skontaktuję się z prawnikiem.

Cisza zapadła po tych słowach. Breen zacisnęła powieki. Proszę, błagam, nie każ mi czekać – myślała.

– Może jednak lepiej, jeśli się spotkamy i omówimy wszystko dokładnie. Jestem pewien, że tak, jak mówiłem, zaszło tu jakieś nieporozumienie. Słyszałem, że pani nie jeździ samochodem, więc…

– Nie mam samochodu – poprawiła go – ponieważ mnie na to nie stać. Ale spokojnie dotrę do pańskiego biura. Stawię się najszybciej, jak to możliwe.

– Będę czekał na panią w holu, na dole. Jesteśmy niewielką firmą, pani Kelly. Zanim pani się pojawi, większość pracowników zdąży wyjść. Jest weekend.

– Dziękuję.

Rozłączyła się, żeby Benton Ellsworth przypadkiem nie zmienił zdania, i rozdygotana opadła na krzesło.

– Weź się w garść, Breen. Weź się w garść, do cholery, i jedź.

Rozłożyła pomięte dokumenty do odpowiednich teczek. Zostawiła konewkę z wodą oraz otwartą szufladę i zeszła na parter.

Pomyślała o autobusie. Ciekawe, ile czasu zająłby dojazd do centrum.

I zdecydowała się na coś, czego dotąd nigdy nie robiła.

Zamówiła Ubera.

Wszędzie straszne korki. W końcu to piątek, godzina szczytu. Kierowca Ubera, kobieta w jej wieku, wyraźnie miała ochotę na pogawędkę, ale zrezygnowała, kiedy Breen odchyliła głowę na oparcie i przymknęła powieki.

Zamierzała ponownie przejrzeć dokumenty w samochodzie, jednak nie sprzyjała temu choroba lokomocyjna. Niedobrze, skoro po raz pierwszy miała zobaczyć się z człowiekiem, który podobno był jej brokerem.

Potrzebowała planu, ale przez stres i gniew nie mogła pozbierać myśli. W weekend zamierzała (może już nie) zapłacić rachunki, poprzekładać pieniądze z kupki na kupkę, obciąć zbędne wydatki. Miała się tym zająć po gimnastyce. Ćwiczyła w domu, bo nie było jej stać na kartę członkowską klubu fitness.

Niezależnie od wyniku tego spotkania i tak będzie musiała uregulować rachunki.

Uniosła powieki i zobaczyła, że najgorszy odcinek trasy miały za sobą, teraz jechały wzdłuż rzeki. Chylące się ku zachodowi jaskrawe słońce odbijało się na konstrukcji mostu i wodzie, powlekając wszystko odcieniem mosiądzu.

A podobno miało padać – pomyślała i w tej samej chwili tknęło ją, że deszczowiec został w kuchni u matki.

Przeszył ją niepokój. Czy pamiętała, żeby włączyć alarm i przekręcić klucz?

Zamknęła oczy i spróbowała wrócić myślami do tamtej chwili.

Tak, na pewno. Takie rzeczy robi się odruchowo.

Samochód zatrzymał się przed imponującym budynkiem z czerwonej cegły, ukrytym w cieniu wież ze stali i szkła.

Dała napiwek kierowcy i tym sposobem pozbyła się pieniędzy na niedzielną pizzę.

Gdy przecięła chodnik, w drzwiach stanął mężczyzna.

Wysoki, szczupły, w granatowym garniturze w prążki i śnieżnobiałej koszuli z krawatem w odcieniu intensywnej czerwieni. Z jakiegoś powodu poczuła ulgę na widok siwych pasemek w brązowych włosach.

Ma swoje lata – pomyślała. Jest doświadczony. Wie, co robi.

Ona, za diabła, nie wiedziała.

– Pani Kelly. – Wyciągnął do niej dłoń.

– Witam, panie Ellsworth.

– Zapraszam. Moje biuro jest na pierwszym piętrze. Wejdziemy po schodach?

– Jak najbardziej.

Zobaczyła wyciszony dywanem hol z recepcją na wysoki połysk, kilkoma przepastnymi, skórzanymi fotelami i wysokimi roślinami w terakotowych donicach.

– Chciałbym panią przeprosić za rolę, jaką poniekąd odegrałem w tym nieporozumieniu – zaczął, prowadząc ją na górę. – Jennifer, pani matka, twierdziła, że nie jest pani zainteresowana wnikaniem w kwestie związane z prowadzeniem rachunku.

– Kłamała – wyrwało jej się. Tego nie miała w planie, jeżeli w ogóle miała jakiś plan. – Okłamywała pana, o ile to, co pan mówi, jest prawdą. A mnie jakoś zapomniała poinformować o istnieniu rachunku. Do dzisiaj o nim nie wiedziałam.

– Hmm, no tak. – Ellsworth otworzył przed nią drzwi.

W jasnym biurze z wysokimi oknami, większym od salonu w jej mieszkaniu, stało zabytkowe mahoniowe biurko ze snycerskimi zdobieniami oraz skórzana sofka i dwa fotele dla gości.

Boczny stolik zajmował wyrafinowany ekspres do kawy. Na ścianie, na samowiszącej półce stały oprawione w ramki fotografie (zapewne rodziny).

– Mogę pani zaproponować kawę?

– Poproszę. Z mlekiem, bez cukru.

– Zapraszam na fotel – zachęcił ją, kierując się do ekspresu.

– Przyniosłam wszystkie dokumenty – zaczęła, kiedy usiadła ze ściśniętymi kolanami, żeby zapanować nad drżeniem nóg. – Z tego, co zobaczyłam, wynika, że rachunek został otwarty w dwa tysiące szóstym roku. Wtedy moi rodzice się rozeszli.

Zgadza się. Może mi pan powiedzieć, czy wtedy te przelewy miały charakter alimentów?

– Zdecydowanie nie. Sugeruję, żeby pani porozmawiała o tym z matką. Ja mogę udzielić pani jedynie informacji związanych z tym konkretnym rachunkiem.

– Dobrze. Czy to matka założyła to konto?

– Założył je Eian Kelly na pani nazwisko, wskazując pani matkę jako pełnomocnika. W tamtym czasie co miesiąc dokonywał transferu pieniędzy poprzez Bank of Ireland. Na zabezpieczenie pani przyszłości, edukację i pokrycie pani potrzeb.

Splotła mocno palce, żeby ukryć drżenie rąk.

– Jest pan tego pewien?

– Tak. – Podał jej kawę i usiadł, jednak nie za tym pięknym biurkiem z komputerem, lecz na fotelu obok niej. – Osobiście załatwiałem formalności. Pan Kelly przyszedł do biura, założył konto i zlecił mi prowadzenie rachunku.

– Czy on… się z panem kontaktuje?

– Nie, od tamtej pory nie miałem z nim kontaktu. Wpłaty wpływały. Pani matka miała wgląd w konto. Jak już mówiłem, jest bardzo skrupulatna. Jeżeli przejrzy pani sprawozdania, zobaczy, że nigdy nie wyjęła choćby centa. Spotykamy się raz na kwartał, a czasem częściej, jeśli pojawiają się jakieś sprawy wymagające omówienia. Nie miałem powodu przypuszczać, że pani nie wie o istnieniu tego konta.

