Tytuł oryginalny: TROLLHEIM. Kråkeslottets hemmelighet

Tekst: Arne Lindmo

Przekład: Joanna Bernat

Wydawczyni: Katarzyna Biegańska

Redaktorka prowadząca: Joanna Rutkowska-Marchewka

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Marta Baszewska

Ilustracja na okładce: Marcin Minor

Opracowanie graficzne tytułu: Kjetil Nystuen

Opracowanie graficzne okładki polskiego wydania: Tomasz Kozłowski

Grafika na stronach rozdziałowych: Jarosław Marchewka

Skład i łamanie: ESSI 3

Text © Copyright by Arne Lindmo
Logo design © Copyright by Kjetil Nystuen
© Copyright by Figenschou forlag, 2023
First published in 2023 by Figenschou Publisher, Tromsogata 21 Oslo, 0565, Norway,
www.figenschouforlag.no; contact: anitra@figenschouforlag.no
For the Translation © Copyright by Joanna Bernat, 2024
For the Polish Edition © Copyright by Wydawnictwo Kropka, 2024
All rights reserved.

Jakiekolwiek fragmenty niniejszej publikacji nie mogą być kopiowane i rozpowszechniane w żadnej formie (tradycyjnej czy elektronicznej) bez pisemnej zgody Wydawcy.

Warszawa 2024
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68265-12-5

Wydawnictwo Kropka
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
tel. 48 22 663 02 75
wydawnictwokropka.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

PROLOG

Adam podniósł komórkę do ucha.

– Halo? – powiedział.

– Adam, serio się przeprowadzasz?

– Tak. Mama dostała pracę w Trollheimie. Wykorzystujemy ostatnie dni wakacji na przeprowadzkę.

– Zmieniasz szkołę?

– Muszę. To daleko od Oslo.

– Szkoda. Będę za tobą tęsknić.

– Ja za tobą też.

– Wow! Właśnie wygooglowałem Trollheim. Czytałeś o tym miejscu?

– Nie, ale mama mówiła, że to spokojna mała miejscowość z mnóstwem pięknej przyrody.

– Spokojna? Ha! To miejsce z największą liczbą zaginięć dzieci w Norwegii! Większość z nich nigdy się nie odnalazła!

– Co?

– No tak piszą w internecie. Sześćdziesięcioro troje zaginionych dzieci!

– Jak to?! Od kiedy?

– Od tysiąc siedemset dziewięćdziesiątego piątego roku! Pierwsza była mała dziewczynka, nazywała się Sara Gran.

– Napisali, co się z nią stało?

– Wyszła do sadu zbierać jabłka, ale nigdy nie wróciła. Najwyraźniej jej ojciec oszalał, bo powiedział, że musiały ją porwać potwory.

– Rany, i pomyśleć, że właśnie tam się przeprowadzam!

– Powodzenia!

– Eh, dzięki...

Rozdział 1

POCZĄTEK PRZYJAŹNI

Adam napełnił płuca świeżym powietrzem. Pachniało tu lepiej niż w Oslo. Było też cicho. Jedyne, co słyszał, to szelest liści poruszanych przez wiatr. Trollheim wydawało się spokojnym miejscem.

Wakacje dobiegły końca i Adam czekał z matką na przystanku autobusowym na skraju lasu. Pomyślał o telefonie sprzed tygodnia i zadrżał. Może kolega chciał go tylko nastraszyć? Jak to możliwe, że tyle dzieci, najwięcej w Norwegii, po prostu rozpłynęło się w powietrzu? Co to mogło być? Co się z nimi stało?

Mama oczywiście go wyśmiała.

– To bzdury – powiedziała. – Nie można ufać internetowi. Trollheim to spokojne miejsce.

Adam bardzo chciał jej wierzyć. Nie wyglądała na szczególnie zdenerwowaną, kiedy opierała się o słup, z papierosem w ustach. Zamyślona, przez smugi dymu wpatrywała się w korony drzew. Nie przepadała za świeżym powietrzem.

Adam natomiast był bardzo zdenerwowany. Nowa szkoła, nowa klasa i brak przyjaciół.

Westchnął. A co, jeśli nikt nie będzie chciał się z nim zaprzyjaźnić?

Teraz czekał właśnie na jednego z kolegów z nowej klasy. Podobno mieszka w pobliżu, więc mieli razem pójść do szkoły.

Mama zaaranżowała to przez telefon, stwierdziła, że to dobry pomysł – lepiej się poznać. Ale co, jeśli chłopak, którego miał spotkać, był prawdziwym chuliganem? Paskudnym łobuzem, który go pobije i zostawi w kałuży z ustami pełnymi połamanych zębów i ołówkiem wsadzonym w tyłek?

– Gdzie oni są? – Mama westchnęła, spoglądając na zegarek. – Mój autobus będzie tu lada chwila!

– Chyba ich widzę – powiedział Adam.

Wysoka kobieta w spódnicy i swetrze podeszła do nich, machając z podekscytowaniem.

– Halo! – krzyknęła. – To właśnie Tobiasz!

Obok niej szedł mały, gruby chłopiec w dużych, okrągłych okularach. Wydawał się nieśmiały, wpatrywał się w ziemię. W ogóle nie wyglądał na łobuza.

Adam poczuł dłoń mamy na plecach.

– Przywitaj się z kolegą! – wyszeptała.

Wyciągnął rękę i uśmiechnął się.

– Cześć! Nazywam się Adam. Miło cię poznać!

Drugi chłopiec chwycił wyciągniętą dłoń i delikatnie ją uścisnął.

– Jestem Tobiasz.

Nadal wydawał się nieśmiały, ale może był tylko zawstydzony?

I co to za napis na jego swetrze? „Mam...”

Adam nie mógł powstrzymać uśmiechu. Tobiasz miał dobry powód, by wstydzić się tego swetra. Na tle zielonej włóczki wyróżniał się napis: „Mam najlepszą mamę na świecie!”, wydziergany dużymi czerwonymi literami.

Żeby chodzić do szkoły w czymś takim, Tobiasz musiał być albo naprawdę odważny, albo głupi jak but. Równie dobrze mógł umieścić sobie na piersi naszywkę z napisem „Prześladujcie mnie!”.

Mama Tobiasza miała na sobie identyczny sweter z napisem: „Mam najlepszego syna na świecie!”.

Może to jakaś rodzinna tradycja? A może wszyscy w Trollheimie byli trochę dziwni i nosili takie swetry do szkoły? Adam wyróżniałby się wtedy w swojej ciemnoniebieskiej bluzie z kapturem i niebieskich, dziurawych dżinsach.

Nie widział chyba w życiu kogoś mniej podobnego do siebie niż Tobiasz.

Adam był wysoki i szczupły, a tamten – niski i z tak dużym brzuchem, że gdyby się potknął i upadł do przodu, zacząłby się turlać.

Adam miał ciemne, krótko przystrzyżone włosy, podczas gdy włosy drugiego chłopaka tworzyły gąszcz blond loków.

Skóra Adama była złotobrązowa, a Tobiasz pozostawał całkiem blady, tak że pewnie nie mógł wystawić stopy na zewnątrz podczas wakacji.

Byli jak dzień i noc.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki