Reyes Monforte

OKRUTNA MIŁOŚĆ

Przekład

Zbigniew Zawadzki

Wydawnictwo WAM

Kraków

Tytuł oryginału

AMOR CRUEL

La desgarradora lucha de una madre española por su hija

© Reyes Monforte, 2008

© Ediciones Planeta Madrid, S.A., 2008

© Wydawnictwo WAM, 2014

Opieka redakcyjna

Anna Pasieka-Blycharz

Redakcja

Aleksandra Marczuk

Korekta

Dariusz Godoś

Projekt okładki

Magdalena Kuc

Foto © Magdalena Kuc

Przygotowanie ebooka

Piotr Druciarek

ISBN 978-83-277-0298-2

WYDAWNICTWO WAM

ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków

tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003

e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

www.wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY

tel. 12 62 93 254-255 • faks 12 62 93 496

e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA

tel. 12 62 93 260, 12 62 93 446-447

faks 12 62 93 261

e.wydawnictwowam.pl

Spis treści

CZĘŚĆ PIERWSZA

CZĘŚĆ DRUGA

CZĘŚĆ TRZECIA

Serce matki to jedyny kapitał, który nigdy się nie wyczerpuje i na który można liczyć zawsze i bez żadnych wątpliwości.

Paolo Mantegazza

Dzieci są kotwicami, które trzymają matkę przy życiu

Sofokles

Są historie, które nas w sobie rozkochują, i osoby, dzięki którym stają sie one niezapomniane.

Bohaterowi mojej najlepszej historii

Nie potrafiła uwolnić umysłu od okropnego obrazu, który wciąż do niej powracał, bezlitośnie podsuwany przez pamięć. Raz po raz przeklinała samą siebie za to, że była wtedy tak naiwna. Próby zrozumienia, jak mogło do tego dojść, przynosiły ból. Jak to się stało, że w jednej krótkiej chwili tak mocno się zakochała? Równie bolesne było rozpamiętywanie całego ciągu zdarzeń, który zaczął się od tamtego głupiego gestu, a w końcu sprawił, że już prawie drugi rok tkwiła w obrzydliwej celi więzienia w hrabstwie Bergen w stanie New Jersey.

María José przeciągnęła drżącą dłonią po czole, od lewej strony do prawej, mocno pocierając przy tym skórę, tak jakby chciała jednym gestem wytrzeć z pamięci ów nieszczęsny moment, usunąć go raz na zawsze, zlikwidować. Ale cały ten ledwie zamaskowany wysiłek woli okazał się daremny, bo znienawidzona wizja nadal ją prześladowała. Choć powieki wciąż miała spuszczone, widziała wszystko z niezwykłą ostrością, zupełnie jakby wspomnienia wyświetlano bezpośrednio na siatkówkach jej oczu, niczym film wypełniony płaczem i milczącym żalem. I tamten obraz – przeklęty obraz – który pamiętała, jakby wszystko to wydarzyło się zaledwie przed momentem.

Zbliżała się północ. María José przechadzała się jedną z ulic nowojorskiego Soho. Obok niej, trzymając ją za rękę, szedł Peter, mężczyzna, którego poznała przez internetową stronę randkową i z którym umówiła się na kolację. Na jednym z rogów natknęli się na grupę muzyków ulicznych, grających melodię, która obojgu wydała się znajoma. Spojrzeli po sobie, uśmiechnęli się, po czym Peter zdjął marynarkę i podał ją Maríi José. Podszedł do muzyków i po kilkunastu sekundach rozmowy, którą prowadził z zawstydzoną miną, zasiadł przy perkusji. María José zobaczyła, jak człowiek, o którym niewiele przecież wiedziała, sięga prawą ręką do węzła czarnego krawata, by go rozluźnić, po czym rozpina kilka guzików białej koszuli. Mocując się z krawatem, pomagał sobie delikatnymi ruchami głowy, które pozwalały mu skierować wzrok ku Maríi José i puścić do niej oko. To właśnie ten gest ostatecznie doprowadził ją do szaleństwa, utwierdził w przekonaniu, że jest w tym mężczyźnie zakochana.

To była ta chwila, której wspomnienie tak niewypowiedzianie ją dziś raniło. „Jak mogłam do tego dopuścić? Jak to się mogło stać? W którym momencie zawaliło się moje życie? Dlaczego nie pozwalają mi być z córką, dlaczego oddzielają mnie od rodziców, od siostry, od moich marzeń?”. Podniosła wzrok i natrafiła na ten sam obraz, w który wpatrywała się od 21 listopada 2006 roku, czyli od dnia, w którym nowojorska policja zatrzymała ją po trzech miesiącach poszukiwań: widok krat więziennej celi. Ponownie zamknęła oczy. Ciemność pomagała jej przenieść się we własnej wyobraźni w miejsce niezbyt odległe, ale całkowicie odmienne. Miała widzenia prawie jak w malignie: kiedy otworzyła oczy, zdawało się jej, że znów widzi u swoich stóp linię kreśloną przez dachy nowojorskich wieżowców, niezmienną, taką samą jak zawsze.

Kontrast między tymi obrazami był zbyt trudny do niesienia.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Jeśli tak wygląda wasza miłość, błagam was, żebyście mnie nienawidzili.

JEAN BAPTISTE POQUELIN (MOLIER)

„Sycylijczyk”

∙ 1 ∙

Widok z okien apartamentu położonego w zachodniej części Nowego Jorku był przedmiotem zazdrości wszystkich znajomych i dumą Maríi José. Za każdym razem, kiedy wyglądała przez ogromne okna okalające werandę jej mieszkania i pozwalające podziwiać nowojorską linię dachów – tę samą, która uwieczniona na pocztówkach i fototapetach eksponowana była do znudzenia w tutejszych sklepach z pamiątkami – odczuwała radość życia i apetyt, by zjeść cały świat.

Uśmiechała się mimowolnie, ilekroć jej spojrzenie zaczynało błądzić po idyllicznie narysowanym horyzoncie. Miała wtedy poczucie, że cała skrząca się światłami metropolia leży u jej stóp.

– Nowy Jorku, tu jestem! Zrób dla mnie miejsce, bo mam zamiar zabawić tu dłużej. I uprzedzam, że będzie się o mnie sporo mówić!

W czasach, kiedy była jeszcze dzieckiem, rodzice zdecydowali, że zarówno ona, jak i jej siostra Victoria będą studiować za granicą. Chcieli, żeby córki opanowały angielski i zdobyły to niezwykle cenne doświadczenie, jakim – w ich przekonaniu – było pełne wtopienie się w kraj inny niż rodzinny – w język, kulturę i obyczaje odmienne od tych, które za sprawą tradycji rodzinnej dziewczynki przyswajały sobie od najmłodszych lat. Już w bardzo wczesnym wieku María José miała możliwość pobierania nauk za granicą. Dzięki programom wymiany uczniów trafiła kilka razy do małych miasteczek w Irlandii i Wielkiej Brytanii. Ale od momentu, kiedy jako zaledwie siedemnastoletnia dziewczyna została przyjęta do liceum w Pensylwanii, zrozumiała, że jej przyszłość będzie związana ze Stanami Zjednoczonymi – krajem, który uwielbiała, wręcz ubóstwiała, i z którym postanowiła złączyć swój los, kiedy tylko nadarzy się ku temu okazja. I taka okazja właśnie nadeszła.

María José Carrascosa, z zawodu prawniczka, właśnie zaczynała nadawać kształt swemu prywatnemu „amerykańskiemu marzeniu” i pragnęła, żeby cały świat o tym wiedział i brał w tym procesie udział. Uznała, że najlepszym sposobem, żeby to osiągnąć, będzie wydanie kolacji we własnym mieszkaniu. Kupiła je dzięki pomocy rodziców i własnej umiejętności targowania się. Apartament był położony w świetnej okolicy. To właśnie w jego ścianach zaczęły kiełkować pomysły, których celem było zapewnienie Maríi José dostatniego życia.

– Zadzwonię do Davida. Na pewno pomoże wszystko zorganizować – pomyślała.

David był młodym fryzjerem – jej najlepszym przyjacielem i niestrudzonym powiernikiem. Spotkali się na urodzinach wspólnej znajomej, która chciała ich ze sobą poznać, wiedząc, że oboje są Hiszpanami i mieszkają w Nowym Jorku, na dodatek – jakby nie dość było tych zbiegów okoliczności – przy tej samej ulicy. Po pewnym czasie, kiedy solenizantka zdmuchnęła już urodzinowe świece, María José podeszła do Davida, co było zadaniem dość skomplikowanym ze względu na dużą liczbę zebranych, w większości zresztą Latynosów.

– Ty jesteś David, prawda? Chciałam cię poznać.

Od tamtej chwili stali się nierozłączni. On był oczarowany – niemal zahipnotyzowany – inteligencją, urodą, zaradnością i witalnością tej żywej i wesołej kobiety. Ona zaś zachwyciła się nieśmiałym i dobrodusznym mężczyzną, ponieważ czuła się przy nim podziwiana i kochana. Nietrudno było ich spotkać razem o dowolnej porze, w dowolnym zakątku miasta: w sklepach, restauracjach, supermarketach, w kinie, na wystawach malarstwa, a przede wszystkim – po zapadnięciu zmroku – w klubach tanecznych. Oboje uwielbiali tańczyć, szczególnie gdy chodziło o popisy na głównym parkiecie przy akompaniamencie latynoskich rytmów. Dzięki zręczności, jaką oboje wykazywali, i radości, którą zarażali innych, nierzadko się zdarzało, że pozostali tancerze tworzyli wokół nich krąg i wspomagali ich rozkołysane ruchy okrzykami zachęty oraz klaskaniem w dłonie. Ich taneczne występy zawsze kończyły się gromką owacją widzów wyrażającą głęboki podziw. Wielokrotnie oboje stawali się atrakcją wieczoru. Rozumieli się, cieszyli się swoim towarzystwem i byli idealnie zgrani – jakby dla siebie stworzeni. I do pewnego momentu wydawało się, że żadne z nich nie potrzebuje niczego więcej. Aż do pamiętnej kolacji, która miała miejsce w domu Maríi José.

Niewielu przyjaciół i znajomych było gotowych zignorować to wydarzenie. Przebywanie w towarzystwie Maríi José z całą pewnością sprawiało wszystkim przyjemność. Jej ekstrawertyczna osobowość, dobry humor, umiejętność prowadzenia zajmujących rozmów, uwodzicielski sposób opowiadania o rozmaitych rzeczach, pozwalający w parę sekund przykuć uwagę słuchaczy, a nawet niespotykana pewność siebie, którą w niektórych sytuacjach wykazywała – wszystko to sprawiało, że podczas spotkań towarzyskich zajmowała zawsze centralne miejsce, co niektórzy mogli mylnie interpretować. Także magia mieszkania należącego do pochodzącej z Walencji pani mecenas sprawiała, że wręcz nieprawdopodobne było odrzucenie zaproszenia na miły wieczór w jej towarzystwie. Nikt bowiem nie chciał przegapić okazji obejrzenia panoramicznego widoku Nowego Jorku, który oferowało mieszkanie Maríi José. W rzeczy samej, wielu gości przyszło wyposażonych w aparaty fotograficzne lub wideokamery, z zamiarem uwiecznienia linii nowojorskiego horyzontu, jeszcze nieokaleczonej przez międzynarodowy terroryzm.

Kolacja była obfita i smaczna. Nie zabrakło też okazji do sugestywnej prezentacji hiszpańskich win. María José – gospodyni doskonała – musiała w tym celu odwiedzić kilka najlepszych sklepów winiarskich w okolicy. Kiedy podejmowała ten wysiłek, pocieszała ją myśl o sukcesie, który musiał zwieńczyć wytrwałe poszukiwania. Po posiłku przyszła pora na zwierzenia. Była to niewątpliwie najzabawniejsza część tego typu spotkań – oczekiwana przez wszystkich w napięciu, ponieważ stanowiła okazję, by wyzwolić się z codziennej, zwykle nudnej rutyny, której wspomnienie pozostawił zebranym dobiegający kresu dzień. O tak późnej godzinie w domu Maríi José zostawali już tylko najbliżsi przyjaciele, którzy – gdy rozwiązywały się im języki – popuszczali przy tej okazji wodze wyobraźni.

Tamtej nocy zostały w końcu tylko trzy przyjaciółki gospodyni oraz David jako jedyny przedstawiciel płci męskiej. Nadszedł też czas – o czym wszyscy zgodnie zapewniali – „na ostatnią już kolejkę tego pysznego i niezwykle drogiego wina”. Ożywiona rozmowa dotyczyła najnowszych przeżyć miłosnych jednej z kobiet, uczuciowego rozczarowania, które stało się niedawno udziałem drugiej, oraz niepohamowanego apetytu seksualnego, który znaczył życie najstarszej z nich – opowiadającej zresztą o tych sprawach w taki sposób, że jedyny facet w towarzystwie poczuł się zgorszony. Pośród tych opowieści María José poprosiła w pewnym momencie zebranych o chwilę ciszy i spokoju, chcąc wznieść toast. Po serii teatralnych odchrząknięć i prób przykucia uwagi zebranych wszelkimi możliwymi sposobami – a opanowała tę sztukę do perfekcji – zabrała w końcu głos. Wszystkie spojrzenia skierowały się na nią, tak jakby oczekiwano, że powie coś naprawdę wyjątkowego, co będzie wyrazistym zakończeniem doskonałej imprezy.

– Drogie panie – tu zrobiła pauzę dedykowaną specjalnie Davidowi, do którego skierowała uśmiech i pełen udanej kurtuazji ukłon – oraz drogi panie. Oto moje przesłanie: pragnę znaleźć sobie życiowego partnera!

Ostry śmiech koleżanek przerwał ciszę i skupienie, które zapanowało chwilę wcześniej na skutek sygnałów wysyłanych przez gospodynię. Goście poczuli się zawiedzeni złożoną deklaracją.

– I o co tyle hałasu? Przecież to nic nowego! A myślisz, że czego byśmy sobie mogły bardziej życzyć, ślicznotko?

Śmiechy nie ustawały. Wznoszono kolejne toasty, ale nie tyle za panią domu – która i tak monopolizowała je przez większą część wieczoru – ile za miłość. Jednak żadna z obecnych kobiet nie wydawała się rozumieć prawdziwego znaczenia wyznania złożonego chwilę wcześniej przez Maríę José.

Inaczej było w przypadku Davida, który wyczuwał swoją serdeczną przyjaciółkę tak dobrze, jakby oboje porozumiewali się jakimś specjalnym szyfrem, do którego klucz znali tylko oni. Wiedział, że María José pragnęła znaleźć sobie partnera. Ale nie każdy był jej wart. Zainwestowała w siebie zbyt wiele czasu, pieniędzy i wysiłku, by teraz miała stać się kobietą, gotową z dnia na dzień związać się z byle kim. Nie chciała zbytnio ryzykować. Nienawidziła myśli, że miałaby się bawić w „kocha, lubi, szanuje” z każdym napotkanym mężczyzną, nie chciała czuć się przymuszona do udziału w absurdalnym i nudnym castingu za każdym razem, gdy ktoś zbliży się do niej w dyskotece, stołówce czy na skrzyżowaniu podczas oczekiwania na zielone światło – co zresztą zdarzało się jej dość często. Miała poczucie, że nie chce tracić już czasu na udział w tych typowych – jak to określała – drobnych gierkach emocjonalnych. Miała ochotę na coś bezpiecznego. Czuła się zmęczona i znużona próbami. Potrzebowała czegoś definitywnego. Zbliżała się do czterdziestki i w jej życiu nie było już miejsca na dalsze eksperymenty z zamkami z piasku.

Przeżyła już dość rozczarowań i nieudanych związków. Właśnie kilka miesięcy wcześniej doszła do siebie po zawodzie miłosnym i nie miała najmniejszej ochoty ponownie doświadczać takiego uczucia. Zdecydowanie nie chciała fundować sobie kolejnego niepowodzenia w relacjach z mężczyznami. Musiała mieć jasny umysł, by wcielać w życie ambitne projekty zawodowe i czerpać z nich korzyści finansowe, odnosić sukcesy i zdobywać uznanie. Wszystko już przemyślała, i wnioski, do jakich doszła, wydały się jej szalenie pociągające.

Kiedy w końcu wzniesiono ostatni toast i goście zaczęli do niej podchodzić, żeby pogratulować udanego wieczoru, jedna z przyjaciółek, Katrina, szepnęła jej do ucha:

– Naprawdę chcesz kogoś znaleźć? Wiem, jak to zrobić.

Wypiła jednym haustem pozostałe w kieliszku wino i po chwili teatralnego zachwytu nad trunkiem odsłoniła przed przyjaciółką swój sekret:

– Internet. Nic już nie komplikuj, moja droga. To jest bezpieczniejsze i pewniejsze niż jakakolwiek inna metoda, która mogłaby ci przyjść do głowy. To tak jak dobieranie kostiumu, torebki i kapelusza z katalogu. Wybierasz to, co ci najbardziej odpowiada, i nie musisz tracić czasu na sprawdzanie wszystkich fasonów. A jak potem coś ci nie pasuje, wiesz już, co robić. Naprawdę, to całkiem łatwe. Żadnej frywolności – tylko trzeźwa analiza. W naszym wieku trzeba unikać głupot.

Twarz Maríi José wyrażała jednocześnie skrajne zdumienie i zakłopotanie. Nie wiedziała, czy przyjaciółka mówi poważnie, czy się z niej naigrawa, czy też zawartość alkoholu w jej krwi osiągnęła tak niepokojąco wysoki poziom, że jej mózg nie funkcjonował tak jak powinien u dorosłej kobiety. Niemniej jednak jej rozmówczyni zinterpretowała ten wyraz twarzy, pełen zadziwienia i oszołomienia, jako oznakę aprobaty wobec złożonej propozycji. Z tego też powodu Katrina bez wahania zasugerowała przyjaciółce – z nieco wyniosłą miną charakterystyczną dla osób, które mają się za nosicieli arcyważnego klucza pozwalającego uzyskać dostęp do wielkiej tajemnicy – że zadzwoni do niej nazajutrz i, o ile María José nadal będzie zainteresowana ofertą, wezmą się razem do dzieła. María José obiecała, że to przemyśli.

∙ 2 ∙

Następnego dnia María José sama zadzwoniła do Katriny, choć właściwie nie wiedziała, czemu to robi. Czy chciała się upewnić, że przyjaciółka bezpiecznie wróciła do domu? A może chciała sprawdzić, czy poprzedniego wieczoru mówiła poważnie? Niewykluczone zresztą, że zadzwoniła wiedziona zwykłą ciekawością. Przez cały czas bowiem bawiło ją i intrygowało zgadywanie, jaki też plan obmyśliła jej prywatna stręczycielka. Wypicie kawy w jej towarzystwie mogło rozwiać wszelkie wątpliwości.

Po południu przyjaciółki znów spotkały się w tej samej scenerii co poprzedniego wieczoru. Tym razem jednak wino zastąpiły aromatyczna kawa, egzotyczna herbata i ciasteczka do pogryzania podczas rozmowy.

– W sieci trzeba być ostrożnym, zresztą tak samo jak w życiu.

Maríę José śmieszył akademicki ton, który przybierała jej przyjaciółka, ilekroć uważała, że musi coś komuś wytłumaczyć – czy to objaśnić, jak dojechać metrem do Empire State Building, czy też przekazać, jak przygotować słynny rostbef według jej rodzinnej receptury.

– Na świecie jest wielu ludzi pozbawionych skrupułów i nie ma co ułatwiać im zadania. Ale ja znam pewien poważny i dyskretny portal, w którym można znaleźć profil dokładnie takiej osoby, o jaką ci chodzi. Oczywiście, i tak będziesz potrzebować sporo czasu i trochę wytrwałości. Ale mówię ci, nie chodzi o zwykły portal randkowy, tylko naprawdę wirtualny kunszt. Jak to mówią u was w Hiszpanii… koronna robota?

– Koronkowa.

María José nie ukrywała, że cała sytuacja ją bawi, choćby z racji tej absurdalnej pozy erudytki, którą przybrała jej przyjaciółka.

– Wszystko jedno. Posłuchaj, znam parę osób, które wypróbowały ten portal i teraz są zachwycone. Oczywiście byli i tacy, co nie mieli tyle szczęścia i musieli wszystko zaczynać od nowa. Tego nigdy nie można przewidzieć, zanim się nie spróbuje. Znasz moją zasadę, Mary Jo: trzeba żałować tego, co się zrobiło, a nie tego, z czego się zrezygnowało.

Katrina przez chwilę zastanawiała się nad zdaniem, które właśnie wypowiedziała, tak jakby nie była pewna, czy nie popełniła w nim błędu. Kiedy jednak zobaczyła, że jej złota zasada wywarła pożądany efekt, przestała się przejmować i ciągnęła dalej:

– Zostawię ci adres i sama zdecydujesz. I potem mi opowiesz, jak ci idzie… jeśli będziesz chciała, oczywiście – zakończyła tonem, który nie pozostawiał wątpliwości, że to ostatnie zastrzeżenie wypowiedziane zostało nie całkiem szczerze.

– Nie, wejdźmy tam od razu. Jeśli to rzeczywiście tak wygląda, jak mówisz, niewiele ryzykuję.

Kiedy jednak María José zobaczyła, że stoi przed nią zadanie udzielenia odpowiedzi na cztery tysiące pytań – albo będzie musiała odłożyć na przyszłość ewentualne nowe doświadczenia z globalnym środowiskiem – dopadły ją wątpliwości i poczuła pewne rozczarowanie.

– Cztery tysiące pytań?! To nie chodzi o żaden profil! To jest sposób na obrabowanie człowieka z czasu i nadużycie jego cierpliwości, tak jak w całym internecie. Może potrzebują jeszcze, żebym im podała grupę krwi i czas jej krzepnięcia!

– No tak, o to też pytają. Trochę dalej.

Katrina zaczęła zbierać swoje rzeczy i wkładać płaszcz. Robiło się późno, a od pewnego czasu widziała, że jej obecność wcale nie jest aż tak ważna, jak jej się wcześniej zdawało.

– Są ludzie, którzy chcą mieć wszystko pod kontrolą – wyjaśniła. – Nie masz pojęcia, ile jest na świecie rzadkich i słabo poznanych chorób. Trzeba uważać, z kim się umawiasz, trzeba o wszystkim myśleć. Idę już. Cierpliwości, kochana – poradziła przyjaciółce, wykonując wargami gest składania pocałunku. – Jeśli się chce coś osiągnąć, trzeba być cierpliwym. Zadzwoń do mnie.

María José spędziła przed ekranem komputera trzy dni, odpowiadając na wszelkiego rodzaju pytania – na jedne chętniej, na inne z mniejszym zapałem. W miarę jak wystukiwała na klawiaturze odpowiedzi dotyczące jej upodobań, preferencji, gustów, wykształcenia, ilorazu inteligencji, pozycji społecznej i ekonomicznej – oraz drugą, taką samą porcję danych związanych z osobą, którą chciałaby poznać – poczuła, że jej palce omdlewają, a kręgosłup za chwilę pęknie. Nadszedł moment, w którym najzwyczajniej musiała zrobić przerwę w niekończącym się i wycieńczającym ją wywiadzie, choćby po to, żeby rozprostować kości i pozwolić odpocząć palcom, porozciągać się i uwolnić od napięcia.

– Mam po dziurki w nosie tych waszych pytanek. Jeśli z tego wszystkiego nic nie wyjdzie, walnę Katrinę laptopem w łeb, za to że mnie namówiła na coś tak absurdalnego! – obiecywała sobie w duchu.

Kiedy zdołała wreszcie odpocząć i pozbyć się stuporu, w który wpadła w poprzednich dniach, była już niedziela. Od dziecka lubiła się wylegiwać w łóżku, szczególnie w święta, kiedy nie było ku temu żadnych przeszkód. Także i tego dnia spędziła trochę czasu, leżąc i oddając się słodkiemu nieróbstwu. Nie była w stanie ocenić, jak długo ten stan trwał, ale też w najmniejszym stopniu jej to nie trapiło. W końcu postanowiła wstać i stawić czoła wyzwaniom dnia, który zapowiadał się relaksowo i całkowicie domowo. Zaparzyła sobie filiżankę mocnej kawy, która intensywnie parowała niesiona z kuchni na taras – zupełnie jakby chciała zostawić po sobie jakiś ślad, dzięki któremu dałoby się ją potem wytropić. Następne kilka minut María José podziwiała cudowny widok miasta, aż do chwili, kiedy upijając kolejny łyk pysznej i energetyzującej kawy, odwróciła się tak, że w jej polu widzenia znów znalazł się komputer.

Po chwili zastanowienia zasiadła przed migoczącym ekranem.

– Zobaczmy, czym mnie dziś zaskoczysz – pomyślała.

Minął niemal tydzień od czasu, kiedy skończyła odpowiadać na niezliczone pytania dotyczące wymarzonego profilu jej idealnego mężczyzny. Większość tego czasu spędziła trawiona gorączką kolejnego projektu biznesowego i kompletnie zapomniała sprawdzić, jakie rezultaty przyniosła tamta orgia pytań i bardzo osobistych dociekań. Nowe wyzwania zawodowe zawsze podnosiły poziom adrenaliny Maríi José i przekształcały ją w kobietę jeszcze bardziej nadaktywną niż zwykle. Ta hiperaktywność bez wątpienia przekraczała wówczas wszelkie znane normy i sprawiała, że część znajomych znikała na pewien czas z jej życia, bo nie potrafiła nadążyć za przyspieszonym rytmem jej funkcjonowania. Ale oczywiście przy założeniu, że w takich sytuacjach María José w ogóle miała ochotę ich widywać – w jej przypadku bowiem było to założenie zbyt śmiałe. Nowy biznes, tym razem związany ze sprzedażą oliwy, zajmował wszystkie jej myśli, tak jak w swoim czasie projekt dotyczący cukru. Gorąco pragnęła, żeby tym razem szczęście wreszcie się do niej uśmiechnęło, a konto bankowe napęczniało.

– Biedna babcia – wspominała María José – tak mi pomogła finansowo przy tej historii z cukrem i okazało się, że wszystko na próżno. Co za pech!

Nie rozstając się ze swą poranną dawką kofeiny, María José zaczęła wystukiwać na klawiaturze adres portalu, który podsunęła jej przyjaciółka. Chciała dostać się do skrzynki stworzonej specjalnie po to, żeby przyjmować ewentualne odpowiedzi na jej poszukiwania. Kiedy już się zalogowała, mimowolnie szeroko otworzyła oczy i usta – jednocześnie, tak jakby wszystkie obracały się na jednym, perfekcyjnie naoliwionym zawiasie, zapewniającym ich zsynchronizowany i płynny ruch.

– Nie wierzę… Co… co to jest?

Ponad tysiąc czterysta osób zainteresowało się jej zapytaniem i liczyło na to, że zwróci na nie uwagę. Niektóre wręcz o to błagały. A przecież ograniczyła poszukiwania do dwóch miast – Nowego Jorku i Filadelfii – tak jak jej doradziła promotorka całego przedsięwzięcia, przyjaciółka Katrina. Wciąż jeszcze oszołomiona liczbą odpowiedzi, która pozwalała uwierzyć, że naprawdę jest dobrem intensywnie poszukiwanym, zaczęła otwierać wiadomości na chybił trafił. Zawierały one najrozmaitsze rodzaje fotografii i dokumentów załączanych na potwierdzenie tego, o czym zapewniały poszczególne profile. Przed jej oczyma zaczęli paradować na zdjęciach mężczyźni mniej lub bardziej atrakcyjni fizycznie, ale pragnący pozytywnie zaskoczyć adresatkę najróżniejszymi przejawami swojej pozycji społecznej i kondycji finansowej. Niektóre z tych przekazów uderzały całkowitym brakiem skrupułów w kwestii udowadniania siły nabywczej ich nadawców i przechwalania się nią bez szczególnych zahamowań i fałszywej skromności. W części co bardziej ekscentrycznych zgłoszeń z pewnością nie starczyło miejsca ani na skromność, ani na przyzwoitość.

Wszystko to byłoby znacznie bardziej zabawne, gdyby można było się tym z kimś podzielić. Działając pod wpływem tego przeświadczenia, María José zadzwoniła, nie tracąc ani sekundy, do swego wiernego giermka. Była przekonana, że w jego obecności zdoła wycisnąć z tej nieoczekiwanej korespondencji więcej zabawy i istotnych treści.

– David – rzuciła w słuchawkę – przechodź przez ulicę i przyjdź tu do mnie. Chcę, żebyś coś zobaczył.

Kiedy już oboje, niemal zahipnotyzowani, wpatrywali się w ekran komputera, nieustannie plujący datami, liczbami i fotografiami – wręcz tysiącami fotografii – ich komentarze stały się znacznie bardziej soczyste. Szczególne zainteresowanie wzbudziła w nich fiszka pewnego mężczyzny greckiego pochodzenia, który pozował do zdjęcia uśmiechnięty, stojąc przed ogromnym jachtem, ledwo mieszczącym się na ekranie.

– Przecież ten facet jest wielkości komara. W ogóle go nie widać na tle tego statku.

Inny zaś – w opinii podekscytowanych przyjaciół – połyskujący nadmierną opalenizną, wyglądał, jakby dosiadł konia, by objechać swoje posiadłości, na których wznosił się pałac: jeden z tych, w których liczba łazienek przyciąga uwagę bardziej niż liczba sypialni. Było też zgłoszenie pewnego Francuza, który sfotografował się, siedząc w fotelu prywatnego odrzutowca. „Zmieścimy się tu oboje i stąd będziemy poznawać świat. Na twoim miejscu nie traciłbym z pola widzenia mężczyzny, który do tego wszystkiego wciąż ma jeszcze bujną czuprynę”.

Na śmiechach, komentarzach i snuciu rozmaitych wizji María José i David spędzili całą niedzielę. Po kolacji mężczyzna zamierzał zrobić sobie wolne i oderwać się od istnego młyna, w którym tkwili oboje od kilku godzin. Kiedy zaczynał się mościć na sofie, María José znów go zawołała.

– Szybko, chodź tu, zobacz, jaka małpa!

– A ten czym się chwali? Ma harem, pustą plażę, jest właścicielem nowo odkrytej planety, którą chce ochrzcić twoim imieniem…?

– Ależ nie, głuptasie. Nic takiego. Ma misia – pluszowego misia oraz choinkę. To ci przystojniak!

– Biedaczek, naiwna duszyczka… I co chce z tym zrobić? – Wypowiadając te słowa, David miał nadzieję, że przyjaciółka pozwoli mu pozostać w wygodnej pozycji, ale się rozczarował.

– Mógłbyś tu przyjść i spojrzeć? Zakładałam, że jesteś tu po to, żeby mi pomagać.

David wyczuł w głosie Maríi José nutę impertynencji i uwierzył, że jego przyjaciółka rzeczywiście natrafiła tym razem na coś odmiennego, co wyjątkowo przyciągnęło jej uwagę. Były to dwa zdjęcia, które przysłał niejaki Peter Innes. Na jednej z tych fotografii mężczyzna, w swetrze z grubej wełny, obejmował małego, pluszowego misia, a na drugiej szczerzył się w uśmiechu, stojąc pod bujną, rozłożystą choinką przystrojoną lśniącymi ozdobami.

– Ale, Mary Jo, jeśli on ma tylko ten świerk z kolorowymi bombkami, który za nim stoi, to… to dlaczego tak mu się przyglądasz? – zapytał całkiem szczerze.

– David, błagam cię, nie mów mi, że patrząc na to zdjęcie, nie wyczuwasz jakiejś czułości… – Znów spojrzała na przesłany plik i na fotografie. – Mnie się podoba.

– No owszem, nie mówię, że nie. Ale może mi powiesz, jakie masz plany w związku z choinką obwieszoną łańcuchami i z tym pluszowym misiem. Naprawdę, czasem z trudem za tobą nadążam…

Jeszcze tego samego wieczoru María José postanowiła wysłać do Petera Innesa wiadomość z zamiarem wyrażenia w niej wstępnego zainteresowania. Po pierwszym e-mailu posypały się kolejne, wysyłane przez obie strony, a w końcu codzienny już czat przerodził się w pierwsze spotkanie. To miała być kolacja w którejś z restauracji w Little Italy1 – jednej z nowojorskich dzielnic o najstarszej tradycji, długiej historii i bogatej legendzie, którą w dużej mierze zawdzięczała międzynarodowej sławie realizowanego tam ogromnie popularnego cyklu filmowego Ojciec chrzestny.

María José wiedziała, że tego wieczoru musi wyglądać naprawdę wystrzałowo. Nie mogła nikogo zawieść – włącznie z samą sobą. Musiała promieniować, zadziwiać, po prostu wypaść doskonale. Nie miała najmniejszych wątpliwości, że trzeba skorzystać z pomocy Davida: to on musiał zadbać o przygotowanie jej na tę okazję.

Wiedziała, że jej obecny powiernik i przyjaciel w czasie, który upłynął od jego przyjazdu do Nowego Jorku i znalezienia pierwszej pracy w zakładzie fryzjerskim w dzielnicy Chelsea, stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych nowojorskich fryzjerów. Od pierwszego kontaktu wzbudzał sympatię i każda z klientek chciała powierzyć swój wygląd jego niezwykłym umiejętnościom. Nikt, kto widział go przy pracy i miał okazję przyjrzeć się jej rezultatom, nie dziwił się, że ten przybysz z Madrytu zarabia około dziesięciu tysięcy dolarów tygodniowo plus napiwki pozostawiane przez wdzięczne klientki – napiwki równie imponujące co lista oczekujących na przyjęcie kobiet. David dawał pokaz swoich talentów artystycznych w ponad dwudziestu salonach piękności na całym świecie, a w Stanach Zjednoczonych przebywał bez legalnych dokumentów – tylko dlatego, że zwyczajnie nie miał ochoty starać się o nie. Jego układ z właścicielką salonu fryzjerskiego był dość prosty: dla siebie zostawiał połowę zarobków, a drugą otrzymywała ona. María, z pochodzenia Kolumbijka, starała się jak mogła, żeby David był zadowolony i nie chciał odejść do konkurencji. Proponowała nawet małżeństwo – wyłącznie po to, żeby pomóc mu zalegalizować pobyt w Stanach Zjednoczonych, ale on zawsze odmawiał. Ośmielił się jedynie towarzyszyć szefowej w kilku wyprawach do outletów znanych marek, z których wychodził zawsze w nowej marynarce i świetnie dobranych spodniach.

David mieszkał w Stanach Zjednoczonych prawie od czterech lat i jako że nie szukał kłopotów, one także go omijały. Zwykł wspominać dzień, w którym przybył do tego kraju. Wyszedł nieco niezgrabnie z samolotu, do którego wsiadał w Madrycie trochę zmordowany na skutek przyjęcia pożegnalnego, które zorganizowali mu przyjaciele. Z sumą sześciuset euro w kieszeni wsiadł do autobusu kursującego z lotniska na Manhattan. Kiedy tam dotarł, w pierwszym hotelu, do którego wszedł, zażądano od niego pięćset dolarów za pokój. Postanowił zatrzymać taksówkę. O dziwo, kierowca okazał się z pochodzenia Kolumbijczykiem. Polecił mu pensjonat, który tak naprawdę był domem schadzek. Daleki od zdenerwowania, które w tych okolicznościach byłoby zupełnie zrozumiałe, David zapłacił za nocleg i znalazłszy się już sam w swoim pokoju, zaczął skakać po łóżku – aż usłyszał niepokojące dzwonienie własnych zębów – i krzyczeć: „Jestem w Ameryce! Jestem w Ameryce!”, podczas gdy pilotem zmieniał jednocześnie kanały telewizyjne. Wydawało mu się zresztą, że w swoim odbiorniku ma ich kilka tysięcy. Następnego dnia znalazł pracę i jego dłonie zaczęły układać fryzury z prędkością przyprawiającą o zawrót głowy.

Od tamtej niemalże cyrkowej sceny, która rozegrała się na wynajętym w burdelu łóżku, minęło ponad trzy i pół roku. A teraz nadszedł moment, w którym zwinność dłoni Davida miała zadecydować o powodzeniu szczególnej misji: musiał zmobilizować całą swoją – niemałą zresztą – wiedzę na temat kobiecej urody, żeby pomóc przyjaciółce. Efekt miał przecież przesądzić o jej przyszłym życiu.

– To będzie mój wieczór, Davidzie. Muszę oszołomić Petera. A ty masz w rękach czarodziejską różdżkę, która potrafi zamienić Kopciuszka w księżniczkę pełną gębą.

I David nie zawiódł pokładanych w nim nadziei. Kiedy skończył pracę, uroda Maríi José świeciła blaskiem jaśniejszym niż kiedykolwiek wcześniej. Zawsze wierny najnowszym trendom (a był to akurat czas, kiedy modne stały się grzywki w różnych tonacjach kolorystycznych), David poddał włosy przyjaciółki działaniu aż ośmiu różnych farb. Od bieli – niemal przezroczystej dzięki refleksom, które nadawały całej grzywce blasku – aż po fiolet, który nałożył bliżej czubka głowy Maríi José. Do tego idealny makijaż, w którym główną rolę odgrywał intensywnie czarny kohl, podkreślający jeszcze bardziej i tak ekspresyjne oczy walencjanki. No i oczywiście bezbłędnie zrobione paznokcie – długie, polakierowane na czerwono z białymi końcówkami, tak jak María José najbardziej lubiła.

– Czerwień zawsze daje dużo siły, pokazuje pewność siebie i skłania do szacunku – zwykła mawiać.

Co do ubioru, zdecydowała się na czarną kreację. Czerń była jednym z jej ulubionych kolorów, a poza tym bez wątpienia najmniej ryzykownym, jeśli chciało się dobrze wypaść i zminimalizować ryzyko niedopasowania do okoliczności. Całości stroju dopełniały odpowiednio dobrane buty i torebka.

Po niemal trzech godzinach intensywnych przygotowań i drobiazgowej inspekcji przed lustrem specjalna klientka Davida była usatysfakcjonowana, czego dowodem był szeroki uśmiech, który wykwitł na jej twarzy. Ucałowała Davida i poprosiła, żeby życzył jej szczęścia.

– Szczęście to będzie miał on, jeśli się w nim zakochasz, Mary Jo – odparł jej przyjaciel. – Tak, to on będzie miał szczęście…

∙ 3 ∙

Pierwszym dźwiękiem, jaki David usłyszał nazajutrz, był dzwonek telefonu. Poprzedniego wieczoru zasnął na sofie, oglądając telewizję, najpewniej jakiś czarno-biały film – jeden z tych, o których dawno temu mawiano, że opowiadają „o miłości i wytwornym życiu”, i które tak lubił. Nie zdołał nawet przenieść się przed zaśnięciem na łóżko i wyłączyć telewizora, który nadal był włączony, kiedy na drugim końcu linii telefonicznej David usłyszał głos Maríi José:

– Chyba mi się podoba. Myślę, że to może być mężczyzna mojego życia. Poraziło mnie.

– Kto ci się podoba? Kto cię niby poraził?

Senne otępienie, które jeszcze nie opuściło Davida, nie pozwalało na jasne rozumowanie, a tym bardziej na precyzyjne odczytanie komunikatu, który tak znienacka zaczął mu przekazywać głos w słuchawce.

– Davidzie – w głosie przyjaciółki wypowiadającej jego imię zabrzmiał wyrzut, zwrócił więc baczniejszą uwagę na jej słowa, gwałtownie starając się oprzytomnieć. – Davidzie, obudź się. A któż by to miał być?

– Dobrze, dobrze, nie denerwujmy się. Opowiedz mi wszystko. Powolutku i przede wszystkim trochę ciszej.

– No to przejdź na drugą stronę ulicy.

Gadali przez kilka godzin. David prosił o coraz to więcej szczegółów. Chciał wiedzieć dosłownie wszystko o pierwszej randce z nieznanym i tajemniczym Peterem. María José nie szczędziła swej nowej zdobyczy komplementów. Wychwalała sposób bycia Petera, otwartość, poczucie humoru, łatwość prowadzenia interesującej rozmowy. Maniery przy stole, dobre wychowanie. Sylwetkę, zielone oczy i naturalność.

– Podoba mi się. Bardzo mi się podoba. Jest taki przystojny! I wcale nie wygląda na swój wiek. Jest ode mnie prawie dziewięć lat starszy, a to spora różnica. I działa na moją korzyść. Mówił, że jest rozwiedziony. Jakieś błędy młodości… rozumiesz. No i uwaga: jest wspólnikiem w firmie, która ma siedzibę na Manhattanie, i teraz, razem z drugim wspólnikiem, analizują sytuację na rynku. Chcą uruchomić system franczyzowy, nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i w innych krajach, włącznie z Hiszpanią. Nie powiesz mi chyba, że to nie jest jakiś znak!

– Jak widzę, wciąż ci się podobają biedacy.

Davidowi wydało się, że ten komentarz nie zachwycił przyjaciółki, ale też najwyraźniej nie zirytował jej za bardzo, bo nawet nie uznała za stosowne pozbawić go następnych naleśników, które zajadał u niej w ramach smakowitego śniadania.

– On jest wyjątkowy. Nie taki jak inni. A poza tym gra na perkusji, co mnie zupełnie rozbraja. Tamten gest niemal przyprawił mnie o miłosny zawrót głowy!

Wyraz twarzy Davida zdradzał, że pogubił się w rozmowie, która jeszcze przed momentem przebiegała gładko. Jego przyjaciółka poczuła się zobowiązana wyjaśnić nieco bardziej szczegółowo, o co chodzi z perkusją.

– Kiedy skończyliśmy kolację, po dwóch godzinach gadania bez chwili przerwy czy milczenia z braku tematu albo ze zdenerwowania, wyszliśmy, żeby trochę się powłóczyć. Nie wiem, jak długo chodziliśmy po ulicach, ale w końcu dotarliśmy do Soho. I tam, za którymś rogiem, natknęliśmy się na grupę kolorowych muzyków, którzy grali na chodniku. To była cudna melodia, wpadająca w ucho, na pewno ją znasz, posłuchaj… – Brak na twarzy Davida widocznej reakcji na popis wokalny przekonał Maríę José, że trzeba dać sobie spokój z występami artystycznymi i kontynuować relację.

– I nagle Peter zdjął marynarkę, poprosił mnie, żebym jej pilnowała, i podszedł do muzyków. Chciał z nimi porozmawiać. Nie wiem, co im powiedział, ale już po chwili zasiadł na miejscu perkusisty. I wtedy zaczęło się najlepsze. Właśnie w tym momencie wydarzyło się coś takiego… No, doszłam do wniosku, że to jest mężczyzna mojego życia.

Zachęcony tym, co właśnie usłyszał, David odruchowo przybliżył się do przyjaciółki, tak jakby chciał dać do zrozumienia, że okazuje jej – jeśli to w ogóle możliwe – jeszcze większą uwagę niż do tej pory.

– W tym momencie, kiedy reszta muzyków stroiła instrumenty, żeby zagrać następny kawałek, zobaczyłam, jak Peter unosi rękę do węzła krawata, chcąc go rozluźnić, o tak, zobacz… – María José próbowała odtworzyć własnymi rękoma gest, który opisywała, żeby David mógł lepiej uzmysłowić sobie, o co chodzi… – i przy tym wykonał taki ruch głową, pokręcił nią z lewa na prawo, a jednocześnie rozpinał górne guziki białej koszuli. Zupełnie oszalałam. Zobacz, co się ze mną dzieje – mówiła, wyciągając w kierunku przyjaciela i powiernika trzęsącą się prawą dłoń. – Zupełnie jakbym zwariowała. Mam wrażenie, że w jednej chwili mnie poraziło. Tak, na pewno. Tak właśnie było. Dlaczego akurat mnie spotkało coś takiego? Uwierzyłbyś w to?

David wykonał gest, jakby zamierzał odpowiedzieć, ale jego gadatliwa rozmówczyni nie dopuściła go do głosu.

– Mam ochotę znów go zobaczyć i nie sądzę, że wytrzymam długo. Umówiliśmy się już nawet na kolację, na jutro…

Po drugiej kolacji nastąpiło wiele kolejnych, aż w końcu nadeszła pora, by María José zorganizowała u siebie jedną ze swych słynnych imprez i przedstawiła Petera towarzystwu. On zaś w najmniejszym stopniu nie zawiódł podekscytowanych i zaintrygowanych gości, którzy licznie przybyli na kolację – tym razem już nie dla słynnej nowojorskiej linii dachów, pozwalającej się podziwiać z tarasu apartamentu Maríi José. Teraz bowiem główną atrakcją był zgoła inny obiekt. Wszyscy pragnęli poznać tajemniczego mężczyznę, do którego wzdychała twarda i wymagająca prawniczka z Walencji. Tego, który zdołał ją w sobie rozkochać, którego profil internetowy odpowiadał jej oczekiwaniom bardziej niż jakikolwiek inny – a to oznaczało egzamin zdany z wyróżnieniem.

Najbardziej z całej grupy znajomych denerwował się David, co było zresztą zupełnie zrozumiałe. Od pierwszej chwili był przecież świadkiem tej historii, był w nią zaangażowany mocniej niż ktokolwiek inny spośród przyjaciół Maríi José. W końcu nie na darmo stworzył nowy look przyjaciółki, który przydał jej blasku podczas pierwszej randki. Może właśnie z tego powodu, a może po prostu ze względu na swą wielką sympatię dla tej kobiety, David, stanąwszy twarzą w twarz z Peterem, był tak zdenerwowany, że z trudem ukrywał swój stan.

– Ty musisz być David. María José dużo mi o tobie opowiadała.

Fryzjer, mocno poruszony sytuacją, poszukał wzrokiem potwierdzenia w oczach przyjaciółki, a wreszcie kiwnął głową.

– Jesteśmy jak brat i siostra. I nie myśl, że ona nie opowiada mi o tobie. Od kilkunastu dni nie mówi właściwie o niczym innym.

W trakcie kolacji opowieści krążyły wokół stołu równie żwawo jak wino. Większość z nich dotyczyła randek i kolejnych spotkań nowej pary. Omawiano też najróżniejsze kwestie dotyczące nowego członka grupy – a wszystko to nie obyło się oczywiście bez badawczych spojrzeń i gestów aprobaty biesiadników, z których jedni byli bardziej dyskretni, inni mniej. Na wszystkich Peter zrobił wrażenie człowieka uroczego i szalenie zabawnego. W jego towarzystwie śmiech nie ustawał. Wszystko potrafił zręcznie skomentować, a kiedy głos zabierał inny z gości, grzecznie słuchał, choćby mówca opowiadał o czymś zupełnie nieinteresującym.

Wszystko wskazywało więc na to, że niebawem dla nowej pary nadejdzie czas wspólnego życia i że życzenie wypowiedziane podczas pamiętnego toastu, wzniesionego niedawno przez Maríę José – który przybrał postać desperackiego okrzyku: „Pragnę znaleźć sobie życiowego partnera!” – jest na najlepszej drodze, by się spełnić. W niedługim czasie tak właśnie się stało.

Związek Maríi José z mężczyzną, który obejmował pluszowego misia i ustawił się pod bożonarodzeniową choinką, by uwieczniono jego oblicze, zacieśniał się coraz mocniej. Niezależnie od tego prawniczka z Walencji kontynuowała swoje dotychczasowe zajęcia i niestrudzenie próbowała realizować nowy, ambitny projekt biznesowy. Chciała założyć firmę importującą hiszpańską oliwę, na punkcie której – nie miała co do tego żadnych wątpliwości – Amerykanie oszaleją. Pracowała od miesięcy nad pomysłem sprowadzania oliwy z Andaluzji do Nowego Jorku. Spędzała bezsenne noce, siedząc przed komputerem, zagrzebana w stosie papierów, raportów, dokumentów, liczb, tabel, procentów, rozmaitych danych technicznych – a wszystko po to, by nadać kształt projektowi, który miał się stać przedmiotem zazdrości firm zajmujących się marketingiem. Ta praca pochłonęła wiele miesięcy – w większości przypadających na okres, zanim jeszcze Peter wkroczył do jej życia za pośrednictwem Sieci. Kiedy w końcu projekt przyjął ostateczny kształt, jego autorka była przekonana, że interes po prostu nie może nie wypalić, ponieważ wzięła pod uwagę wszystkie możliwe czynniki. Tak jej się w każdym razie wydawało.

Pewnej nocy, kiedy zaczynało już świtać, Davida obudził nagły i ostry dźwięk telefonicznego dzwonka. W pierwszej chwili miał wrażenie, że ktoś próbuje wyciągnąć mu serce przez gardło. Na drugim końcu linii usłyszał Maríę José w stanie kompletnej histerii. Wydawała z siebie dziwne, niezrozumiałe dźwięki, od których Davidowi zaświeciły się wszystkie możliwe lampki alarmowe. Wśród tych odgłosów był w stanie rozróżnić tylko trzy słowa: „wirus”, „komputer” i „projekt” – i oczywiście sławetne „przejdź przez ulicę”, choć płacz przyjaciółki nie pozwalał na zrozumienie tego zdania z całkowitą pewnością.

Kiedy David wszedł do mieszkania, w którym przeżył tyle dobrych chwil, stwierdził, że jego lokatorka zamieniła się w istny kłębek nerwów. Nie poznawał jej – przecież zawsze była pewna siebie, ufna i samodzielna. Mógł ją tylko objąć i próbować pocieszać, omiatając jednocześnie wzrokiem mieszkanie, by uzyskać więcej danych na temat możliwych przyczyn stanu Maríi José. Zupełnie jakby miał w oczach rodzaj aparatu rentgenowskiego, który za chwilę miałby mu umożliwić zdobycie niezbędnych informacji. Nie było to jednak potrzebne, ponieważ przyjaciółka prawie natychmiast zebrała się w sobie i sama zaczęła opowiadać o powodach tej strasznej desperacji.

– Złapałam jakiegoś komputerowego wirusa. Nie wiem jak ani od kogo – mówiła, jednocześnie prowadząc, a właściwie ciągnąc, swego przyjaciela przed ekran monitora, chwytając go za rękaw płaszcza i niemal siłą sadzając na krześle. – Pisałam spokojnie, gdy nagle ekran zaczął stopniowo wypełniać się czernią i wszystko znikło. – Skierowała na Davida spojrzenie pełne czułości, jakby błagała go o życie. – Choćby nie wiem co, musisz odtworzyć poprzedni system. Chodzi mi tylko o konfigurację. Reszta się nie liczy, dam sobie radę.

David nie mógł zrozumieć, jak María José może mówić, że „reszta się nie liczy”, skoro „reszta” oznaczała pracę, której poświęciła kilka ostatnich miesięcy swojego życia.

– Ach, tym się nie przejmuj! Wszystko mam tutaj – wyjaśniła, wskazując dwoma palcami prawej dłoni własną głowę. – To nie problem. Znam to na pamięć. Chciałabym odzyskać coś innego…

Po dwóch dniach znów miała swój projekt – nie taki sam jak poprzednio, ale ulepszony. To i owo, choć bardzo niewiele, udało jej się odtworzyć z wersji utraconej, resztę poprawiła i zoptymalizowała, korzystając z nowych danych i bardzo śmiałych pomysłów.

– Nie wiem, jak ty to robisz. Masz jakąś niezwykłą moc!

Było to jedno z ulubionych stwierdzeń Davida. Cokolwiek by się działo, jego „niezwykła moc” rozlegała się często, niczym okrzyk wojenny.

– To bardzo proste. Bóg dał mi mózg, więc powinnam go używać. I nie ma w tym żadnej innej tajemnicy. Gdybym tego nie robiła, byłoby to występkiem wobec… no wiesz wobec kogo. – David wielokrotnie zwracał uwagę na głęboko zakorzenioną religijność, z którą afiszowała się jego rodaczka. W gruncie rzeczy odczuwał lekką zazdrość, bo był przekonany, że to właśnie za sprawą wiary w Boga z jego przyjaciółki emanuje jakieś szczególne światło i witalność.

– A poza tym nie zdajesz sobie sprawy, jakim trudnościom musiałam stawić czoła. Zdziwiłbyś się.

Zamilkła na chwilę, wiedząc, że jej słuchacz umiera z ciekawości, jakież to nowe tarapaty pojawiły się w jej życiu.

– Posłuchaj, David, to jest bardzo poważna sprawa. Od miesięcy walczę, żeby doprowadzić do końca ten biznes. Sam widziałeś, jaki skomplikowany jest ten projekt na papierze, a mogłabym ci pokazać jeszcze więcej. Popatrz – powiedziała, otwierając nową zakładkę na ekranie komputera i energicznie poruszając myszą. – Chcę, żeby tak wyglądały butelki, w których będę sprowadzać oliwę z Hiszpanii. To wierna kopia dzwonnicy w Sewilli2. A to jest logo. A tu są kanały dystrybucji. Wiesz, że od miesięcy szukam odpowiedniego lokalu, żeby umieścić tam firmę. Jeździłam kilka razy do Palermo, całkiem sama, bez strachu i bez ochrony, bez żadnej pomocy, po to by spotkać się z… – Zastanawiała się przez kilka sekund, po czym ciągnęła dalej. – No, powiedzmy że z włoskimi handlowcami. No i przez cały czas dostawałam wyłącznie odmowy. Nie tylko od Włochów, ale i od hiszpańskich przedsiębiorców. Nie ufają mi, bo jestem kobietą. Mogłabym iść na kolanach z pielgrzymką do Jaén3, z ramionami przypiętymi do krzyża, i wszystko na nic. Nie chcą mnie wesprzeć. Nie chcą ze mną współpracować, bo nie jestem mężczyzną! Cholerni macho! Idioci! Mogliby zarobić dużo pieniędzy, gdyby mi zaufali i weszli ze mną w ten biznes. Gdyby podpisali umowę, pchalibyśmy już to wszystko do przodu, tworząc sojusz przeciwko Włochom. Ale nie! Wolą, żeby to Włosi spili całą śmietankę, byle tylko nie musieli robić interesów z kobietą. Wiesz, że Włosi biorą naszą oliwę, wlewają ją do włoskich butelek, nalepiają na nie włoskie etykietki, które mają być gwarancją, że produkt pochodzi z Włoch, po prostu made in Italy? A hiszpańscy producenci oliwy nie robią nic, żeby temu zapobiec? No, to już teraz wiesz. Coś ci powiem: gdybym była mężczyzną, pomogliby mi. No więc zobaczysz, że jeszcze mi pomogą.

María José była najwyraźniej poruszona. W miarę jak mówiła i rozpalała się własnymi słowami, jej głos stawał się coraz wyższy, a mięśnie napinały się. Zdenerwowanie było widać także w jej ruchach, w ciągłym zapalaniu i gaszeniu papierosów – bez zaciągania się. Tego popołudnia miała ochotę się wygadać, wypuścić z siebie parę – no i trafiła na najlepszego słuchacza, jakiego mogła sobie wymarzyć.

– Parę dni temu znalazłam w samochodzie czarnego kota. Co ty na to? Przynajmniej powinnam być wdzięczna, że nie podrzucili mi do łóżka końskiej głowy, bo zwykle tak się zabawiają ci „włoscy handlowcy”.

– Ale moc! – odważył się powiedzieć David, któremu przyjaciółka nie dawała szans na wypowiedzenie jakiegokolwiek dłuższego zdania.

– Moc? Ty, mój ukochany i uwielbiany przyjacielu, nie masz zielonego pojęcia, co to znaczy moc! – Ostatnie słowo nie zostało wypowiedziane zwyczajnie, lecz zwymiotowane. Nie przestając biegać jak opętana po mieszkaniu, María José chwyciła popielniczkę i zmiażdżyła w niej papierosa, którego paliła, o ile tę czynność można nazwać paleniem: każdy bowiem doszedłby do wniosku, że dym pochodzący ze spalania papierosa nie miał dość czasu, by dostać się do wnętrza ciała palaczki i je opuścić, po prostu nie starczało na to czasu… – Mocne było to, że włoskie kurwy okradły mnie z ponad czterech tysięcy beczek oliwy. Mafia, dam głowę, że to była mafia. A producenci hiszpańscy nie mieli najmniejszego problemu, żeby mi w tej sytuacji powiedzieć, że nie daję gwarancji powodzenia biznesu. I co mogę zrobić? Nic. Nic nie mogę zrobić.

Jedyną odpowiedzią na słowa rodaczki, na jaką zdobył się David, było pełne lęku i napięcia milczenie. Nie wiedział, czy wszystko, co dotarło do jego uszu, odpowiadało prawdzie, czy też były to raczej konfabulacje przyjaciółki, ale gdyby od niego miało zależeć uwierzytelnienie jej relacji, bez wahania by go udzielił. Cała ta opowieść po prostu go przerosła. Zresztą, jeśliby mówić całkiem szczerze, dotyczyło to wszystkiego, co wiązało się z Maríą José.

– Ale będę szła dalej, aż mi się uda. Banda oszalałych męskich szowinistów nie poradzi sobie ze mną. Na ich nieszczęście moi rodzice wciąż inwestują pieniądze w ten projekt i chcą, żeby posuwał się do przodu. A ja nie mam zamiaru ich rozczarować. Nie mogę tego zrobić. Szczególnie ojcu. Zawsze stawali po mojej stronie, zawsze. Nie mogę ich oszukać. Nie zrobię tego. Cholerni Włosi – rzuciła przekleństwo, zapalając kolejnego papierosa.

∙ 4 ∙

Nowinę przekazała mu osobiście María José, w taki sam zresztą jak zawsze, bezpośredni sposób, celowo nadając komunikatowi taką formę, jakby nie miał żadnego znaczenia, i odzierając go z wszelkich emocji:

– David, wychodzę za mąż.

– Wychodzisz za mąż? Jak to wychodzisz za mąż? Ale za kogo wychodzisz? Za Petera? – zdołał wybełkotać oszołomiony David.

– Nie, jeśli masz ochotę, to wyjdę za ciebie.

Młody fryzjer zrozumiał miałkość swoich uwag, zanim jeszcze skończył je wypowiadać, ale i tak odpowiedź rozemocjonowanej przyjaciółki oraz towarzyszący jej gest rozwiały wszelkie wątpliwości. Co więcej, nie bardzo potrafił zrozumieć, dlaczego ta wiadomość tak go zdumiała. Minęło nie więcej niż trzy i pół miesiąca od czasu, kiedy María José i Peter poznali się i niedługo potem postanowili być razem. Cóż więc było dziwnego w tym, że teraz mieli zrobić następny krok i się pobrać?

– Chcę wyjść za mąż w Hiszpanii. W kościele, jak Pan Bóg przykazał. Muszę zawiadomić rodzinę. Nie wiem, jak zareagują, bo nic nie wiedzą o Peterze. Ale będą musieli go zaakceptować. Jestem w nim zakochana po uszy. Nie wyobrażam sobie życia innego niż przy nim. Dobrze się z nim czuję. On nie ma żadnych wad, no dobrze, może…

David nie wiedział, czy ta pauza była celowa, czy też nie. Sprowokowała go jednak do reakcji. Już dłuższą chwilę siedział przy pustej filiżance, ale nie miał odwagi poprosić o dolewkę kawy, bojąc się, że mógłby przez to stracić jakiś istotny szczegół z opowieści przyjaciółki.

– Może co? – spytał. – Jest jakieś „może”? Jesteście parą, która budzi powszechną zazdrość. Jeśli mi powiesz o jakiejkolwiek jego wadzie… to się zdziwię.

– No więc… właściwie nic – przerwała, jakby chciała zyskać na czasie, żeby zebrać potrzebne siły i wyrzucić z siebie to, co miała do powiedzenia. – Tylko jego matka…

– Co jego matka? – dopytywał się zaniepokojony David. – Co się dzieje z jego matką?

– Pomijając to, że ma włoskie nazwisko, a wiesz, jakie mam radosne skojarzenia z Włochami w sprawie oliwy… niezależnie od tego, nie za bardzo ją lubię. Jest dziwna. Sama jej obecność mnie denerwuje. Gra ze mną nieczysto. Przeraża mnie, gdy obserwuje wszystko wokół, a szczególnie gdy patrzy na mnie. Czuję obrzydzenie, kiedy mam u niej zjeść coś, co ugotowała. Nie masz pojęcia, jakie to dla mnie okropne przeżycie, kiedy mam z nimi zasiąść do stołu. Ciągle jątrzy i nie przestaje wspominać ot, niby mimochodem – jaką cudowną, wspaniałą i doskonałą eksnarzeczoną miał jej syn, zanim mnie poznał. Powinieneś jej posłuchać: „Och, Peter, wiesz, przedwczoraj spotkałam tą, no, jak jej tam, i pytała o ciebie. Nie masz pojęcia, jak ładnie wygląda. Musisz się z nią umówić któregoś dnia na kolację. Chyba María José nie będzie miała nic przeciwko temu, prawda, moja droga?”.

Davida śmieszyły miny, jakie robiła jego przyjaciółka, i ton głosu, jaki przybierała, naśladując swoją przyszłą teściową.

– Nie znosi mnie. Nie podoba się jej, że jestem Hiszpanką. Och, gdyby wiedziała, jak bardzo ja ją lubię!

Nie pierwszy raz David usłyszał z ust przyjaciółki zarzuty pod adresem matki narzeczonego. Ale dotychczas chodziło wyłącznie o to, by się pośmiać i ożywić nieco poobiednie rozmowy – nudne i rutynowe. Wiedział, że María José jest zakochana i że skoro zdecydowała się poślubić tego człowieka, musi być do tego w pełni przekonana – a to u osoby tak praktycznej i racjonalnej jak ona było naprawdę istotne.

Jeśli David poczuł się zaskoczony wiadomością o ślubie przyjaciółki zaledwie po trzech miesiącach jej znajomości z Peterem, jej rodzinę w Walencji ta nowina musiałaby zwyczajnie pozbawić tchu w piersiach. Chyba nie uwierzyliby w to, co zamierzała im zakomunikować. Z tego też powodu María José – przekonana, że wymyśliła najlepsze możliwe rozwiązanie – uznała, że należy pojechać do Hiszpanii i zawiadomić bliskich osobiście. Kontakt telefoniczny byłby w tej sytuacji rozwiązaniem zbyt bezosobowym i nie zostałby potraktowany poważnie. Wyobrażała sobie, jak jej rodzice stawiają tysiące pytań, nie mogąc otrzymać na nie odpowiedzi. Widziała matkę, która łapie się za głowę i zadaje sobie pytanie, co też takiego zrobili, żeby zasłużyć sobie na podobny los. Tymi samymi oczyma wyobraźni widziała też ojca próbującego uspokoić żonę i szukającego jednocześnie argumentów uzasadniających decyzję córki. I nie były to przyjemne obrazy. María José kochała i szanowała swoich rodziców. Uważała, że nie zasługują na to, by dowiedzieć się o tak ważnym wydarzeniu w życiu córki w sposób tak mało uroczysty.

Coś, o czym María José dowiedziała się kilka dni później, sprawiło, że poczuła pilną potrzebę uzyskania dodatkowej pomocy, by zrealizować swój plan. Chodziło o kogoś, kto przygotowałby teren, zanim ona sama pojawi się u rodziców w Walencji i odbezpieczy granat. A właściwie dwa granaty. Bo oprócz ślubu było coś jeszcze. Tą drugą nowiną walencjańska prawniczka nie podzieliła się jeszcze z nikim. Była to dobra nowina, która dla Maríi José stanowiła ukoronowanie jej szczęśliwego i świątecznego nastroju. Miała pewność, że rodzice podzielą tę radość. Ale jeśli ktokolwiek spośród grona najbliższych zasługiwał na rolę najważniejszej powiernicy sekretu, czyli wiadomości o pierwszej ciąży Maríi José, była to jej młodsza siostra Victoria, z którą czuła się ogromnie zżyta. Od najmłodszych lat – ze względu na to, że sytuacja zawodowa rodziców zmuszała ich do pozostawiania córek pod opieką dziadków – obie dziewczynki wykształciły w sobie pewien rodzaj wzajemnego uzależnienia od swojej obecności. María José była o kilka lat starsza od Victorii i z tego powodu często odgrywała rolę matki. Były najlepszymi przyjaciółkami, ufnie dzielącymi się ze sobą najbardziej tajnymi sekretami; idealnymi towarzyszkami w zabawie i w nauce. Od ósmego do szesnastego roku życia zawsze spędzały razem letnie wakacje gdzieś za granicą, doskonaląc język. Zwykły jeździć regularnie do domu Rose – uroczej Irlandki, która gościła je tak, jakby należały do rodziny. Związek między siostrami był tak silny, że rodzice postanowili kupić im mieszkanie w Walencji, żeby studiowały razem i nie musiały się rozstawać. Jeśli któraś z nich borykała się z jakimś problemem, druga zawsze była gotowa biec z pomocą. Wszelkie lęki, pomyłki, pechowe zdarzenia były mniej groźne, kiedy mogły radzić sobie z nimi we dwie. Istniał między nimi swoisty rodzaj mimikry. Victoria odczuwała potrzebę nie tyle naśladowania starszej siostry, ile podążania jej śladami – na ile oczywiście było to możliwe. I tak w roku, w którym María José chodziła do szkoły w stanie Pensylwania, Victoria tęskniła za nią tak bardzo, że dwa lata później postanowiła przeżyć to samo doświadczenie: wierzyła, że w ten sposób poczuje się bliżej swojej siostry.

Wystarczyło jedno słowo lub jedno spojrzenie, żeby każda z sióstr wiedziała, co dzieje się w głowie drugiej. Zawsze istniało jakieś znane im miejsce, jakiś kolor czy zapach, które mogły przywołać, by natychmiast poczuć swoją obecność, choćby los i życie rozdzieliły je i oddaliły od siebie. Z kolei dźwięki melodii skomponowanej przez Erica Claptona, Tears in Heaven, wywoływały u sióstr silne emocje i łzy; dzięki niej odnajdywały się bez względu na miejsce, w którym przebywały w danej chwili.

Od najmłodszych lat dzieliły się wszystkimi najskrytszymi pragnieniami. María José planowała kiedyś karierę słynnej dziennikarki, zaangażowanej w trudne tematy polityczne, zaś Victoria marzyła o tym, żeby zostać szanowaną stewardesą. Kiedy osiągnęły pełnoletniość i już bardziej dojrzałe zasiadły za sterami własnego życia, postanowiły obrać ścieżki odmienne od tamtych młodzieńczych rojeń. Wprawdzie musiały się rozłączyć, ale przysięgły sobie, że niezależnie od kilometrów, które będą je dzieliły, emocjonalnie nigdy nie oddalą się od siebie. Kiedy Victoria wychodziła za mąż, jej starsza siostra podróżowała intensywnie po Francji, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, wciąż uzupełniając swoje wykształcenie. María José ukończyła prawo na uniwersytecie w Walencji, ale i później nie szczędziła wysiłków, zapisując się na rozmaite kursy i studia podyplomowe, między innymi w Barcelonie. Ale tak naprawdę marzyła o jednym: by zostać adwokatem z uprawnieniami federalnymi w Stanach Zjednoczonych. Jak dotąd, niewiele Hiszpanek tego dokonało. Victoria była pewna, że jej siostrze się uda. Zawsze się udawało. Cokolwiek sobie postanowiła, osiągała to prędzej czy później, niezależnie od stopnia trudności. Victoria wierzyła w swoją starszą siostrę, a mijające lata nie osłabiły w niej tej wiary.

Dlatego María José wiedziała, że musi zadzwonić właśnie do młodszej siostry i wyznać jej to, co później chce powiedzieć rodzicom: że ma zamiar wyjść za mąż za człowieka, którego niedawno poznała, i że spodziewa się dziecka. Jeśli będzie to dziewczynka, otrzyma imię Victoria, a jej ciotka zostanie matką chrzestną.

– Musisz mi pomóc przekazać to rodzicom. – Emocje wywołane rozmową z siostrą, gdy czuła, jakby odkrywała przed nią jakiś sekretny plan, którego nikt nie może poznać, nadawały jej głosowi infantylny ton. – I potrzebuję twojej pomocnej dłoni, a najlepiej dwóch, w trakcie przygotowań do ślubu. Jestem na razie daleko, ale niedługo przyjadę i pójdziemy razem pogadać z proboszczem w Buñol. On nas zna i wie, że jesteśmy porządne… – w tym momencie po obu stronach linii telefonicznej rozległ się śmiech – nie będzie stawiał żadnych przeszkód. Jestem pewna, że urządzi nam wyjątkowy ślub. Chciałabym, siostrzyczko, żeby wszystko wyszło idealnie. I bardziej niż kiedykolwiek potrzebuję, żebyś mi pomogła, doradzała, żebyś była dla mnie jak starsza siostra. Wiem, że będziesz zachwycona Peterem. I wiem, że jeśli urodzi się dziewczynka, będzie miała twoją buzię. Nie pytaj mnie, skąd to wiem, po prostu wiem.

Victoria przełknęła całą tę wielką pigułę informacji jak rozemocjonowana matka, walcząca z biorącymi nad nią górę uczuciami. Jej własne małżeństwo nie ułożyło się tak, jak wszyscy by tego pragnęli – poczynając od niej samej. Ale w niczym nie umniejszało to jej radości, która wiązała się z tak wyjątkową uroczystością – tym bardziej że główną rolę miała w niej odegrać jej starsza siostra. Po raz pierwszy miała wrażenie, że role się odwróciły i tym razem to ona będzie sprawować kontrolę nad sytuacją.

∙ 5 ∙

Wizyta Maríi José w Hiszpanii trwała krótko, ale wypełniona była silnymi emocjami. Czasu wystarczyło akurat na to, żeby pokonać różne przeszkody urzędowe i udzielić wyjaśnień na temat: „jak się poznaliście, gdzie i kiedy”. Już niebawem wszyscy mieli zebrać się ponownie, żeby świętować ślub walencjanki i Amerykanina.

Uroczystość religijna odbyła się 19 marca 1999 roku w Buñol. Nie zabrakło nikogo – nawet rodziny pana młodego, której ani własne lenistwo, ani odległość nie przeszkodziły w uczestniczeniu w tym wydarzeniu. Wśród osób biorących udział w ceremonii byli krewni, przyjaciele, a nawet sąsiedzi Petera. Raz jeszcze dała znać o sobie hojność ojca panny młodej.

Rodzina Carrascosa wywodziła się ze środowiska robotniczego, a swój sukces finansowy osiągnęła dzięki wieloletniej ciężkiej pracy i poświęceniom. Status uzyskany przez rodziców Maríi José pozwalał im patrzeć w przyszłość w nastroju, który sami określali jako dość spokojny. Dlatego też ojciec – głowa rodziny – robił wszystko, aby sprostać wyobrażeniom starszej córki o tym, jak ma wyglądać jeden z najważniejszych dni w jej życiu. Nie szczędził wydatków ani na córkę, ani na gości ze strony pana młodego, którzy zostali potraktowani niemal jak królowie – jakby należeli do rodziny.

Wszyscy oni przybyli na tydzień przed ślubem. Rodzice panny młodej sfinansowali im pobyt w pensjonacie La Posada w miasteczku Venta Pilar – jednym z najlepszych w okolicy. Organizowali im nawet wycieczki – z których największą popularnością cieszył się wyjazd do Madrytu – żeby matka, bracia i reszta towarzystwa pana młodego zabrali ze sobą jak najlepsze wspomnienia związane z Hiszpanią i rodziną Maríi José. Rodziną, która – jak żartował jeden z gości zgodnie z tradycyjnym porzekadłem towarzyszącym takim uroczystościom – miała niebawem utracić córkę, żeby zyskać nowego syna. Nikt wówczas nie zdawał sobie sprawy, że to banalne powiedzenie przekształci się niebawem w prawdziwą tragedię.

María José, jak każda panna młoda, promieniowała radością. Kiedy pojawiła się, olśniewająca, na progu kościoła Matki Boskiej Bolesnej, wszyscy wpadli w pełen dumy i zaskoczenia zachwyt. Jej ponadgodzinne spóźnienie natychmiast zostało usprawiedliwione. Wyglądała perfekcyjnie. Miała na sobie białą suknię odsłaniającą część pleców, co dodatkowo podkreślało jej i tak piękną figurę. Wyglądała prześlicznie i nie potrafiła ukryć szczęścia, którym napełniał ją święty sakrament. Promieniała radością przez cały dzień, uśmiechając się do wszystkich, którzy do niej podchodzili z gratulacjami, życzeniami, prezentami… Spoważniała tylko na moment, kiedy popatrzyła ukradkiem na ojca – oszołomionego, rozemocjonowanego jak dziecko. Rozczuliła się tym widokiem. Ojciec był wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną o silnym charakterze, godnej postawie i profilu poważnego człowieka. A jednak wielokrotnie tego dnia zamieniał się w osobę delikatną i czułą – wystarczyło, że popatrzył na córkę, tak piękną i olśniewającą…

Nie wszyscy zaproszeni przybyli na uroczystość, ale Maríę José najbardziej zabolała odmowa ze strony jej najserdeczniejszego przyjaciela. Nie zdołała przekonać Davida, żeby wsiadł w samolot i przybył do Buñol, by stać się jednym ze świadków na ślubie – choć dla niej byłby świadkiem głównym. Prosiła go, błagała, zaklinała, odgrywała napady dziecięcej wściekłości, które przy wielu innych okazjach okazywały się tak skuteczną bronią, a nawet zagroziła, że odwoła ślub, jeśli Davida na nim nie będzie – wszystko na próżno. David od prawie czterech lat mieszkał w Stanach Zjednoczonych, nie mając uregulowanych spraw urzędowych, i obawiał się, że jeśli przy wyjeździe z kraju wyjdzie na jaw jego status nielegalnego imigranta, może mieć poważne problemy z powrotem do USA.

– Ciesz się ze swojego święta – mówił Maríi José. – Śmiej się, skacz, wznoś toasty i wariuj z radości. A potem, kiedy wrócisz, opowiesz mi wszystko, nie pomijając żadnego szczegółu. I dzięki temu przeżyjesz to jeszcze raz.

Propozycja Davida w najmniejszym stopniu nie pocieszała przyszłej panny młodej, ale przekonała ją ostatecznie, że jej przyjaciel jednak nie przyjedzie na ślub.

– Bez ciebie to nie będzie to samo, Davidzie. Będę za tobą tęsknić – mówiła zmartwiona.

I tak też się stało. Pragnęła dzielić z nim chwile, które przeżyła 19 marca 1999 roku. W Hiszpanii przypadał wtedy dzień świętego Józefa, jej patrona4. Dlatego tak skrupulatnie starała się notować w pamięci wszystkie chwile, rozmowy i detale, które po powrocie zamierzała szczegółowo zrelacjonować Davidowi – tak jak o to prosił. A najbardziej osobliwe sześćdziesiąt minut niepewności, które przeżyła w stanie niemal całkowitego otępienia bezpośrednio przed rozpoczęciem ceremonii religijnej. Padła w tym czasie ofiarą wątpliwości i niezdecydowania w obliczu tego, co miała za chwilę zrobić. Oczywiście, tłumaczyła to sobie zdenerwowaniem, które przeżywa każda panna młoda na krótko przed udaniem się do ołtarza.

Uroczystość okazała się wielkim sukcesem. Uradowani goście z zachwytem raczyli się serwowanymi potrawami, a wszystkie chwile tego wyjątkowego dnia uwieczniali, robiąc zdjęcia i nagrania wideo. Nie zabrakło ani odgłosów petard, ani widowiskowych fajerwerków – tak typowych dla rodzinnego kraju panny młodej. Zabawa upłynęła pod znakiem wielkiej hojności gospodarzy, którą wielu mogło wziąć mylnie za ostentację i działanie na pokaz. Wszyscy korzystali z tej hojności aż do świtu.

Ostatni taniec – podobnie jak i pierwszy – promieniejąca panna młoda wykonała ze swoim ojcem. Poruszając się w takt muzyki, ojciec i córka nie przestawali na siebie patrzeć i rozmawiać.

– Chciałbym, żebyś była bardzo szczęśliwa. Pragnę, żeby moja córeczka wiedziała, że jeśli będzie czegoś potrzebować, ma mi o tym powiedzieć. Jeśli będzie cię dręczył jakikolwiek problem, nie czekaj, aż go rozwiążesz, żeby mnie o nim poinformować… tak jak zwykle. Matka i ja zawsze będziemy gotowi, żeby ci pomóc. I będziemy cię mocno kochać, córko. Mocniej, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić – mówił do niej przejęty emocjami ojciec. Dla córki, którą trzymał w ramionach, jakby wciąż jeszcze była małym i kruchym dzieckiem, był gotów zrobić wszystko.

– Już dość mi pomogliście, tato – odpowiedziała María José, nie zdając sobie nawet sprawy z tego, jak silnym blaskiem promienieją jej oczy; blaskiem, którego ojciec nie mógł nie zauważyć. – Ponieważ muszę wam zwrócić wszystkie pieniądze, które mi pożyczyliście, żebym mogła uwić sobie gniazdo w Ameryce, pewnie na razie nie będę miała wielkich zysków. – Nowo zaślubiona żona wsparła się czule na ramieniu ojca. – I tak jest dobrze. Bardzo cię kocham, tato. I cieszę się, że tyle nadziei wiążesz z pierwszym wnukiem. Och, nie martw się, już ja zadbam o to, żeby dziecko często przyjeżdżało do Hiszpanii, w odwiedziny do dziadków. Mam nadzieję, że będziesz je rozpieszczał, tak jak każdy dobry dziadek.

– To już zostaw mnie. Ty masz dbać o siebie i o to, żeby o ciebie dbano.

Ostatnie słowa ojca zbiegły się z finalnymi dźwiękami piosenki. María José poczuła złość, że ta wyjątkowa chwila dobiegła końca. Zbliżył się do nich Peter i wziął żonę w ramiona.

– Pamiętaj o jednym – powiedział ojciec, uśmiechając się do zięcia. – María José, dziecko i ty, czyli rodzina przede wszystkim.

– Oh, yes, tato. Don’t worry.

– A ja jednak się martwię – odpowiedział ojciec. – Więc ostrożnie, proszę.

– Tato, wystraszysz mi go – wtrąciła się rozbawiona María José. – Nie widzisz, że to poczciwiec? Nie przejmuj się. Będziemy razem szczęśliwi. Obiecuję ci.

Po raz ostatni ucałowała ojca, mając na sobie suknię panny młodej. I był to też ostatni pocałunek złożony na jego policzku, zanim nagle z jej oczu opadła zasłona.

∙ 6 ∙

Po powrocie do Stanów, zaledwie dwa dni później, wciąż jeszcze odbierała gratulacje i życzenia. Przyjaciele i znajomi, którzy nie mogli być obecni na ślubie, chcieli przekazać nowożeńcom słowa pełne serdeczności. Wszystkich interesował przebieg uroczystości – to, który moment był najbardziej poruszający, najzabawniejszy, najbardziej niezapomniany. No i, oczywiście, jak była ubrana panna młoda. Strój pana młodego nie budził natomiast żadnego zainteresowania i nikt nie miał w tej sprawie właściwie żadnych oczekiwań. Małżonkowie zastanawiali się, czy nie wydać uroczystej kolacji, podczas której ciekawość znajomych i przyjaciół mogłaby zostać zaspokojona, ale María José pamiętała, że jest ktoś, kto ma prawo dowiedzieć się o wszystkim jako pierwszy, „mimo że mnie zostawiłeś samą w tak ważnym dniu, drogi przyjacielu-powierniku”.

– Tak to już jest z nami, nielegalnymi, Mary Jo. Obyś nigdy nie musiała przechodzić przez to wariactwo, moja kochana.

David – kiedy ogarniał go melodramatyczny nastrój – zawsze wywoływał salwy śmiechu swej przyjaciółki, którą naprawdę bawiło jego marne aktorstwo. Dziękowała Bogu, że nie kazał mu iść trudną ścieżką tej profesji.

– Musiałabym cię utrzymywać, a tak za pomocą lokówek i suszarki sam sobie świetnie radzisz.

Opowiedziała mu o wszystkim. W końcu sam już nie wiedział, czy potok anegdot i opisów wypływający z jej ust rzeczywiście odpowiada temu, co się wydarzyło. Przed jego oczyma defilował bowiem cały szereg wywoływanych tymi opowieściami obrazów, ale jednocześnie przez głowę przemykał mu niekończący się ciąg emocji, których nie umiał nazwać.

W pewnym momencie podczas opowiadania tej z życia wziętej bajki – ze wszystkimi drobiazgami i szczegółami, którymi María José lubiła zwykle okraszać swoje relacje – jej mina najwyraźniej zrzedła.

– Co się dzieje, Mary Jo? Nie było nocy poślubnej?

– Daj spokój. Pewnie że była. Tylko kiedy sobie przypominam, jak wspaniale zachowali się wobec rodziny Petera moi rodzice, jak stawali na głowie, jak wychodzili z siebie, żeby spełniać wszystkie ich zachcianki… Mój ojciec za wszystko zapłacił. No i okazało się, że nikt ze strony mojego męża nie zechciał nawet podarować mi jakiegokolwiek prezentu. Ani mnie, ani rodzicom. Nawet prezent ślubny dla Petera, drogocenny zegarek, został kupiony przez mojego ojca. A jak myślisz, co dała mi matka Petera?

David wpatrywał się uważnie w swoją przyjaciółkę, czekając, aż wyprowadzi go z niewiedzy, i mając nadzieję, że z jej twarzy zniknie zasłona smutku, ustępując miejsca poprzedniemu wyrazowi radości i rozbawienia. Aż do chwili, gdy po krótkiej przerwie znów otworzyła usta.

– No więc nic. Absolutnie nic. Ani matka, ani jej syn. Bo Peter nie podarował mi nawet tradycyjnego pierścionka, oprócz rzecz jasna zaręczynowego. Nie wydaje ci się to dziwne, Davidzie? Czy to możliwe, żeby być takim skąpcem i grubianinem? Przyjechać na tydzień do Hiszpanii i nie wziąć ze sobą najmniejszego drobiazgu, żeby okazać wdzięczność rodzinie, która cię zaprasza? No więc już wiem, że to możliwe. I kiedy ci mówię, że teściowa, która mi przypadła w udziale, ani trochę mi się nie podoba, to nie chodzi o żadne moje fantazje. To z czegoś wynika. A nie będę ci już opowiadać o pozostałych członkach rodziny. Powinieneś był ich zobaczyć. I przyjaciół… – Mówiąc o tych ludziach, celowo ściszyła głos, aż stał się prawie niesłyszalny. – Niektórych nawet w ogóle nie znałam. Jakoś dziwnie wyglądali, nie zrobili na mnie dobrego wrażenia. No, ale nie dałam sobie zepsuć ślubu, nie chciałam, żeby mnie okradli z tych chwil.

– Posłuchaj, Mary Jo, nie gryź się ani nie zamartwiaj myślami o jego rodzinie. Poślubiłaś Petera, a nie jego rodzinę. Nie będziesz musiała ich często oglądać. Nie zastanawiaj się już nad tym. Znam cię i widzę, że zaczynasz się rozkręcać. Przypominam ci, że wciąż trwa miesiąc miodowy, chociaż jeszcze nie poszliśmy nigdzie razem, żeby to uczcić.

David świetnie wyczuwał nastroje przyjaciółki. Był przekonany, że jako kobieta wyjątkowo inteligentna będzie nieustannie obracać w głowie i analizować kolejne nasuwające się myśli, aż w końcu eksploduje. Widział ją w takim stanie przy niejednej już okazji i nikomu nie życzył takiego przeżycia. Choć zwykle w podobnych sytuacjach María José miała rację.

– A, to też kolejna sprawa: miesiąc miodowy.

David zdał sobie sprawę, że poruszenie tematu podróży poślubnej nie było najlepszym pomysłem. Wiedział, że sytuacja finansowa Maríi José nie była nadzwyczajna, a finanse jej męża pozostawały wciąż tajemnicą, ponieważ – jak wyznała mu kilkakrotnie walencjańska przyjaciółka – ciągle nie zdradzał, jak mu się wiedzie w biznesie. Ale ku uciesze Davida nastrój Maríi José jednak się zmienił.

– Chyba masz rację – powiedziała. – Muszę przestać analizować to wszystko, bo mnie przygnębia cała ta sytuacja, a to nie jest wskazane w moim stanie. Od paru dni czuję coś dziwnego w żołądku. Nie mogę ani spać, ani jeść… wykańcza mnie to.

– A czego się spodziewałaś, przecież jesteś w ciąży – odpowiedział jej z czułym wyrazem twarzy.

– Przydałoby mi się trochę świętego spokoju i odpoczynku. A najbardziej by mi pasowało, żebym nie musiała oglądać tak często rodziny męża.

Od ślubu nie minął jeszcze nawet tydzień, kiedy organizm Maríi José zaczął zdradzać pierwsze oznaki, że dzieje się coś niedobrego. W podróż powrotną z Hiszpanii nowożeńcy wyruszyli zaledwie kilka godzin po ceremonii ślubnej i María José nie miała ani chwili czasu, żeby odpocząć, choć w jej stanie byłoby to logiczne i wskazane. Być może to właśnie ten niepotrzebny pośpiech doprowadził w organizmie ciężarnej do jakiegoś kryzysu. Z kolei po powrocie młoda para miała w Nowym Jorku mnóstwo spraw do załatwienia i María José wolała zająć głowę czym innym, a nie rozmaitymi błahostkami, które – jak sądziła – będą jej towarzyszyć przez cały okres ciąży. „Lepiej się przyzwyczaić” – powtarzała sobie. Wydawało się bardziej niż prawdopodobne, że przyjście na świat dziecka będzie się wiązać z przeprowadzką z idyllicznego nowojorskiego mieszkania do nie mniej wspaniałego domku w Fort Lee, kupionego przez rodziców Maríi José na potrzeby rodzinnej firmy. Poza tym María José chciała pracować dalej nad biznesem związanym z oliwą. Zależało jej na tym, żeby wszystko szło do przodu, ale z każdym dniem czuła, że ma coraz bardziej pod górę – natrafiała na swej drodze niemal wyłącznie na kolejne przeszkody.

Pośpiech, zdenerwowanie, nagromadzenie silnych emocji – wszystko działo się zbyt szybko i być może właśnie dlatego María José poczuła się źle. Nigdy nie miała zwyczaju skarżyć się na swoje dolegliwości. Nie lubiła tego, gdyż budziło to jej skojarzenia z obrazem kobiety słabej i bezradnej. Nie mogła znieść myśli, że w umysłach innych osób mógłby powstać właśnie taki wizerunek jej samej.

Niemniej tym razem złe samopoczucie i wywołany przez nie niepokój były jednak czymś innym. Którejś nocy María José poprosiła Petera, żeby zawiózł ją do szpitala. Kiedy przyjechali do kliniki, chorą posadzono na fotelu na kółkach i wwieziono do środka. Zniknęła mężowi z pola widzenia w ogromnym korytarzu, podczas gdy jemu kazano zostać w recepcji, gdzie musiał wypełnić jakieś formularze i udzielić szczegółowych informacji na temat żony. María José wiedziała, że amerykański system opieki zdrowotnej jest zupełnie inny niż hiszpański: w USA, jeśli ktoś wymaga porządnej opieki, musi za nią zapłacić z własnej kieszeni. Wieziona do odpowiedniego gabinetu lekarskiego, mijała kolejne drzwi. W duchu dziękowała losowi, że jest z nią Peter – nie wiedząc jeszcze, co już za chwilę miało się wydarzyć w recepcji nowojorskiego szpitala Kennedy Memorial. Dzięki obecności męża nie musiała tracić cennego czasu, odpowiadając na niezliczone pytania, co zaowocowałoby jedynie opóźnieniem kontaktu z lekarzem. „Odpowiedziałam już na dość pytań, kiedy musiałam się zmierzyć z tamtymi czterema tysiącami, które doprowadziły mnie do poznania Petera” – myślała. Uśmiechnęła się na to wspomnienie, na przekór niepokojowi, który odczuwała gdzieś w głębi duszy.

Po przeprowadzeniu rozmaitych analiz i poddaniu jej przeróżnym badaniom, stanął przed nią dyżurny ginekolog i przekazał smutną nowinę.

– Straciła pani dziecko. Zapewne wiedziała pani, że jest w drugim miesiącu ciąży. Wiem, że nie na taką wiadomość pani czekała. Musi pani być dzielna. Jest pani młoda i silna, i wciąż może pani mieć dzieci. Ale musi pani być bardziej ostrożna i zwracać większą uwagę niż do tej pory na własny organizm. Dla swojego dobra i dla dobra przyszłego dziecka. Jeśli planuje pani ponownie zajść w ciążę, będzie pani musiała odpoczywać i prowadzić życie bez stresu, bez silnych wrażeń, bez pośpiechu, jednym słowem – bez poważnych zmartwień.

Lekarz nadal coś mówił. María José uważnie, jak zahipnotyzowana, obserwowała ruchy jego warg, ale już od dłuższej chwili zdawała się nie dostrzegać człowieka w białym fartuchu, który stał się posłańcem najgorszej wiadomości, jaką otrzymała w ostatnich latach. Jeszcze bardziej bolesnej niż informacja o śmierci babci, którą zawsze traktowała jak matkę i najprawdziwszą wróżkę z bajki. Straciła dziecko, i ta wiadomość zepchnęła ją raptem w pewien rodzaj autyzmu, w którym poczuła się wygodnie, a w pewnym sensie nawet bezpiecznie. Choć nadal słyszała monotonne zdania lekarza na temat możliwych przyczyn poronienia, które właśnie przeszła, i mądre – choć w tym akurat momencie absurdalne – zalecenia na wypadek przyszłej ciąży, docierały one do niej niczym odgłosy z oddali. Nawet przez moment nie byłaby w stanie sobie wyobrazić, że akurat w tej samej chwili, kiedy ona czuła się tak zdruzgotana przez ból i wewnętrzny chaos, Peter uchylał się od przyznania w biurze szpitala, że jest jej mężem. Ani razu nie poinformował pielęgniarek, że kobieta, która właśnie straciła oczekiwane dziecko, od tygodnia jest jego żoną. Wybrał wersję, że chodzi o przyjaciółkę, której – na jej prośbę – towarzyszył w drodze do szpitala. I tak też María José została zarejestrowana, jako przyjaciółka i samotna matka. Peter podał też fałszywy adres, żeby rachunek za udzieloną pomoc medyczną nigdy do nich nie dotarł. María José odkryła to dopiero kilka miesięcy później, kiedy poszła do banku starać się o kredyt, który pomógłby jej zrealizować kolejny biznes. Przy tej okazji – ku jej kompletnemu zaskoczeniu – dyrektor oddziału oznajmił, że czuje się zmuszony odmówić pożyczki, gdyż według informacji z urzędu skarbowego, które właśnie wyświetliły się na ekranie komputera – i których nie omieszkał jej pokazać, żeby mogła je zobaczyć na własne oczy – jej nazwisko figurowało na liście dłużników. Uniemożliwiało to wykonanie jakichkolwiek operacji bankowych związanych z udzielaniem kredytu. Przyczyną była niezapłacona faktura. Faktura ze szpitala, do którego z powodu poronienia María José została przyjęta w trybie nagłym, nigdy nie została uregulowana, ponieważ nigdy nie dotarła do adresatki. Ale do tego odkrycia pozostawało jeszcze sporo czasu.

María José zapanowała nad sobą najlepiej jak umiała. Dopomogło jej ludzkie i pełne szacunku – chwilami wręcz przyjacielskie – podejście sympatycznego lekarza. Oddychała głęboko, otarła łzy, zacisnęła usta (dopiero ten gest pozwolił jej poczuć słony smak własnych łez). Pogrążyła się w milczeniu, ale – choć nienawidziła szpitali, a szczególnie ich charakterystycznego zapachu – zgodziła się bez oporu zostać na noc, zgodnie z zaleceniami. Lekarze chcieli ją jeszcze poobserwować, żeby zorientować się w rozwoju sytuacji.

Kiedy Peter dotarł na piętro, na którym znajdowała się jego żona, i wszedł do jej pokoju, zaczął dopytywać o jej stan. Usiadł obok, na tym samym łóżku, na którym leżała bezbronna i smutna niczym dziecko odbierające chorobę jako karę, która pozbawia je możliwości zabawy. Przekonywał ją, że powinna przestać się martwić, że przecież doczekają się dzieci i że wszystkie będą równie urodziwe i inteligentne jak ich matka. W chwili kiedy María José zrewanżowała się za któryś z usłyszanych komplementów słabym i wymuszonym uśmiechem, który naprawdę wiele ją kosztował, Peter zakomunikował jej, że lekarze kazali mu zostawić ją samą, żeby mogła spać i wypoczywać. Zdziwiło ją nieco i zirytowało to zalecenie, które wydało się absurdalne i niezbyt spójne z tym, co chwilę wcześniej doradzał lekarz, podkreślając, że jej stan wymaga zachowania ostrożności i troskliwej opieki. Pomyślała jednak, że całonocny spokojny odpoczynek – bez zamartwiania się o stan męża czy też katowania się wariackim poczuciem winy, że Peter musiałby zostać razem z nią, choć powinien stawiać czoła pilnym obowiązkom zawodowym – dobrze wpłynie na jej stan.

– Jutro musisz pracować. Przed tobą ważne dni.

Peter wspomniał jej, że w najbliższych dniach rozstrzygną się jego biznesowe losy – ma szansę na wielką zmianę i wejście na rynek ogólnokrajowy, a nawet międzynarodowy. Ponieważ gra toczyła się o wysoką stawkę, powinien zachować jasność umysłu. Dla nich obojga była to wielka szansa i nie wolno było jej zmarnować. Peter pożegnał się więc z żoną, całując ją w czoło i życząc kolorowych snów. Wcześniej zapewnił ją, że będzie troszczył się o nią przez całe życie, a ona nie musi o nic się martwić, dopóki on stoi u jej boku. Te słowa wzbudziły w Maríi José dziwny niepokój, od którego nie mogła się uwolnić aż do świtu, choć nie wiedziała dlaczego i nie była świadoma istnienia jakichkolwiek racjonalnych przyczyn takiego stanu. Było to uczucie przypominające niepokój, który opanował ją w dniu ślubu, kiedy spóźniła się ponad godzinę do kościoła, gdzie miała zawrzeć małżeństwo. Wolała o tym nie myśleć i odpychała od siebie wszelką niepewność, która pozbawiała ją snu i potrzebnego spokoju. Teraz pragnęła przede wszystkim odpoczynku.

Następnego ranka, po kilku godzinach snu wypełnionego koszmarami, mrokiem i dziwnym chaosem, María José pozbierała swoje rzeczy, chcąc wrócić do domu. W głowie nieustannie dźwięczały jej te nieliczne słowa badającego ją wczoraj lekarza, które usłyszała całkiem wyraźnie: „Jest pani młoda i wciąż może pani zachodzić w ciążę”. Oczywiście gorąco tego pragnęła i nie zamierzała długo czekać.

Wracała do domu z głową opartą na zagłówku tylnego siedzenia taksówki, którą zatrzymała przy bramie szpitala. Patrzyła przez okno na nowojorskie ulice, które wciąż kipiały tą samą aktywnością, nieświadome jej osobistego dramatu. Przypomniały się jej słowa jednego z tang Carlosa Gardela5, którego tak lubiła: „Jej oczy się zamknęły, a świat wciąż szedł przed siebie”. Przypatrując się wirowi wielkomiejskiego życia, zastanawiała się, jak ma zakomunikować fatalną nowinę rodzicom i siostrze. Obserwowała niewidzącymi oczyma szaleńczą aktywność ulicy i jednocześnie rozmyślała o tym, że informacja o poronieniu sprowadzi na nich wszystkich ogromny smutek. Próbowała znaleźć jakąś formułę zdolną złagodzić albo przynajmniej nieco zamortyzować twarde uderzenie, którego niewątpliwie doznają jej najbliżsi – szczególnie ojciec. Myśl o zostaniu dziadkiem sprawiła, że ostatnio czuł się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Zastanawiała się też, jak zawiadomić Davida, który zdążył już kupić niemowlęce buciki białego koloru – „białego, żeby nie stawać na drodze ani planom natury, ani gwiazd; no bo jesteś taką przyjaciółką i jednego, i drugiego, że nie wiem, co w twoim przypadku ważniejsze”.

Dzwonek telefonu komórkowego przerwał jej rozważania. Peter. Dzwonił już po raz drugi tego dnia, a była dopiero godzina 10:30. Nigdy nie miał zwyczaju telefonować, kiedy pracował. Za pierwszym razem chciał ją poinformować, że nie da rady się wyrwać z „najważniejszego z ważnych spotkań”, które od pierwszej chwili „pochłonęło go całkowicie”, więc nie zdoła odebrać jej ze szpitala. Dzwoniąc po raz drugi, chciał się dowiedzieć, czy wróciła bezpiecznie do domu. Żona uspokoiła go, prosząc, żeby się niczym nie przejmował i zajął się pracą – o której przecież wielokrotnie mówił, że jest w życiu człowieka jedną z najświętszych rzeczy – i zapewniając, że wszystko przebiegło bez kłopotów. Dopiero znacznie później zrozumiała, że nieobecność męża zarówno poprzedniej nocy, jak i w momencie jej wyjścia ze szpitala była konsekwencją kłamstw, których się dopuścił wieczorem, kiedy ją tam przywiózł.

∙ 7 ∙

María José stopniowo odzyskiwała siły. Po niecałych czterech miesiącach znów była w ciąży. Ten fakt wprawił ją w doskonały humor i napełnił ogromną radością, usuwając w cień inne wydarzenia, które wcale nie były źródłem tak dobrego samopoczucia. Plany biznesu oliwnego musiała ostatecznie zarzucić, ponieważ znikąd nie otrzymała wsparcia, nawet od swojego męża – co było zresztą najbardziej bolesne. Zamiast podtrzymywać ją na duchu za pomocą rozumnych i logicznych rad, naśmiewał się z pecha, który prześladował ją przy podejmowaniu działań biznesowych. Drugie zmartwienie miało charakter bardziej osobisty: chodziło o rychły powrót Davida do Hiszpanii.

– Nie chciałeś jechać na mój ślub, a teraz mi mówisz, że wracasz do Hiszpanii?

David nie wiedział, czy jego przyjaciółka korzysta z kolejnej okazji, żeby robić mu wyrzuty z powodu nieobecności na uroczystości ślubnej – za co, jego zdaniem, odpokutował już dostatecznie – czy rzeczywiście jego wyjazd tak bardzo ją martwi.

– Jak możesz mi teraz coś takiego robić? – ciągnęła. – Jak to wyjeżdżasz? Teraz, kiedy ja jestem znowu w ciąży i będę miała ci tyle rzeczy do opowiedzenia?

– Kochana Mary Jo. Muszę jechać. Mam czwórkę bratanków, których jeszcze nie poznałem osobiście, tylko rozmawialiśmy przez telefon. Rosną tak szybko. Nie chcę już dłużej odwlekać wyjazdu. Od czterech lat czuję coraz silniejszą potrzebę spotkania z moimi bliskimi, z rodziną. – Ledwie wypowiedział te słowa, zamilkł, wyczuwając, że taki argument nie wystarczy. Postanowił więc odwołać się do pewnej swej cechy, którą zawsze przechwalała się także jego przyjaciółka, czyli do ducha niestrudzonego podróżnika. – A poza tym znasz mnie: lubię zmieniać klimat. Zastanawiam się, czy nie pojechać do Rzymu. Nie pracowałem tam jeszcze, a mam przyjaciół, którzy mogliby mi pomóc w nawiązaniu kontaktów zawodowych. Pomyśl o tym inaczej – dodał, nie wiedząc, co poradzić na skrzywioną, pełną niechęci minę Maríi José. – Będziesz miała fantastyczny pretekst, żeby zabrać dziecko do Włoch. I nie będziesz musiała się martwić o mieszkanie. Znasz mnie i wiesz, że wujcio David będzie miał wszystko posprzątane i urządzone tak, jak lubisz.

Wypowiadając ostatnie zdanie, pogłaskał Maríę José po brzuchu. Pod wpływem tego gestu przyszła mama przestała się droczyć i osunęła się w ramiona przyjaciela.

Niedawne wydarzenia skłoniły Maríę José do dalszych prac nad projektami biznesowymi. Kiedy po raz drugi zaszła w ciążę, ponownie zaczęła się zastanawiać nad swoją sytuacją w Stanach Zjednoczonych. Już od pewnego czasu chodził jej po głowie pomysł, żeby ubiegać się o prawo stałego pobytu, i uznała, że teraz nadszedł odpowiedni moment. Okoliczności wydawały się raczej sprzyjające. Do tej pory mogła liczyć jedynie na pozwolenie wykonywania pracy, które umożliwiło jej rozwijanie w USA działalności biznesowej. Ale teraz wszystko wskazywało na to, że za sprawą swojej nowej sytuacji osobistej spędzi w tym kraju wiele lat: wyszła za mąż za obywatela amerykańskiego i spodziewała się jego dziecka. Można było w tym upatrywać wystarczającej gwarancji, że zdoła uzyskać upragnione prawo pobytu. Czuła, że jest teraz bliżej niż kiedykolwiek spełnienia marzenia, które pielęgnowała od młodości, od pamiętnego dnia, w którym przyjechała do USA jako uczennica, żeby zapisać się do szkoły i kształcić język…

Chciała być obywatelką amerykańską, korzystać z tych samych praw i mieć te same obowiązki co inni żyjący wokół niej. Zależało jej, by cieszyć się takimi samymi możliwościami odnoszenia sukcesów i takimi samymi szansami jak pozostali obywatele USA, by praca przynosiła jej korzyści i zyski, by jej wysiłki były tak samo docenianie jak starania innych, żeby jej podatki miały takie samo znaczenie i żeby mogła się cieszyć tymi samymi przywilejami co reszta. Wiedziała, że aby zyskać dostęp do tego wszystkiego, będzie potrzebować tych samych gwarancji, praw i obowiązków w relacjach z urzędami, sądownictwem, instytucjami finansowymi i opieką społeczną. Wszystko zdawało się jej sprzyjać. Wszystko – oprócz upartego i nieoczekiwanego sprzeciwu ze strony męża.

– Prawo stałego pobytu? Ależ to strasznie skomplikowane, kochanie. Będziesz z tym miała spore zamieszanie, to wcale nie jest takie proste, jak myślisz. Można przyjąć za pewnik, że po wszystkich twoich staraniach odmówią ci, tak jak to zawsze robią. Powinnaś już wiedzieć, że w tych sprawach urzędy amerykańskie są bardzo pedantyczne. Poza tym jeśli przeanalizujesz to na chłodno, nie warto zadawać sobie tyle trudu. Możesz mi wierzyć, że to nie zmieni zasadniczo twojej sytuacji w tych sprawach, na których ci zależy.

– Ależ, Peter, rozmawiałam ze znajomymi i zapewnili mnie, że to nie jest aż takie skomplikowane i że powinno się udać, nie tylko ze względu na sprawy zawodowe, ale i sytuację osobistą. Przecież jestem twoją żoną, mieszkamy i pracujemy tutaj, a jeśli nawet i to nie wystarczy, to właśnie spodziewamy się dziecka, które z pewnością urodzi się w Stanach Zjednoczonych. Nie sądzisz, że to wystarczające powody, żebym chciała uzyskać prawo pobytu? – pytała zaniepokojona, nie mogąc zrozumieć ciągłych wątpliwości męża.

– Posłuchaj, rób, co chcesz. Mówię ci to tylko dla twojego i swojego dobra. Wiesz, co się będzie działo, jeśli ci odmówią prawa pobytu? Wolę nawet nie myśleć o swojej reakcji, gdyby coś złego przydarzyło się tobie albo dziecku, gdybyśmy nie mogli być razem, bo kazaliby wam wyjechać przez jakiś przeklęty papierek. – Peter widział, że na twarzy jego żony maluje się coraz większe rozczarowanie. Spodziewał się, że wcześniej czy później María José poruszy tę sprawę, ponieważ już się nią interesowała i spotykała się z jakimiś znajomymi, żeby o tym rozmawiać. Nie przypuszczał jednak, że nastąpi to tak szybko. – Mam do ciebie tylko jedną prośbę: żebyś się nad tym zastanowiła. Nie spiesz się. Jesteś w ciąży, masz niedługo wystartować z nowym projektem, nie ma żadnego powodu, żeby się spieszyć. Przemyśl to jeszcze, przyjrzyj się tej sprawie bardziej szczegółowo. Jeśli chcesz, jutro z samego rana mogę podjąć jakieś kroki. Mam paru znajomych, którzy dobrze się na tym znają i którzy mi powiedzą, jaka droga byłaby najlepsza i najwygodniejsza dla wszystkich.

– No dobrze, jak chcesz. Ale będę spokojniejsza, jeśli podejmiemy jakieś działania. Poza tym mam swoje marzenia. Od dzieciństwa wyobrażałam sobie ten dzień, kiedy będę mogła tu normalnie mieszkać i pracować – i być jedną z was. Byłabym bardzo szczęśliwa z tego powodu.

María José podeszła do męża uśmiechnięta, z taką miną, z jaką dziecko zbliża się do ojca, który obiecał mu zabawkę, jeśli będzie grzecznie się zachowywać.

– Jutro rano pogadam z tymi znajomymi – powiedział Peter, po czym pocałował ją i zaczął nakrywać do stołu.

Chciał zjeść możliwie wcześnie, bo nazajutrz – jak wyjaśniał żonie – czekało go mnóstwo pracy. María José wykazywała duże zainteresowanie tym, co opowiadał jej mąż.

– Ale o co chodzi? Czy dzieje się coś nowego w kwestii planów rozwoju firmy? – spytała. – Coś wam powiedzieli?

– Nie, właściwie… Wszystkiego po trochu. Jest dużo plotek, nie chcę cię tym zanudzać. Wiesz przecież… nie raz ci już mówiłem: kiedy wracam do domu, lubię się wyłączyć i nie mówić o pracy. Nasz dom musi być dla mnie oazą… Rozumiesz? To nie jest takie skomplikowane.

– No dobrze.

María José nie nalegała – wiedziała, że to nic nie da. Jej ciekawość i tak nie zostałaby zaspokojona, podobnie jak dawniej, ilekroć rozmawiali o jego pracy. Nie miała też ochoty na zastanawianie się nad biznesem Petera. Bardziej interesowało ją załatwianie prawa stałego pobytu i na tej właśnie sprawie koncentrowały się jej myśli.

Następny dzień nie przyniósł jednak dobrych wieści, których się spodziewała. Jej mąż wrócił do domu zmęczony i okazało się, że kroki, które podjął w sprawie uzyskania dla niej zezwolenia, nie były zgodne z jej planami.

– Rozmawiałem z przyjaciółmi, a nawet z radcami prawnymi u nas w firmie i wszyscy mnie zapewniali, że to nie jest dobry moment na składanie wniosku o twoje prawo pobytu. Sprawy są dość skomplikowane, nie wyjaśnili mi dokładnie dlaczego, ale oni się na tym znają…

– Peter, ja też jestem prawnikiem i wcale nie widzę tego w tak czarnych barwach jak oni – przypomniała mężowi María José. Denerwowało ją, że na drodze do spełnienia marzeń piętrzą się niepotrzebne przeszkody.

– Rozumiem, ale oni naprawdę lepiej się orientują w tych sprawach. I wcale mi nie powiedzieli, żebyś nie starała się o to zezwolenie, tylko poradzili, żebyś to robiła jako żona obywatela Stanów Zjednoczonych. Zapewniali mnie, że wtedy nie będzie żadnych problemów ani ryzyka. Jeśli chcesz, mogą ci pomóc przy wszystkich formalnościach.

María José wzięła głęboki wdech i zadumała się. Milczała przez kilka minut, co skłoniło Petera do myśli, że jego argumenty zrobiły na niej wrażenie i że jest bliska przyjęcia jego propozycji. Przecież tylko on mógł ją przekonać, żeby nie występowała o wymarzone zezwolenie, powołując się na swój długi dotychczasowy pobyt w USA oraz pracę przedsiębiorcy. Pełna wątpliwości María José przerwała w końcu milczenie, które trwało od dłuższej chwili.

– Ale Peter…

Można było odnieść wrażenie, że Maríi José z trudem przychodzi wypowiedzenie tego, o czym myśli, zupełnie jakby przeżuwała jakieś pytanie, które nie chce jej przejść przez usta. Tych pytań i wątpliwości było wiele. Dlaczego nie miałaby o nich powiedzieć? O lękach, które nawiedzały ją we dnie i w nocy? Wiedziała, że jeśli będzie się ubiegać o prawo pobytu jako żona obywatela Stanów Zjednoczonych, pozostanie w rękach swego męża, na jego łasce – co mogłoby mieć znaczenie, gdyby któregoś dnia zdecydowali się rozstać. Ryzykowałaby wówczas nawet deportację, która oznaczałaby utratę wspólnego majątku, firmy i – oczywiście – prawa do opieki nad przyszłym dzieckiem, które, zgodnie z ich wspólnym planem, miało się urodzić w USA. W końcu ten niepokój wziął górę i María José odważyła się sformułować pytanie:

– Jeśli wystąpię o prawo pobytu należne mi jako żonie obywatela Stanów Zjednoczonych, to co będzie, gdybyśmy któregoś dnia… ty i ja… Co by się stało, gdyby…?

Nie była w stanie dokończyć tego zdania. Jej mąż wiedział, jak zareagować i rozładować sytuację. Zbliżył się do żony pełen czułości, patrząc na nią wymownie i prowokacyjnie, tak jakby odtwarzał dawny rytuał podrywania. María José nie potrafiła ukryć, że rozbawiło ją zachowanie męża, a jednocześnie przypomniała sobie pewien film dokumentalny, w którym pokazywano, jak zbliżający się do samicy samiec potrafi umiejętnie rozwiać wszelkie jej obawy i odegrać przed nią specjalny ceremoniał, mający doprowadzić do wkupienia się w jej łaski. Uśmiechnęła się, nie mogąc przeciwstawić się tym zalotom, Peter zaś zdołał złapać ją za pasek, chwycił w swoje potężne ramiona – tak jak lubiła, bo czuła się w nich tak bezpiecznie i pewnie – i zbliżył usta do jej warg, ale ostrożnie, unikając ich dotknięcia, tak jakby chciał maksymalnie przedłużyć ten moment.

– Chodzi ci o to, że gdybyśmy któregoś dnia… ty i ja…? – powiedział słodkim głosem, powtarzając zdanie, którego nie dokończyła żona. – Czy zamierzasz mnie rzucić, planujesz pewnego dnia odejść ode mnie? Nie pomyślałaś, co będzie, jeśli wybiegniesz i zostawisz mnie samego… co się ze mną stanie… co pocznę bez swojej żoneczki…?

Minęło kilka dni. María José poinformowała męża, że po zastanowieniu postanowiła wstrzymać procedurę ubiegania się o prawo pobytu. Być może w niedalekiej przyszłości złoży wniosek, podając jako jego podstawę małżeństwo z obywatelem Stanów Zjednoczonych. Słysząc decyzję żony, Peter chwycił w ręce obie jej dłonie i ucałował. Ona z kolei obdarowała go szerokim uśmiechem, od którego rozświetliła mu się twarz. María José zobaczyła, jak oczy Petera otwierają się szeroko i promienieją jak chyba nigdy dotąd. Niemniej jednak atmosfera, która zapowiadała magiczny moment pełnej jedności między małżonkami, za sprawą słów Petera całkiem się zwarzyła.

– Wstrzymałaś procedurę, kochanie? Doskonale. Bardzo dobrze – krzyczał, wybuchając jednocześnie śmiechem. – Jesteś już moja, durna Hiszpanko. Jesteś już moja. Tylko moja. Moja, moja…

Pomimo niekontrolowanych i nerwowych napadów radości, które wydobywały się z jej męża, Maríi José wcale nie było do śmiechu. Te dziwne słowa i niezwykłe zachowanie Petera, które przypominało znane z horrorów postacie opętane przez diabła, sprawiły jej ogromną przykrość. Wydawało się jej, że groteskowe i przerażające wybuchy śmiechu wzlatują pod sufit ich mieszkania, bezkarnie i bezczelnie rozbiegają się po wszystkich kątach, atakują ją i wnikają do jej wnętrza za pośrednictwem wszystkich zmysłów. I choć próbowała je odstraszyć i przegonić, zatykając uszy, osiągnęła tylko tyle, że stawała się coraz bardziej zdesperowana i osaczona. W końcu poczuła się tak zirytowana i przestraszona, że odepchnęła gwałtownie ręce Petera i, przyjmując surowy i poważny ton, zapewniła go, że to, co robi, w najmniejszym stopniu jej nie bawi i pozbawione jest jakiegokolwiek sensu. Zażądała, żeby przestał się zachowywać w tak wulgarny sposób. Ale Peter daleki był od przyznania, że zachował się wobec żony nieprzyjaźnie: zamiast tego wciąż nieprzyzwoicie ryczał:

– Jesteś już moja, już jesteś moja.

Musiało minąć dużo czasu, zanim María José zdołała pokonać w sobie ogromną złość, jaką wzbudziła w niej nieoczekiwana, absurdalna i bezrozumna reakcja męża. Ten zaś błagał ją na różne sposoby, używając wszystkich swoich umiejętności i – zazwyczaj skutecznych – technik urodzonego uwodziciela, by mu wybaczyła. Tłumaczył, że wszystko to było żartem, że chciał tylko zrobić dowcip, a być może sytuacja wymknęła mu się spod kontroli, jednak wcale nie o to mu chodziło…

María José wybaczyła mu, ale wciąż nie mogła dostrzec żadnej logiki w tamtych okrzykach, które ją zraniły i zaniepokoiły jeszcze bardziej, niż odczuła to na początku. Trudno było przecież wymazać z pamięci te ostre, zatrważające słowa:

– Już jesteś moja, już moja, ty durna Hiszpanko.

I tak naprawdę nigdy ich nie wymazała. A w końcu nadszedł dzień, kiedy objawiły jej cały swój sens, który niosły w sobie od chwili, w której zostały wypowiedziane.

∙ 8 ∙

Druga ciąża Maríi José bez reszty zawładnęła uwagą jej rodziców, przyjaciół oraz krewnych. Oczywiście stała się też głównym tematem rozmów, planów i przyszłych wizji. Żadna staranność nie była przesadzona, żaden nadmiar troski nie wydawał się nieuzasadniony. Skoro temat prawa stałego pobytu został już odstawiony na boczny tor – co stało się przyczyną i radości, i napięć – przyszła matka uznała, że jej ciąży dobrze zrobi zmiana klimatu. Bardzo poważnie zastanawiała się nad przeniesieniem się do Hiszpanii, gdzie mogła liczyć na opiekę ze strony matki. Ale poprzednie doświadczenie związane z podróżą w podobnym stanie nie było zanadto zachęcające. María José miała świeżo w pamięci zalecenia, które wielokrotnie sformułował tamten sympatyczny lekarz:

– Odpoczynek i spokój. Żadnego stresu.

Po kilku rozmowach rodzinnych zdecydowano, że w niedługiej przyszłości, już po narodzinach dziecka, matka Maríi José przyjedzie do Stanów Zjednoczonych i zajmie się córką. Wydawało się to najlepszym rozwiązaniem, które młodej matce zapewni opiekę w okresie, kiedy będzie jej najbardziej potrzebować, a gdy jednocześnie praca męża nie pozwoli mu na pobyt w domu. María José czuła się zmęczona. Zauważała, że cały jej organizm opanowuje jakiś rodzaj lenistwa, którego nigdy wcześniej w życiu nie znała, a polecenia wysyłane przez mózg przestają być wykonywane – z braku sił i ochoty – przez poszczególne części ciała. Czuła się słaba, pozbawiona ducha, sił witalnych; gdzieś znikła jej hiperaktywność, do której tak była przyzwyczajona. Przypisywała ten nastrój ciąży i tłumaczyła sobie, że jak u każdej ciężarnej, rytm jej życia musi być wolniejszy i dostosowany do tego szczególnego stanu.

Oczywiście miała lepsze dni, kiedy wydawała się jak nowo narodzona, choć jej rozwijająca się ciąża stawała się dla wszystkich coraz bardziej widoczna. Właśnie któregoś z takich dni zaczęła myśleć o nowym biznesie… Miała już nawet dla niego gotową nazwę. Obmyśliła ją jako pierwszy element większego, ambitnego projektu. Była przekonana, że odmienny stan pomógł w ukształtowaniu się w niej tego nowego wyzwania.

Jej plany zawodowe na przyszłość dotyczyły teraz stworzenia wielkiej międzynarodowej firmy zajmującej się zatrudnianiem osób au pair. Nie chciała nakładać ograniczeń na swoją aktywność, pragnęła działać na możliwie największą skalę. Wpadła na pomysł, że będzie sprowadzać studentów z Europy i z Ameryki Południowej, żeby opiekowali się dziećmi – początkowo w stanie Nowy Jork, a później także w innych stanach. Zasięg terytorialny tych usług miał zależeć od reguł podaży i popytu. Studenci mieli się specjalizować nie tylko w opiece nad dziećmi, ale również nad chorymi, seniorami i osobami niepełnosprawnymi, które wymagają pomocy i towarzystwa kogoś, kto poświęcałby im niezbędną uwagę. Ważne było, żeby zamieścić odpowiednią ofertę w Internecie. Potencjalni zainteresowani mieliby przysyłać swoje życiorysy i zgłoszenia do pracy w charakterze opiekunów do dzieci i pielęgniarzy. Z każdym mijającym dniem María José ulegała coraz większym emocjom związanym z planowanym biznesem. Dość szybko rozszerzyła ramy wiekowe dla kandydatów do pracy oraz listę ich zawodów, żeby zgłoszenia nadchodziły nie tylko od studentów biorących udział w wymianie międzynarodowej, ale także od wszystkich osób zainteresowanych nauką języka. W ciągu kilku dni opracowała cały projekt, obmyśliła logo i nazwę firmy – choć ta była oczywista od samego początku – oraz wystrój jej siedziby, jak zawsze wypieszczony, elegancki i doskonały w każdym, najdrobniejszym nawet detalu. Pewnego popołudnia zadzwoniła do Davida, którego pobyt w Stanach Zjednoczonych nieubłaganie dobiegał już końca, prosząc go, żeby udał się do jednego z okolicznych sklepów i odebrał z niego zamówienie, które chciała mu pokazać.

– No a potem przejdź przez ulicę.

Dzięki temu jej stały powiernik jako pierwszy zobaczył wizytówki nowej firmy. Były koloru różowego, a nad adresem, numerami telefonów i adresem poczty elektronicznej widniała nazwa: „Mary Poppins”.

– Śliczne – podsumował David, zauroczony trzymanym w dłoni arkusikiem satynowanego papieru. Dotykał go palcami i rozkoszował się przyjemną fakturą. – Nie wiem, Mary Jo, skąd ci przychodzą do głowy te wszystkie pomysły, zawsze takie trafne. Masz talent, którego wielu może ci pozazdrościć. Naprawdę, wystarczy popatrzeć na wizytówkę, żeby nabrać ochoty i zgłosić swoje usługi jako au pair. Co ci zresztą będę mówił…

– Och, David, jakże ja będę za tobą tęsknić! Kto mnie będzie tak wspierał jak ty?

– Ależ dziecinko, jak to kto? Twój mąż, przecież po to go masz – odpowiedział prostodusznie, bez zamiaru dłubania w ranie, która już się zabliźniła, zarówno w ciele, jak i w duszy przyjaciółki.

– Niby jak miałby mnie wspierać mój mąż? Już to widzę! Przy nim i przy jego matce nie mam najmniejszych szans na zrozumienie i inspirację.

Korciło ją, żeby opowiedzieć Davidowi, co zaszło między nią a Peterem, kiedy zapragnęła rozpocząć starania o swoje wymarzone zezwolenie na pobyt stały. Ale postanowiła tego nie robić. Nie wiedziała do końca dlaczego, jednak wolała to przemilczeć. Jej przyjaciel miał niebawem rozpocząć nowe życie i María José nie chciała, żeby wraz z wywożonym z USA bagażem zabrał zmartwienia, na które i tak nie było lekarstwa i które jeszcze bardziej utrudniałyby ich pożegnanie. Postanowiła, że tą tajemnicą wyjątkowo nie podzieli się z przyjacielem. Będzie lepiej dla wszystkich, jeśli sama uzna tamtą sprawę tylko za nieprzyjemne wspomnienie. Nie warto znów rozdrapywać rany, która pozostała po tamtym zdarzeniu i która i tak chyba jeszcze nie zdołała się porządnie zabliźnić.

Obiecała sobie, że nie będzie dodatkowo utrudniać Davidowi pożegnania – rozstania z bliźniaczą duszą, z kobietą, którą podziwia i kocha. Zdawała sobie sprawę, jak mocna więź ich łączy. Przez długi czas wzmacniali ją dodatkowo, cementując wzajemnymi zwierzeniami i licznymi dowodami wspólnoty. Wszystko to sprawiło, że ich przyjaźń stała się obiektem zazdrości w przyjacielskim kręgu obojga. Zdawali sobie sprawę, że czeka ich teraz niespodziewane rozdzielenie, ale woleli uciszać emocje, żeby uniknąć zalewu łez, gniewu i lamentów. Musieli zachowywać się dojrzale w każdym z obszarów życia, na co zawsze nalegała María José.

– Jesteśmy już w takim wieku, że potrafimy stawić czoła różnym problemom. Nie możemy zachowywać się jak dzieci.

Celowo w dniach poprzedzających wyjazd Davida postanowili nie rozmawiać o pożegnaniu, ale żadne z nich nie potrafiło zapobiec temu, że ten temat obecny był w każdym geście, każdym spojrzeniu, w każdej rozmowie, jaką prowadzili w jednym tylko celu: żeby zamazać rzeczywistość. Jednakże ładunek emocji, które gromadzili w sobie przez ostatnie tygodnie, sprawił, że z najwymyślniejszych planów, jak utrzymać do końca fason, nic nie zostało. No i nie utrzymali.

W wieczór poprzedzający wyjazd Davida do Hiszpanii María José zorganizowała u siebie w domu pożegnalną kolację na jego cześć. Nie zabrakło na niej nikogo ze znajomych. Nie obyło się bez toastów, serdecznych zaklęć i najlepszych życzeń, które wymyślano przez cały wieczór. Jak to już wcześniej się zdarzało przy wielu szczególnych okazjach, walencjanka María José chciała pożegnać swego przyjaciela wyjątkową paellą6 – daniem, które według jej słów nie wychodziło jej najlepiej, ale które zachwycało podniebienia wszystkich Amerykanów, którzy mieli okazję skosztować tego specjału. Goście nie szczędzili komplementów, wprost brakowało im słów i nie mogli nachwalić się tego typowego hiszpańskiego delikatesu. Jednak ani María José, ani David nie wzięli nawet do ust smakowitej paelli. Oboje sprawiali wrażenie, jakby zacisnęły się im żołądki, jakby ich apetyt na jedzenie padł ofiarą nerwów i smutku wywołanych zbliżającym się rozstaniem. Wiele razy María José szukała wzrokiem spojrzenia przyjaciela, a kiedy je napotykała, patrzyli na siebie przez długą chwilę, tak jakby każde z nich chciało zamrozić ten moment, utrwalić go na siatkówce oka i zatrzymać tam do czasu, kiedy nieobecność drugiego stanie się już nieodwracalnym faktem.

W końcu, niezależnie od początkowych intencji obojga, z ich oczu popłynęły łzy. Skończyli we wzajemnym uścisku, ocierając jedno drugiemu oczy i wypowiadając obietnice codziennych rozmów telefonicznych i nieustannej wymiany e-maili. Oboje mieli poczucie, że pozostawiają wiele rzeczy, których nie zrobili, nie omówili, którymi się ze sobą nie podzielili.

Dopadło ich to dziwne uczucie, które często towarzyszy ludziom udającym się w podróż: przekonanie, że zapomnieli o czymś ważnym, a niepokój wywołany niewiedzą o tym, co to może być, każe przypominać sobie wszystko po kolei i dokonywać w głowie przyspieszonego i nerwowego przeglądu wszelkich niezbędnych przedmiotów ułożonych w walizce.

Dla nich dwojga – głównych uczestników biesiady – była to bezsenna noc: tak jakby przeczuwali, że nadchodzą jakieś niezwykłe wydarzenia, a jednocześnie wiedzieli, że nie będą już blisko siebie, żeby stawić czoła ewentualnym problemom.

∙ 9 ∙

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ DRUGA

Tylko miłość może pomóc żyć.

OSCAR WILDE

∙ 13 ∙

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ TRZECIA

W takim państwie, w którym rząd niesprawiedliwie więzi ludzi, jedynym miejscem odpowiednim dla sprawiedliwego człowieka jest więzienie.

H. D. Thoreau

Pocieszna sprawiedliwość, której granice zakreśla rzeka!

Prawda z tej strony Pirenejów, błąd z tamtej.

Blaise Pascal, „Myśli”

∙ 24 ∙

Dostępne w wersji pełnej

Przypisy

1 Włoska dzielnica na dolnym Manhattanie, niegdyś miejsce zamieszkania dużej populacji imigrantów z Włoch, obecnie obszar, w którym funkcjonują liczne włoskie sklepy i restauracje (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

2 La Giralda – wieża dzwonnicy w katedrze w Sewilli, pierwotnie zbudowana jako minaret, później jeszcze podwyższona, kiedy nadano jej funkcję dzwonnicy; jeden z najbardziej charakterystycznych budynków Sewilli.

3 Miasto w Andaluzji; tamtejsza katedra jest znanym miejscem kultu św. Weroniki.

4 Drugi człon imienia Maríi José w języku hiszpańskim znaczy Józef; w Hiszpanii nie jest niczym niezwykłym nadawanie dziecku drugiego imienia nieodzwierciedlającego jego płci.

5 Śpiewak i kompozytor argentyński francuskiego pochodzenia (1890-1935), jeden z najsłynniejszych interpretatorów i twórców klasycznych tang.

6 Właśnie z Walencji pochodzi to tradycyjne danie oparte na ryżu z dodatkiem szafranu i zawierające różne rodzaje mięsa, ryb i owoców morza oraz warzyw.

7 Big Apple, tradycyjne określenie Nowego Jorku, wykorzystywane często w akcjach promocyjnych miasta i w przewodnikach turystycznych.

8 Chodzi o Walencję.

9 Dziś byłaby to mniej więcej równowartość 10 000 euro.

10 Zmęczenie wywołane szybką zmianą stref czasowych w trakcie długiej podróży samolotem.

11 Napój chłodzący spożywany chętnie latem we wschodniej Hiszpanii, przede wszystkim w okolicach Walencji, przygotowywany z bulw niewystępującego w Polsce migdała ziemnego, wody i cukru.

12 W Hiszpanii dzieci tradycyjnie dostają prezenty 6 stycznia od Trzech Króli, a nie od świętego Mikołaja w Boże Narodzenie.

13 Fikcyjne miasto z komiksów o Batmanie, symbol miejsca przepełnionego zbrodnią, korupcją, rozpaczą i beznadzieją.

14 Premier Hiszpanii w latach 1996-2004, należący do prawicowej Partii Ludowej. W marcu 2004 roku – na dwa i pół roku przed momentem, w którym rozgrywa się akcja tej części powieści, przegrał kolejne wybory na rzecz socjalistycznego kontrkandydata, José Luisa Zapatero.

15 Centro Superior de la Información de la Defensa, hiszpańska agencja wywiadowcza istniejąca (pod tą nazwą) w latach 1977-2002.

16 Port lotniczy w Madrycie.

17 Przekład Tadeusza Boya-Żeleńskiego.