– Czy pan ma wielu klientów… czy ja jestem klientką?

Uśmiechnął się.

– Tak.

– Czy pan ma wielu klientów, których w ogóle nie interesuje, co dzieje się z kontem, na którym zdeponowano prawie cztery miliony dolarów? Wiem, że Allied Investments jako prestiżowa firma prowadzi rachunki dużych klientów, niemniej to też jest spora kwota.

Milczał przez chwilę i widziała, że zastanawia się nad doborem słów.

– Zdarzają się sytuacje, gdy rodzic, pełnomocnik czy powiernik jest lepiej przygotowany do podejmowania decyzji finansowych od właściciela konta.

– Jestem dorosła. Matka nie ma mojego pełnomocnictwa. – Tak jest, przeczuwała to, podejrzewała, wiedziała. – Zapewne powiedziała panu, że jestem nieodpowiedzialna i nie potrafię zarządzać własnymi finansami.

– Pani Kelly… Breen, nie chcę wnikać w wasze osobiste sprawy. Jednak mogę powiedzieć bez wahania, że matka zawsze miała na względzie twoje dobro. Przy twoich problemach…

– Jakich problemach? – Wzbierający w niej gniew zagłuszył onieśmielenie. – Jestem nieodpowiedzialna? Niezbyt lotna? A może nierozgarnięta?

Ellsworth wyraźnie się zaczerwienił.

– Zdecydowanie nigdy nie powiedziała nic takiego otwarcie.

– Po prostu dała do zrozumienia. W takim razie wypada nam się lepiej poznać, panie Ellsworth. Skończyłam studia, w zimie obroniłam pracę magisterską i teraz zmagam się z ogromnym kredytem studenckim. – Na widok jego zaskoczonej miny pokiwała głową. – Uczę literatury i umiejętności językowych w gimnazjum Grady. Już na studiach licencjackich z trudem spłacałam pożyczkę, mimo że wieczorami dorabiałam w dwóch miejscach. Chętnie podam panu nazwisko dyrektora gimnazjum czy kilku profesorów z uczelni.

– To nie jest potrzebne. Miałem wrażenie, że nie pracujesz albo nie jesteś w stanie utrzymać pracy.

– Od szesnastego roku życia pracuję w lecie i w weekendy. Nadal pracuję w wakacje, żeby spłacać dług, i z tego samego powodu we dwa popołudnia w tygodniu udzielam korepetycji. – Łzy zapiekły ją w oczy; gorące, gniewne łzy. – Ubieram się na wyprzedażach i w lumpeksach. Dzielę z kimś mieszkanie ze względu na czynsz. Żyję z ołówkiem w ręku. Ja…

– Już dobrze. – Dotknął jej dłoni. – Bardzo mi przykro, że doszło do tego…

– Proszę nie nazywać tego nieporozumieniem, bo to było rozmyślne działanie. Ojciec chciał mnie zabezpieczyć finansowo. A tymczasem pracowałam jako kelnerka i brałam pożyczki na czesne. Te pieniądze, które przesyłał, zmieniłyby moje życie. Zmieniłaby je sama świadomość, że o mnie dba.

Odstawiła filiżankę i żeby się uspokoić, wzięła głęboki oddech.

– Proszę wybaczyć. To wina matki, nie pana. Dlaczego pan miałby jej nie wierzyć? Mówił pan, że jestem waszą klientką?

– Jak najbardziej i na pewno to naprawimy. Kiedy wraca Jennifer?

– W przyszłym tygodniu. Ale już teraz muszę to wiedzieć. Te pieniądze są moje?

– Tak.

– Mam więc prawo wycofać fundusze, dysponować nimi?

– Tak, ale myślę, że lepiej się z tym wstrzymać do powrotu twojej matki. Usiądziemy wtedy we troje i wszystko ustalimy.

– Nie jestem zainteresowana. Chcę otworzyć nowy rachunek, wyłącznie na siebie i tam przelać pieniądze. Mogę to zrobić?

– Tak. Mogę założyć taki rachunek. Jaką kwotę chcesz przelać?

– Całość.

– Breen…

– Całość – powtórzyła. – A jeżeli pan obstaje przy spotkaniu we troje, przyjdę w towarzystwie prawnika i wytoczę jej sprawę, no, nie wiem, o sprzeniewierzenie?

– Nie ruszyła twoich pieniędzy.

– Jestem pewna, że prawnik będzie wiedział, jak to nazwać. Chcę dysponować własnymi pieniędzmi i nie głowić się więcej nad rachunkami, spłacić kredyt studencki i odetchnąć z ulgą. Mój ojciec powierzył te pieniądze w pańskie ręce. Ufał, że mając nad nimi pieczę, będzie pan miał na względzie moje dobro. Teraz proszę, żeby pan postąpił właściwie.

– Jesteś pełnoletnia. Do usunięcia nazwiska matki z rachunku wystarczy twój podpis. Muszę jedynie potwierdzić twoje dane, a ty wypełnisz kilka formularzy. Poza tym mam obowiązek skontaktować się z jednym z naszych notariuszy i jeszcze potrzebny mi świadek.

Ponownie nakrył dłonią jej rękę.

– Breen, nie mam powodu, by ci nie wierzyć, jednak czy miałabyś coś przeciwko temu, żeby mi podać numer telefonu do dyrektora szkoły, w której pracujesz?

– Absolutnie nie.

Rozdział 2

Zanim Breen dotarła do U Sally, wieczór w barze już zdążył na dobre się rozkręcić. Strumienie kolorowych świateł padały na tłoczących się przy bufecie klientów i pozajmowane co do jednego stoliki. Reflektor był skierowany na Cher, czyli na Sally, który śpiewał na całe gardło: Gdybym mogła cofnąć czas.

Szczere słowa – pomyślała Breen.

Lawirowała w tłumie i gdy ktoś ją zawołał lub do niej pomachał, nawet zdobywała się na odpowiedź uśmiechem.

Szczęśliwie Marco pochwycił jej wzrok i przywitał ją salutem, drugą ręką mieszając drinki.

Miał na sobie mieniącą się srebrzyście koszulę (U Sally wszystko musiało się mienić), dopasowane czarne spodnie i srebrne kółko w uchu. Ostatnio zapuścił kozią bródkę, która według Breen bardzo mu pasowała, podobnie jak długie dredy zebrane frotką z tyłu głowy. Jego śniada cera lśniła od potu.

U Sally pod wieloma względami bywało gorąco.

– Geo, ustąp miejsca naszej dziewczynie.

– Nie, nie, nie trzeba.

Geo, drobny i chudy, spiekł raka i zerwał się ze stołka.

– Siadaj, kochana. I tak muszę obskoczyć stoliki. – Cmoknął ją w policzek. – Nasza dziewczynka wygląda na zmęczoną.

– Bo tak jest.

Wśliznęła się na stołek. Marco obsłużył klienta i nalał jej kieliszek białego wina.

– Późno przyszłaś… i nawet się nie przebrałaś. Ten sam smutny mundurek. – Uniósł brwi, gdy duszkiem wypiła pół kieliszka. – Coś mi się wydaje, że miałaś ciężki dzień.

– Ciężki, dziwny, przerażający i ekscytujący.

Rozpłakała się.

– Geo! Wychodzę na przerwę!

Wybiegł zza baru, chwycił Breen za ramię i wyprowadził ją na zaplecze. Kilku wykonawców czekających na występ plotkowało przed lustrami do makijażu.

– Drogie panie, zróbcie nam miejsce.

Jeden z nich, perfekcyjnie wystylizowany na Lady Gagę, wciągnął Breen w objęcia. – Nie płacz, dziecino. Wszystko będzie dobrze. Jimmy ci to mówi. Żaden facet nie jest wart twoich łez.

Cmoknął ją w policzek dokładnie w chwili, gdy Sally zaczął śpiewać Gypsies, Tramps and Thieves.

Marco posadził Breen na krześle.

– Skarbie, co z tobą? Powiedz, co się dzieje?

– Ja… mój ojciec…

Mocno ścisnął jej rękę.

– Odezwał się?

– Nie, nie, ale on… on przysyła mi pieniądze, odkąd skończyłam dziesięć lat. Założył dla mnie konto, rachunek inwestycyjny w Allied i co miesiąc robi przelewy. Ona nic nie powiedziała. Nigdy słowem nie wspomniała, trzymała dokumenty w szufladzie pod kluczem. Przez ten cały czas… – Popatrzyła na swoje dłonie. – Zapomniałam zabrać wino.

– Przyniosę ci.

– Zaczekaj. Mam… Marco, mam dziś, bo tam doliczano dywidendy… nie znam się na tym, będę musiała poczytać. Dzisiaj mam trzy miliony osiemset siedemdziesiąt osiem tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt sześć dolarów i trzydzieści pięć centów.

Wytrzeszczył na nią oczy.

– Skarbie, to ci się przyśniło, tak? Wiesz, że czasami masz te swoje sny.

– Nie. Przyszłam prosto ze spotkania z moim brokerem. Marco, ja mam prawie cztery miliony dolarów.

– Siedź tutaj i nie waż się ruszyć. Idę po wino. Wrócę z butelką.

Odruchowo zerknęła do lustra.

Rzeczywiście, cera blada, zmęczone oczy. Ściągnęła frotkę z włosów. Tak rano się namęczyła, żeby je rozprostować suszarką, a one z powrotem się poskręcały. I miały myszowaty kolor, bo zmyła się ta brązowa płukanka, którą raz na tydzień tuszowała ich płomienną czerwień, żeby za bardzo nie przyciągały uwagi, nie rozpraszały.

Nieważne – pomyślała. Jak tylko opowie wszystko Marco, pójdzie do domu i się położy. Sprawdziany muszą zaczekać, dopóki nie rozjaśni jej się w głowie. A ponieważ zanim wróci do domu, zamierza wypić co najmniej dwa kieliszki wina, na pewno dzisiaj nie ma na to szans.

Marco wrócił z butelką oraz z dwoma kieliszkami i zanim usiadł, nalał im wina.

– Zacznijmy od początku. Jak się dowiedziałaś?

– Marco, to było bardzo dziwne.

Opowiedziała mu wszystko po kolei.

– Muszę zaraz wracać – uprzedził ją. – Poszłaś do biura tamtego brokera sama? To było odważne, Breen.

– Nie wiedziałam, co innego mogłabym zrobić. Byłam wściekła.

– A kto ci powtarza, że powinnaś częściej się wściekać?

Uśmiechnęła się lekko.

– Ty.

– Lepiej utrzymaj tę wściekłość do rozmowy z matką.

– O Boże. – Ukryła twarz w dłoniach. Najchętniej wcisnęłaby głowę między kolana.

– Nie zmieniaj mi się tutaj w galaretę.

Obejrzał się na Sally, który wsunął się na zaplecze przebrany za Cher, w obłędnej sukni obszytej cekinami od Boba Mackie. Salvador Travino oparł rękę na biodrze i zarzucił włosami sięgającej talii peruki.

– Marco, potrzebują cię za barem. Co jest grane?

– Wybacz, Sally. Breen…

Sally przerwał mu, unosząc palec i mrużąc oczy, z uwagą popatrzył na Breen spod sztucznych rzęs.

– Jesteś chora, skarbie?

– Nie, nie. Wybacz. Ja tylko…

– Kiepsko wyglądasz. – Uniósł jej twarz za podbródek. – Blada jak dziewica przed nocą poślubną. Czy to przez tego dupka Granta?

– Nie, gdzie tam.

– To dobrze, bo on na ciebie nie zasługuje. Kiedy ostatnio jadłaś?

– Ja… – Nie mogła sobie przypomnieć.

– Tak właśnie myślałem. Marco, zabierz naszą dziewczynkę do domu i daj jej coś do jedzenia. Macie w lodówce czerwone mięso?

– Hmm, raczej nie.

Sally pokręcił głową i gestem Cher odgarnął włosy. Skinął ręką na Marco. – Daj mi swoją komórkę. W tych ciuchach nie mam gdzie trzymać telefonu.

Wziął komórkę i wybrał numer, stukając w szybkę błyszczącymi, złotymi szponami.

– Beau, ty przystojny sukinkocie, tu Sally… Mam się lepiej, niż wyglądam, a wyglądam fantastycznie. Zrób dla mnie dwie megakanapki filadelfijskie na wynos… No, w pracy, mój drogi… Zapisz na mój rachunek. Marco je odbierze. Do zobaczenia wkrótce i ucałuj ode mnie swoją ładną żonę i słodkiego bobasa. A tu masz buziaka ode mnie.

Posłał długi, siarczysty pocałunek i oddał komórkę Marco.

– Po drodze odbierzecie kanapki z Philly Pride. A ty, Breen, po przyjściu do domu natychmiast wskoczysz w piżamkę. Powinnaś posłuchać Sally i wyrzucić te ciuchy przez okno. Niech je sobie weźmie ktoś, kto nie ma pojęcia o modzie.

– Sally, nie mogę cię zostawić na lodzie w piątkowy wieczór – zaprotestował słabo Marco.

– Myślisz, że nie umiem utrzymać interesu w garści? Nie takie trzymałem, jeszcze zanim ty wyrosłeś z pieluch. I z moim zabójczym wyglądem spodziewam się wyrwać sporo sutych napiwków. Zabierz naszą dziewczynkę do domu.

– Dziękuję, Sally. – Breen podniosła się, żeby go uściskać, ale jedynie przytuliła głowę do jego ramienia. Od dziesięciu lat ten mężczyzna dbał o nią bardziej niż rodzona matka.

– Wkrótce pogadamy. I dzwoń, gdybyś mnie potrzebowała. Ale nie bladym świtem przed dziesiątą rano, no chyba, że wyskoczy coś pilnego. Potrzebuję odpowiedniej porcji snu dla urody.

– Nie potrzebujesz. Nie znam nikogo piękniejszego od ciebie.

– No, zmykajcie. Jak wiecie, prowadzę klub.

Wyszli tylnymi drzwiami. Marco odruchowo otoczył Breen ramieniem w pasie. A ona instynktownie oparła głowę na jego ramieniu.

– Jestem taka zmęczona – poskarżyła się. – Nie wiem, czy dam radę coś zjeść.

– Zjesz, zjesz, bo inaczej powiem Sally. A potem położę cię do łóżka.

Prowadził ją ulicami, w bruku odbijały się światła latarni.

Kluby, restauracje, kawiarnie tętniły życiem, tak jak powinny w majowy piątkowy wieczór.

– Właśnie mnie tknęło, że zostawiłam konewkę na podłodze w gabinecie mamy. Pewnie będzie ślad.

– Ojoj.

– Marco, te podłogi są piękne. To w końcu nie ich wina.

– To już problem twojej matki, nie miałaby krążka na podłodze, gdyby tego wszystkiego nie ukrywała przed tobą przez, Jezu, szesnaście lat! Więc przestań się martwić, jeśli nie chcesz mnie wkurzyć. Lepiej powiedz, co teraz zamierzasz.

– Spłacę kredyt studencki. Ellsworth obiecał, że o tym porozmawia, ale nie pamiętam z kim. I że prawdopodobnie gdy zwrócę całość, zapłacę mniej. A ja właśnie tak chcę zrobić, żeby wreszcie mieć to z głowy.

– Jasne. Rozumiem. Pozostają jeszcze dwie sprawy. Jak zamierzasz porozmawiać o tym z matką, no i przede wszystkim, co teraz chcesz zafundować sobie dla przyjemności?

– Nie wiem, nie mam siły o tym myśleć.

– Dobra. W takim razie ja o tym pomyślę.

Skręcili do Philly Pride, gdzie już w wejściu owionął ich zapach grillowanej cebuli. Breen pozwoliła sobie na chwilę błogiej bezmyślności, kiedy Marco odbierał kanapki, niewinnie przy tym flirtując z obsługującym go Trace’em.

– Sądzisz, że mógłbym się z nim umówić? – spekulował, kiedy wyszli na zewnątrz.

– Z Trace’em? Nie, jest dla ciebie za smarkaty.

– Jesteśmy równolatkami!

– Metrykalnie. Znudziłbyś się nim po tygodniu, bo poza seksem i grami komputerowymi nic go nie interesuje. Zaproponowałbyś mu wyjście do klubu i usłyszałbyś pewnie: „Poczekaj, aż przejdę na następny poziom Assassin’s Creed”.

– Niestety, masz rację, ale on jest taki mniam mniam.

– Zgoda, jest, ale to mniam mniam szybko by cię zemdliło. A tak w ogóle ty zwyczajnie próbujesz mnie zagadać, żeby odciągnąć moje myśli od tamtej sprawy.

– No i się udało.

Gdy ponownie przechylała głowę na jego ramię, po drugiej stronie ulicy mignął jej tamten wysoki, smukły mężczyzna ze srebrnymi włosami.

– Marco, widzisz tamtego gościa? – Chwyciła go za ramię i odwróciła w stronę jezdni.

– Jakiego?

– Ja… Był tam. Musiał skręcić za róg. Jechał dzisiaj w autobusie. On… budził we mnie jakieś dziwne uczucie.

Ponieważ dziwne uczucia często jej się przydarzały, Marco wziął ją za rękę i pociągnął za narożnik.

– Widzisz go? Jak wygląda? – dopytywał się, gdy omiatali wzrokiem ulicę.

– Nie, zniknął. Nieważne. W autobusie dopadła mnie migrena i być może stąd tamto niejasne uczucie. Dziwnie bym się poczuła, jeżeli ten człowiek kręciłby się tak blisko domu. Znaczy, gdyby tak było – poprawiła się. – Bo właściwie nie wiem, co widziałam. Mniejsza z tym.

Przeszli jeszcze pół kwartału dzielącego ich od domu; dwupiętrowej kamienicy, bez windy. Breen lubiła ten dom z czerwonej cegły, z tęczą nad frontowym wejściem namalowaną przez właściciela i muzyką sączącą się z otwartych okien w miły wiosenny wieczór.

Nie przeszkadzała jej wspinaczka schodami na drugie piętro.

Właściciel utrzymywał budynek w dobrym stanie. Lokatorzy dbali o czystość i pilnowali siebie nawzajem.

Gdy wchodzili na górę, spod numeru sto jeden doszły ich odgłosy piątkowej gry w karty, w mieszkaniu z numerem dwieście cztery płakało niemowlę, a pod trzysta dwójką ktoś na cały regulator puszczał muzykę operową.

Marco skierował się prosto do kuchennej wnęki.

– Uwolnij się z tych ciuchów. Nie miałbym nic przeciwko temu, żebyś za radą Sally wywaliła je przez okno.

– Nie wiem, co ci się w nich nie podoba.

– Workowate spodnie wiszące na tyłku i ten beżowy sweter, w którym wyglądasz jak wymoczek, że już o butach nie wspomnę.

Trochę naburmuszona weszła do swojego pokoju ze starannie posłanym łóżkiem, małym biurkiem, na którym panował idealny porządek, i oknem wychodzącym na kolorową część miasta.

Zdjęła buty i wstawiła je do wąskiej szafki, ściągnęła sweter, który już zdążyła znienawidzić, jednak zamiast za okno, cisnęła go do kosza na pranie. Chwilę później wylądowały tam spodnie.

Może i wisiały jej na tyłku, ale przynajmniej nie przyciągały uwagi uczniów czy co poniektórych nauczycieli, jak opięte ciuchy Anny May, nauczycielki historii.

Nałożyła podkoszulek i dół bawełnianej piżamy. Zerknęła na biurko. W tej chwili powinna przy nim siedzieć i sprawdzać wypracowania.

Przeszła do pokoju, który był jednocześnie salonem, jadalnią i salą gimnastyczną. Pozwoliła Marco po swojemu zaaranżować tę ich niewielką wspólną przestrzeń i musiała przyznać, że nadał temu miejscu styl.

Razem pomalowali ściany na ciepły, soczysty kolor, który przywodził jej na myśl czerwoną paprykę, powiesili półkę i ustawili na niej butelki o różnym kształcie i wielkości. Ozdobili ściany oprawionymi plakatami muzyków: Springsteena, Prince’a, Jaggera, Gagi i Janis Joplin.

Kanapę z odzysku nakryli ciemnozieloną narzutą i zarzucili mnóstwem wściekle kolorowych poduszek. Za stół służyło im skrzydło starych drzwi, wsparte na żelaznych nogach, wygrzebanych w lumpeksie.

Zaprzyjaźniony artysta w prezencie urodzinowym dla Breen namalował na blacie latające pomarańczowe i szmaragdowe smoki.

Marco postawił talerz na stole i zapalił świece w metalowych lichtarzach.

– Siadaj – zarządził. – Jedz. Ani kropli wina więcej, dopóki nie zjesz.

– I tak nie powinnam więcej pić.

– Ale się napijesz.

Włączył ich wspólny iPod i cicho nastawił muzykę.

Co prawda w ogóle nie czuła głodu, ale usiadła i podniosła kanapkę do ust.

– Wiesz, Marco, nie mam pojęcia, jak bym sobie bez ciebie radziła.

– Nigdy nie będziesz musiała. Jedz.

Posłusznie jadła i chociaż nie miała apetytu, zdecydowanie lepiej się poczuła.

– Chcę rzucić pracę.

Gdy dotarło do niej, co powiedziała, upuściła kanapkę na talerz i przycisnęła dłoń do ust.

– Skąd mi się to wzięło? – bąknęła.

– Pewnie stąd, że nigdy nie chciałaś zostać nauczycielką. – Tylko się lekko uśmiechnął, nie przerywając jedzenia.

– Może mnie kusić, żeby rzucić robotę, ale to szalone i głupie. Owszem, niespodziewanie, nie wiadomo skąd, spadła na mnie fortuna i jeżeli będę uważać, te pieniądze na długo wystarczą. Jednak rezygnacja ze stałej pracy po płatnych studiach, które wkrótce spłacę, nie jest mądrą decyzją.

– Chciałaś być weterynarzem.

– Chciałam, a także baleriną i gwiazdą rocka. Chciałam być J.K. Rowling. Nie jestem nikim z nich i nie będę.

– Dziewczyno, ty naprawdę masz lekkie pióro.

Pokręciła głową i zajęła się kanapką.

– Dawne marzenia. Muszę się skupić na tym co teraz i zastanowić się nad przyszłością.

– Zwolnij się z pracy.

– Marco…

– Nie cierpisz jej. Nigdy nie chciałaś uczyć. To twoja matka chciała, żebyś została nauczycielką, i przekonała cię do swojego pomysłu. Jakby nie było innego wyboru. Spłać kredyt, rzuć robotę i daj sobie czas, zastanów się, co chcesz robić, kim chcesz być.

– Nie mogę tak po prostu…

– Możesz. Mimochodem to ci się samo wymknęło z ust, bo to ci leży na sercu i chodzi po głowie. Breen, nadarza się okazja.

– Ale ja nie umiem robić nic innego.

– Bo nigdy nie miałaś okazji spróbować. Nie spiesz się, zastanów. Mówię ci, zajmij się pisaniem. A jeśli to cię nie kręci, mogłabyś otworzyć jakiś biznes.

– Ja?

– Jasne. Do diabła, Breen, jesteś bystra i zorganizowana – podsumował wzburzony i teraz, kiedy już trochę zjadła, nalał jej wina. – Mogłabyś zostać projektantką i nie pytaj „ja?” tym debilnym tonem. W końcu nie urządziłem tego mieszkania sam, a cholernie dobrze wyszło. Zrobiliśmy to razem. W dodatku masz dobry głos, grasz na pianinie. To też otwiera jakieś możliwości. Pozwoliłaś jej się zaszufladkować – ciągnął dalej, coraz bardziej się nakręcając. – A teraz szuflada się otworzyła. Nie pozwól jej zamknąć z powrotem.

– Mam… w poniedziałek pójść do dyrektora i powiedzieć, że nie wracam jesienią? Ot tak, po prostu?

– Właśnie tak po prostu. Przez lato się zastanowisz, co chcesz robić, czego chciałabyś spróbować.

– To mnie przeraża.

– Powiedziałbym raczej, wyzwala. Pomyśl o jednej rzeczy, jakiejś ważnej, której naprawdę chcesz, i możesz teraz to zrobić.

– Chcę polecieć do Irlandii. Jezu, nie masz pojęcia, jak bardzo tego chcę. Chcę poznać miejsce, z którego pochodzi ojciec, dowiedzieć się, co go skłoniło do powrotu i odciągnęło ode mnie. I zapytać, jeśli go odnajdę, dlaczego. Czemu mnie zostawił, czemu przysyłał pieniądze. Po prostu dlaczego?

– Zrób to. To wielka sprawa. Spędź lato w Irlandii, daj sobie czas na przemyślenie reszty.

– To lato?

– Kurde, a czemu nie? Kiedy miałaś jakieś wakacje?

– Po studiach licencjackich pojechaliśmy autobusem do New Jersey. Na tydzień.

– Super się bawiliśmy – przyznał. – Ale to było dawno, Breen. Całe wieki temu.

Podniosła kieliszek i wychyliła go prawie do dna.

– Poleć ze mną.

– Do Irlandii?

– Sama nigdy się tam nie wybiorę. Jedź ze mną. Masz rację, masz rację. – Zerwała się od stołu i krążyła po pokoju. – A czemu nie? Tego chcę. To jedyna rzecz, na jakiej mi zależy. Polecimy pierwszą klasą i zatrzymamy się w zamku. Przynajmniej jedną noc musimy spędzić w zamku. Wynajmiemy samochód i będziemy jeździć lewą stroną. – Możemy… możemy wynająć dom. Taką irlandzką chatę krytą strzechą.

– Chyba za dużo wypiłaś.

– Wcale nie. – Roześmiała się z błyszczącymi oczami. – Marco, lećmy razem i utwierdzaj mnie w tym pomyśle.

– Nie mogę wyjechać na całe lato. Sally i Derrik dadzą mi błogosławieństwo na drogę, ale nie mogę stracić stałej pracy.

– Nie jesteś tam szczęśliwy. Nie cierpisz tej roboty w sklepie muzycznym.

– Zgadza się, ale nie spadły mi z nieba cztery bańki. Pewnie mógłbym pojechać na kilka tygodni, pomóc ci się odnaleźć. Dać ci kopniaka w tyłek na zachętę. Jezu, nigdy nie byłem w Europie.

– Będziemy nawzajem się kopać. Umowa stoi?

Odchylił się na oparcie. Kochał ją jak nikogo i nic na świecie. Nie miał prawa zgasić blasku w jej oczach. Ale miał prawo się potargować.

– Kilka warunków.

Klapnęła na krzesło.

– Słucham.

– Nie stać mnie na latanie pierwszą klasą, więc niech będzie, ty stawiasz. Ale do reszty się dorzucam.

– Nie ma sprawy.

– Jasne, skoro jesteś pieprzoną milionerką.

Odrzuciła głowę do tyłu i zaśmiała się na cały głos.

– Jestem pieprzoną milionerką!

– To pierwszy warunek. Pozostałych też nie odpuszczę. Jak już skończysz kolację, pójdziesz do łazienki i tak długo będziesz myć głowę, aż spłuczesz to bure gówno z włosów. Poza tym wywalisz suszarkę, którą co rano przez godzinę prostujesz swoje śliczne loki.

Kiedy otwierała usta, żeby zaprotestować, powstrzymał ją przeczącym ruchem głowy.

– Lecisz do Irlandii. Nie będziesz tam jedynym rudzielcem.

– Nigdzie nie jestem jedynym rudzielcem.

– Zgadza się, ale czemu sobie wmówiłaś, że z takimi włosami, twoimi włosami, wyglądasz niepoważnie? Że one przyciągają uwagę? I co z tego, że przyciągają? Chrzań to, Breen.

– Jeżeli wrócę do naturalnego koloru włosów, pojedziesz ze mną na co najmniej dwa tygodnie.

– Niech będzie.

– W takim razie wszystko ustalone.

– Nie całkiem. Mam jeszcze jeden warunek.

– Twarda z ciebie sztuka, Marco Polo.

– Nie jestem łatwy. Ostatnia rzecz, zasadnicza. – Nachylił się ku niej. – Jutro idziemy na zakupy, a jeszcze dziś pakujemy prawie całą zawartość twojej szafy do worków. W drodze na zakupy postawimy je pod drzwiami Pomocy Społecznej. Jesteś szczęściarą, moja droga, bo marzeniem każdej kobiety jest przyjaciel gej, który pomaga wybierać ciuchy i nie skręca go z zazdrości, kiedy ona w nich chodzi.

– Moje rzeczy nie są znowu takie złe.

– Smutne i żałosne i do ciebie nie pasują. Dałaś sobie wmówić, co powinnaś nosić, i padło na cholerne beże. Nie chcę źle mówić o twojej matce, bo tak mnie wychowano. Ale jedno ci powiem; kiedy w przyszłym tygodniu będziesz z nią rozmawiała, masz wyglądać na taką osobę, jaką naprawdę jesteś: silną, niezależną, piękną i inteligentną. Skoro już o tym mowa, pomyślimy też o odpowiednim makijażu.

– To mnóstwo warunków.

– Jest, ile jest. Kocham cię, Breen.

– Wiem i… – Wyciągnęła do niego rękę. – Zgoda.

– No, tak to rozumiem!

Rozdział 3

Nowa Breen, w dzień spodziewanego powrotu matki, wzięła wolne. Zrobiła zakupy z listy i włożyła je do lodówki. W końcu tak się z matką umówiła.

Pootwierała okna, podlała kwiaty, posegregowała pocztę.

Miała ułożony w myślach spokojny, acz stanowczy monolog. Szczerze mówiąc, wcześniej zapisała na kartce, co zamierza matce powiedzieć. Potem to wydrukowała, kilkakrotnie przejrzała i przećwiczyła przed lustrem.

Później powtarzała to wszystko już bez lustra, bo nie do końca poznawała osobę, którą tam widziała.

Istotnie zmiana była radykalna. Mówiło o tym nie tylko jej odbicie, ale komentarze i komplementy, które spotykały ją w pracy czy choćby w autobusie.

Pierwszą rzeczą, jaka rzucała się w oczy, były płomiennie rude loki, sięgające poniżej ramion. Kiedy chciała je skrócić, Marco zdecydowanie się sprzeciwił, twierdząc, że ta fryzura dodaje jej charakteru. Wprawdzie nie była pewna co do tego charakteru, ale ustąpiła.

Teraz absolutnie nie będzie wtapiać się w tło – pomyślała. Po prostu poczeka tydzień lub dwa i zobaczy, jak się będzie czuła w nowym wcieleniu.

Natomiast już zdążyła polubić nową, co prawda na razie nieliczną garderobę. W zdecydowanych kolorach albo w wiosennych pastelach i zero beżów. Dopasowane spodnie, kilka prostych, ładnych sukienek. Jeden kostium. Nowe pantofle; pozostała przy trzech parach, pomimo entuzjastycznych zachęt Marco. I mając na uwadze wyjazd do Irlandii, dołożyła traperki.

Uparła się przy wyprzedażach, a mimo to w jeden dzień wydała na siebie więcej niż w ostatnim półroczu.

Znacznie więcej.

Może ta gorączka ostatnich dni tak osłabiła jej wolę, że dała się namówić Marco na przekłucie uszu.

Bezwiednie bawiła się delikatnym srebrnym kolczykiem na sztyft, patrząc na najnowszy esemes od Marco.

ODWAGI.

Postanowiła wziąć sobie tę radę do serca, gdy zobaczyła taksówkę podjeżdżającą pod dom matki.

Z przyzwyczajenia wyszła na zewnątrz.

Skupiona na matce, nie zauważyła srebrnowłosego mężczyzny, który obejrzał się na nią, przechodząc ulicą.

Jennifer Wilcox wyglądała jak zwykle perfekcyjnie w dopasowanych popielatych spodniach, białej bluzce z miękkiego materiału i letnim żakiecie w kolorze nasyconej czerwieni. Brązowe włosy z jaśniejszymi pasemkami korzystnie podkreślały regularne rysy jej twarzy.

Kiedy Breen podeszła do taksówki, żeby pomóc z bagażem, nie umknęła jej zaskoczona mina matki i… przelotny grymas dezaprobaty.

– Ja wezmę tę – powiedziała Breen, ciągnąc za uchwyt dużą walizkę na kółkach firmy Sumatra, z kolekcji Pullman.

Jennifer zarzuciła na ramię torbę z tej samej kolekcji i podniosła aktówkę z laptopem.

– Nie spodziewałam się ciebie. Dlaczego nie jesteś w pracy?

– Wzięłam wolne. – Breen, walcząc z drżeniem kolan, wtoczyła walizkę do domu.

– To nie było konieczne.

– Było, dla mnie.

– Źle się czujesz?

– Nie. – Podciągnęła walizkę do schodów i gdyby w porę się nie zreflektowała, wtaszczyłaby ją na górę. – Dobrze się czuję, a właściwie doskonale.

– Nowy chłopak, tak? – Jennifer postawiła torbę i machnięciem ręki wskazała włosy Breen. – Stąd ten pomysł?

– Nie, nie ma chłopaka, ani nowego, ani żadnego. Jestem ruda i postanowiłam wrócić do naturalnego koloru.

– Twój wybór, oczywiście, jednak te włosy bardzo rzucają się w oczy. Sądzisz, że uczniowie będą traktować z szacunkiem kogoś, kto wygląda niepoważnie?

– To już nie jest mój problem. Pracuję do końca roku szkolnego. W poniedziałek złożyłam wypowiedzenie.

Zaskoczenie malujące się w oczach matki sprawiło Breen ponurą satysfakcję.

– Postradałaś rozum? Musisz natychmiast wycofać wypowiedzenie. Co z twoim wykształceniem i poczuciem bezpieczeństwa? Jaka przyszłość cię czeka?

– Nigdy nie chciałam być nauczycielką.

– Och, nie bądź śmieszna. Nie zamierzam tracić czasu na bzdury. Muszę się rozpakować, sprawdzić, co słychać w firmie. – Spojrzała na zegarek. – Masz jeszcze czas, żeby wrócić do szkoły, przeprosić szefa, naprawić sytuację.

– Nie.

Jennifer zmrużyła piwne oczy, pociemniałe teraz z irytacji.

– Słucham?

– Powiedziałam „nie”. Będziesz musiała wygospodarować trochę czasu w swoim napiętym grafiku na rozmowę o panu Ellsworcie i moim koncie w Allied Investements. No i o ojcu.

Policzki Jennifer, dotąd zaczerwienione z gniewu, nagle zbladły.

– Jak śmiesz! Grzebałaś w moich prywatnych papierach?

– Akurat tak samo moich, jak twoich. Ale nie, nie grzebałam. Zresztą mniejsza o to. Problem w tym, że mnie oszukiwałaś. Okłamywałaś.

– Nieprawda. Robiłam to, co należy do matki. Dbałam o twoje dobro. O twoją przyszłość.

– Cały czas mnie okłamując. A ja czułam się nieszczęśliwa. Ojciec przysyłał mi pieniądze. Były przeznaczone dla mnie. Przez ciebie uwierzyłam, że on mnie zostawił, że go nie obchodzę.

– Bo zostawił, a ja inwestowałam te pieniądze. Byłaś nieletnia…

– Od dawna jestem pełnoletnia.

– Nie widziałam, żebyś umiała gospodarować pieniędzmi, miałaś lekką rękę.

– No nie, nie wierzę. – Targnął nią gniew. – To bzdura.

– Jak śmiesz odzywać się do mnie takim tonem?

– Będę mówić takim tonem, jakim mi się podoba. Ciągnęłam dwie prace, brałam kredyty, ledwo wiązałam koniec z końcem, a wszystko po to, żeby skończyć studia, które mi nie odpowiadały. Miałam zostać nauczycielką, bo ty wbijałaś mi do głowy, że do niczego innego się nie nadaję. Nie słyszałam od ciebie, że to ważny, zaszczytny zawód, wręcz powołanie. Raczej dawałaś mi do zrozumienia, że do szkoły trafiają ci, którzy gdzie indziej sobie nie radzą.

– Nie masz żadnych konkretnych umiejętności. I lepiej się opanuj.

– Jestem bardzo opanowana. Mogłam sprawdzić kilka kierunków, dowiedzieć się, co chciałabym robić, kim zostać. Może zajęłabym się pisaniem.

– Och, proszę cię. Skończ z tą dziecinadą.

– Ty decydowałaś, co i jak powinnam robić. Ty mówiłaś, jak mam się ubierać, co robić z włosami. Rany boskie! I na dodatek gwarancję mojej wolności trzymałaś pod kluczem w szufladzie.

– Ochraniałam cię! Całe życie cię chronię!

– Przed czym? Przed samodzielnością? Powiedziałaś panu Ellsworthowi, że nie interesuje mnie zarządzanie finansami, dałaś mu do zrozumienia, że jestem nieodpowiedzialna.

– Bo jesteś, Breen. – Jennifer pewnym siebie gestem odgarnęła włosy. – Spójrz tylko na siebie – zaczęła, przybierając irytujący, bezgranicznie cierpliwy ton. – Dowiadujesz się, że masz jakieś pieniądze, i z miejsca rzucasz pracę. Czy to jest odpowiedzialne zachowanie?

– Wiesz, co jest nieodpowiedzialnym zachowaniem? Marnowanie życia w pracy, której się nie cierpi. Brak możliwości odkrycia, kim się jest i kim mogłoby się być, bo matka uważa cię za niezaradną.

– Nigdy tego nie powiedziałam. To nie w porządku.

– Nie, masz rację. Ale miałaś to słowo na końcu języka. Powiedzmy, według ciebie, słabo sobie radziłam. I nie wiem, może rzeczywiście tak jest. Ale sama muszę to sprawdzić.

Breen zaczerpnęła oddech. Widziała, jak bardzo matkę zdenerwowała ta rozmowa, ale ona jeszcze nie skończyła.

– Wiedziałaś, że przejmuję się kredytem, że oglądam każdy cent i chwytam się różnych prac, żeby się utrzymać. A ty ukrywałaś w tajemnicy pieniądze, które pozwoliłyby mi odetchnąć.

– Najpierw trzeba się nauczyć rozporządzać pieniędzmi. – Jennifer opadła na krzesło. – Twój ojciec zawsze bujał w obłokach, a ty jesteś do niego podobna. Musiałaś poznać twardą rzeczywistość. Zawsze chciałam dla ciebie jak najlepiej.

– Gdzie on jest?

– Nie wiem. – Jennifer przycisnęła palce do powiek. – Nie mam pojęcia. Postanowił więcej nie wrócić. Pamiętasz, jak wtedy na mnie naskoczyłaś? Tak zdecydował. Nie zabraniałam mu kontaktować się z tobą. Nigdy bym tego nie zrobiła. – Opuściła dłoń. – To ja zawsze byłam przy tobie, dzięki mnie miałaś stabilny dom. Opiekowałam się tobą, gdy chorowałaś, pomagałam odrabiać lekcje, a jednocześnie budowałam swoją karierę, żeby zapewnić nam przyzwoite warunki.

– Zgoda, robiłaś to wszystko, ale jedna rzecz ci umknęła. Mnóstwo czasu i wysiłku wkładałaś w kształtowanie mnie według swoich wyobrażeń, ale nie pozwalałaś mi szukać własnej drogi.

– Robiłam wszystko, żeby dać ci poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Chciałam cię nauczyć prowadzić normalne życie.

– Jako nieszczęśliwa, potulna nauczycielka gimnazjum, która farbowała włosy brązową płukanką i ubierała się w beże, żeby przypadkiem nie rzucać się w oczy.

– Jesteś bezpieczna – nie ustępowała Jennifer – i zdrowa. Zdobyłaś wykształcenie, masz zawód.

– To mi nie wystarcza. Ty też chciałaś więcej. Robisz karierę, jeździsz na wakacje, do spa.

W cierpliwy głos Jennifer wkradł się gniewny ton.

– Zapracowałam na to.

– Oczywiście. Samo z nieba nie spadło. – Breen przysiadła naprzeciw matki. – Zostałaś dyrektorką medialną we wziętej agencji reklamowej. Miałaś predyspozycje, determinację i odwagę. Bardzo ciężko pracowałaś. Odniosłaś sukces i podziwiam cię za to. Masz prawo być z siebie dumna. A ja mam prawo iść własną drogą i szukać spełnienia w życiu. – Breen podniosła się z krzesła. – Usunęłam twoje nazwisko z rachunku. Jutro pan Ellsworth powinien się z tobą skontaktować, żeby ustalić, czy chcesz zmienić brokera, czy zostajesz w Allied i otwierasz nowy rachunek. Tak jak prosiłaś, zrobiłam ci zakupy. Podlewałam kwiaty, odbierałam pocztę. Okna, jak widzisz, są otwarte. Sama je pozamykasz. Więcej nie będę przybiegać na każde twoje skinienie palcem.

Dziewczyna wahała się. Nie, jednak powie, co jej leży na sercu.

– Przykro mi, że cię zdenerwowałam, ale postępowałaś nieuczciwie. Skrzywdziłaś mnie. Do dzisiaj mnie to boli.

– Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.

– Możliwe. Może to prawda, ale jak ty to zawsze powtarzasz, tak wygląda rzeczywistość. Czas na mnie. Jestem umówiona z Marco.

– Co zamierzasz robić? Jakie masz plany, Breen?

– Hmm, na początek, zaraz po zakończeniu roku szkolnego lecę z Marco do Irlandii. Chcę zobaczyć miejsce, z którego pochodzi tata. Spróbuję go odnaleźć.

– Nie uda ci się. – Jennifer przycisnęła palce do powiek. – Nic z tego nie wyjdzie.

– A jednak spróbuję. Tak czy owak, po raz pierwszy, odkąd on zniknął, czeka mnie jakaś przygoda.

– Nie rób tego, Breen. Najpierw się zastanów, a potem działaj.

– Pozamykaj okna. Chyba zanosi się na burzę.

Wyszła. Minęła przystanek i szybkim krokiem szła pod gęstniejącymi chmurami.

Mężczyzna w czerni podążał za nią z czarnym parasolem przewieszonym przez ramię. Wiedział, że za szesnaście minut spadnie deszcz.

Nie spodziewał się, że wszystko pójdzie tak szybko i gładko. Oczywiście, przed nim jeszcze daleka droga, ale pierwszy krok został zrobiony.

Zakładał, że będzie musiał skłonić dziewczynę do działania, a tymczasem ona okazała się bardzo przedsiębiorcza. Jeżeli zacznie się wahać, wtedy on będzie musiał podjąć odpowiednie kroki.

Teraz mógł się cieszyć pobytem w Filadelfii, mieście, które go fascynowało. A co do jedzenia: bardzo polubił precle, natomiast rozczarowały go irlandzkie cukierki ziemniaczane, jak je tutaj nazywano. W Irlandii nikt o nich nie słyszał.

Podobały mu się tutejsze dzielnice, małe społeczności i różnorodność architektury. Raz czy dwa wybrał się na wycieczkę po mieście i nieźle się bawił, kiedy przewodnik opowiadał o długiej historii tego miasta.

Oni tutaj nie mieli pojęcia o wielkich dawnych tradycjach i bogatej historii.

Uznał to bajanie za, na swój sposób, urocze.

Filadelfijczyków rozpierała duma, że to właśnie w ich mieście uformował się pierwszy rząd. Działania owego rządu, delikatnie rzecz ujmując, cechował spory chaos, ale poszedł w zapomnienie wraz z upływem czasu.

To bardzo młody kraj. A do tego uparty, agresywny, często przesadnie zachłanny.

A jednocześnie nieobce mu były miłość i nadzieja. Dzięki nim można wiele zdziałać.

Pomyślał o dziewczynie – ona miała obie te cechy i będzie ich potrzebować, chociaż dotąd ukrywała je przed światem, w którym się obracała.

Dziewczyna cały czas szła przed siebie. I dobrze, bo nie przepadał za autobusami. Ale za to polubił pociągi. Jednak, jeżeli ona dalej będzie tak szła, to zmoknie.

Nagle się zatrzymała przed wystawą. Odeszła, cofnęła się. Stanęła. Gdy już miał wniknąć w jej myśli, zdecydowanym krokiem weszła do środka.

Przeszedł przed witryną, przeczytał szyld. Zastanawiał się chwilę.

A potem ze śmiechem na ustach otworzył parasol. Deszcz lunął co do minuty, dokładnie tak, jak przewidział. Zadowolony z rozwoju sytuacji, uznał, że teraz może coś przekąsić. Miał ochotę na bagietkę z mięsem, serem i warzywami. Będzie mu ich brakowało po powrocie do domu – pomyślał.

*

Dwie godziny później Breen weszła do domu. Marco na nią czekał. Bez słowa objął ją i rozkołysał.

– Było okropnie – wyznała.

– Domyślam się. Wino czy lody?

– Czemu nie jedno i drugie?

– Mówisz i masz. Siadaj. Wujek Marco wszystko przygotuje. – Pogładził ją po włosach. – Zmokłaś.

– Trochę. – Opadła na krzesło. Gdy tylko znalazła się w domu, spłynęło z niej zmęczenie. – Nie musisz iść do pracy?

– Pójdę za godzinę, może dwie! – zawołał z kuchni. – Teraz czas na wino, lody i ochłonięcie. Pewnie matka nie była zadowolona.

– Oskarżyła mnie o szperanie w jej prywatnych papierach, wygłosiła kazanie o pochopnym rzucaniu pracy, wytykając mi brak odpowiedzialności i niezaradność w rozporządzaniu finansami. Trzymała w tajemnicy pieniądze od ojca, żeby mnie chronić.

Marco, jak zawsze esteta, wniósł na bambusowej tacy dwa pucharki pełne ciasteczkowych lodów, dwa kieliszki schłodzonego pinot grigio i złożone płócienne serwetki.

– Przed czym? – chciał wiedzieć.

– Zapewne przed samą sobą, ponieważ jestem głupia, nieodpowiedzialna i niezdolna do samodzielnego podejmowania decyzji.

Marco podniósł łyżeczkę do ust.

– Bardzo lubię twoją matkę – wyznał ostrożnie.

– Wiem.

– Zawsze była dla mnie miła. A kiedy ujawniłem, że jestem gejem, nie miała z tym problemu, w przeciwieństwie do mojej rodziny, która nie mogła się z tym pogodzić i nadal mnie nie akceptuje. To się liczy.

– Wiem.

– Lubię ją, ale otwarcie mówię, że ona nie ma racji. Cholernie się myli i jest mi przykro.

– Była bardzo zdenerwowana. I chyba nie tylko dlatego, że złapałam ją na kłamstwie, podłym kłamstwie, z którego usiłowała wybrnąć, szukając wykrętów. Miałam wrażenie, że ona się przejęła i przestraszyła, że ja w jakimś sensie przypieczętowałam swój los czy coś w tym rodzaju.

Uśmiechał się, nabierając lody na łyżeczkę.

– Breen, czy ciebie czasem nie ponosi?

– Możliwe, ale takie miałam wrażenie. Powiedziała, że nie wie, gdzie jest mój ojciec, i raczej jej wierzę. Była za bardzo zdenerwowana na wymyślanie kłamstw na poczekaniu. Kłóciłyśmy się prawie przez całą rozmowę, niemal skakałyśmy sobie do oczu. A potem ona ustąpiła, rozumiesz. Poddała się.

– Powiedziałaś jej, że lecimy do Irlandii?

– Taak i w zasadzie usłyszałam jedynie, że go nie odnajdę. – Breen podniosła kieliszek. – Nie przyznała się, że nie miała racji. Nie przeprosiła. Nie mogła tak po ludzku powiedzieć: przepraszam? – Pokręciła głową.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki