Tytuł oryginalny: TROLLHEIM. Underjordisk oppdrag

Tekst: Arne Lindmo

Przekład: Joanna Bernat

Wydawczyni: Katarzyna Biegańska

Redaktorka prowadząca: Joanna Rutkowska-Marchewka

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Joanna Rodkiewicz

Ilustracja na okładce: Marcin Minor

Opracowanie graficzne tytułu: Kjetil Nystuen

Opracowanie graficzne okładki polskiego wydania: Tomasz Kozłowski

Skład i łamanie: ESSI 3

Grafika na stronach rozdziałowych: Jarosław Marchewka

Text © Copyright by Arne Lindmo
Logo design © Copyright by Kjetil Nystuen
© Copyright by Figenschou forlag, 2023
First published in 2023 by Figenschou Publisher, Tromsogata 21 Oslo, 0565, Norway,
www.figenschouforlag.no; contact: anitra@figenschouforlag.no
For the Translation © Copyright by Joanna Bernat, 2025
For the Polish Edition © Copyright by Wydawnictwo Kropka, 2025
All rights reserved.

Jakiekolwiek fragmenty niniejszej publikacji nie mogą być kopiowane i rozpowszechniane w żadnej formie (tradycyjnej czy elektronicznej) bez pisemnej zgody Wydawcy.

Warszawa 2025
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68382-02-0

Wydawnictwo Kropka
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
tel. 48 22 663 02 75
wydawnictwokropka.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

BESTIA SIĘ BUDZI

Tara patrzyła na dwa ruszające z podwórka samochody. Mama z dziewczynkami w pierwszym, tata z chłopcami w drugim – wszyscy jechali odwiedzić babcię w szpitalu.

Wszyscy oprócz niej i pięcioletniego Bablu. Ostatnim razem, gdy go ze sobą zabrali, prawie ich wyrzucono. Był słodki jak aniołek, ale pełen energii. Biegał bez ustanku, przeszkadzając lekarzom i pielęgniarkom.

Tara westchnęła i zamknęła drzwi. Chciała zobaczyć się z babcią, ale ktoś musiał zostać z Bablu, tym razem padło na nią.

– Mogę obejrzeć film? – zapytał braciszek, wchodząc do salonu. – Mogę? Proszę!

– No dobra, marudo! – Tara ruszyła za nim. – Podgrzać ci klopsiki? – Nacisnęła przycisk na pilocie.

– Hurra! – krzyknął Bablu, wskakując na kanapę.

– Ale potem prosto do łóżka! Co chcesz oglądać?

– Amerykańskiego wilkołaka w Londynie!

– Nie, nie, nie. – Siostra potrząsnęła głową. – Jesteś za mały na ten film!

– Wilkołak! Wilkołak! Wilkołak! – wrzeszczał chłopiec, po czym zanurkował między poduszki.

– Spokój, już! – rzuciła surowo Tara.

Bablu przestał skakać i spojrzał na nią zdziwionym wzrokiem.

– Tara, dlaczego masz takie potężne mięśnie?

– Żeby cię łatwiej podnieść, mój mały klopsiku! – Uniosła chłopca wysoko, polizała po policzku i postawiła z powrotem na ziemi.

– A dlaczego masz taki długi nos?

– Żeby cię lepiej czuć – odparła, wąchając malca. – Śmierdzisz jak brudasek, który potrzebuje kąpieli przed snem! – Zaśmiała się.

– Ale Tara... – Brat gapił się na nią oniemiały. – Dlaczego masz takie żółte oczy...?

– Żeby cię lepiej widzieć. Zwłaszcza jeśli się schowasz i nie położysz do łóżka o czasie, więc nawet nie próbuj!

– A-a... dlaczego masz takie ostre pazury?

– Te? – Spojrzała na długie szpony wyrastające z jej palców. – Żeby się lepiej drapać. Czasami bardzo swędzi mnie futro.

– Ale Tara, dlaczego masz takie ostre zęby?

– A! To łatwe do wytłumaczenia! – Oblizała się. – Żeby cię łatwiej zjeść! – Ryknęła i rzuciła się na Bablu, który ledwo zdążył odskoczyć. – Wylądowała na sofie i prześlizgnęła się po poduszce, na której wcześniej siedział jej brat.

Bablu wymknął się z salonu, podczas gdy Tara rozrywała poduszkę na strzępy. Wyostrzony słuch wilkołaczki z łatwością wychwycił kroki potykającego się dziecka. Uciekł do swojego pokoju!

– Babluuuuu – zawyła. – Gdzieee jeeeeeeesteś?

Przebiegła przez korytarz i z impetem otworzyła drzwi, rozpryskując wokół drewniane wióry. Węszyła w skupieniu.

– Pachnie tu pysznym jedzeniem. Jesteś w szafce? – Wyrwała drzwi szafki. Nikogo tam nie było. – Drogi Bablusiu, odgryzę tylko kilka paluszków. Obiecuję. Masz ich aż dziesięć. Musisz nauczyć się dzielić! Mama zawsze to powtarza. Jesteś TUTAJ? – Zerwała wieko z wielkiego pudła z zabawkami. – Nie, w takim razie pozostaje tylko jedna możliwość. – Wyszczerzyła się szeroko, padła na podłogę i zajrzała pod łóżko.

Braciszek drżał w półmroku, schowany za swoim pluszowym Totoro.

– T-Tara! Nie jedz mnie! Obiecuję, że będę grzeczny!

– To bądź grzecznym chłopcem i wyjdź –
zakpiła.

– Co powiedzą mama i tata, gdy się dowiedzą, że mnie zjadłaś?

– Ojej! Mają tyle dzieci. Czy naprawdę coś się stanie, jeśli jednego zabraknie?

Podniosła łóżko i cisnęła nim o ścianę, a potem skoczyła na braciszka.

Chwilę później zadzwonił dzwonek do drzwi. Tara otworzyła i zobaczyła Tobiasza.

– Cześć! Miło, że przyszedłeś dotrzymać mi towarzystwa. Wejdź, proszę!

Chłopak wszedł do korytarza.

– Dlaczego trzymasz kość?

– A! To tylko zabawka Bablu. – Wyrzuciła za siebie niewielką kość udową.

– Pamiętasz, że prowadziłem badania nad lekiem? – Tobiasz zmienił temat. – Żeby wyleczyć cię na zawsze z wilkołactwa?

– I co, skończyłeś? – Tara klasnęła.

– Tak – oznajmił dumnie, wręczając jej małą buteleczkę. – Oto on. Smak jest raczej okropny, ale obiecuję, że po zażyciu tego już nigdy nie zmienisz się w wilkołaka!

Dziewczyna wypiła łapczywie.

– Rany! Miałeś rację. Naprawdę wstrętne!

– Wybacz... – Tobiasz wyrwał jej butelkę z dłoni. – Nie mogłem patrzeć, jak z dnia na dzień zmieniasz się coraz bardziej w monstrum.

– Wybacz? Co mam ci wybaczyć? – Tara była zdezorientowana. – Au! – Złapała się za brzuch. – Koszmarnie boli! Co było w tym napoju?

– Rtęć.

– Tobiasz, otrułeś mnie!

– Tara! – usłyszeli głos z oddali.

– O nie! Wrócili! To... moja siostra. Muszę posprzątać... pokój Bablu. – Upadła na podłogę. – Ale Tobiasz... Ja... Umieram! Jak mogłeś to zrobić? Myślałam, że mnie kochasz... – Trzęsła się. Cały świat się trząsł.

– Nigdy cię nie kochałem – wyznał chłopak. –
Jesteś po prostu brzydkim... obrzydliwym... dzikim stworem!

– Taaara!

Świat znów zadrżał wokół niej.

Otworzyła oczy. Akila szarpała ją za ramiona.

– Tara! Krzyczysz i rzucasz się przez sen. Tak się nie da spać! Idź na kanapę w salonie!

Tara przetarła oczy. Czy to jej się tylko śniło? Spojrzała na swoje dłonie. Nie ma szponów! Podciągnęła koszulę nocną i dotknęła brzucha. Nie ma futra! Roześmiała się.

– Akila! Nie mam futra na brzuchu!

Siostra spojrzała na nią z wściekłością.

– Ty jesteś jakaś dziwna! Powiedziałam: wypad na kanapę!

Tara odetchnęła z ulgą i zeszła po schodach z poduszką pod pachą. Zatrzymała się przy sypialni Bablu. Nie odważył się zasnąć przy zamkniętych drzwiach, zostawił je uchylone. Był taki słodki, kiedy spał, zawsze na skos łóżka, z jedną nogą na ścianie i kołdrą na podłodze.

Och, Tobiaszu... Pospiesz się i przygotuj to lekarstwo! Zanim będzie za późno...

Rozdział 2

TRENING W JASKINI TROLLA

Cześć, Adam! – Tara weszła do największego pomieszczenia pod opuszczonym domem. – Nareszcie ferie świąteczne!

Zrzuciła plecak i otrzepała się ze śniegu. Padał przez cały grudzień, na zewnątrz było zimno i mokro, ale dzięki wysiłkom trójki przyjaciół jaskinia w ostatnich tygodniach stała się jasna i ciepła.

Zaczęli od zawieszenia lamp naftowych, a potem uszczelnili wejście od ogrodu ziemią i kamieniami. Pozostał tylko mały otwór, którego używali do wchodzenia i wychodzenia. Przykryli go dużą płytą wiórową, aby chronić się przed śniegiem i mrozem.

– Cześć – odpowiedział Adam. – Ale sypie! Wstałem dziś wcześnie i prawie godzinę odśnieżałem ścieżkę przez ogród.

– Wielkie dzięki! Nienawidzę śniegu w butach i jestem kiepska w odśnieżaniu, ale dzisiaj udało mi się tu dotrzeć z łatwością. Będziemy mieć więcej czasu na trening.

Podniosła z ziemi magiczny łuk i kołczan pełen strzał, które dla niej przygotował. Chłopak usiadł obok małego wiaderka z szyszkami.

– Jesteś gotowa?

Wzięła kilka spokojnych oddechów, po czym skinęła głową. Adam rzucił szyszkę w powietrze. Szybkim, płynnym ruchem Tara wyciągnęła strzałę, nałożyła na cięciwę i wypuściła. Strzała trafiła idealnie w szyszkę i przybiła ją do bariery z desek, którą ustawili w tym właśnie celu. Drewno nie niszczyło grotów, w przeciwieństwie do kamiennej ściany jaskini.

– Spróbujmy z dwoma – zaproponował Adam, podrzucając dwie szyszki.

Tara poderwała się i posłała za nimi strzały. Poradziła sobie równie łatwo jak za pierwszym razem.

– Wow, wielki postęp od zeszłego tygodnia!

Następnie wyrzucił w powietrze trzy szyszki, jedną po drugiej. Tara trafiła pierwszą, potem drugą, ale nim zdążyła wycelować w trzecią, ta upadła na ziemię.

– Prawie się udało! – pocieszył dziewczynę. –
Nałożyłaś ostatnią strzałę tuż przed tym, jak szyszka uderzyła w posadzkę. Za kilka tygodni trafisz i trzecią.

– Zobaczymy...

Ćwiczyli przez chwilę, za każdym razem z podobnym rezultatem, aż Tara odłożyła łuk i podeszła do sterty kamyków.

– Wystarczy mi na dziś – stwierdziła. – Teraz twoja kolej!

Adam wstał, w dłoni ściskał miecz. Zamachnął się kilka razy w powietrzu.

– Oglądałem na YouTubie filmy o kendo. To japońska sztuka walki mieczem. Myślę, że nauczyłem się paru sztuczek. – Objął oburącz zdobioną rękojeść, a ostrze skierował pod kątem w górę. Powoli przesuwał stopy po podłodze. –
Tutaj! Idealna równowaga. Jestem gotowy!

– Leci pierwszy! – krzyknęła Tara, rzucając w stronę przyjaciela małym kamieniem.

Chłopak pochylił się i ciachnął magicznym mieczem w dół szybkim ruchem. Kamień rozłupał się na dwie części, które z lekkim stukotem uderzyły o ziemię.

Tara rzucała kamykami coraz szybciej, a Adam wycinał klingą w powietrzu skomplikowane wzory, tam i z powrotem, w górę i w dół, po eleganckich łukach. Kamienie rozpadały się na części jeden po drugim. W końcu jednak chłopak chybił i dostał kamieniem prosto w czoło.

– Au! – Potrząsnął głową. – Wystarczy! Mam dość! – Pocierał bolesnego guza na czole.

– Ups! Przepraszam, chyba się zagalopowałam. Miałeś świetną technikę, więc pomyślałam, że mogę trochę przyspieszyć.

– Tak – przyznał Adam – mam teraz lepszą kontrolę i równowagę niż podczas naszego ostatniego treningu, ale to niewiele pomaga, gdy kamienie lecą na mnie jak pociski z karabinu maszynowego! Nie jestem rycerzem Jedi!

– Przeprosiłam! Zresztą powinieneś dać radę. Co, jeśli następnym razem poleci w twoim kierunku maczuga trolla? Może tolerowanie bólu powinno być częścią treningu?

– Chcesz, żebym włączył to również do twoich ćwiczeń? – zapytał Adam z uśmiechem, kierując miecz w stronę Tary.

– Okej. – Tara podniosła ręce w geście kapitulacji i wybuchnęła śmiechem. – Żadnej nauki znoszenia bólu!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki