Tytuł oryginału: My Dark Romeo

Copyright © 2023. MY DARK ROMEO
by Parker S. Huntington and L.J. Shen
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2023
Copyright for the Polish Translation © by Sylwia Chojnacka 2023

Wydawczyni: NATALIA GOWIN

Redaktorka prowadząca: MARTA JAMRÓGIEWICZ

Redakcja: JUSTYNA TECHMAŃSKA

Korekta: JOANNA BŁAKITA, JOLANTA KUCHARSKA

Adaptacja polskiej wersji okładki: DAWID GRZELAK

Koordynatorka produkcji: PAULINA KUREK

Skład i łamanie: JS Studio

Warszawa 2023
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67859-70-7

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dallas

Zawsze wierzyłam, że moje życie jest jak powieść romantyczna. Że pomiędzy stronami kryje się szczęśliwe zakończenie.

Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy, że mogłam pomylić gatunki literackie. Że to raczej horror. Mrożący krew w żyłach thriller.

A potem Romeo Costa wtargnął do mojego życia niczym tajfun i zerwał mi różowe okulary.

Pokazał mi mrok.

Pokazał mi siłę.

A co najważniejsze, przekazał mi najokrutniejszą lekcję ze wszystkich – że w każdej bestii tkwi piękno, każda róża ma kolce, a każda historia miłosna może rozkwitnąć, nawet jeśli wyrosła na gruncie nienawiści.

Dallas

Chryste, nie żartowali, co? On naprawdę zjawił się w mieście. – Emilie chwyciła mnie za nadgarstek, wbijając ostre szpony w moją opaloną skórę.

– Tak samo jak Oliver von Bismarck. – Savannah wyciągnęła rękę. – Niech mnie ktoś uszczypnie.

Zrobiłam to z rozkoszą.

– Aua, Dal! Nie mówiłam poważnie.

Wzruszyłam ramionami, skupiając uwagę na szwedzkim stole obok nas. To był prawdziwy powód, dla którego zjawiłam się dzisiaj na balu debiutantek.

Z kryształowej tacy wzięłam zanurzoną w gorzkiej czekoladzie cząstkę pomelo i ugryzłam, rozkoszując się gorzko-kwaśnym nektarem.

Bóg nie jest mężczyzną.

Ani kobietą.

Bóg to najprawdopodobniej owoc zanurzony w aksamitnej czekoladzie.

– Co oni tu w ogóle robią? Przecież nawet nie pochodzą z Południa. – Emilie wyrwała Sav broszurę z programem balu i powachlowała nią sobie twarz. – I na pewno nie zjawili się tutaj, żeby poznać jakąś kobietę. Obaj to zagorzali kawalerowie. Czy Costa przypadkiem nie rzucił zeszłego lata prawdziwej szwedzkiej księżniczki?

– A są jakieś nieprawdziwe szwedzkie księżniczki? – zastanawiałam się na głos.

– Dal!

Gdzie są pastéis de nata?

Obiecano mi pyszne portugalskie minitarty z kremem budyniowym.

– Mówiłaś, że będą pastéis de nata. – Porwałam ze stołu nagrodę pocieszenia, melopitę, greckie miodowe ciasto, i wycelowałam nim w Emilie. – No i mam za swoje, bo znowu ci zaufałam.

Sokolim wzrokiem obserwowała, jak wciskam do torebki dwa tradycyjne polskie pączki.

– Dal, nie możesz trzymać pączków w torebce Chanel. To prawdziwa skóra. Zniszczysz ją.

Sav pospiesznie wepchnęła rękę do swojej kopertówki, żeby wyciągnąć błyszczyk.

– Słyszałam, że von Bismarck przyjechał tu tylko po to, by kupić Le Fleur.

Ojciec Jenny jest właścicielem firmy Le Fleur, która produkuje pościel z perkalu specjalnie dla hoteli wyróżnionych pięcioma diamentami. W ósmej klasie razem z Emilie uciekłyśmy z domu i przez tydzień spałyśmy w firmowym showroomie, zanim nasi ojcowie nas odnaleźli.

– A czego on niby potrzebuje z Le Fleur? – Teraz pałaszowałam kanafeh, stojąc tyłem do mitycznych istot, dla których moje przyjaciółki straciły głowę.

Sądząc po podekscytowanych szeptach, jakie rozlegały się wokół nas, nie były jedyne.

Emilie wyrwała Savannah tubkę Bond no. 9 i nałożyła na usta grubą warstwę.

– Zarządza hotelami. Jest właścicielem sieci o nazwie Grand Regent. Pewnie o niej słyszałyście.

Początkowo Grand Regent uchodziło za ekskluzywny kurort, do którego można było się dostać tylko dzięki zaproszeniu, a potem rozrósł się bardziej niż Hilton. Z tego względu wnioskowałam, że Bogacz von Bufon nie czai się na majątek.

Tak się składa, że biletem na dzisiejsze wydarzenie był niebotyczny majątek rodzinny.

303 Królewski Bal Debiutantek organizowany w Chapel Falls był jak prestiżowa wystawa psów, która przyciągała wszystkich miliarderów i multimiliarderów z całego stanu.

Ojcowie paradowali ze swoimi rasowymi córkami po Astor Opera House w nadziei, że wypadną na tyle dobrze, by zwrócić uwagę mężczyzn mających dużo zer na koncie.

Chyba tylko ja nie szukałam męża.

Tatuś oddał mnie komuś jeszcze przed moimi narodzinami, o czym nieustannie przypominał mi diament na palcu serdecznym.

Jeszcze do niedawna wydawało mi się to odległym problemem – dopóki dwa dni temu nie natrafiłam w prasie na oficjalne zawiadomienie o ślubie.

– Słyszałam, że Romeo koniecznie chce zostać prezesem firmy swojego ojca. – Na Boga, Sav dalej nawijała o tym facecie. Zamierzały uzupełnić jego stronę na Wikipedii? – A przecież już jest miliarderem.

– Raczej multimiliarderem. – Emilie bawiła się owalnym diamentem bransoletki, jak zawsze, gdy była podenerwowana. – I to nie jest typ, który przehulałby wszystkie pieniądze na jachty, złote sedesy czy inne przyjemności.

Zdesperowana Sav zerknęła do kompaktowego lusterka.

– Myślicie, że ktoś mógłby nas przedstawić?

Emilie ściągnęła brwi.

– Nikt tu ich nie zna. Dal? Dallas? Czy ty w ogóle nas słuchasz? Poruszamy ważny temat.

Dla mnie najważniejszy był brak herbatników.

Niechętnie skupiłam wzrok na dwóch mężczyznach, którzy właśnie wyłonili się zza kotary kolorowych szyfonów i sztywnych upięć.

Obaj mieli przynajmniej metr dziewięćdziesiąt, przez to wyglądali jak wielkoludy próbujące wcisnąć się do domku dla lalek.

Ale trzeba przyznać, że w ogóle nie przypominali przeciętnych mężczyzn.

Ich podobieństwo kończyło się na wzroście. Pod każdym innym względem byli swoimi całkowitymi przeciwieństwami.

Jeden kojarzył mi się z jedwabiem, drugi – ze skórą.

Gdybym miała strzelać, powiedziałabym, że żywy Ken to von Bismarck.

Miał włosy w kolorze ciemny blond, kwadratową szczękę i lichy zarost, co nadawało mu charakter księcia z bajek Disneya.

Idealny europejski książę o skandalicznie niebieskich oczach i posągowych rysach.

Jak jedwab.

Drugi natomiast przypominał mi nieokrzesanego jaskiniowca. Był jak furia upchnięta w drogi garnitur.

Atramentowoczarne włosy zostały schludnie przycięte i przygładzone. Wyglądał jak wykuty z kamienia. Jakby został stworzony po to, by porażać urodą.

Ostre kości policzkowe, grube brwi, rzęsy, za które dałabym się zamknąć w więzieniu, i najchłodniejsze szare oczy, jakie w życiu widziałam.

Właściwie jego tęczówki były tak jasne i mroźne, że zupełnie nie pasowały do włoskiej aparycji.

On z kolei był jak prawdziwa skóra.

– Romeo Costa. – Głos Savannah zabarwiła tęsknota, kiedy mężczyzna wyminął nas w drodze do VIP-owskiego stolika. – Pozwoliłabym mu się zrujnować tak doszczętnie i efektownie, jak Musk wykończył Twittera.

– A ja pozwoliłabym mu zrobić ze mną wszystkie najbardziej niegodziwe rzeczy. – Emilie zaczęła bawić się niebieskim diamentem na łańcuszku. – Nawet nie wiem, co to miałoby być, ale i tak byłabym chętna, rozumiecie?

Bycie dziewicami z Południa Stanów, które w dwudziestym pierwszym wieku sumiennie chodzą do kościoła i czytają Biblię, stanowiło nie lada problem.

Chapel Falls było znane z dwóch rzeczy:

Po pierwsze – z bogatych mieszkańców, którzy w większości posiadali ekskluzywne firmy z siedzibą w Georgii.

I po drugie – z wyjątkowo konserwatywnego, przestarzałego podejścia do życia.

Tutaj wszystko wyglądało inaczej.

Nasze doświadczenie ograniczało się do kilku mokrych pocałunkach przed ślubem, mimo że wszystkie skończyłyśmy już dwadzieścia jeden lat.

Ale kiedy moje dobrze wychowane przyjaciółki obcinały mężczyzn dyskretnie, ja się z tym nie kryłam.

Podenerwowany gospodarz zaprowadził ich do stolika, a oni po drodze rozglądali się wokół – Romeo Costa z ponurym znudzeniem mężczyzny, którego czeka kolacja z przemysłowego kontenera na śmieci, a von Bismarck z cynicznym rozbawieniem.

– Co ty wyprawiasz, Dal? Przecież widzą, że się gapisz! – Savannah niemal zemdlała.

I tak nie patrzyli w naszą stronę.

– No i? – mruknęłam obojętnie i wzięłam z tacy kieliszek szampana.

Sav i Emilie dalej się zachwycały, ja tymczasem oddaliłam się, mijając stoliki uginające się od importowanych słodyczy, szampanów i torebek z podarunkami.

Obeszłam salę, witając się po drodze z rówieśniczkami i dalekimi krewnymi, żeby tylko dostać się do deserów po drugiej stronie. I cały czas miałam oko na moją siostrę Franklin.

Frankie kręciła się w pobliżu i pewnie właśnie podpalała czyjś tupecik albo przegrywała rodzinną fortunę w karty.

Podczas gdy mnie określano mianem leniwej, pozbawionej ambicji dziewczyny z nadmiarem wolnego czasu, ona uchodziła za typową rozrabiarę.

Nie mam pojęcia, dlaczego tata w ogóle ją tutaj zabrał. Miała ledwie dziewiętnaście lat i spotykała się z mężczyznami równie chętnie, jak ja wbijałam sobie zużyte igły w żyłę.

Przemierzając salę w moich pięknych louboutinach z limitowanej edycji – dwanaście centymetrów, czarny aksamit, cieniutkie szpilki wysadzane perłami i kryształkami Swarovskiego – uśmiechałam się do gości, a niektórym posyłałam buziaki, aż nagle na kogoś wpadłam.

– Dal!

Frankie otoczyła mnie ramionami, jakby nie widziała mnie całe wieki, chociaż rozmawiałyśmy zaledwie czterdzieści minut temu, kiedy to wymogła na mnie dyskrecję, bo przyłapałam ją na upychaniu w staniku buteleczek z tequilą.

Plastikowe opakowania wbiły się w moje piersi, kiedy mnie wyściskała.

– Dobrze się bawisz? – Pomogłam jej ustać prosto, bo prawie zaliczyła glebę. – Chcesz się napić wody? Potrzebujesz tabletek przeciwbólowych? A może boskiej interwencji?

Frankie śmierdziała potem.

I tanią wodą kolońską.

Oraz trawką.

Panie, miej tatę w swej opiece.

– Nic mi nie jest. – Machnęła ręką i się rozejrzała. – Wiedziałaś, że gdzieś tu krąży książę z Marylandu?

– Wydaje mi się, że w Stanach Zjednoczonych nie mamy monarchii, siostrzyczko.

– I jego megabogaty kumpel? – Zignorowała mnie. – Handluje bronią. Grubo, co?

Tylko w jej wszechświecie handel bronią to coś fajnego.

– Tak, a Sav i Emilie niemal posikały się z radości. Poznałaś ich?

– Nie. – Frankie rozejrzała się po sali balowej, zapewne szukając osoby, przez którą śmierdziała jak lafirynda po zabawie z dilerem na tylnym siedzeniu jego wozu. – Ktokolwiek go zaprosił, chciał chyba zrobić dobre wrażenie, bo przy jego stoliku są herbatniki upieczone przez ulubionego kucharza zmarłej królowej. Przyleciał tutaj specjalnie z Surrey. – Posłała mi przebiegły uśmiech. – Ukradłam jednego, kiedy nikt nie patrzył.

Żal ścisnął mi serce.

Tak bardzo kocham swoją siostrę.

I jednocześnie chcę ją w tej chwili zamordować gołymi rękami!

– A dla mnie nie wzięłaś? – nieomal wrzasnęłam. – Przecież wiesz, że nigdy nie próbowałam prawdziwych brytyjskich herbatników. Co jest z tobą nie tak?

– Och, nie dramatyzuj. – Frankie wsunęła palce w ciasne upięcie, żeby rozmasować skórę głowy. – Ludzie ustawiają się w kolejce, żeby porozmawiać z tymi pajacami, jakby byli z rodu Windsorów albo coś. Po prostu tam idź, przedstaw się i poproś o ciastko. Jest ich tam pełno.

– Herbatników czy ludzi?

– Tego i tego.

Wyciągnęłam szyję, żeby się rozejrzeć.

Miała rację.

Przed mężczyznami ciągnęła się kolejka ludzi, którzy wyglądali, jakby chcieli wycałować im pierścienie.

Jako że nie powstrzymam się przed niczym, żeby zdobyć coś pysznego, pomaszerowałam w stronę wianuszka gości otaczających stolik Costy i von Bismarcka.

– ...katastrofalny plan podatkowy, który wywoła ekonomiczny chaos...

– ...panie Costa, z pewnością istnieje jakaś alternatywa dla tych wszystkich wydatków? Nie możemy dalej fundować wojen...

– ...czy to prawda, że brakuje im technologicznie zaawansowanej broni? Chciałem zapytać...

Kiedy mężczyźni z Chapel Falls paplali jak najęci, żeby wprowadzić mężczyzn w stan śpiączki, a kobiety nachylały się, by wyeksponować biust, wyminęłam zgromadzonych slalomem, nie spuszczając wzroku z mojego celu – trzypiętrowej tacy z apetycznymi herbatniczkami.

Najpierw swobodnie oparłam się ręką o stół.

Nie zwracajcie na mnie uwagi.

Potem wyciągnęłam się w stronę angielskiego przysmaku stojącego pośrodku.

Już dosięgałam palcami tacy, gdy nagle rozległ się uszczypliwy głos.

– A ty to kto?

Pan Skóra.

A raczej Romeo Costa.

Rozparł się na krześle, patrząc na mnie z wrogością niczym groźny krokodyl.

Ciekawostka: te gady uważają ludzi za stały element swojej diety.

Dygnęłam z rozmachem.

– Och, proszę wybaczyć. Gdzież moje maniery?

– Na pewno nie na tacy z herbatnikami. – Jego głos wydawał się oschły, beznamiętny.

Okej. Twardy przeciwnik.

Ale miał prawo do niezadowolenia, w końcu próbowałam ukraść jego ciastka.

– Nazywam się Dallas Townsend.

Posłałam mu ciepły uśmiech, wyciągając dłoń, by mógł ją pocałować, ale on tylko spojrzał na nią ze wstrętem.

W stosunku do mojej rzekomej zbrodni jego reakcja była zdecydowanie przesadzona.

– Dallas Townsend, tak? – Na jego boskiej twarzy odmalował się cień rozczarowania, jakby spodziewał się kogoś zupełnie innego.

Nie obracaliśmy się w tych samych kręgach. Byłam na dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewna, że ten mężczyzna w ogóle nie miał znajomych. Wydawał się na to zbyt zadufany w sobie.

– Tak się nazywam od dwudziestu jeden lat – odpowiedziałam, zerkając kątem oka na herbatniki.

Tak blisko, a jednocześnie tak daleko.

– Oczy mam tutaj – wycedził Costa.

Von Bismarck zachichotał i wziął największe ciastko, najpewniej po to, by zrobić mi na złość.

– Jest urocza, Rom. Całkiem niezła z niej laleczka.

Urocza? Laleczka?

Co to ma znaczyć?

Z niechęcią oderwałam wzrok od tacy z łakociami i przeniosłam go na twarz Romea.

Był taki przystojny.

A poza tym – miał śmierć w oczach.

Nachylił się w moją stronę.

– Jesteś pewna, że nazywasz się Dallas Townsend?

Postukałam palcem w podbródek.

– Hm, jak się teraz nad tym zastanawiam, to chyba wolałabym zmienić nazwisko na Hailey Bieber.

– Czy to miało być zabawne?

– Czy to miało być poważne pytanie?

– Zachowujesz się niedorzecznie.

– Sam zacząłeś.

Przy stoliku rozległ się okrzyk oburzenia.

Jednak Romeo Costa wydawał się bardziej znudzony niż obrażony.

Rozparł się na krześle, układając dłonie na podłokietnikach. Ta poza – i ten idealnie dopasowany garnitur – nadawały mu aurę surowego króla gotowego do wojny.

– Dallas Maryanne Townsend. – W moją stronę pędziła Barbara Alwyn-Joy. Pewnie chciała załagodzić sytuację. Matka Emilie była gospodynią tego wydarzenia. Podobnie jak wszyscy inni podchodziła do tego balu zbyt poważnie. – Powinnam sprowadzić twojego ojca, żeby w tej chwili wyprowadził cię z sali balowej za odzywanie się w ten sposób do pana Costy. Takie zachowanie nie przystoi młodej damie z Chapel Falls.

Chapel Falls najchętniej spaliłoby na stosie każdą rudowłosą kobietę w tym mieście.

Teatralnie spuściłam głowę, czubkiem buta rysując owalny kształt ciastka na marmurowej podłodze.

– Przepraszam.

Wcale nie było mi przykro.

Romeo Costa był dupkiem.

Miał szczęście, że znajdowaliśmy się w towarzystwie, bo inaczej bym się nie hamowała.

Odwróciłam się gotowa opuścić to miejsce, bo jeszcze doprowadziłabym do kolejnego skandalu, a wtedy tata zastrzegłby moją czarną kartę kredytową.

Wtedy jednak Costa odezwał się po raz kolejny.

– Panno Townsend?

Dla ciebie panno Bieber.

– Tak?

– Należą się przeprosiny.

Obróciłam się na pięcie i zmierzyłam go tak gniewnym spojrzeniem, na jakie było mnie stać.

– Chyba się naćpałeś, jeśli myślisz, że cię...

– Chodziło mi o to, że to ja powinienem przeprosić.

Wstał, zapinając marynarkę jedną ręką.

Och.

Och!

Kilkanaście osób przeskakiwało między nami wzrokiem.

Nie byłam pewna, co tu się dzieje, ale chyba moje szanse na dorwanie tego herbatnika właśnie zwiększyły się dziesięciokrotnie.

A poza tym chciałabym przejąć od niego trochę tej pewności siebie i samokontroli, którą emanował nawet w trakcie przeprosin. Ja zawsze czułam się wtedy taka bezradna.

Za to Costa traktował przeprosiny jako narzędzie, dzięki któremu katapultował się jeszcze wyżej w hierarchii społecznej. Mimo że już wydawał się zupełnie odmiennym gatunkiem człowieka.

Skrzyżował ramiona na klatce piersiowej, jak zwykle ignorując zasady etykiety, które wpajano mi całe życie.

– Tak. Przydałyby się.

Nie uśmiechnął się.

Nawet na mnie nie patrzył.

Miałam wrażenie, że dosłownie stałam się dla niego przezroczysta.

– Przepraszam, że wątpiłem w twoją tożsamość. Z niewytłumaczalnego powodu myślałem, że okażesz się... inna.

Normalnie zapytałabym, kto mu coś takiego nagadał, ale powinnam się pohamować i uciec, zanim mój własny język wpędzi mnie w jeszcze większe kłopoty.

Nie bez powodu przez osiemdziesiąt procent czasu miałam usta wypchane smakołykami.

Poza tym nie mogłam patrzeć na tego mężczyznę, bo czułam się, jakby nogi zmieniły mi się w galaretę.

I nie podobało mi się to, że przyprawiał mnie o zawroty głowy.

Albo że moje policzki czerwieniły się, gdy na mnie patrzył.

– Hm, jasne. Nic się nie stało. Zdarza się najlepszym. Życzę miłego wieczoru.

Po tych słowach uciekłam do swojego stolika.

Na szczęście tata miał dzisiaj świetny humor i właśnie rozmawiał o interesach ze swoimi przyjaciółmi. Barbara chyba nie spełniła groźby i na mnie nie doniosła, bo krótko po czwartej przystawce pozwolił mi zatańczyć.

Więc tańczyłam.

Najpierw z Davidem z kościoła.

Potem z Jamesem z liceum.

A na koniec z Haroldem mieszkającym ulicę ode mnie.

Wszyscy wyginali mnie w tańcu aż do marmurowej podłogi, a nawet pozwolili mi prowadzić w trakcie kilku walców.

Niemal odzyskałam pewność siebie i zaczęłam wierzyć, że ten wieczór może okazać się sukcesem. Aż do chwili, gdy Harold ukłonił się pod koniec piosenki, a ja ruszyłam do swojego stolika.

Bo kiedy się odwróciłam, znów ujrzałam Romea Costę.

Jak wezwany demon.

Stał dosłownie pięć centymetrów od mojej twarzy.

Matko boska, dlaczego grzech zawsze musi być taki kuszący?

– Panie Costa. – Przyłożyłam dłoń do swojego obojczyka. – Dziękuję, ale jestem już zmęczona i oszołomiona. Chyba nie dam rady tań...

– Będę prowadzić. – Wziął mnie w ramiona tak, że moje stopy zawisły nad podłogą, a potem zaczął pląsać po parkiecie bez mojego udziału.

Halo, przecież to czerwona flaga wielkości Teksasu!

– Proszę mnie postawić – poleciłam przez zaciśnięte zęby.

Jeszcze mocniej zacisnął rękę na mojej talii, przytrzymując mnie swoim silnym ciałem.

– To skończ odgrywać rolę damy. Nawet Olivia Wilde daje lepsze przedstawienia.

Aua.

Pamiętam, że po filmie Projekt Lazarus miałam ochotę wydłubać sobie oczy.

– Dzięki. – Rozluźniłam mięśnie, żeby był zmuszony przytrzymać cały ciężar mojego ciała albo postawić mnie na podłodze. – Udawanie szanowanego członka społeczeństwa jest doprawdy męczące.

– Podeszłaś do mojego stolika ze względu na herbatniki, prawda?

Być może inna dziewczyna na moim miejscu wolałaby skłamać. Ale niech wie, że nie był dla mnie największą atrakcją.

– Tak.

– Były znakomite.

Zerknęłam na stół ponad jego ramieniem.

– Widzę, że jeszcze coś zostało.

– Aleś ty spostrzegawcza, panno Townsend. – Obrócił mnie zaskakująco umiejętnie, jak doświadczony tancerz. Miałam mdłości, ale nie wiedziałam, czy to z powodu jego towarzystwa, czy dlatego, że poruszał się zbyt szybko. – Nie masz może ochoty napić się do nich szampana? Oliver i ja właśnie zdobyliśmy Cristal Brut Millénium Cuvée.

Trzynaście tysięcy za butelkę.

Oczywiście, że byłam chętna.

Próbowałam naśladować jego pozbawiony wyrazu ton.

– Faktycznie, szampan pasowałby do herbatników idealnie.

Jego twarz wciąż niczego nie wyrażała.

Chryste, co trzeba zrobić, żeby wywołać uśmiech na ustach tego mężczyzny?

Ledwie zwracałam uwagę na otaczających nas ludzi.

Dotarło do mnie, że Costa nie tańczył z nikim poza mną. Zrobiło mi się nieswojo.

Savannah i Emilie wspominały, że nie zjawił się tutaj, aby znaleźć kandydatkę na żonę, ale z drugiej strony w przedszkolu wmówiły mi, że brązowe krowy produkują mleko czekoladowe.

Odchrząknęłam.

– Powinieneś coś wiedzieć. – Kiedy spojrzałam w jego bladoszare oczy, barwą przypominające angielskie niebo zimą, zrozumiałam, że cokolwiek powiem, nie będzie zdziwiony. – Jestem zaręczona, więc jeśli chcesz mnie poznać...

– Nie mam najmniejszej ochoty cię poznać.

Po raz pierwszy zauważyłam kulkę gumy ściśniętą między jego siekaczami.

Miętowa, sądząc po zapachu.

– Dzięki Bogu. – Rozluźniłam się i popłynęłam w walcu. – Nie lubię odmawiać ludziom. To irytujące.

Nie byłam zachwycona perspektywą poślubienia Madisona Lichta, ale też nie byłam temu całkowicie przeciwna.

Znałam go całe życie. Był jedynym synem kolegi taty z college’u i z tego względu często zjawiał się u nas na święta i okazjonalne przyjęcia.

Był odpowiedni.

Odpowiednio atrakcyjny.

Odpowiednio bogaty.

Odpowiednio wychowany.

Jednak na jego korzyść najbardziej przemawiało to, że tolerował moje poczucie humoru. A poza tym osiem lat różnicy nadawało mu otoczkę światowego, doświadczonego mężczyzny.

Poszliśmy na dwie randki, podczas których dał mi do zrozumienia, że pozwoli mi żyć tak, jak chcę. Była to rzadkość wśród aranżowanych związków Chapel Falls.

Romeo Costa patrzył na mnie jak na psią kupę, w którą zaraz miał wdepnąć.

– Kiedy ślub? – zapytał aksamitnym, lekko drwiącym tonem.

– Nie mam pojęcia. Pewnie po studiach.

– A na jakim jesteś kierunku?

– Literatura angielska w Emory.

– Kiedy kończysz?

– Najpewniej wtedy, gdy przestanę oblewać semestry.

Na jego ustach zagościł gorzki uśmiech, jakby domyślił się, że próbuję go rozbawić.

– Podobają ci się studia?

– Wcale.

– To jakie masz jeszcze zainteresowania, poza kradzieżą ciastek?

Odniosłam wrażenie, że ciągnął tę rozmowę tylko po to, bym nie odeszła.

Nie miałam pojęcia dlaczego.

Mimo to szczerze się nad tym zastanowiłam, bo dzięki temu nie musiałam skupiać się na krokach. On już o to zadbał.

– Książki. Deszcz. Biblioteki. Jeżdżenie w nocy po mieście z moją ulubioną playlistą w tle. Podróże, głównie gastroturystyka. Ale zabytki też są ciekawe.

Chapel Falls znało mnie jako dziewczynę, która spędza dnie na trwonieniu pieniędzy tatusia na luksusowe ubrania, częste wizyty w drogich restauracjach i polowanie na dobre książki w granicach Południa Stanów Zjednoczonych.

Wszyscy wiedzieli o tym, że nie mam żadnych większych aspiracji. Tylko że plotki nie były do końca zgodne z prawdą.

Miałam jedno marzenie.

Pragnienie, do którego niestety potrzebny był mężczyzna.

Najbardziej na świecie chciałam zostać matką.

Wydawało się to proste. A jednocześnie takie nieosiągalne. Niestety, aby zrealizować swój cel, musiałam przejść wiele etapów, ale w zapyziałym Chapel Falls jeszcze mi się to nie udało.

– Jesteś bardzo bezpośrednia.

Nie zabrzmiało to jak komplement.

– A ty bardzo ciekawski. – Pozwoliłam mu wygiąć mnie w tańcu, mimo że nas to do siebie zbliżyło. – A ty jakie masz zainteresowania? – zapytałam po chwili milczenia, bo tego wymagało dobre wychowanie.

– Jest parę takich rzeczy. – Zaczął zataczać ze mną zgrabne okręgi tuż przed oniemiałą Savannah. – Pieniądze. Władza. Wojna.

– Wojna?

– Tak – potwierdził. – To bardzo dochodowy biznes. W dodatku pewny. Na świecie zawsze toczy się jakaś wojna lub państwa się do niej przygotowują. To niesamowite.

– Może dla polityków tak, ale na pewno nie dla niewinnych ludzi, którzy na tym cierpią. Dla dzieci, które moczą łóżko ze strachu. Dla ofiar, rodzin, bolesnych...

– Zawsze jesteś taka męcząca czy zarezerwowałaś tę przemowę rodem z konkursu piękności specjalnie dla mnie?

Jego złośliwy komentarz na chwilę odebrał mi mowę, a potem odparłam:

– Specjalnie dla ciebie. Mam nadzieję, że dzięki temu czujesz się wyjątkowy.

Zrobił balona z gumy, który pękł mi przed twarzą.

Cóż za dżentelmen, pomyślałam.

– Spotkajmy się w ogrodzie różanym za dziesięć minut.

Wszyscy wiedzieli, co się dzieje w ogrodzie różanym.

Ściągnęłam usta.

Czyżby już wymazał z pamięci ostatnie pięć minut?

– Mówiłam, że jestem zaręczona.

– Ale ślubu jeszcze nie było – przypomniał i pochylił mnie po raz kolejny. Popisówka. – Masz ostatnią szansę, żeby się zabawić, zanim powiesz „tak”. Ostatni moment słabości, zanim będzie za późno, by spróbować czegoś nowego.

– Ale przecież... ja cię nawet nie lubię.

– Nie musisz mnie lubić, żeby było ci ze mną dobrze.

Odchyliłam głowę i zmroziłam go spojrzeniem, szeroko otwierając oczy.

– Co ty dokładnie proponujesz?

– Ucieczkę z tego nudnego jak flaki z olejem wydarzenia.

Kolejny obrót.

Aż mi się w głowie zakręciło.

A może to przez tę rozmowę.

Costa spuścił nieco z tonu.

– Gwarantuję, że zajmę twoją uwagę w stu procentach. Tylko na dziesięć minut. Przyniosę herbatniki i szampana. Ty jedynie musisz się pojawić. Chociaż w sumie... – Obrzucił mnie spojrzeniem od stóp do głów. – Wolałbym, żebyś charakterek zostawiła przy stole.

Niespodziewanie przerwał taniec w połowie piosenki i zostawił mnie na parkiecie.

Moje myśli galopowały, kiedy odprowadzałam go wzrokiem. Nie rozumiałam, co tu właśnie zaszło.

Czy on mi zaproponował seks?

Wydawał się niezadowolony z naszej rozmowy. Ale może po prostu już tak miał. Może zwyczajnie był taki oziębły, powściągliwy i nieuprzejmy.

Jakaś część mnie próbowała mi wmówić, że powinnam przystać na jego propozycję. Oczywiście nie poszłabym na całość. Zamierzałam zachować dziewictwo. Ale niewinna zabawa w mroku nie zaszkodzi.

Madison na pewno nie siedział teraz w domu i nie wklejał zdjęć do naszego wspólnego albumu.

Wiedziałam, że w Waszyngtonie ciągle baluje, zalicza przelotne romanse z modelkami i celebrytkami. Moja koleżanka Hayleigh mieszkała w tym samym budynku co on, na tym samym piętrze, i opowiadała mi o tych wszystkich kobietach, które odwiedzały jego apartament.

W końcu nie byliśmy prawdziwą parą. Raz w miesiącu na prośbę naszych rodziców rozmawialiśmy przez telefon, żeby „się ze sobą zapoznać”, ale to wszystko.

A taki mężczyzna jak Romeo Costa przytrafia się tylko raz w życiu.

I dlatego powinnam to wykorzystać.

Powinnam wykorzystać jego.

Może nauczyłby mnie kilku sztuczek, dzięki którym później zrobiłabym wrażenie na Madisonie.

A poza tym... te herbatniki tak mnie kusiły.

Gdy tylko tata odwrócił się, żeby porozmawiać z panem Goldbergiem, uciekłam do toalety. Mocno zacisnęłam palce na zlewie z marmuru upstrzonego złotymi plamkami i zamrugałam do swojego odbicia.

To tylko kilka pocałunków.

Przecież robiłaś to z wieloma chłopakami.

Wydawał mi się taki dojrzały, doświadczony, kusząco nieznajomy, że nawet przymknęłam oko na jego złośliwości. Bądźmy szczerzy – pan Darcy przez osiemdziesiąt procent książki też nie był zbyt pociągający.

– Nic złego się nie wydarzy – zapewniłam swoje odbicie w lustrze. – Nic.

Nagle za mną rozległ się dźwięk spuszczanej w toalecie wody.

Z kabiny wyszła Emilie i marszcząc brwi, stanęła obok mnie, żeby umyć ręce.

– Paliłaś to samo, co twoja siostra dostała od kelnera? – Uniosła namydloną rękę, żeby przyłożyć jej wierzch do mojego czoła. – Mówisz sama do siebie.

Zrobiłam unik.

– Hej, Em, poznałaś może Romea Costę?

Pokręciła głową, układając usta w dzióbek.

– On i Bismarck są główną atrakcją wieczoru. Zawsze otacza ich chmara ludzi. Nawet nie byłam w stanie zrobić mu zdjęcia. Widziałam, że z nim tańczyłaś. Ale z ciebie szczęściara. Zrobiłabym wszystko, żeby mieć taką możliwość.

Wyrwał mi się zduszony, zuchwały śmiech.

Pokręciłam głową.

– A ty dokąd? – zawołała za mną.

Zrobić coś szalonego.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki