Redaktorka prowadząca i wydawczyni: Ewelina Kapelewska

Redakcja: Dorota Jabłońska

Korekta: Ewelina Kapelewska, Olga Gorczyca-Popławska

Copyright © 2026 for text by Irena Małysa

Copyright © 2026 for illustrations by Paulina Nachman

Copyright © 2026 for the Polish edition by Świetlik, an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I

Białystok 2026

ISBN 978-83-8417-202-5

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

Dżambo jest tak duży, że kiedy siada na kanapie… kanapa robi ooo-ho-ho! Jest mięciutki jak pluszowy miś i niezwykle opiekuńczy – troszczy się o małe kotki i pieski, przytula je i pilnuje, żeby nic im się nie stało. A gdy trafi się jakiś mały łobuziak, Dżambo umie zaprowadzić porządek jednym spokojnym hau!

POZNAJCIE DŻAMBA – WIELKIEGO PSA Z JESZCZE WIĘKSZYM SERCEM!

A TO MAŁA CZARNA MAMBA – JEST SZYBKA JAK WIATR I WESOŁA JAK ISKIERKA

Mamba potrafi zachęcić do zabawy każdego. Jest też nieustraszona – nie boi się żadnych cieni, szelestów ani tajemniczych kapci pod stołem.

Dżambo i Mamba to para idealna:

on – wielki strażnik kanapy i opiekun maluchów,

ona – odważna rozśmieszaczka i najlepsza zabawiaczka.

Mieszkają w Psiej Chatce w Makowie Podhalańskim i pilnują, żeby w domu było pełno radości, psot i przytulanek!

Ale zacznijmy od początku…

Dżambo, wielki biały pies w karmelowe łaty, jak co rano wylegiwał się przed domem. Wyglądał trochę jak bernardyn, a trochę jak duży baran. Uwielbiał wygrzewać się na słońcu i patrzeć, co dzieje się na ulicy. Gdy zobaczył rower albo biegacza, machał tylko ogonem. Ale jeśli pojawił się obcy pies – wtedy robił się groźny! Podbiegał do bramki i szczekał Hau! Hau! Zdarzało mu się oszczekać psa zza płotu – Aresa – który złośliwie sikał Sik! Sik! na ich wspólne ogrodzenie. Dżambo nie był mu dłużny i też oznaczał sikaniem teren po swojej stronie płotu.

PSY OBSIKUJĄ TEREN, ŻEBY ZOSTAWIĆ WIADOMOŚĆ ZAPACHOWĄ DLA INNYCH PSÓW, KTÓRA MÓWI: TO MÓJ TEREN, TU BYŁEM, TU MIESZKAM.

Dalsza część w wersji pełnej