ROK NA MAJORCE

INKARNACJA

Spadam stąd!

Pudła, paki, kartony. W przejściu, na podłodze, wszędzie. Po sufit. Szare i pękate podpierają ściany jak zawstydzone grubasy na dyskotece. Meble w bąbelkowej folii, pościel w plastikowych torbach, rysunki w tubach i pamiątki w rozsypce. Te spakować najtrudniej.

Time to say goodbye, zawył Andrea Bocelli ze starego, kuchennego radia. Stosownie do okoliczności. DJ stacji Antenne Wien chyba czytał w moich myślach.

– Con te partiro! – zapiszczałam najczystszym fałszem i zaraz zamknęłam wychodzące na dom Beethovena okna. W lecie często kręcili się tu japońscy melomani.

Kilka hitów minionego tysiąclecia później zakleiłam ostatni karton. Ten z pamiątkami.

Prościej byłoby to wszystko wyrzucić. Brzydki serwis obiadowy ze złotym szlaczkiem, zdobycz ostatnich lat PRL-u. I posrebrzane sztućce spod lady, wzór Księstwo Warszawskie. Haftowane cepeliowskie obrusy, serwetki, bieżniki. Szklane wazony, opalizujące kieliszki. Nigdy nieużywane i paskudne. Nikomu niepotrzebne. A jednak wciąż nie miałam serca pozbyć się posagu, nawet teraz, gdy moje małżeństwo z Robertem Blumem, lat trzydzieści dziewięć obecnie i dwadzieścia osiem w dniu ślubu, było już tylko wspomnieniem.

Pudło ze zdjęciami z koślawym napisem nabazgranym czerwonym flamastrem: „Magda – wiek XX” też tu zostanie. Czarno-białe fotografie z matury A.D. 1985, dziewczyny w plisowanych spódnicach, torebki ze świńskiej skóry i spalone trwałą włosy. I wyświechtany indeks, Wydział Architektury Wnętrz. Ma już chyba sto lat, a dokładnie szesnaście. Pierwsze projekty wiedeńskich mieszkań i szkice dla naszej spółki Hermad Interiors, Herbert Hoelzl i Magdalena Blum. Niemowlęce ubranka Michasia, jego rysunki. Wczesne abstrakcje, przedszkolne początki malarstwa figuratywnego, faza batalistyczna... Serca „dla Maam od Mihac”, i potem kilka dla „Mutti”. Wyblakłe zdjęcia z dawnych podróży, z jugosłowiańskiej plaży i greckiego kempingu, i te wciąż mocno kolorowe z podróży poślubnej, z egzotycznych wysp, z luksusowych hoteli. Stare listy, jakieś kartki pocztowe, bilety, foldery. Makulatura.

Nie wyrzucę. Nie rozstanę się tak ostatecznie i nieodwołalnie ze swoją przeszłością. Przeprowadzałam się z nią do kolejnych mieszkań, upychałam w nowych szafach, zapełniałam piwnice. Teraz, ograniczona do Rzeczy Najważniejszych, zmieściła się w kilkunastu kartonach.

Moje buty. Moje skarby. Najdroższe. Najcenniejsze. Zbierane, kolekcjonowane, wypastowane, na cedrowych prawidłach, we flanelowych woreczkach i oryginalnych pudełkach. Na każdym polaroid z zawartością, opis i rocznik. Jak najlepsze wina. Ale zabiorę tylko trzy ostatnie sezony i oczywiście najnowsze, wiosna–lato 2001. Nie mówiąc już o botkach Jimmy’ego Choo, które w sklepach będą dopiero jesienią, a które zawdzięczam romansowi mojego sąsiada z jakimś włoskim stylistą. Chyba buchnął je z pokazu. Wiosną, gdy wyprowadziłam je na spacer po Grabenie, Caro umierała z zazdrości. Roczniki 1990–1998 zostają. Choć to tylko dwa kartony, po ostrej selekcji. Ale nie wyrzucę, są prawie nowe, w końcu mam tylko dwie nogi, kiedy miałam nosić?

Przechowam u Maksa w piwnicy.

– Dwanaście metrów, sucha, przewiewna komórka. – To wszystko, co miał mi do zaoferowania po naszych trzech wspólnych latach.

Kutas!

Obiecał, że jeszcze dziś się tym zajmie.

– Ale dopiero wieczorem, Megi. Spedycja i tak nie zabierze wszystkich twoich butów! – szydził Maximilian hrabia von und zu T., z krwią błękitną jak woda w basenie i sercem oddanym cesarsko-królewskiej tradycji, bo już chyba nie mnie.

Z precyzją i zawziętością zaklejał wczoraj paczki, jakby chciał mieć pewność, że wszystko zostanie spakowane, zawinięte, zaklajstrowane na sicher, na zawsze. Najchętniej ja też. 

Tragarze przyjechali wczesnym popołudniem.

– Verdammte Scheisse, pudła za ciężkie! – przeklinali. – Żadne nie powinno ważyć więcej niż dwadzieścia kilogramów, przecież przysłaliśmy instrukcję.

– Co tam pani napakowała? Książki chyba? No i na co to? – Spocony blondyn otarł czoło, trochę zbyt demonstracyjnie jak na mój gust.

– To buty. Chyba kolekcja Kéliana, niektóre są z metalowymi okuciami, faktycznie mogą trochę ważyć...

Spojrzał na mnie, jakby nie zrozumiał. A Stephane Kélian to przecież artysta, mistrz formy, rzeźbiarz butów. Przy nim nawet Blahnik jest zwykłym rzemieślnikiem!

– Już wszystko? Dostanę jakieś pokwitowanie? Liczyliście kartony?

Nie, pokwitowania nie będzie, nie liczyli, trzeba było uprzedzić, ale piwa by się jeszcze napił.

– Ma pani gotówkę? Tysiąc dwieście marek! Pamięta pani, szylingów nie bierzemy. Nur Deutsche Mark!

Tak, pamiętałam, tysiąc dwieście, szaleństwo jakieś. Średnia krajowa. Pięć par butów sprzed rozwodu albo dziesięć teraz. No trudno. Odliczyłam banknoty.

Do nocy wietrzyłam mieszkanie z woni niemieckiego potu i hiszpańskich szprotów, które zjedli na obiad. Zamiotłam podłogę, wyrzuciłam śmieci. Zostały tylko rośliny i zgrzewka piwa w lodówce. Dla nowych lokatorów.

I kartony, które miał zabrać Max. Nie zabrał, przysłał SMS-a: „Liebe Megi, nie dam dziś rady, muszę odebrać Livię z lotniska. xxx”.

Zatrzasnęłam więc drzwi. I moje wiedeńskie życie. Na zawsze.

Następnego dnia wylądowałam w Palmie.

Pierwszy raz nie na wakacje, nie na próbę, nie na chwilę. Może na zawsze. Wiecznie zielone palmy, różowe bugenwille i błękitne niebo będą teraz moje! Nareszcie! Witaj, nowa ojczyzno bez słoty, mrozu i kataru! No i bez Maksa von und zu T.

Hotel Montemar na dwie noce w pakiecie z przelotem i obiadokolacją w superofercie last minute. Do kompletu tanie auto z internetu. Radośnie kolorowa strona Happy Cars nie zapowiadała obitej karoserii, przerdzewiałych felg, braku czwartego biegu oraz stylistycznie dobranego pracownika o karnacji krówek ciągutek. Uśmiechnął się do mnie trzema złotymi zębami, zamachał kartką z nagryzmoloną nazwą wypożyczalni i bez słowa zawiózł rozklekotanym busem na prowizoryczny parking daleko od lotniska. Jęknęłam na widok samochodu.

– ¿Que pasa?[1] – spytał tak, że bałam się odpowiedzieć, i wręczył mi kluczyki. Szybko zmieniłam klapki na rasowe mokasyny z nopami, oryginalne car shoes, ręcznie szyte obuwie prawdziwego kierowcy. Przyglądał mi się rozbawiony. Ignorant! Odjechałam z ulgą, gdy po trzeciej próbie silnik w końcu zaskoczył.

Rzęchem z trzema biegami i z mapą na kolanach jeździłam od mieszkania do mieszkania, i każde kolejne okazywało się większą porażką. Obskurne klatki schodowe, zapach wilgoci, metalowe okna zżarte przez słone powietrze, hałaśliwe ulice, smród ze smażalni ryb. Dlaczego nie wpadłam na to, że słowa „lujo” – luksusowy, nie należy rozumieć dosłownie, a widok na morze, owszem, będzie, jeśli się mocno wychylić z balkonu? Zdecydowanie inaczej niż na dołączonych do ogłoszeń zdjęciach, które wertowałam w internecie przez ostatnie dwa tygodnie.

Ostatni na mojej liście był mały, szeregowy domek.

Trochę błądziłam, nim dojechałam do Cas Catala, a potem na calle Llaut, ulicę Kutrową. Była to spokojna uliczka, która przecinała porośniętą piniami, łagodnie opadającą ku morzu skarpę. W górze ulicy w dwóch połączonych asfaltowym podwórkiem rzędach stały szeregowe domki, pomalowane na kolor starego kisielu, zwieńczone stromymi dachami z beżowej, pofalowanej dachówki. W ich małych ogródkach rosły drzewa pomarańczowe, palmy i bugenwille. Sama słodycz na wąskiej granicy bezguścia. Od razu mi się spodobało. Na przedostatnim domku powiewał krzywo powieszony napis Se alquilla – do wynajęcia. Podeszłam do niego i wspięłam się po murze jak złodziej, kompletnie przy tym rujnując lewy mokasyn nowych tods’ów. Wolałabym sobie obetrzeć kolano niż ten wart ćwierć pensji but z limitowanej edycji „Monza”. Na pewno już nie do dostania.

Ukazał się ni to taras, ni patio z murowanymi ławami, kolumnami sięgającymi pierwszego piętra, na których całkiem bez sensu spoczywały betonowe belki, tworząc bardzo umowne zadaszenie. Na tarasie smutek subtropików – kilka ledwo żywych roślin w doniczkach, szczątki suchego pnącza na ścianach, dwa połamane drewniane krzesła i kawałek gumowego węża. Olbrzymie tarasowe okno zasłonięte brudną żaluzją, na której ktoś napisał palcem guarro[2], wieńczyło ten osobliwy obraz.

Ale ja w tym tarasie z tandetnej, różowej terakoty zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Zadurzyłam się w fantazjach o śniadaniach w cieniu oliwkowych drzewek, zamarzyłam o hamaku, o palmach, których też jeszcze nie było, o leniwych popołudniach i jeszcze paru niebieskich migdałach, których nie przewidywał mój budżet. Zapatrzyłam się w ten widok na całą palmeńską zatokę. Na niebo, zawsze błękitne. Na katedrę. Na port. Na morze! ¡Vista al mar! Mogłabym się na to gapić całe życie.

Dwadzieścia cztery godziny później, gdy wróciłam na calle Llaut, przed bramą czekała na mnie pośredniczka, duża blondyna, wyspiarska klasyka wieku menopauzalnego. Przepalona słońcem, pomarszczona jak suszona śliwka, wciśnięta w za małą o numer brzoskwiniową sukienkę z elastycznej koronki, która rozciągała się w większe ażury na brzuchu i biodrach, tworząc dziwaczne, wynaturzone wzory. Gdyby tylko wciągnęła brzuch...

– Silke z Silke Immobilien! – Podała mi na powitanie uzbrojoną w brokatowe tipsy dłoń, ciężką od złotej biżuterii, i jednym fachowym spojrzeniem oceniła moją wiarygodność.

Lustracja nie wypadła chyba najlepiej. Polka, samotna, chwilowo niepracująca. W kucyku, bez makijażu, w wytartych dżinsach i japonkach wyglądałam na wieczną studentkę, a nie na trzydziestopięcioletnią kobietę, matkę dziecku, bądź co bądź architektkę. Czułam, jak z moich stu osiemdziesięciu centymetrów kurczę się przy niej do rozmiaru mniej niż zero, w rozmiarówce amerykańskiej. Natychmiast wyczuła moją niepewność i dobiła mnie jednym celnym spojrzeniem.

Maszerowała pomiędzy rzędami domków przez dziedziniec, który pełnił funkcję parkingu, placu zabaw i śmietnika, rytmicznie stukając obcasami w asfalt: eins, zwei, eins, zwei. Biegłam za nią, wsłuchując się w rzucane z szybkością karabinu maszynowego słowa.

– Ratatatam, rraratatam! Dom jest niezwykle praktyczny. W idealnym stanie, to tutaj rzadkość. Ratatatam! Jest piękny wspólny ogród! Dobra okolica, bezpieczna! Trrrr! Jest dużo chętnych. Achtung!

W furtce w głębi dziedzińca, tam gdzie zaczynał się osiedlowy ogród, co było przesadnym określeniem na kilka palm wokół basenu, stał niewysoki mężczyzna ubrany w lotniczy mundur. Kapitan Iberii? Pewnie przyleciał prosto z pracy. Silke promieniała, gdy jego drobna, kobieca dłoń zniknęła w jej łapie. Przywitaliśmy się, a on zalał mnie potokiem słów wypowiedzianych dziwnym dyszkantem. Mówił tak szybko, że zrozumiałam jedynie, że casa[3] jest bardzo preciosa[4], a przecież uczyłam się hiszpańskiego „na wszelki wypadek” już parę lat, jeszcze w ramach tajnych przygotowań do wymarzonego wyjazdu.

Domek był malutki, ale jakimś cudem na pięciu przyklejonych do skarpy półpiętrach i zaledwie stu dwudziestu metrach mieścił z dziesięć różnych pomieszczeń.

– Jedenaście, bardzo wygodnie! – sprostowała Silke.

Na samym dole znajdował się salon z wyjściem na taras. Cztery schodki wyżej, na poziomie furtki, z małej sieni przeszklone drzwi prowadziły do kuchni i gospodarczego patio, a po drugiej stronie niewiele większa od mojego stołu wnęka uchodziła za jadalnię. Trochę wyżej mieściła się główna sypialnia z widokiem na morze i łazienka z widokiem na sąsiada, bezpośrednio spod prysznica zresztą, a na kolejnym pięterku dwie klitki i przylegająca do nich łazienka zostały mi przedstawione jako pokoje dziecięce. Na poddaszu architekt zaplanował nie wiedzieć czemu gościnną toaletę, chwilowo nieczynną, i małą pracownię z wyjściem na solarium, czyli dyskretny tarasik na dachu, mieszczący co najwyżej jednego opalającego się golasa. I to małego.

Nie zdążyłam się nawet dobrze rozejrzeć; ciota-kapitan się śpieszył, może na samolot, a Silke najwyraźniej nie chciała inwestować więcej czasu w niepewny interes. Niecierpliwie wcisnęła mi wypełnioną papierami białą kartonową teczkę z wielkim złotym S w koronie. Pasowało do jej pierścionków.

– Tu są wszystkie szczegóły, opłaty, aktualny czynsz. Proszę się zapoznać, w ogłoszeniu był mały błąd. I niech się pani szybko decyduje, kapitan Sanchez już ma jednego klienta... Żeby potem pani nie żałowała, domy w tej okolicy idą jak świeże bułeczki! Szkoła międzynarodowa jest niedaleko.

– Tak, wiem. Być może zapiszę do niej syna. Jutro pani odpowiem w sprawie domu.

Królowa „S” niezgrabnie wgramoliła się do golfa cabrio w kolorze sorbetu cytrynowego.

– Rok szkolny tuż-tuż! – próbowała przekrzyczeć warkot dieslowskiego silnika. – Zaraz przyjadą nowe żony, jak co roku, i nic pani nie znajdzie!

Czyje żony? Kapitana? Muzułmanin?

Wróciłam do hotelu dziwnie nakręcona. Minęłam „obiadokolację w pakiecie”, którą czuć było już od progu, i bardzo już vintage’ową windą w kolorze starego złota wjechałam na trzecie piętro. W moim wąsko pojętym pokoju jednoosobowym na jeszcze węższym łóżku rozłożyłam zdobycze ostatnich dwu dni. Trzy metry papierów. W górnym rzędzie zdjęcia mieszkań, które odwiedziłam. Cztery podobnie urządzone apartamenty; podłoga z burej terakoty, wysłużone meble z białego ratanu, beżowa glazura i smętne, zagracone sprzętem AGD, balkony. Nie ma mowy! Dziecko, przyzwyczajone do majestatu wiedeńskiej secesji, przeżyje szok, a ja będę musiała zaczynać dzień od prozacu i kończyć butelką whisky.

Niżej ułożyłam całą zawartość eleganckiej teczki z literą S w koronie; szczegółowy opis w trzech popularnych na wyspie językach, obok skserowane fotografie, na których domek prezentował się bajkowo, i przy samej poduszce standardową umowę najmu. Właścicielem domku był kapitan Encarnación Sanchez-Garron. Cóż to za imię? Sprawdziłam w słowniku: Inkarnacja, Ucieleśnienie! Damskie imię! Kapitan Inkarnacja jednak był kobietą?

Z czasem pełne patosu i chaosu hiszpańskie imiona przestaną mnie dziwić. Poznam Dolores (Cierpienie), spotkam Iluminadę (Oświeconą), będę sąsiadką Concepción (Poczęcia, pewnie niepokalanego), kran naprawi mi Currito (Pewniaczek), a dostawcą mrożonek okaże się niejaki Jesús z Girony. Plejada bohaterów jasełek!

Domek kusił. Gdyby nie ta cena – inna niż w ogłoszeniu i wyższa, niż planowałam. Uzbierałoby się na dobry samochód za kilka lat... Po co mi nowy samochód? Przywiozę tu mój stary. Będę żyć naprawdę oszczędnie, zacisnę pasa. Co za idiotyczne powiedzenie – zacisnę pasa! W moim i tak zawsze robiłam dodatkową dziurkę, żeby nie spadał. Może raczej nie kupię nowych kozaków od Prady, choć w tym sezonie są po prostu boskie...

Otworzyłam butelkę czerwonego wina, przezornie nabytego po drodze w supermercado, i razem z winem oraz kawałkiem sera manchego, gryzionego wprost z papieru, postanowiłam czekać na oświecenie. Odwieczny dylemat – serce czy rozum, i zwykle porażka tego ostatniego. Czy mnie w ogóle stać na takie porażki? A jeśli nie znajdę pracy i pójdę z torbami (z tymi od Louisa Vuittona, najpiękniejszej pamiątce po Robercie Blumie, będzie nawet stylowo). Siedziałam w oknie mojego pokoju, który był tak tani, że nie miał balkonu, i szukałam odpowiedzi w ciemnej otchłani, która szumiała jak morze. Znalazłam ją w połowie butelki Manto Negro.

„Zdecydowałam się! Masz kogoś, kto może sprawdzić umowę?” – wystukałam SMS-a do jedynej znanej mi osoby na wyspie, Rosy Weintraub.

 „Zadzwoń do mojego adwokata. Ma na imię Angel. Angel Porreras. Mówi po niemiecku. Zaraz wyślę ci jego wizytówkę. Powodzenia!”.

Angel! Wymawiany z hiszpańska przez „h”. Anhel. Adwokat ma na imię Anioł! Niebiosa mi go zesłały! To znak, że muszę wznieść się ponad przyziemne sprawy. Żegnaj, Prado! Witaj, domku!

[1] (hiszp.) – O co chodzi?

[2] (hiszp.) – brudas

[3] (hiszp.) – dom

[4] (hiszp.) – piękny

ANIOŁ

W pierwszych dniach sierpnia, po trzech tygodniach spędzonych w deszczu i w rozbudowanym domku letniskowym Brda Lux na Pojezierzu Suwalskim, wróciłam na Majorkę. Zakatarzony Michaś obiecał zaopiekować się połamaną w kościach babcią, a ja przyrzekłam mu, że nadrobi wakacje jesienią. W końcu przeprowadzaliśmy się na wyspę, gdzie sezon trwa cały rok.

Skuszona atrakcyjną ceną i obiecującą, szczególnie z mazurskiej perspektywy, nazwą, zatrzymałam się w hotelu Sol, dwa kroki od Paseo Maritimo. Hotel był bardziej niż podły, ale postanowiłam przetrwać te kilka nocy. Za zamkniętym oknem przez całą noc huczała niekończąca się procesja samochodów, niecierpliwe klaksony, warkot motocykli, czasem sygnał policyjnego auta. Kolorowe światło migającego vis-à-vis neonu wpadało przez zbyt oszczędnie skrojone zasłony z bistoru w żółtobrązowy rzucik, więc przewiązałam sobie oczy czarną podkolanówką jak skazaniec przed egzekucją. W uszy wepchnęłam zielone zatyczki, przezornie wyniesione z samolotu, a na poduszce położyłam sprany ręcznik, by nie czuć zapachu spoconych tu kiedyś głów czy wypalonych w łóżku papierosów, i zapadłam się w wyleżały materac. Teraz musiałam tylko zasnąć, jak najprędzej. Rano muszę być piękna. Dla Angela. Mojego Anioła.

Angel Porreras, adwokat. Wiek – z głosu trzydzieści parę. Głos – aksamitny.

Prosił, żebym przyjechała jak najszybciej, bo zbliża się Ferragosto, a on wtedy, w te najgorsze upały, wybiera się jak co roku na północ Peninsuli. Tam temperatury są przyjemniejsze, plaże szerokie, a on uwielbia „beach life”! Już widziałam jego piękne, seksowne ciało na Playa de la Concha, której sama nazwa działała na mnie jak afrodyzjak. Jego męskie, umięśnione łydki w granatowych wodach Atlantyku. Smagły, koniecznie owłosiony tors, płaski, wymodelowany brzuch... Zachód słońca, interesująca, opalona twarz... Niebo powinno być pełne takich aniołów, a nie wymoczków w białych sukienkach.

W pokoju było duszno, pościel ze sztucznego włókna przylepiała się do ciała. Twardy materac uwierał w plecy. Minęła kolejna godzina. Nie zasnę!

Eksmałżonek, Robert Blum, triumfowałby upojony widokiem swej byłej małżonki w czymś tak dużo gorszym niż jego ulubiony Ritz, którego progi wraz z rozwodem stały się dla mnie Himalajami. Eksnarzeczony, Max von und zu T., przez swe wiecznie różowe okulary dostrzegłby w tym uroczą ekstrawagancję, dziwaczny wybryk dobrze zarabiającej projektantki. Ekspsychoterapeutka, Edda, która leczyła mnie skutecznie z rozwodowej traumy i nieskutecznie z kompulsywnego kupowania butów, zdiagnozowałaby teraz strach przed bankructwem i głodową śmiercią. I pewnie słusznie. To dlatego zarezerwowałam hotel Sol. Był najtańszy. I najbliższy miejsca, gdzie miałam się spotkać z Aniołem.

A matka zatarłaby ręce.

„Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz!” –  zakrakałaby do telefonu swe życiowe credo.

Racja, nie pościeliłam sobie najlepiej. W każdym tego słowa znaczeniu.

Nie miałam żadnego planu, budżetu, oferty pracy ani czekającego na mój przyjazd kochanka. Miałam tylko marzenia. I to chyba od zawsze. Wszystko inne – Polska, Austria, zima, śnieg, błoto, szarówka – to był stan przejściowy. Zimny i brudny.

„Marzniesz, bo nic nie jesz i jesteś za chuda” – diagnozował ojciec, grubo smarując chleb domowym smalcem.

Nieprawda! Kraina Szczęśliwości była po prostu gdzie indziej. Na plaży, pod palmą, pod wiecznym słońcem i z ciepłymi wieczorami. Najbliżej na Majorce. Banalna Arkadia, dostępna niemal na wyciągnięcie ręki, dwie godziny lotu.

Majorka. Piękna wyspa, la isla bonita. Raj. Oliwkowe gaje, pomarańczowe doliny, kwitnące migdały, turkusowe zatoczki, bezkresne morze i wieczne słońce. Serotonina, dopamina, wszystkie hormony szczęścia codziennie za darmo spadające z nieba. Domy z jasnego kamienia biologicznie wrośnięte w krajobraz, magiczny świat, koronkowe kamienice, katedra z disnejowskiej bajki, miasteczka zaklęte w czasie. Ludzie, którzy nie pędzą, nie spieszą się, smakują życie powoli. Dzieci, głośne, wesołe, niezasmarkane, szczęśliwe.

A ja?

Marzyłam, by stać się częścią tego idealnego świata, żyć powolnym i jasnym dniem, chodzić po piasku i nie nosić w zimie szalika. Pić wino do obiadu i do kolacji. Codziennie. Nie patrzeć, jak drzewa gubią liście, nie widzieć upływającego czasu. Wszystko odkładać na jutro, ale żyć dzisiaj. Nie marznąć, nie mieć kataru i zrywać w ogrodzie pomarańcze.

To przecież musiało się udać! Sto tysięcy rezydentów, uciekinierów przed zimnem północnej Europy czy samym sobą nie mogło się mylić. Mieszkali tu, żyli, pracowali, dawali sobie radę. Dlaczego więc nie ja i Michaś?

 Ale matka grzmiała.

– Cóż to za nieodpowiedzialność, zabierać dziecko tak daleko od ojca, dziadków, cywilizacji, szkół, lekarzy! Michaś nas potrzebuje! I jeszcze na dodatek wyspa! I z czego tam będziesz żyła? Skąd weźmiesz klientów na te swoje biura? Tam przecież są same hotele! Przemyśl to sobie! Przemyśl to sobie dobrze!

Więc myślałam. Już przez całe trzy lata przepychanek z Maksem i w czasie zeszłorocznych wakacji u Rosy myślałam, żeby tu uciec. Obejrzałam szkoły, sprawdziłam lekarzy, nawet kiedyś umówiłam się z Herbertem, że dokończymy wspólne projekty korespondencyjnie, a to oznaczało pewne finansowe bezpieczeństwo przez pierwsze miesiące. Ale wciąż nie podejmowałam decyzji. Raz podcinał mi skrzydła strach, raz matka swym chirurgicznym skalpelem doktor weterynarii Krystyny Dziubak-Kalińskiej. Ciach, prach, nigdzie, aniołku, nie polecisz. Orłem nie jesteś!

Aż któregoś dnia to właśnie Michaś stał się pretekstem do wyjazdu, a ściślej rzecz ujmując, Christine Kowalsky, wychowawczyni jego klasy. Spod jej pióra wyszła dopisana na świadectwie szkolnym opinia, że z uwagi na swe zagraniczne pochodzenie, urodzony w Wiedniu Michał Blum powinien kontynuować naukę w szkole zawodowej.

– Matura nie będzie mu do niczego potrzebna. Zresztą nie potrafi nawet pisać bez błędów! – wyjaśniła, patrząc mi prosto w oczy.

– Bo jest dyslektykiem! A niemiecki zna przecież od urodzenia!

Wzruszyła ramionami.

Myślałam, że śnię, że to niemożliwe, żeby to grube babsko, ta przez cztery lata zasypywana torcikami wedlowskimi ukochana nauczycielka, zamieniła się nagle w rasistowską sukę. Żeby jednym bazgrołem przekreśliła przyszłość mojego syna i skazała go na społeczny niebyt!

– Może katolicka szkoła integracyjna go przyjmie... – rzuciła na pożegnanie.

Katolicka? Po moim trupie!

Wieczorem na biurku Michasia znalazłam rysunek przedstawiający rozjechaną przez czołg czerwoną plamę z napisem „gupia baba”. Autor właśnie zażywał kąpieli.

Co to ma być?

– Generał ją przejechał! – odpowiedział i zniknął pod białą pianą w wannie.

Generał, często wspomagany przez wielką armię, zawsze pojawiał się w krytycznych momentach życia – podczas rozwodu, zmiany szkoły, przed wizytą u dentysty. Sprawa była więc poważna.

W tej sytuacji nawet matka zgodziła się, że priorytetem jest jak najszybsze wyrwanie Michasia ze szczęk austriackiego szkolnictwa zawodowego. Wnuk bez dyplomu w ogóle nie wchodził w rachubę.

– Niech się więc uczy w Polsce. Tereska załatwi mu miejsce w szkole Przymierza Rodzin – podsumowała.

– Psycholog zabronił – skłamałam. – Za duża zmiana.

– To ja już sama nie wiem! Ale maturę musi mieć!

Więc dla tej matury musieliśmy wyjechać i nikt się nie zorientował, że tak naprawdę chodziło o słońce, palmy i morze, no i też trochę o uwolnienie się od Maksa, niezdecydowanego na wszystko i niegotowego na nic.

Obudziłam się po paru godzinach niezdrowego snu, mokra od potu, spuchnięta i zesztywniała. Blady potwór z podkrążonymi oczami, co idealnie podkreślała świetlówka nad lustrem. Nawet pięciu hollywoodzkich wizażystów nie dałoby rady zrobić ze mnie człowieka. Trudno, nie będę bóstwem, boginią Anioła, nie powalę go na kolana ani na skrzydła.

Mieliśmy się spotkać za niecałą godzinę, w kawiarni przy Paseo Maritimo, nadmorskim deptaku ciągnącym się wzdłuż całej zatoki w Palmie. Liczyłam, że zaprosi mnie na lunch, w końcu mieliśmy sobie tyle do powiedzenia. Zasugerowałam nawet restaurację, podobno niezłą, tuż obok hotelu, w którym się zatrzymałam. Nieśmiało wspomniałam o tym Angelowi podczas ostatniej rozmowy telefonicznej, ale ten od razu odrzucił moją propozycję. Nie miał dla mnie tyle czasu, a poza tym niedawno, gdy podczas ważnego lunchu z klientem zamówił tam smażone krewetki, jedna z ostatnich okazała się smażonym karaluchem. Nie zrobił awantury, tylko dyskretnie, choć z obrzydzeniem, przełknął rozgryzionego owada. Mdliło go cały dzień, a w nocy pojechał na pogotowie. Nie będzie więcej tam jadł. No dobrze, więc umówiliśmy się w Café Darsena. Niezobowiązująco. Na kawę. Pół godziny, czas to pieniądz.

Przez ostatni miesiąc Angel, Człowiek-Anioł, który Połknął Karalucha, jak złośliwie ochrzciły go moje przyjaciółki, i co jednak ujęło mu trochę seksapilu, był intensywnie obecny w moim życiu. Niemal codziennie pisywał do mnie maile, czasem raczył mnie przez telefon swym aksamitnym głosem i uroczym hiszpańskim akcentem, który przydawał językowi niemieckiemu południowego ognia. Rozmowy i maile były jak najbardziej służbowe, tylko sporadycznie pozwalał sobie na niewinną prywatną dygresję.

Kiedyś w postscriptum napisał, że sam szuka mieszkania, co w Palmie nie jest takie proste, bo chciałby duże attico w centrum, ale z widokiem na zatokę. SAM szuka! Samotny, singiel, do wzięcia! Adwokat. Ideał! Surfujący po falach Morza Śródziemnego umięśniony Adonis. Postawny i męski właściciel precyzyjnie wyrzeźbionej sylwetki. Macho z tym specjalnym błyskiem w oku i białymi zębami. Morze testosteronu z doktorskim tytułem nauk prawniczych. Wymarzona znajomość na dobry początek. A może i na dłużej?

Aniele mój, uważaj, nadchodzę!

Nadchodzę w najnowszych szpilkach od Manolo Blahnika, okrutnie seksownych i morderczo niewygodnych. Nieprzyzwoicie drogich (ale w końcu to inwestycja – w nowy związek – z dużym prawdopodobieństwem zwrotu!) i zupełnie nieodpowiednich na spacer po betonowych płytach nadbrzeża. Aniele, do ciebie kuśtykam, do ciebie!

Darsena, którą wybrał na nasze spotkanie, nie była specjalnie romantycznym miejscem, ale rozciągający się z niej widok na zatokę, port, drogie jachty i gigantyczną katedrę okazał się wart siedzenia na niewygodnych krzesłach. Schowałam zapuchnięte oczy za ciemnymi okularami, największymi, jakie miałam, i zajęłam strategiczne miejsce pod światło – lepiej, by nie widział, jak mój naprędce zrobiony makijaż rozpływa się w sierpniowym upale.

Piłam już drugą kawę, Angela nie było.

Wybetonowane nabrzeże, na którym gęsto ustawiono stoliki, coraz bardziej się zapełniało. Przeważali goście w nieokreślonym wieku, ciemni, kędzierzawi, głośni. Hiszpanie od urodzenia wyglądają staro. Taka uroda. Siedzieli w większych grupach, pili colę z lodem i dużo się śmiali. Turyści zawsze zamawiają bez lodu, bo boją się zatruć. Brzydkie niemieckie pary w średnim wieku, aroganckie w swym nieapetycznym wakacyjnym negliżu zajmowały stoliki bliżej wody.

– Komm Helga, bierz ten nad wodą! – Przepychali się.

Nieciekawe blade albo czerwone od słońca twarze, koślawe sylwetki, obowiązkowy przewodnik po Palmie i popielniczka pełna petów.

– Un cohhrtadou, pohhr favohhr[5] – kaleczyli język, niezdolni wymówić czystego hiszpańskiego O czy prawdziwego R.

Leniwa kelnerka udawała, że ich nie słyszy. Nie dziwiłam się jej. Ale w końcu stawiała przed nimi małe filiżanki z kawą i szklaneczkę z rachunkiem.

– Więcej mleka! – upominali się, nieświadomi kulinarnego faux pas. Cortado, tak jak espresso, może mieć w sobie tylko kilka kropel mleka, tyle by złagodzić gorycz kawy, nie więcej.

 Słońce paliło coraz bardziej, zaczynałam przyklejać się do rozgrzanego oparcia metalowego krzesełka. Gapiłam się na ciemny wzór, który kawa zostawiła wewnątrz filiżanki. Może coś z niego wyczytam, jak z fusów.

Anioła nie było. Rozglądałam się, ale żaden zabójczo przystojny Banderas nie nadchodził. Może pomyliłam miejsca? Jest jakaś inna Darsena? Sięgnęłam po telefon. Przepadł gdzieś w torebce, a przecież dopiero co był.

– ¡Hola! ¡Buenas días! Czy pani Magdalena? – usłyszałam znajomy głos. Miły, aksamitny, męski. Podniosłam wzrok.

Przede mną stał wątłej budowy mężczyzna w kwiecie andropauzy. Lekki jak piórko brzydkiego kaczątka. Ostre słońce bezlitośnie podkreślało potrądzikowe dzioby na kościstej twarzy. Ciemne okulary zasłaniały oczy, ale mały, haczykowaty nos i wąskie, sine usta zupełnie nie przypominały Banderasa. Co za cios! Prosto w serce i mój debet na poczet Manolos. Uśmiechnęłam się zmieszana, zbyt miło i sztucznie.

Wyciągnęłam rękę na powitanie, Angel to zignorował i złożył dwa siarczyste całusy na moich policzkach – un beso, cmok, dos, cmok. Po hiszpańsku.

– Przepraszam za spóźnienie, ale mój przyjaciel miał dzisiaj problemy z samochodem, a ja sam nie prowadzę... – wyjaśnił i pokazał stojącego opodal białego mercedesa cabrio. Siedzący za kierownicą smagły młodzieniec w zbyt obcisłej, rozpiętej do połowy różowej koszuli zamachał do nas przyjaźnie. Gej jak z obrazka. Przyjaciel? Może kolega po prostu?

Angel uśmiechnął się, westchnął i posłał przyjacielowi buziaka. A jednak! To nie ja będę pływać w morzu z dziobatym Adonisem! Chłopak chwycił w locie niewidzialnego całusa i przyłożył sobie do serca, a drugą ręką wskazał z uśmiechem aprobaty moje szpilki. Koneser! Chociaż on! Pomachałam do niego, od razu go polubiłam.

– No to, señora – zwrócił się teraz do mnie, odsuwając krzesło – przejdźmy do rzeczy. Umowę pani zna, początek najmu piętnastego sierpnia, ale klucze może pani dostać nawet jutro! – Wyciągnął z czarnej teczki papiery. – Podpisujemy? Jest pani pewna? 

 Nie, ja już niczego nie byłam pewna.

[5] (hiszp.) – Espresso, proszę.

ROSA

Też sobie pani wymyśliła! Przeprowadzać się w środku lata! Na takie upały to normalni ludzie do domu wracają, do Niemiec! – Tragarz rzucił kolejne pudło przed drzwi mojego domku. Wniesienie do środka nie było w cenie, ale gdy paki zagraciły już całe obejście, a nawet zaczęły dosięgać furtki sąsiada, za dyskretnie wciśnięty banknocik zgodzili się poustawiać meble w pokojach. Jak one urosły przez ten miesiąc! Kanapa zajęła pół salonu, a wstawienie do sypialni łóżka, mimo że w kawałkach, raz na zawsze zlikwidowało dostęp do jednej szafy wnękowej. Na szczęście były dwie. Stół niemal całkowicie wypełnił jadalnię, a tryptyk namalowanych przeze mnie obrazów w końcu zawisł na za krótkiej ścianie jako dyptyk.

Była połowa sierpnia i żar lał się z nieba cały dzień, nocą temperatura nieznacznie spadała. Do tego w środku lata ogrzewanie działało pełną parą i żadna siła nie mogła go wyłączyć.

– Tylko „hesa” może to zrobić! – krzyczała do telefonu kapitan Inkarnacja Sanchez.

Co za hesa? Kaloryfery, całkowicie pozbawione termostatów, rozgrzewały pomieszczenia do czerwoności, a z kranów uparcie leciał rdzawy wrzątek. Ogrzewanie nie jest na Majorce czymś oczywistym, zwykle występuje pod postacią klimatyzatora, który w razie potrzeby – według nich rzadkiej – wieje gorącym powietrzem. Moje najprawdziwsze wodne kaloryfery były więc wśród tutejszych systemów grzewczych mercedesem. Mercedesem bez hamulców.

Po trzech nieprzespanych nocach w hotelu Sol i dwóch dniach w piekle gorących kaloryferów nadeszła odsiecz w postaci telefonu od Rosy, aktualnie bawiącej w Tyrolu. Rosa, jak wszyscy rezydenci, każdego lata uciekała przed upałami, a swój dom wynajmowała letnikom, w tym raz i mnie. Teraz zadzwoniła zmartwiona, że jacyś klienci odwołali swój przyjazd, a to mogłoby oznaczać śmierć głodową Manuela, psa wielorasowego, który pilnował jej włości. Od razu zgodziłam się sypać mu suchą karmę w zamian za wygodne łóżko i dach nad głową. Dom Rosy był chłodny i przestronny, wyposażony w maty do medytacji i chińskie gongi oraz, co najważniejsze, w zimną wodę i w miarę wygodne futony, jeśli wygodny futon to przypadkiem nie oksymoron.

Rosę znałam z Wiednia, gdzie parę lat wcześniej miała przystojnego męża filmowca, dwóch synów i piękny dom. Któregoś dnia, który okazał się początkiem końca oraz powodem ucieczki na Majorkę, gościnna pani Weintraub przygarnęła pod swój dach nieszczęśliwą przyjaciółkę z Monachium, Verenę. Biedaczka właśnie miała za sobą przykry rozwód z brutalnym Bawarczykiem. Mąż Rosy, Pepi, człowiek niezwykłe empatyczny, współczuł Verenie całym sercem i jeszcze jednym, jak się potem okazało, kluczowym organem. Po jakimś czasie rezydentka wróciła do Monachium, a Pepi Weintraub zmarkotniał. Wkrótce z Bawarii nadeszły radosne wieści – Verena spodziewała się dziecka. Trochę głupio wyszło, bo akurat z mężem Rosy. Ta natychmiast spakowała walizki, synów, psa i wyniosła się najpierw z domu, a potem na Majorkę, byle dalej od niewiernego męża. Nim jednak Rosa na stałe opuściła Wiedeń, zdążyła poznać dobrze zapowiadającego się studenta rzeźby o seksownie złamanym nosie i skłonności do chodzenia boso. Zakochała się w nim bez pamięci, bo uwielbiała artystów. Tilo, idealny bad boy, zawładnął jej sercem i ciałem, oraz ciałami kilkunastu innych kobiet w mieście, co Rosa zrekompensowała sobie jednorazowym bzykankiem z nieznanym sobie bliżej mężczyzną. Gdy zjechała na Majorkę, Tilo wrócił do łask i pomógł w przeprowadzce, tym bardziej że Rosa się zorientowała, że z ich związku narodzi się dziecię. Bad boy wciągnął działkę dłuższą niż zwykle i głęboko westchnął, co ciężarna zrozumiała prawie jako sakramentalne tak. Zamożni teściowie in spe regularnie przekazywali Rosie alimenty w imieniu jeszcze niesamodzielnego syna, bo Tilo zniknął w otchłani uczelni. Obładowani prezentami przyjeżdżali odwiedzać małą Leilę, a nawet rozpoczęli budowę letniego domu w Santa Eulalia, by być bliżej ukochanej wnusi. Leila tymczasem wyrosła na dwuletniego blond aniołka o niebieskich oczach, co trochę zaniepokoiło babcię, jako że obie rodziny były raczej smagłe, a korzenie po mieczu sięgały nawet Hiszpanii, o czym świadczyło również nazwisko – Torres. Babcia Torres podkradła więc wnusi ośliniony smoczek, ucięła pukiel jasnych loczków i wraz ze szczoteczką do zębów swego jedynaka wysłała do laboratorium w Baden. Jej przypuszczenia się potwierdziły. Rosa była szczerze zdziwiona, obiecała zwrot alimentów i święty spokój w przyszłości. Musiała jeszcze tylko odszukać biologicznego ojca Leili, którego nazwiska nie znała, a gdy się to w końcu udało, umówiła się na spotkanie z tym całkowicie jej obcym człowiekiem. Miało to miejsce ponad trzy lata po zapomnianej gorącej nocy, nieszczęśnik zdążył się od tego czasu ożenić i spłodzić nowe, tym razem legalne potomstwo. Wiadomość o posiadaniu bękarta przyjął dzielnie, choć nikt się tego po skromnym urzędniku z Dolnej Austrii nie spodziewał. Rosa zgodziła się na jego coroczne widzenia z dzieckiem, a Peter Schneidebauer na ustawowe alimenty.

W tym czasie Rosa mieszkała już w swoim dziwnym domu w Portals Nous. Była to dość wytworna okolica, ale dom nie leżał w pierwszej linii od morza, ani nawet w dziesiątej. Dokładnie rzecz ujmując – nie miał żadnego widoku. Był tworem wyobraźni jakiegoś Niemca, który już w latach sześćdziesiątych zbudował sobie hacjendę z elementami tyrolskimi. Dom, schowany wśród gęstego piniowego lasu, co roku przeżywał inwazję sosnowych gąsienic, które wczesną wiosną spadały z drzew jak pociski, a potem, połączone w długie sznury na kształt wielowagonikowych pociągów, spacerowały po tarasie. Dotknięcie ich skutkowało poparzeniem, swędzeniem, a czasem wysypką, więc Majorkańczycy unikali okolic zaatakowanych przez la procesionaria del pino. Ale Rosa kupiła swój dom w porze roku, gdy niebezpieczne gąsienice zdążyły się już przeobrazić w niewinne motylki.

Kursowałam teraz parę razy dziennie między jej transcendentalną willą, moim tonącym w ukropie domkiem i wielobranżowym supermercado w sąsiedniej miejscowości. Zwoziłam szczotki, szmaty, kupiłam odkurzacz, nowe donice, mało gustowną wycieraczkę z napisem „You again?”, ogrodowe latarnie, a nawet hamak, co było już doprawdy bez sensu, bo domek miast dekoracji wymagał remontu, choć według umowy „został oddany w stanie idealnym”. Było to nad wyraz elastyczne pojęcie, bo ścian nie pomalowano, żaluzje się nie domykały, zardzewiała furtka skrzypiała, a brak lodówki w kuchni był zastanawiający, gdyż jeszcze miesiąc wcześniej tam była. Czekały mnie spore wydatki, warte nawet kilkanaście par butów.

– Lepiej zadzwoń do Zdenka! – poradziła Rosa, której właśnie przerwałam medytację na alpejskiej łące. – On potrafi wszystko i nie jest drogi. Chyba nie będziesz sama malować?

Dlaczego nie? Na niejednej budowie buty zdarłam.

Zdenko Dragojević wyznaczył mi rendez-vous na siódmą rano.

– W lecie tak się tu pracuje – powiedział. – A w porcie nawet i wcześniej.

Z trudem zwlokłam się o świcie, nawet pies jeszcze spał, gdy piłam kawę. O tej porze na ulicach było zupełnie pusto, a powietrze świeżo pachniało piniami i rozmarynem.

Gdy podjechałam pod dom, Zdenko już czekał. Muskularne ciało, łysa głowa, biały podkoszulek i ręce założone na piersi dokładnie tak jak pan na etykiecie butelki z wszystko czyszczącym płynem Mr. Clean. Chorwacka złota rączka prezentował się nad wyraz czysto i solidnie. Od razu mi się spodobał.

– Zdenko?

– Jawohl! Si! Yes. Tak. W jakim języku rozmawiamy?

– Hmmm... – Podałam mu rękę. – Próbujemy po słowiańsku?

Otworzyłam drzwi i weszliśmy do środka. Od progu buchnął koszmarny żar, wyjątkowo odczuwalny o rześkim poranku. Zdenko cofnął się.

– Co tu się stało? Saunę masz w salonie czy co?

– Kaloryfery zepsute, ale jak się okna pootwiera...

– Masz piwo? – zapytał.

– Nie, bo nie mam lodówki.

– Eee, to w wannie ostudzimy. – Puścił do mnie oko.

– Nie ma zimnej wody... – Też puściłam oko.

– To ma być jakiś żart czy co? – Zdenkovi wcale nie było do śmiechu.

– Możesz chłodzić się w moim aucie. Mam klimatyzację – zaproponowałam nieśmiało.

Zmiażdżył mnie wzrokiem. Nie miałam wyjścia. Bez zimnego piwa remont nie ruszy. Obiecałam, że do jutra lodówka będzie.

– W takim razie zacznę jutro! Ciao bambina! – Ruszył do furtki.

– Poczekaj! Gdzie ja mam tę lodówkę kupić? Znasz jakiś sklep?

– Jedź na poligono!

Nie, wcale nie żartował. Poligono to podmiejskie centrum przemysłowe, z hurtowniami i wielkimi magazynami. Błąkałam się po ogromnej hali zastawionej chłodziarkami i mierzyłam je stolarską miarką. Ale wszystkie były parę centymetrów szersze niż przewidziana na lodówkę wnęka w mojej kuchni.

Młody sprzedawca w granatowym fartuchu z uwagą przyglądał się swojemu odbiciu w kieszonkowym lusterku.

– ¡Perdón! Szukam lodówki o szerokości pięćdziesięciu dwóch centymetrów – wydukałam, przerywając mu kontemplację. 

Chłopak przecząco pokręcił głową.

– ¡No existe! Nie ma! Tylko ta jest tak wąska! – Pokazał na minibar i wrócił do studiowania swej pryszczatej brody.

– Por favor, poszukaj takiej, jakiej potrzebuję! – powiedziałam twardo jak surowa matka, którą wcale nie byłam. A szkoda, bo za kilka lat mój Michaś też będzie takim pryszczatym gnojkiem.

– ¡No existe! – z uporem powtórzył trądzik.

– A na zamówienie?

– ¡No existe! – Teraz skupił się na pryszczu pod okiem.

– Dobra, to biorę tę! 

Popatrzył zdziwiony.

– A transport na jutro może być? – spytałam kasjera.

– ¡Passaporto!

– Po co? Nigdzie się z tą lodówką nie wybieram!

– Bez paszportu nie dostarczamy.

– To jutro przywieziecie? – Podałam mu dokument.

– ¿Mañana? Nie, jutro to niemożliwe.

Pojutrze też nie. Może w przyszłym tygodniu, ale raczej nie, bo jest jakieś święto, przypomniał sobie kasjer.

– Naturalmente, przywieziemy ją, jak przyjdzie czas.

Naturalmente. Hydraulik obiecany przez Inkarnację też przyjdzie, jak będzie czas. Nie wiadomo kiedy, ale naturalmente przyjdzie. Po co te nerwy, señorina?

Moja matka, doktor weterynarii Dziubak-Kalińska triumfowała.

– Widzisz, jak to jest! Nie szanowałaś tego, co miałaś! Lekką rączką pozbyłaś się wszystkiego!

„Wszystko” w jej ścisłym i ciasnym umyśle oznaczało poukładane życie, wygodne mieszkanie w porządnej dzielnicy, dobrą pracę, a przede wszystkim szansę na małżeństwo z hrabią najczystszej krwi Maximilianem von T., w którym pokładała duże nadzieje. Za młodu Krysia Dziubak sama bardzo chciała być hrabiną. Po cichu zazdrościła, gdy Max wprowadzał mnie w błękitną krainę wiedeńskiej arystokracji. Wchłaniała jak gąbka z mikrowłókien opowieści o polowaniach, kolacjach czy wyjściach na premiery w Burgtheater, gdzie Max miał abonament w piątym pokoleniu i stałe miejsca z rodowym nazwiskiem i tytułem wygrawerowanym na mosiężnych tabliczkach.

Rozumiała nawet, że tracę czas na coś tak dziwnego jak gra w golfa, wbrew światopoglądowi chadzam na niedzielne koncerty w Kościele Uniwersyteckim czy piekę ciasta na dobroczynne kiermasze organizowane w każdym adwencie przez ciotkę Maksa, księżnę W. W mojej szafie wisiał tradycyjny strój austriacki w wersji dziennej i wieczorowej, niezbędny na rautach w zamkach i pałacach. W polowaniach, na które obstalowałam oficerki, brałam udział bierny z ambony w morawskich lasach lub czynny jako konna nagonka na kuropatwy w krzakach Estremadury i brakowało mi tylko mariażu z hrabią, ostatecznej przepustki do błękitnych sfer.

Matka słuchała tych opowieści zachłannie, a potem powtarzała, odpowiednio podrasowane, koleżankom z pracy. U znajomego jubilera zamówiła sygnety dla całej rodziny, w końcu pochodziliśmy z zagrodowej szlachty, a wzór wybrała ze starego herbarza. Doszukała się też barona wśród swoich przodków, ćwiczyła dawno zapomniany francuski, w jej przekonaniu esperanto arystokracji, i szykowała się na ślub stulecia, czyli mój z Maksem. W końcu ona, Krystyna Dziubak, miała zostać matką hrabiny Magdaleny von T. Noblesse oblige!

TERESA

Zdenko Dragojević wysłuchał mojej relacji z poligono i po krótkim namyśle oraz po podniesieniu stawki godzinowej zgodził się na pracę w trudnych warunkach. Będzie malował, mimo braku lodówki i zimnej wody, wystarczy, że co dwie godziny dostarczę na budowę worek z kostkami lodu.

– Chyba nie widzisz problemu?

Widziałam, ale cóż. Dostarczę i co pół godziny. Własnoręcznie skułabym dla niego lodowiec, byleby tylko móc patrzeć, jak zaplamione brudnożółte ściany pomału zmieniają się w apetyczną śmietankę. W mocnym świetle południowego słońca wydawały się teraz niemal śnieżnobiałe, ale drobne przełamanie koloru nadawało im szlachetną, miękką głębię. Eggshell, mówią na ten odcień Anglicy, mając na myśli jasne skorupki jajek.

Cały dzień wysypywałam kostki lodu do wanny. Zdenko wpadał do łazienki, ochlapywał się zimną wodą, a potem wyławiał spod lodu kolejną puszkę piwa i zaraz wracał do malowania. Uwijał się dosłownie jak w ukropie.

Następnego dnia zaczął montować meble.

– Wynieś to bella na śmietnik! – Pokazał zakurzoną folię, od której właśnie uwolnił tapicerowane białym lnem łóżko. Było brudne i przesiąknięte zapachem zgnilizny i środków dezynfekujących. Przyłożyłam nos do zagłówka.

– Śmierdzi, co? – wycedził prawdę objawioną przez zaciśnięte na śrubokręcie zęby.

– Na szczęście pokrowiec da się wyprać. Daj, zawiozę do Rosy.

Calle Raoul o tej porze było kompletnie wymarłą uliczką. Większość mieszkańców uciekła przed upałami do północnej Europy, a ci, którzy zostali, byli w pracy albo drzemali za zamkniętymi okiennicami. Zaparkowałam pod domem Rosy przy otwartej na oścież furtce. Manuel nie przybiegł na przywitanie, pewnie skorzystał z okazji i uciekł wytarzać się gdzieś na śmietniku.

Zeszłam po kamiennych schodkach do kuchennego wejścia. Z głębi domu dochodziły jakieś hałasy. Złodziej? Wiedziałam, że tak się skończy wiara Rosy w dobro świata i brak zamków w drzwiach kuchennych. Zawsze podejrzewałam, że dyndające na framudze dzwoneczki feng shui jednak nie załatwią sprawy. Na wszelki wypadek wybrałam numer Zdenka.

– Jak będę krzyczeć, to dzwoń po policję! Jestem u Rosy, ktoś się chyba włamał. To znaczy nie włamał, bo było otwarte – szepnęłam zdenerwowana do słuchawki.

– To w końcu jak? Zdecyduj się – powiedział spokojnie.

– Zostań na linii! Idę tam!

Wzięłam głęboki wdech. Serce łomotało mi jak pociąg w tunelu. Jeszcze jeden oddech. Spodziewałam się najgorszego. Raz kozie śmierć! Wchodzę.

W kuchni, przy zlewie, drobna, przykurczona postać nalewała wody do plastikowej konewki. Nie widziałam jej twarzy, bo miała na głowie biały kapelusz z czegoś imitującego słomkową koronkę. Staruszka ubrana była w bezkształtną sukienkę w różowe stokrotki, grube, cieliste pończochy i ortopedyczne klapki. Wolałabym umrzeć niż nosić takie buty.

Podniosła wzrok znad kranu i uśmiechnęła się.

– A, ty musisz być Madeleine – odezwała się po polsku.

– Tak... Co pani tu robi?

– Podlewam kwiatki – odpowiedziała z prostotą przedszkolaka. – Rosamunde się ucieszy, że ich popilnowałam!

– Rosamunde? Rosa? Rosa Weintraub?

Jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy, że za zgrabną Rosą może kryć się potężna Rosamunde. Ofiara miłości rodziców do Schuberta? Biedaczka!

– Piękne imię! – Staruszka zakręciła kran i z trudem uniosła małą konewkę. – Jestem Teresa, sąsiadka. Mieszkam niedaleko. O tam!

– Pomogę pani! Rosa nic mi o pani nie mówiła...

Wyszłyśmy na taras. Posłusznie podlałam wszystkie trzy rośliny, z których dwie były domową hodowlą konopi. Obserwowała mnie uważnie.

– No, to już chyba wszystkie. – Chciałam uwolnić się od jej wzroku. – Nie musi pani przychodzić, będę o nie dbać... Obiecuję – Uśmiechnęłam się. Niechby już sobie poszła. Coś mnie w niej irytowało. 

Ale ona nadal patrzyła na mnie, przekrzywiając śmiesznie głowę.

– Musisz do mnie przyjść na cup of tea i opowiedzieć mi o Polsce. Bardzo długo tam nie byłam, od wojny.

 No to wiele by opowiadać. Sześćdziesiąt lat! Nie znoszę historii.

– Dobrze, wpadnę po południu, o piątej jest high tea, prawda? Teraz muszę zrobić pranie i wracać do siebie. Ktoś na mnie czeka...

Odpowiedziała bezzębnym uśmiechem, a ja pomyślałam, że jestem nieasertywną kretynką.

Grono moich znajomych na Majorce rosło. Do Żydówki z nieślubnym dzieckiem dołączył półtorametrowy gej adwokat, chorwacki robotnik i zdemenciała staruszka. Matka by zwariowała na miejscu.

Teresa mieszkała trzy posesje dalej, w skromnym, niegdyś białym domu z niebieskimi okiennicami, z których farba łuszczyła się dużymi płatami, odkrywając surowe, poszarzałe drewno. Od frontu piętrzyły się przedziwne sprzęty; zdekompletowane meble, połamane parasole, rower z jednym kołem. Nierówne schody zastawione były dawno niemytymi miskami z psią karmą, zaschniętą w ohydną brązową skorupę. W innych stała brunatna woda. Uschnięte rośliny tkwiły w tanich plastikowych doniczkach. Dlaczego u siebie nie podlewa? Dom duchów, w którym straszy w samo południe.

Teresa, ubrana w odświętną, choć poplamioną błękitną sukienkę z białym koronkowym kołnierzykiem, stała w progu i uśmiechała się do mnie, tym razem pełnym kompletem sztucznych zębów.

– Hello Madeleine... Magdalena, prawda? 

– Dzień dobry! To niezwykłe, że pani już tyle lat tu mieszka. Kiedyś Polacy chyba nie emigrowali na Majorkę? – Pokonywałam stare schody po trzy stopnie naraz, starając się nie wdepnąć w kocie odchody moimi rzymskimi sandałami z beżowych rzemyków, które kupiłam w supermarkecie razem z lodem dla Zdenka. Jeszcze nigdy nie miałam tak tanich butów.

– Jestem taka Polka nie-Polka. Od Andersa, you know. Wejdź, złotko!

Przy zamkniętych oknach mieszanka woni starości, psiej sierści i kociej uryny ścinała z nóg. Nie było to miejsce, w którym chciałam być. Zacisnęłam zęby. Wytrzymam kwadrans i uciekam. 

Staruszka przygotowała się na moją wizytę. Na stoliku przykrytym plastikową serwetą udającą belgijską koronkę ustawiła filiżanki z niedokładnym nadrukiem imitującym rokokowy wzór.

– Siadaj, proszę! – Wskazała na typowy angielski fotel z podnóżkiem.

Zapadłam się w czeluść popsutych sprężyn pokrytych ciemnozielonym aksamitem. Teresa usiadła na małej kanapie przykrytej kraciastym pledem.

– Mam coś pysznego. – Pokazała półmisek z fabrycznie pokrojonym keksem. – Jak się cieszę, że cię poznałam! Nie znam tu żadnych Poliaków – zaszczebiotała kresowym zaśpiewem. – Nu, powie mi, co tam w Polsce słychać.

– Hmm... nie wiem, na czym pani skończyła... Wałęsa, Papież, Gierek, NATO? – wyliczyłam zestaw, który powinna znać. Jakaś samotna sprężyna straszliwie uwierała mnie w tyłek.

– To moja największa joy! – rozpromieniła się.

– Co? Papież? – domyśliłam się. Pasowało do niej jak do każdej emerytki.

– Nie – skrzywiła się – NATO! Wreszcie, po tylu latach...

– Rozumiem.

– Herbatki? Zdejmij mi ten box, proszę. – Pokazała pudło stojące na wielkim laminowanym regale, przykładzie najlepszego duńskiego designu lat sześćdziesiątych.

Z ulgą wstałam z niewygodnego fotela. Tekturowe pudło było ciężkie i zdeformowane od wilgoci. Ostrożnie postawiłam je przy Teresie na winylowej wykładzinie, wzór „perski dywan”. Teresa schyliła się i bladą, trzęsącą się dłonią wyciągnęła z niego jakieś stare zdjęcie.

– To ja. Jeszcze w Wilnie.

– Piękna! – Trochę przesadziłam z tym komplementem. – To w szkole baletowej?

– Tak, ale krótko w niej się uczyłam... za krótko... bo wojna... – Zamyśliła się. – Jak ja pięknie tańczyłam... i pas marché, i plié... – Zawirowała koślawymi palcami na stoliku.

– A to kto? – Wyjęłam z pudła fotografię przystojnego mężczyzny.

– Anthony, mój mąż. Ach, jak to było dawno... Po wojnie. Już w Anglii. Uczyłam się na pielęgniarkę, a Tony miał fabrykę bandaży. Kiedyś przyszedł do naszego szpitala i tak go poznałam. A potem to on miał już wielką factory i bardzo dobrze żyliśmy z Tony.

– Bardzo go pani kochała...

– Nie, to zły człowiek. Bardzo zły człowiek. Nie żyje, umarł za karę.

Teresa miała teraz zupełnie inną twarz, siedziała spięta, patrzyła gdzieś w dal i milczała. Wolałam już nie pytać o zdjęcie małego chłopczyka w szkolnym mundurku; na odwrocie czyjaś ręka napisała „Mark, Edinburgh 1965”.

Nagle przebudziła się z odrętwienia.

– Spróbuj ciasta. – Podsunęła paterę.

Miało smak jajek w proszku i esencji migdałowej. Szybko popiłam je zimną herbatą.

– A jak się pani znalazła na Majorce? Dlaczego akurat tu?

Nie odpowiedziała, tylko energicznie klasnęła w dłonie, jak mała dziewczynka.

– Cieszę się, że cię poznałam, Magdo. Opowiedz mi o Polsce.

– A pani nie ogląda telewizji? Przecież pokazują czasem coś o Polsce. Mogę pani podrzucić polskie gazety...

– My dear, ja już nie czytam... Oczy... – Westchnęła. – A televison zostawiłam w Anglii. Jak wszystko... – Westchnęła znowu. – Dla mojej wielkiej miłości, wiesz...

– Opowiem pani o Polsce. – Zmieniłam temat, bo nie chciałam nic wiedzieć o jej namiętnościach. Przerażały mnie. Czy tak tu się kończą wielkie uczucia? Z kotami i w samotności. Zrobiło mi się jej żal. Opowiedziałam więc najpiękniej, jak potrafiłam, jak wszystko zmienia się nad Wisłą, jak przystojni są żołnierze NATO, jak cudnie leżą na nich mundury, jak teraz wycieczki masowo pielgrzymują do Wilna, dbają o cmentarz na Rossie... i jak uwielbiam kuchnię kresową, co też było ewidentnym kłamstwem. Słuchała rozpromieniona.

– Lubisz ptasie mleczko? Weź sobie z fridge, mam go za dużo – powiedziała, gdy chciałam się pożegnać.

Otworzyłam lepką od brudu lodówkę. Była po brzegi zapchana ptasim mleczkiem, wyschniętymi kiełbasami i skwaśniałym białym serem.

– Skąd pani to wszystko ma? To polskie produkty!

– Imalda gdzieś kupuje, pewnie na targu. Jak wróci z Meksyku, to ją spytamy. Już prawie miesiąc, jak pojechała! Ale ja i tak tego nie jem. Tylko ptasie mleczko, zawsze je uwielbiałam.

– Nikt tu teraz nie sprząta? – Odruchowo chwyciłam gąbkę i przetarłam uchwyt lodówki. – Może potrzebuje pani pomocy?

– Nie, złotko, nie lubię, jak mi się tu ktoś kręci. Imalda wróci, to posprząta.

Pożegnałam się szybko stęskniona za moim własnym życiem.

– Jak się cieszę, Maddy, jak się cieszę! – powtórzyła po raz kolejny. – Kiedy znów do mnie przyjdziesz?

– Wpadnę z Rosą. Z Rosamunde!

– Będziesz teraz moją małą polską córeczką! – krzyknęła, machając mi ze schodów, gdy byłam już przy furtce.

Jeszcze i to! Przyśpieszyłam kroku.

LA CUCARACHA

Dwa dni później, wraz z pierwszą gwiazdką na niebie, wydarzył się cud, pewnie bonus za dobry uczynek, czyli za wizytę u Teresy. Przyszli panowie z „hesy”, ubrani w granatowe kombinezony i uzbrojeni jedynie w skórzaną teczkę. Dobrze, że jeszcze byłam w domu, bo pojawili się bez zapowiedzi, jak kiedyś była żona Maksa w środku nocy.

– Możemy zamykać! – Starszy z nich z dumą wskazał na swoją torbę jak magik na cylinder. Pewnie zaraz wyjmie z niej królika.

Ruszyli na patio. Tam, za oleandrem, bez trudu odnaleźli szarą skrzynkę. Nie była nawet dobrze zamknięta. Grubszy podał koledze płaski klucz. Tadadadam! Udało się! Zakręcone.

– Ale co będzie w zimie?

– Przyjdziemy odkręcić. Musi pani tylko wcześniej zamówić wizytę.

– To może... ja od razu się zapiszę? – spytałam naiwnie.

– Imposible, my nie zapisujemy, trzeba zadzwonić do centrali, ale dopiero we wrześniu, to przyjdziemy w listopadzie!

Przez noc temperatura w salonie spadła do trzydziestu stopni, a w kranach pojawiła się zimna woda. Świeża, kryształowa, mocno chlorowana, dla mnie miała smak prawdziwego luksusu. Długo trzymałam ręce w jej lodowatym strumieniu, by potem schłodzone na kość przyłożyć do rozgrzanego karku i spoconych policzków. Koiła cudownie. Zdenko patrzył na to z lekceważeniem, prychał, odkręcał prysznic i obficie oblewał wodą łysą głowę i opalony tors. Kontemplowałam jego bicepsy i dobrze wyrzeźbiony brzuch, gdy mokry robił ostatnie malarskie poprawki. Był w zwierzęcy sposób atrakcyjny, zdrowy samiec o uroku siłacza z radzieckiego cyrku. Bez trudu rozerwałby najgrubszy łańcuch. Podobał mi się i jednocześnie mnie odpychał. Z nieukrywaną ciekawością antropologa studiowałam jego ciało. Chyba za intensywnie się na niego gapiłam, bo gdy zszedł z drabiny, wlepił we mnie czarne gały i powiedział:

– Okna gotowe. Możesz wieszać firanki, a ja dopieszczę wreszcie twoje łóżeczko. – Wulgarnie oblizał usta.

Udałam, że tego nie widzę i bez słowa wręczyłam mu hak, na którym miała zawisnąć muślinowa moskitiera.

– A wiatrak powiesimy pod nią? – zapytał. – Na gorące noce, co, bambina?

Tak, na gorące noce, ale bez ciebie, idioto!

Pod wieczór sypialnia była „dopieszczona”, wszystkie obrazy zawisły na ścianach, a czwarta noga od stołu wreszcie się znalazła. To chyba wszystko.

– Skończyłem – oznajmił – ale siłę jeszcze mam!

– Myślę, że już w ogóle skończyłeś. Podliczyłeś godziny? – Sięgnęłam po torebkę. – Nie wiem, czy mam przy sobie całą sumę...

– Nie spieszy się! Pójdziemy wieczorem do portu oblać szczęśliwy koniec?

Zatkało mnie. Z robotnikiem? Nie mogłam tego zrobić matce, wyczułaby telepatycznie.

– Muszę czekać na Adelę – skłamałam, ale tylko trochę, bo miała przyjść z rana. – Adios, Zdenko!

Adela przyszła kwadrans za wcześnie, jakby ciut przed szkolnym dzwonkiem, pewnie z przyzwyczajenia – w swoim poprzednim życiu, w Argentynie, była nauczycielką geografii. Na emigracji sprzątała. I miała referencje.

– Polecam ją z czystym sumieniem – podkreśliła Felicitas Salud, opiekunka mojego konta w La Caixa. Czy może być coś bardziej wiarygodnego niż czystość sumienia pracownicy banku?

Gdy otworzyłam drzwi, pomyślałam, że to może ktoś z sąsiedztwa przyszedł na skargę, bo znowu zawaliłam cały śmietnik kubłami po farbie. Adela nie pasowała do moich zbudowanych na latynoskich telenowelach wyobrażeń o południowoamerykańskiej sprzątaczce, niepiśmiennej Izaurze o indiańskich rysach. Była elegancka, uczesana w skromny koczek z rudych, lekko siwiejących włosów, ubrana w prostą, gustowną sukienkę w zielono-granatowy wzorek, pamiętającą pewnie dobre czasy w Argentynie.

– ¡Buenas días! Przychodzę od Felicitas!

Prawie dygnęłam, gdy popatrzyła na mnie srogim wzrokiem rasowej nauczycielki. Czułam, że oblałam w przedmiocie stroju, bo moje poszarpane dżinsowe szorty i wybrudzona farbą koszulka bezwstydnie kontrastowały z jej schludnym wizerunkiem chodzącej perfekcji. Jedynie moje markowe klapki ratowały nieco sytuację.

– Przygotowałaś sprzęt? Od czego zaczynamy? – Jasno określiła, kto tu rządzi. – Najlepiej od samej góry! Gdzie się mogę przebrać? – Wyjęła z torby niebieski fartuszek.

Gdy kilka godzin szorowania i moje dwa złamane paznokcie później domek lśnił czystością i pachniał leśnymi kwiatami ajaksu, zabrałyśmy się do rozpakowywania kartonów. Wyciągałam wymięte i lekko zatęchłe rzeczy z paczek, a Adela wieszała je na tarasie albo myła w kuchni odwinięte ze starych austriackich gazet talerze, kieliszki, garnki.

– A tu znowu buty? – Załamywała ręce. – Gdzie my to pomieścimy?

– Może na patio?

– Tam stoi już osiem par botas, trzy pary kaloszy i pudło z mokasynami. Nawet ich nie rozpakowałam, nie ma gdzie stawiać – mruczała niezadowolona.

Skuliłam się przyłapana na mojej największej słabości.

Z chaosu wyłaniał się nowy salon. Postawiłam na kominku oprawione w stare drewniane ramki zdjęcia, przetarłam posrebrzane świeczniki, poukładałam książki. Zaczęło się robić domowo. Zadowolona i zmęczona położyłam się na chwilę na wielkiej, świeżo wypranej białej kanapie, która stanęła naprzeciw kominka. Kontemplowałam szybko znikające z marmurowej posadzki mokre plamy po szorowaniu, gdy z przewróconego na bok kartonu coś wyszło. Nie zdążyłam się temu przyjrzeć, bo natychmiast zniknęło pod sofą. Spuściłam głowę z kanapy, i zamiatając włosami podłogę, zajrzałam pod mebel. Dokładnie przed moim nosem siedział olbrzymi czerwony żuk. Hiszpański skarabeusz? Kiedyś miałam taki breloczek z zielonego malachitu. Podobno przynosił szczęście. Może ten też? Pewnie jest pod ochroną.

Zawołałam Adelę, by przyszła zobaczyć czerwonego skarabeusza. Ten, jak na zawołanie, wylazł spod kanapy, wprost pod jej pantofel. Adela aż podskoczyła i z zaskakującą furią rozgniotła rdzawego żuczka. Z jego brzucha wysypały się małe kuleczki.

– ¡La cucaracha! – krzyknęła, rozcierając go butem na miazgę. – Teraz musimy pozamiatać te jajeczka, bo zaraz wylegną się z nich młode!

Stałam sparaliżowana. Cucaracha! Karaluch! Pierwszy w moim życiu.

Nagle zobaczyłam je wszędzie – jak wychodzą spod kuchennych szafek, spacerują po łazience i czają się pod łóżkiem. Wyłaziły z otwartych pudeł, z tekturowych tub z rysunkami, z plastikowych worków z pościelą, zewsząd. Na mój widok przystawały ostrożnie albo chowały się pod najbliższym meblem. Znalazłam się na Animal Planet. Coś dla Michasia, który uwielbiał filmy o strasznych dziwolągach natury. Złapałam telefon i opowiedziałam mu historię o inwazji karaluchów. Był zachwycony.

– A nie możesz kilku zostawić na mój przyjazd? – poprosił całkiem poważnie.

– Chyba że w twoim pokoju...

– Tak, zrób im tam terrarium! I zostaw te jajeczka! Pamiętasz, jak hodowałem dinozaura z torebki?

Pamiętałam aż za dobrze. Zaczęło się od dołączonej do zabawki torebki z rzekomymi jajkami dinozaura, a skończyło na wielkim akwarium z żabami na pocieszenie, bo z jajek nic się nie wykluło. 

Wieczorem, przed pierwszą nocą we własnym domu, uzbrojona w drewniany tłuczek do mięsa i gumowe rękawiczki, przeszukałam sypialnię. Początek jak z taniego horroru. Na ten widok Robert Blum zwariowałby z radości. Za pomocą latarki przeprowadziłam inspekcję szafy. Czysta. Zajrzałam pod łóżko – na białej podłodze ani śladu. Obejrzałam prześcieradło, nie było ich. Wytrzepałam poduszki. Nic. Uklękłam na środku łóżka i systematycznie wtykałam moskitierę pod materac, aż moja kryjówka stała się szczelna jak szpitalny namiot pacjenta po przeszczepie.

Leżałam w pachnącej słońcem pościeli, owinięta kapą jak kokonem. Byłam piekielnie zmęczona, ale nie mogłam zasnąć. Czuwałam. Wypatrywałam wroga, wsłuchując się w każdy szmer, drżałam na każdy szelest, sprawdzałam po omacku, czy nie ma ich w pobliżu. Bałam się, że gdy zasnę, wejdą mi do ust. Że w ogóle na mnie wejdą, oblezą mnie, pogryzą. Czy one mają zęby? Na pewno roznoszą tyfus. Nakręcałam się coraz bardziej. Wydawało mi się, że słyszę, jak biegają pod łóżkiem, skrobią do drzwi i tylko czekają, aż zasnę. 

Szeroko otwartymi oczami skanowałam pogrążone w półmroku otoczenie. Na ścianie obok drzwi do łazienki zauważyłam coś niepokojącego, jakby wybrzuszenie, białe, w kolorze tła. To nie był karaluch, to było coś jeszcze gorszego, nieznanego. I znacznie większego, jak męska dłoń i pół przedramienia. Nagle się poruszyło. Drgnęłam, ale nie spuszczałam tego z oczu. Ja nieruchomo, i to coś nieruchomo. Ja się poruszyłam, i to też. Prowadziliśmy tę psychologiczną wojnę do rana.

Gdy zaczęło świtać, pierwsze blade promienie słońca zdemaskowały wroga. W miejscu nocnych cudów siedziała kremowa jaszczurka. Była śliczna. Nazwałam ją Frida na cześć mojej ulubionej malarki i natychmiast opowiedziałam Michasiowi o nowym domowniku. Oczywiście poprosił, żebym ją złapała i dokarmiała sałatą do jego przyjazdu. Ale Adela wytłumaczyła mi, że Frida jest darem niebios i powinna biegać po domu głodna, by zjeść wszystkie karaluchy.

– Magdalena, to lepsze od trucizny! ¡Gracias a Dios![6] – Przeżegnała się, wznosząc ku niebu pełne dziękczynienia oczy.

Kapitan Inkarnacja nie była specjalnie zaskoczona inwazją karaluchów. Nie zamierzała też podejmować żadnych kroków, es normal, powtarzała na swoją obronę. Jak dla mnie normalne to nie było. Po południu jednak przyszła, uzbrojona w czerwono-żółtą puszkę zabójczego płynu. Psiknęła nim szybko pod szafki, co zaciekawiło jednego karalucha na tyle, że wyszedł na środek kuchni. Psikała w niego z całych sił, ale karakon jedynie odszedł pomalutku.

– Chyba się uodporniły! Trzeba będzie wezwać EKSPERTÓW. Postaram się, żeby jeszcze dzisiaj przyszli. – Wyjęła komórkę i wystukała jakiś numer. W temacie karalucha pani pilot okazała się nieźle oblatana.

Expertos en control de plagas. Naprawdę tak się nazywali, zostawili wizytówkę, po tym jak wieczorem wypełnili mój domek trującym gazem za trzydzieści tysięcy peset. Bez rezultatów. Plaga wyszła z tej akcji bez szwanku. Szczególnie przyjemnie mieszkało jej się w kuchni pod zlewem. Frida prawie nie opuszczała sypialni, czułam się przy niej bezpieczna, chyba nawet się zaprzyjaźniłyśmy i wyglądało na to, że zatrzyma się u nas na dłużej.

– Adela, ona wcale nie chce zjadać karaluchów z kuchni, a tam jest ich najwięcej! – poskarżyłam się, gdy przyszła umyć okna.

– Je, ale je od góry – odpowiedziała enigmatycznie. – Bądź cierpliwa! 

I w rzeczy samej – wkrótce na piętrze nie było po nich śladu. Następnie Frida przeniosła się na parter i po tygodniu dokończyła dzieła. A potem zniknęła. Nie wiem, czy zatruła się toksycznymi insektami, czy wyjadła je co do jednego i po prostu zakończyła swoją misję.

Odważyłam się wreszcie rozpakować uwolnione od karaluchów pudła, w których spoczywało moje rozłożone na części biuro. Zmontowałam stół kreślarski, poukładałam flamastry i akwarele, posegregowałam kartony i kalki. Świat być może poszedł naprzód i posługiwał się komputerem do tworzenia wizualizacji, ja jednak lubiłam tradycyjne rysunki. Herbert zawsze bardzo to cenił, a nawet oprawiał niektóre moje szkice i dekorował nimi ściany.

– Jesteś prawdziwą artystką – mówił. – Od razu widać, że studiowałaś za żelazną kurtyną.

Po południu zadzwonił Max, hrabia von und zu T.

Czyli przegrał ostatnią batalię na żelazne nerwy i okazywanie obojętności. Poległ. A ja wytrzymałam! Nie zadzwoniłam, nie napisałam, choć nieraz mnie korciło, żeby mu powiedzieć, jak bardzo stał się zbędny w moim życiu, nawet w sytuacjach tak ekstremalnych jak walka z karaluchami. Znalazłam dom, szkołę dla Michasia i nowych znajomych, przeprowadziłam się, urządziłam – sama! Dałam sobie radę bez niego. Poczekałam, aż telefon przestanie dzwonić. Niech spada!

Pod wieczór zadzwonił trzeci raz. Uległam, choć akurat zajęta byłam miłą pogawędką z przystojnym sprzedawcą w dziale obuwniczym w El Corte Inglés.

– Haaalo – ziewnęłam sztucznie znudzonym głosem, puszczając oko do sprzedawcy, który klęczał u moich stóp i mocował się z zapięciem cudnego złotego sandałka. Mierzyłam je dla czystej przyjemności, bo były stanowczo za drogie, ale równie piękne jak subiekt.

– Cześć, kochanie, to ja! – przedstawił się nie wiadomo po co.

– Aaa, nie mam twojego numeru w nowej komórce... – skłamałam.

– Wszystko dobrze?

– Tak, mają tu boskie buty! A u ciebie? – Usiłowałam przyjrzeć się sandałkom, ale zasłoniły je właśnie czarne, błyszczące od brylantyny loki na głowie sprzedawcy.

Max opowiadał o jakimś przyjęciu, na którym nieznajoma dama podarowała mu pod stołem swoje majtki.

– No to się bardzo cieszę, że się dobrze bawisz! Ja zresztą też... – Nowa para butów zdecydowanie bardziej mnie kręciła niż cudza bielizna.

– Oj Masia, nie dlatego dzwonię, zupełnie nie o to chodzi.

– Nie obchodzi mnie, co robisz, jesteś chyba wolnym człowiekiem? Czy może się mylę? – szarżowałam, a tymczasem bardzo nie chciałam usłyszeć, że się nie daj Boże zakochał w pani od majtek.

– Chciałem ci tylko powiedzieć, że... myślałem ostatnio o tobie.

– No i co wymyśliłeś? Bo zdaje się już od paru lat myślisz i nic! – zniżyłam głos i uniosłam nogę, by lepiej obejrzeć sandałki. Boskie! – Czy złote buty nie są zbyt wulgarne? Jak myślisz?

– Tęsknię za tobą... Przyjedziesz do Wiednia?

– A po co? Udało ci się może teleportować Livię na Księżyc? Pani ekshrabina nie zdenerwuje się zaocznie, że razem mieszkamy?

– Zostaw już Livię w spokoju! Przyjedź mnie odwiedzić. Chociaż na kilka dni...

– No właśnie! Na KILKA DNI? Na kilka dni to... sobie dziwkę wynajmij! Chyba cię stać!

Rozłączyłam się. Sprzedawca popatrzył pytająco.

– Biorę! I te niebieskie też!

– Dobry wybór, señorita!

– Wiem! Najlepszy z możliwych!

[6] (hiszp.) – Dzięki Bogu!

PIANISTA

W ostatnich dniach sierpnia Rosa wróciła na Majorkę. Wakacje jeszcze się nie skończyły, ale ona, jak wyznała, chciałaby chwilę pożyć, co zapewne oznaczało, że dzieci zostały w Austrii pod opieką pana Weintrauba. Zawsze wydawało mi się, że nic, a już na pewno nie dzieci, nie przeszkadzało jej w nieskrępowanym życiu, w wolnej miłości, w chodzeniu po domu nago i wysyłaniu synów po bibułki do skrętów.

– Marihuana nie jest szkodliwa – tłumaczyła się. – Tylko tytoniowe lobby tak twierdzi. Spójrz na mnie!

Fakt. Rosamunde była piękna. Kobieta-elf, pobłogosławiona wiotką figurą i burzą czarnych loków. Twarz miała delikatną, lekko śniadą, tylko muśniętą semickimi genami. Duże czarne oczy, prosty nos i idealnie wykrojone usta upodabniały ją do modelek Modiglianiego, a wciąż dziewczęca figura w rozmiarze XXS do modnych od paru sezonów anorektyczek. A jednak Rosa była samotna. Podobała się wszystkim, ale z niewiarygodną konsekwencją spośród plejady adoratorów wybierała muzyków na socjalu, bezrobotnych artystów i matrymonialnych oszustów. Gorące romanse przechodziły szybko i gwałtownie jak wiosenna burza, ale oczyszczały Rosę z nadmiaru seksualnej energii.

– Z basistą wszystko skończone – meldowała po paru tygodniach kolejnej wielkiej miłości – ale seks był rewelacyjny! Warto było.

Siedziałyśmy na tarasie jej domu w Portals przy herbacie z ziół afrykańskich, które miały oczyścić ciało i ducha ze starej energii. W moim przypadku nie wiem z czego, bo remont i przeprowadzka pozbawiły mnie wszelkich sił.

Zamiast ciasta Rosa podała suszone owoce goji i pestki ostropestu plamistego.

– Znalazłam w kuchni pudełka po pizzy! – oznajmiła tonem inkwizytora, który przyłapał moryska na czytaniu Koranu.

– Nie miałam czasu gotować...

– Jak tak można? To zabójcze! Napij się mutzuwe. – Sięgnęła po imbryk. – To cię uwolni od toksyn.

– O nie! Wezmę sobie wody lodowej z cytryną.

Rosa wierzyła, że tylko roztopiony lód nadaje się do picia, bo proces mrożenia ma cudowny wpływ na cząsteczki wody. Najważniejszym, życiodajnym – jak mówiła – urządzeniem w jej kuchni była kostkarka do lodu. Co kilka godzin dolewała do niej wody oligoceńskiej, która zamieniała się w kostki lodu, by potem stopnieć do formy „wody życia”.

Siedziała teraz naprzeciwko mnie, z kolanami pod brodą, zawinięta w pomarańczowy sarong, spod którego wystawały bose stopy ozdobione srebrnymi pierścionkami. Właśnie przechodziła fazę buddyjską. Dzięki Bogu jej religijność zwykle kończyła się po zmierzchu, gdy Rosa zamieniała habit na super mini, a mutzuwe na szampana.

– Muszę kogoś poznać – powiedziała. – Luke i Leila wracają dopiero za dwa tygodnie, a Anakin chce zamieszkać u kolegi...

– Miałaś ich całe wakacje, zazdroszczę ci. Ja Michasia już miesiąc nie widziałam, strasznie za nim tęsknię.

– Oj, bo wy, Polki, jesteście jak kwoki. A on ma już jedenaście lat!

– Dziesięć!

– No widzisz! – Żuła pestki ostropestu. – On już jest za duży na takie matkowanie. A właśnie, byłabym zapomniała. Znowu przysłał ci faks, zobacz! – Wyjęła białą kartkę spod sterty poduszek. – Jakieś mrówki tym razem.

– To pewnie karaluchy. – Spojrzałam na rysunek przedstawiający obłoczek z koślawym serduszkiem i całą masą dziwnych stworzeń.

– Zobacz, a to jaszczurka i Trampol, jego mazurski pies. Narysował wszystko, co najważniejsze.

– Daj mi jakąś kartkę, to mu odpowiem. Chcesz pójść wieczorem do portu?

– Mam coś lepszego. – Podała mi elegancki granatowy kartonik.

Oddział Private Banking dużego szwajcarskiego banku zapraszał Rosamunde Weintraub na cocktail połączony z prezentacją luksusowych jachtów motorowych w elitarnym Club de Mar. Dress code: Resort Formal.

– Nie mogę! Nie mam się w co ubrać. Żyję na kartonach! – Odłożyłam zaproszenie. – A poza tym wyglądam strasznie.

– Musisz! Sama nie pójdę.

– A ty jesteś teraz klientką private bankingu? Gratuluję! – Wzniosłam toast wodą lodową.

– Nie żartuj! Liczą na mój spadek, ale się chyba przeliczą, jeśli tatuś nie przestanie ładować pieniędzy w te synagogi.

– Jeszcze mu nie przeszło?

Jej ojciec, chowany od czasu nocy kryształowej na porządnego katolika, na starość odzyskał mojżeszową świadomość, a gmina żydowska stała się wdzięcznym tego beneficjentem.

Rosa tylko głęboko westchnęła.

– Cheers! – Uniosła kubek z mutzuwe i spojrzała na mnie.

W jej oczach można było się utopić, w tej ich ciemnej głębi, genetycznej melancholii. Nie było w nich krztyny obłudy, złości, nienawiści. Rosa kochała cały świat, choć nie zawsze świat kochał ją. Pomyślałam, że nikt tak jak ona nie zasługuje na miłość Buddy – jej nowego boga, choć do domu, do Wiednia, wciąż jeździła to na Wielkanoc, to na Chanukę.

Wróciłam do domu i pierwszy raz od wielu dni uważnie spojrzałam w lustro. Zobaczyłam zmęczoną, trochę ode mnie starszą i mocno zaniedbaną kobietę, która za dwie godziny miała wkroczyć na salony Majorki. ¡Imposible! Solidne odrosty na spalonych słońcem włosach, wysuszona skóra, połamane paznokcie i stopy wołające o pedikiur leżały jak głazy na drodze do wielkiego świata. Pozostała mi wiara w piękno wewnętrzne i słowa znanej polskiej hrabianki, która twierdziła, że prawdziwa dama powinna umieć sama zadbać o swoje stopy, niezależnie od tego, w jakich warunkach się znajdzie. Zdaje się, że miała na myśli swoje zesłanie na Sybir. Ale mój stan fizyczny też nie wskazywał na niedawny wypoczynek w luksusowym spa. Nie mogę powiedzieć, że poczułam się jak hrabina, szorując pięty pumeksem czy lakierując paznokcie zastępczo akrylową farbką Michasia. Włosy spięłam w koński ogon, twarz przetarłam rozciętym liściem aloesu, a z szafy, za którą służył mi drążek od prysznica w drugiej łazience, wygrzebałam zwykłą letnią sukienkę i złote sandałki, mój najnowszy nabytek, który zawdzięczałam ostatniej awanturze z Maksem. W Wiedniu nie odważyłabym się na taką nonszalancję, ale tu, nowa, anonimowa ja, mogłam sobie pozwolić na wszystko. Nikt mnie nie znał, niczego ode mnie nie oczekiwał, nie porównywał, nie oceniał. Byłam wolna.

Rosa zjawiła się na czas. Tuż po dwudziestej starym kombi, na wieki naznaczonym chorobą lokomocyjną małej Leili, pojechałyśmy do Club de Mar.

Klub ten, z jakichś powodów uznany za ekskluzywny, mieścił się w nieciekawym budynku z lat siedemdziesiątych, w jachtowym porcie Palmy. Miał klasycznie przeszklone piętro i mało gustowną salę bankietową z widokiem na port.

W mocno oświetlonych wnętrzach kilkadziesiąt podobnych do siebie osób zlewało się w kolorowy, acz monotonny tłum. Rozgrzane upałem ciała emitowały drażniącą kompozycję za mocnych aromatów perfum, cygar i koniaku. Zapach nowych pieniędzy. Gładko wypomadowani kelnerzy w białych mundurkach ze złotymi guzikami roznosili drinki.

Mężczyźni spieczeni na słodki karmel lub cynober gotowanego homara nosili białe lub różowe koszule, często zbyt rozpięte, co przy apetycznej opaleniźnie wyglądało dość ładnie, choć tandetnie, i klubowe marynarki, bo była to jedna z rzadkich na wyspie, skrupulatnie wykorzystywanych, okazji, by takowe włożyć. Kobiety, raczej atrakcyjne i w znacznej przewadze liczebnej, były klonami Silke z agencji nieruchomości – desperacko seksowne, obwieszone błyskotkami jak noworoczne choinki na placu Czerwonym. Szczęściary, które przyszły z partnerami, trzymały się ich równie kurczowo jak swoich drogich torebek z butiku Corner przy Paseo de Born. Na widok samotnych kobiet ściskały swych facetów jeszcze mocniej. W powietrzu latały sztylety, a spojrzenia pań mówiły – trzymaj się, suko, od nas z daleka! Panowie dyskretnie, ponad głowami swych właścicielek, starali się szybko oszacować sytuację, taksowali wysztafirowane chude laski i wypacykowane młode kozy, które przechadzały się między tymi amatorami świeżego mięsa w pełnej krasie swych silikonowych piersi, zbyt krótkich spódniczek i za długich włosów, gotowe na wszystko i za wszelką cenę.

Siwy jak gołąbek jegomość puścił do mnie oko, gdy jego żona sięgała po drinka, a ryży Holender oddał się nieskrępowanemu studiowaniu moich nóg. Poczułam się jak filet mignon na wystawie u rzeźnika.

Rosa zniknęła w sąsiedniej sali, zwabiona prezentacją stuletniego koniaku i degustującymi go ciut tylko młodszymi facetami. Nie wiadomo po co, bo i tak pewnie wyjdzie z jedynym obecnym tu nieodkrytym i biednym jak mysz kościelna artystą.

Stałam oparta o fornirowaną czerwonym drewnem ścianę i czekałam na koniec nieudanego wieczoru. Sączyłam bladoróżowego drinka o smaku kompotu z mirabelek na spirytusie i udawałam, że nie widzę końskich zalotów wyperfumowanych ogierów. Od kwadransa przeglądałam cieniutką broszurkę „Inwestuj w złotą przyszłość” ozdobioną zdjęciami seksownych i dziwnie młodych emerytów na tle „najpiękniejszych miejsc na ziemi, które mogą być twoje”. Marzyłam o powrocie do mojego obecnego, wystarczająco pięknego miejsca na ziemi, przy calle Llaut, i to natychmiast, a nie dopiero na emeryturze.

– Signorina pozwoli, że się przedstawię. – Jasna czupryna skłoniła się przede mną w pas. – Sono Vincenzo, pianista. Sono italiano, a signorina?

Przede mną stał cherubinek w średnim wieku. Italiano? Blondyn z jasnymi oczami? Przezroczyste oczęta skanowały moje ciało od góry do dołu, zwalniając nieco tempo na bardziej zaokrąglonych fragmentach. Odruchowo zgarbiłam ramiona. W ogóle nie mój typ. Tandetny.

– Nice to meet you, jestem Magda, ale właśnie wychodzę. Arrivederci!

– Arrivederci? W takim razie, czy mogę zaoferować pani odwiezienie do domu? – Nie poddawał się. – Maddalena, jest pani piękna, bellisima!

Odwróciłam się na pięcie. W głębi sali stała Rosa pochłonięta rozmową z jakimś długowłosym chudzielcem, prawdopodobnie głodującym artystą. A jednak i tu takiego znalazła! Gdy na mnie spojrzała, przywołałam ją bezgłośnie wypowiedzianym „ratunku!”. Podeszła do nas niechętnie.

– Ma pani piękną przyjaciółkę. – Vincenzo zwrócił się niby do mnie, ale tak, by Rosa nie uroniła ani sylaby. – Mogę odwieźć panie obydwie. Vincenzo Gallo, pianista. – Skłonił się.

– Rosa Weintraub! Jest pan pianistą? – Oczy Rosy natychmiast zalśniły blaskiem potencjalnej muzy.

– Proszę, tu jest moja wizytówka. – Wręczył nam po kartoniku. „Vincenzo Gallo, artista pianista”. – Może mógłbym zaprosić panie na drinka? Mieszkam w La Mola...

– To wykluczone! – warknęłam, bo Rosa właśnie odpłynęła w marzenia o związku z Wielkim Artystą. Miała to wymalowane wielkimi literami na czole, a jej oczy świeciły jak latarnie morskie, wskazując najkrótszą drogę do celu.

– Więc przynajmniej chciałbym paniom podarować moje nagranie... – Wyciągnął z kieszeni dwie płyty. – Prego!

– Zapiszę panu mój numer! – Rosa wyjęła z torebki długopis. – Proszę dać dłoń!

Oszalała? Uwielbiała artystów, ale każde uwielbienie powinno mieć swoje granice.

Kiedy kwadrans później w drodze do domu spytałam, dlaczego dała mu swój telefon, minęło nas rozpędzone czerwone ferrari.

– Widziałaś? – krzyknęła podniecona. – Właśnie dlatego. To był on!

– Od kiedy lecisz na kasę?! A ten chudy? Przynajmniej autentycznie wyglądał.

– Czwórka dzieci, żonaty! Wiesz, jak tu ciężko o wolnego faceta! A Vincenzo na pewno jest wolny. Czuję to!

– No i?

– No i w sumie nic. Może wcale nie zadzwoni... – Zmartwiła się.

Może jednak nie chodziło o to ferrari? Może zakochała się w jego wodnistych oczach, blond koafiurze i zwinnych paluszkach? Bardzo chciałam w to wierzyć. Nieziemska Rosa nie mogła przecież zniżyć się do poziomu pięciuset koni mechanicznych!

MICHAŚ

Domek stawał się coraz bardziej „mój”, swojski i przytulny. W oknach zawisły pierwsze zasłony, a murowane ławy na tarasie wyszlachetniały, przykryte poduchami z ręcznie tkanego majorkańskiego płótna. Co do tego „ręcznie” – „hecho a mano”, miałam wątpliwości, ale tradycyjne białe, niebieskie i żółte geometryczne, lecz nieregularne wzory były i tak piękne, nawet jeśli powstały w jakiejś fabryce pod Palmą. Na pchlim targu w Consell kupiłam drewniany stół na taras, szklanki z grubego szkła w kolorze indygo i brązowe, gliniane miseczki. Oliwki, migdały, jamón serrano i różne tapas wyglądały w nich wspaniale, a butelka czerwonego wina, zwanego tu vi negre, dopełniała idealnej śródziemnomorskiej kompozycji. To było cudne. Nie mogłam się powstrzymać i zamiast skończyć obiecane Herbertowi wizualizacje biura, które właśnie projektował, uwieczniłam moją tarasową martwą naturę na kilku akwarelkach.

Wciąż meblowałam pokój Michasia, a właściwie dwie sąsiadujące ze sobą klitki, każda może po osiem metrów. W jednej zmieściło się tylko proste łóżko, szafa i małe biureczko, a druga miała służyć za bawialnię i awaryjną sypialnię dla gości. Wstawiłam tam własnoręcznie pomalowane w kolorowe grochy łóżko z second handu i kolorowe pudła z zabawkami. Z seledynowym stolikiem i pasiastymi dywanikami pokoik wyglądał przytulnie.

– Będziesz go tu wysiadywać? – żartowała Rosa, która swoich synów ulokowała w piwnicy, wraz z pralko-suszarką, gdyż to pomagało ich „uziemić” w sensie holistycznym. – Marnujesz energię kosmiczną i zanieczyszczasz planetę tymi zakupami!

– Nie mogę sobie wyobrazić, że mogłabym mu nie dać wszystkiego co najlepsze... Serio!

– To może daj mu po prostu spokój!

– To przecież dziecko! No i dorasta sam, bez ojca. Przeze mnie...

– Magda! Robert był potworem! Ile razy to mówiłaś!

Może i mówiłam, ale było w tym jednak dużo przesady. Z perspektywy kilku lat i paru tysięcy kilometrów nie wyglądał już tak strasznie. Przecież udało się go namówić, by w tym roku spędził dwa tygodnie wakacji z synem bez udziału Żanety, lat dwadzieścia dwa, jego najnowszej narzeczonej z Polski B.

W dniu przyjazdu Michasia wszystko było gotowe, pościel w zielone samochody powleczona, kolorowe zeszyty w równym szeregu czekały na biurku, a ja latałam po domu nakręcona jak wiejska baba przed procesją i wciąż coś poprawiałam. Z tego nakręcenia omal nie spóźniłam się na lotnisko. Stałam oparta o barierki odgradzające oczekujących od strefy przylotów już uspokojona, bo samolot wylądował bezpiecznie i tylko chwile dzieliły mnie od uściskania Michasia. Nie widzieliśmy się ponad miesiąc, w jego wieku całą wieczność, w moim pół.

Jest! Mój synek, malutki, kochany, z wielkim plecakiem i kartką na szyi „Michał Blum WAW – PMI”. Serce mocnej mi zabiło na widok mojego lustrzanego odbicia, idealnej kopii, najbliższej mi osoby, miłości i aktualnie jedynego sensu życia. 

Otworzyłam szeroko ramiona, wpadł w nie odruchowo, poczułam jego ciepłe, pachnące podróżą i owocową gumą do żucia ciałko. Mocno go przytuliłam.

– Kochanie, jak się cieszę, że już jesteś!

– Nie całuj mnie przy ludziach! – Wyrwał się gwałtownie. – Nie jestem już dzieckiem!

– No widzę, widzę! Sam przyleciałeś z przesiadką, jesteś bardzo dzielny! – Pogłaskałam go po głowie.

 Miał króciutko obcięte włosy, niemal ogolone, jakby chorował na tyfus. Pewnie dzieło suwalskiego cyrulika. Ubrany był w sprany dres ze Spidermanem i paskudny za mały kubraczek, który opinał się na brzuchu. Zaczynał przepoczwarzać się z dziecka w chłopca, osiągając właśnie stadium paskudnego kotlecika ze słodką buzią blond aniołka.

– Przesiadka to nic specjalnego! Przecież ja latam, odkąd miałem pięć lat! Nie pamiętasz, jak mnie tata wsadził do złego samolotu? Jakie mamy auto? Pożyczyłaś? Mam nadzieję, że jakaś fajna terenówka. Nie? Golf to słabizna. To kiedy przyjedzie nasze auto z Wiednia? A jaszczurka jeszcze jest? – paplał.

Jechaliśmy do domu najdłuższą, ale najładniejszą drogą, która prowadziła nad zatoką. Bardzo chciałam, żeby mu się wszystko na Majorce podobało.

– Poznajesz? To jest katedra, widzisz, jaka ogromna? Wiesz, dlaczego taką zbudowali? – szczebiotałam.

– Eee, już ją widziałem. Nie lubię staroci. Łódki fajne! – Odwrócił głowę w stronę portu.

– Pięknie tu, prawda? Będziesz mógł to wszystko narysować! – Zatoka w promieniach zachodzącego słońca aż kipiała kiczem. – To co, cieszysz się, że tu jesteś?

– Trochę. Zależy, jakich będę miał kolegów.

– Znasz przecież Luke’a... i jego brata Anakina... i Rosę...

– Luke i Anakin są przecież z Gwiezdnych wojen! Innych nie znam. Daleko jeszcze? 

Miał trochę racji. Czemu Rosa zgodziła się tak nazwać swoje dzieci? Dobrze, że ulubionym filmem jej męża nie była Planeta małp.

Gdy stanęliśmy przed furtką, Michaś kwaśno zapytał:

– To ma być ten nasz dom? Chyba dla liliputów!

– Nie podoba ci się? Trudno!

– Może być, ale w Wiedniu był fajniejszy. – Wzruszył ramionami. 

Zjedliśmy na kolację kluski z jego ukochanym pesto z tofu przywiezionym z Wiednia.

– Mam nadzieję, że dużo tego przywiozłaś. Bo ja majorkańskiego jedzenia nie będę jadł! – Mlaskał umorusany sosem. – Dziadek mówił, że tu jedzą czarne świnie.

– Czarne świnie to rarytas! Nie bój się, są za drogie na mielone! Widziałeś taras? Podoba ci się? Zobacz, jak tu miło posiedzieć. – Otworzyłam szeroko drzwi.

– Nie lubię być na dworze! – Skrzywił się. – A komputer? Kiedy go rozpakujesz? A moje farby? Gdzie są? Masz jakieś lody?

Nałożyłam mu wielką porcję. Zadowolony pogłaskał się po oponce.

– Pyszne było!

– Cieszę się! Daj buzi!

Nadstawił pyzaty policzek.

Wyraźnie zmęczony chętnie wskoczył do nowego łóżka, mrucząc pod nosem, że na pewno jest niewygodne.

– Ale za to mi poczytaj! Po polsku nie umiem. – Wcisnął mi w rękę Chatę wuja Toma.

– Kotku, czytaliśmy to już chyba z pięć razy, poczytajmy Małego Księcia!

– Nie, ja chcę to, Mały Ksiądz jest głupi!

– Książę, nie ksiądz. To poczytajmy go dziś po niemiecku.

– Po niemiecku mogę sam. Po polsku mi poczytaj! – zażądał.

– No dobrze, to w którym momencie zaczynamy? – Poddałam się.

– Jak wsiadają na statek...

Znowu był moim kochanym syneczkiem. Pachnący lawendowym mydłem, w swojej błękitnej piżamce i z ukochanym kudłatym barankiem wyglądał słodko i niewinnie. Dres ze Spidermanem i kubraczek spoczęły w osiedlowym śmietniku.

Nie dobrnęłam nawet do końca drugiej strony, gdy usłyszałam szloch Michasia.

– Kochanie, co się dzieje? – Przytuliłam go. – Smutny jesteś? Boli cię coś?

– Nie – chlipnął. – Nie wiem, dlaczego płaczę.

– Misiuniu, będzie nam tu dobrze, zobaczysz. Tu jest tak pięknie, będziesz miał fajną szkołę i kolegów.

– Ale dlaczego wyjechaliśmy z Wiednia?... – spytał przez łzy.

– Musieliśmy... Dla ciebie, żebyś miał dobrą szkołę. Cieszyłeś się przecież!

– Wcale nie chciałem wyjeżdżać! – szlochał. Nagle ucichł i spytał z wyrzutem: – A ty czemu płaczesz?

Położyłam się obok niego.

– Też nie wiem. Trochę mi się smutno zrobiło, dla mnie też wszystko tu jest nowe. Ale nie martw się. – Pogłaskałam go po głowie. – Damy sobie radę! I pamiętaj, że zawsze mamy dokąd wrócić. Wyobraź sobie, że jesteśmy na baardzo długich wakacjach.

Poczekałam, aż Michaś zaśnie, wstałam ostrożnie z łóżka i pocałowałam jego różowy, gorący od snu policzek, po czym cichutko wyszłam z pokoju.

W kuchni nalałam sobie kieliszek czerwonego wina, ale zaraz wzięłam całą butelkę i wyszłam z nią na taras. Była druga w nocy, a ja leżałam na miękkich poduchach pod gołym niebem i piłam wino z gwinta, jak lump. Noc była bardzo ciepła i spokojna, cykady grały, w oddali szumiało morze, czasem zagłuszane rykiem pędzącego skutera. Wsłuchiwałam się w te odgłosy, by nie słyszeć myśli o urojonym problemie. Dziecko ma stres w nowym otoczeniu? Ale żyje w bezpiecznym świecie, ma dach nad głową i zaliczony kalendarz szczepień. Aparat na zębach wartości małego samochodu i matkę, która za życia oddałaby mu dwie nerki i serce. Moja matka nigdy nie przejmowała się moimi nastrojami, choć byłam dzieckiem depresyjnym. Nie miała czasu, w biegu między Instytutem Weterynarii a kolejką w mięsnym. Nie miała dylematu. A ja mam. 

Po co ja tu przyjechałam?

Wypiłam ostatnią kropelkę wina, prosto z butelki.

SZKOŁA

Dom, w którym mieściła się Balear International School, nie był typowym budynkiem szkolnym, funkcjonalnym sześcianem z równym rzędem okien, lecz starym podmiejskim dworem, pośpiesznie zaadaptowanym do nowych potrzeb. Dawny ogród został zalany asfaltem i służył za boisko, a wykładany kafelkami taras był miejscem, jak się okazało, wielofunkcyjnym.

Właśnie tu, zupełnie jak rasowe przyjęcie, bo o ósmej wieczorem, rozpoczął się nowy school year. Taras odświętnie udekorowano girlandami i balonami w barwach brytyjskiej flagi, a kolorowe lampiony kołysały się na lekkim wietrze, trochę jak w chińskim karnawale. Częstowano ciasteczkami, oliwkami, migdałami i białym winem, które dzieci popijały po kątach, ale nikt oprócz mnie nie zwracał na to uwagi. Michaś natychmiast odnalazł się wśród nowych kolegów, których poznał rano na „orientation day”, i zniknął za budynkiem, zajęty bitwą na piniowe szyszki.

Stałam sama wśród kolorowego tłumu, ubranego jak na garden party, a nie szkolną wywiadówkę. Głośne rozmowy w różnych językach tworzyły nieznośną kakofonię wieży Babel. Mr Stewart Carey, wysoki, kościsty Brytyjczyk, ubrany w sprane sztruksowe spodnie, bordową kamizelkę i marynarkę w obowiązkową kratę, niemal w całości poświęcił swą przemowę szkolnej statystyce. Z dumą podkreślał, że na jedną nację przypada średnio dwa i pół ucznia, co czyni z Balear „prawdziwie kosmopolityczną instytucję”. Uprzejmie zauważył też, że w tym roku został immatrykulowany pierwszy Polak, niejaki „Majkel Blam”.

No tak, o tym nie pomyślałam. Kolejna tożsamość.

Michaś był już we francuskim przedszkolu „Miszelem”, w niemieckiej szkole Michaelem, a teraz ten „Majkel”... Czy z tyloma imionami będzie wiedział, kim jest? A może współczesny świat właśnie taki powinien być? Pomieszany, wielojęzyczny, kosmopolityczny? Uwolniony od identyfikowania się z Konradem Wallenrodem, młodym Werterem czy d’Artagnanem. Nieklepiący inwokacji do ojczyzny. Bez polskiej historii samych klęsk, zdrad politycznych i bezsensownych powstań.

– Hellooo there! Pani musi być nową mamą! Miło panią poznać! Jestem Mrs Stilton, nauczycielka historii. – Wyraźnie wstawiona korpulentna brunetka ledwo wyhamowała przede mną z niebezpiecznie rozkołysanym kieliszkiem wina w ręku.

– Nice to meet you. Mój syn, Michał... yyy... Majkel, dyrektor właśnie o nim wspomniał, słabo zna angielski. Chciałabym panią uprzedzić...

– Don’t worry, darling! Będzie się u nas czuł fantastycznie! Jeszcze winka? Jest pyszne, polecam! – Jej zaczerwieniona od alkoholu, a może od uderzenia gorąca, twarz płonęła jak piec martenowski.

– Nie, dziękuję... albo dobrze, napiję się!

Pół godziny i trzy kieliszki Blanc Sa Vall później byłam już całkowicie przekonana, że wybrałam dla Michasia najlepszą szkołę pod słońcem. Wszyscy byli weseli i mili, nikogo nie dziwiło moje pochodzenie, a wino zacieśniło szybko budowane więzi. Mr Carey obejmował mnie ramieniem, a zabójczo przystojny Jaume, nauczyciel WF-u pytał, czy jestem nową uczennicą. Och, jakże chętnie bym nią była! I żeby Christiane Kowalsky to widziała!

Zaspałam! Przez to wino. Ale skąd mogłam wiedzieć, że wrócę z wywiadówki kompletnie pijana? Gdyby nie Jaume, który okazał się gentlemanem i moim doraźnym aniołem stróżem, wróciłabym do domu bez samochodu i być może bez dziecka.

Budzik bezlitośnie wskazywał kwadrans po dziewiątej i ani minuty mniej.

– Wstawaj! Zaspaliśmy!

Odpowiedziała mi cisza. Michaś spał, zmęczony nocną zabawą.

– Wstawaj! – Potrząsnęłam nim. – Zaspaliśmy! Nie słyszysz?

– Zaspaliśmy? To ty zaspałaś! Zostaw mnie! – Odwrócił się do ściany.

– Ubieraj się, musimy pędzić! Nie możesz się spóźnić drugiego dnia szkoły! Idę robić ci śniadanie, zjesz w aucie. No pośpiesz się! – Zbiegłam do kuchni. Jakieś herbatniki, banan... OK, jogurt.

– Mama, musimy być za dwie minuty w szkole! Jak mam się spóźnić, to w ogóle nie pójdę! – Michaś ku mojemu zdziwieniu zjawił się w kuchni już po chwili i to kompletnie ubrany.

– Tak, wskakuj do auta! Masz! – Wcisnęłam mu do ręki banana.

– Zwariowałaś? W piżamie będziesz jechać? – Spojrzał na mnie z niesmakiem. – To wysiądę na rogu!

Podjechaliśmy pod szkołę minutę przed dzwonkiem.

Przed budynkiem wciąż kłębiły się samochody. Wąska uliczka była całkowicie zakorkowana. Uwięziona w aucie i w piżamie obserwowałam inne matki.

Niemki nie wysiadały ze swych zwykle czarnych terenowych mercedesów na monachijskich numerach. Wystrojone w pluszowe dresy od Juicy Couture w kolorze pink, który tak dobrze się komponował z mocną opalenizną, platynowymi włosami i plastikowym biustem, kryły brak makijażu albo ekscesy poprzedniej nocy pod wielkimi czarnymi okularami. Ich mężowie dolatywali do nich, „zaparkowanych” na Majorce żon, na weekendy początkowo co tydzień, potem coraz rzadziej, a na koniec przychodziło już tylko pismo rozwodowe. W końcu zostawały na wyspie same, przyzwyczajone do leniwego, dostatniego życia, które po odejściu męża i wraz z dorastaniem dzieci coraz szybciej traciło jakość i sens.

Ubrane w bezkształtne sukienki Angielki niemodnymi samochodami w kolorze bordo przywoziły nie tylko gromadkę dzieci własnych i tych z sąsiedztwa, ale czasem jakieś sałatki i ciasteczka na jarmarki charytatywne. Zaangażowane w życie szkoły, wspierały miejscowy chór i szyły kolorowe chusty dla skautów. Na Majorce zwykle lądowały jako suplement do zatrudnionego w międzynarodowym hotelu, kasynie czy klubie, męża.

Nieliczne hiszpańskie matki w biurowych szmizjerkach podjeżdżały pod szkołę w ostatniej chwili i głośno wyganiały z poobijanych seatów zaspane pociechy, bo spieszyły się do pracy.

– Będę za piętnaście trzecia! Tylko bądź gotowy! Dziś podłączają nam telewizję! – krzyknęłam za Michasiem.

Był punktualny jak nigdy. Czekał na ulicy sam, koledzy jeszcze grzebali się w szatni. Poganiał mnie, niecierpliwił się na światłach, a gdy dojechaliśmy, natychmiast pobiegł do salonu i włączył telewizor.

– Zaraz obiad! – zawołałam z kuchni.

Znowu ulubiona pasta z pesto rosso, bo tylko to chciał jeść. Tym razem trochę oszukane. Sama je zrobiłam z suszonych na hiszpańskim słońcu pomidorów, naszej domowej bazylii i oliwy z Soller.

– Na pewno z moim ulubionym sosem, z Wiednia? Z kartonika? – upewnił się Michaś.

– Oczywiście! – skłamałam. – Jak przyjdziesz do kuchni, to zobaczysz! 

– Nie, zjedzmy tu! Fajny film jest – zawołał Michaś z salonu. – Chodź zobacz! O samolotach!

Zaniosłam talerze do pokoju.

Na ekranie telewizora pojawił się samolot, który za chwilę wbił się w wysoki budynek i eksplodował.

– Już chyba trzeci raz pokazują! – entuzjazmował się Michaś.

– Jak to trzeci?

– No tak, bo to jest naprawdę! – powiedział, jakby chodziło o wybuch piecyka gazowego w podwarszawskiej melinie.

„...un avion... Nueva York... terrorista...” – krzyczał przejęty hiszpański lektor. O Boże, to chyba jednak dzieje się naprawdę!

Downtown Nowego Jorku spowijał czarny dym. Ludzie biegali ulicami Manhattanu, w powietrzu fruwały papiery, z budynków wypadały przedmioty, a może ludzie? Tak, ludzie też. Wyglądało to strasznie, a ja prawie nic nie rozumiałam z chaotycznego komentarza dziennikarza hiszpańskiej telewizji.

– Michałku, wyjdź. Idź na taras. Nie chcę, żebyś to oglądał!

– Gorsze widziałem! Nawet trupów nie ma! – odpalił.

– Przecież tam zginęli ludzie!

– Ale ich nie pokazują. Masz jeszcze lody?

– Lody? Teraz?! – krzyknęłam. – Czy ty w ogóle rozumiesz, co się dzieje na świecie?

Popatrzył na mnie zdziwiony i uciekł do swojego pokoju. Zakradłam się pod jego niedomknięte drzwi i podejrzałam, co robi. Może szlocha na łóżku miotany zbyt silnymi emocjami?

Nie, mój syn w najlepsze strzelał do smoka z jakiejś komputerowej gry.

– Zabiję cię! Zgiń, terrorysto! – pokrzykiwał do skrzydlatego gada.

– Michaś? Powinniśmy porozmawiać o tym, co się stało, takie rzeczy nie zdarzają się codziennie... Słuchaj, to nie był film... Nie powinieneś tego w ogóle oglądać. Nie chcę, żebyś miał od tego jakąś traumę. Musimy o tym pogadać! I o twoich myślach, odczuciach... – tłumaczyłam mu przejęta.

– Dobrze – zgodził się. – A zrobisz coś dla mnie? – zapytał. 

Odetchnęłam.

– To przynieś mi lody! Truskawkowe! A porozmawiać możemy jutro. Nie widzisz, że gram?

Wrażliwość miał jednak po tatusiu.

Bladym świtem zadzwoniła matka. Nie wróżyło to nic dobrego. Pewnie coś z Piotrusiem.

– Postanowiliśmy z ojcem, że powinniście wracać do Polski – oznajmiła zamiast powitania.

– A niby czemu i niby jak? – Ziewnęłam.

– No przecież tam jest niebezpiecznie, tak blisko do Arabów! Lepiej wracajcie!

– Wpław? Przecież wiesz, że lotniska zamknięte.

– No właśnie! Zachciało ci się wyspy, to teraz masz! Jesteście odcięci od świata! – syknęła z satysfakcją.

Dwunastego września po raz pierwszy od wielu tygodni nad Majorką nie świeciło słońce. Powietrze było ciężkie i szare. Zatokę spowiła gęsta mgła, życie jakby trochę zamarło. Przyczajona wyspa czekała na rozwój wypadków. Podobno na lotnisku koczowały tysiące pasażerów. Do portu wpłynęły pierwsze okręty wojenne. Moja mała apokalipsa majorkańska. Gdy jechaliśmy do szkoły naszym blaszanym rumakiem, włączyłam na cały regulator Walkirię, która idealnie pasowała do sytuacji.

– To teraz będzie wojna? – spytał Michaś, siorbiąc sok z kolorowego kartonika. – Bo wszędzie stoją żołnierze. Możesz wyłączyć tego Mozarta?

– To Wagner! Straż stoi tylko na wszelki wypadek, żeby nas pilnować.

– Ale samoloty nie latają! – upierał się.

– No bo lotnisko jest zamknięte. Wszystkie lotniska są zamknięte. Przecież pokazywali w telewizji.

– To jak się stąd wydostaniemy?

– Po co? Przecież jesteśmy tu bezpieczni. Wyskakuj, odbiorę cię o trzeciej!

 W powrotnej drodze zatrzymałam się pod naszym osiedlowym sklepem, żeby kupić coś na obiad. Z trudem znalazłam wolne miejsce na małym parkingu, który o tej porze na ogół świecił pustkami. W środku panował tłok jak na styczniowej wyprzedaży w Harrodsie. Do kasy ustawiła się długa kolejka, ludzie pchali nawet po dwa wózki po brzegi wypełnione baniakami z wodą i konserwami. Butelki mineralnej szybko znikały z półek, więc dorzuciłam do zakupów dwie dodatkowe zgrzewki. Nie zepsują się.

W domu zaparzyłam sobie kawę z kardamonem i zasiadłam przed telewizorem. Telewizja śniadaniowa po raz pierwszy w moim domku. Ale raj, ile programów. Zmieniałam kanały stęskniona ulubionych twarzy, porad kulinarnych i prognozy pogody. Ale na każdym to samo – płonące wieżowce, zaatakowany Pentagon, parę tysięcy ofiar, krach na giełdzie, ponury Manhattan. New York, Nueva York, Nowy Jork. Cały świat skurczył się do tego miejsca, nic innego nie istniało. Jeden gorący temat w globalnej wiosce. Patrzyłam na migające obrazki, na walące się domy, uciekających z pożogi ludzi obsypanych białym popiołem, opustoszałe sklepy. Może jednak za mało wody kupiłam?

Poszłam ocenić sytuację w kuchni. Było kiepsko, prowiantu starczyłoby zaledwie na kilka dni. A potem? Blokada Leningradu? Poza oliwkami, migdałami i cytrusami wszystko tu jest przecież importowane. Postanowiłam działać.

W hipermarkecie w Palma Nova było tłoczno. Ludzie przepychali się, blokowali przejścia, wrzucali do wózków po dwadzieścia kilogramów mąki, całe pudła mleka, brali co popadnie. Zaglądali sobie wzajemnie do koszyków, podpatrywali, wracali do regałów po jakieś niezbędne produkty, ustawiali się w długie kolejki. Pewnie też zrobili przegląd swoich spiżarni. Uległam duchowi miejsca i załadowałam wózek po same brzegi; mleko UHT na dwa kwartały, puszki z mięsem, czekoladę na handel, cukier na wszelki wypadek. Zapamiętałam z filmów wojennych, że trzeba mieć bardzo dużo wódki, więc wzięłam trzy butelki.

Ledwo dopchałam do kasy wózek ciężki jak traktor.

– Magda? Robisz imprezę? – usłyszałam za plecami głos Rosy.

Uśmiechała się ufna i pełna bezwarunkowej miłości do wszechświata. Odwróciłam się. Była ubrana w koszulkę z Che Guevarą na piersiach i srebrną pacyfką na szyi. Czyżby zdradziła Buddę z rewolucjonistą? W jej wózku spoczywała chuda kura ekologiczna i sucha karma dla psa.

– Wolę mieć zapas... Pamiętam z Polski, co to są puste półki – tłumaczyłam się niezręcznie.

– Możesz trochę tego przywieźć na manifę. W sobotę!

– Na co?

– Love and Peace Party! Protest, rozumiesz? Manifestujemy, że się nie zgadzamy na wojnę na świecie. – Rosa promieniała. – Moi znajomi z Montpellier mieszkają w głębi wyspy na kompletnej wsi, będzie ognisko i love & peace. W takiej sytuacji trzeba jakoś zaprotestować i walczyć o pokój...

– A ktoś to w ogóle zauważy?

– Nie o to chodzi – pokręciła głową – wystarczy, że uwolnimy dobrą energię w kosmos... To wspólna przestrzeń. Kupiłaś tyle jedzenia, to ugotuj coś! Każdy coś przyniesie. Dress code Dzieci Kwiaty! Rozumiesz, all you need is love... – zanuciła.

– Dzieci Kwiaty? Lata siedemdziesiąte? – Pomyślałam o Studiu 54, złotych dzwonach, obcisłych cekinowych żakietach i perukach w stylu afro. Bardzo sexy, ucieszyłam się.

– Hipisi, wolna miłość, Hare Krishna! – zawołała. – To cię powinno zainspirować. Wszystko dostaniesz w India Shopie. I nie martw się, Vincenzo też jedzie, zabierzesz się z nami!

Salon mody indyjskiej śmierdział dymiącymi kadzidełkami. Nie znoszę tych klimatów, odkąd dostałam dyzenterii w Bombaju, i to podczas podróży poślubnej. Być może to właśnie dlatego moje małżeństwo z Robertem Blumem okazało się nieudane. Z prędkością światła i na jednym wdechu przeleciałam przez sklep, zrywając z wieszaków batystowe kreacje, konsekwentnie pozbawione formy i krawieckiego kunsztu. Moda dla konsumentów chicken masala i tłustych placków naan. Kolorowe wory idealne dla wiecznych studentek, kościelnych chórzystek i emerytowanych hipisek na Goa.

Po szybkiej selekcji w przymierzalni zdecydowałam się na wyszywaną świecidełkami białą tunikę do kolan. Właśnie wiązałam na czole plecione rzemyki, nucąc Hare Krishna, gdy gdzieś pod stertą kolorowych ciuchów zadzwonił telefon.

– Maddy, to ja. Odebrałem twoją pocztę, jak prosiłaś. Wyciągi z konta, katalogi... – Max zaczął od najmniej dla mnie istotnej informacji w dniu, kiedy świat stanął w obliczu wojny, a ja w obliczu ostatecznego zrujnowania swojej tożsamości płciowej poprzez nietwarzowe ubranie.

– Pocztę? A ty w ogóle się nie interesujesz tym, co się dzieje na świecie? – wrzasnęłam głośniej niż dudniąca w sklepie solówka na tamburynie. – Wiesz, nie za bardzo mogę teraz rozmawiać, jestem akurat zajęta... Mam ważne spotkanie.

– Chyba w Bollywood!

– Co?

– A ta muzyka? Znowu kłamiesz. Posłuchaj mnie!

– Naprawdę nie mogę.

– Tęsknię za tobą!

– Nagle? Co się stało?

– Przecież wiesz, że zawsze... – szepnął.

Jak ja lubię ten jego miękki głos.

– A nie możemy tak choć przez telefon, no wiesz...?

– Co przez telefon?!

– Mam taką ochotę na ciebie... – sapał. – Gdzie jesteś? Zrobisz to ze mną?

– Teraz? Zwariowałeś?

– Rozpinam spodnie...

– Pieprz się sam, zboczeńcu!

– Poczekaj! Kocham cię!

Wyłączyłam telefon. Szybko zapłaciłam i wściekła wybiegłam ze sklepu. Od razu zauważyłam na wystawie obok piękne espadryle na koturnach. Uszyte były z batikowego płótna w kolorze morskiej zieleni. Musiałam je mieć! Pasowały jak ulał. Sprzedawczyni podała mi różowy pakunek. Natychmiast poczułam się lepiej.

LOVE, NOT WAR

Tymczasem nadciągało inne kipiące testosteronem wyzwanie – Vincenzo.

Rosa pojechała już wcześniej, by pomóc gospodarzom w przygotowaniach, a mnie czekało przymusowe tête-à-tête z szarmanckim szoferem.

Punktualnie o dwudziestej z rasowym rykiem rajdowych silników podjechał pod dom. Tym razem prowadził lamborghini, żółte jak omlet z ekologicznych jajek, tylko bardziej kanciaste. Ubrany w tego samego koloru koszulkę z byczkiem na piersi wyskoczył z potężnego samochodu z wdziękiem wielkanocnego kurczaczka. Przebrany za własne auto nie wyglądał jak „dziecko kwiat”, ale z drugiej strony, czy ktoś widział żigolaka w hipisowskich szatach? Nic tak nie pozbawia faceta męskości jak sandały albo gacie jogina.

– Ciao, bellissima! – Objął mnie w talii i przeszył spojrzeniem włoskiego albinosa.

Musiał wspiąć się przy tym na palce, bo nawet w płaskich, rzemykowych sandałkach byłam od niego wyższa. Dla niego zrezygnowałam z włożenia nowych espadryli na koturnach! Z czystej empatii i poczucia winy, że to ja urosłam, a nie on. Wycałował mnie z dubeltówki w policzki i cmoknął w rękę. Znalazłam się w duszącej chmurze zapachu wody kolońskiej Dunhill Desire, której butelkę zawsze miał przy sobie.

– A to co jest? – Pokazał mój koszyk.

– Kurczak w sosie pomidorowym z bazylią. Składkowy. A ty nie masz nic?

– Mam ciebie, bella! To lepsze niż wszystkie kurczaki! Prego! – Otworzył mi drzwi. – Czy koniecznie chcesz jechać do tych dziwnych ludzi? To jest dość daleko, a poza tym nie wiem, czy tam w ogóle trafimy. Rosa nie umiała wytłumaczyć, gdzie to jest... – przerwał, bo zauważył, że stawiam brytfankę z drobiem pod bezcennym sportowym siedzeniem.

– Nie martw się, jest szczelnie zamknięta! – uspokoiłam go. – Zakleiłam folią! 

Usiadłam ostrożnie w czarnym, skórzanym fotelu. Boże, jakie to niewygodne. Vincenzo zatrzasnął za mną drzwi i przebiegł przed maską na swoje miejsce. Prostak! Zawsze na to zwracałam uwagę na pierwszej randce. Max hrabia von T. nigdy nie defilowałby damie przed nosem!

Vincenzo oparł szczupłe dłonie na kierownicy, odwrócił głowę i dokładnie przestudiował moje opalone nogi, które właśnie w całej okazałości wylazły spod kusej tuniki, aż po same koronkowe majtki. Zawstydzona położyłam sweter na podołku. Co mnie napadło, żeby w ostatniej chwili zrobić z hinduskiej szaty supermini?

– Magdalena, cara mia, może lepiej pojedźmy do Portals albo do mnie na drinka? – Położył mi dłoń na kolanie i posłał mdłe spojrzenie, elektryzujące jak bateryjka R20. Jego ręka powoli, acz stanowczo przesuwała się ku górze.

Strąciłam ją jak natrętną muchę, gdy dotarła do połowy uda.

– Chyba się nie zrozumieliśmy! Jedziemy na imprezę albo wysiadam! – wydarłam się jak rasowa Włoszka po angielsku.

Vincenzo mruknął coś do siebie, z czego zrozumiałam tylko „Madonna”, i ruszył z piskiem opon, zostawiając za sobą czarne przypalone ślady na asfalcie. Hormony najwyraźniej spłynęły mu do prawej stopy, gdyż w zaledwie kilka minut rozpędził jajeczny samochód do ponaddźwiękowej prędkości. Bałam się, bo śmierć samotnej matki podczas randki z tandetnym lowelasem nie była końcem, jaki dla siebie planowałam. Stanowczo za mało klasy.

Jechaliśmy autostradą na północ Majorki. Za Consell Vincenzo skręcił na Santa Eugenia, a potem na Cas Canar. Na bocznych drogach wytracił nieco szybkość, zaczęłam głębiej oddychać, ale nie na długo. Okolica robiła się coraz bardziej wyludniona, jechaliśmy wzdłuż niekończących się kamiennych murków dzielących wielohektarowe posesje. Było już zupełnie ciemno i pomyślałam, że właściwie nie znam tego typa, który może za chwilę okazać się gwałcicielem lub seryjnym mordercą. Miał tu idealne warunki – na odludziu, bez świadków. Gdy nagle zjechał na pobocze, byłam prawie pewna, że zaraz wyciągnie z bagażnika lewarek. Z rozłupaną czaszką i zdartymi majtkami będę wyglądać strasznie.

– Porca miseria! Gdzie ci ludzie mieszkają?! Podaj mi mapę! – rozkazał rozgoryczony, po włosku histeryczny. – No widzisz, nawet na mapie tego nie ma! Son Francois! Nie ma takiej wsi!

Miał rację, nie było takiej wsi. Tak nazywała się nieoficjalnie posiadłość francuskiego fotografa, François Poitiera, a adres „Son Francois, Carretera de Sineu km 24” oznaczał jedynie, że na dwudziestym czwartym kilometrze prowadzącej do Sineu drogi należało czujnie rozglądać się za celem. Nie wiem jak, ale w końcu go znaleźliśmy.

Dumnie brzmiąca „Finca Son Francois” okazała się ruderą, której brzydoty i tandety nie skryła nawet ciemna noc. Kiedyś musiała być gospodarstwem raczej biednego chłopa, brakowało jej solidności klasycznych zabudowań i rozmachu wielkopańskich rezydencji. Dziedziniec był nierównym klepiskiem, wyschnięta pobrużdżona ziemia, przetykana płaskimi kamieniami, gniotła w stopy. Oświetlała go jedna smutna latarnia powieszona na słupie doprowadzającym prąd do posesji.

– Na pewno chcesz tam iść? – spytał Vincenzo, wciąż nie odchodząc od lamborghini, które zaparkował wśród porzuconych starych, poobijanych pojazdów.

– Nie bój się! Nikt ci go nie ukradnie! Są na to pewnie zbyt pijani!

Podreptał za mną, ostrożnie stawiając wąskie stópki w eleganckich bordowych trzewikach z frędzelkami. Burczał coś niezadowolony, ale nie miałam dla niego litości. Niech będzie moim Małym Rycerzem. W rozmiarze XS.

Przeszliśmy przez otwarte drewniane wrota domu. Tuż za progiem stały sklecone z desek i skrzynek prowizoryczne stoły zastawione jedzeniem w tandetnych plastikowych pojemnikach. Dyskretnie dostawiłam mojego kurczaka al pomodoro w eleganckiej kamionkowej brytfance, przeczuwając, że już nigdy jej nie zobaczę.

– Tam ktoś jest. – Vincenzo pociągnął mnie w stronę ogrodu. – Idziesz jej szukać czy wracasz ze mną?... Ja tu nie zostanę!

– Ale byłeś umówiony z Rosą... Zapomniałeś?

– Moglibyśmy teraz leżeć u mnie, na tarasie, pod gwiazdami, z szampanem... – Polizał mnie po szyi.

– Nie dotykaj mnie! – Odsunęłam go. – Poczekaj tu na mnie, zaraz ją znajdę.

Wyszłam do ogrodu. Błąkałam się wśród ludzi, którzy mnie nie znali, nie witali, nie byli ciekawi, kim jestem i co tu robię. Zajęci byli sobą, ale nie sączyli eleganckich drinków, nie wymieniali uśmiechów i uścisków dłoni, tylko kiwali się w rytm muzyki, leżeli na trawie, dotykali się, coś szeptali. W ciemności nie mogłam rozpoznać ich twarzy, patrzyłam bezradnie na tę pantomimę duchów i zjaw w długich, jasnych szatach. Wypytywałam o Rosę, ale oni kręcili głowami albo odpowiadali pustymi spojrzeniami. Ty też nie znasz Rosy? Austriaca! From Vienna! Nie? Gdzie ja jestem? To jakiś eksperymentalny teatr czy co?

– Vincenzo!

Rozejrzałam się. Nie było drania, nie miałam siły szukać go w tych ciemnościach. W końcu jakiś chłopak wskazał mi Rosę. Siedziała w kucki przy ognisku i uśmiechała się łagodnie.

– No jesteś! – powiedziała bez emocji, ni to z radością, ni to z wyrzutem.

– Błądziliśmy...

– Masz! – Wyciągnęła do mnie rękę ze skrętem, który lekko jarzył się w ciemności. – Dobrze ci zrobi, pewnie Vincenzo cię wkurzył. – Zachichotała.

– Nie, dzięki, mam po tym doła. – Nie lubiłam marihuany, odkąd w czasach studenckich po wypaleniu jakiegoś trefnego jointa wpadłam w długą depresję. – Pójdę może coś zjeść.

– O tak! Idź, idź, dobrze się poczujesz. Ja tak się najadłam. Ledwo się ruszam, ale czekaj! Pojdę z tobą – z trudem się podniosła – a potem będziemy tańczyć. ¡Baila! ¡Baila! – Zakręciła biodrami.

Chwiejnym krokiem poprowadziła mnie z powrotem do sieni ze stołami. Hojnie nałożyła mi górę trudnych do określenia potraw. Cieniutki plastikowy talerzyk uginał się pod ich ciężarem.

– Widelce się skończyły. – Podała mi łyżeczkę do herbaty. – Spróbuj!

Danie przypominało rozgotowaną soczewicę w brązowym sosie i bardzo mocno pachniało. Nie smakowało mi.

– Rosa, to jest ohydne. Mdli mnie...

– Nie wygłupiaj się! Wiesz, ile w tym haszu?! Nie może się zmarnować! Jedz, nie marudź, Magda! Robisz to dla pokoju na świecie! Zaraz lepiej się poczujesz... bosko, bosko! Peace! – Złożyła palce w literę V, a błyszczące oczy o wielkich źrenicach wzniosła teatralnie ku niebu.

W imię światowego pokoju zjadłam kilka kulek sojowych w sosie haszyszowym, popiłam ciepłym winem i zagryzłam kosmicznymi ciasteczkami. Chciałam głębszego sensu, to mam. Misja pokojowa, poważna sprawa. Jeszcze dwa ciastka, a mianują mnie ambasadorem ONZ.

Nagle poczułam się bosko i wszechmogąco. Dokładnie tak, jak obiecała Rosa. Jakiś miły człowiek podał mi na wpół wypalonego jointa, którego posłusznie dokończyłam, głęboko się zaciągając. Teraz ja też byłam częścią tego dziwnego kosmosu. Naokoło mnie sami przyjaciele, najprawdziwsi. Kochałam ich, chyba z wzajemnością, przepełniała nas kosmiczna miłość. Było cudownie. Trzymaliśmy się za ręce, tworząc niezgrabne kółko. Graniaste. Bardzo mnie to śmieszyło. Chichotałam i mój własny chichot rozśmieszał mnie jeszcze bardziej. Jak pięknie! Koło kręciło się wokół ogniska raz w lewo, raz w prawo. Wirowałam w szalonym tańcu, i już nie wiedziałam, czy to ziemia się kręci, czy ja. John Lennon śpiewał po raz kolejny Give Peace a Chance. A my razem z nim.

– All we are saying... – wyłam.

– Make love not war! – wrzeszczał tańczący obok mnie facet.

– Love, not war – powtórzyłam za nim ogłupiała.

– Yeah, love! So let’s fuck, baby! – Odwrócił się w moją stronę. Nie widziałam dobrze jego twarzy, tylko łapczywe oczy szklące się w ciemności. Narkotyczna samcza żądza wylazła spod pacyfistycznego przebrania. Był odrażający. Oprzytomniałam. Wyrwałam dłoń z wilgotnego uścisku. Niezrażony niepowodzeniem zaczął rozpinać koszulę. Instynktownie cofnęłam się i wpadłam wprost na stojącą za moimi plecami dziewczynę. Tuliła do piersi jakieś białe zawiniątko. Pomyślałam, że może niemowlę.

– Co to? – zapytałam.

– To pokój! Gołąbek pokoju! – odpowiedziała dziewczyna, ucałowała niemowlę i teatralnym gestem podrzuciła je w górę. Dziecko odfrunęło w ciemną noc. Zupełnie mnie to nie zdziwiło.

Coś przeskoczyło w moim mózgu i nagle zrozumiałam, że to był zwykły szary gołąb. Gołąb? Skąd on się tu wziął? A może mi się zdawało? Może to wszystko było snem, cudownym, lekkim. Nirwana. Wyzwolenie od cierpienia, oderwanie od życia i śmierci.

Hare Krishna, Hare Krishna,

Krishna, Krishna, Hare, Hare.

Odpłynął gdzieś Nowy Jork i wszystkie problemy tego świata. Vincenzo też. To nie była jego bajka. Nie tego dupka! My, dzieci kwiaty, mieliśmy przecież naszą misję na ziemi, ratowaliśmy planetę. Love, not war!

ZAMKI NA PIASKU

Świat nie usłyszał naszego protestu, a ja nie usłyszałam słowa od Vincenza, nawet zwykłego przepraszam, a przecież taksówka z Son Francois w środku nocy kosztowała mnie tyle co przyzwoite szpilki. Inwestycja w światowy pokój, biorąc jeszcze pod uwagę zakupy w India Shopie i utratę brytfanki, okazała się większa, niż planowałam.

Herbert też nie miał dla mnie dobrych wiadomości.

– Kolejny klient się wycofał, wszystko przez ten kryzys – stękał. – Zupełnie poważnie ci radzę, żebyś pomyślała o innej pracy. W naszej branży nie wygląda to teraz różowo.

Jak to? Wszystko się wali? Wpadłam w panikę i w pierwszym odruchu chciałam uspokoić nerwy w nowo odkrytym butiku Cinderella, gdzie widziałam bajkowe pantofelki.

Ale zrobiłam inne głupstwo.

Zaprosiłam Maksa. Uległam. Nie jestem konsekwentna i dałam się nabrać na nocne telefony. Na obietnicę wszystkiego i niczego, lepkie komplementy, głębokie westchnienia i czułe słówka szeptane elektryzującym tembrem po północy. Na cięty dowcip i bystry umysł. Na jego styl i klasę, za którymi tęskniłam, bo brakowało ich wszystkim facetom na wyspie. Na kilkaset lat kindersztuby i pałacowego sznytu, które wypełniały każdą komórkę jego ciała, uczulając mnie na wszystko co nieszlachetne i proletariackie. Tęskniłam za tym, tak jak rosyjski burżuj za kawiorem po rewolucji październikowej. Szczególnie na tle doświadczeń z tandetnym Vincenzem i najaranym hipisem Max bardzo zyskał w mojej pamięci. Ostatnio nawet nie mogłam zasnąć bez jego codziennego telefonu.

Zrobiłam duże zakupy na targu w Santa Catalina i upiekłam migdałowe ciasto, które tak bardzo lubił. Przygotowałam gościnny pokoik, postawiłam świeże kwiaty, karafkę z wodą na nocnej szafce, wszystko jak z żurnala. Niech zobaczy, jak pięknie mieszkam, i niech żałuje, że nie przyjechał tu ze mną. Niech podziwia najcudowniejsze miejsce pod słońcem, które mogło być jego. Frajer!

Ciąg dalszy w wersji pełnej

KOSMITA

Dostępne w wersji pełnej

GŁUPI, GŁUPSZY,
MAJORKAŃSKI

Dostępne w wersji pełnej

GATITO

Dostępne w wersji pełnej

IVANKA

Dostępne w wersji pełnej

NAVIDAD

Dostępne w wersji pełnej

HAPPY NEW YEAR

Dostępne w wersji pełnej

KWITNĄCE MIGDAŁY

Dostępne w wersji pełnej

KOBIETY
NA TRAKTORY

Dostępne w wersji pełnej

SEMANA SANTA

Dostępne w wersji pełnej

HISZPAŃSKI OGIER

Dostępne w wersji pełnej

MR. BIG

Dostępne w wersji pełnej

LAWENDOWE POLA

Dostępne w wersji pełnej

AMOR, AMOR

Dostępne w wersji pełnej

CZARNA GODZINA

Dostępne w wersji pełnej

MARIE

Dostępne w wersji pełnej

WAKACJE

Dostępne w wersji pełnej

SERCA NA MAJORCE

Dostępne w wersji pełnej

SIAŁA BABA MAK

Dostępne w wersji pełnej

CAFÉ AMAPOLA

Dostępne w wersji pełnej

W KORCU MAKU

Dostępne w wersji pełnej

WIELKIE OTWARCIE

Dostępne w wersji pełnej

DZIEŃ MÓJ POWSZEDNI

Dostępne w wersji pełnej

ZEMSTA SŁODKA
JAK TORT

Dostępne w wersji pełnej

TURKUSY

Dostępne w wersji pełnej

MATKA TERESA
OD KŁAMSTW

Dostępne w wersji pełnej

BARCELONA

Dostępne w wersji pełnej

BEZ POŃCZOCH

Dostępne w wersji pełnej

POWRÓT
NA MAJORKĘ

WIELKANOC

Dostępne w wersji pełnej

CZESKO-HISZPAŃSKIE
PROBLEMY
DAMSKO-MĘSKIE

Dostępne w wersji pełnej

KOŃSKIE ZALOTY

Dostępne w wersji pełnej

MULATY

Dostępne w wersji pełnej

OSIEŁ

Dostępne w wersji pełnej

BOTOKS

Dostępne w wersji pełnej

PRAWIE KONIEC

Dostępne w wersji pełnej

PODOLOGIA

Dostępne w wersji pełnej

HORMONAUTA

Dostępne w wersji pełnej

WAKACJE

Dostępne w wersji pełnej

DRUGI TYDZIEŃ

Dostępne w wersji pełnej

AMAPOLA

Dostępne w wersji pełnej

PRAWDA

Dostępne w wersji pełnej

DOM TRZECH KOBIET

Dostępne w wersji pełnej

WPADKA

Dostępne w wersji pełnej

EL FUNERAL[7]

Dostępne w wersji pełnej

[7] (hiszp.) – pogrzeb

KONCERT

Dostępne w wersji pełnej

POLECONY

Dostępne w wersji pełnej

MATKA ZNOWU UMIERA

Dostępne w wersji pełnej

TWARDE LĄDOWANIE

Dostępne w wersji pełnej

CUD NAD WISŁĄ

Dostępne w wersji pełnej

CUD NA BOND STREET

Dostępne w wersji pełnej

LATAJĄCE SPODKI

Dostępne w wersji pełnej

HAPPY END

Dostępne w wersji pełnej

GRUDZIEŃ

Dostępne w wersji pełnej

MAJORKA
W NIEBIESKICH
MIGDAŁACH

MERY KRISTMES!

Dostępne w wersji pełnej

W OPARACH WIGILII

Dostępne w wersji pełnej

CARYCA

Dostępne w wersji pełnej

SŁUGA PRAWDY

Dostępne w wersji pełnej

OKO ZA OKO

Dostępne w wersji pełnej

W CHMURACH

Dostępne w wersji pełnej

MONOGAMIA

Dostępne w wersji pełnej

BUNYOLA

Dostępne w wersji pełnej

WALIZECZKA

Dostępne w wersji pełnej

SANKTUARIUM

Dostępne w wersji pełnej

NOCHE VIEJA

Dostępne w wersji pełnej

NOWY ROK

Dostępne w wersji pełnej

BUKIET

Dostępne w wersji pełnej

SOBRASADA

Dostępne w wersji pełnej

PORNOMATKA

Dostępne w wersji pełnej

SKAZA

Dostępne w wersji pełnej

PERCEBES

Dostępne w wersji pełnej

BIG BANG

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

Projekt okładki

Magda Palej

Zdjęcie na okładce

©Roetting+Pollex/LOOK/Getty Images

Zdjęcie autorki

Rafał Bierzanek

Redakcja

Maryna Wirchanowska (cz. 1)

Teresa Duralska-Macheta (cz. 2 i 3)

Korekta

Jadwiga Piller

Copyright © Anna Klara Majewska, 2018

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2018

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

www.wielkalitera.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: konwersja@elib.pl

www.eLib.pl