Copyright © by Krystyna Mirek 2026
Copyright © by Wydawnictwo Luna,
imprint Wydawnictwa Marginesy 2026

Dyrektorka wydawnicza: Magdalena Cylejewska

Redaktorka prowadząca: Sylwia Chrabałowska

Redakcja: Katarzyna Wojtas

Korekta: Joanna Kłos, Katarzyna Wojtas

Projekt okładki, makiety i stron tytułowych: Maciej Szymanowicz

Zdjęcie autorki na okładce: Dawid Grzelak

Skład i łamanie: JS Studio

Koordynatorka produkcji: Anna Pawłowicz

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a, 01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Warszawa 2026

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68647-82-2

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ 1

Tylko się nie spóźnij!

Ten głos w mojej głowie był tak intensywny, że prawie zagłuszał brawa. A to prawdziwe osiągnięcie, bo w Teatro dell’Opera di Roma mieściło się ponad tysiąc sześćset osób i wszystkie miejsca były zajęte. Teraz publiczność wstała na znak uznania dla koncertu, który właśnie się skończył. Owacje trwały długo, były pełne entuzjazmu, życzliwości i podziwu.

Niesamowity moment. Spełnione marzenie każdej sopranistki, kluczowy punkt w mojej pracy zawodowej, chwila, która miała otworzyć przede mną nowe perspektywy... A jednak w głowie wciąż brzmiało mi tylko jedno zdanie: „Pamiętaj, tylko się nie spóźnij!”.

Ukłoniłam się po raz kolejny. Spódnica mojej sukni rozłożyła się po scenie szerokim, połyskliwym łukiem, jakby ktoś rozlał płynne złoto, o niecodziennej szmaragdowej barwie. Włosy były starannie ułożone, piękny makijaż podkreślał rysy twarzy, a na ustach miałam uśmiech, który z pewnością wyglądał na szczery. Publiczność widziała tylko to.

Zapewne myśleli, że jestem teraz bardzo szczęśliwa. Powinnam. Miałam ku temu sporo powodów, długo i ciężko pracowałam na ten moment. Ale kiedy nadszedł, nie mogłam się nim cieszyć, pod stopami piekły mnie podeszwy butów, a ja marzyłam tylko o jednym – żeby jak najszybciej uciec ze sceny.

Koncert trwał prawie dwadzieścia minut dłużej, niż zaplanowano. Owacje okazały się tak wielkie, że kolejne bisy stały się koniecznością. Wielkie, kolorowe bukiety pojawiały się w moich rękach, jeden po drugim. Ktoś wołał Brava!, ktoś inny Magnifica!, a ja rozdawałam uśmiechy na prawo i lewo, starając się jednocześnie nie zachwiać na drżących nogach.

– Jeszcze jeden ukłon – szepnął do mnie dyrygent z entuzjazmem, nachylając się dyskretnie.

– Oczywiście – odpowiedziałam z uprzejmym uśmiechem, choć w środku krzyczałam: „Błagam, już wystarczy!”.

Za chwilę odlatywał ostatni samolot z Rzymu do Krakowa i musiałam na niego zdążyć. Niestety nie było mowy o tym, by główna solistka nagle wybiegła ze sceny w trakcie owacji, zanim publiczność się rozejdzie. Opera rządziła się swoimi prawami, a artyści – choć oklaskiwani – byli w tych chwilach zakładnikami ceremonii. Starałam się zachować spokój. Okazać włoskiej publiczności należny szacunek, bo przyjęli mnie przecież z wielką serdecznością.

Na pewno zdążę – powtarzałam sobie w myślach.

Miałam jednak zbyt duże doświadczenie w podróżowaniu, by łudzić się byle czym. Kiedy człowiek spędza sporo czasu między lotniskami, doskonale wie, że najmniejszy korek, czerwone światło czy przypadkowa stłuczka mogą rozsypać każdy, nawet bardzo misternie skonstruowany plan.

Spojrzałam w stronę publiczności. W pierwszym rzędzie siedziało wielu ważnych ludzi z branży. Klaskali, uśmiechali się do mnie, a organizatorzy patrzyli na to z dumą. Udało nam się. Wszyscy się cieszyli.

A ja w najpiękniejszym momencie mojej kariery marzyłam jedynie o tym, by natychmiast ruszyć w drogę. Myśl, która krążyła w mojej głowie, była nie do pohamowania: „Czy on naprawdę zabierze mi dziecko?!”. To pytanie doprowadzało mnie do szaleństwa.

Moja przyjaciółka uspokajała mnie:

– Liwia. To nie takie proste – mówiła łagodnie. – Sądy nie działają w ten sposób.

Ale ja znałam realia lepiej. Przez dziesięć lat żyłam pod jednym dachem z adwokatem. I to nie byle jakim. Marek, mój były już mąż, jeden z najskuteczniejszych fachowców w swojej branży, nieraz pokazał mi, jak działa prawo. Siłą rzeczy w domu często rozmawiało się o jego pracy.

Bywałam świadkiem rozmów telefonicznych, dyskusji o prowadzonych sprawach, analizowania strategii. Potrafił być bezwzględny. Co gorsza, na zewnątrz sprawiał wrażenie człowieka niezwykle ciepłego i sympatycznego. Ludzie go uwielbiali.

Ja jednak niestety poznałam też jego drugą twarz. Upokorzenia, dokuczanie, złośliwości, zdrady. Powodów rozpadu naszego małżeństwa było sporo, a jednak rozwód był trudny i to ja zostałam obarczona odpowiedzialnością, bo złożyłam wniosek. Myślałam, że kiedy wszystko się skończy, wreszcie zamknę ten rozdział życia. Ale tak się nie stało.

Mieliśmy jeszcze dziecko. Moją ukochaną córeczkę, której nie mogłam stracić.

– Liwia! Fantastyczny występ! – zawołał ktoś z orkiestry, ściskając mi rękę.

– Dziękuję – odpowiedziałam uprzejmie, przyjmując drżącymi dłońmi kolejny bukiet.

Zwykle bardzo lubiłam te chwile. Zabierałam kwiaty do domu, układałam je w wazonach i przez kilka dni cieszyłam się ich zapachem. Przynosiły tę dobrą atmosferę, jaką miałam w pracy, i pomagały przetrwać najgorsze chwile.

Dziś jednak nic nie cieszyło. Marek potrafił nawet na odległość zniszczyć najważniejszy moment mojego zawodowego życia.

Często się zastanawiałam, jak do tego doszło. Co takiego zrobiłam, że los dał mi jedną z najtrudniejszych kart. Ja marzyłam tylko o rodzinie. Czy to coś złego? Wyszłam za mąż z miłości. Urodziłam dziecko. Dbałam o dom. I teraz płaciłam za to tak wysoką cenę.

Wreszcie zeszliśmy ze sceny. Na zapleczu panowała atmosfera radości. Wszyscy się ściskali, gratulowali sobie nawzajem, planowali, dokąd pójdą świętować wieczorem. Na zewnątrz zachodziło słońce, włoskie niebo mieniło się kolorami, a piękne miasto kusiło tyloma atrakcjami, że nie dziwiłam się, iż nie mogli się zdecydować, co wybrać.

– Liwia! Chodź z nami! – zawołał po angielsku dyrygent. – Znam świetne miejsce. Pokażemy ci Rzym!

Uśmiechnęłam się blado. Tak bardzo marzyłam, żeby kiedyś zobaczyć to miasto. To był mój drugi pobyt tutaj, a jednak miałam szansę obejrzeć tylko chmury nad lotniskiem, wnętrze taksówki i garderobę teatru.

Lotnisko. Taksówka. Garderoba. Koncert. Taksówka. Lotnisko.

Tak wyglądała moja wielka międzynarodowa przygoda, której zazdrościły mi koleżanki z kraju. W każdym miejscu scenariusz był ten sam. Odmówiłam, nawet nie wdając się w tłumaczenia, jak zawsze brakowało czasu.

Podbiegłam do kobiety odpowiedzialnej za organizację koncertu. Bogna była osobą, która potrafiła ogarnąć logistykę wielkiego wydarzenia z zadziwiającym spokojem. Zawsze dawała radę, ale wiedziałam, że samolotu nawet ona nie zdoła zatrzymać.

– Bogna! – rzuciłam szybko, ledwie łapiąc oddech. – Muszę natychmiast jechać na lotnisko.

Spojrzała na mnie z lekkim zdziwieniem.

– Ale Liwio – odparła spokojnie. – Powinnaś się najpierw przebrać. Poza tym już wszystko przeorganizowaliśmy, nie ma szans, żeby zdążyć.

– Nie mogę sobie na to pozwolić – powiedziałam, już nawet nie ukrywając zdenerwowania, a po moim policzku spłynęła łza. – Muszę jechać teraz. – Zerknęłam na zegarek. – Jeśli ruszymy bez chwili zwłoki, jest jeszcze szansa.

Bogna zmarszczyła brwi.

– Czysto matematyczna – odparła. – Jak szanse naszej drużyny narodowej na awans do wszelkich mistrzostw.

Broda mi zadrżała.

– Wiem, że chcesz wracać, ale to tylko jedna noc opóźnienia, zarezerwowaliśmy ci piękny hotel – wyjaśniała cierpliwie. – Z widokiem na Panteon. Najstarszy hotel w Rzymie. Twoja walizka już tam jest. Rano o jedenastej podstawimy samochód i spokojnie wrócisz do domu.

– Nie mogę zostać – powtórzyłam, czując, jak głos zaczyna mi się łamać. Doceniałam, że o wszystko zadbali, ale szkoda, że nikt nie zapytał mnie o zdanie. – To bardzo ważna sprawa rodzinna – dodałam.

Przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu. W końcu westchnęła.

– Dobrze – powiedziała wreszcie. – Spróbuję coś znaleźć, ale twój bagaż zostanie. Nie damy rady go odebrać po drodze.

Chwyciłam ją za rękę.

– Biegnijmy – powiedziałam z determinacją. – Jeszcze jest szansa, że zdążymy. Bagaż jest nieważny.

Znowu zerknęłam na malutki zegarek, który miałam na ręce.

– Biegnijmy? – powtórzyła zaskoczona Bogna. Coś takiego najwyraźniej nie pasowało jej do mojej wytwornej sukni ani pozycji solistki koncertu.

– Tak. Natychmiast – potwierdziłam stanowczo.

I naprawdę ruszyłyśmy bardzo szybkim krokiem przez schody, korytarze, między eleganckimi gośćmi opuszczającymi operę. Śpiewaczka sopranowa w wieczorowej sukni i na wysokich szpilkach biegnąca przez reprezentacyjne wnętrza była zapewne widokiem dość osobliwym, ale w tej chwili zupełnie mnie to nie obchodziło.

Gdy wypadłyśmy na ulicę, przez kilka sekund czułam zapach rzymskiego wieczoru. Było w nim coś niezwykłego – cytrusy, ciepły kamień i nocne powietrze. Niestety nie miałam czasu, by się nim delektować.

– Gdzie jest kierowca? – zapytałam nerwowo.

– Już dzwonię – odpowiedziała Bogna, wyciągając telefon. – Powinien na nas czekać, bo wysłałam mu wiadomość, ale pewnie doszedł do wniosku, że przełożymy lot – dodała, jasno sugerując, że uważa to za jedyne słuszne rozwiązanie.

Rozglądałam się na wszystkie strony, szukając wzrokiem ciemnego samochodu, który mnie tutaj przywiózł. W tym momencie podszedł do nas zdyszany przedstawiciel głównego sponsora koncertu. W rękach niósł ogromny kosz cytryn i pomarańczy. Tego mi tylko jeszcze brakowało.

– Dla pani – powiedział z dumą. – To z naszej plantacji. Nie zdążyłem podać, tak szybko się pani pożegnała – dodał po włosku.

Rozumiałam go. Już od dawna uczyłam się tego pięknego języka, marząc, że kiedyś będę mogła tu zaśpiewać. Nie odważyłam się wprawdzie odpowiedzieć, bo aż tak dużych kompetencji językowych jeszcze nie miałam, ale mój uśmiech był szczery, choć kosz z owocami okazał się bardzo nieporęczny.

– Serdecznie dziękuję – odparłam po angielsku, starając się brzmieć naturalnie. – Bardzo to doceniam. Niestety spieszę się teraz na lotnisko. Mamy awaryjną sytuację.

Na szczęście kierowca już podjechał. Wsiadłyśmy obie z Bogną, a samochód natychmiast ruszył ostro.

– Liwio – zaczęła Bogna, jeszcze walcząc o bardziej rozsądne rozwiązanie. – Tysiąc sześćset osób właśnie wychodzi z opery. Mnóstwo samochodów rusza teraz z parkingów. Korki i bez tego są o tej porze spore. Nie zdążymy.

– Może jest jeszcze jakiś inny samolot? – zapytałam z nadzieją. – Spróbuj, proszę, przebukować ten lot.

– Ten był ostatni – odpowiedziała Bogna, nie dając rady ukryć znużenia. Rozumiałam ją, pewnie by wolała iść ze wszystkimi na miasto, a nie gnać z jedną śpiewaczką na lotnisko po nic. Była pewna, że nie zdążymy. Po chwili jednak, zobaczywszy moją zrozpaczoną minę, westchnęła i dodała: – Zobaczę, co da się zrobić.

Wzięła do ręki swój magiczny telefon. Byłam już wielokrotnie świadkiem, jak z jego pomocą rozwiązywała najbardziej wymagające problemy.

Po dwudziestu minutach stania w korku stało się już jasne nawet dla mnie, że na lot planowanym samolotem rzeczywiście nie mamy szans. Bogna rozmawiała przez telefon po włosku, tłumacząc coś żywo i gestykulując. Mówiła tak szybko, że moje umiejętności tutaj już nie starczyły, by ją zrozumieć.

– Zobaczymy – powiedziała w końcu, odwracając się do mnie. – Jest jeszcze jakiś mocno opóźniony samolot rejsowy do Krakowa. Powinien był odlecieć dwie godziny temu, ale wciąż jeszcze nie wystartował. Boarding się wprawdzie skończył, jednak może zrobią dla nas wyjątek.

Serce zaczęło mi bić szybciej.

– Musimy zdążyć – wyszeptałam.

Kiedy wreszcie dotarliśmy na lotnisko, wyskoczyłam z samochodu i pobiegłam w stronę terminala. Ludzie odwracali się za mną zdumieni. W tej sukni i szpilkach wyglądałam zapewne jak bohaterka jakiegoś dziwnego filmu. Nie miałam gdzie zostawić kosza z owocami, żeby darczyńca się nie obraził. Wszędzie były kamery. Bogna i kierowca też pędzili ze mną, by się upewnić, że bezpiecznie wsiadłam. Nie wiedziałam, czy donieśliby na mnie, gdybym wrzuciła prezent do kubła na śmieci.

Kiedy po dłuższej chwili udało im się prawdziwym cudem wpakować mnie do samolotu, pewnie odetchnęli z ulgą. Nigdy bym nie przypuściła, że mój pośpiech odebrali nieco inaczej.

– Do kogo ona tak gna? – zapytał kierowca z ciekawością.

– Plotki mówią – odparła Bogna półgłosem – że na każdym lotnisku czeka na nią jakiś kochanek.

Kierowca pokręcił głową.

– Nie jestem pewien, wożę ludzi już długie lata. Sporo widziałem. Ale tutaj coś mi się nie zgadza.

– Mówię ci – powtórzyła Bogna z mocą. – Ona kogoś ma, tabloidy się nie mylą i to jest bardzo nie w porządku udawać samotną, kiedy w każdym mieście umawia się z jakimś przystojniakiem. – W ostatnich słowach kierowca dosłyszał nutę zazdrości i żalu. Zdziwił się.

– Znam się na ludziach – zaprotestował znowu. – Ona chowa jakąś tajemnicę.

– Mylisz się – powiedziała Bogna. – Ona udaje nie tylko przed całym światem, ale też, co najgorsze, oszukuje samą siebie. Jest kimś innym, niż mówi. Przecież śpiewaczki operowe to też w pewnym sensie aktorki. Występują na scenie, grają. Udają tak dobrze, że z czasem staje się to ich prawdziwym charakterem.

Kierowca pokręcił głową.

– Jestem pewien, że się mylisz, ale chętnie się z tobą założę. I to o jakąś wysoką stawkę.

– Nocleg w tym najdroższym hotelu dla dwóch osób i kolacja? – zaproponowała Bogna. – Od lat organizuję to dla innych, chętnie przyjmę od ciebie taki prezent.

– Ależ jesteś pewna swego. – Spojrzał na nią.

Nie była atrakcyjną kobietą, a wśród pięknych Włoszek musiała to odczuwać na każdym kroku. Jeśli chodzi o tę solistkę, to wystarczyło, że Liwia się uśmiechnęła i publiczność wpadała w zachwyt. Co w takim razie musiałaby zrobić Bogna, by osiągnąć taki efekt? Nie wiedział. Była niska i okrągła. Nosiła krótkie włosy i długie fruwające za nią jedwabne szale. Miała zamaszysty krok i stanowczy głos. Była jak dobry kumpel. Z pewnością wyglądało to oryginalnie, ale nie przyszłoby mu na myśl, żeby zaprosić ją na romantyczną kolację.

Aż go zaskoczyło, że taka opcja w ogóle mogłaby się pojawić. Ale zgodził się. Za darmo taki fajny wieczór to nie jest zła rzecz. Nawet z Bogną.

– Dobrze – zgodził się. – Mówię ci, ona nie ma kochanka.

– Z pięcioma się spotyka. – Kobieta uścisnęła mu dłoń na znak, że przyjmuje zakład. – I zobaczysz, to się niedługo wyda. Nie da się przecież ciągle udawać. Aż już mi żal tego biedaka, na którego akurat padnie los i to jego odkryją.

POLECAMY INNE KSIĄŻKI AUTORKI

Dwie pary, dwie epoki, jedna próba miłości. Czy mezalians to tylko motyw ze starych romansów, czy wciąż żywy problem? Jakie decyzje podejmą zakochani – i czy będą gotowi ponieść ich konsekwencje? Wzruszająca opowieść o uczuciu silniejszym niż czas, konwenanse i społeczne uprzedzenia.

.

Ona szuka przygody, on – świętego spokoju. Przez trzy dni nie chce wpuszczać do siebie nikogo. Co może wyniknąć z tego spotkania? Trochę chaosu, dużo śmiechu, szczypta wzruszenia i... może coś jeszcze?

.

Co może się wydarzyć w pociągu? Zaskakująco dużo – zwłaszcza jeśli w kieszeni masz dubajską czekoladę, a naprzeciwko siada... twój były mąż.

Opowieść o tym, że nigdy nie jest za późno, by spróbować jeszcze raz. Że czasem trzeba odważyć się na nowy początek... Bo życie potrafi zaskoczyć. Wystarczy dać mu szansę.

.

W pewien mroźny zimowy poranek umiera wujek Maurycy. Oczekująca na spadek rodzina bez względu na plany i odległość natychmiast rusza w drogę. Uczcić, rzecz jasna, pamięć zmarłego. Ale przy okazji też przekonać się, co zapisano w owianym legendą testamencie.

.

Jak bardzo się mylimy, oceniając ludzi po pozorach.

Magda ma w życiu szczęście do idealnych mężczyzn. Pierwszy uczynił ją samotną matką. Drugi zostawił bez oszczędności. Trzeci rozdrażnił, bo to jednak niesprawiedliwe, że jedni mają wszystko, a inni – niewiele.

Jak się w tym wszystkim odnaleźć?

.

Ona jest żoną prezesa, wspaniałego mężczyzny. On – młodym adwokatem, który właśnie odniósł pierwszy zawodowy sukces. Spotkali się przypadkiem. Oboje mieli tajemnice i znajdowali się na życiowym zakręcie. Sądzili, że nigdy więcej się nie zobaczą. 

.

Najpiękniejsze święta są podobno w górach. Nawet jeśli Gwiazdka zapowiada się zielona i wciąż nie spadł ani jeden płatek śniegu. Zanim jednak nadejdzie ten niezwykły czas, w miasteczku ma odbyć się koncert.

.

Vincent to słynny youtuber kulinarny. Jest przystojny i uwielbiany, mieszka w romantycznej starej willi odziedziczonej po dziadku. Charyzmatyczny przodek dał mu nie tylko posiadłość, lecz także zeszyt z przepisami na potrawy, które kiedyś przyrządzał w prestiżowej francuskiej restauracji. Idealna sytuacja?

.

Miłość czasem zaskakuje, pojawiając się tam, gdzie nikt jej się nie spodziewa.

Hania o tym wiedziała. A jednak dała się zaskoczyć. Nie szukała nowej przygody, chciała tylko wyleczyć złamane serce.

.

W święta najważniejsza jest miłość. Każdy jej pragnie. Ale kiedy wreszcie się pojawia, potrafi nieźle namieszać.

Julka, zakochana nastolatka, wiezie do rodzinnego domu swojego chłopaka. Nikt się go nie spodziewa.