Tytuł oryginału: Daughters of the Moon #5: The Sacrifice; Daughters of the Moon #6: The Lost One

The Sacrifice and The Lost One © 2001 by Lynne Ewing

Originally published in the United States and Canada by Disney • Hyperion Books, an imprint of Disney Book Group, LLC as Daughters of the Moon #5: The Sacrifice; Daughters of the Moon #6: The Lost One.

This reprinted edition published by arrangement with Disney • Hyperion Books

Copyright for the Polish edition © 2012 by Wydawnictwo Jaguar S.J.

Projekt graficzny okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce © Jaimie Duplass – Fotolia.com

Redakcja: Justyna Chmielewska

Korekta: Julia Holewińska

Skład i łamanie: EKART

ISBN 978-83-7686-155-5

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar S.J.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Lyli, Lyandry, Maitei oraz Camili

PROLOG

Rok 1239

Chłopiec nie był w stanie przywyknąć do ciemności. Miał wrażenie, że został oślepiony we śnie. Zawołał rycerza, który miał go strzec, ale nie otrzymał odpowiedzi. Dlaczego opiekun pozwolił, by zgasł ogień w palenisku? Chłopiec nasłuchiwał. Nie było słychać głosu jego ojca ani innych rycerzy ucztujących w sali bankietowej. Czy to znaczy, że wyruszyli już na krucjatę?

Wtedy poczuł w komnacie czyjąś namacalną obecność i wiedział, że nie jest już sam. Słyszał, jak ojciec i kapłani szeptali między sobą o starożytnym demonie. Chłopiec pomacał dłonią w poszukiwaniu pierścienia, który dostał od ojca i który miał go chronić. Nie było go. Czy mógł mu się zsunąć z palca podczas snu? Włożył dłonie pod poduszkę i kołdrę w nadziei, że znajdzie tam uspokajający chłód metalu i kamienia.

Drzwi do jego sypialni otworzyły się powoli. Zmrużył oczy, oślepiony intensywnym blaskiem pochodni zawieszonych w korytarzu. W drzwiach stała dziewczyna. Wyglądała bardziej jak bogini niż jak śmiertelniczka; miała taką błyszczącą skórę.

Nagle chłodny podmuch powietrza sprawił, że malec odwrócił od niej wzrok i spojrzał w górę. Zawisły nad nim złowrogie cienie, przybierając potworny kształt, który bez słowa ostrzeżenia rzucił się na niego. Chłopiec krzyknął raz jeszcze, wzywając na pomoc strażnika, ale to nie on, lecz przypominająca dziewczynę bogini pospieszyła mu z pomocą, zmagając się przy tym z gęstniejącym mrokiem. Przycisnęła go mocno do siebie i wybiegła z komnaty, lecz cień demona rzucił się za nimi w pogoń z siłą, od której zatrzęsły się mury zamku.

Dziewczyna potknęła się i chłopca ogarnęła ciemność.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Stanton ukrył się w cieniu. Tuż obok niego przebiegły dzieci, robiąc psikusy i domagając się słodyczy na Halloween. Ich stópki zachrzęściły na żwirze i kamieniach. Chłopak nie chciał, żeby czujni rodzice zadzwonili na policję, widząc, jak skrada się w pobliżu ich domów. I tak miał już wystarczająco dużo problemów. Zaczekał, aż umilkną ostatnie radosne piski. Dopiero wtedy opuścił swoją kryjówkę i ruszył w dół ulicy, bezszelestnie niczym nocny drapieżnik.

Zatrzymał się na podwórku obsadzonym bukami i przez chwilę wdychał gorzki zapach dymu unoszącego się z kominów, nie spuszczając z oczu domu, w którym mieszkała Serena. Postanowił się z nią spotkać, gdyż czuł, że w powietrzu wisi coś niedobrego. Coś jakby złe przeczucie. Serena nie poszła na imprezę z okazji święta Halloween, na której były jej przyjaciółki. Teraz nie widział też światła w oknach jej sypialni.

Stanton zawsze był ostrożny. To, co robili, było zabronione. Tylko Wyznawcy, do których miał największe zaufanie, widzieli ich razem. To był jego pierwszy błąd. Nie wolno ufać nikomu. Powinien o tym pamiętać.

Rozejrzał się wokół, by upewnić się, że nikt go nie śledzi. Potem przeskanował chłodne powietrze za pomocą swego umysłu, na wypadek gdyby ktoś jednak ukrywał się w ciemności. W końcu opuścił swą cielesną postać i roztopił się w mroku, nie odróżniając się od innych cieni, które wiły się między kołyszącymi się drzewami. Poszybował razem z nimi w stronę nieruchomej czerni spowijającej dom Sereny, po czym wdrapał się po ścianie i wślizgnął przez szczelinę w uchylonych drzwiach balkonowych.

Powietrze w pokoju dziewczyny było gęste od zapachów eukaliptusa i cytryny. Stanton zmaterializował się w pobliżu szafy. Odruchowo odwrócił elektroniczny budzik przodem do ściany i przesunął palcami po tacy, na której stało opakowanie po lekarstwie na przeziębienie, butelka z syropem na kaszel, aspiryna i termometr. Ostrożnie dotknął skórki z cytryny i pustej filiżanki po herbacie. Czy to zwykłe przeziębienie napełniło go takim strachem, że zaryzykował wizytę tutaj?

Niewyraźne światło lampki imitującej płynną lawę rzucało bursztynową poświatę na łóżko, na którym leżała Serena. Prześcieradło w cętki było zwinięte w kłębek w jej nogach. Długie, kręcone włosy miała związane gumką pasującą kolorem do flanelowej piżamy, w której spała. Napis: „Diamenty są najlepszymi przyjaciółmi kobiety – są ostrzejsze niż noże” wił się wokół dziesiątek postaci Marilyn Monroe, ubranych w wojskowy mundur i paradujących na niebieskim tle. Stanton był z nią tego dnia, kiedy trzy miesiące temu kupowała tę piżamę z sierżantem Marilyn.

Medalik wiszący na cienkim łańcuszku wokół szyi Sereny zaczął jarzyć się delikatnym blaskiem. Księżycowy amulet ostrzegał ją przed czającym się w pobliżu niebezpieczeństwem.

Stanton obszedł stojącą przy łóżku wiolonczelę, uklęknął przy niej i dotknął ciemnych loków leżących na poduszce. Serena pociągała go od momentu, w którym ujrzał ją po raz pierwszy. Nerwowo zadzwoniła o zęby kolczykiem w języku, i uśmiechnęła się do niego. Chwilę później zdała sobie sprawę, z kim ma do czynienia. On też od razu odkrył jej sekret – Serena miała chronić ludzi przed takimi jak on.

Stanton był Wyznawcą, ale stał się nim wbrew swojej woli – był tak zwanym invitus. Został porwany z domu, kiedy miał zaledwie sześć lat, a następnie poświęcony starożytnemu złu, które nosiło imię Atrox. Ponieważ stało się to wbrew niemu, wciąż nosił w pamięci wspomnienia tego, kim był dawniej. Z czasem doszedł do przekonania, że nie zasługuje ani na miłość, ani na śmierć. Tymczasem Serena zaskoczyła go, oferując mu swoją akceptację i uczucie.

Powiódł palcem wzdłuż jej ramienia, aż do samej dłoni. Dziewczyna rozprostowała palce, jakby przyjmując ten dotyk. Stanton gorączkowo pragnął wziąć ją za rękę, ale powstrzymał się. Ich związek nie miał szans. Nigdy nie uda mu się odwrócić tego, co już się stało. Może z tym walczyć przez jakiś czas, ale im mocniej starał się wyprzeć samego siebie, tym silniejsza stawała się presja, by poddał się ciemnej stronie swojej natury.

Serena poruszyła się niespokojnie, jak gdyby wyczuwając jego obecność. Stanton nie spuszczał oczu z jej pięknej twarzy. Dziewczyna miała w nosie mały diamentowy kolczyk. Dał go jej w dniu, w którym z nią zerwał. Skłamał wtedy, mówiąc, że ich miłość jest zabroniona i że Mściciele zniszczą ich oboje, gdy tylko ich sekret ujrzy światło dzienne. Tego dnia nie wpuścił jej do swego umysłu, bojąc się, że Serena odkryje prawdę. To on stanowił prawdziwe niebezpieczeństwo. Nawet teraz czuł, jak narasta w nim ta presja. Ciemna strona jego natury była dziś o krok od wydostania się na zewnątrz. Czuł, jak wzbiera w nim, szykując się do ucieczki i polowania.

Serena podniosła rękę i góra od piżamy uniosła się nieco wyżej, ukazując płaski, opalony brzuch. Stanton przesunął palcami w powietrzu nad pępkiem ukochanej, w którym nosiła złoty kolczyk. Jej skóra emanowała przyjemnym ciepłem.

Nagle dziewczyna usiadła na łóżku.

– Stanton?

Chłopak natychmiast cofnął dłoń i rozpłynął się w ciemności, kryjąc się w cieniu za jej łóżkiem, a potem czmychnął w kąt.

Serena odrzuciła kołdrę na bok i usiadła na skraju łóżka.

– Pokaż się – wyszeptała.

Stanton był kompletnie zaskoczony.

– Czuję twoją obecność. – Obróciła się i rozejrzała po pokoju. – Wiem, że tu jesteś. Proszę.

Stanton prześlizgnął się z powrotem przez uchylone drzwi balkonowe, wyskoczył na dwór i poszybował w dół, na trawnik. Tam zmaterializował się i stał wśród opadających liści, napawając się swoim pragnieniem.

Serena otworzyła drzwi na oścież i wyszła na balkon. W nisko wiszących chmurach odbijały się światła miasta. W tej niezwykłej iluminacji dziewczyna sprawiała wrażenie jeszcze piękniejszej. Stanton był wręcz wstrząśnięty. Z trudem zapanował nad sobą i powstrzymał przed tym, by się jej ukazać. Dziś w nocy Księżyc był w nowiu, co sprawiało, że przebywanie w towarzystwie Sereny mogło się okazać bardzo niebezpieczne. Posłuszeństwo Wyznawców wobec Atroxa było najsilniejsze właśnie podczas bezksiężycowych nocy.

– Stanton… – Dziewczyna wpatrywała się pomiędzy drzewa, jakby wiedziała, że tam właśnie stoi.

Jej myśli wzbiły się w powietrze. Taki miała dar. Potrafiła czytać w umysłach prawie tak samo dobrze jak on. Ale Stanton nigdy nie musiał tego robić, by przekonać się, jak bardzo jej na nim zależało. Widział te emocje wystarczająco dobrze w jej wielkich, pełnych wyrazu oczach.

– Tu es dea, filia lunae¹ – wyszeptał po łacinie. Serena była boginią, Córką Księżyca. A on poprzysiągł, że ją zniszczy.

ROZDZIAŁ DRUGI

Tłumik samochodu grzechotał o nawierzchnię jezdni, kiedy Stanton pędził w kierunku West Hollywood. Wypadł zza rogu, a uliczne latarnie i neony odbijały się w wypolerowanej masce jego czarnego, nisko zawieszonego i tętniącego muzyką wozu. Chłopak miał na pokładzie niezły sprzęt: odtwarzacz CD Clariona, dwa głośniki 6x9 tej samej firmy, tubę basową w bagażniku i jeszcze kilka głośników ukrytych w drzwiach. Donośny, niski bas dudnił mu w klatce piersiowej. Stanton był gotów na imprezę.

Zaparkował pod drzewem jakarandy. Muzyka wstrząsnęła najniższymi gałęziami i na samochód posypał się deszcz bladopurpurowych kwiatów. Stanton wyłączył silnik i muzyka ucichła. Na zewnątrz panowała bezksiężycowa, głucha noc. Wygramolił się z samochodu i ruszył przed siebie. Czas na prawdziwego rock and rolla.

Szybkim krokiem przemierzał dzielnicę mieszkalną w stronę Santa Monica Boulevard, mijając po drodze blokadę policyjną, która zamknęła ulicę dla ruchu. Młodzi i starzy ludzie paradowali w kostiumach, dmuchając w gwizdki i wymachując transparentami z napisami w rodzaju: „Nikt nie bawi się lepiej niż umarli”. W powietrzu unosił się zapach popcornu i waty cukrowej.

W pewnym momencie jakiś mężczyzna zamachał Stantonowi przed nosem kilkoma szkieletami przymocowanymi do drzewca.

– Impreeezaaa – zawył, potrząsając upiorną dekoracją.

Chwilę później tuż przed nosem wyskoczył mu inny mężczyzna, tym razem w stroju Spidermana, najwyraźniej próbując go wystraszyć. Stanton uśmiechnął się z politowaniem. Następni byli trzej faceci na szczudłach z przywiązanymi do pleców białymi prześcieradłami i czarnymi obwódkami wokół oczu. Potem podbiegł do niego mały chłopiec przebrany za hrabiego Drakulę, szczerząc sztuczne wilcze kły. Zawył, wyciągając jedną rękę zakrzywioną niczym pazur, w drugiej ściskając pomarańczową torbę wypełnioną cukierkami.

Wyznawca bez trudu wniknął do jego umysłu i zadał chłopcu pytanie: Czy chcesz poznać kogoś dużo straszniejszego od wampira?

Malec wytrzeszczył oczy i upuścił torbę ze słodyczami.

– Mamo! – krzyknął przeraźliwie. Odwrócił się i wpadł na mężczyznę przebranego za terrorystę. Chwilę później już go nie było.

Stanton uśmiechnął się do terrorysty w kominiarce i podniósł pomarańczową torbę ze słodyczami. Wyjął z niej jabłko w karmelu i zatopił zęby w chrupiącym owocu. Natychmiast poczuł w ustach eksplozję smaków – zarazem słodycz i cierpkość.

Chłopiec wrócił, tym razem w towarzystwie matki, i oskarżycielskim gestem wskazał na Stantona. Kobieta sprawiała wrażenie łagodnej.

Wyznawca wyszczerzył zęby.

– Szukałem cię – rzekł z udawaną radością w głosie. – Upuściłeś swoje słodycze.

To mówiąc, podał torbę matce, która przyjrzała mu się uważnie, jakby dostrzegając za tym sztucznym uśmiechem coś złowrogiego. Wzięła od niego torbę, pogłaskała syna po głowie, po czym ujęła go za rękę i odciągnęła na bok.

W Stantonie cały czas narastało mroczne pożądanie, które domagało się wypuszczenia na wolność. Jeśli będzie zwlekał z tym jeszcze dłużej, ta żądza przybierze kształt realnej, fizycznej potrzeby, która stanie się nie do odparcia. Odprowadził wzrokiem przeciskającą się przez tłum matkę z synem, podążając za nimi myślami.

Nagle poczuł, że ktoś mu się przygląda. Odwrócił się gwałtownie. Dwie dziewczyny, ubrane w powłóczyste szaty i szpiczaste kapelusze, zarumieniły się i zachichotały. Dziś w nocy, zamiast nałożyć makijaż, udekorowały twarze brokatem i wymyślnymi wzorami z cekinów.

Jedna z nich, w purpurowej szacie, delikatnie dotknęła Stantona różdżką.

– Gdzie twój kostium? – spytała jej koleżanka w żółtej sukni. Odgarnęła do tyłu gęste złote włosy, zmysłowo wydymając przy tym usta. Chciała w ten sposób oczarować Stantona, jak przystało na rasową wróżkę.

– Jestem w kostiumie – odparł melodyjnym głosem, który zabrzmiał raczej w jej umyśle niż w otoczeniu.

– Nieprawda – prowokacyjnie odcięła się dziewczyna. W jej głosie pojawiło się coś na kształt wahania, którego nie było tam wcześniej. – Chyba że o północy zamienisz się w dynię.

– Może tak właśnie zrobię. – Stanton podszedł bliżej, napawając się strachem, jaki w niej obudził. Co by zrobiła, gdyby wiedziała, kim jest naprawdę? Czy uwierzyłaby mu, gdyby zdradził jej sekret swojej przeklętej mocy? Zabawił nieco dłużej w jej głowie, delektując się lękiem, który opanowywał ją coraz bardziej.

Dziewczyna w purpurze wyczuła, że ma do czynienia z drapieżnikiem. Pociągnęła koleżankę za rękaw.

– Chodź, Maryann. Idziemy.

– Zaczekaj – odparła złocista wróżka. – Chcę usłyszeć, co to za kostium.

Ale jej przyjaciółka już się wymknęła, zostawiając Stantona z jego ofiarą. Chłopak uśmiechnął się. Co sprawiło, że Maryann została? Przekrzywił głowę i zbliżył ją do twarzy dziewczyny. Jej oddech pachniał słodką miętą.

– Użyj wyobraźni – szepnął. – Potrafisz mnie sobie wyobrazić bez kostiumu?

Wniknął do jej umysłu i pozostawił w nim obraz Frankensteina. Dziewczyna zadrżała z przerażenia. Wciągnęła powietrze do płuc jednym łapczywym haustem, po czym wypuściła je i zachichotała nerwowo.

– Nie jesteś żadnym potworem – powiedziała, podczas gdy Stanton skanował jej mózg. Myśli Maryann stanowiły splątaną sieć. Chłopak wyczuł, że piła alkohol. Miała takie rozmarzone i zagubione oczy. Odtrącić kogoś takiego byłoby grzechem wobec Atroxa. Widać było, że Maryann jest gotowa, by przekroczyć granicę.

– Jeśli będziesz patrzeć w moje oczy zbyt długo – ostrzegł ją – możesz się zatracić.

Dziewczyna spoglądała na niego błogim wzrokiem, a jej oczy zdawały się akceptować niewypowiedzianą ofertę Wyznawcy.

Nagły błysk oślepiającego światła wyrzucił Stantona z jej umysłu. Zanim to się stało, chłopak zdążył jednak odczytać jeszcze jej ostatnią myśl. Maryann uważała go za przystojnego, ale i niebezpiecznego. I to właśnie ten strach, pomieszany ze świadomością ryzyka, tak ją do niego przyciągał.

Światło rozbłysło po raz kolejny. Chłopiec przebrany za pirata uniósł w górę aparat fotograficzny.

– Mam cię! – pisnął i uciekł. Siedząca na jego ramieniu plastikowa papuga zakołysała się.

– Chodzisz do mojej szkoły? – spytała Maryann, zbierając się na odwagę. – Wydajesz mi się znajomy.

Stanton zdążył już zostawić swój obraz w jej głowie.

– Nie chodzę do szkoły – odpowiedział. – Żyję na ulicy w Hollywood.

– Jesteś bezdomny? – W głosie Maryann słychać było współczucie i zainteresowanie jednocześnie.

– Nazwałbym się raczej buntownikiem.

Dziewczyna przysunęła się jeszcze bliżej, tak że prawie do niego przylgnęła. To było wyraźne zaproszenie. Stanton otaksował ją wzrokiem. Kiedy znów wtargnął do jej umysłu, Maryann zachichotała. Dlaczego tak bardzo jej na nim zależało? Sięgnął do najgłębszych pokładów jej wspomnień. Dopiero wtedy zrozumiał: dziewczyna była skłócona z ojcem i chciała przyprowadzić do domu faceta, który mu się nie spodoba. Stanton wycofał się z jej głowy.

Maryann wyglądała na zaskoczoną i rozczarowaną.

Wyznawca uznał, że nie da się w ten sposób wykorzystać.

– Może jeszcze kiedyś na siebie wpadniemy – burknął i oddalił się.

Szedł dalej, aż dotarł do Nawiedzonego Domu. Wstęp kosztował dziesięć dolarów. Przez moment pomyślał, że może wejdzie do środka i sprawi, że ktoś naprawdę nie będzie żałować wydanych pieniędzy. Wtedy jednak wyczuł coś w powietrzu. Coś złowieszczego. Skoncentrował się. To było dokładnie takie samo wrażenie jak to, którego doznał wcześniej tego samego dnia, tylko tym razem znacznie silniejsze. Jak pierwszy potężny grzmot zwiastujący gwałtowną burzę.

– Hej! – zawołała za nim Maryann.

Odwrócił się. Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało, po czym wzięła go za rękę, przycisnęła do swojej piersi i napisała na niej numer telefonu.

– Zadzwoń do mnie.

Na twarzy Stantona pojawił się drwiący uśmieszek. Wiedział, że nie zadzwoni. Nigdy tego nie robił. Jutro Maryann będzie wstyd z powodu tego, jak zachowała się poprzedniego dnia, ale i tak nie przestanie o nim myśleć. Czasem ci, których nie skrzywdził, wracali do niego i szukali go, wiedzeni własnym głodem.

Zaczął grać jakiś zespół. Wyznawca rozpoznał go niemal natychmiast.

– To Michael Saratoga! – pisnęła Maryann i pociągnęła Stantona za sobą, potrącając po drodze parę przebraną za królową w koronie i króla z tępym mieczem.

Michael grał na gitarze basowej, stojąc na scenie w otoczeniu wydrążonych dyń. Gdy przebiegał palcami po strunach, ciemne włosy opadały mu na twarz. W jego muzyce czuć było ogień. Nawet Stanton musiał to przyznać.

Zgromadzone wokół sceny dziewczyny wymachiwały rękami nad głową, kołysząc się do rytmu. Kiedy utwór się skończył, te same dziewczyny zaczęły piszczeć i wyciągać ręce do swego idola, niebezpiecznie zbliżając się do płonących w środku dyń.

Maryann też zapiszczała, a potem obróciła się do Stantona.

– Czy to nie wspaniała muzyka? Uwielbiam zespół Michaela.

– Dlaczego? – Nie czekając na odpowiedź, Stanton wniknął po raz kolejny do jej umysłu, przeciskając się przez gąszcz wersetów z Biblii i psalmów śpiewanych w szkółce niedzielnej.

Wcześniej ta część pozostawała przed nim zakryta. Dziewczyna pracowała jako wolontariuszka i grała na pianinie w chórze kościelnym. Jej dobroć rozbudziła w nim pewne uczucie. Dotknął jej policzka. Może jednak powinien zabrać ją ze sobą. Atrox cenił sobie czyste dusze bardziej od tych już skalanych. Lubił je zniewalać.

Tym razem zespół zagrał coś bardziej skocznego. Maryann odwróciła się i nagle czar prysnął. Stanton spojrzał w kierunku sceny. Czyżby ta muzyka wyrwała ją z transu, w który ją wprowadził?

Dziewczyna złapała go za rękę.

– Chodź – zaczęła go wabić, zmysłowo poruszając ustami.

– Nie chcesz zatańczyć?

Ludzie w kostiumach zaczęli kołysać się i klaskać, oczarowani muzyką Michaela. Dwaj clowni przytupywali nogami w wielkich pluszowych butach, wzbijając w powietrze obłoki kurzu.

– Wystarczy – powiedział Stanton i zebrał się, żeby odejść, gdy nagle powstrzymał go kolejny chór pisków. Odwrócił się i zobaczył na scenie Vanessę, która rozdawała fankom koszulki i płyty CD. Miała na sobie ogniście czerwoną, piekielnie seksowną sukienkę, a jej idealnie opalona skóra błyszczała od brokatu. Długie blond włosy spięła z tyłu i przymocowała do diabelskich rogów, a za nią ciągnął się długi czarci ogon. Wielkie niebieskie oczy podkreśliła dodatkowo małymi srebrnymi klejnocikami.

Stanton przyglądał się jej uważnie. Bez względu na to, jak bardzo była ponętna, nie mógłby jej skrzywdzić. Kiedyś uwięził ją w swoim wspomnieniu – tamtej nocy, kiedy Atrox wykradł go z zamku jego ojca. Vanessa próbowała go wtedy uratować i po tym, co dla niego zrobiła, Stanton czuł, że ma wobec niej dług wdzięczności.

Podobnie jak Serena, Vanessa była Córką Księżyca. Jednak zamiast daru czytania w myślach, posiadała zdolność stawania się niewidzialną. Nie potrafiła jednak do końca kontrolować tej mocy. Teraz sprawiała wrażenie, jak gdyby pozostawała pod jej wpływem. Stanton pomyślał o niej przez chwilę. Cóż za ironia – mimo iż był Wyznawcą, nie potrafił skrzywdzić kogoś, kto był dla niego tak dobry, a jednocześnie bez trudu mógł zniszczyć osobę, którą tak rozpaczliwie kochał.

Nagle noc uległa gwałtownej zmianie. W pobliżu czaiło się coś niebezpiecznego i okrutnego. Stanton był oszołomiony tym, co wyczuł. Święto Halloween przybrało złowieszczą formę. Śmiechy, krzyki i gwizdy mieszały się z muzyką, tworząc razem otępiającą, złowrogą kakofonię. Serce biło mu jak szalone. Instynkt podpowiadał ucieczkę.

Stanton nie rozumiał, dlaczego powinien uciekać, ale poddał się tej myśli i zaczął się powoli wycofywać. Tak jakby jego ciało wyczuwało rychłe nadejście czegoś, czego jego oczy jeszcze nie mogły zobaczyć. Skoncentrował swoje myśli na tym przeczuciu, starając się odgadnąć źródło niebezpieczeństwa.

Nie zaszedł jednak daleko, gdy ktoś złapał go za łokieć. Oddech uwiązł mu w gardle. Odwrócił się.

To znowu była Maryann. Patrzyła mu głęboko w oczy.

– Nie odchodź.

– Szykuje się coś niedobrego – wymamrotał Stanton, po czym wyrwał się jej i zostawił ją w tłumie tańczących.

– Nie powiedziałeś nawet, jak masz na imię – zawołała za nim ze złością.

Zignorował ją.

W powietrzu zawisło coś nieprzyjemnie ciężkiego. To uczucie spływało na niego falami. Chłopak naprężył mięśnie, cały czas poszukując źródła tego wrażenia, przypominającego impuls elektryczny. Zbliżali się Mściciele. Był tego absolutnie pewien. Czy w końcu odkryli jego tajemnicę? W nagłym odruchu chciał chronić Serenę, ale w tłumie pojawiły się pierwsze wyładowania atmosferyczne, przypominające wijące się smugi świetlistej, błękitnej energii. Wiedział, że jest już za późno. Lustrował wzrokiem zamaskowane twarze, szukając czegoś, co pomogłoby wykryć obecność istot nie z tego świata.

Nagły przypływ energii sprawił, że latarnie uliczne zapłonęły jeszcze silniejszym blaskiem. Ale najwyraźniej nikt tego nie zauważył. Stanton stanął za plecami dwóch facetów, którzy przebrali się za różowo-zielonego smoka, i przeczesał palcami włosy. Mściciele byli coraz bliżej. Wiedział, że nie ustaną w pościgu, skoro już go odkryli. Czy Serena też znalazła się na ich celowniku?

Wtem dostrzegł jakieś poruszenie w tłumie. Szkielety na patykach obróciły się, kiedy szczudlarze się rozstąpili. Do innych dźwięków dołączyły teraz także krzyki. W jego stronę zmierzała jakaś postać otoczona aureolą małych iskierek.

– Serena… – wyszeptał. Musiał się z nią zobaczyć po raz ostatni. Zaczął właśnie znikać, stając się jednym z cieni, kiedy poczuł na plecach czyjeś potężne dłonie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Stanton czuł na sobie przeszywające spojrzenie czarnych oczu, osadzonych głęboko w przeoranej bliznami twarzy. Nigdy wcześniej nie spotkał Malcolma, chociaż widział go wielokrotnie i słyszał niezliczone historie o jego zdeprawowaniu i niezwykłej odwadze. Okrucieństwo tego faceta też było legendarne. Należał do najbardziej bezwzględnej kasty Mścicieli – tak bezgranicznie oddanych Atroxowi, że z czasem ich twarze i ciała uległy zniekształceniu, jak gdyby stałe obcowanie z tak niewyobrażalnym złem powodowało także fizyczną zgniliznę.

Zazwyczaj Malcolm przybierał ludzką postać. Był wysoki, szczupły i uderzająco przystojny. Potrafił zmienić swoją brzydotę w piękno. Dlatego Stantonowi trudno było pojąć, dlaczego i dzisiaj nie skorzystał z tej umiejętności.

Koszmarny wygląd Mściciela uległ zmianie, od kiedy widział go po raz ostatni bez przebrania. Pół jego twarzy pokrywały sączące się czerwone rany, a włosy przyprószone były przezroczystymi pasemkami niebieskawej pleśni. Właściwie nie były to włosy, lecz kilka pojedynczych, splątanych strąków, wiszących smętnie za uszami. Oddech Malcolma cuchnął zepsutą rybą, jakby diabelski emisariusz gnił także od środka.

– Stanton? – Malcolm warknął głucho z głębi gardła.

– Przyjmuję i akceptuję mój los – odparł beznamiętnie Stanton. Stał wyprostowany, czując tylko, jak łomocze mu serce. Potem zamknął oczy i czekał. Kiedy nic się nie zdarzyło, otworzył powieki i zamrugał.

Malcolm oblizał okaleczoną skórę wokół ust, jakby chciał znów przemówić. Nieliczne zęby, jakie pozostały w jego ustach, były czarne i całkowicie zepsute. Otaczająca go elektryczna aura, przed chwilą jeszcze tak silna, z każdą sekundą nikła w oczach. Iskierki zamigotały i zgasły. W końcu wsadził język z powrotem do ust i wyszeptał ochrypłym głosem:

– Pomóż mi.

Stantonowi trudno było zrozumieć to, co przed chwilą usłyszał. Nie dlatego, że nie dosłyszał, lecz dlatego, że ta prośba była tak niespodziewana. Zastanawiając się nad słowami Malcolma, doszedł po chwili do wniosku, że nie przybył on wcale po to, żeby go zniszczyć. Ogarnęła go jednocześnie ulga i konsternacja.

– Jak mogę ci pomóc? – zapytał, czując, że serce bije mu jeszcze szybciej niż przed chwilą. Nie mieściło mu się w głowie, że Mściciel może prosić o pomoc Wyznawcę.

– Zabierz mnie stąd – słowa dobiegały gdzieś z wnętrza Malcolma. – W jakieś miejsce, gdzie będziemy mogli porozmawiać.

Stanton skinął głową i w tym momencie przyjrzał się ciału Malcolma. Kręgosłup miał wygięty pod nienaturalnym kątem, a muskularne nogi boleśnie powykrzywiane w kolanach. Nie wyglądało na to, żeby był w stanie pójść gdziekolwiek o własnych siłach.

– Dlaczego nie ukryjesz swojego prawdziwego wyglądu? -spytał Stanton, starając się osłonić towarzysza przed spojrzeniami ciekawskich ludzi, którzy zebrali się wokół nich.

Malcolm wciągnął powietrze do płuc, po czym wypuścił je z trudem.

– Nie mogę. Tracę moją moc.

– W takim razie po co do mnie przyszedłeś? – Zdenerwowany Stanton nie dawał za wygraną, rozglądając się wokół po gęstniejącym z każdą chwilą tłumie. Ludzie nie sprawiali wrażenia przestraszonych. Przyglądali się Mścicielowi zza swoich masek i makijażu ze zdziwieniem pomieszanym z podziwem. – Powinieneś był się udać do Cincti. Zabiorę cię tam.

– Nie. Chodzi mi o ciebie. Musiałem się spotkać wyłącznie z tobą. – Tym razem jego słowa zabrzmiały głośno i niecierpliwie.

– Nie potrafię ci w żaden sposób pomóc – przestrzegł go Stanton. – Nie mam takiej mocy.

Malcolm przełknął ślinę.

– Przybyłem, żeby cię ostrzec.

Te słowa sprawiły, że Stanton nadstawił uszu. Ostrzeżenie – to niepokoiło go jeszcze bardziej, niż gdyby Malcolm chciał go własnoręcznie zniszczyć. Mściciele byli czymś w rodzaju wewnętrznej służby bezpieczeństwa. Eliminowali tych spośród Wyznawców, którzy sprzeciwiali się Atroxowi albo zawodzili go w taki czy inny sposób. Nigdy nie pomagali Wyznawcom ani ich nie ostrzegali. Musiało zdarzyć się coś naprawdę poważnego, skoro jeden z nich zdobył się na taki krok.

– Przed czym chcesz mnie ostrzec? – spytał Stanton. – Co chcesz mi powiedzieć? Zrób to teraz.

Malcolm przyglądał mu się i próbował nawiązać łączność telepatyczną, ale był zbyt słaby. Zamiast słów, Stanton poczuł w głowie jedynie szum.

– Wybacz – powiedział Mściciel, kiedy zorientował się, że nic z tego nie będzie, po czym wycofał się.

Obawa Stantona wzrosła. Musiał wiedzieć, o co chodzi – i to natychmiast. Zwłaszcza jeśli ostrzeżenie dotyczyło także Sereny. Powoli wniknął do umysłu Malcolma. Zaraz otoczyły go potworne wspomnienia, sięgające wielu wieków wstecz. Nie było mowy o znalezieniu tego, co Mściciel chciał mu powiedzieć. Jego myśli i uczucia były poskręcane tak samo jak jego ciało. Musiał więc zaczekać, aż chłopak sam mu wszystko powie. Zrezygnowany, wydostał się z sieci jego wspomnień.

Nagle oślepiło go jasne światło, a potem raz jeszcze, i znowu. Z każdym kolejnym fleszem Malcolm wzdrygał się, jakby wstrząsały nim dreszcze.

Stanton odwrócił się.

Chłopiec w kostiumie pirata wrzasnął:

– Mam cię, i to już siedem razy!

Ludzie nie przestawali podziwiać tego, co uznali za przebranie Malcolma. Stali zbyt daleko, żeby poczuć bijący od jego ciała rybi odór. Z czasem jednak ci bardziej odważni zaczęli podchodzić coraz bliżej. Stanton musiał szybko zabrać stąd Mściciela, zanim tłum stanie się zbyt ciekawski.

– Świetny makijaż – pisnął mały pirat. – Pracuje pan w jakimś studio filmowym? – Postąpił odważnie o duży krok naprzód, przyglądając się zdeformowanemu ciału Malcolma. Skrzywił się na chwilę, ale nawet smród nie powstrzymał go przed podejściem jeszcze bliżej. – Jak pan to właściwie zrobił? Poduszkami? – Dotknął palcem obnażonego brzucha Mściciela i jego twarz wykrzywiła się w dziwnym grymasie.

Stanton wiedział, że chłopiec musiał poczuć ciepłe, miękkie ciało, przypominające galaretę. Zmrużył oczy i wpełzł do jego umysłu, żeby uciszyć krzyk zbierający się już w jego gardle. Nawet o tym nie myśl – warknął mu do wnętrza głowy.

Zaskoczony dzieciak spojrzał na Stantona i otworzył szeroko usta. Aparat wysunął mu się z rąk i uderzył o chodnik. Błysnął flesz i migawka otworzyła się po raz ostatni. Chłopiec obrócił się i rzucił do ucieczki, z podskakującą na ramieniu plastikową papugą.

Stanton podniósł zgiętego wpół Malcolma i podał mu swoje ramię. Muszą wydostać się stąd, zanim pozostali też zaczną go dotykać. Dopiero wtedy zauważył, że stopy chłopaka są brutalnie powyginane, a palce wykręcone pod najdziwniejszymi kątami.

– Dasz radę iść? – spytał, zastanawiając się, jak Malcolmowi w ogóle udało się przebyć taki szmat drogi, żeby go odnaleźć.

– Spróbuję. – Okaleczony mężczyzna oparł się całym ciężarem ciała na ramieniu Stantona, dysząc mu ciężko do ucha, kiedy przepychali się przez tłum. – Pospieszmy się – dodał.

– Zanim będzie za późno.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Stanton wcisnął gaz do dechy, pędząc na złamanie karku w dół Hollywood Boulevard. Kiedy gwałtownie wymijał autobus, siedzący na siedzeniu obok Malcolm osunął się bezwładnie. Wydostanie go z tłumu świętujących nie było najłatwiejszym zadaniem, a gdy w końcu udało im się dotrzeć do samochodu, Malcolm był zbyt roztrzęsiony, żeby mówić. Gapił się tylko na otaczające ich cienie, jakby wyczuwał czyjąś obecność, a potem wpadł w gwałtowne drgawki. Atrox zawsze był w pobliżu i wysyłał swoich szpiegów – cienie będące przedłużeniem jego oczu.

Squat² znajdował się zaledwie jedną przecznicę stąd. Stanton zatrąbił, przeganiając pieszych z ulicy i manewrując między nimi. Wreszcie zahamował z piskiem opon przed budynkiem, który sprawiał wrażenie opuszczonego. Wyskoczył z samochodu, obiegł go i pomógł Malcolmowi wygramolić się od strony pasażera. Nagle za ich plecami, niczym zjawy, pojawiła się grupka bezdomnych wyrostków. Byli ubrani tak, jakby codziennie było Halloween, a wypity tego wieczora alkohol dodawał im odwagi.

– Cukierek albo psikus! – zawołał ich przywódca, szczerząc zęby w uśmiechu. Kiedy zobaczył twarz Malcolma, zawahał się przez moment, ale już po chwili bezczelnie podszedł bliżej.

Jeden z jego kumpli również krążył nieopodal.

– No właśnie, macie dla nas jakieś cukierki? – W bladym świetle ulicznej latarni jego twarz wyglądała jakby była wydrążona, pusta w środku.

Trzeci chuligan bez ostrzeżenia sięgnął do kieszeni Stantona.

– Masz tam jakąś forsę?

Wyznawca puścił Malcolma i obrócił się tak gwałtownie, że mężczyźni zmuszeni byli zrobić unik. Ich kompletnie pijany przywódca zatoczył się i upadł. Po chwili wstał jednak i ruszył na Stantona, wybijając na chodniku rytm swoimi wojskowymi buciorami.

– Zobaczmy, na co cię stać.

Stanton przyjął obronną pozę, zasłaniając sobą Malcolma, i wystrzelił w powietrze pocisk mocy mentalnej. Strumień energii uderzył napastnika i cisnął nim o ścianę. Wtedy Wyznawca sięgnął błyskawicznie do jego głowy i wyciągnął stamtąd sen.

– Co jest…? – wymamrotał zdziwiony mężczyzna. Po chwili na jego twarzy zagościł błogi uśmiech, a on sam zapadł w natychmiastową drzemkę.

Inni spojrzeli na Stantona z przerażeniem w oczach i cofnęli się. Zaraz potem obrócili się na pięcie i uciekli. Tupot ich stóp odbijał się echem pośród nocy. Stanton zarzucił sobie Malcolma na plecy i zaniósł w stronę budynku. Był silny, ale Mściciel też swoje ważył, poza tym był zupełnie bezwładny.

Zanim udało mu się dotrzeć do drzwi na końcu alejki, bolały go wszystkie mięśnie pleców i nóg. Stanton kopnął w drzwi z całych sił. Zaprotestowały z głuchym jękiem, ale w końcu ustąpiły i stanęły przed nimi otworem.

Wszedł do środka. Zazwyczaj w squacie było pełno Wyznawców, ale dzisiaj wszyscy świętowali Halloween. Światła ulicznych neonów zaglądały do wnętrza przez szpary w zabitych deskami oknach, rzucając na podłogę nieśmiałe, różowoniebieskie refleksy. Jedynym słyszalnym dźwiękiem był ciężki oddech Malcolma oraz plusk kropel z cieknącego gdzieś kranu.

Stanton obszedł stertę dmuchanych materacy i koców, na których spali Nowicjusze – dzieciaki, których Wyznawcy przyprowadzali Atroxowi. Żyli tutaj w nadziei, że kiedyś staną się pełnoprawnymi członkami zgromadzenia. Ale najpierw musieli udowodnić swoją wartość.

Ci, których Atrox zaakceptował, automatycznie stawali się Wyznawcami i mieszkali na piętrze. Wszyscy oni byli równocześnie uczniami Stantona, który pokazywał im, jak wykorzystywać tkwiące w nich pokłady zła. Uczył ich czytania w myślach, manipulowania ludzkimi umysłami i więzienia ludzi w ich własnych wspomnieniach. Pokazywał im także w jaki sposób sprowadzać Atroxowi kolejne ofiary.

Stanton zetknął się już z tyloma dzieciakami, że nie był w stanie ich wszystkich spamiętać. Ale ostatnio nikogo nie zrekrutował. Od czasu, kiedy poznał Serenę. Nie sądził, żeby ktokolwiek z Wyznawców czegoś się domyślał. Wszyscy darzyli go wielkim podziwem. W końcu był Nieśmiertelnym, a żaden z jego uczniów nie dostąpił podobnego zaszczytu. Mimo to wśród Wyznawców panowała nieustanna rywalizacja o względy Atroxa i o to, kto mu się bardziej przysłuży. A to oznaczało, że nie mogło być mowy o zaufaniu. Stanton musiał więc być ostrożny.

Zaniósł Malcolma po schodach na górę, do pokoju, który sam zajmował. Położył go na materacu i przykrył kocami. Podszedł do stojącego w rogu stołu i po omacku zaczął szukać czegoś na blacie. Dotknął najpierw otwieracza do puszek, plastikowych widelców i słoika z kawą rozpuszczalną. Aż wreszcie znalazł to, czego szukał – pudełko zapałek. Potarł jedną koniuszkiem kciuka. Migotliwy płomień oświetlił trzy świece stojące na stole i cztery kolejne w drewnianej skrzynce na podłodze. Ukląkł przy Malcolmie.

– Nie powinienem zabrać cię do Cincti? – spytał cicho. – Może Atrox mógłby ci pomóc? – Nie był w stanie wyobrazić sobie, co przytrafiło się Mścicielowi. Może walczył z jakąś mroczną siłą i przegrał?

Chłopak powoli pokręcił głową. Z trudem nabrał powietrza w płuca i wypuścił je po chwili.

– Ja umieram – wymamrotał w końcu.

Te słowa zszokowały Stantona. To nie mogła być prawda.

– Przecież jesteś Nieśmiertelnym – zdziwił się Wyznawca.

– Jak możesz umrzeć?

– Niemożliwe staje się możliwe. – Malcolm usiłował się zdobyć na słaby uśmiech, ale nie dał rady.

Stanton poczuł, jak serce wali mu w piersi. Rozejrzał się po pokoju. Płomienie świec rzucały chybotliwe cienie na ściany. Nachylił się bliżej w stronę Malcolma, nie zważając na bijący od niego odór.

– Co takiego zrobiłeś?

Malcolm znów potrząsnął głową.

– Nie teraz… – Próbował utrzymać otwarte oczy, ale widać było tylko ich białka. – Caveas Lamp… – wyszeptał.

– Caveas Lamp…? Wystrzegaj się Lampy? Co to jest Lampa?

Ale Malcolm, zamiast odpowiedzieć, zamrugał powiekami i zaintonował:

– Wielka Bogini Ciemnego Księżyca, zabierz teraz moją duszę i poprowadź ją przez mrok do światła. – Jego wargi poruszały się bez ustanku w niemal bezgłośnej modlitwie.

Stanton wzdrygnął się. Ta modlitwa była świadectwem zdrady. Przez stulecia słyszał wielokrotnie, jak ludzie szeptali pokątnie o bogini, która przyjmowała zmarłych i wiodła ich ku zmartwychwstaniu. Ale myślał, że to tylko opowieści. Po co Malcolm miałby się do niej modlić? Przecież jego bogiem był Atrox.

Poczuł nagle przemożną chęć poznania prawdy.

– Powiedz mi, co zrobiłeś i co to ma wspólnego z tym ostrzeżeniem przed Lampą?

Głowa Malcolma opadła na bok. Pokryta bliznami skóra na jego twarzy skurczyła się i wyschła, w mgnieniu oka stała się krucha i łamliwa. Na oczach Stantona ciało Malcolma ulegało dalszemu rozkładowi, aż zostało z niego tylko trochę żółtych kości i garść prochu.

Wyznawca cofnął się o krok. Czuł, jak przejmuje go mrożący krew w żyłach chłód i zaczął się trząść. Nieśmiertelny nie mógł umrzeć. To niemożliwe – a jednak Malcolm odszedł.

Z kości jednego z palców spadł pierścień i potoczył się po podłodze.

Stanton podniósł go i w blasku świecy przyjrzał się purpurowemu kamieniowi, osadzonemu w czymś, co przypominało zakrzywione srebrne kły. Gdy obracał go w palcach, czuł szalone bicie serca. Klejnot jarzył się niezwykłym ogniem, rzucając na ściany pokoju kalejdoskop barw.

Chłopak uniósł klejnot jeszcze bliżej oczu i przyjrzał mu się w niemym podziwie. To był ten sam pierścień, który zniknął w nocy, kiedy Stanton został porwany z domu. Przeczytał inskrypcję na wewnętrznej obwódce: Protegas et deleas. Chroń i niszcz. Ten pierścień wieki temu dał mu ojciec, by chronił go przed Atroxem.

Stanton odwrócił się i spojrzał na szczątki Malcolma. W jaki sposób Mściciel wszedł w posiadanie pierścienia? Stanton zastanowił się, czy to może mieć jakiś związek z ostrzeżeniem. Spróbował wsunąć go sobie na palec, ale metal zaczął go parzyć. Stanton zdjął go szybko, lecz jego ciało zostało już naznaczone. Przyjrzał się czerwonej bliźnie, zastanawiając się, jak Malcolm mógł go nosić. Gdy wsuwał pierścień do kieszeni dżinsów, naszła go pewna myśl. Właśnie pomógł Mścicielowi, który zdradził Atroxa. Nie wiedział dokładnie, co zrobił Malcolm, ale cokolwiek to było, z pewnością było niewybaczalne.

Musiał ukryć jego szczątki, zanim ktokolwiek je zobaczy i zacznie zadawać pytania. Zaczął właśnie owijać kości i prochy w koc, kiedy usłyszał, jak na dole trzaskają drzwi, a podłoga z litego drewna ugina się pod ciężarem czyichś kroków.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Oślizły chłód wypełzł z oceanu i zawisł nad miastem. Stanton wędrował pustymi ulicami w pobliżu katolickiego cmentarza we wschodnim Los Angeles. Za plecami słyszał dobiegający z autostrady szum.

Udało mu się bez problemu wynieść pakunek z zawiniętymi szczątkami Malcolma ze squatu, po drodze minął tylko dwóch Nowicjuszy, którzy wrócili ze świętowania Halloween. Obrzucili wzrokiem paczkę, ale w niewyraźnym świetle nie wzbudziła ich podejrzeń. Poza tym nikt nie przypuszczał, że Stanton może w niej nieść kości Mściciela.

Chłopak nabrał głęboko powietrza i zatrzymał się przed zamkniętą bramą cmentarza. Nie przypuszczał, by Atrox i jego ludzie mogli wkroczyć na tę świętą ziemię. Tutaj szczątki Malcolma będą bezpieczne. Tak jak we wnętrzu kościoła. Ale czy jemu samemu wolno tu przychodzić? Stanton ostrożnie dotknął żelaznych prętów, spodziewając się ostrego bólu, który powstrzyma go przed wkroczeniem na teren cmentarza.

Kiedy nic takiego się nie stało, zacisnął dłonie mocniej wokół zimnego metalu. Nie czuł żadnego niebezpieczeństwa, tylko kojący chłód. Przepchnął pakunek między prętami ogrodzenia i upuścił w mrok. Potem sam rozpłynął się w powietrzu, by po chwili pojawić się po drugiej stronie płotu. Podniósł zawiniątko i zaczął wędrować wśród nagrobków.

Nagły błysk rozświetlił ciemności panujące na cmentarzu. Stanton przypadł do pnia drzewa i poczekał, aż miną go światła wolno przejeżdżającego wozu patrolowego z migającym na czerwono kogutem na dachu. To była prywatna ochrona, zapewne wynajęta specjalnie z powodu Halloween, by zapobiec ewentualnym aktom wandalizmu.

Kiedy samochód odjechał i jego tylne światła rozpłynęły się w oddali, Stanton ruszył dalej. Idąc na palcach, minął zarośnięte trawą i śmierdzące wilgocią mauzoleum, po czym skierował się przez trawnik w stronę starszych grobów. Najodleglejszego końca cmentarza strzegły kamienne figury aniołów, pokryte grubymi pajęczynami. Lawirując między grobami, Stanton czytał na wpół starte inskrypcje i epitafia na płytach.

W końcu odnalazł nagrobek, na którym dane pochowanego zostały już całkiem zatarte przez czas. Delikatnie położył szczątki Malcolma na grobie. Chciał powiedzieć coś ważnego, ale przychodziły mu do głowy wyłącznie te słowa, które słyszał już wielokrotnie. W końcu wyjął z kieszeni pierścień i wydrapał nim na zniszczonej płycie nagrobnej: „PRIMUS APUD PECCATORES, PRIMUSAPUD AFFLICTOS”. Pierwszy wśród grzeszników, pierwszy wśród cierpiętników.

Zastanawiał się, co Malcolm chciał mu przekazać. Instynkt podpowiadał mu, że nie miało to żadnego związku z Sereną. Z początku tak myślał, ale później porzucił tę myśl. Gdyby Malcolm wiedział o ich romansie, inni Mściciele również by się o tym dowiedzieli i oboje – on i Serena – zostaliby zamordowani bez ostrzeżenia. Musiało chodzić o większe zagrożenie, chociaż Stanton nie wiedział, co jeszcze gorszego mogłoby go spotkać.

– Niewyobrażalne – wyszeptał w chłodne powietrze. W jego świecie utkanym z mroku właściwie nic nie było niewyobrażalne, a mimo to trudno mu było wyobrazić sobie sytuację, w której to Mściciel przybywa, by ostrzec Wyznawcę. Rolą Mścicieli była eksterminacja renegatów, a nie udzielanie im pomocy.

Stanton miał już odejść, kiedy kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Zaraz po tym usłyszał cichy tupot skradających się stóp i między nagrobkami mignął mu jakiś cień.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Przed nim stała młoda dziewczyna, na oko nie więcej niż czternastoletnia. Miała na sobie aksamitną pelerynę na podszewce z czerwonego jedwabiu, którą narzuciła na sukienkę z dekoltem obszytym koronką. Wyglądała jak wampirzyca wyjęta żywcem z jakiegoś filmu. Przyglądała mu się, przeczesując nerwowo blond włosy z ciemnymi pasemkami. Wokół jednego z błękitnych oczu namalowała sobie pajęczynę.

– Nie boisz się być tu całkiem sam? – wyszeptała nawiedzonym głosem.

Stanton uśmiechnął się, słysząc, jak dziewczyna stara się naśladować wampirzycę i jednocześnie zastanawiał się, w jaki sposób dostała się na cmentarz. Pewnie przecisnęła się między kratami. Była wystarczająco szczupła, by móc to zrobić.

– No i? – spytała z większą śmiałością, rozpościerając poły płaszcza niczym nietoperz skrzydła.

– A powinienem obawiać się ciebie? – Stanton odpowiedział pytaniem.

Dziewczyna sprawiała wrażenie zawiedzionej. Przekrzywiła głowę i spojrzała na grób za jego plecami.

– To po hiszpańsku?

– Nie, po łacinie.

Dziewczyna zaśmiała się krótko.

– Dziś nikt już nie zna łaciny. Zmyśliłeś to.

– Napis oznacza: „Pierwszy wśród grzeszników, pierwszy wśród cierpiętników”.

Wampirzyca zachichotała znowu.

– No dobrze, ale co to naprawdę oznacza?

Stanton przyglądał się jej. Była samotna i wrażliwa. Pomysł uczynienia jej Wyznawczynią i pokazania jej ciemnych stron życia podniecał go. Pulsowało w nim pożądanie. Przemówił do niej miękko, pozwalając, by spojrzała mu w oczy:

– To oznacza, że jeśli grzeszysz, to bez względu na to, jak bardzo jesteś zła, przyjdzie ci za te grzechy zapłacić.

Dziewczyna oparła dłonie na biodrach.

– Brzmi dziwnie. To ma być jakiś żart? Nie rozumiem tego.

– Dlaczego miałbym żartować z grzechu? – Pragnienie zabrania jej na drugą stronę zmieniło się w słodki, intensywny ból.

– Bo może wydaje ci się to fajne, czy coś w tym rodzaju.

– Nastolatka uśmiechnęła się, spojrzała mu w oczy i zamarła, jakby wreszcie dostrzegła w nich zagrożenie.

Stanton napawał się strachem, który malował się na jej twarzy. Chciał, żeby zmienił się w niewyobrażalne przerażenie.

– Grzech i cierpienie – wyszeptał i odgarnął kosmyk włosów z jej szyi, odsłaniając szybko pulsującą żyłę.

Dziewczyna zachłysnęła się powietrzem i cofnęła się o krok, dotykając gardła.

Stanton pragnął, żeby odwróciła się i zaczęła uciekać. Nade wszystko lubił pościgi.

Nastolatka przebrana za wampirzycę lustrowała go dziwnym wzrokiem. W jej głowie pojawiły się pierwsze oznaki przerażenia – takie zimne i zachęcające. Gdy Stanton odczytał te myśli, roześmiał się.

– Nie, nie jestem wampirem – powiedział.

– Wiedziałam o tym. – Dziewczyna udawała rozdrażnioną, ale zdradzały ją stopy. Cofała się tak długo, aż potknęła się o rozchybotany nagrobek.

– Nie istnieje zbyt wiele legend na temat istot mojego gatunku – szepnął, podchodząc do dziewczyny i napawając się narastającą w niej paniką. Ciemny impuls wziął nad nim górę. Pragnienie zaspokojenia Atroxa było już czymś więcej niż tylko zachcianką. Stało się raczej fizyczną potrzebą.

– A i te legendy w większości nie przetrwały – ciągnął dalej.

Dziewczyna uśmiechnęła się niepewnie.

– Robisz sobie jaja, prawda? – Usiłowała zażartować, lecz ton w jej głosie zdradzał, że myśli inaczej.

– Nie chcesz wiedzieć, co stało się ze wszystkimi opowieściami o takich jak ja? – Stanton dotknął lekko jej ramienia.

Dziewczyna złapała się kurczowo nagrobka za plecami. Obeszła go powoli, aż stał się naturalną barierą między nimi.

– No dobra, opowiedz historyjką na Halloween.

Stantonowi podobała się jej pozorowana odwaga.

– Kościół wyplewił je jako herezję. Dlatego nie znajdziesz ich w żadnej z książek, które wynosisz z biblioteki i chowasz przed matką w szafie.

Dziewczyna otworzyła usta w niemym krzyku.

– Skąd o tym wiesz?

– Mam swoje sposoby. – Stanton przytrzymał ją za wstążkę, którą zawiązała dekolt. – Lubisz czytać o wampirach, ale twoja matka uważa, że to niezdrowe. Naprawdę tak bardzo chcesz poznać to, co kryje się w mroku?

Dziewczyna rozpaczliwie potrząsnęła głową.

– Mogę ci pokazać dużo starsze zło – zaproponował kojącym głosem i pociągnął za wstążkę, rozwiązując kokardę. – Takie, które istnieje od zarania dziejów.

– Jasne. – Jego rozmówczyni starała się przybrać sarkastyczny ton, ale nic z tego nie wyszło.

– Niewielu ludzi wie o Atroksie i jego Wyznawcach. Ale ty możesz posiąść tę wiedzę – zapewnił ją.

– To już nie jest śmieszne. – W głosie nastolatki słychać było bardziej skowyt niż gniew.

Stanton powiódł palcem w górę jej ciała i uniósł jej głowę, zmuszając dziewczynę, żeby spojrzała mu w oczy.

– Nigdy nie zamierzałem być śmieszny. Chciałem ci tylko wyjaśnić, kim jestem.

Dziewczyna obejrzała się za siebie, być może szukając najlepszej drogi odwrotu.

Stanton zamilkł, mając nadzieję, że nastolatka rzuci się do ucieczki. Ale ponieważ się na to nie zdobyła, ciągnął dalej:

– Mogę rozpłynąć się w powietrzu, stać się cieniem i pozostać w takiej formie przez wiele dni, jeśli tylko zechcę. To tylko jedna z moich zdolności.

– Przestań mnie nabierać – zawyła dziewczyna. – Teraz się ciebie boję.

Stanton nachylił się bliżej.

– Potrafię też wniknąć do twojego umysłu i zabrać cię do mojego. Chcesz, bym ci to pokazał?

– Nie. – W jej głosie słychać było błagalną prośbę. To nie dziwna poświata unosząca się nad cmentarzem sprawiła, że jej twarz stała się teraz tak nienaturalnie blada. W oczach dziewczyny widać było prawdziwe piękno strachu.

– Pokażę ci. – To mówiąc, Stanton wniknął do jej umysłu, a potem odsłonił przed nią swój. Przez chwilę czuł, że dziewczyna stawia opór, aż w końcu poddała się. Dał jej poczuć, czym naprawdę jest: pustką i złem.

Wypuścił ją po raz kolejny. Chciał, żeby przed nim uciekała, ale ona tylko zatoczyła się do tyłu, jakby straciła równowagę.

Stanton złapał dziewczynę za kark. Jej skóra była taka delikatna i ciepła. Czuł pod palcami jej galopujący puls.

Próbowała się wyrwać, ale przytrzymał ją w żelaznym uścisku. Do oczu napłynęły jej łzy, przez co stały się one jaśniejsze. Stanton przysunął jej twarz blisko swojej. Pragnął chwilowego spokoju, który dałoby mu oddanie tej panienki Atroxowi.

Nakrył dłońmi smutną, piękną twarz i wessał jej słodki oddech. Dziewczyna patrzyła na niego niewidzącymi, szeroko rozwartymi oczami. Zatraciła się w jego wspomnieniach. Wkrótce pokaże jej prawdziwe oblicze zła i zabierze jej całą przyszłość.

– Teraz mi wierzysz, prawda? – spytał. – Patrzysz innymi oczyma i wiesz. Odwróć się i poznaj Atroxa.

Dziewczyna skinęła głową, ale gdy to zrobiła, Stanton zobaczył w jej oczach swoje odbicie i poczuł nienawiść do samego siebie. Nienawiść za to, czym się stał – i to właśnie ona wyrwała dziewczynę z transu, w którym ją trzymał. Wyznawca czuł, jak ofiara drży w jego ramionach, ale zaskoczyło go to, że dziewczyna wcale nie chce go puścić. Może to, co w nim zobaczyła, sprawiło, że poczuła się kochana?

– To kłamstwo – powiedział stanowczo. – Tam nie ma żadnej miłości.

Odgarnął luźne kosmyki włosów z jej twarzy i ułożył ją na ziemi, koło nagrobka. Obudzi się jutro z przekonaniem, że to był tylko sen. Ale znał takie jak ona wystarczająco dobrze. Wiedział, że nastolatka pójdzie do biblioteki i zacznie tam szukać, aż natrafi na mało znany manuskrypt Herodota, który większość naukowców uważa jedynie za wariację na temat mitu o puszce Pandory.

Powoli odszedł na bok, próbując zagłuszyć w sobie ów głos, który wydawał się być zaprzeczeniem tego, kim był. Rozbrzmiewał on tuż pod powierzchnią świadomości, domagając się uwolnienia. Stanton wiedział, że zawiódł Atroxa. Puszczenie wolno Maryann i tej dziewczyny było przestępstwem. Ale najgorsze z tego wszystkiego było to, że złamał dużo większe tabu, pomagając Malcolmowi. Zacisnął kurczowo dłonie i przyjrzał się cieniom unoszącym się nad grobami. Atrox miał swoich szpiegów. Zastanawiał się, ile czasu minie, zanim zostanie odkryty.

Potem sprawdził w powietrzu, czy omen, który towarzyszył mu wcześniej tej nocy, był duchem Malcolma. Jednak zamiast znaleźć odpowiedź, poczuł dreszcz strachu.

To nie był Malcolm. Cokolwiek to było, jeszcze go nie dosięgło.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Po promieniach słońca ślizgających się po powierzchni koca Stanton domyślił się, że jest już późne przedpołudnie. Odrzucił pościel na bok, wstał i podszedł boso do małego okna, które wychodziło na ulicę. Kawałek kartonu przyczepiony do okiennicy powiewał swobodnie na lekkim wietrze, który przynosił zapach świeżej kawy i bekonu z kawiarni Gorky’ego.

Chłopak popatrzył na poranne niebo i przypomniał sobie czas, kiedy mieszkał w zamku z ojcem, który był wielkim księciem. To było wieki temu, a mimo to pamiętał te chwile tak wyraźnie, jakby zdarzyły się wczoraj. Gdyby ojciec go teraz zobaczył, czułby wstyd. On sam też się za siebie wstydził.

Kiedy był małym chłopcem, marzył o tym, żeby stać się jeszcze potężniejszym księciem niż jego ojciec. W wieku sześciu lat był już wprawnym jeźdźcem. Jego przyszłość rysowała się w jasnych barwach. I wtedy zjawili się kapłani. Stanton zapamiętał wyraz przerażenia na ich twarzach, kiedy położy li na stole manuskrypt. Nigdy wcześniej nie widział w oczach dorosłych mężczyzn takiego strachu.

Odłożył na bok wspomnienia, założył dżinsy i T-shirt, zasznurował buty i wyszedł z pokoju. Zatrzymał się na szczycie schodów. Z dołu unosiła się wąska smużka dymu papierosowego. Rozejrzał się po pustych materacach i kocach. Gdzie się wszyscy podziali? Pokój wydawał się dziwnie opuszczony i cichy. Coś było nie tak. Zazwyczaj po takim święcie jak Halloween w domu panował wielki gwar i wszyscy przechwalali się swoimi nocnymi dokonaniami.

Wtedy usłyszał śmiech. W odległym kącie pomieszczenia na wytartej zielonej kanapie siedzieli Tymmie, Kelley i Murray. Ich twarze oświetlała poświata z ekranu telewizora marki Sony, ukradzionego z jednego ze sklepów podczas zamieszek w Los Angeles. Z telewizora wychodził gruby pomarańczowy kabel, podłączony do gniazdka w sąsiadującym ze squatem sklepie monopolowym.

Stanton zszedł po schodach.

Kelley przywołała go machnięciem ręki.

– Chodź, zobacz. To jest po prostu komiczne!

– Jakieś specjalne wydanie wiadomości? – spytał Stanton.

– Coś lepszego – odparł Tymmie. Jasne, prawie białe blond włosy postawione miał w postrzępione kolce. W jego nosie tkwiły trzy kolczyki, i jeszcze jeden w wardze. Nawet pomimo tych wszystkich ozdób wciąż wyglądał jak uczeń liceum La Brea. Stanton uczył swoich podopiecznych, żeby byli skryci i wtapiali się w otoczenie. Ale z czasem pojawiła się nowa generacja Wyznawców, którzy obnosili się ze swoją przynależnością do Atroxa. Lubili noże, broń palną i walkę na pięści. Część z nich siedziała już nawet w więzieniach.

– Jak tam sztuczki? – krzyknął Murray, po czym wrócił do oglądania telewizji. Wyjął z kieszeni czarny grzebień i zaczesał blond włosy w kucyk. Został Wyznawcą w wieku pięćdziesięciu kilku lat i cały czas starał się zachować ten sam wygląd, co wtedy. Dzięki temu zdarzało mu się statystować w różnych filmach.

Stanton podszedł do kanapy. Lubił tę trójkę. Rozumieli to, czego starał się ich nauczyć, i byli mu posłuszni. Kelley mogła zostać czirliderką albo przewodniczącą klasy, lecz zamiast uczęszczać do liceum, wolała włóczyć się po Hollywood Boulevard. Była ostrożna i Stanton to doceniał. Nie chciał wzbudzać niepotrzebnego zainteresowania ze strony policji.

Zerknął na ekran. Oglądali kolejny film o wampirach.

– Widzisz, co on wyprawia z oczami? – wrzasnęła Kelley.

– I wyobrażasz sobie, że oni śpią w ziemi? To ohydne. Bez sensu, nie?

Stanton odruchowo popatrzył na otaczający go syf.

Kelley zauważyła to spojrzenie i wzruszyła ramionami.

– Zawsze to lepsze niż ziemia, nie? – mruknęła.

Wyznawcy wyśmiewali się z filmów o wampirach, ale co mogli począć, kiedy tropili ich ludzie, których najgroźniejszą bronią był religijny fanatyzm?

Stanton przysiadł na kanapie. Murray wstał i zrobił mu miejsce.

– Gdzie są wszyscy? – spytał Stanton.

Kelley uciszyła go, bo wampir na ekranie telewizora właśnie wpijał się w szyję swojej ofiary, ale po chwili zreflektowała się.

– Przepraszam – powiedziała.

Stanton zamarł. Odczytał w myślach Murraya bezgłośne oskarżenie: Gdzie byłeś wczoraj w nocy?

– Nie kwestionuj moich poczynań, nawet w myślach – warknął na niego.

Murray przytaknął.

– Chodzi tylko o to, że…

– O co chodzi? – zgasił go znowu. Był silniejszy, potężniejszy. Czuł strach Murraya.

– Chcieliśmy, żebyś dołączył do nas podczas świętowania.

– Tymmie odwrócił głowę od telewizora.

– Nie muszę wam pokazywać, jak macie się bawić w Halloween – odrzekł obcesowo Stanton.

– Nie chodzi o Halloween – odparł Murray, nerwowo szukając w kieszeni grzebienia.

– Przypomniało mi się coś ważnego. – Tymmie wyłączył telewizor. – Yvonne prosiła, żebym cię znalazł, ale powiedziałeś, żeby nigdy cię nie budzić.

Zaniepokojenie w głosie Tymmiego sprawiło, że Stanton zaczął się zastanawiać, czy w nocy, kiedy pomagał Malcolmowi, nie wydarzyło się przypadkiem coś ważnego.

– Co się stało? – spytał wreszcie.

– Chodzi o moment przejścia – wyjaśnił Tymmie.

– Zło zatriumfuje – przerwała mu Kelley podniesionym głosem.

Murray próbował przybić mu piątkę, ale Stanton nie podniósł dłoni.

– Mam już dość tych wszystkich planów – powiedział Stanton. Nie po raz pierwszy jakiś Wyznawca obwieszczał, że ma plan, który ma pomóc złu zapanować nad światem. Przez stulecia nasłuchał się tego wystarczająco wiele razy.

Tymmie wstał, wyraźnie pobudzony.

– Tym razem to coś więcej niż tylko kolejny pretekst, żeby się zabawić.

– Skąd możesz mieć tę pewność? – prychnął Stanton.

– Teraz to coś innego. – Chłopak spojrzał na niego poważnie. – Czuję to. Wszyscy to czują.

Stanton zmierzył go wzrokiem. Znał Tymmiego wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że ten Wyznawca potrafi wyczuwać w powietrzu różne rzeczy, tak samo jak on. Zastanawiał się, czy Tymmie wyczuwa właśnie nadchodzący moment przejścia. To mogło oznaczać kłopoty. Musiał się dowiedzieć, z jakim rywalem przyjdzie mu się zmierzyć tym razem. Wśród Wyznawców panowała zaciekła rywalizacja, a zwycięzca zawsze pozbawiał mocy tych, którzy wcześniej znajdowali się wobec niego w opozycji. Stanton z całą pewnością nie chciał wracać do czasów, zanim jeszcze stał się przywódcą. Gapił się tępo na puste materace leżące na podłodze i kręcił głową.

Tymmie wyczuł, o czym myśli jego lider.

– Dlatego właśnie tu jestem.

– Dlatego tu jesteśmy – poprawiła go Kelley.

– Dowiemy się czegoś więcej o uroczystości – zasugerował Tymmie. – Yvonne sama nic nie powie, dopóki jej o to nie zapytasz.

– Gdzie ona jest?

– W Lochu.

Stanton wstał.

– Chodźmy więc.

Loch był klubem nocnym przy Sunset Boulevard. Otwierał swoje podwoje wcześnie rano, obsługując dzieciaki, które nigdy nie przestawały się bawić. Pomalowane na czarno ściany sprawiały, że dzień znów stawał się nocą.

Gdy Stanton wszedł do środka, odnalazł Kelley siedzącą już przy barze. Obejmowała jakiegoś faceta, którego Stanton widział po raz pierwszy. Pewnie upatrzyła go sobie jako kandydata na Nowicjusza. Jej długie, miękkie włosy co chwilę zwodniczo opadały na twarz mężczyzny.

Murray podpierał ścianę, przeczesując włosy. On z kolei pozwalał, żeby dziewczyny same do niego przychodziły. Nazywał to „metodą na Jamesa Deana”.

Stanton minął dwie dziewczyny tańczące razem i zderzające się biodrami. W świetle pulsujących stroboskopów ich twarze stawały się na przemian różowe, potem niebieskie i znów różowe.

Omiótł wzrokiem tancerzy na parkiecie, aż wyłuskał z tłumu Yvonne. Miała na sobie prześwitującą niebieską sukienkę i koronkową bieliznę. Jej ciało było idealne, a ona umiała zrobić z niego użytek. Yvonne odwróciła się, jakby poczuła na sobie jego spojrzenie. Oczyma zaprosiła go, żeby do niej dołączył. Stanton powoli ruszył w jej stronę. Dziewczyna w ubiegłym roku została Lecta i teraz miała własną ligę Wyznawców w Venice Beach.

– Cześć, Yvonne – szepnął jej do ucha, wyciągając ją z ramion faceta, z którym tańczyła. Kiedy chłopak zaczął protestować, Stanton uśmiechnął się do niego bezczelnie i młodzieniec natychmiast spasował.

Stanton trzymał Yvonne tuż przy sobie, czując na skórze miękki dotyk jej jedwabnej sukienki i wdychając zapach kwiatowych perfum.

– Co słyszałaś? – spytał w końcu.

– Gdzie byłeś, że tego nie wiesz? – Yvonne odparła pytaniem, z lekkim wyrzutem w głosie, jak gdyby Stanton nie przyszedł na umówioną randkę. – Ubiegłej nocy zebraliśmy się wszyscy, a ty się nie pokazałeś.

– Halloween – wyszeptał jej do ucha, jakby to była wystarczająca wymówka. A potem pocałował ją w skroń. – Czy wszyscy stęsknili się za mną w równym stopniu jak ty?

Yvonne cofnęła się, spojrzała na niego i wybuchnęła śmiechem.

– Nosisz emocje wypisane na twarzy – wyjaśnił Stanton. – Nie muszę nawet wchodzić do twojego umysłu, żeby wiedzieć, jak bardzo mnie lubisz.

To mówiąc, spojrzał w dół, na jej ciało. Dziewczyna pozwoliła, by zlustrował ją od stóp do głów. Uwielbiała się z nim drażnić. Przysunęła usta do jego ust, błagając o pocałunek. Ale Stanton położył palec na jej wargach.

– Co słyszałaś, Yvonne?

Nie było w tym nic niezwykłego, że najważniejsi spośród Wyznawców nie zjawiali się na ważnych spotkaniach i Yvonne miała obowiązek powiedzieć mu, co wiedziała. Wciąż była jego podwładną.

Uśmiechnęła się z fałszywą skromnością.

– Za kilka dni Atrox będzie miał swój klucz.

– Klucz? – Stanton poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Tym kluczem była Serena: bogini, która posiadała moc zmieniania równowagi między dobrem a złem.

Yvonne błędnie odczytała wyraz jego twarzy. Ujrzała na niej zakłopotanie, nie obawę.

– Nie pamiętasz jej? To ta bogini, która zakłóciła przebieg mojej ceremonii zimnego ognia na plaży.

Podczas ceremonii frigidus ignis Atrox obdarzał nieśmiertelnością swoich najbardziej zaufanych Wyznawców, którzy udowodnili swoją wartość. Tamtej nocy Yvonne weszła do ognia, a zimne płomienie wypaliły jej śmiertelność, obdarzając ją wiecznym życiem.

– Serena Killingsworth? – spytał Stanton. Gdy wymówił imię Sereny, poczuł ucisk w piersiach.

– Przykro mi.

– Dlaczego? – Chłopak przyjrzał jej się uważnie.

– Wiem, że chciałeś przyprowadzić ją do Atroxa. – Yvonne przeczesała włosy palcami i zagrzechotała bransoletkami błyszczącymi na nadgarstkach. – Próbowałeś. To wystarczy.

Stanton okłamał swoich Wyznawców, nawet Tymmiego, i powiedział im, że próbował uwieść Serenę, żeby złożyć ją w ofierze Atroxowi. Musiał przecież coś wymyślić, gdy Serena wtargnęła na ceremonię na plaży.

– Wolałabym, żebyś to był ty. – Yvonne próbowała pocieszyć Stantona, obejmując go władczo ramionami. – Całe szczęście, że nie dorwał jej Zahi i banda tych jego frajerów. To oznaczałoby dla nas kłopoty.

– Tak. – Stanton zatrzasnął przed nią swój umysł i odwrócił wzrok, obawiając się, że jego emocje mogą okazać się zbyt silne. Yvonne mogła się czegoś domyślić, chociaż jako podwładna Stantona nigdy nie ośmieliłaby się naruszyć jego prywatności.

Myśli Stantona zaprzątał teraz obraz Sereny. Ocalił ją przed Zahim, lecz ostatecznie okazało się, że dziewczyna wcale nie potrzebowała jego pomocy. Była silniejsza niż większość Wyznawców mogła sobie wyobrazić, a jednocześnie taka wrażliwa – zwłaszcza teraz. Czy to właśnie to przeczucie sprawiło, że Stanton ryzykował w Halloween, byleby tylko ją zobaczyć?

– Na czym polega ten plan? – spytał wreszcie.

Yvonne uśmiechnęła się pod nosem.

– Gdybym to wiedziała, należałabym już do Wewnętrznego Kręgu. Nie zdradzili nam tego. Ale wiem, że ten plan różni się od pozostałych.

– W jaki sposób?

– Wymyślił go jeden z członków Wewnętrznego Kręgu, nie Wyznawca – wyjaśniła Yvonne.

Stanton przestał tańczyć. Przypomniał sobie ostrzeżenie Malcolma. Czy przed tym właśnie go przestrzegał?

– Jak ma na imię?

– Darius – odparła Yvonne.

– Darius. – Stanton powtórzył jak echo. Nigdy o nim nie słyszał, ale bez wątpienia imię Darius nie miało nic wspólnego z imieniem Lamp.

– Wiem, że jesteś smutny, bo nie dostaniesz swojej nagrody – pocieszyła go Yvonne. – Ja też. Wszystkim nam jest przykro. Zawsze byliśmy przekonani, że to miejsce w Cincti należy się tobie.

Stanton skinął głową, nie przestając myśleć o Serenie. Musiał ją ostrzec. O ile nie było już za późno. Na samą myśl o tym wzdrygnął się.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Stanton zaparkował samochód przed stacją Union Station i popędził na drugą stronę ulicy do La Placita. W powietrzu powiewały hałaśliwie plastikowe flagi z wzorami w kształcie szkieletów, a nad głowami przechodniów kołysały się pińaty³, które nie doczekały się strącenia podczas Halloween. Przeszukał wzrokiem tłum ludzi czekających na przedstawienie kukiełkowe, po czym spojrzał w dół Olvera Street. Ulica została zamknięta dla ruchu dawno temu i przypominała meksykański bazar ze straganami, na których handlowano kolorową ceramiką i papierowymi kwiatami. Nie widział nigdzie Sereny, ale jej brat Collin powiedział, że pojechała z Jimeną na obchody Dia de los Muertos, święta zmarłych.

Stanton obrócił się i zobaczył cukierkowe czaszki, z zielonymi cekinami w miejscu oczu i lukrowanymi ustami, gapiące się na niego ze straganu. Gdy sprzedawca spojrzał w inną stronę, chłopak złapał trzy czaszki i wsadził sobie do ust. Rozpuściły się, pozostawiając na języku lekko cierpką słodycz.

Poczuł na sobie czyjś wzrok. Starsza kobieta pokręciła ostentacyjnie głową, stawiając misę z pikantnie pachnącym sosem na swojej ofrenda⁴. Ołtarzyk zdobiły pomarańczowe kwiaty, białe świece i wyblakłe zdjęcia dawno zmarłych przodków. Stantonowi podobało się to, w jaki sposób niektórzy ludzie czekali na duchy swoich bliskich, podczas gdy inni truchleli na samą myśl o nich.

Staruszka umieściła na stole znak z inskrypcją: „ŚMIERĆ JEST NIEUNIKNIONA, NIE POWINNIŚMY WIĘC SIĘ JEJ OBAWIAĆ, TYLKO JĄ SZANOWAĆ”.

– Nie dla wszystkich – powiedział delikatnym tonem.

Kobieta popatrzyła na niego.

– Co nie dla wszystkich?

– Śmierć. – Stanton uśmiechnął się.

Zniecierpliwiona staruszka machnęła ręką. Nie miała czasu na dyskusje ze złodziejami i oszustami. Stanton pomyślał, co by zrobiła, gdyby wiedziała o innych rzeczach, które miał na sumieniu. W tym momencie kobieta wytrzeszczyła oczy, jakby pochwyciła jego myśl w locie.

Wyznawca zostawił ją i wepchnął się do restauracji La Luz del Dia, po czym przecisnął się na początek kolejki.

Jakiś mężczyzna obrzucił go gniewnym spojrzeniem.

– Teraz moja kolej.

Wyznawca wszedł do jego umysłu i zmienił tę ostatnią myśl. Mężczyzna cofnął się z wyrazem zakłopotania na twarzy. Wtedy Stanton powtórzył tę samą sztuczkę z kobietą przy barze i telepatycznie złożył zamówienie.

– Jedno taco, prawda? – Kelnerka podała mu papierowy talerz. Miała cudowny uśmiech i piękne białe zęby.

– Tak, już zapłaciłem – powiedział Stanton, a druga kobieta przy kasie potwierdziła z uśmiechem jego kłamstwo.

Stanton wycofał się z kolejki, zadowolony z siebie. Jak łatwo było nimi manipulować. Dobrzy ludzie byli zbyt ufni i podatni na kontrolę. Usiadł przy stoliku na patio na zewnątrz i wgryzł się w taco. Gorące, pikantne nadzienie poparzyło go w podniebienie, a po policzku spłynął mu czerwony sos. Wytarł go chusteczką, cały czas szukając w tłumie Sereny.

Wtedy dostrzegł Catty. Z początku nie poznał jej. Miała twarz pomalowaną na biało, czarne obwódki wokół oczu i kwadraty nad ustami – miały imitować trupie zęby.

Otaczała ją gromadka dzieci, które obserwowały, jak maluje twarz małej dziewczynki.

Stanton wsadził sobie do ust ostatni kęs taco, chwycił jedną ręką ogrodzenie patio i przeskoczył na drugą stronę.

Podobnie jak Serena, Catty była Córką Księżyca. Nie potrafiła czytać w myślach, ale miała inny dar – zdolność podróżowania w czasie. Potrafiła cofać się w nieodległą przeszłość i odwiedzać bliską przyszłość. Kiedy próbowała podróży na dalszych dystansach, gubiła się w tunelu – tak nazywała dziurę w czasie między jednym dniem a drugim.

– Teraz wyglądasz jak straszna calavera⁵. – Catty zapewniła dziewczynkę, podziwiając trupią czaszkę, którą namalowała jej na twarzy. – Kto następny? – spytała, wyciągając kolejną farbę.

Cztery ręce wystrzeliły w górę, ale zanim Catty zdążyła wybrać, mała dziewczynka wdrapała się na krzesło i powiedziała: