Tytuł oryginału: The Queen’s Poisoner

Redakcja: Dominika Repeczko

Korekta: Renata Kuk

Skład i łamanie: Ekart

Copyright © 2016 Jeff Wheeler

All rights reserved

This edition is made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing, www.apub.com, in collaboration with Graal, SP. Z. O. O.

Cover design by Shasti O’Leary Soudant

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-709-0

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronczniej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Lincolna

SPIS POSTACI

RODZINA ARGENTINE’ÓW

Eredur Argentine – poprzedni król Ceredigionu, zmarły w tajemniczych okolicznościach

Dunsdworth Argentine – młodszy brat Eredura, oskarżony o zdradę i stracony; zostawił syna o tym samym imieniu, który przebywa w pałacu jako podopieczny króla

Severn Argentine – król Ceredigionu, najmłodszy z braci; przejął tron należny synom Eredura, którzy zaginęli i przypuszczalnie zostali zamordowani

Elyse Argentine – najstarsza córka Eredura

LORDOWIE CEREDIGIONU

Lord Kiskaddon – diuk Marchii Zachodniej

Lord Horwath – diuk Kumbrii Północnej

Lord Asilomar – diuk Krańca Wschodniego

Lord Lovel – diuk Portu Południowego

Lord Ratcliffe – mistrz królewskich szpiegów

Lord Bletchley – wspierał przejęcie tronu przez Severna; poprzedni mistrz szpiegów, stracony za zdradę

◆ ◆ ◆

Król wygrał bitwę, mimo że nie dawano mu zbyt wielkich szans. Choć miał za sobą lata wojennego doświadczenia, wiernych przyjaciół i bogactwa Ceredigionu, to wielu i tak przepowiadało triumf pretendenta. Oczywiście doszło też do zdrady. Pojawiły się znaki w wodzie. Diuk Kiskaddon zabronił swym ludziom ruszać do bitwy po którejkolwiek ze stron, mimo że jego pierworodny był królewskim zakładnikiem. Nie była to dobra decyzja. Po zwycięstwie króla syn diuka został zrzucony do wodospadu. Jaką jeszcze zemstę król weźmie na zdradzieckim diuku, mogę jedynie przypuszczać. Aczkolwiek śmieję się w kułak. Z ogromną przyjemnością będę się temu przyglądać. Niech żyje garbaty król!

Dominic Mancini,
szpieg z sanktuarium Naszej Pani w Królewskim Źródle

◆ ◆ ◆

ROZDZIAŁ 1
DIUK KISKADDON

Lady Eleanor siedziała w oknie swej komnaty i piesz czotliwie głaskała syna po głowie. Owen był jej najmłodszym dzieckiem, dzieckiem, które ledwie przeżyło narodziny. Ukończył ósmy rok życia, ale był drobny i wątły, przez co wyglądał na młodszego. Ciemnobrązowe włosy, które nie poddawały się żadnym próbom ujarzmienia, były gęste i miękkie, a lady Eleanor uwielbiała przegarniać je palcami. Nad uchem Owena bielało pojedyncze siwe pasmo, o które ciągle wypytywali jego bracia i siostry.

Żadne z rodzeństwa Owena nie miało siwego pasma w gęstwinie ciemnych włosów. Lady Eleanor widziała w tym znak, który miał jej przypominać o cudzie, jaki wydarzył się po narodzinach syna.

Chłopiec spojrzał na matkę brązowymi oczami. Jakby wyczuwał jej niepokój i to, że potrzebowała pocieszenia. Był uczuciowym dzieckiem, zawsze pierwszy rzucał się w jej ramiona. Kiedy był malutki, przytulał się do rodziców albo obejmował ich pod kolanami i mruczał czule: „Mama, tatko. Mama, tatko. Mama, tatko”. Uwielbiał zakopywać się w ich pościeli, gdy już wstali, by przez chwilę poczuć umykające ciepło ich ciał. Przestał to robić, kiedy skończył sześć lat, ale wciąż jeszcze nie wyrósł z przytulania i całusów i zawsze chciał być blisko rodziców, zwłaszcza ojca, lorda Kiskaddona.

Myśl o mężu ścisnęła serce lady Eleanor bolesnym niepokojem. Duchessa spojrzała przez okno wychodzące na zadbane ogrody Dworu Tatton. Jednak dziś widok przystrzyżonych równo żywopłotów, żywej zieleni murawy i wielkich spienionych fontann nie przyniósł jej ukojenia. Wciąż czekała na wieści o wyniku bitwy, która rozegrała się poprzedniego dnia.

– Kiedy wróci tata? – rozległ się cichy głosik. Syn spoglądał na nią z powagą.

Czy w ogóle wróci?

Niczego nie lękała się bardziej niż pól bitewnych. Jej mąż nie był już młodzieńcem. W czterdziestym piątym roku życia stał się bardziej mężem stanu niż generałem. Zerknęła na pusty stojak na zbroję przy łożu z baldachimem. Rozsunięte zasłony ukazywały schludnie ułożoną pościel. Lord Kiskaddon nieodmiennie nalegał, by łoże słano każdego dnia. Bez względu na to, jak niepokojące wieści przybywały z królewskiego dworu, zawsze znajdował przyjemność w prostych rytuałach związanych z nocnym wypoczynkiem. I choć zdarzały się takie noce, gdy godzinami nie mógł zasnąć, rozważając problemy Ceredigionu, to i tak najspokojniejszy był w tym łożu z baldachimem, u boku żony.

– Nie wiem – szepnęła ochryple Eleanor. Wciąż gładziła gęste loki syna, przesuwając między palcami siwe pasmo. Mąż otrzymał wezwanie, by dołączyć do sił króla i na polu bitwy stawić czoło najeźdźcy. Aby zapewnić sobie lojalność diuka, król uczynił ich najstarszego syna zakładnikiem. Przed bitwą Eleanor otrzymała wiadomość, że armia wroga jest trzykroć liczniejsza niż królewska. Nie o liczebność jednak czy inne matematyczne kwestie tu chodziło. Była to próba lojalności.

Niełatwo służyło się królowi. Severn Argentine ciął słowami jak biczem za każdym razem, gdy otwierał usta. W ciągu tych dwóch lat, które upłynęły od chwili, gdy sięgnął po koronę, nie bacząc na prawo do sukcesji dzieci swego starszego brata, królestwo pogrążyło się w intrygach, zdradach i egzekucjach. Szeptano, że król zamordował bratanków w pałacu w Królewskim Źródle. Na samą myśl o tym Eleanor wzdrygała się ze zgrozy. Dziewięć razy była matką i nie była w stanie nawet wyobrazić sobie takiej podłości. Z dziewięciorga jej dzieci jedynie pięcioro przetrwało niemowlęce lata, wszystkie były bowiem słabego zdrowia. Za każdym razem, gdy traciła któreś z nich, czuła, że umiera jej serce. A potem urodziło się jej ostatnie dziecko, mały Owen. Jej cud.

Jej kochany, wrażliwy chłopczyk wciąż spoglądał na nią uważnie, zupełnie jakby potrafił czytać w myślach. Uwielbiała patrzeć, jak bawił się sam. Stawała w drzwiach i przyglądała się, jak klęczał na podłodze i układał klocki jeden na drugim, by potem wszystkie przewrócić. Nierzadko znajdowała go w bibliotece, pochłoniętego czytaniem. Nie pamiętała już nawet, jak uczyła go czytać, taki był wtedy mały. Wydawało się, że tę umiejętność przyswoił sobie zupełnie sam, jak oddychanie, że po prostu wdychał litery i słowa i bez wysiłku układał je w głowie. Jednak choć był dzieckiem wyjątkowo inteligentnym, to jednak nadal pozostawał tylko dzieckiem. Uwielbiał biegać z rodzeństwem po ogrodach i w labiryncie z żywopłotu ganiać za białą wstążką przywiązaną do tyczki. Oczywiście zdarzało się wtedy, że oddychał ze świstem, ale to go nie powstrzymywało.

Eleanor wciąż pamiętała uczucie przejmującego smutku, który ogarnął ją w chwili, gdy nadworna akuszerka oznajmiła, że niemowlę urodziło się martwe. Nie słyszała płaczu ani choćby kwilenia jak przy poprzednich ośmiu porodach. Owen przyszedł na świat zakrwawiony i cichy – po prostu nie oddychał. Śmierć noworodka zdruzgotała Eleanor. Płakała, a jej mąż płakał wraz z nią nad utraconym maleństwem.

Czy nic nie można było zrobić, by zapobiec tragedii?

Akuszerka kołysała w ramionach martwe dziecko, nucąc mu cicho. Na koniec ucałowała delikatną, pomarszczoną główkę i oddała niemowlę matce.

Lord Kiskaddon i lady Eleanor, leżąc w łożu, tulili synka, całowali, oblewając go przy tym łzami. Przemawiali do niego łagodnie. Opowiadali mu o swoim rodzie i jak bardzo byłby przez nich kochany.

I wtedy zdarzył się cud.

Stało się to za sprawą Źródła, Eleanor była tego pewna. W jakiś sposób niemowlę usłyszało ich błagania. Dziecko nagle uniosło powieki. Eleanor wystraszyła się i w pierwszej chwili uznała że ma przywidzenia, ale jej mąż też to zobaczył. Dziecko otworzyło oczy. „Co to znaczy?”, zapytali. „Może żegna się z wami”, odparła cicho akuszerka.

Jednak chwile zmieniły się w godziny. Godziny w dni. Dni w tygodnie.

Eleanor wciąż przeczesywała palcami gęste włosy synka. Uśmiechnął się do niej, jakby też pamiętał tamte odległe chwile. Uśmiech był nieco krzywy, Owen bowiem nadal trzymał głowę na matczynych kolanach. Jego rzęsy zatrzepotały.

– Mamo! Mamo! – Do komnaty wbiegła czternastoletnia Jessica, w obłoku jasnych włosów. – Tatko! Jedzie tutaj z zastępem!

Serce Eleanor zatrzymało się, a zaraz potem zabiło nadzieją.

– Widziałaś go?

– Z balkonu! – W oczach Jessiki lśniło podniecenie. – Jedzie z lordem Horwathem. Jego też poznałam.

To zupełnie nie miało sensu.

Lord Horwath władał północnymi rubieżami królestwa. Jej mąż rządził zachodem. Byli namiestnikami króla, równymi sobie. Dlaczego Stiev Horwath miałby odprowadzać jej małżonka do Tatton? Poczuła ukłucie niepokoju.

– Owenie, idź z siostrą przywitać ojca – poleciła Eleanor. Chłopiec zacisnął dłoń na fałdach jej sukni i spojrzał z nagłą czujnością. Wyraźnie nie chciał wychodzić ojcu na spotkanie. Jakby coś przeczuwał. – Idź, Owenie! – poleciła stanowczo, po czym nerwowo zaczęła krążyć po komnacie.

Jessica złapała brata za rękę i pociągnęła w stronę drzwi. Z korytarzy dobiegały odgłosy niezwykłego poruszenia, najwyraźniej po pałacu rozeszła się wieść o powrocie diuka. Ludzie go kochali, nawet najskromniejsze z pomywaczek szanowały swego pana o dobrym sercu.

Eleanor miała wrażenie, że dziesiątki igieł wbijają się w jej skórę. Serce boleśnie łomotało w piersi. Była najbliższą doradczynią męża. Dzięki jej radom nawigował bezpiecznie po wzburzonych wodach intryg, które niejednokrotnie kończyły się brutalnymi wojnami między szlacheckimi domami królestwa.

Usłyszała odgłos kroków na schodach. Splotła kurczowo palce i zagryzła wargi, bała się usłyszeć wieści, które mąż przywiózł z pola walki. Żył! Ale co z jej najstarszym synem? Co z Jorganonem? Wyruszył, jako zakładnik, na bitwę z ojcem i z królem. Dlaczego Jessica o nim nie wspomniała?

Diuk wszedł do komnaty i już od pierwszego wejrzenia Eleanor wiedziała, że syn nie żyje. Lord Kiskaddon nie był młodzieńcem, ale zachował chłopięce rysy, kontrastujące z łysiną, otoczoną wianuszkiem siwych włosów. Zachował też siły i mógł wiele godzin spędzić w siodle. Teraz jednak zaciskał szczęki, pokryte niechlujną szczeciną, a smutek w oczach dodawał mu lat. Mąż Eleanor pogrążony był w żałobie. I nie tylko po śmierci najstarszego syna. Od razu zrozumiała, że przyniósł jeszcze jakieś złe wieści.

– Wróciłeś – szepnęła i rzuciła mu się w ramiona, jednak jego zazwyczaj silny uścisk teraz był słaby niczym u kociaka.

Pocałował ją w czoło, poczuła przebiegający przez ciało męża dreszcz.

– Jorganon nie żyje – powiedziała, łudząc się jeszcze, że może to nieprawda.

– Tak – przyznał lord Kiskaddon ochryple, przyciskając usta do jej włosów. Wypuścił ją z objęć, odsunął się i wbił wzrok w podłogę.

– Co się stało? – spytała błagalnie Eleanor i złapała męża za rękę. – Zacznij od tego, co najgorsze! Nie mogę dłużej patrzeć na twe zbolałe oblicze, mężu!

Miał łzy w oczach. On, który tak rzadko okazywał emocje. Drgnął mu policzek.

– Król… zwyciężył. Bitwę nazwano bitwą pod Wzgórzem Ambion. To było wyrównane starcie, Eleanor, bardzo wyrównane. Każde tchnienie wiatru mogłoby zmienić jego wynik. Jedna kropla mogła przeważyć szalę. Tak bym chciał, żebyś była wtedy przy mnie, tak bym chciał, żebyś doradziła mi, co czynić… Ale ciebie nie było! – Wpatrywał się w nią błagalnie. – Wybacz mi!

Eleanor poczuła, że nogi się pod nią uginają.

– Co mam ci wybaczyć? – zapytała zdławionym głosem.

Zacisnął usta, jakby nie chciał wyjawić, co się stało.

– Siłami króla dowodził w bitwie Horwath. Przeciwnik nacierał mocno, więc król rozkazał, by moja armia wsparła Horwatha. – Potrząsnął głową, jakby wciąż przeżywał chwilę, w której mógł wszystko zyskać bądź stracić. – A ja odmówiłem.

– Co?! – Gwałtownie wciągnęła powietrze.

– Jak wiesz, król jest ostatni z dynastii. Jego jedyny syn zmarł rok temu. Potem zmarła jego żona, ponoć została otruta. Wydawało się, że Źródło go osądziło i skazało na porażkę pod Wzgórzem Ambion. Oboje w to wierzyliśmy, bo inaczej nigdy byśmy…

– Szsz! – ostrzegła go Eleanor, zerkając ukradkiem w stronę drzwi.

– Przypuszczaliśmy, że nowy król byłby dla nas łaskawszy, gdybyśmy nie dołączyli do bitwy po stronie Severna. W tamtej chwili sądziłem, że królewska armia przegra. Severn zagroził, że zabije Jorganona na miejscu. – Potarł czoło kłykciami i jego słowa przeszły w szloch. – Cóż ja uczyniłem?

Eleanor objęła go mocno. Był mądrym i utalentowanym człowiekiem, ale te cechy nie wystarczały, by orientować się w polityce pełnego obłudy dworu króla Severna. To dlatego tak często prosił żonę o radę. Zresztą ona również sądziła, że rządy Severna okażą się litościwie krótkie. Owszem, doradzała mężowi, by udawał, że popiera króla, ale zastrzegała, aby się nadmiernie nie angażował. By działał powoli i udawał zdezorientowanego rozkazami. Zacisnęła zęby na koniuszku własnego palca.

– Jednak armia króla mimo wszystko zwyciężyła – powiedziała słabym głosem. – A teraz on uważa cię za zdrajcę.

– Wszystko wskazywało na to, że siły Horwatha zostaną rozbite. Jego ludzie nie palili się do walki. Nikt nie wkładał serca w obronę Ceredigionu przed najeźdźcą. Ale potem król przywołał swych rycerzy i sam ruszył do walki. Kiedy rozpoczęli straceńczą szarżę, losy bitwy wydawały się przesądzone. Widziałem to, Eleanor. Rycerzy było zaledwie dwudziestu… może trzydziestu, ale runęli jak burza. Jakby sił dodawało im samo Źródło. Natarli lancami i mieczami. Król zrzucił jednego z napastników z konia, a potem zeskoczył z rannego rumaka i dobił tamtego własnym mieczem. Runęli na niego, ale walczył, jakby miał siłę tuzina mężów. Padali wokół jeden po drugim i gdy ludzie Horwatha zobaczyli triumf wodza, zmienili się w istne demony! – Na twarzy diuka wciąż malowało się niedowierzanie, że mogło się stać to, co się stało. – Severn pokonał ich w pojedynkę. Nawet z tą swoją koślawą nogą i garbem był niepowstrzymany. Jechałem, ile sił, by zdążyć, by dołączyć do walki i pomóc pojmać przegranych. W boju królowi spadła z głowy korona i znalazłem ją na krzaku głogu. Powiedziałem… powiedziałem, że byłem mu wierny...

Eleanor poczuła, że kolana odmawiają jej posłuszeństwa. Przywarła do męża, jakby byli sami na jakiejś wyspie, a wokół nich szalały morskie fale, próbując wciągnąć ich w głębinę. Jego słowa dzwoniły jej w uszach.

– Król rozkazał stracić Jorganona. Drwił ze mnie, mówiąc, że wciąż jeszcze mam kilku synów na zbyciu. A potem wysłał ze mną Horwatha, żeby przekazać ci wieści: „Tak rzecze król Severn Argentine do lady Eleanor Kiskaddon: Wybierz innego syna na zakładnika, by zamieszkał w pałacu Królewskiego Źródła pod pieczą Jego Królewskiej Mości. Udowodnij swoją lojalność i posłuszeństwo. Wybierz syna, który będzie gwarancją wierności twego rodu”.

Lady Eleanor była bliska omdlenia, cudem udało jej się utrzymać na nogach. Podniosła wzrok na męża.

– Mam powierzyć temu człowiekowi kolejne z moich dzieci? – Serce tłukło jej się o żebra, aż dygotała z bólu. – Temu… temu… RZEŹNIKOWI?

– Stiev Horwath przyjechał zabrać dziecko do Królewskiego Źródła – odparł diuk, patrząc na żonę z bezbrzeżnym cierpieniem. – Jeśli nie wykonamy polecenia króla, ma stracić za zdradę cały nasz ród.

Lady Eleanor załkała, wtulona w pierś męża. Żadnej matki nie powinno się zmuszać, by dokonała takiego wyboru. Jak ma poświęcić jedno dziecko, by pozostałe mogły żyć? Lecz król Severn był przebiegły i bezwzględny. Wszystko było możliwe, nawet to, że dziecko, które wybierze Eleanor, będzie JEDYNYM, które przeżyje…

Przytłoczona cierpieniem, płakała gorzko. Nie była zdolna do żadnego ruchu, do żadnej myśli. Z którym z dzieci miałaby się rozstać? Dlaczego to jej zostawiono wybór? Chyba tylko po to, by cierpiała jeszcze dotkliwiej…

Nienawidziła króla. Nienawidziła go całą sobą, całą mocą swej rozpaczy. Jak mogła podjąć taką decyzję? Jak przekazać jednego ze swych chłopców człowiekowi, który zamordował synów własnego brata? Ręce króla były unurzane w krwi, wszędzie pozostawiał za sobą krwawy ślad.

Pogrążona w rozpaczy, nie usłyszała odgłosu otwieranych drzwi i cichych kroków. Nie zauważyła Owena, póki jego ramiona nie oplotły nóg rodziców.

Mocno ścisnął ich oboje i choć nie słyszała słów, potrafiła wyobrazić sobie jego myśli, jego dziecinną próbę, by ich pocieszyć. Już dobrze, mamo, tatko. Już dobrze! Będzie dobrze, mamo, tatko! Już dobrze.

Spojrzała na syna, na swe niewinne dziecko. I wtedy wróciło wspomnienie.

Wspomnienie nadwornej akuszerki.

Fala nadziei była tak nagła, że Eleanor przez chwilę nie mogła oddychać. Może uda jej się przekazać tajną wiadomość do sanktuarium Naszej Pani z prośbą o ochronę dla chłopca, który raz już został cudownie ocalony. Eleanor byłaby w stanie znieść rozłąkę i rozpacz, gdyby tylko mogła uchwycić się tej iskierki nadziei.

Wiedziała, że ta iskierka to wszystko, czego może oczekiwać.

◆ ◆ ◆

Ceredigiończycy to lud niezwykle przesądny. Z drugiej strony, jednakowoż, taka jest większość głupców zrodzonych z kobiet. Mieszkańcy Ceredigionu trwają w pradawnej wierze w moc wody. Wiara ta wzięła się z legend, których już nikt nie pamięta. Wszystko to niewarte funta kłaków. Wznoszą na brzegach rzek wielkie sanktuaria. Sanktuarium Naszej Pani w Królewskim Źródle zbudowano na skraju zapierającego dech w piersi wodospadu.

Wszystkie sanktuaria dają potrzebującym ochronę przed prawem. Niejeden złodziej żyje na ich uświęconej ziemi, pełnej połyskujących stawów, szemrzących fontann i pięknych ogrodów – za dnia kradnie, nocą zaś śpi na posadzkach sanktuarium. Nazywają ich źródlanami. A wszystko to z powodu pradawnego kaprysu, że przywileje sanktuarium mają trwać dopóty, dopóki rzeka płynie, a woda przetacza się przez wodospad. To wśród tych szumowin w Naszej Pani mijają mi dni na obserwacji wrogów króla. Czasami nie znoszę tej pracy. Tak bardzo mnie nudzi.

Dominic Mancini,
szpieg z sanktuarium Naszej Pani w Królewskim Źródle

◆ ◆ ◆

ROZDZIAŁ 2
DIUK KUMBRII PÓŁNOCNEJ

Owen uwielbiał bawić się sam i potrafił godzinami układać klocki, jeden na drugim, dowodzić ołowianymi żołnierzykami albo czytać. W towarzystwie rodziny był rozmowny, a gdy wymachiwał drewnianym mieczem bawiąc się z rodzeństwem, zwykle to on doprowadzał innych do płaczu, nawet siostry. Jeśli jednak znalazł się w komnacie z kimś obcym, chował się za krzesłem i nieufnie obserwował nowo przybyłego, póki ten sobie nie poszedł. Teraz tak właśnie czuł się w obecności lorda Horwatha.

Diuk opuścił Dwór Tatton, unosząc Owena na swoim koniu. Chłopiec był tak przerażony i zaskoczony, że nawet gdyby chciał, nie byłby w stanie wydusić ni słowa. I w miarę jak oddalali się od jego rodziny, od matki, której łzy wciąż jeszcze czuł na policzkach, zastanawiał się, czy w ogóle będzie jeszcze kiedyś mówić.

Dwór Tatton stanowił dotąd cały jego świat. Znał tam wszystkie zakamarki, od piwnic aż po strych. Były takie części pałacu, których się obawiał – w piwnicy na wino było ciemno i dziwnie pachniało – ale w innych miał swoje tajemne miejsca, znane tylko jemu, gdzie mógł schować się przed wszystkimi. Gdzie nikt by go nigdy nie znalazł.

Pałacowe ogrody były bardzo rozległe i Owen spędzał tam dni na prostych przyjemnościach: biegał po trawie albo leżał na stertach liści i obserwował, jak mrówki i żuczki-giglaczki wędrują po ziemi. Uwielbiał, gdy schwytany giglaczek zwijał się w maleńką kulkę, którą Owen mógł toczyć po dłoni jak rzeczny kamyk. Jeśli trzymał rękę nieruchomo, żuczek zaczynał poruszać małymi nóżkami, aż wreszcie udawało mu się na nich stanąć. Wtedy chłopiec pozwalał żuczkowi wędrować w kółko po dłoni.

Owen kochał przyrodę i otwartą przestrzeń, ale jeszcze bardziej kochał być w domu. Fascynowały go książki, to, co odczuwał na widok liter, przypominało wrażenie, jakie wywoływały chodzące mu po skórze giglaczki. Czytanie było dlań niczym podróż do krainy marzeń, gdzie nie słyszał szeptów ani krzyków. Czytał wszystko, co tylko wpadło w jego małe rączki, i pamiętał wszystko, co przeczytał. Nic nie mogło zaspokoić tego głodu książek, najbardziej zaś lubił opowieści o wyczynach błogosławionych przez Źródło.

Z każdym uderzeniem końskich kopyt Dwór Tatton oddalał się coraz bardziej. Całe dzieciństwo Owena odchodziło w przeszłość. Horwath siedział sztywno w siodle i nie odzywał się do chłopca, czasem tylko, gdy zatrzymywali się, by dać odpocząć koniom, pytał malca, czy jest głodny lub spragniony albo czy musi pójść za potrzebą.

Diuk był człowiekiem przeciętnej postury, nieco starszym od ojca Owena. Bujne, siwe włosy wystające spod czarnej aksamitnej czapki były krótko przystrzyżone na karku, a gęsta broda okala jedynie usta i zasłaniała podbródek. Jego surowa i kwaśna mina była dla Owena widomym znakiem, że diuk nie jest zachwycony eskortowaniem ośmiolatka przez całe królestwo i że chciałby mieć to zadanie jak najszybciej za sobą. Horwath odzywał się niemal równie rzadko, jak Owen, ale za to jego rycerze przekomarzali się i dowcipkowali między sobą. Dlatego też obserwowanie ich było dla Owena znacznie ciekawsze.

Wszyscy szlachetnie urodzeni w królestwie mieli swoje herby i zawołania. Owen był bardzo dumny z ich rodowego herbu, który oglądał przez całe życie. Herb rodu Kiskaddonów zwał się Aurum. Jego tarczę dzieliła jasnoniebieska wstęga z trzema złotymi jelenimi głowami o ostrym, przypominającym ciernie porożu.

Dom Horwathów miał czerwone liberie ze złotym lwem, w którego otwartej paszczy tkwiła strzała. Ten herb nie podobał się Owenowi ani trochę, bo chłopiec nie potrafił nie myśleć o cierpieniu lwa. Lord Horwath nosił swój herb wyhaftowany na tunice, a chorąży jadący tuż za nim dzierżył proporzec z tym samym znakiem, obwieszczając wszystkim, kim są i że należy trzymać się od nich z daleka. Niektórzy z rycerzy, prócz mieczy, mieli też łuki, a dla Owena był to kolejny powód, by nie otwierać ust.

Podróż trwała, a chłopiec stracił poczucie czasu. Mijały kolejne dni. Co świt diuk potrząsał Owenem, rzucał mu ostre spojrzenie spod zmarszczonych brwi i prowadził chłopca do konia. Owen milczał. Diuk milczał. I tak codziennie, póki nie dotarli do Królewskiego Źródła.

Owen raz odwiedził stolicę Ceredigionu, ale miał wtedy zaledwie trzy lata i w głowie pozostały mu tylko niejasne urywki wspomnień. Teraz jednak, gdy podążali w stronę miasta głównym gościńcem, te urywki połączyły się w całość i stolica wydała się chłopcu znajoma.

Najbardziej charakterystyczną i zarazem uderzającą cechą Królewskiego Źródła było to, że zostało wzniesione na brzegach wielkiej rzeki, dokładnie w miejscu, gdzie grunt nagle się urywał, tworząc rwący wodospad. Bez względu na to, czy rzeka była wezbrana, czy spokojna, jej wody zawsze z hukiem spadały w dół. Pośrodku rzeki znajdowała się duża wyspa, na której wzniesiono sanktuarium Naszej Pani z Królewskiego Źródła. Wokół wyspy tu i ówdzie wynurzały się z fal wielkie głazy i skały, niektóre porośnięte wątłymi drzewkami, którym jakoś udawało się trzymać podłoża, mimo naporu spienionej wody.

Owen wiedział, że nazwa budowli pochodzi z legend z zamierzchłych czasów, ale w żadnej z ksiąg nie zdołał dotąd wyczytać, jak doszło do jej nadania. Teksty, z których próbował czegoś się dowiedzieć, pełne były opisów rycerzy, bitew i najróżniejszych królestw, które już dawno upadły. Napisano je jednak w zbyt rozwlekłym, nudnym stylu, by zdołały na dłużej utrzymać uwagę chłopca.

Sanktuarium miało dwie solidne wieże i liczne łuki wznoszące się nad tylną częścią budynku, pod którymi nieustannie przepływała woda, przez co stawało się niejako kopią wodospadu. Na jednym brzegu rzeki wznosiło się miasto pełne stromych dachów i dymiących kominów. Na drugim, wyższym – górował zamek, przy którym Dwór Tatton zdawał się dziecinną zabaweczką. Zamek połączony był z wyspą kamiennym mostem, reszta miasta zaś kilkoma drewnianymi. Widok aż zapierał dech w piersi i Owen nie przestawał wychylać się z siodła, by wszystko lepiej obejrzeć.

Zamek wznosił się na szczycie wzgórza, porośniętego gęstym lasem. Miał wiele poziomów, wysokie, zębate mury i co najmniej z tuzin wież, na których powiewały królewskie proporce. Owen dostrzegł drzewa i krzaki porastające fragmenty zmurszałych kamiennych murów i jego niedoświadczonym oczom zamek wydał mu się taki stary, jakby stał tu od tysięcy lat. Fasada jednak była starannie utrzymana, wolna od mchu i bluszczy.

A więc to miał być jego nowy dom. Król wezwał Owena, by ten zamieszkał w zamku jako wychowanek monarchy. Starszy brat Owena, Jorganon, też przez jakiś czas mieszkał w Królewskim Źródle. A teraz nie żył. Czy to dlatego mama i tatko tak bardzo płakali, kiedy Owen odjeżdżał? Zamek wcale nie kojarzył się Owenowi z domem. Raczej z ponurym monumentem, reliktem minionych wieków, miejscem ze wszech miar niebezpiecznym.

Ich przybycie do miasta ogłosili trębacze. Owen zorientował się, że gapią się na niego setki obcych ludzi. Niektórzy spoglądali z litością, co onieśmieliło chłopca tak bardzo, że ukrył twarz w płaszczu diuka.

Przejeżdżali przez miasto przy wtórze stukotu kopyt o bruk i wszechobecnego huku wodospadu, który brzmiał niczym nieustanna burza. Owen przestał w końcu chować twarz i z wysokości końskiego grzbietu oglądał sklepy i kłębiącą się wokół nich ciżbę. Chłonął widoki, nie był jednak w stanie pojąć ogromu tego miejsca. Nieustanny hałas i poczucie zagubienia przytłoczyły go i przytępiły mu zmysły. Próbował tłumić emocje, ale serce pękało mu z żalu i zanim się zorientował, że płacze, policzki miał mokre od łez. Tak bardzo chciał mieć przy sobie kogoś z rodziny, kto mógłby go chronić. Dlaczego to akurat jego wybrano, żeby pojechał do Królewskiego Źródła? Czemu nie któregoś z braci?

Po jakimś czasie Horwath usłyszał cichy szloch i odwrócił się, by spojrzeć na Owena.

– O co chodzi, chłopcze? – spytał szorstko z grymasem twarzy osłoniętej po części kozią bródką.

Owen spojrzał w oczy diuka, bojąc się cokolwiek powiedzieć, a już tym bardziej zdradzić swoje prawdziwe uczucia. Próbował powstrzymać łzy, ale tylko rozpłakał się mocniej. Był nieszczęśliwy i samotny, wydarzenia ostatnich dni wydawały mu się koszmarem i właśnie zaczynał sobie uświadamiać, że ten koszmar był jego nowym życiem.

Diuk przywołał gestem jednego z rycerzy.

– Kup chłopcu ciastko. O, tam.

– Tak, panie – odparł rycerz i oddalił się posłusznie.

Owen nie chciał ciastka. Chciał wrócić do Tatton. Aczkolwiek za nic w świecie nie przyznałby się do tego na głos. Dygotał na całym ciele, zaciskając kurczowo palce na płaszczu diuka, i robiło mu się niedobrze na widok przebitego strzałą lwa. Koń szedł stępa, powoli przemierzając ulicę, aż wrócił rycerz i podał Owenowi jasnobrązowe ciastko z maleńkimi ciemnymi ziarenkami. Choć Owen wcale nie chciał łakoci, to przyjął je bez słowa podziękowania i trzymał mocno. Było miękkie, większe niż jego dłoń, a unoszący się z niego słodki zapach przypominał mu kuchnię w rodzinnym domu. Wkrótce przestał szlochać i otarł nos rękawem. Ciastko wciąż kusiło i wreszcie przestał się opierać. Było słodkie, a ziarenka chrupały przyjemnie między zębami. Jeszcze nigdy nie jadł czegoś tak pysznego. Pochłonął ciastko do ostatniego okrucha.

Dotarli do jednego z mostów prowadzących do sanktuarium i Owen ożywił się, zaniepokojony. Lękał się przekraczać tym sposobem tak potężną rzekę. Co będzie, jeśli rzeka porwie most, akurat gdy będą przeprawiać się na drugą stronę, i wszyscy zginą w wodospadzie? Uśmiechnął się na tę myśl i wyobraził sobie, jakie to mogłoby być zabawne… Fale dudniły, uderzając w drewniane podpory, i Owen poczuł w żołądku nieprzyjemne łaskoczące uczucie. Gdy wierzchowiec wkroczył na most, Owen wczepił się mocniej w płaszcz diuka.

Dotarli na wyspę, na której znajdowało się sanktuarium, nie wjechali jednak na uświęconą ziemię. Na dziedzińcu sanktuarium pełno było ludzi, niektórzy wsparli ręce o bramę i obserwowali przejazd świty diuka. Zaniedbani mężczyźni wyglądający na żebraków gapili się na Owena z nieskrywaną ciekawością. Zerknął na nich, a potem znów ukrył twarz w fałdach płaszcza.

Szybko znaleźli się na przeciwległym brzegu niewielkiej wyspy na wprost kamiennego mostu wiodącego do zamku. Owen pomyślał, że wieże królewskiej siedziby są tak wysokie i spiczaste, że mogłyby poprzebijać chmury niczym mydlane bańki, gdyby te znalazły się zbyt nisko. Na łopoczących chorągwiach zobaczył zarówno królewskie lwy Ceredigionu, jak i własny herb króla, którego monarcha używał nadal po objęciu tronu. Biały odyniec. Owen zawsze uważał świnie za przyjazne stworzenia i naprawdę je lubił, ale wizerunek białego dzika o masywnych kłach, umieszczonego na czarnym polu, budził niepokój.

– Już prawie jesteśmy, chłopcze – burknął diuk. Koń mozolnie pokonał most, a potem zaczął się piąć po łagodnym stoku wzgórza. Brązowe mury zamku nie sprawiałyby tak złowieszczego wrażenia, gdyby nie górujący nad nimi biały dzik. W oddali wznosiła się wieża. Smuklejsza od pozostałych. Wyglądała jak nóż. Owen zadrżał.

Przez most zwodzony i pod bramą obronną wjechali na dziedziniec. To tu znajdowała się siedziba królewskiego dworu, ale z map i ksiąg ojca Owen dowiedział się, że nie jest to centralny obszar królestwa. Zamek znajdował się we wschodniej części państwa, a kilka lig dalej rzeka wpadała do oceanu. Do pewnego miejsca była spławna, jednak do miasta towary trzeba było dostarczać krętymi drogami na grzbietach mułów. Rzeka chroniła zamek przed najeźdźcami, podobnie jak wzgórze i – jak powiadano – samo Źródło.

Stajenni odebrali od nich konie i diuk poprowadził Owena wielkim korytarzem o kamiennych ścianach. Migotliwy blask pochodni rozpraszał panujący wokół mrok. Okien było niewiele, więc mimo panującego na zewnątrz letniego upału, korytarz pozostawał chłodny. Owen zerkał na chorągwie i gobeliny, wdychał zapachy skóry, stali, palącego się oleju. Żołądek ściskał mu się ze strachu. Już kiedyś tu był jako małe dziecko. Dziwne, że to pamiętał. Wiedział, że zbliżają się do wielkiej sali.

Z naprzeciwka szedł ku nim wysoki mężczyzna, o wiele młodszy od diuka, o krótko przyciętej brodzie i złocistobrązowych włosach, wymykających się spod czarnego kapelusza. Choć był wyższy od Horwatha, wydawało się, że nie dorównuje mu sprawnością. Odziany był w czarną, ozdobioną klejnotami tunikę ze srebrnymi obszyciami na rękawach. Poruszał się jak ktoś, komu zawsze się śpieszy.

– Ach, Stiev! Wiedziałem, że przybyłeś, kiedy tylko usłyszałem trębaczy. Tędy, tędy, król już schodzi! Musimy się pośpieszyć!

– Ratcliffe – odpowiedział diuk i lekko skinął głową. Nie przyśpieszył kroku, lecz pośpiech mężczyzny w czerni udzielił się Owenowi.

Ów mężczyzna, Ratcliffe, nerwowo zatarł ręce.

– Tylko za sprawą Źródła wszyscy przeżyliśmy bitwę – powiedział cicho. – Miałem swoje obawy, o tak! To szczenię Kiskaddona, co? – Spojrzał z pogardą na Owena i zaśmiał się. – Wybrali najmłodszego. Jakby to mogło coś zmienić. Król jest wściekły, jak sobie zapewne wyobrażasz. Noga zraniona w bitwie wciąż go boli. Medycy mówią, że się goi, ale przecież wiesz, że nie potrafi usiedzieć na miejscu! Szkoda, że nie możemy go przekonać, żeby przestał chodzić w tę i z powrotem i porządnie wypoczął. Jakieś wieści z Marchii Zachodniej?

Wyraz twarzy Horwatha nie zmienił się ani trochę.

– Przekażę je królowi – odparł krótko.

Ratcliffe zmarszczył brwi, rozdymając nozdrza.

– Jak sobie życzysz. Strzeż swoich sekretów. Król pozwolił mi zwerbować jeszcze więcej szpiegów. Jeśli żona piekarza będzie narzekać na króla przy śniadaniu, przed zmierzchem się o tym dowiem. Ach, oto jesteśmy! – Wykonał zamaszysty gest, gdy wkroczyli do wielkiej sali.

Zaskoczony ogromną przestrzenią, która się przed nim nagle otworzyła, Owen potknął się o skraj dywanu, nieomal tracąc równowagę. Gapił się na ogromne chorągwie zawieszone na drzewcach przymocowanych do ścian, na imponujący sufit podtrzymywany licznymi belkami i na wysoko osadzone okna. Wpadało przez nie trochę światła, ale nie na tyle, by dawać ciepło czy wrażenie przytulności. Kilku służących śpiesznie roznosiło półmiski i dzbany z winem, a na palenisku płonął wielki ogień. Każdy z narożników podwyższenia, na którym stał tron, ożywiała fontanna, sam tron był jednak pusty.

– Gdzie król? – spytał Horwath.

– Idzie tu, człowieku. Idzie tu! To my mamy czekać na niego, nie on na nas. – Ratcliffe wyglądał, jakby z podekscytowania kręciło mu się w głowie. Na wpół ukryty za płaszczem diuka Horwatha, Owen zerknął na niego z niepokojem. A potem usłyszał dźwięk. Odgłos szybkich kroków, ale nierównych, jakby ktoś utykał. Bardziej jeszcze skrył się za diukiem i patrzył, jak jeden ze służących przytrzymuje drzwi. Trębacz uniósł róg do ust i wydobył z niego kilka przenikliwych tonów, obwieszczając przybycie króla Severna Argentine’a, zwycięzcy bitwy pod Wzgórzem Ambion.

Budzącego postrach władcy Ceredigionu.

Wszyscy w sali, na znak szacunku, powstali z miejsc.

◆ ◆ ◆

Starszy brat króla, Eredur – kiedy jeszcze żył – był przystojnym, życzliwym człowiekiem. Silnym, odważnym, i jeśli trzymać się prawdy, mającym słabość do kobiecych wdzięków. Był najstarszym z czterech synów, z których dwóch już nie żyje. Król Severn jest najmłodszym, ostatnim dziedzicem tego wielkiego rodu, który od wieków zasiada na tronie. Urodził się poskręcany niczym korzeń dębu. Okazał się równie silny i odważny jak starszy brat, ale pozbawiony był jego przyjemniejszych cech. Mawiają, że język króla ostrzejszy jest od sztyletu przy jego boku. Poczułem, jak kaleczy i przychylam się do tej opinii.

Dominic Mancini,
Szpieg z sanktuarium Naszej Pani w Królewskim Źródle

◆ ◆ ◆