Redaktorka prowadząca: Ewelina Kapelewska

Wydawczyni: Agnieszka Nowak

Redakcja: Justyna Yiğitler

Korekta: Marta Stochmiałek

Projekt okładki: Magdalena Babińska

Opracowanie graficzne okładki: Marta Lisowska

Copyright © 2023 by Natalia Brożek

Copyright © 2023, Niegrzeczne Książki an imprint of Wydawnictwo Kobiece sp. z o.o.

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2022

ISBN 978-83-8321-282-1

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Weronika Panecka

CZĘŚĆ I

I kiełek najmniejszy dowodzi,

że śmierć nie istnieje.

– WALT WHITMAN

Drogie czytelniczki i drodzy czytelnicy, w książce poruszane są tematy, które mogą być dla wielu trudne. Jeśli któryś z takich wątków, jak zaburzenia odżywiania, przemoc psychiczna i fizyczna czy samobójstwo, może pogorszyć Wasz stan psychiczny, proszę, abyście przerwali lekturę.

Tonęłam.

Próbowałam machać rękami, ale nic to nie dawało. Nadal nie płynęłam w górę. Ciężar ciągnął mnie w dół, coraz głębiej i głębiej. Świat rozmył się w ciemności. Nie mogłam już dojrzeć, gdzie zaczyna się rozgwieżdżone niebo, a gdzie jest brzeg. Zostałam tylko ja i zimna woda. Moje ciemne włosy falowały wśród prądów, a blade ramiona wyciągałam wciąż z nadzieją w górę.

Odpływałam powoli…

Znikałam w niebycie, w wodzie, w sobie. Ciało zmęczyło się walką, myśli też opadały z sił. To kłamstwo, że przed śmiercią człowiek przypomina sobie wszystkie sceny ze swojego życia. Ja nie potrafiłam. A może po prostu nie było czego wspominać?

Świadomość jakby wyrwała się z mojej głowy. Nie rozumiałam niczego, nie czułam już niczego. Nie. Coś jednak czułam. Ostry ból, który promieniował z mojej klatki piersiowej, gdy już dłużej nie mogłam wstrzymać oddechu. Walczyłam, ale w końcu musiałam się poddać.

Byłam przecież świadoma, jaki czeka mnie los, gdy tylko znalazłam się w wodzie.

Otworzyłam wreszcie usta. Woda szybko wniknęła do buzi, tuż przed moimi oczami pojawiły się bąbelki. Dławiłam się. Poczułam, że to się zbliża. Już niewiele ci zostało, odpuść, uspokajałam się. Gdy przestałam się miotać, pociągnął mnie nurt. Jedyna myśl, która pojawiła się pod koniec w mojej głowie, uformowała się w jego imię.

Edgar…

ROZDZIAŁ 1

Największa fala paniki uderzyła we mnie, gdy wjechaliśmy do miasta.

To wtedy sunący powolnie autobus minął zielony znak wiszący nad drogą Quincy Shore Drive. Miałam problem, by nabrać powietrza do płuc. Mężczyzna siedzący w fotelu obok nachylił się nad oddzielającą nas torbą, żeby sprawdzić, czy wszystko gra. Jego słowa na szczęście pochłaniała płynąca z bezprzewodowych słuchawek muzyka, a dokładnie, o ironio, Paradise City Guns N’ Roses. To wtedy stałam się częścią stolicy Massachusetts, kolejnym małym człowiekiem w mieście liczącym sobie niemal siedemset tysięcy mieszkańców.

Byłam w Bostonie – jednej z ważniejszych siedemnastowiecznych brytyjskich kolonii, potędze handlowej oraz kolebce amerykańskiej literatury. Dużo czytałam o tym miejscu i o uniwersytecie, na który wreszcie się zdecydowałam, stąd wiedziałam, że gmach Whitman University powinien niedługo się zarysować na tle Old Harbor. Może i miałam małą obsesję, ale kto by jej nie miał? Dotarłam do miejsca, gdzie narodziła się literatura Stanów Zjednoczonych. Przyglądałam się wcześniej zdjęciom budynku i plaży Carson położonej tuż obok. Nie miałam jednak siły go wypatrywać. Patrzyłam wyłącznie na swoje zaciskające się na kolanach dłonie, próbując uspokoić oddech. Zamiast panikować, powinnam się cieszyć, że w końcu się tutaj znalazłam. Niemal czułam, przekraczając tę niewidzialną granicę, jak pomysły zaczynają wirować mi w głowie. Niebawem będę mogła przelać je na papier. Już nie po kryjomu – jak wcześniej pomiędzy zajęciami w szkole średniej a dorywczą pracą i później w przerwach od długich nocnych zmian w restauracji, którą upodobali sobie przede wszystkim tirowcy.

Teraz wszystko się zmieni.

Poprawiłam się w fotelu, czując, jak bardzo zdrętwiały mi pośladki. Droga była długa i męcząca. Gdybym miała więcej pieniędzy, może pokusiłabym się o lot samolotem, ale skończyłam w wypełnionym po brzegi autobusie, marząc, żeby ten koszmar wreszcie minął.

Na dworcu wcale nie było lepiej. Zatłoczone korytarze, rozpychający się łokciami podróżni i smród żarcia na wynos sprawiały, że chciałam uciec. Nawet do tego cholernego autobusu, który – choć stał się dla mnie na kilka godzin ruchomym więzieniem – dawał pozór jakiegoś ładu. Nie tak jak Boston, którego nieskończona potęga i chaos uderzyły we mnie, ściskając klatkę piersiową.

Gdy słuchawki przestały łączyć, co ostatnio zdarzało się coraz częściej, nerwowo sięgnęłam do tylnej kieszeni spodni, aby sprawdzić, czy wciąż mam tam telefon. Na szczęście wyczułam jego obrys na materiale jeansów. Odblokowałam ekran i stało się jasne, że problem znowu był z bluetoothem. Uruchomiłam go od nowa, dzięki czemu popłynęła kolejna piosenka z listy na Spotify, którą zatytułowałam krótko: Whitman. Wciągnęłam do płuc przesiąknięte spalinami i zapachami ludzi powietrze, po czym ruszyłam wreszcie do wyjścia.

Próbowałam ignorować rosnący niepokój, poczucie osaczenia i przelotny dotyk. Odgradzałam się od tego wszystkiego podróżną torbą na tyle, na ile to było możliwe. Nie była perfekcyjną tarczą, choć tuż przy wyjściu z budynku sprawdziła się idealnie jako taran.

Przybysze zatrzymywali się na chodniku, podziwiając pierwsze widoki Bostonu. W normalnych warunkach może też bym tak zrobiła. Ba! Nawet miałam to w planach. Widziałam to w idealnych wizjach, które śniłam noc w noc po skończeniu szkoły średniej. Podczas fantazjowania wszystko wyglądało lepiej niż w rzeczywistości. Chciałabym teraz jechać metrem i wsłuchiwać się w tętno miasta przy akompaniamencie przygotowanych specjalnie na tę okazję piosenek, ale nie mogłam.

Podbiegłam do stojącej nieopodal taksówki, nie zwracając uwagi na cisnący się przy niej tłumek. Zatrzasnęłam drzwi, ściszyłam muzykę i podałam adres.

– Wszystko w porządku? Źle wyglądasz – stwierdził kierowca, odsuwając siwą grzywkę. – Wezwać karetkę?

Nasze spojrzenia odnalazły się w lusterku. Wyglądał na zaniepokojonego, co wcale mnie nie zdziwiło. Przelotnie spojrzałam na swoje odbicie: jeszcze bledsze niż zazwyczaj policzki, spocone czoło i przyklejone do niego czarne pasma włosów, które uciekły z koka. Do tego gwałtownie unosząca się klatka piersiowa, która sprawiała wrażenie, jakbym nie mogła zaczerpnąć powietrza.

W sumie tak było.

– Nie – odpowiedziałam i przełknęłam z trudem ślinę. – To przez ciepło. Proszę jechać.

Uniwersytet imienia Walta Whitmana, przed którym zatrzymała się taksówka, nie należał do Ligi Bluszczowej – miało to swoje plusy i minusy. Może i potencjalni pracodawcy nie będą z uznaniem kiwać głową, czytając moje CV, jak by to było, gdybym skończyła Yale, ale miałam to gdzieś. Bardziej zależało mi na mniejszej liczbie zer przy kwocie czesnego oraz na zajęciach z pisarzami, a tych będę miała od groma.

Przynajmniej tak głosiła ulotka, którą ściskałam w dłoniach. Wyciągnęłam ją na początku jazdy – może liczyłam na to, że jeśli przeczytam po raz setny te same formułki, niepokój odpłynie? Przez ciągłą lekturę papier pomiął się miejscami tak, że starł się tusz i nie mogłam ponownie przeczytać o wielkiej bibliotece i wygodnych akademikach w zachodnim skrzydle.

Ponaglana przez taksówkarza zapłaciłam za przejazd, po czym postawiłam pierwszy krok na chodniku tuż przy zamkniętej bramie wjazdowej. Za nią, w idealnie wypielęgnowanym ogrodzie ciągnęła się wyłożona kostką brukową ścieżka. Prowadziła prosto na dziedziniec, który ledwie widziałam pomiędzy zaroślami. Nie miałam jednak problemu z dostrzeżeniem wynurzającego się zza drzew gmachu uczelni.

Moja grupa już czekała przy wejściu do głównej części uniwersytetu. Nie było trudno rozpoznać w nich pierwszaków – gadali głośno, nawiązywali ochoczo nowe kontakty, a przy tym podziwiali z szeroko otwartymi ustami klasyczną architekturę budynku.

E-mail, który dostali zapewne wszyscy nowi studenci, nie był zatem zwykłą pokazówką. Zaraz powinien się pojawić członek samorządu studenckiego i oprowadzić nas po całym terenie.

Zamiast stanąć gdzieś na obrzeżach zbiorowiska, skierowałam się do głównego budynku, który dominował nad wschodnim i zachodnim skrzydłem wyższy o jakieś dwa piętra i tympanon. Przez moment rozglądałam się po przytłaczającym wielkością wnętrzu, ale ocknęłam się, gdy usłyszałam śmiech niesiony przez echo. Nie zastanawiając się dłużej, poszłam w stronę pomieszczenia, z którego wyszły dwie dziewczyny.

Wpadłam do łazienki przy dźwiękach piosenki Thunderstruck AC/DC, ale bynajmniej nie dodała mi ona siły. Zrzuciłam torbę z ramienia i od razu dobiłam do rzędu kilku umywalek prostopadłego do zielonych kabin. Odkręciłam kurek drżącymi palcami, a gdy z kranu popłynął strumień, wsunęłam pod niego dłonie złączone w łódeczkę. Nachyliłam się, po czym zaatakowałam rozżarzoną twarz lodowatą wodą. Zmoczyłam przez przypadek też włosy, a kilka kropel spłynęło po szyi i zniknęło zza materiałem przepoconej bluzy, wywołując dreszcze.

Tego było mi trzeba.

Powtórzyłam tę czynność jeszcze dwa razy, po czym zakręciłam kran i zacisnęłam dłonie na umywalce. Narobiłam wokół syfu, ale większy widziałam na swojej twarzy. Tusz do rzęs spływał po policzkach, docierając już prawie do drżących warg, które nieudolnie próbowałam zacisnąć w wąską linię.

Popatrzyłam prosto w swoje szare, pozbawione wyrazu oczy.

W taki dzień jak ten nawet muzyka nie potrafiła odciąć mnie od świata. Ani od myśli, które ciągle powtarzały, że się myliłam i jednak nie byłam na to gotowa.

Czekałaś na to pięć długich lat. Przygotowywałaś się. Jesteś tutaj. Przestań świrować – próbowałam wmówić swojemu odbiciu to, co powtarzałam wcześniej przez większość podróży autobusem, ale ono nie słuchało.

Wciąż nie mogłam przestać się trząść. Tego wszystkiego było tak dużo, że obawiałam się nawet wyjść z tej całej toalety. Mogłabym tutaj zostać, zaszyć się pod umywalkami i wyć z bezsilności.

Byłam żałosna.

Nic nowego. Uśmiechnęłam się do siebie półgębkiem. Te pięć lat niczego mnie nie nauczyło.

Ruszyłam się z miejsca dopiero po dłuższej chwili, kiedy zmusiła mnie do tego dziewczyna, która weszła do środka. Towarzyszył temu dość głośny zgrzyt otwieranych drzwi, który przebił się przez płynącą ze słuchawek muzykę. Dzięki temu zdążyłam złapać za torbę i wybiec z łazienki, zauważając tylko jej czerwoną, zwiewną sukienkę. Była idealna na końcówkę sierpnia i prażące temperatury.

Idąc głównym holem w stronę wyjścia, jedną ręką poprawiłam wbijający mi się w ramię pasek bagażu, a drugą próbowałam rękawem wytrzeć z twarzy pozostałości po tuszu.

Musiałam zapalić. Tylko to sprawi, że wreszcie się uspokoję. Pomyślę wtedy jasno, a później znajdę pokój, w którym miałam od dzisiaj spać.

Dam radę.

Uczepiłam się tej myśli tak mocno, że nie zważając na nic innego, pognałam z powrotem na dziedziniec i stanęłam tuż przy koszu obok głównego wejścia. Z bocznej kieszeni torby wyciągnęłam dość sfatygowaną paczkę tanich fajek. W środku została połowa, resztę wypaliłam po drodze do Bostonu na krótkich przystankach.

Wyjęłam zębami jednego papierosa, po czym po kilku próbach wreszcie zdołałam go odpalić. Kiedy pójdę do sklepu po kolejne, dokupię też nową zapalniczkę. Ta była u swojego kresu.

Zaciągnęłam się łapczywie, wpuszczając do płuc dym i spokój. Wzrok natomiast skupiłam na ścianie przed sobą, badając powstałe przez lata pęknięcia i wijący się obok okien bluszcz, którego listki podwiewał wiatr.

Studenci przechodzili obok, ale usilnie ich ignorowałam, dzięki czemu udało mi się wreszcie opanować. Z każdym kolejnym zaciągnięciem pozbywałam się zagnieżdżonego w środku niepokoju. Gardło piekło mnie od wstrzymywanych łez i dymu, ale taką cenę mogłam zapłacić.

To wspaniałe uczucie zniknęło jednak tak szybko, jak się pojawiło. Oddaliło się ode mnie wraz z ciepłem drugiej osoby. Znajdowała się zdecydowanie zbyt blisko. Może chciała wyrzucić coś do kosza? Odsunęłam się na bok, nawet nie myśląc, żeby przyciszyć muzykę.

Wtedy ktoś dotknął mojego barku.

– Cholera jasna! – Odskoczyłam, zsuwając parzącą dłoń z ramienia. – Odwaliło ci?

Papieros wypadł mi z dłoni, gdy momentalnie wszystkie mięśnie stały się wiotkie. Podniosłam go z chodnika, po czym z niezadowoleniem wyrzuciłam do kosza, wcześniej gasząc niedopałek o metalową część pojemnika.

Niechętnie spojrzałam na chłopaka o ciemnej karnacji. Miał na sobie koszulkę z logo uniwersytetu i plakietkę z koślawo napisanym imieniem Javier. Wyglądał na zaniepokojonego, a przy tym jego ciemne krzaczaste brwi zastygły w dość niezadowolonym wyrazie. Mówił coś do mnie, ale przez kolejny kawałek od AC/DC zupełnie go nie zrozumiałam.

– Poczekaj – przerwałam mu, wyjmując słuchawki, po czym dodałam oskarżycielskim tonem: – Przestraszyłeś mnie.

– Nowa?

– Tak, a co? – zdziwiłam się.

Aż tak to widać? W przestrachu rozejrzałam się po spacerujących po dziedzińcu, ale nie potrafiłam wśród nich wyłapać tych, którzy pojawili się tutaj po raz pierwszy.

– Nie można tu palić – wytłumaczył wreszcie, wskazując palcem tabliczkę, której wcześniej nie dostrzegłam. Właściwie w ogóle się jej tutaj nie spodziewałam. – Są do tego wyznaczone miejsca.

Przerwał, po czym spojrzał na zegarek. Skórzany pasek był starty w kilku miejscach, ale najwyraźniej wcale mu to nie przeszkadzało. Podobnie jak dość schodzone trampki. Nie mógł ustać w miejscu, dlatego zwróciłam na nie uwagę. Kiwał się to do przodu, to do tyłu, a pod nosem nucił jakąś skoczną melodię.

– Grupa zwiedzająca kampus już ruszyła – powiedział w końcu, odczytując godzinę ze wskazówek. – Chwilę temu. Jeśli się pospieszysz, może ich dogonisz.

Pokręciłam głową, krzyżując ramiona na piersi. Chciałam, żeby ta rozmowa wreszcie się skończyła. Bark ciągle płonął mi żywym ogniem, choć przecież chłopak już mnie za niego nie trzymał.

– Poradzę sobie – powiedziałam, chcąc dać mu do zrozumienia, że może iść.

Czy zajmie się męczeniem innego pierwszaka, czy pójdzie na zajęcia z tańca towarzyskiego, było mi obojętne. Chciałam po prostu, żeby dał mi spokój.

– Nie wątpię – skomentował z przekąsem, ale nie odszedł. – W centralnej części, czyli… tutaj, znajduje się serce uniwersytetu. Administracja, biblioteka, stołówka, przychodnia akademicka, gdyby ktoś potrzebował.

– Ja naprawdę… – starałam się mu przerwać, ale nie zwrócił na to uwagi.

– Zachodnie skrzydło to akademiki. Czytałaś o podziale na część kobiecą i męską? – Potaknęłam sztywno głową, a on kontynuował: – Co prawda i tak wszyscy wszystkich odwiedzają, ale pozory zachować trzeba. Poza tym… Pokoje są jednoosobowe i dwuosobowe, zależy, jak się trafi. Są tam też aneksy kuchenne, po jednym na piętro, pokoje do nauki czy zabawy, zwane wspólnymi. A na drugim i piątym piętrze są stoły do ping-ponga!

Przerwał, po czym się obrócił i wskazał na przeciwległą stronę budynku. Niechętnie skierowałam wzrok za jego dłonią.

– We wschodnim skrzydle spędzisz pewnie większość dnia, to tam są sale zajęciowe. Przy opisie każdego przedmiotu powinien się znajdować numer sali. A właśnie! Zapisałaś się już na fakultet?

– Jaki fakultet? – spytałam szczerze zaniepokojona, wracając do niego spojrzeniem.

Czytałam o wszystkim, o czym do tej pory mówił, ale zupełnie nie pamiętałam jakiegokolwiek zapisu o zajęciach dodatkowych. W głowie naprędce wertowałam wszystkie przeczytane dokumenty, strony internetowe i ulotki, ale bez rezultatu. Musiałam to gdzieś przeoczyć. Cudownie… Pierwszy dzień zaczynał się dla mnie naprawdę dobrze.

– Nie ma problemu. Wielu to umyka. – Machnął ręką, jakby chciał mnie w ten sposób uspokoić. – Pójdź do sekretariatu. Tam się zapiszesz. Schodami na prawo, później długim korytarzem prosto. Szukaj drzwi z numerem sto sześć.

Cholera jasna. Marzyłam już tylko o tym, aby wskoczyć pod prysznic i zamknąć się w pokoju, a tymczasem musiałam łazić po głównej części uniwersytetu, lawirując wśród coraz większej liczby studentów.

– Sto sześć – powtórzyłam pod nosem, kiwając głową. – Dzięki.

– Nie ma sprawy! Do zobaczenia na kampusie – odpowiedział z szerokim uśmiechem. – I wiesz… palenie szkodzi i te sprawy.

– Zapamiętam – odpowiedziałam, uśmiechając się sztucznie.

Tak naprawdę najchętniej właśnie to bym zrobiła. Dłoń powędrowała mi nawet do jeszcze niezasuniętej kieszeni, z której wystawała paczka. Pokręciłam głową. Później. Teraz muszę znaleźć pokój sto sześć.

ROZDZIAŁ 2

Po raz piąty zapukałam do drzwi, ale i tym razem nikt nie odpowiedział, choć słyszałam stłumione głosy dwóch kobiet po drugiej stronie.

Irytacja urosła we mnie już do takiego stopnia, że miałam gdzieś, czy mnie wyproszą, gdy tylko wejdę do środka. Dlatego nacisnęłam na klamkę i bez zastanowienia wkroczyłam do przytulnego, małego pokoiku wypełnionego mnóstwem roślin doniczkowych. Były dosłownie wszędzie i nie zdziwiłabym się, gdyby każda z nich miała imię.

– Mówię ci, kochana, przez całe wakacje leżałam plackiem, zero zmartwień, wszystko pięknie. A gdy tylko wysiadłam dzisiaj z auta, zobaczyłam ten pomost przy plaży i… wszystko wróciło. – Pracownica sekretariatu nagle przerwała, w końcu zauważywszy, że nie są już w pomieszczeniu same z jej koleżanką, która nalewała kawę do dwóch kubków. – Może ten rok będzie lepszy…

Kiwnęła w moją stronę głową, po czym przysunęła się na krześle do biurka. Kółka wydały z siebie zduszony zgrzyt.

– Fakultet, jak mniemam… – rzuciła i nie czekając na moją odpowiedź, sięgnęła do szafki. – Mówiłam im, żeby wreszcie napisali to wielkimi literami na stronie, ale nie, co ja mogę wiedzieć. Pierwszy dzień i już dziesięciu zagubionych się pojawiło. No, ty jesteś jedenasta.

Przy ostatnich słowach wychyliła się zza biurka. Spojrzała na mnie, mrużąc oczy, ale gdy tylko odwróciłam wzrok, ponownie zanurkowała do szuflady.

Skupiłam uwagę na kobiecie za nią – wyglądały prawie jak siostry bliźniaczki. Tak samo spięte włosy, zapewne kręcone na papilotach, i eleganckie szare sukienki. Ta druga miała zwisające na drobnym łańcuszku okulary w złotych oprawkach, które z każdym krokiem skakały na jej klatce piersiowej.

Postawiła kubek czarnej kawy na biurku koleżanki, po czym obrzuciła mnie spojrzeniem tak zniesmaczonym, jakbym specjalnie przerwała im ciekawą pogawędkę.

– Masz rację, Agnes – odpowiedziała na jej narzekania. Miała równie skrzekliwy głos jak ta druga, choć usłużna nuta zdecydowanie wskazywała na to, kto tutaj pociągał za sznurki. – Musimy coś z tym zrobić.

– Musimy. – Rzuciła wreszcie na blat plik kartek, po czym przewertowała je, wcześniej pośliniwszy palec. – Zajęte, zajęte, zajęte…

Koleżanka wróciła do swojego biurka i zajęła się wklepywaniem czegoś do komputera. Przeniosłam wzrok na tablicę nad jej głową. Poza kilkoma ogłoszeniami o korepetycjach i wyjazdach kół zainteresowań była tam również informacja od zarządu uniwersytetu w sprawie pracy. O tym akurat czytałam.

– Czy wiadomo już, kiedy będą zapisy do pracy?

Agnes westchnęła ciężko, a przyjaciółka jej zawtórowała, nie odrywając spojrzenia od monitora, na którym pojawiały się wstukiwane powoli litery. Ich fuknięcia brzmiały dość podobnie, trochę jak świszczenie starych czajników.

– Przyszłaś pytać o fakultet czy o pracę? – spytała.

– O fakultet, ale…

– To tu masz odpowiedź. – Zatrzymała w dłoniach ostatnią kartkę, a następnie skierowała ją w moją stronę. Obok położyła długopis. – Jedyna możliwość. Zajęcia w piątki o szesnastej z Edgarem Johanssonem. Lepiej, żeby ci pasowały.

Na szczęście tak było.

Spojrzałam na wydruk. Nazwa „ Ja w relacji z tekstem” niewiele mi mówiła, ale musiałam się gdzieś zapisać. Kobieta przywołała na usta udawany uśmiech, po czym upiła kilka łyków kawy.

– Dzięki – powiedziałam.

Miałam nadzieję, że to był ostatni raz, kiedy musiałam się tutaj pojawić. Obróciłam się na pięcie i skierowałam do wyjścia, gdy zatrzymał mnie głośno odstawiony na blat kubek i jej skrzeczący głos.

– W sprawie pracy… – dodała, gdy sięgałam już dłonią do klamki. Zacisnęłam palce na zimnym metalu i niechętnie ponownie na nią spojrzałam. Widać, że Agnes lubiła bawić się studentami, pokazując, kto tutaj rządzi. – Przyjdź za tydzień. Zapisy ruszają po aklimatyzacji pierwszaków.

Skinęłam głową, a potem wreszcie stamtąd wyszłam. Po zamknięciu drzwi stukanie w klawiaturę ustało, a na nowo rozpoczęło się radosne plotkowanie.

Odłożyłam torbę na drewnianą ławkę obok i szybko wyciągnęłam z niej plan oraz długopis. Kucnęłam, po czym oparłam zmiętą kartkę o siedzisko i ręcznie dopisałam w luce zajęcia z Johanssonem. Harmonogram może i był trochę zawalony, ale zajęcia najczęściej kończyły się o piętnastej, a później całe popołudnia miałam dla siebie. No, oprócz piątków. Widocznie Johansson nie jest typem rannego ptaszka, ot co.

Wsunęłam do torby plan i wyciągnęłam z niej inną kartkę, na której znajdowały się informacje dotyczące mojego zakwaterowania. Jako pierwszak nie miałam co liczyć na jednoosobowy pokój, wyjątków nie robili, pytałam. Nie wiedziałam, z kim przyjdzie mi męczyć się przez ten rok akademicki, ale miałam nadzieję, że nowa współlokatorka będzie moim przeciwieństwem. Imprezy, chłopcy i te sprawy. A przede wszystkim uczulenie na dłuższe spędzanie czasu w pokoju.

Założyłam bagaż na ramię i ruszyłam korytarzem. Dopiero teraz byłam w stanie skupić się na tym, jak wspaniale prezentował się gmach uniwersytetu. Co innego widzieć go na zdjęciach, a co innego być tutaj. Móc dotknąć kolorowego szkła w oknach, przesunąć palcami po zimnych, masywnych ścianach czy zbiec po marmurowych schodach.

Mimochodem na moich ustach pojawił się uśmiech. Pierwszy od przyjazdu do Bostonu. To chyba dobry prognostyk. Może po prostu nie byłam gotowa na tyle doznań jednocześnie? A teraz… Dam sobie radę?

Przechodząc przez wcześniej zatłoczony hol, miałam wrażenie, że znalazłam się nagle w innym miejscu. Nie było cicho, ale głosy studentów zbitych w niektórych miejscach w grupki nie niosły się tak bardzo jak wtedy, gdy pierwszy raz znalazłam się w murach uniwersytetu. Tłumy nie zasłaniały już popiersia Walta Whitmana ani tablic ze zdjęciami poprzednich roczników, dzięki czemu mogłam im się lepiej przyjrzeć.

Wszyscy ci ludzie nie postanowili jednak magicznie wyparować, a przenieśli się do zachodniego skrzydła, do którego niestety i ja zmierzałam. Kilka osób z kartkami ściśniętymi w dłoniach szukało swojego pokoju, inni wypakowywali już swoje rzeczy, śmiejąc się głośno i plotkując o nowym roku akademickim.

Wielu z nich się znało – wykrzykiwali swoje imiona i padali sobie w objęcia – inni podawali dłoń nowo poznanym kolegom. Tylko ja wśród tego zamieszania nie tryskałam energią. Przemieszczałam się jak cień, starając się omijać nieznajomych szerokim łukiem. Przyglądałam się przy tym ukradkiem tabliczkom z numerami pokoi. Wszystkie pokoje na pierwszym piętrze były oznaczone jedynką na początku, więc drugie piętro musiało mieć przypisane numery od dwustu w górę, a pokój trzysta dwanaście – czyli mój – znajdował się na trzecim.

Skierowałam się za zielonym oznaczeniem w stronę klatki schodowej i sprawnie wbiegłam po schodach, nawet nie łapiąc zadyszki, co było dziwne, biorąc pod uwagę, że wypaliłam połowę paczki papierosów w niecały dzień. Stres przed wyjazdem zżerał mnie przez trzy tygodnie tak mocno, że biegałam nawet po dwa razy dziennie – może temu zawdzięczałam teraz spokojne tętno.

Nie minęło wiele czasu, kiedy znalazłam pokój o numerze podanym w e-mailu. Drzwi były zamknięte. Nie słyszałam, żeby dochodził zza nich jakiś dźwięk, dobiegały mnie tylko głosy dziewczyn z pomieszczenia obok. Nad moją głową kilka osób musiało przebiec po korytarzu, bo dudnienie sprawiło, że aż spojrzałam w górę, by się upewnić, że zaraz nie zawali się na mnie sufit.

Piętra od czwartego do szóstego obejmowała męska część akademika. Historia Uniwersytetu Whitmana sięgała czasów, gdy studiować mogli wyłącznie mężczyźni. Kiedy później dołączyły do nich kobiety, pojawiły się komplikacje związane z funkcjonowaniem akademika. Nie chciano dobudowywać nowego skrzydła ani rozbudowywać tego – postanowiono zatem podzielić skrzydło zachodnie i tak już zostało.

Jakaś dziewczyna przeszła obok, prawie trącając mnie ramieniem. Nie mogłam stać w miejscu w nieskończoność. Wiedziałam o tym, ale jakoś lepiej było mi tutaj, gdy wszystko jeszcze
wydawało się snem. Zderzenie z nową rzeczywistością mogło się
okazać zbyt mocnym ciosem, ale nie było już odwrotu.

Gdy weszłam do pokoju, od razu stało się jasne, że jego prawa strona miała należeć do mnie – ta bez okna i z drzwiami przy szafie, które prawdopodobnie prowadziły do łazienki. Nie przeszkadzało mi to. Najważniejsze, że miałam łóżko i biurko, przy którym będę mogła pisać. Tylko tyle potrzebowałam do szczęścia.

Pomimo że umeblowanie było dokładnie takie samo, to jednak dwie strony pokoju różniły się od siebie. Od prawej biła pustka, a od lewej przesyt. Biurko mojej nowej współlokatorki było tak zawalone, że nie wcisnęłaby tam nawet telefonu. No chyba że położyłaby go na stosie paletek do makijażu albo książek o mocno feministycznej tematyce. Pomiędzy tymi dwiema wieżami zauważyłam rozrzucone wsuwki i gumki, które wyleciały z przewróconej kosmetyczki, otwarty zeszyt z różową zakładką oraz trzy ramki ze zdjęciami.

Fotografii było w pokoju o wiele więcej. Na szafie, na stoliku nocnym i nad łóżkiem – wisiały na nitce przymocowanej po obu stronach przezroczystą taśmą. Nie przyjrzałam im się dokładniej, ale wiele z nich wyglądało na rodzinne.

– O! Cześć!

Z łazienki wyszła właścicielka bałaganu. Miała na głowie turban z ręcznika, spod którego gdzieniegdzie wysunęły się mokre pasma ciemnych włosów. Była Latynoską.

– Rok temu mieszkałam po tamtej stronie i… no cóż, po prostu się przyzwyczaiłam. – Chyba zdążyła zauważyć, jak przyglądałam się prawej części pokoju. – Perdón, możemy wylosować, która zgarnie którą. Rzut monetą? Wszyscy tak robią.

Hiszpański wtręt utwierdził mnie w przekonaniu o jej pochodzeniu. Marzenie o imprezowej współlokatorce może jednak się spełni, choć całą swoją wiedzę czerpałam z latynoskich telenoweli. Uwielbiała je właścicielka restauracji, w której kiedyś pracowałam. Katowała nimi nie tylko mnie, ale też przyjeżdżających tam tirowców.

– Nie ma potrzeby – odpowiedziałam, po czym rzuciłam torbę na łóżko.

– Jestem Isabella Cruz Enrique – przedstawiła się, po czym podeszła do szafy i wyciągnęła z niej suszarkę. Przez ułamek sekundy zdołałam zobaczyć jej wnętrze. Tam też panował chaos. – Trzeci rok kreatywnego pisania. A ty jesteś Gaia, tak?

– Mhm – potwierdziłam.

– Też kreatywne pisanie? – próbowała pociągnąć mnie za język, ale pokiwałam jedynie głową, tym razem nie zmuszając się nawet do krótkiej odpowiedzi. – Nie żebym cię sprawdzała, byłam po prostu przy przydziałach pokoi i przeczytałam…

Nagle wciągnęła ze świstem powietrze.

– Nie mówiłam ci o dzisiejszej imprezie, prawda? – spytała, ale chwilę potem sama sobie odpowiedziała: – Oczywiście, że nie. Będzie impreza powitalna. Na każdym piętrze. Wiesz, gdzie jest pokój wspólny? Jako jedyny nie ma numeru.

Pokręciłam głową.

– To nic. Zaprowadzę cię – stwierdziła ochoczo.

– To obowiązkowe? – zapytałam, czym zbiłam ją z tropu.

Kabel od suszarki, którym wymachiwała w rytm wyrzucanych spomiędzy warg słów, nagle zamarł, a wtyczka uderzyła ją w udo schowane pod luźnymi dresami.

– Tak… Znaczy się nie – poprawiła się, kręcąc głową, jakby nie wiedziała, co w sumie odpowiedzieć. – Wszyscy będą. To tradycja. Przyjdź chociaż na chwilę.

– Zastanowię się – odpowiedziałam.

Tyle wystarczyło, żeby wyraz zdezorientowania na jej twarzy zamienił się w nieśmiały uśmiech. Po tym chyba zabrakło jej słów. Przez chwilę stałyśmy w niezręcznej ciszy. Isabella z suszarką w dłoniach i kablem ocierającym się o jej nogę, a ja z wyciągniętymi z torby świeżymi ubraniami, które niewiele różniły się od tych, które miałam na sobie. Nie moja wina, że lubiłam czuć się swobodnie, przez co na pewno nie wpisywałam się w wymagany na uczelni dress code.

Isabella sięgnęła dłonią do szafy. Już słyszałam w myślach propozycję, że pożyczy mi ubrania na imprezę. Najlepiej sukienkę, w końcu jestem taka chuda i mogłabym wyeksponować nogi oraz ręce. Jeansy i bluzy sprawiają, że wydaję się jeszcze mniejsza niż rzeczywiście jestem, a gdy się mierzy metr sześćdziesiąt, wcale nie jest łatwo osiągnąć taki efekt. Zanim jej palce zacisnęły się na drewnianej rączce, a usta otworzyły, by zadać pytanie, wcięłam się ze swoim.

– Czy mogę się umyć? – zapytałam. – Mam za sobą długą drogę i…

Spojrzałam na suszarkę, a Isabella od razu zrozumiała, czemu o to zapytałam. Machnęła dłonią i zabawnie zmarszczyła czoło.

– Idź, idź! – odpowiedziała, po czym wskazała na kontakt przy łóżku. – Wysuszę tutaj. Umyłam je tylko po to, żeby zakręcić na imprezę. Mogę zakręcić i tobie, jeśli chcesz.

Mimochodem dotknęłam rozwalającego się po długiej drodze koka i pokręciłam głową. Nie tłumacząc się ze swojej decyzji, zamknęłam się w łazience, a chwilę później z pokoju dobiegło mnie wycie suszarki.

ROZDZIAŁ 3

Nie minęło nawet pięć minut, a ja już żałowałam, że dałam się wyciągnąć do pokoju wspólnego. Właściwie nie miałam większego wyboru: kiedy Isabella próbowała wręcz wypchnąć mnie za drzwi, uskoczyłam przed nią i sama wyszłam.

To dlatego siedziałam teraz na kanapie obok nowej współlokatorki, która piła już trzecie piwo. Mnie również wcisnęła butelkę do ręki i szybko zdjęła kapsel swoją. Syknęło, a pianka uniosła się niebezpiecznie w stronę końca szyjki. Upiłam ją wyłącznie dlatego, żeby śmierdzący napój nie zmoczył mi spodni. Później już tylko zaciskałam palce wokół szkła, szukając możliwości ucieczki.

Isabella jednak jak na złość przez pierwszą godzinę nie ruszyła się z sofy. Siedziałyśmy na niej tylko we dwie, a pomiędzy nami ułożyłam, niby przypadkiem, poduszkę, którą oparłam o swoje udo. Ciągle bawiłam się czerwonymi frędzlami, kiedy moja współlokatorka nieustannie gadała, głównie przedstawiając bawiące się osoby. Wskazywała je palcem, a potem opowiadała pokrótce o każdym. Znała wszystkich. Nawet pierwszaków. Musiała przy losowaniu pokoi nie przeczytać notatki wyłącznie o mnie.

Przestałam słuchać już po dwóch pierwszych osobach, potem tylko podążałam spojrzeniem za jej wskazaniami. Obserwując studentów, czułam, że to nie moja bajka. Nigdy nie skakałabym po pokoju w rytm muzyki, nie piłabym piwa z ust nieznajomego i nie całowałabym się w kącie, myśląc, że nie dociera tam spojrzenie zgromadzonych.

– Rok temu ze sobą zerwali – mruknęła, zauważywszy, że patrzę na chłopaka, który wędrował dłonią po pośladkach uwieszonej na jego ramieniu dziewczyny. – Dynamiczna sprawa, jak widać.

Kiwnęłam głową. Niewiele mnie to interesowało, a przyglądając się im w tak intymnej sytuacji, poczułam, jak zaczynają mi płonąć policzki. Ogólnie w pomieszczeniu robiło się coraz głośniej i duszniej. Miałam wrażenie, że osób przybywało z minuty na minutę. A może po prostu ciągle się wymieniały? Ludzie wchodzili i wychodzili, krzyczeli albo milczeli, ale ciągle tu byli. Przytłaczali mnie, sprawiając, że miałam ochotę skulić się w rogu kanapy i nie wychodzić stąd, aż każdy z nich będzie na tyle pijany, że nie wstanie z podłogi.

– Jak się bawicie?! – krzyknął ktoś i rzucił się pomiędzy nas bez uprzedzenia. Kanapa zaskrzypiała przeraźliwie pod jego ciężarem.

Odsunęłam się, boleśnie wciskając ciało w oparcie sofy. Chciałam oddalić się od układającego się wygodnie faceta, którego moja współlokatorka zdzieliła po ramieniu, mówiąc coś po hiszpańsku. Dałabym sobie rękę uciąć, że były to obraźliwe słowa.

– Palaczka? A co ty… Poznałaś już moją starszą o kilka sekund siostrę?

Poznany na dziedzińcu Javier przyglądał mi się ze zdziwieniem, ale z jeszcze większym patrzyła na nas Isabella, kiedy dotarł do niej sens jego słów.

– Znacie się? – zapytała, przekrzykując wydzierających się przy stole z przekąskami chłopaków.

Javier pokiwał głową, a korzystając z chwili jej nieuwagi, wyszarpał z dłoni siostry piwo i pociągnął z niego kilka dużych łyków, zanim zdołała je mu zabrać. Beknął, zakrywając usta wierzchem dłoni, ale i tak zrobił to na tyle głośno, że usłyszałyśmy.

– Jesteś obrzydliwy. – Isabella wykrzywiła usta w grymasie, po czym spojrzała w moim kierunku, oczekując odpowiedzi na pytanie, które ponowiła: – To skąd się znacie?

Javier chętnie mnie wyręczył.

– Paliła, gdzie nie trzeba, a ja wykonałem swój obowiązek członka samorządu i przestrzegłem ją przed skutkami takiego haniebnego zachowania. A potem… – Przerwał i odwrócił się w moją stronę. – Zapisałaś się wreszcie na ten fakultet?

Z trudem rozszyfrowałam jego bełkot – nie dość, że był pijany, to jeszcze usiłował mówić w teatralny, egzaltowany sposób.

– Tak – odpowiedziałam pod naciskiem spojrzeń rodzeństwa.

– Do kogo? – dopytał, ale gdy zobaczył, że zmarszczyłam czoło, próbując przypomnieć sobie nazwisko prowadzącego, zaczął wymieniać ich po kolei: – U Hullera jest nuda, O’Ryan ma świra na punkcie historii, Decker wygląda, jakby uciekła z lat osiemdziesiątych, a od Johanssona…

– O, właśnie do niego idę – przerwałam, mając nadzieję, że dzięki temu szybciej skończymy tę rozmowę. Gdy jednak zauważyłam, jak wielkie wrażenie zrobiła na nich ta informacja, wiedziałam, że to się nie uda. – Coś nie tak? Tylko tam zostały miejsca.

Miałam wrażenie, że Isabella pobladła, a nacisk jej placów na butelkę piwa się wzmocnił. Ruchliwy do tej pory Javier zamarł w krzywej pozie. Ruszał jedynie ustami, które zamykał i otwierał, jakby nie wiedział, jak odpowiedzieć na moje pytanie.

– Uważaj na niego, dobrze? – Isabella w końcu przerwała ciszę, a ton jej głosu zdecydowanie nie pasował do beztroskiej i rozgadanej dziewczyny. – Ma dość… kontrowersyjne metody.

Bliźniak prychnął pogardliwie.

– Kontrowersyjne? To świr! – Isabella obrzuciła go ostrzegawczym spojrzeniem, ale on nie przerywał. – Lepiej się wypisać. Serio. Co prawda trzeba rzucić trochę kasy, ale lepiej zrobić fakultet za rok. Nawet Huller ujdzie w zestawieniu z Johanssonem.

Moja współlokatorka uderzyła go w ramię, a on chyba wreszcie zrozumiał, że ma się zamknąć. Zrobił to, ale nie na długo. Cisza, która między nami zapadła, chyba była dla nich okropnie niekomfortowa. Mnie nie przeszkadzała, bo pozwalała mi pomyśleć.

– A wiesz już, kto pojedzie z wami na wyjazd integracyjny? – zapytał, a ja pokręciłam jedynie głową, ciągle przetwarzając ich dziwne reakcje. – To najlepsza chwila na pierwszym roku! Mówię ci. Hotel w górach, jezioro, ognisko… Jest cudnie!

– I zawsze jest tam dużo alkoholu – dopowiedziała z przekąsem Isabella.

Czytałam o wyjeździe, ale nie przywiązywałam do niego uwagi. Miałam nadzieję, że jakoś się z tego wykręcę. Tym bardziej przekonywały mnie do tego historie, które opowiadał podpity chłopak, wymachując ręką w powietrzu w niekontrolowany sposób.

– Chyba że pojedzie z wami Huller i o dwudziestej drugiej zarządzi ciszę nocną – powiedziała po chwili Isabella, a oznaki wcześniejszego zakłopotania uleciały z niej po kilku łykach piwa. – Może tak być. O’Ryan uwielbia te wyjazdy, a Huller uwielbia ją. Taki niby tajemniczy romans profesorów, o którym wiedzą wszyscy. Raz nawet nakryliśmy ich na korytarzu.

– Nie wspominaj mi o tym. – Latynos wzdrygnął się, jakby chciał wyrzucić obraz tamtego wydarzenia z głowy. – Za późno. Mam to przed oczami.

– Tylko się całowali! Dramatyzujesz. – Pokręciła głową.

Uczepili się tego tematu. Plotkowali chwilę, ale niewiele interesował mnie romans prowadzących zajęcia. O wiele ciekawsze informacje poddali mi pomiędzy słowami. Napięcie ciała, gdy tylko został wspomniany Johansson, widoczne zmieszanie, szybka zmiana tematu… To sprawiało, że piątkowe zajęcia stały się tymi, na które czekałam najbardziej, choć nie potrafiłam tego wytłumaczyć.

– Wiesz, jak możesz odkupić swoje winy? – spytał nagle bliźniak, a Isabella zaprzeczyła energicznie głową, chyba wiedząc, co się święci. – O tak! Just Dance. Ty i ja. Teraz.

– Nie – wybąkała. Widziałam jednak, że jej opieranie się było tylko grą. – Nie zmusisz mnie…

– Zaraz wrócimy – zapewnił mnie.

Pociągnął siostrę za ręce tak gwałtownie, że zdążyła tylko rzucić mi szybkie, przepraszające spojrzenie. Sekundę później zniknęli już za grupką dziewczyn stłoczonych w kółeczku. Widziałam spomiędzy ich ciał, jak Javier włącza grę na laptopie, z którego ciągle leciała muzyka, po czym wymusza na siostrze otworzenie aplikacji na telefonie. Chwilę potem po pokoju rozniosły się pierwsze dźwięki 365 Katy Perry, a rodzeństwo zaczęło do nich nieudolnie tańczyć.

Poczułam ulgę.

Wreszcie mogłam stąd uciec. Odstawiłam piwo na stół i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Rodzeństwo i tak było pochłonięte tańcem.

Jedynym, o czym myślałam, było łóżko. Miałam ochotę paść na nie i po prostu zasnąć, odkładając wszystkie rozmyślania na jutro. Na korytarzu moją uwagę zwróciło jednak okno, a dokładniej to, co znajdowało za nim: schody przeciwpożarowe. Jeśli to nie był znak, to nie wiedziałam, co mogłoby nim być.

Weszłam do pokoju tylko na sekundę. Wyciągnęłam z torby zapalniczkę, a potem paczkę fajek. Wyjęłam jednego papierosa i schowałam go do stanika. To chyba nawyk ze szkolnej ławki, kiedy starałam się jeszcze z tym kryć.

Spojrzałam na pełną torbę i westchnęłam. Nadal się nie rozpakowałam, ale chciałam jak najbardziej odsunąć tę chwilę. Trudno było mi się przyzwyczaić do tego miejsca. Nieustannie miałam w głowie swój malutki pokoik na poddaszu u właścicielki restauracji.

Tutaj nie czułam się jak u siebie. Jeszcze. Może kiedyś będę mogła nazwać to łóżko swoim. Spojrzałam mimochodem na stronę Isabelli – ona nie miała problemu z zaaklimatyzowaniem się. W końcu spędziła tutaj już dwa lata.

Podeszłam do stolika nocnego. Włączona lampka oświetlała stojącą na nim ramkę, przyjrzałam się jej rodzinie na zdjęciu. Teraz bez problemu rozpoznałam w dwójce rodzeństwa ją i Javiera. Oboje pochylali się nad tortem, na którym starczały świeczki z liczbą piętnaście.

Na korytarzu rozległy się kroki, więc odskoczyłam od fotografii. Nie chciałam myszkować. Z przerażeniem spojrzałam w stronę drzwi, wyobrażając sobie, że zaraz wejdzie przez nie Isabella, ale nic takiego się nie stało. Poczekałam, aż hałasy ucichną, i wysunęłam głowę na korytarz.

Pusto.

Prześlizgnęłam się do okna. Ustąpiło łatwo – nie tylko ja musiałam się tędy wykradać. Przekroczyłam parapet i z westchnieniem stanęłam na metalowej konstrukcji. Pośpiesznie zasunęłam za sobą szybę, aby nie wzbudzać podejrzeń. Dopiero potem, gdy obejrzałam się za siebie, zauważyłam kogoś jeszcze.

– Przepraszam! – wypaliłam od razu. – Nie wiedziałam, że ktoś tutaj jest.

Siedział na schodach wiodących w górę. Lewą nogę miał wyprostowaną, butem ruszał na boki, prawą natomiast zgiął i oparł o niższy schodek.

– Zmieścimy się… – rzucił ironicznie, nawet nie spoglądając w moją stronę.

Był starszy. O wiele starszy. Wskazywał na to przede wszystkim jego dość ochrypły głos, bo nie byłam w stanie dostrzec, jak dokładnie wygląda. Może podobnie jak ja chciał uciec od bawiących się sąsiadów z piętra.

Na pewno wiedział o zakazie palenia na kampusie, ale najwyraźniej mu on nie przeszkadzał. Papieros, którego koniec jasno się żarzył, co jakiś czas oświetlał jego usta i gęstą brodę. Szelest pochłanianej przez ogień bletki, a później dym, który mocną strugą pofrunął w stronę nieba, uświadomiły mi, że muszę zdecydować, czy zawrócić, czy zostać.

On nie nakabluje na mnie, a ja nie nakabluję na niego, pomyślałam.

Przesunęłam zapalniczkę w dłoni i odwróciłam wzrok w stronę korytarza. Nie chciałam wracać do pokoju ani na imprezę.

Delikatny, nocny wietrzyk owiał moje ciało, przyjemnie łagodząc rozgrzaną skórę. Przymknęłam powieki, chłonąc spokój, który mnie otaczał. Słyszałam uderzające o plaże fale, nieznaczny ruch uliczny i to, jak nieznajomy wydychał dym. Uspokoiłam się mimo jego obecności, co było dziwnym, ale ciekawym doznaniem. Wcześniej jedynie w samotności, odcięta od wszelkich bodźców pozwoliłabym sobie na ciche westchnienie, które niekontrolowanie wydobyło się teraz z moich ust.

– Nie bawisz się z innymi? – zagadnął, gdy w końcu odważyłam się zająć miejsce na zimnym parapecie.

– Jak widać. – Nie chciałam wdawać się w głębszą dyskusję.

Wyciągnęłam papierosa z biustonosza i drżącą dłonią starałam się odpalić zapalniczkę. Palec jak na złość ześlizgiwał się za każdym razem z metalowego kółka, a mechanizm tylko wydawał z siebie syk, wypuszczając gaz.

– Odpal ode mnie – powiedział.

– Dam sobie radę.

Dostrzegłam, jak wzruszył ramionami. Spróbowałam jeszcze kilka razy, ale z równie marnym skutkiem. To chyba przez emocje. Odsunęłam od ust papierosa i wciągnęłam do płuc powietrze.

Nieznajomy, który najwyraźniej uznał moje zachowanie za wyraz kapitulacji, zgasił fajkę o żeliwny pręt, po czym ją rzucił, zupełnie ignorując fakt, że wszystko mogło się przez to wydać.

Później wstał ze schodów, a gdy się zbliżył, od razu znieruchomiałam. Zatrzymał się w bezpiecznej odległości, za co byłam mu wdzięczna. Światło dochodzące z korytarza odsłoniło przede mną to, jak wyglądały jego buty – dość eleganckie – i materiałowe spodnie. Nic więcej. Pozwoliłam mu wyjąć sobie z rąk zapalniczkę, a chwilę potem podstawił mi pod nos drżący na wietrze płomień. Włożyłam papierosa do ust i zaciągnęłam się mocno. Dym wypełnił mi płuca i zalała mnie kolejna fala spokoju.

– Za dużo wypiłaś – stwierdził, po czym rzucił mi zapalniczkę na uda.

Odsunął się, a następnie oparł o balustradę, ale nie wrócił na górę. Po prostu stał i mi się przyglądał. On przynajmniej mnie widział.

– Nie piłam. – Sama nie wiedziałam, czemu chcę się przed nim wytłumaczyć. – Po prostu nie lubię imprez.

Może i powiedziałabym więcej, ale szybko skarciłam się w myślach i skupiłam na paleniu. Potrzebowałam tego. Poprzedni papieros, w połowie niedokończony, wylądował w koszu na dziedzińcu. Teraz Javier nie czaił się w pobliżu ze swoim samorządowym ględzeniem, więc mogłam się delektować. Każde kolejne zaciągnięcie się dymem było niczym kosztowanie najlepszych rarytasów.

Ten dzień był katorgą, ale na szczęście się kończył.

– Pierwszy rok?

– Mhm. Aż tak to widać?

Spojrzałam w jego stronę, próbując dostrzec jakikolwiek szczegół. Poruszył się nieznacznie, poprawiając przedramię na metalowej balustradzie. Gdy podniósł drugą dłoń, aby podrapać się po brodzie, zauważyłam, że jego skórę pokrywają tatuaże.

– Trochę – odpowiedział wreszcie. – Ja po pierwszym tygodniu chciałem to rzucić i zwiać, ale poszedłem na zajęcia, które otworzyły mi oczy, i zostałem. Mam nadzieję, że i ty na takie trafisz.

Pokiwałam głową w odpowiedzi, chcąc wierzyć w jego słowa.

Nieznajomy zostawił mnie samą. Wsłuchiwałam się w uderzenia jego butów o metalową konstrukcję, wypalając fajkę aż do samego końca. Jeśli dobrze policzyłam, skierował się na ostatnie piętro w zachodnim skrzydle.

Po co więc zszedł zapalić na trzecie?

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ II

Coś, co się łatwo czyta, bardzo trudno napisać.

– NATHANIEL HAWTHORNE

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ III

On gmera w twojej Duszy

Jak Muzyk – co trąca dla próby

Klawisze – nim Muzyką spadnie –

Stopniowo ogłuszać lubi –

Przygotowuje twą kruchą

Naturę – na Cios z Eteru

– EMILY DICKINSON

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ IV

Podoba mi się w Agonii

To, że jest zawsze prawdziwa –

Nie symuluje się Konwulsji,

Ataku Bólu – nie odgrywa…

– EMILY DICKINSON

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 34

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 35

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej