Tytuł oryginalny: The Tower at the End of Time

Tekst: Amy Sparkes

Ilustracja na okładce: Ben Mantle

Przekład: Kaja Makowska

Wydawczyni: Katarzyna Biegańska

Redaktorka prowadząca: Joanna Rutkowska-Marchewka

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Magdalena Jakuszew

Koordynatorka produkcji: Paulina Kurek

Text © 2022 Amy Sparkes

Cover and interior illustrations © 2022 Ben Mantle

Publikacja przygotowana w porozumieniu i za zgodą Walker Books Limited, London SE11 5HJ, www.walker.co.uk.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana, przesyłana ani przechowywana w bazach danych w jakiejkolwiek formie (graficznej, elektronicznej lub fizycznej) czy sposobie (fotokopiowanie, nagrywanie) bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Translation © Copyright by Kaja Makowska, 2025

For the Polish Edition © Copyright by Wydawnictwo Kropka, 2025

ISBN 978-83-68265-62-0

Wydawnictwo Kropka

Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.

ul. Mierosławskiego 11a, 01-527 Warszawa

tel. 48 22 663 02 75

wydawnictwokropka.com.pl

Warszawa 2025

Wydanie pierwsze

Fragment

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

O AUTORCE

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla Tabithy

Drodzy Przyjaciele,

muszę Wam powiedzieć coś ważnego.

Dni, które spędziłam w domu na skraju magii, były najlepszymi dniami w moim życiu. Ale każda podróż kiedyś się kończy. Nawet ta najwspanialsza.

Wiem, że zadbacie o mój największy skarb.

Zatroszczcie się też o pozytywkę. Jest dla mnie bardzo ważna.

Proszę, nie szukajcie mnie. Wiecie, że nie lubię pożegnań.

Więc powiem tylko: dziękuję Wam. Za wszystko.

ROZDZIAŁ

1

Gdyby tydzień temu ktoś powiedział Dziewiątce, że zamieszka w magicznym domu z czarodziejem, który kocha grać w klasy, trollem, który ma obsesję na punkcie miotełki do kurzu, i drewnianą łyżką, która najpierw zadaje cios mieczem, a później dopiero pyta, Dziewiątka zaśmiałaby się temu komuś w twarz. A potem by go okradła.

A jednak oto tu była.

Stała w ciemnym, wyłożonym śliwkowym dywanem korytarzu domu na skraju magii. Obok stał Eryk – wysoki na półtora człowieka troll przypominający skrzyżowanie morsa z pniem, na ścianie zaś wisiał niebiesko-biały herb przedstawiający dwa kije skrzyżowane nad ropuchą o łańcuchowatym języku. Dziewiątka właśnie pociągnęła za język i…

Bum! Poczuła falę uderzeniową przechodzącą przez jej ciało. Ale to nie wystarczyło, żeby zetrzeć z jej twarzy uśmiech.

Czego nie można powiedzieć o powodującym mdłości szarpnięciu, które nastąpiło później.

Dziewczyna oparła się o drzwi frontowe. Z pewnością ktoś wysysał jej mózg z czaszki. Wszystko pomknęło w kierunku, którego nie rozumiała – ale prawdopodobnie w górę.

– Damie nic nie jest? – spytał Eryk drżącym głosem, trzymając się balustrady.

Przez chwilę Dziewiątka widziała przed oczami gwiazdy. Potem ogarnęło ją dziwne, lecz przynoszące ulgę uczucie lekkości i w końcu złapała oddech.

– Damie nigdy nic nie jest – odparła stanowczo. Bo, po raz pierwszy w jej życiu, wydawało się, że chyba nic jej nie dolega ani jej nie trapi.

W niepamięć odeszło dotychczasowe zajęcie złodziejki kradnącej dla Szmala, bezdusznego starego wąsatego gangstera. W niepamięć odeszła brudna, zaszczurzona piwnica, w której mieszkała z innymi członkami szajki. Zaczęło się nowe życie w tym dziwnym, magicznym domu.

Tyle że w tej chwili dom latał… a domy raczej nie powinny latać. Właściwie im dłużej o tym myślała, tym bardziej niedorzeczne jej się to wydawało. Zignorowała coraz silniejszy ucisk w piersi i mocno przytuliła swoją cenną torebkę. Tego chciała, prawda? To była wolność. To była ucieczka. To był latający dom. To – naprawdę miała nadzieję – nie był błąd.

– Dom wolny! – powiedział Eryk.

– Oho! – zawołał Mroczysław, pocierając dłonie z zachwytem i w podskokach przemierzając korytarz w kierunku Dziewiątki. Za nim skakała drewniana łyżka o patykowatych kończynach i twarzy, na którą składały się głównie dwie krzaczaste rude brwi i bujne wąsy. – Trzy lata! – ciągnął czarodziej. – Trzy lata czekałem na ten moment! Odwiedzaliśmy twój świat wiele razy, nawet zabieraliśmy po drodze śmiertelnych gości, żeby podróżowali z nami, ale nigdy wcześniej nie utknęliśmy na lata! Wolność od klątwy! Wolność od twojego świata! Wolność od twoich zafajdanych ulic!

– Ej! – Dziewiątka zmarszczyła brwi.

Mroczysław wziął Eryka pod rękę i zaczęli tańczyć w kółko. Kręcone kasztanowe włosy czarodzieja podskakiwały razem z nim. Doktor Łyżek przewrócił oczami. Dziewiątka spojrzała na uśmiechniętego chłopaka w fioletowej piżamie i puszystych fioletowych kapciach.

– Nie ma za co.

– Naturalnie, madame, jestem ogromnie wdzięczny za twój wkład w złamanie klątwy…

– Mój wkład, czyli sto procent.

– …ale, och! Podróżowanie po krainach magii! Wolność! – westchnął błogo i jego przedziwnie starodawne oczy zalśniły. Dziewiątka nie mogła powstrzymać uśmiechu. – Zbliżają się Mistrzostwa Świata w Grze w Klasy. To będzie nasz pierwszy przystanek. Przegapiłem trzy lata! I lepiej, żebyśmy dotarli tam wcześnie, bo nigdy nie zaparkujemy domu. – Z ekscytacji przebierał palcami. – Powinniśmy uczcić to herbatą. – Klasnął w dłonie i wyszczerzył się do Dziewiątki.

Eryk z zadowoleniem poczłapał długim korytarzem w stronę kuchni. Mroczysław podążył za nim. Przystanął na moment, żeby przekrzywić portret Sir Ignacego Spóźnialskiego (1589–1641), jedną z wielu podobizn jego przodków. Obraz wisiał krzywo przez sekundę, po czym magicznie się wyprostował. Mroczysław zachichotał i podreptał do kuchni.

– Głupi czarodziej – mruknął Łyżek, kręcąc głową. – Teraz, kiedy dom jest w ruchu, możemy wreszcie znaleźć Profesorę Miskę! Skoro klątwa została złamana, może się ze mną skontaktuje! – Machnął rudym wąsem na Dziewiątkę, po czym pomknął po wyłożonych śliwkowym dywanem schodach na piętro.

Dziewiątka słyszała wiele o jego zaginionej wspólniczce w alchemii. O tym, że Łyżek miał jedną połowę wzoru na przemianę materii w złoto, a Miska – drugą. Dziewczyna była ciekawa, czy kiedykolwiek ponownie się spotkają i dla kogo dokładnie próbowali stworzyć złoto. A jeśli stworzą go dużo, to na pewno nie będą potrzebowali aż tyle…?

„Nie, już nie jestem złodziejką!”

– Uznasz swój pokój za całkowicie satysfakcjonujący – oznajmił Mroczysław, wyrywając ją z zamyślenia. – Pokój wybiera gościa, a nie na odwrót. Czuj się jak u siebie w domu.

– Tak, w domu – mruknęła. Słowo brzmiało w jej ustach obco. Nie czuła się jak w domu…

Weszła po schodach na piętro, na którym znajdowały się dziesiątki drzwi we wszystkich rozmiarach i kolorach – niektóre małe jak mysie nory, inne większe niż sklepione bramy. Niedorzecznie wysokie ściany były upstrzone nimi aż do odległego, ozdobnie malowanego sufitu.

Do niektórych prowadziły chwiejne drewniane schody i podesty tworzące pętlę. Do innych wiodły wysokie drabiny albo ogromne spiralne stopnie, które jakby ciągnęły się w nieskończoność. Były też takie pomieszczenia, doktórych najwyraźniej w ogóle nie dało się do-trzeć.

Po prawej stronie piętra drobne stopnie kończyły się tuż przed pokojem Łyżka. Na wąskich drzwiach widniał żółty okrąg z mniejszym okręgiem w środku. Z pomieszczenia dochodziły lekki zapach spalenizny i sporadyczne smugi pomarańczowego dymu, który łaskotał powietrze i znikał. Dziewiątka przystanęła na moment, po czym wzruszyła ramionami. Kiedy człowiek zna drewnianą łyżkę próbującą stworzyć złoto, takie efekty wydają się całkowicie normalne.

Usłyszała piskliwe skrzypienie. Podniosła wzrok wysoko w górę, gdzie uchyliły się turkusowe drzwi na szczycie wysokiej drabiny. Dałaby głowę, że wcześniej były ciemnofioletowe…

„Pokój wybiera gościa, a nie na odwrót”.

Gdy wspięła się po drabinie, ogarnęły ją wątpliwości. A co, jeśli pokój nie będzie idealny dla niej? A co, jeśli ona nie jest idealna dla domu? A co, jeśli nigdy nie powinno jej tu być? A co, jeśli to wszystko jedna wielka pomyłka?

– Szafka z herbatą! – ostrzegł odległy czarodziejowy głos.

Dziewiątka zamarła w pół kroku.

„Szafka z herbatą?” A potem zrozumiała. Szafka z herbatą nadal była przeklęta i ilekroć ktoś jej dotykał…

Pstryk! Dziewiątka stała się żabą z dwoma krzaczastymi ogonami i bardzo długimi rękami, trzymającą się szczebla drabiny. Miała ośmioro oczu, z których tylko dwoje było otwartych – reszta dopiero się otwierała, jedno po drugim, aż Dziewiątka zobaczyła przed sobą osiem drabin. Magia ustąpiła, odżabiając dziewczynę, i zamiast ośmiorga okrągłych żabich oczu zostało jej dwoje Dziewiątkowych.

– Chyba nigdy nie przyzwyczaję się do magii – mruknęła i podjęła wspinaczkę ku turkusowym drzwiom.

Wyciągnęła rękę, by je pchnąć, lecz zanim jej palce dotknęły drewna, drzwi powolutku i ze skrzypnięciem same otworzyły się szeroko. Z plątaniną ekscytacji i nerwów w sercu Dziewiątka weszła do środka.