Tytuł oryginału: Begin Again

Redakcja: Karolina Wąsowska

Korekta: Renata Kuk

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: ZERO Werbeagentur GmbH

Ilustracja na okładce: FinePic®, München

Copyright © 2016 by Bastei Luebbe AG, Köln

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-682-6

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Christianowi, który wspiera mnie najbardziej

b e g i n  a g a i n 

p l a y l i s t a

Brain – Banks

Waiting Game – Banks

Feel Real – Deptford Goth

Meet You There – Busted

Can’t Break Thru – Busted

Strong – One Direction

Right Now – One Direction

Ocean Avenue – Yellowcard

Breathing – Yellowcard

Irresistible – Fall Out Boy

The Kids Aren’t Alright – Fall Out Boy

Fourth Of July – Fall Out Boy

I Wish You Would – Taylor Swift

New Romantics – Taylor Swift

Red – Taylor Swift

Fearless – Taylor Swift

A Beautiful Lie – Thirty Seconds To Mars

Attack – Thirty Seconds To Mars

Jealous – Nick Jonas

Where Are Ü Now – Jack Ü, Skrillex, Diplo, Justin Bieber

1

White

Wpatrywałam się w nazwisko przy dzwonku. Przechyliłam głowę na bok, uniosłam rękę... i w ostatniej chwili cofnęłam palec. Zacisnęłam usta w wąską kreskę, a dłoń w pięść i w myślach analizowałam wydarzenia minionych dni.

Miałam za sobą wiele tygodni kłótni z rodzicami, tysiąc siedemset trzydzieści sześć kilometrów i dwadzieścia godzin za kierownicą. Przedwczoraj zajechałam do Woodshill, spędziłam dwie noce w zapyziałym schronisku i choć rzeczywiście początkowo kusiło mnie, żeby zawrócić, teraz już odzyskałam jasność myślenia. Bo przecież mi się udało. Jestem tutaj, mimo że zaczęło się zupełnie inaczej, niż to zaplanowałam. Nową ojczyznę obejrzałam sobie dokładnie z daleka. Z internetu znałam już góry i lasy Oregonu, a także kampus uniwersytecki. Wczoraj odbyły się spotkania informacyjne dla studentów pierwszego roku. Potem zajęłam się szukaniem mieszkania, a konkretnie oglądaniem tych, które wcześniej wybrałam w sieci. Najwyraźniej niepotrzebnie, bo na razie wszystkie bez wyjątku okazały się jedną wielką klapą.

Ale przynajmniej byłam już w Oregonie. Byłam wolna.

Tylko dzięki tej myśli przetrwałam minione miesiące. W końcu mogę zacząć własne życie, robić to, na co mam ochotę. W ostatnich dziewiętnastu latach doświadczyłam cholernie dużo ograniczeń. Czasami postrzegałam samą siebie jako ptaka, który tylko na kilka minut w ciągu dnia może opuścić klatkę – po to, żeby zaprezentować wyuczone sztuczki. O ile za sztuczki można uznać robienie dobrej miny na przyjęciach, uśmiechanie się, rozmówki o niczym z nieznajomymi. Jeśli tak, jestem prawdziwą artystką. Albo ptakiem z mocno podciętymi skrzydłami.

Pozory zawsze znajdowały się na samym szczycie priorytetów moich rodziców. Miałam elegancko podcięte i rozjaśnione włosy, nosiłam doskonale skrojone ciuchy od najlepszych projektantów, a do tego na zawołanie potrafiłam olśniewająco się uśmiechnąć. Zawsze musiałam być doskonała – a przynajmniej sprawiać takie wrażenie. I dlatego pierwszą rzeczą, którą zrobiłam jako studentka (poza spakowaniem kilku kartonów), była wizyta u fryzjera, żeby pozbyć się burzy blond włosów. Teraz moją twarz okalały ciemne pazurki. Po raz pierwszy od lat pozwalałam włosom układać się naturalnie – mama nie potrafiła zaakceptować, że niesfornie falują. Była wściekła, że odziedziczyłam je po tacie.

Przez wiele lat co cztery tygodnie ciągnęła mnie do jednego z tych eleganckich salonów fryzjerskich, w których patrzą na ciebie krzywo, gdy odrosty są dłuższe niż pół centymetra. Upierała się, że muszę farbować włosy na miodowy blond, bo dzięki temu moje oczy – nietypowej barwy, szarozielone – stają się bardziej wyraziste. Już jako mała dziewczynka wstawałam wcześniej niż moi rówieśnicy i mocowałam się z prostownicą, aż włosy okalały mi twarz prostymi, jedwabistymi pasmami.

Teraz z tym koniec. Nigdy więcej nie pozwolę, by ktokolwiek, a już na pewno nie moja matka, mówił mi, jak mam się czesać i jakiego koloru mają być moje włosy!

Teraz, sięgające zaledwie do ramion, ilekroć łaskotały mnie w szyję, przypominały mi o świeżo odzyskanej wolności. Nowa fryzura była pierwszym krokiem i choć zabrzmi to banalnie, naprawdę poczułam się jak nowa osoba.

Niestety, podczas szukania mieszkania nie na wiele mi się to zdało. W ogóle nie ubiegałam się o miejsce w akademiku. Nie uśmiechała mi się perspektywa, że pewnego ranka obudzę się i zobaczę przed sobą mamę, która lustruje wszystko gniewnym wzrokiem. Choćby dlatego wolałam wynająć sobie pokój w mieszkaniu stosunkowo blisko kampusu – zakładałam, że tam nie znajdzie mnie tak szybko. W ciągu dwóch ostatnich dni z przykrością stwierdziłam jednak, że sytuacja znacznie się skomplikowała.

Abstrahując od tego, że znalazłam zaledwie kilka pokoi dostępnych od dnia, w którym będę musiała wymeldować się ze schroniska, wszystkie potencjalne miejscówki okazały się jedną wielką katastrofą.

W pierwszym mieszkaniu, które oglądałam, właściciela bardziej niż moje nałogi interesował rozmiar mojego biustu. Do tej pory wzdrygam się na samo wspomnienie tamtego obleśnego typa.

Choć młoda matka z innego lokalu była od niego właściwie niewiele lepsza – na odległość cuchnęła papierosami i alkoholem i chciała, żebym była nie tylko jej współlokatorką, ale przede wszystkim opiekunką do dziecka. W szóstym z kolei mieszkaniu powitała mnie para, która nic sobie nie robiła z mojej obecności i dobierała się do siebie bezwstydnie. A w pozostałych kwaterach albo panował niewyobrażalny bałagan, albo królował grzyb. W sumie nie wiem dlaczego, ale sądziłam, że szukanie lokum będzie o wiele łatwiejsze.

Pewnie właśnie dlatego tak trudno było mi przycisnąć dzwonek ostatniego mieszkania. Literki były podświetlone, niemal wżerały mi się w siatkówkę.

White.

To moja ostatnia szansa. Nie znalazłam więcej ogłoszeń o pokoju do wynajęcia. Jeśli nie będę mogła się tu wprowadzić na początku przyszłego tygodnia, wyląduję na ulicy. Na początku semestru wszystkie oferty znikają jak ciepłe bułeczki. A ceny rosną bezustannie. Siedem nocy w schronisku, w pokoju dwunastoosobowym, już i tak kosztowało mnie majątek. Na moim koncie była jeszcze co prawda spora sumka, ale nie zamierzałam wydać tych pieniędzy na obskurny pokój z jedenastką współlokatorów i koedukacyjne łazienki.

Rozpaczliwie potrzebowałam tego mieszkania, a jeśli go nie wynajmę, rozpocznę studia albo na parkowej ławce, albo w moim malutkim samochodziku. Nie było mowy, żebym wróciła do Denver. Rezygnacja w ogóle nie wchodziła w grę. Znajdę sobie dach nad głową, choćby nie wiem co, a jeśli w imię tego czeka mnie kilka nocy pod gołym niebem – trudno. Obym tylko nie musiała wracać do Denver.

Zaczerpnęłam głęboko tchu i dotknęłam palcem przycisku dzwonka. Czekałam, aż mi otworzą, i wciągałam w płuca ciepłe wieczorne powietrze. Niemal nie czułam napięcia narastającego w piersi.

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…

Liczyłam w myślach i z całej siły zaciskałam powieki.

Aż w końcu rozległ się szczęk otwieranych drzwi. Po raz ostatni odetchnęłam głęboko i pchnęłam drzwi.

Pan K. White – nadal nie wiedziałam, jak ma na imię – uprzedzał, że mieszkanie znajduje się na drugim piętrze, po lewej stronie. Jeszcze nie zdążyłam wejść na pierwszy stopień, a usłyszałam, jak gdzieś nade mną otwierają się drzwi, a zaraz po tym rozległy się stłumione szepty, coraz wyraźniejsze, w miarę jak wchodziłam na górę.

– Masz mój numer telefonu – wymamrotała kobieta.

Chrząknięcie.

– Wiesz przecież, że…

– Tak, wiem, nie chcesz się wiązać. Bardzo jasno dałeś mi to do zrozumienia.

W następnej chwili rozległo się coś jakby cmoknięcie. Nadstawiłam ucha. Tak, na sto procent na górze ktoś się całował. Nie zdążyłam się rozejrzeć, a na schodach rozległy się kroki. Nie zorientowałam się nawet, że stanęłam w miejscu. Ruszyłam dalej, wbiłam wzrok w czarny lakier na palcach u stóp i sandałki ze srebrnymi paseczkami. Należały do nielicznych rzeczy, które zabrałam z domu. Na niektórych drobiazgach zależało mi bardziej, niż sama przed sobą chciałam przyznać.

Ciche westchnienie kazało mi podnieść głowę. W biegu zerknęłam na dziewczynę, która prawdopodobnie wyszła z tego samego mieszkania, które zaraz obejrzę. Nie patrzyła na mnie, szła przed siebie z rozmarzonym uśmiechem na twarzy. Sądząc po rumieńcu na policzkach i zmierzwionych włosach, jeszcze przed chwilą zajmowała się czymś zupełnie innym. O rany.

Ze zmarszczonym czołem pokonałam ostatnie schodki. Pan White był ciągle niewidoczny. Z wahaniem szłam korytarzem i rozglądałam się na boki. Po lewej stronie jedne drzwi były leciutko uchylone. A więc to zapewne tutaj.

Pchnęłam drzwi i niezdecydowana zatrzymałam się na progu.

W przedpokoju panował porządek. W szafie wisiało kilka marynarek, poniżej dostrzegłam kilka par butów, głównie sportowych, ale było też obuwie górskie i motocyklowe. Uniosłam brwi w zdumieniu. Różne rodzaje butów sugerowały dość szerokie zainteresowania. Zebrałam się na odwagę, przekroczyłam próg i znalazłam się w wąskim przedpokoju.

Na widok jasnego linoleum odetchnęłam z ulgą. Wreszcie nie wykładzina. Pospiesznie zsunęłam sandałki i postawiłam obok pozostałych butów. Jeśli ostatnie dni czegoś mnie nauczyły, to właśnie tego, że to robi dobre wrażenie, ale przy brudnej wykładzinie lepiej to sobie darować.

– Sorry, stary! – rozległ się stłumiony głos z pokoju przy samym korytarzu. – Przez godzinę usiłowałem ją spławić, nie wychodząc przy tym na kompletnego dupka. Ale niektóre za żadne skarby nie łapią aluzji…

O Jezu. Zanosi się na miłego typka, nie ma co.

Głos przybierał na sile.

– Nie spodziewałem się, że będziesz chciał tak szybko obejrzeć pokój, ale super, że udało nam się zgrać terminy.

Słyszałam, że jest coraz bliżej. Jego stopy uderzały o linoleum.

– Nawet słowem nie pisnę, gdy sprowadzisz sobie jakąś laskę. Pod warunkiem że…

W drzwiach stanął pan White. I nie tylko jemu opadła szczęka.

Głośno wciągnęłam powietrze w płuca.

Pierwsze, co zauważyłam, to jego klatkę piersiową i goły, umięśniony brzuch. Drugie – tatuaże. Odruchowo przechyliłam głowę i śledziłam wzrokiem wzory na śniadej skórze. Szkoda, że nie miałam okularów na nosie. Napisy na ramionach były właściwie nieczytelne. Nie miałam pojęcia, co symbolizują pierścienie otaczające jego bicepsy.

Matko Boska.

Odchrząknął i tym samym wyrwał mnie z oszołomienia.

– Czego tu chcesz, do cholery?

Przyglądałam mu się zdumiona. Niewiele starszy ode mnie, może o rok lub dwa. Ciepłe, karmelowe oczy, zarost na policzkach i włosy, dłuższe na czubku głowy, krótkie po bokach.

W końcu odzyskałam głos.

– Przyszłam obejrzeć mieszkanie. Byliśmy na dzisiaj umówieni, mejlowo – paplałam za szybko. Za nerwowo.

Pan White – w myślach nadal się tak do niego zwracałam, choć jednocześnie miałam świadomość, że to totalna głupota – no więc pan White przechylił głowę i mierzył mnie podejrzliwym wzrokiem.

– A. Harper – mruknął pod nosem, aż w końcu coś chyba do niego dotarło. Kolejny raz omiótł mnie wzrokiem i nagle spochmurniał. Powoli pokręcił głową. – Nie.

Nie? Jak to: nie? Zaskoczona, odwzajemniłam jego krytyczne spojrzenie i już miałam mu odpowiedzieć, gdy powtórzył:

– Nie.

– Nie? Ale co to ma znaczyć? – Skrzyżowałam ręce na piersi. – Naprawdę korespondowaliśmy.

– Zaszło nieporozumienie. Nie możesz tu zamieszkać – stwierdził, odwrócił się na pięcie i oddalił w kierunku… Nie miałam zielonego pojęcia, w kierunku czego się oddalił, w końcu przecież jeszcze wcale nie widziałam tego cholernego mieszkania! – Sama się przekonasz – rzucił jeszcze przez ramię.

Znowu opadła mi szczęka. Zaniemówiłam.

Koleś najzwyczajniej w świecie sobie poszedł. Zostawił mnie samą w przedpokoju. Nie dał mi najmniejszej szansy. Nie zdążyłam wygłosić nawet jednego słowa z przygotowanej przemowy. W ciągu minionych czterdziestu ośmiu godzin spotkało mnie wiele przykrości, ale to… To już szczyt wszystkiego.

Czułam, jak strzela mi bezpiecznik głowie. Z mojego gardła wyrwał się pisk wściekłości. Ruszyłam za panem White’em.

– Ej! – wrzasnęłam i wpadłam do pokoju, jak się okazało, jasnego, przestronnego saloniku. Dupek zatrzymał się w pół kroku i odwrócił do mnie. Zmarszczył brwi, zdenerwowany. – Nie możesz mnie wyrzucić, póki nie pokażesz mi mieszkania!

W ciepłym karmelu pojawiło się zdumienie, które zupełnie nie pasowało do zimnej postawy.

– Ależ oczywiście, że mogę! – Skrzyżował ręce na piersi i tym sposobem dostrzegłam kolejne napisy na jego ramionach. I znowu niemal słyszałam w uszach oburzone sapanie matki, które wyrywało jej się z piersi, ilekroć widziała coś, co uważała za szczyt okropieństwa.

– Nie ma mowy! Umówiliśmy się mejlowo, do jasnej cholery! Zaprosiłeś mnie na oglądanie mieszkania i teraz chcę przynajmniej zobaczyć ten pokój i mieć szansę spróbować cię przekonać, że byłabym świetną współlokatorką! – Ze wszystkich sił starałam się nie prychać, ale nie bardzo mi się to udawało.

Dupek uniósł brew i spojrzał na mnie z pogardą.

– Jak powiedziałem, zaszło nieporozumienie. Myślałem, że jesteś facetem, ale najwyraźniej się myliłem. – I znowu otaksował mnie wzrokiem od stóp do głów. – Szukam współlokatora, nie współlokatorki. – Ostatnie słowo niemal wypluł.

Lampki alarmowe w mojej głowie zapalały się już właściwie co sekundę. Poprzednie wizyty w mieszkaniach do wynajęcia były trudne, ale ta biła wszystko na głowę.

– Masz pojęcie, co przeszłam w ciągu ostatnich dwóch dni? – zaczęłam i czułam, jak przyspiesza mi puls. – Pierwszy potencjalny współlokator pytał mnie o rozmiar miseczki stanika. Siedział w kuchni w samym podkoszulku. Bardzo brudnym podkoszulku. Trzykrotnie usłyszałam, że część czynszu stanowią usługi seksualne, raz miałam robić też za nianię, a dwukrotnie w ostatniej chwili czmychnęłam, zanim potencjalni współlokatorzy bzyknęli się na moich oczach! – krzyczałam teraz, ale nie zadałam sobie trudu, by mówić ciszej. Nie mogłam zapanować nad falą słów, tak bardzo facet wyprowadził mnie z równowagi. Gdybym wiedziała, gdzie w tym cholernym mieszkaniu jest kuchnia, pobiegłabym tam, chwyciła patelnię i zdzieliła dupka w łeb, tak samo, jak robiła to disnejowska wersja Roszpunki. – Oglądałam pokoje o ścianach czarnych od grzyba. W mieszkaniach tak zaśmieconych, że nie widać podłogi. Poważnie, nie wiedziałam, czy mam pod stopami dywan, czy coś innego. W mieszkaniach, gdzie tak waliło trawą, że od samego zapachu można odlecieć. – Podeszłam o krok bliżej, wyprostowałam ramiona. – Początek w Woodshill był fatalny. Więc nie mów mi, że mam spadać. Chcę obejrzeć ten cholerny pokój!

Teraz w jego wzroku nie było już ironii, tylko obojętność. Jakbym marnowała sekundy jego bezcennego czasu.

– I właśnie dlatego nie chcę współlokatorki – odparł z niezmąconym spokojem. – Spokojnie mogę sobie darować wieczną paplaninę i emocjonalne huśtawki.

Adrenalina buzowała mi w żyłach do tego stopnia, że aż drżały mi barki. Chyba rzeczywiście nie było najlepszym pomysłem zwierzanie się dupkowi z moich problemów, ale czasami usta zamykały mi się dopiero wtedy, kiedy już wszystko z siebie wyrzuciłam.

– Skończyłaś już czy muszę dalej tego słuchać? Bo jeśli tak, wolałbym się najpierw ubrać – zauważył spokojnie, co jeszcze bardziej wyprowadziło mnie z równowagi.

– Super – syknęłam, odwróciłam się na pięcie… i mało brakowało, a potknęłabym się o stojącą tam lampę. Zaklęłam. Głośno. I wtedy usłyszałam jego śmiech za plecami. Był mroczny, co akurat spodobałoby mi się w każdym innym facecie, ale na pewno nie w tym aroganckim, zarozumiałym dupku. Kiedy wychodziłam, słyszałam jeszcze, jak rozdzwonił się jego telefon. Jako dzwonek miał ustawioną piosenkę zespołu Fall Out Boy.

Czyli dupek ma nawet niezły gust muzyczny. Znowu miałam ochotę prychać jak rozjuszona kotka. Może powinnam sprawić sobie kociaka; z żadnym zwierzęciem nie czułam do tej pory takiej więzi.

Pod powiekami paliły mnie łzy wściekłości. Niezdarnie wkładałam sandałki. Nie chciałam wracać do Denver, do życia sztucznego jak plastik. Wszystko było tam na pokaz, fasadą, którą matka wznosiła wedle swojej wizji. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero przed trzema laty, tamtego dnia, gdy na własnej skórze się przekonałam, jak daleko była gotowa się posunąć. Gdy moja wiara w nią najpierw zadrżała w posadach, a potem bezpowrotnie legła w gruzach.

Wydawało mi się, że mama zawsze mnie ochroni. Ona jednak koncentrowała się tylko na pozorach i budowała kolejne kłamstwa, których nie byłam w stanie udźwignąć. Od tego czasu już nic nie było jak dawniej.

Z trudem przełknęłam ślinę i usiłowałam pozbyć się ponurych myśli.

Ponieważ ręce drżały mi ze zdenerwowania, tym razem dłużej trwało, zanim zdołałam zapiąć sprzączkę sandałka. Jak przez mgłę docierał do mnie głos dupka. Chyba rozmawiał z kimś przez telefon. Po chwili zaklął siarczyście.

Znowu usłyszałam odgłos jego kroków na linoleum. Wyszedł do przedpokoju. Czemu wybrałam akurat te sandały? Vansy lepiej się nadają do szybkiego zdejmowania i zakładania.

– Ej! – usłyszałam za plecami jego głos. Zostawiłam prawy sandał w spokoju i wyprostowałam się powoli.

– Co jest? – warknęłam i spojrzałam na niego gniewnie.

Zdążył tymczasem włożyć niebieską koszulkę, która opinała jego klatkę piersiową. Znowu skrzyżował ręce na piersi i przyglądał mi się spod ściągniętych brwi.

– Drugi potencjalny lokator właśnie się wycofał – oznajmił i podniósł rękę z telefonem.

– Aha – mruknęłam obojętnie i szukałam w torebce kluczyków do samochodu.

Odetchnął głęboko i tak długo uderzał stopą w podłogę, że w końcu musiałam na niego spojrzeć.

– Obowiązują pewne zasady – zaczął po dłuższej chwili. Przyglądał mi się badawczo spod zmrużonych powiek, jakby chciał prześwietlić mnie wzrokiem.

– Jakie niby zasady, jeśli wolno zapytać? I à propos czego? – Naprawdę traciłam cierpliwość. Chciałam już uciec do hostelu i tarzać się w nieszczęściu, aż osiągnę dno dna i wtedy znajdę w sobie dość siły, by szukać nowych ogłoszeń. Ale akurat w tej chwili mogłam sobie darować mądrzenie się wrogo nastawionych dupków.

– Obowiązujące w tym mieszkaniu. Jeśli chcesz tu zamieszkać, musisz ich przestrzegać. – Wykonał gest, który zapewne miał być zapraszający, i wrócił do saloniku. Jasne, bo teraz za nim polecę.

– Mam w nosie twój zakichany pokój! – zawołałam za nim, schyliłam się i w końcu zapięłam drugi sandałek.

Zajrzał do przedpokoju, przeczesał włosy palcami.

– Posłuchaj, potrzebne mi są te pieniądze i nie mam ochoty dalej szukać współlokatora. Ciągle ktoś się wycofuje.

– Ciekawe dlaczego – prychnęłam.

Puścił ten komentarz mimo uszu.

– A tobie zależy na lokum. Więc daruj sobie fochy i obejrzyj pokój.

Otwierałam usta, żeby się odciąć, ale dupek już zniknął w saloniku. Nie czekał na moją reakcję.

Właściwie najchętniej wybiegłabym z powrotem na korytarz, dramatycznie trzaskając za sobą drzwiami, ale zamiast tego wstrzymałam oddech. Szczerze mówiąc, już przedpokój i salonik były o wiele ładniejsze niż we wszystkich mieszkaniach, które obejrzałam wczoraj i dzisiaj, i z całą pewnością wolałabym świętować początek semestru tutaj, a nie na ławce w parku. Co mi szkodzi rzucić okiem na pokój? Nieważne, że koleś jest nie do zniesienia – dzisiaj już tyle razy chowałam dumę do kieszeni, że jeden raz więcej mi nie zaszkodzi.

– Dobra. – Nie zadałam sobie trudu, by ponownie zdjąć sandały, tylko od razu weszłam do saloniku. Teraz, kiedy się w końcu uspokoiłam, mogłam w pełni docenić jego wystrój: wielka kanapa w kształcie litery „u”, z mnóstwem poduszek, zajmowała środek pomieszczenia. Za nią dostrzegłam dwuskrzydłowe drzwi na, jak się domyślałam, balkon. Po prawej stronie mieściła się kuchnia z wysokim kontuarem i dużym blatem.

– Salonik już widziałaś, tam jest kuchnia, a tu łazienka – tłumaczył dupek, gdy szliśmy przez pokój. Skinął przy tym ręką w kierunku na wpół otwartych drzwi. Mignęły mi błękitne kafelki i wielka wanna. W końcu stanęliśmy przed ostatnimi drzwiami. – No dobra. Pokój nie jest specjalnie duży, ale na pewno lepszy niż przytułek.

Nacisnął klamkę.

Weszłam do środka, wstrzymując oddech.

Był rzeczywiście mały. Może trzynaście metrów kwadratowych, ale beżowe ściany i okno, przez które wpadały ostatnie promienie słońca, sprawiały, że wydawał się większy. Od pierwszej chwili było widać, że nikt już tu nie mieszka; poza biurkiem, białym obrotowym krzesłem, regałem na książki i łóżkiem w pokoju nie było nic. Na widok poplamionego materaca zmarszczyłam nos. Wolałam nie wiedzieć, co tu się działo.

– Spokojnie, Ethan zabierze swoje łóżko. – Pajac wskazał głową wspomniany mebel. – Biurko i regał możesz przejąć, jeśli chcesz.

Skinęłam głową i z trudem oderwałam wzrok od posłania. Także ten pokój wyłożono jasnym linoleum. Zadarłam głowę i przeczesywałam wzrokiem kąty sufitu, w poszukiwaniu choćby najmniejszego zacieku i pleśni, ale wszystko wydawało się w porządku.

Tu mogłabym się uczyć. A kiedy już zniknie to łóżko, wstawię sobie rozkładaną sofę, żeby zaoszczędzić trochę miejsca. Oczami wyobraźni widziałam już śliczną narzutę, którą będę ją przykrywała. I lampki, sznury lampek! Ten pokój aż się prosił o sznury lampek!

Mama ich nie znosiła, jej zdaniem były tandetne i nigdy nie pasowały do jej starannie zaprojektowanych wnętrz. Poza tym zawsze powtarzała, że jestem za stara na taką dziecinadę, a kiedy raz potajemnie kupiłam sobie sznur światełek za własną tygodniówkę, kazała pokojówce natychmiast je zdjąć.

O tak, rozwieszę tu sznury światełek. I wypełnię pokój drobiazgami, których dawniej nie mogłam mieć, bo nie spełniały wymagań mamy.

Tak samo jak nie spełniłby ich ten koleś, przemknęło mi przez myśl. Na sam jego widok pewnie dostałaby zawału serca. Albo torsji. Na tę myśl zachciało mi się śmiać.

– Biorę – zdecydowałam bez wahania. Odwróciłam się i przez chwilę przyglądałam jego ponurej minie, a potem przesunęłam wzrok na wytatuowane napisy na jego ramionach i… o tak, mama na pewno na miejscu padłaby trupem. A to stanowiło kolejną zaletę tego mieszkania, poza faktem, że miałabym dach nad głową.

– Jeszcze nie wiesz, jakie obowiązują zasady – zaczął groźnie, ale dostrzegłam w jego wzroku coś jakby błysk rozbawienia.

– Dawaj – rzuciłam i kolejny raz obróciłam się wokół własnej osi. W żadnym z poprzednich pokoi nie doświadczyłam tego, co w tej chwili. Czułam instynktownie, że tutaj będzie mi dobrze, nieważne, jakich zasad będę musiała przestrzegać. Koleś Żadna-Laska-Nie-Wpakuje-Mi-Się-Do-Chaty powoli podszedł do biurka. Oparł się o nie, cały czas z rękami skrzyżowanymi na piersi. Jego postawa wydawała mi się już nie prowokująca, tylko zwyczajnie obronna.

– Po pierwsze – zaczął i uniósł jeden palec – nie zawracasz mi głowy swoimi sprawami. Mam w nosie, co u ciebie słychać, więc nie narzucaj mi swojego towarzystwa! Nie będzie żadnych wieczorków z plotkami na mojej kanapie, o tym, co leci w telewizji decyduję ja, a ty nigdy nie przychodzisz do mnie zalana łzami i nie wypłakujesz mi się na ramieniu.

– Chyba dam radę – odparłam chłodno.

– Po drugie – ciągnął niewzruszony – trzymasz buzię na kłódkę, kiedy sobie kogoś tu sprowadzam. Nie życzę sobie żadnych wymówek i wyrzutów we własnym mieszkaniu. I nie chcę się przed nikim usprawiedliwiać.

– Jest mi wszystko jedno, co robisz i z kim – odparłam szybko, ale jednocześnie zerknęłam sceptycznie w kierunku drzwi. Co prawda jego pokój znajdował się po drugiej stronie mieszkania, ale możliwe, że dupek bardzo hałasuje. Zmarszczyłam czoło. Obym nie wiedziała, kiedy zabierał się do rzeczy.

– A po trzecie… – Oderwał się od biurka, podszedł do mnie bardzo blisko. Był ode mnie wyższy o dobrych kilka centymetrów, tak że musiałam odchylić głowę do tyłu, żeby odwzajemnić mroczne spojrzenie jego karmelowych oczu. – Mam w nosie, jak super wyglądasz w tych szortach.

Czułam, że rumieniec wypełza mi na policzki, ale nawet nie mrugnęłam okiem.

– Nie ma mowy, żebyśmy wylądowali w jednym łóżku, więc nie łudź się, że do czegoś dojdzie, jasne?

Czułam, jak opływa mnie jego niski głos, jego oddech łaskotał mnie w ucho. Natychmiast poczułam łaskotanie w żołądku i nie miało ono nic wspólnego z głodem, który powoli dawał mi się we znaki. Pachniał bardzo przyjemnie – korzennym żelem pod prysznic i miętą. Wobec jego nagłej bliskości chwilę trwało, zanim zrozumiałam, co przed chwilą powiedział.

– Bardzo mi przykro, jeśli urażę twoje ego – odparłam sucho – ale jeśli chodzi o niegrzecznych chłopców, już wiele lat temu odrobiłam swoją lekcję. – To akurat prawda. Nie miałam najmniejszego zamiaru w najbliższej przyszłości pakować się w cokolwiek z jakimś chłopakiem.

Tego się nie spodziewał. W jego oczach błysnęło zdumienie, zaraz jednak przetarł twarz dłonią i cofnął się o krok.

– W takim razie serdecznie witamy w Casa de White. – Wyciągnął do mnie rękę. – Jestem Kaden.

W pierwszej chwili zbił mnie z tropu, potem otworzyłam szeroko oczy i aż podskoczyłam z radości.

– Czy to znaczy, że dostanę ten pokój? – pisnęłam.

Kaden się skrzywił.

– Właśnie złamałaś zasadę numer jeden.

Natychmiast przestałam skakać i zniżyłam głos do poziomu znośnego dla ludzkiego ucha.

– Przepraszam. Allie. – Wypowiadałam nowe imię bez mrugnięcia okiem, pewnie dlatego że przedstawiałam się nim już w innych potencjalnych mieszkaniach.

Uścisnęliśmy sobie dłonie. Ręka Kadena była ciepła i szorstka. Nie spodziewałam się, że jego dotyk przeszyje mnie jak błyskawica, dotrze aż do żołądka.

Ani motyli w brzuchu, gdy Kaden delikatnie kreślił kciukiem kółka na grzbiecie mojej dłoni. Natychmiast wyrwałam rękę i spojrzałam na niego gniewnie.

– Chciałem się tylko upewnić, że zrozumiałaś zasadę numer trzy. – Z uśmieszkiem wbił dłonie w kieszenie spodni.

Prychnęłam pogardliwie. Był przystojny, fakt, ale bez przesady, nie tak, że nie sposób mu się oprzeć. Jego tak zwane zasady były śmieszne i zbędne. Odruchowo rozcierałam grzbiet dłoni, żeby pozbyć się łaskotek. Cholera, czemu miał takie ciepłe dłonie.

– Kiedy mogę się wprowadzić?

Kaden wzruszył ramionami i odwrócił się do drzwi.

– Jak wpłacisz pierwszy czynsz i połowę kaucji.

Taniec radości wykonałam, dopiero kiedy wyszedł z pokoju.

2

O rany. Jakie. One. Są. Słodkie! – Okrągłe oczka Dawn powiększyły się jeszcze bardziej, kiedy wypatrzyła w naszym wózku z zakupami łańcuchy światełek. Tymczasem doszłyśmy do regału z narzutami, ale wielkie kwiatowe wzory, które atakowały mnie ze wszystkich stron, sprawiały, że z niesmakiem marszczyłam nos. Po raz ostatni dotknęłam dłonią grubego materiału, a potem odwróciłam się do nowej przyjaciółki.

Dawn poznałam podczas zajęć wprowadzających. Obie zjawiłyśmy się zdecydowanie za wcześnie i czekając, zaczęłyśmy rozmawiać – zrządzenie losu, byłam tego pewna. To nie mogło być nic innego. Dawn też była nowa. Co prawda nie przyjechała do Woodshill, żeby uciec przed rodziną, uciekła jednak przed byłym chłopakiem, który zdradził ją po sześciu latach związku. Musiała wyjechać i teraz razem stałyśmy w sklepie Target, szukając ozdób do naszych pokoi. Dwugodzinna jazda do Portland dobrze zrobiła nam obu, poza tym dzięki temu mogłyśmy lepiej zapoznać się z okolicą Woodshill.

– Weź tę w kwiaty – zaproponowała i skręciła w kolejną alejkę. – Albo tę różową!

Chwilę później jej kasztanowa czupryna wyjrzała zza regału z lampami. Prawdopodobnie wspięła się na palce, wydawało się, że wyciąga szyję na całą długość.

Rozglądałam się dokoła. Bardzo mi zależało na tym, żeby urządzić pokój po swojemu, a narzuty w kwiaty nie były w moim stylu. Choć lubiłam kobiece rzeczy, wolałam skromniejsze wzory.

Szłam dalej. Dawn pokazywała mi kolejne lampy i pytała o zdanie. Na końcu regału wypatrzyłam beżową narzutę o grubym splocie, wykończoną frędzlami.

– Co powiesz na to? – zawołałam i podniosłam narzutę. Dawn wychyliła się zza zakrętu, niosąc nocną lampkę z różowym abażurem.

– Skromna i ładna. Pasuje do pozostałych rzeczy – orzekła i podniosła lampę. – A to?

Nawet z tej odległości widziałam brokat na abażurze.

– Wygląda, jakbyś zwinęła ją z działu dziecięcego!

Dawn uśmiechnęła się i włożyła lampę do naszego koszyka.

– Skąd wiedziałaś?

Kaden zapewne dostałby szału, gdybym przyszła do domu z czymś takim. Z drugiej strony – nie jego sprawa, jak urządzam swój pokój.

Spędziłam w hostelu jeszcze cały tydzień, zanim Kaden w końcu wręczył mi klucze do mieszkania. Poprzedni najemca potrzebował więcej czasu, żeby zabrać swoje łóżko. Ale wreszcie nadszedł ten dzień: dzisiaj zamieszkam w swoim nowym pokoju. Rano, kiedy Kaden przekazywał mi klucze, nadal wydawał się niezadowolony. Jakby już żałował swojej decyzji. No, ale to jego problem, nie mój. Zresztą chwilę później wyruszyłam z Dawn na zakupy, żeby po raz pierwszy samej wybrać wyposażenie swojego pokoju. Już w liceum zaczęłam oszczędzać, odkładając pieniądze, które dostawałam za korepetycje albo na urodziny czy z innych okazji od krewnych. Dzięki temu było mnie stać na wszystko, co teraz wkładałam do koszyka. Miałam też konto oszczędnościowe, które założyła moja mama, ale po te pieniądze sięgałam tylko w ostateczności. Albo kiedy płaciłam za najbardziej podstawowe rzeczy, na przykład czesne. Jakkolwiek było, wpłacała te pieniądze w jakimś celu. Robiło mi się niedobrze, kiedy myślałam, dlaczego te pieniądze w ogóle były do mojej dyspozycji. Moja matka naprawdę wierzyła, że uda jej się mnie przekupić i kilka banknotów wystarczy, żebym zapomniała, co się wydarzyło. Ale była w błędzie. Mimo że byłam nieprzekupna, wydanie części matczynych pieniędzy to mała zemsta, na którą mogłam sobie pozwolić.

Odetchnęłam głęboko i skupiłam się całkowicie na zakupach.

– Potrzebne ci biurko? – zapytała Dawn, kiedy skręciłyśmy w kolejną alejkę. Zatrzymała się przy rozkładanym stole i przyglądała mu się z namysłem. Chwyciła za blat i ciągnęła tak długo, aż mechanizm zaskoczył i stół się rozłożył. Dawn sapnęła i już wydawało się, że straci równowagę, jednak po chwili wzięła się w garść i patrzyła na swoje dzieło spod zmrużonych powiek.

– Nie, poprzednik zostawił biurko i regał. Kaden stwierdził, że jeżeli ich nie chcę, mam się sama tego pozbyć. – Przewróciłam oczami. – Na szczęście w końcu zabrał łóżko. Wyglądało naprawdę okropnie.

Dawn uniosła brew.

– Koleś wydaje się naprawdę cudowny.

– Cóż, „cudowny” to nie jest pierwsze słowo, które przychodzi mi na myśl – przyznałam. Miałam nadzieję, że wszystko się ułoży. Nie uśmiechała mi się perspektywa kolejnego polowania na mieszkanie. Poprzednie poszukiwania były okropne. Współczułam wszystkim, którzy podobnie jak ja musieli zaliczyć frustrujący maraton oględzin.

Postanowiłam, że będę idealną współlokatorką. Taki przynajmniej był plan. Kaden nie będzie miał żadnego powodu, żeby chcieć mnie wyrzucić.

– Żałuję, że nie dostałam miejsca w akademiku – westchnęła Dawn i oparła się łokciami na niskim stoliku, co było możliwe tylko dlatego, że sama była drobniutka. Była niska i szczupła, jednak w przeciwieństwie do mnie miała kobiece kształty. – Mogłybyśmy zamieszkać w jednym pokoju.

– Szkoda – przyznałam i pchnęłam wózek dalej. Był już pełen – poduszki, narzuta, mięciutki chodnik, łańcuchy światełek i mnóstwo innych dekoracyjnych drobiazgów. Jednak już na pierwszy rzut oka było widać, co należy do każdej z nas. Dawn była jak rajski ptak i tak samo miał wyglądać jej pokój, podczas gdy ja preferowałam pastele i jako podstawowy kolor wybrałam odcień przywodzący na myśl lody waniliowe.

– Moja współlokatorka to wredna małpa – ciągnęła Dawn. – Mieszkamy razem od zaledwie dwóch tygodni, a już sprowadziła sobie trzech różnych kolesi! Za każdym razem chce mnie stamtąd wyrzucić! Rozważam, czy w ramach protestu nie zawalić roku! Ale poważnie, chciałabyś, żeby twój współlokator uprawiał seks na twoich oczach?

Skrzywiłam się odruchowo. Jej słowa uruchomiły w mojej wyobraźni wizje, których wolałam nie oglądać. No dobra, musiałam przyznać, że Kaden nie był brzydki. Umięśnione ramiona świadczyły o tym, że uprawia sport. Do tego czarne linie tatuaży na bicepsach i litery…

Stanowczo odepchnęłam od siebie wspomnienie jego nagiej, spoconej skóry.

– Nie, wcale bym tego nie chciała. Poza tym tu chodzi o coś innego – powiedziałam w końcu.

Najwyraźniej milczałam zbyt długo, bo przyjaciółka najpierw spojrzała na mnie badawczo, a potem uśmiechnęła się szeroko, aż pogłębiły się dołeczki w jej policzkach.

– Tak? Co innego? – podchwyciła i znacząco poruszyła brwiami.

Też uniosłam brew.

– Tak. Jakby nie było, nie dzielimy pokoju i nie muszę obserwować wszystkiego z bliska.

Dawn nagle chwyciła poduszkę z wózka i uderzyła mnie. Odskoczyłam ze śmiechem.

– To nie jest zabawne! – Odłożyła ją i z westchnieniem ukryła twarz w dłoniach. – Naprawdę. Zwłaszcza że właściwie zawsze bez trudu znajduje nowego chłopaka. No, w końcu jesteśmy w Woodshill! Kto by pomyślał, że w takiej dziurze znajdzie się tylu seksownych facetów?

Musiałam przyznać jej rację. Akurat teraz, na początku semestru, co chwila natykałyśmy się na chłopaków w naszym wieku – jedna z zalet miasta uniwersyteckiego. Same ciacha, jak okiem sięgnąć.

– Możemy zawrzeć umowę – zaproponowałam i objęłam Dawn ramieniem.

Zerknęła na mnie spomiędzy palców. W orzechowych oczach błysnęło zainteresowanie.

– Słucham.

– Ilekroć będziesz miała problem ze współlokatorką, przyjdziesz do mnie. Nie jest to co prawda idealne rozwiązanie, znasz zasady mojego współlokatora – dodałam ze skrzywioną miną. Dawn prychnęła pogardliwie. Opowiedziałam jej o poszukiwaniu mieszkania i oczywiście nie pominęłam żadnego szczegółu. Miała o zasadach Kadena takie samo zdanie, jak ja. – Ale zabarykadujemy się w moim pokoju, póki u ciebie będą, ekhem, goście.

Tymczasem doszłyśmy do regału ze świecami i ramkami. Odruchowo sięgnęłam po wielkie świece aromatyzowane kokosem i wanilią. Ich także nigdy nie było u nas w domu. Zdaniem matki pachniały tandetnie, ja natomiast uwielbiałam ich aromat i już się cieszyłam na przytulną atmosferę, którą dzięki nim wyczaruję w swoim pokoju.

– Dobra z ciebie dziewczyna, Allie Harper – stwierdziła Dawn. Poklepała mnie po ramieniu i spojrzała poważnie. – Dzięki.

Zrobiło mi się gorąco. Uciekłam wzrokiem. Jeszcze nikt nigdy nie powiedział mi czegoś takiego. Zawsze byłam tylko Allie Ta Wredna. Allie Bogaczka z Sąsiedztwa. Allie Szmata. Nie miałam pojęcia, jak zareagować na ciepłe słowa.

Dawn zmarszczyła czoło. Chyba wyczuła moje zmieszanie i szybko zmieniła temat na bezpieczniejszy.

– Ładne są te ramki na górze. Sięgniesz? – Wskazywała białe ramki z ozdobnymi zawijasami. Co prawda musiałam w tym celu wspiąć się na palce, ale udało mi się sięgnąć najwyższej półki.

– Słodkie – przyznałam roztargniona. – Niestety nie mam zdjęcia, które mogłabym oprawić.

Wymsknęła mi się ta uwaga. Sama słyszałam, jak żałośnie to zabrzmiało. Jezu, miałam nadzieję, że Dawn nie uzna mnie za ostatnią ofiarę losu. W końcu sama zdecydowałam, że nie zabieram z Denver żadnych pamiątek. Wystarczająco ciążyło mi wszystko, co kryłam w sobie, nie potrzebowałam jeszcze fotografii, żeby przypominały mi o przeszłości.

– Co za bzdura. Jeśli nie masz, zaraz je zrobimy – stwierdziła Dawn i natychmiast wyjęła komórkę z kieszeni. Stanęła przede mną tak, że wyglądałam znad jej ramienia, i włączyła tylny aparat.

– Teraz? Tutaj? – Mówiłam o oktawę wyżej niż zazwyczaj. Poczułam na sobie ciekawe spojrzenia mijających nas ludzi.

– A czemu nie? – rzuciła Dawn beztrosko i uśmiechnęła się szeroko do aparatu. – Mówimy: spaghetti bolognese!

Uśmiechnęłam się speszona. Na wyświetlaczu jej telefonu moje szarozielone oczy wydawały się bardzo smutne.

– Nie przejmuj się ludźmi! – Dawn szturchnęła mnie łokciem w bok. – Teraz powiedz to tak głośno, żeby cię słyszeli w całym sklepie: spaghetti bolognese! No, dawaj, Allie!

Tym razem mój uśmiech na wyświetlaczu był szczery.

Ramka była pierwszym ozdobnym elementem, który ustawiłam w swoim pokoju. W drodze powrotnej wstąpiłyśmy jeszcze do centrum handlowego, żeby wydrukować zdjęcie, na którym Dawn i ja uśmiechałyśmy się promiennie, i teraz stało ono na parapecie. Szczerze mówiąc, nie wyszłyśmy najlepiej – obie miałyśmy na sobie koszulki z logo Woodhill University, włosy zebrane w luźne koki, przy czym z mojego wysuwało się mnóstwo kosmyków. Ciągle nie przywykłam do tak krótkich włosów. Mimo to zdjęcie bardzo mi się podobało. Dawn także kupiła sobie ramkę i też miała je u siebie postawić. Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale czułam, że ten dzień to kamień węgielny, fundament wspaniałej przyjaźni.

Dawn sprawiała, że naprawdę w to wierzyłam – w przyjaźń dla samej przyjaźni, a nie dla korzyści, bez przymusu, żeby za każdym razem udowadniać swoją wyższość.

Szczerze wówiąc, byłam z nas naprawdę dumna. Kupiłyśmy regał i sporą komodę, która idealnie mieściła się za drzwiami. Całe szczęście, bo jak idiotka zapomniałam zmierzyć pokój. Uporałyśmy się już z montowaniem komody i drugiego białego regału. Została jeszcze tylko sofa do spania, której złożenie okazało się jednak bardziej skomplikowane, niż nam się wcześniej wydawało. W stelażu brakowało otworów na śruby, nie wszystko do siebie pasowało, a konkretnie listwy podtrzymujące wysuwaną szufladę. Jedna była dłuższa od drugiej – zapewne błąd producenta. Właściwie powinnam ją od razu reklamować, ale nie uśmiechała mi się wizja taszczenia ciężkich paczek dwa piętra w dół i kolejnej jazdy do sklepu. Niestety ani Dawn, ani ja nie dysponowałyśmy żadnymi narzędziami, a bez wiertarki nie byłyśmy w stanie niczego zdziałać.

Sfrustrowana, osunęłam się na podłogę. Ociekałam potem, czułam wszystkie mięśnie w ciele. Czekały mnie mordercze zakwasy. Dzięki pilatesowi trzymałam się w formie, ale do składania mebli nie byłam przygotowana.

– Niemożliwe!

– Nie mam pojęcia, co tu jest nie tak – mruknęła Dawn z ołówkiem między zębami. Z trudem ją rozumiałam. Po chwili wsunęła go sobie za ucho.

– Cóż, czyli dzisiaj czeka mnie noc na tym – stwierdziłam ponuro i spojrzałam na zwinięty chodnik na moich kolanach. Pogłaskałam jasny materiał, jakby to był zwierzak. Najchętniej kot.

– Co ty opowiadasz. Damy radę – mruknęła Dawn i nagle skojarzyła mi się z chihuahuą. Zachichotałam.

W tym momencie trzasnęły drzwi wejściowe i usłyszałyśmy stłumione głosy w korytarzu. No super, wrócił mój współlokator.

Dawn szeroko otworzyła oczy.

– Zapytamy go, czy ma wiertarkę? – Wyprostowała się tak gwałtownie, że teraz bardziej przypominała surykatkę. Znowu zachichotałam.

– Chcesz go zobaczyć, tak?

– No pewnie! – przyznała i poderwała się lekko, wygładziła na sobie koszulę, całą w trocinach, i chwilę majstrowała przy koku. – Jak wyglądam? – zapytała i okręciła się wokół własnej osi.

– Szczerze mówiąc, obie wyglądamy tak, że przydałby się nam porządny prysznic – mruknęłam i także wstałam.

Podeszłyśmy do drzwi i przez chwilę nasłuchiwałyśmy. Drugi głos, zdecydowanie męski. Czyli tym razem Kaden nie wyrywał nowej dziewczyny.

– Jak myślisz, złamię zasady, prosząc go o wiertarkę? – szepnęłam, jakbym się obawiała, że nas usłyszą.

– Chyba oszalałaś, nie daj się zastraszyć takiemu dupkowi – odparła Dawn i o krok odsunęła się od drzwi.

Przez chwilę nerwowo skubałam skrawek koszuli i myślałam intensywnie. Oczywiście, że nie chciałam dać się zastraszyć, ale też zależało mi na tym pokoju. Wolałam nie denerwować drania, a już na pewno nie pierwszego dnia naszego wspólnego mieszkania.

Zanim jednak zdążyłam dłużej o tym pomyśleć, Dawn otworzyła drzwi i wpadła do saloniku.

– Ej! – syknęłam i pobiegłam za nią.

Kaden był w kuchni, wyjmował właśnie piwo z lodówki. Także – a może przede wszystkim – od tyłu wyglądał niesamowicie. Miał na sobie czerwone dżinsy, które pięknie podkreślały jego pośladki, i obcisłą ciemnozieloną koszulę, opinającą barki. Odruchowo spojrzałam na umięśnione plecy. Obok Kadena stał jeszcze jeden chłopak, brunet, nonszalancko oparty o kontuar. Był wysoki i chyba trochę niezgrabny. Miał na sobie luźną koszulę w kratę z rękawami zakasanymi aż do łokci.

– A to zapewne ten dziwaczny współlokator! – Dawn podeszła do ciemnowłosego chłopaka, który zaskoczony, odwrócił się w jej stronę. Miał ciekawe, zadziwiająco przyjazne spojrzenie, całkowite przeciwieństwo Kadena. – Po pierwsze chciałam powiedzieć, że moim zdaniem twoje zasady są do bani. Człowieku, litości, spójrz na siebie i spójrz na nią. – Dawn wskazała mnie ręką, a ja chciałam już tylko zapaść się pod ziemię. Albo rozpłynąć w powietrzu. W każdym razie jedno z dwojga. – Nie sądzę, żeby musiała cię podrywać. Poza tym nie podoba mi się, że masz tak stereotypowe podejście do kobiet i wszystkie pakujesz do jednego worka! Skąd wiesz, co robimy w wolnym czasie? Nie wiadomo, może uwielbiamy wrestling i zawodowo gramy w piłkę?

Kaden zamknął drzwi lodówki i odwrócił się powoli. Przyglądał się Dawn spod wysoko uniesionych brwi i z zainteresowaniem obserwował, jak naskakuje na jego kumpla. Prawie się uśmiechał pod nosem.

Szybko stanęłam za Dawn i położyłam jej dłonie na ramionach. Pochyliłam się do jej ucha i szepnęłam:

– To nie on.

Zesztywniała pod moimi dłońmi.

– Jak to: nie on?

Skinęłam głową w kierunku Kadena.

– To jest Kaden, mój współlokator. Kaden, moja przyjaciółka Dawn.

Jego kumpel uśmiechał się do ucha do ucha, aż zrobiły mu się dołeczki w policzkach. Spojrzał na Kadena.

– Stary, czy mi się zdaje, czy byłeś niespecjalnie miły dla dam?

Kaden tylko przewrócił oczami, wzruszył ramionami i otworzył głośno piwo. Podał je kumplowi, sięgnął po drugie, otworzył i od razu uniósł do ust, które po chwili otarł wierzchem dłoni, i otaksował mnie wzrokiem. Chyba coś mu się nie spodobało, bo zmarszczył brwi i odwrócił się na pięcie. Podszedł do kanapy. Na Dawn w ogóle nie zwrócił uwagi.

– Spencer – przedstawił się jego kumpel i podał nam rękę, najpierw Dawn, potem mnie. – Bardzo mi miło.

– Cześć – odparłam. – Allie.

– Już o tobie słyszałem – mruknął i zerknął na Kadena, pokręcił głową i uśmiechnął się jeszcze szerzej. – A zatem to jest Dawn, miłośniczka wrestlingu i zawodniczka futbolu.

– Przepraszam. Nie chciałam zrobić złego wrażenia. – Nie wiadomo kiedy zrobiła się taka nieśmiała. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

– O to akurat nie musisz się obawiać. – Spencer mrugnął znacząco. Dopiero teraz dotarło do mnie, jak promienne są jego niebieskie oczy. Kiedy słuchałam ich rozmowy, przypomniało mi się, czemu właściwie wyszłyśmy z mojego pokoju. Jeśli miałam tej nocy się wyspać, musiałam mieć gotowe łóżko.

– Ej – zaczęłam i stanęłam za kanapą, za plecami mojego współlokatora. Kaden odchylił głowę do tyłu i spojrzał na mnie spod ściągniętych brwi. – Nie masz przypadkiem wiertarki?

– A do czego ci wiertarka? – zdziwił się, a jego twarz wciąż wyrażała sceptycyzm.

Już miałam na końcu języka: A co cię to obchodzi? – ale w ostatniej chwili zmieniłam zdanie. Jakby nie było, chciałam coś od niego.

– W ramie mojej sofy jest za mało dziurek – wyjaśniłam i zmusiłam się do w miarę przyjaznego tonu. – Muszę je wywiercić.

Kaden skinął szybko głową i ponownie spojrzał przed siebie.

– Nie mam wiertarki.

Chwilę trwało, zanim do mnie dotarło, co miał na myśli.

– W takim razie co cię obchodzi, do czego mi potrzebna?

– Chciałem się przekonać, czy naprawdę jej potrzebujesz, czy jesteś zbyt głupia, żeby zrozumieć instrukcję obsługi – odparł ze wzruszeniem ramion, a potem wziął pilot ze stołu i włączył telewizor.

Czułam, jak wzbiera we mnie fala najgorszych obelg, ale przełknęłam ją z trudem.

– Czy to oznacza, że masz wiertarkę, ale nie chcesz mi jej pożyczyć? – zapytałam z wymuszonym spokojem. Doprowadzał mnie do szału, kiedy tak siedział, z tym cholernym piwem w ręku, wyluzowany, beztroski, jakby nie miał najmniejszych zmartwień.

Nawet nie oderwał wzroku od ekranu.

– Dokładnie tak.

Jęknęłam sfrustrowana i odwróciłam się na pięcie. Z zaciśniętymi pięściami wróciłam do siebie, podniosłam instrukcję z podłogi i wróciłam do saloniku. Tym razem obeszłam kanapę i stanęłam przed Kadenem tak, że zasłoniłam mu telewizor. Z satysfakcją obserwowałam, jak jego obojętność powoli ustępuje złości. Zamknął oczy i otwierał usta, ale nie dałam mu dojść do słowa.

– Proszę. – Podsunęłam mu instrukcję obsługi pod nos. Chyba trochę za blisko, bo cofnął nieco głowę. – Rysunek 13b. Przesunęłyśmy klin, złożyłyśmy tę część, z prawej strony wkręciłyśmy wszystkie śruby. Widzisz? – Zdenerwowana, uderzałam palcem w rysunek. – Tu powinny być otwory, ale ich nie ma, więc byłoby super, gdybyś łaskawie pożyczył mi tę swoją cholerną wiertarkę!

W mieszkaniu zapadła cisza. Dawn i Spencer urwali w pół słowa i wbili we mnie wzrok.

– Nie bądź dupkiem, stary – odezwał się w końcu Spencer.

– No właśnie, stary. Nie bądź dupkiem – powtórzyła Dawn, co w innych okolicznościach wydałoby mi się bardzo zabawne, ale byłam wściekła, a jedno spojrzenie na zaciśnięte usta Kadena wystarczyło, by zrozumieć, że jego również nie bawi ta sytuacja.

I znowu zmierzył mnie wzrokiem w ten swój cholernie denerwujący sposób.

– Stąpasz po kruchym lodzie – powiedział cicho i wstał tak gwałtownie, że przerażona odsunęłam się o krok i zahaczyłam łydką o niski stolik. Otworzyłam szeroko oczy, straciłam równowagę, jak wariatka wymachiwałam rękami, żeby nie upaść. Kaden błyskawicznie złapał mnie za przedramiona. Zdumiona patrzyłam na jego dłonie, przyjemnie chłodne na mojej spoconej skórze. Pewnie przez piwo, które jeszcze przed chwilą w nich trzymał. Wędrowałam wzrokiem od jego dłoni, przez silne barki, aż do twarzy. Po raz pierwszy zauważyłam, jak pełna jest jego dolna warga, i dostrzegłam malutki dołeczek w podbródku, niemal niewidoczny pod zarostem.

Kaden chyba przyglądał mi się równie intensywnie. Pewnie wypatrzył nawet kilka piegów na nosie, tak blisko siebie byliśmy. Czułam przy sobie jego klatkę piersiową, wyczuwałam bicie jego serca.

A potem zamrugał i wszystko prysło. Puścił mnie i wybiegł z pokoju.

Odetchnęłam głęboko i zaraz pomyślałam, że przy odrobinie szczęścia Dawn i Spencer niczego nie zauważyli. Kiedy się odwróciłam, oboje patrzyli w stronę przedpokoju, skąd dobiegał jakiś hałas.

Kaden stanął w progu.

– Proszę – burknął. Uniósł ciemnozieloną skrzynkę. – Ale biada ci, jeśli coś popsujesz.

– W sumie mógłbyś nam trochę pomóc, zamiast być takim dupkiem – zauważyła Dawn ze słodkim uśmiechem. Najwyraźniej tkwiła w niej prawdziwa diablica, jeśli tego chciała.

Bardzo mi się to podobało, ale na miłość boską, jeśli nie zacznie być milsza dla Kadena, będę musiała ją własnoręcznie udusić. Jego wrogi sposób bycia wkurzał mnie tak samo jak ją i najchętniej uraczyłabym go całą serią złośliwych uwag. Ktoś powinien go w końcu ściągnąć na ziemię. Bez względu jednak, jak bardzo Kaden działał mi na nerwy, byłam na niego skazana przez kolejne kilka miesięcy, nie chciałam go więc bez powodu rozdrażniać, zwłaszcza na samym początku naszego wspólnego mieszkania. Za mało go znałam, za mało wiedziałam o naszej sytuacji.

– Chyba sobie poradzę – powiedziałam i szybko podeszłam do Kadena po skrzynkę. Była cięższa, niż przypuszczałam, i mało brakowało, a upuściłabym ją na ziemię, ale w ostatniej chwili przytrzymałam ją drugą ręką.

No oczywiście, bo Kaden nie mógł mieć normalnej skrzynki z narzędziami, tylko jakąś superwypasioną wersję, z dodatkami i wiertłami, których zapewne nigdy w życiu nie użyje.

– Pomogę wam – zdecydował Spencer i przeszedł przez salonik. – Gdzie to niby jest?

Udałam, że nie widzę wściekłego wzroku Kadena i poszłam za Spencerem do mojego pokoju. Drzwi były otwarte na oścież. Zanim wszedł do środka, niespokojnie obejrzał się za siebie. Skinęłam lekko głową.

– O rany! Sporo się tu zmieniło, odkąd Ethan się wyprowadził!

Spencer błądził wzrokiem od świec zapachowych do sznurów lampek, zajrzał za drzwi, obejrzał komódkę i regał, na których już zdążyłam ustawić kilka drobiazgów: flakoniki perfum stały w równym rządku, podobnie jak kartonowe pudełka, w których poukładam papiery. Koło komódki stały buty, sznur lampek nad biurkiem trzymał się na razie, prowizorycznie, na gwoździach, które nadal tkwiły w ścianie.

– Śmierdzi tu, jakby ktoś się nażarł lodów waniliowych, a potem puścił pawia na środku pokoju – rozległ się tuż za mną głos Kadena.

Odwróciłam się gwałtownie.

Rozglądał się z niesmakiem, ogarniał wzrokiem chaos na podłodze, a potem przecisnął się koło mnie i kucnął przy rozbebeszonej sofie.

– Nie ma dziur na śruby – wyjaśniłam. – Próbowałyśmy zamienić części miejscami, ale nic z tego. No więc pomyślałam sobie… – Odstawiłam skrzynkę z narzędziami, podeszłam do niego i nad jego ramieniem wskazałam źle przygotowaną drewnianą listwę. – Trzeba je wywiercić i wtedy wszystko się uda. No i jeszcze ta za długa deska.

– Można by ją przyciąć – podsunęła Dawn.

Pokręciłam przecząco głową.

– Moim zdaniem nie da się, bo wtedy drewno się wystrzępi i połamie. W końcu te deski mają utrzymać mój ciężar podczas snu. Koniec końców będę się bała cokolwiek robić na tym łóżku.

Kaden zmierzył mnie wzrokiem. Widziałam błysk w jego oczach zza zasłony gęstych rzęs.

– A to oczywiście byłoby straszne.

Przewróciłam oczami. Spencer zachichotał. Zmroziłam go wzrokiem. No jasne. Cóż, chyba muszę przywyknąć do takiego poczucia humoru, skoro zamieszkałam z facetami.

– Ja tam nie chcę ponosić odpowiedzialności za to, że Allie nie odważy się wykonywać na własnym łóżku pewnych, hm, czynności – stwierdził poważnie Spencer i położył sobie rękę na piersi. – Musimy temu zaradzić, stary.

Po raz pierwszy zobaczyłam, jak Kaden White się uśmiecha. I to był piękny widok – naprawdę. Uśmiech dosięgnął nie tylko jego ust, ale też oczu. W ich kącikach pojawiły się drobniutkie zmarszczki, karmelowe tęczówki błysnęły szelmowsko.

– Święte słowa. Musimy temu zaradzić.

Z tymi słowami przysunął do siebie skrzynkę z narzędziami, otworzył ją i chwycił wiertarkę.

– Jezu, ledwo żyję – westchnęłam i osunęłam się na kanapę w saloniku. Dawn poszła w moje ślady i położyła mi głowę na ramieniu.

– Ja też. Chyba już nigdy w życiu nie ruszę nawet palcem. – Na próbę delikatnie uniosła głowę, która zaraz opadła bezwładnie. – Widzisz?

– Fatalnie – odezwał się Spencer z drugiego krańca kanapy. – O ile wiem, Kaden zaprosił na później kilka osób.

– Och. – Oczywiście natychmiast zaczęłam gorączkowo rozważać, co to dla mnie oznacza. Czy będę musiała zabarykadować się w swoim pokoju? A może kilka osób to eufemizm i mój współlokator po prostu urządza wieczorem imprezę? Tak było u nas w Denver.

– Spokojnie. Raczej nie planuje orgii. – Spencer mrugnął znacząco. Nagle do mnie dotarło, że robi to zadziwiająco często. Nie miałam pojęcia, czemu właściwie tak bardzo zależy mu na beztroskiej atmosferze w naszym mieszkaniu. Chwilami jego wesołość wydawała mi się trochę naciągana. Mimo to bardzo go polubiłam.

– Właściwie mogłabym już teraz się położyć – myślałam na głos. – A ty?

– Ja też bym mógł – odparł z szerokim uśmiechem. Obie z Dawn znacząco uniosłyśmy brwi. Spencer bezradnie rozłożył ręce.

– Sorry, ale kiedy składasz mi taką propozycję…

Pokręciłam tylko głową.

Dawn ziewnęła mi na ramieniu.

– Muszę uciekać. Mam dzisiaj wolną chatę, poza tym chciałam jeszcze zadzwonić do ojca.

– Nie ma sprawy. Odwieźć cię?

– Nie przesadzaj. To dziesięć minut na piechotę. Wykąp się i odpocznij. W końcu tyrałyśmy cały dzień. – Wyprostowała się, przeciągnęła z rękami nad głową. – Jezu, jutro będę miała megazakwasy.

– Ja też! – Z głośnym westchnieniem rozmasowywałam barki, którym oberwało się najbardziej. – Na szczęście jutro mamy wolne, inaczej chodziłabym po kampusie jak robot.

Dawn się roześmiała. Razem poszłyśmy do przedpokoju. Przy drzwiach objęłam ją serdecznie.

– Wielkie dzięki. Uratowałaś mi życie. Sama nie dałabym sobie rady.

– Nieprawda. Jesteś silną, niezależną kobietą – odparła z komiczną powagą i znowu nie mogłam się nie uśmiechnąć.

– Napisz, co z poniedziałkiem. Mogłybyśmy jeszcze przed zajęciami wyskoczyć na kawę.

Dawn także studiowała angielski, ale wybrała inne niż ja przedmioty dodatkowe. Już się cieszyłam na wspólne wykłady. Przynajmniej nie będę snuła się po kampusie sama jak palec.

– Jasne, oczywiście. Podtrzymuję propozycję: kiedy współlokatorka za bardzo zalezie ci za skórę, wbijaj do mnie.

– Tak jest! – Zanim Dawn znikła na schodach, zawołała w kierunku dużego pokoju: – Cześć, chłopaki!

Odpowiedział jej pomruk, jak obstawiłam, Spencera, nie Kadena. Dawn posłała mi spojrzenie mówiące: nie daj się, a potem zamknęła za sobą drzwi i zostałam sama.

Wróciłam do pokoju, wyjęłam kosmetyczkę i przybory toaletowe i ruszyłam do łazienki. Po raz pierwszy przyjrzałam się jej dokładnie. Była zaskakująco jasna – to zapewne sprawa glazury i małego okienka tuż nad sedesem. Odwróciłam się, żeby zamknąć drzwi, i wtedy mnie zatkało.

Co to ma znaczyć?

Otworzyłam je gwałtownie i rozejrzałam się po dużym pokoju. Spencer siedział na kanapie i grał na konsoli, na moje oko – najnowszej PlayStation.

– Kaden? – zawołałam głośno. Cisza.

– Chyba jest u siebie – burknął Spencer, nie odrywając wzroku od monitora, i skinął głową w kierunku jedynych zamkniętych drzwi w całym mieszkaniu.

Zawahałam się chwilę, ale potem pokonałam salonik i zapukałam nieśmiało do drzwi. Nic. Żadnej reakcji. Zapukałam ponownie. Niezdecydowana odczekałam chwilę, a kiedy nic się nie stało, spontanicznie nacisnęłam klamkę.

– Przepraszam, możesz mi powiedzieć, gdzie jest klucz do łazienki? – zapytałam. Machinalnie rozejrzałam się po pokoju: półki pełne starych czasopism, ogromne biurko, a na nim dwa monitory z otwartymi programami graficznymi, ściany koloru kawy. Ogromne hebanowe łoże, na jego wezgłowiu – kilka koszulek, nieco dalej – nocna szafka, a na niej ołówki.

Zanim jednak zdążyłam czemukolwiek przyjrzeć się dokładniej, Kaden wyrósł przede mną nie wiadomo skąd i zasłonił dalszy widok.

– Słuchaj, to jedna sprawa, że zmuszasz mnie, żebym ci pomógł poskładać twoje cholerne meble – mruknął. – Ale nie ma mowy, żebyś ot, tak po prostu wchodziła do mojego pokoju, kiedy pracuję.

Zirytowana podniosłam wzrok. Jego oczy błyszczały ponuro.

– Sorry, chciałam tylko zapytać, czy…

– Doskonale wiem, o co chciałaś zapytać. Nie sposób cię nie usłyszeć. – Przetarł czoło dłonią. – Słuchaj, na dzisiaj mam już dosyć.

– Ty masz dosyć? – zapytałam z niedowierzaniem. To ja przez cały dzień kupowałam meble i urządzałam pokój. To ja padałam z nóg i marzyłam już tylko o prysznicu, za zamkniętymi drzwiami, bez wiecznej obawy, że lada chwila wpadnie Kaden i zasypie złośliwostkami.

Wzięłam się pod boki.

– Żeby wszystko było jasne – zaznaczyłam. – Po pierwsze, nikt cię nie zmuszał, żebyś montował mi meble. Wywierciłeś trzy dziurki w drewnie, całą resztę zrobiłyśmy same z Dawn! Po drugie, Kaden, chciałam tylko prosić o klucz do łazienki. To chyba nic takiego. Twierdzisz, że mam ci nie zawracać głowy babskimi sprawami, ale najwyraźniej sam masz gorsze wahania nastroju niż kobieta z zespołem napięcia przedmiesiączkowego!

Kadenowi nawet nie drgnęła powieka.

– Słuchaj, mała, nie mam żadnych wahań nastrojów, ja po prostu zawsze jestem nie do wytrzymania. – Chwycił mnie za barki. Jego zdecydowany dotyk sprawił, że mimo koszulki dostałam gęsiej skórki. Byłam wściekła na siebie – naprawdę aż tak bardzo potrzebuję masażu? I wtedy Kaden wypchnął mnie ze swojego pokoju. – A teraz spadaj.

A potem zatrzasnął mi drzwi przed nosem.