Tytuł oryginału: Love Unwritten

Copyright © 2024 LOVE Unwritten by Lauren Asher
The moral rights of the author have been asserted.
Copyright for the Polish Edition © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2025
Copyright for the Polish Translation © by Magdalena Kowalczuk 2025

Dyrektorka wydawnicza: MAGDALENA CYLEJEWSKA

Redaktorka literatury zagranicznej: JADWIGA MIK

Redaktorka prowadząca: SYLWIA CHRABAŁOWSKA

Redakcja: IDA ŚWIERKOCKA

Korekta: SARA SZULC-PRZEWODOWSKA, JOANNA KŁOS

Projekt okładki i makiety: Mary, Books & Moods

Adaptacja polskiej wersji okładki: ANNA JEDLIKOWSKA

Skład i łamanie: JS Studio

Koordynatorka produkcji: ANNA PAWŁOWICZ

Warszawa 2025
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68381-30-6

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Love Unwritten

Forever Favorites

Strawberry Season

Astrid and the Treble Makers

E.S. Originals

Posłuchaj na Spotify:

OSTRZEŻENIE DOTYCZĄCE TREŚCI

Ta historia miłosna zawiera treści nieodpowiednie dla młodszych czytelników i porusza tematy, które mogą być bolesne dla niektórych osób. Aby zapoznać się z bardziej szczegółową listą, proszę zeskanować kod QR lub odwiedzić stronę https://laurenasher.com/love-unwritten-content-warnings.

Podstawy:

Gitara

Prawo jazdy

Karty pokładowe

Gotówka

Plan podróży (wydrukowany)

Portfel i torebka

Butelka z wodą aka wsparcie emocjonalne

Umilacze:

Przekąski

Maska na oczy

Okulary przeciwsłoneczne

Ulubiona bluza

Milusi kocyk

Notatnik (na wszelki wypadek)

Elektronika:

Tablet

Słuchawki

Laptop

Ładowarki

Konsola Nico

Przybory toaletowe:

Krem przeciwsłoneczny

Apteczka

Szampon, odżywka i żel

Maszynka i krem do golenia

Elektryczna szczoteczka i nić dentystyczna

Kosmetyki do makijażu

Płyn do demakijażu

Ciuchy:

Piżama

Bielizna

Stroje kąpielowe

Narzutki

Sukienki

Staniki sportowe i legginsy

T-shirty i spodenki (Nico)

Buty sportowe

Buty do wody

Adidasy

Sandały

Szpilki

Sukienka wybrana przez mamę

Nowy szydełkowany zestaw

Nie wolno zapomnieć – Nico:

Tablet

Wykrywacz metalu

Lornetka

Zabawki

Kapelusz

Zapasowe okulary

Drugie zapasowe okulary

Longsleeve kąpielowy (niebieski)

Maska do snorkelingu, rurka, płetwy

Kąpielówki

(te, które Dahlia kupiła dla niego i Rafy)

Słuchawki

Książki

Buty do wody

Do tych, którzy uważają się za złamanych.

Mam nadzieję, że znajdziecie ludzi, którzy będą wiedzieć, że wasze blizny są pamiątką po stoczonych bitwach i świadectwem waszej siły – i jako takie będą je podziwiać.

ROZDZIAŁ 1

Ellie

Niemożliwe. – Uwielbiam sama siebie karać, więc przewijam dalej artykuł na ekranie komputera, ignorując żołądek zaciskający się z każdą kolejną linijką ujawniającą zdradę.

Ulubienica Ameryki i znana na całym świecie gwiazda folk-popu Ava Rhodes ma tego lata wydać swój drugi album z wytwórnią MIA Records. Piosenkarka została odkryta w Los Angeles przez Dariusa Larkina w jednym z barów, gdy śpiewała cover Lies and Stolen Lullabies. Jeszcze w tym samym roku Ava wydała doceniony przez krytyków debiut Looking Glass, dzięki któremu zdobyła Grammy, a jej kariera nabrała tempa.

Dalej dziennikarz rozwodzi się nad sukcesem pierwszego krążka Avy, który uczynił z niej gwiazdę i zdobył tytuł najlepszego albumu roku. Był to też album, który ja pomogłam napisać, o czym jednak nikt nie wie, bo moje nazwisko nigdzie się nie pojawia.

I tak za sprawą niewidzialnego ostrza, które Ava wbiła mi w plecy rok temu, tępy ból w piersi powraca.

– Wszystko w porządku?

Podnoszę głowę i widzę, że para oczu w kolorze głębokiego brązu wbija we mnie wzrok. Ich odcień może jest ciepły i zapraszający, ale te określenia w żadnym wypadku nie dotyczą mężczyzny, do którego te oczy należą.

Myślałam, że na tym etapie – po ośmiu miesiącach pracowania jako niania jego syna i mieszkania z nimi – onieśmielające spojrzenie Rafaela Lopeza mi spowszednieje, jednak ono niezmiennie wywołuje u mnie takie same uczucia jak wtedy, gdy go poznałam.

Obiektywnie mój szef jest przystojnym mężczyzną. Twarze takie jak jego widuje się na okładkach magazynów. Do tego ma wręcz ociekający autorytetem niski głos i jest tak wysoki i umięśniony, że ja – uznawana powszechnie za „tę wysoką” – czuję się przy nim malutka i kruchutka. Słowem: niczego mu nie brakuje.

Gorący samotny tatusiek z bagażem emocjonalnym większym niż ten, który londyńskie Heathrow przerzuca w czasie świąt? Proszę bardzo.

Genialny miliarder, który wraz z kuzynem stworzył Dwelling, najpopularniejszą apkę do wyszukiwania nieruchomości? Nieznośnie banalne, ale i tak imponujące, więc odfajkowujemy też to.

Filantrop, którego życiową misją jest ratowanie zaniedbanych zwierząt, by następnie dać im schronienie w swojej stodole za domem? Trzy razy tak, trzy razy większa siła rażenia.

W zasadzie mogłabym przez jakieś trzydzieści minut wymieniać pozytywne cechy Rafaela, ale nic, absolutnie nic, nie zrównoważy jego największej wady.

A mianowicie tego, że jest moim szefem.

Jakakolwiek iskra zainteresowania, którą wzniecił we mnie w czasach naszej młodości, straciła znaczenie w chwili, gdy zatrudnił mnie jako opiekunkę swojego syna. Początkowo było trudno, serce waliło mi jak dzikie za każdym razem, kiedy licealna miłość zerknęła w moją stronę, ale wystarczyło kilka spotkań, żeby fantazja, którą stworzyłam w swojej głowie na temat samotnego taty z Lake Wisteria, pękła jak bańka mydlana.

Moja zmiana nastawienia nie miała związku z tym, że po rozwodzie zaczął się ubierać inaczej – przeistaczając się przez te dwa lata w regularnego drwala. Wpłynęło na nią raczej jego szorstkie zachowanie, idące chyba w pakiecie z ciuchami. Zniosę nieludzkie ilości flaneli w kratę i ciągłe sprzątanie po zakurzonych kowbojkach, ale niekończące się grymasy i nieustanne dawanie mi do zrozumienia, że jestem „obca”, choć pracuję dla niego blisko rok, to już za wiele.

To on stoi właśnie po drugiej stronie wyspy kuchennej i przestępuje z nogi na nogę, rzucając długi cień na marmurowy blat.

– Co jest nie tak?

– Czemu pytasz? – Aż się wzdrygam.

Drapie się po grubym, krótkim zaroście pokrywającym połowę jego twarzy i szyi.

– A czy to ważne?

No jakby, skoro wcześniej go to nie interesowało. Dlatego zamiast się otworzyć i odsłonić, wolę zachować status quo.

– Wszystko w porządku. – Zamykam laptopa z zaskakującym jak na mnie opanowaniem.

– Skoro chcesz kłamać mi prosto w twarz, przynajmniej patrz mi w oczy.

– Nie kłamię. – Odwracam spojrzenie.

– Nieźle. A teraz spróbuj raz jeszcze, tylko nie odwracaj wzroku. Może wtedy mnie przekonasz.

W głowie pojawia mi się wizja moich dłoni zaciskających się na jego gardle. Nie jestem agresywną osobą, ale Rafael ma w sobie pewien dar, który wyciąga ze mnie to, co najgorsze.

– Znowu mordujesz mnie w myślach? – Mruży oczy.

– Ze szczegółami.

– Trucizna?

– Asfiksja.

– Tak w ramach urozmaicenia? – W jego oczach jak rzadko migoczą iskierki.

– Za radą Nico.

– Mój syn zaczął ci doradzać w kwestii zabijania?

– Naprawdę jesteś zaskoczony? Bohaterem jego ulubionego komiksu jest złoczyńca.

Kąciki jego ust unoszą się o ułamek centymetra. Ten drobny, zwykły gest natychmiast poprawia mi zepsuty przez Avę nastrój, a nawet przemienia go w entuzjazm.

– Uśmiechnąłeś się!

– Nie. – Zaciska usta w cieniutką linię, ale już za późno.

– Wiem, co widziałam. – Powstrzymuję uśmiech i podchodzę do zawieszonej na lodówce tablicy suchościeralnej i aktualizuję wynik pod jego zdjęciem z kroniki licealnej.

Kiedy on kończył szkołę, ja byłam dopiero w pierwszej klasie, ale wszyscy znali Rafaela Lopeza. Wszyscy uczniowie z Wisteria High mają na jego punkcie obsesję – ze mną włącznie, choć zabiorę to ze sobą do grobu. Ale, mówiąc szczerze, trudno było mu się oprzeć. Gość był osłabiająco przystojnym, nieziemsko utalentowanym sportowcem, a do tego uroczym nerdem.

Odkąd zaczęliśmy liczyć z Nico uśmiechy Rafaela, nie widziałam u niego tak szerokiego uśmiechu jak ten z czasów liceum. To zdjęcie jest dowodem na to, że nawet najjaśniejsze gwiazdy przygasają, stając się w końcu cieniem samych siebie.

Niełatwo uwierzyć w to, że przez ostatnie trzy miesiące człowiek, który zgarnął kiedyś tytuł „najlepszy uśmiech”, uśmiechnął się jedynie dwanaście – teraz już trzynaście – razy. Jednego dnia w żartach zaproponowałam, byśmy zapisywali takie wypadki, żeby nieco rozluźnić panującą w domu atmosferę.

Nico trzyma tatę na dystans, a Rafael za wszelką cenę unika jakichkolwiek nieprzyjemności w związku z synem, więc uznałam, że obu przyda się odrobina humoru.

Niech Bóg ma ich w opiece, skoro za element komediowy w ich życiu robię ja.

Zwykle jestem tą przyjaciółką, do której ludzie zgłaszają się, kiedy potrzebują wypić coś mocniejszego albo porządnie się wypłakać, a nie tą, do której uderza się, żeby się pośmiać, ale staram się, jak mogę.

– Któregoś dnia porwę to zdjęcie na kawałki – mówi do moich pleców Rafael.

– Wtedy zastąpię je którymś z czasów, gdy byłeś niemowlakiem.

Zamykam marker ścieralny i odkładam go z powrotem pod tablicę.

– O czym ty mówisz? – Mruży oczy.

– Twoja ciocia ma całą kolekcję albumów poświęconych wyłącznie tobie.

– Pokazywała ci je? – Mruga dwa razy.

– Tak. A zaraz potem odkopała stare domowe nagrania wideo. – Sunę wzrokiem po jego twarzy. – Jak na takiego antyspołecznego zgryźliwca w młodości miałeś zaskakująco dużą potrzebę bycia w centrum uwagi. Ale kto mógłby mieć ci to za złe, skoro miałeś tak wypasioną maszynę do karaoke.

– To był sprzęt Lily. – Opalenizna na jego policzkach powoli przybiera odcień różu.

– Serio? Nie zorientowałam się, do tego stopnia okupowałeś mikrofon.

– Zmusiły mnie z Dahlią.

Fakt, że obwinia obie przyjaciółki rodziny, sprawia, że mam ochotę zawstydzić go jeszcze bardziej, choć wiem, że nie kłamie i sprzęt faktycznie należał do sióstr Muñoz.

– Wiem tylko, że nikt nie kazał ci tak wczuwać się w śpiewanie Spice Girls. Tego jestem pewna.

Rumieniec szybko rozlewa się na resztę twarzy.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

Wyciągam telefon.

– Mam tu gdzieś filmik, który mógłby odświeżyć ci pamięć. Daj mi chwilkę...

– Nagrałaś to?

– Oczywiście. Kiedy Nico albo ja mamy gorszy dzień, nastrój poprawiasz nam ty przebrany za Sporty Spice.

– Uprawiałem sport, tylko tyle.

– I znałeś cały tekst Wannabe.

Rafael wzdycha, jakby nikt na świecie nie dobijał go bardziej niż ja.

– Przypomnij mi, dlaczego się z tobą męczę?

– Bo twoja miłość do syna jest silniejsza niż niechęć do mnie.

Na jego czole pojawia się długa zmarszczka.

– Nie czuję wobec ciebie niechęci.

– Ale nie jest też tak, że mnie lubisz, prawda?

– Jeszcze nie zdecydowałem. – Gładzi krótką brodę.

– Czy da się jakoś przyspieszyć ten długi proces decyzyjny?

– Możesz odejść?

Chichoczę pod nosem i jego wzrok pada na moje usta.

– Co? – Wycieram kącik palcem.

– Nic. – Kręci głową.

Wyciągam znów telefon i dla pewności sprawdzam, czy nie mam czegoś na zębach.

– Ellie!

Z drugiej strony domu dobiega nas głos Nico krzyczącego moje imię. Wypuszczam komórkę z ręki, a ta spada z łoskotem na podłogę. Schylam się po nią i syczę przekleństwa. Moje jasne włosy opadają mi na twarz i całkowicie przesłaniają wzrok, widzę więc jedynie rozświetlony ekran.

Czuję mrowienie na karku, zerkam przez ramię i dostrzegam spojrzenie Rafaela wbijające się w mój tyłek.

O mój Boże. Czemu on mnie obczaja?

Przesuwam ciężar ciała, a jego wzrok sunie wzdłuż moich legginsów, co tylko potwierdza moje obserwacje. Gdyby to był ktoś inny, potraktowałabym to jako komplement – wręcz mile widziany po latach czepiania się swojego wyglądu i narzekania na za małe cycki, tyłek i ledwie widoczne krągłości – ale Rafael to nie „ktoś”.

Przynajmniej nie dla mnie.

Nie spodziewałam się, że przyłapię go na obcinaniu mnie wzrokiem, ale skłamałabym, gdybym powiedziała, że ani trochę mnie to nie kręci.

Żołądek podchodzi mi do gardła, kiedy się prostuję. Nagły ruch przywraca Rafaelowi rozum, przywołuje go do porządku.

Zanim mam szansę wymamrotać choćby słowo, jego wzrok w ułamku sekundy zmienia się z rozpalonego w znudzony. Gdyby jego zainteresowanie moją osobą tak mnie nie zaskoczyło, byłabym pod wrażeniem, jak sprawnie udało mu się przywołać własną twarz do porządku.

Przez te wszystkie miesiące, kiedy dla niego pracuję, Rafael nie wykazał zainteresowania ani mną, ani żadną inną kobietą w okolicy. Ptaszki ćwierkają, że nie miał nikogo, odkąd ponad dwa lata wcześniej rozwiódł się z Hillary.

Po przepracowaniu tu ośmiu miesięcy mogę potwierdzić, że choć Rafael jest jedną z najlepszych partii w mieście, nie szuka absolutnie żadnej relacji, nawet platonicznej.

Nico znów mnie woła, wychodzi zatem na to, że jego brak cierpliwości ratuje mnie z opresji.

– Już idę! – Biegnę w stronę wyjścia z kuchni.

– Eleanor? – Głęboki głos Rafy sprawia, że się obracam.

Gdy staję twarzą w twarz z ponurym olbrzymem, po moim kręgosłupie przebiega dreszcz.

– Dlaczego uparcie mnie tak nazywasz?

Przy tym, ile muszą ważyć te jego mięśnie, lekkość, z jaką wzrusza ramionami, jest dla mnie niemałą niespodzianką.

Przełykam ślinę i powstrzymuję chęć powiedzenia czegoś, za co mogłabym stracić robotę.

– Wszyscy mówią na mnie Ellie.

– Wiem – odpowiada po chwili.

– A mimo to ciągle, z jakiegoś irytującego powodu, zwracasz się do mnie pełnym imieniem. – Zazwyczaj jestem opanowana, ale on ma w sobie coś takiego, że cała się jeżę.

– Przeszkadza ci to? – Jego suchy ton drażni każdy z moich nerwów.

Walczę ze sobą: powiedzieć, co myślę, czy zignorować tę oczywistą próbę dania mi popalić.

– Ellie! – Tym razem Nico krzyczy głośniej, decydując za mnie.

– Już idę! – Postępuję kilka kroków w stronę korytarza, ale zatrzymuję się w połowie. – Tak w ogóle: chciałeś czegoś? – pytam Rafaela obrzydliwie słodkim głosem.

– Już nic. – Podchodzi do lodówki i otwiera drzwiczki szarpnięciem, aż dzwonią butelki. Nie biorę tego do siebie, przez tych kilka minut powiedział do mnie więcej słów niż przez cały tydzień.

Rafael zawsze miewał swoje humory, ale w ostatnim miesiącu rzadko udaje mi się wyciągnąć z niego więcej niż kilka słów jednocześnie. Większość takich prób kończy się tak, jak się zaczyna – ogarnia mnie zwątpienie, czy w ogóle warto próbować do niego dotrzeć.

Ludzie tacy jak on nie pasują do ludzi takich jak ja. Ja czuję zdecydowanie za wiele, a on nie czuje prawie nic. Przeciwieństwa wcale się nie przyciągają – bez względu na to, jaką propagandę wciskali nam na fizyce nauczyciele, odwracając uwagę magnesami.

Wybiegam z kuchni, nim zjawia się tu Nico. Puchate różowe skarpetki – kolorowy prezent gwiazdkowy od Nico, który uważa, że noszę za dużo czerni – tłumią dźwięki kroków, gdy ruszam korytarzem.

Choć Rafael ma dość kasy, by jego prapraprawnuki były miliarderami, i tak kupił działkę na obrzeżach Lake Wisteria, daleko od jeziora i widoków wartych milion dolarów. Początkowo myślałam, że wybrał tę nieruchomość, bo potrzebował przestrzeni dla zwierząt i stodoły, ale szybko poznałam prawdę.

Rafael ukrywa się przed światem.

Pomijając fakt, że Lopezowie nie mają sąsiadów, ich dom jest uosobieniem uroku, pełnym żywych kolorów, własnoręcznie wybranych przez Nico. Jest tu też sala kinowa z niesamowicie wygodnymi fotelami, w której możemy oglądać najnowsze hity, no i oczywiście apartament niani – trzy razy większy niż moje stare mieszkanie w Los Angeles. Mam tu wszystko, czego mogłabym chcieć, a nawet więcej. Prywatne wejście dla gości, salon, łazienkę wyposażoną niczym spa i łóżko z baldachimem, w którym czuję się jak księżniczka.

Znajduję Nico przy windzie, którą Rafael zainstalował, żeby małemu łatwiej było poruszać się po trzypiętrowym domu. Chłopiec stuka butem o drewnianą podłogę z poirytowaną miną. Jest wyższy od większości dzieciaków w tym wieku, oczywiście dzięki DNA swojego taty, przez co sprawia wrażenie starszego.

– Co tak długo? – Łapie mnie za rękę i ciągnie do windy.

– Coś odwróciło moją uwagę.

– Co?

– Twój tata się uśmiechnął.

– Naprawdę? – Nico patrzy na mnie rozbawiony.

Właśnie to spojrzenie jest powodem, dla którego w ogóle wpadłam na pomysł zapisywania uśmiechów, bo niezależnie od tego, czy Rafael zdaje sobie z tego sprawę, czy nie, syn uwielbia jego uśmiechy. Są symbolem nadziei i szczęścia – dwóch rzeczy, których ostatnio bardzo brakuje w tym domu, choć nadal nie rozgryzłam dlaczego.

Sięgam ponad jego ciemną czupryną i wciskam przycisk prowadzący do piwnicy.

– Niewielki, ale mi nie umknął.

– Wow. Dwa dni z rzędu – stwierdza z niedowierzaniem Nico.

– Wygląda na to, że może jednak wygram zakład – droczę się nie do końca na poważnie. Jeśli Rafael uśmiechnie się codziennie, trzydzieści dni z rzędu, Nico pożyczy mi swoją ulubioną zabawkę na miesiąc.

Dla dziecka to więcej niż dla mnie wygrana na loterii i przejście na finansową emeryturę, chociaż wciąż jestem przecież zaledwie dwudziestodziewięciolatką.

– O nie. – Udaje, że się martwi.

– Nic się nie stanie, jeśli przegrasz. Zgodzę się na opiekę łączoną.

Szturcha mnie w biodro, chichocząc, a ja mierzwię jego ciemną grzywę. Ale gdy podnosi na mnie wzrok zmrużonych oczu, jego uśmiech gaśnie.

– Co jest nie tak? – pytam.

– Nic. – Obronny ton zbija mnie z tropu. Choć w przypadku jego ojca jestem do niego przyzwyczajona, nigdy nie słyszałam, żeby chłopiec się tak odzywał.

Nico marszczy czoło, ściąga okulary i przeciera je krawędzią niebieskiej koszulki. Lubi sam wybierać sobie ubrania – na dzisiejszy strój składają się grube czerwone oprawki pasujące do bluzki i czerwone adidasy.

Drzwi windy się otwierają, ale malec jest zbyt pochłonięty wycieraniem okularów, żeby się ruszyć, więc blokuję drzwi i czekam. Nico męczy się ze szkłami i staje się coraz bardziej sfrustrowany, ale wbrew samej sobie powstrzymuję się z pomocą.

Nico, jak każdy ośmiolatek, pragnie być samodzielny, szczególnie że blisko półtora roku temu zdiagnozowano u niego retinopatię barwnikową. Zgodnie z moimi późnonocnymi poszukiwaniami w internecie wspieranie dzieci w rozwijaniu samodzielności jest ważne. W tym wypadku tym ważniejsze, że jego wzrok stale się pogarsza i młodego coraz bardziej denerwuje to, że musi polegać na innych.

Zakłada okulary z powrotem, usta ma zaciśnięte w cieniutką linię.

– Wszystko w porządku? – pytam.

– Yhm. – Mruży oczy, spoglądając na mnie, po czym je przeciera.

– Jesteś pewny?

– Tak. – Jego ostry ton wprawia mnie w osłupienie. Ociera się o mnie delikatnie, wychodząc z windy, w tej chwili niezmiernie przypomina ojca.

Otrząsam się, szybko potrząsając głową.

– Dobrze, w takim razie proszę nieco zmienić nastawienie, bo inaczej będzie pan dziś ćwiczyć na flecie.

Mój komentarz chyba wyrwał go z tego dziwnego nastroju, bo wzdycha ciężko.

– Przepraszam.

– Nic się nie stało. Wszyscy mamy czasem muchy w nosie. – Wychodzę za nim z windy do piwnicy.

Niedługo po tym, jak z wpadającej popołudniami nauczycielki muzyki awansowałam na mieszkającą w rezydencji nianię na pełen etat, Rafael przerobił niewykończoną piwnicę na studio nagraniowe, głównie ze względu na zestaw perkusyjny, który jego syn dostał od babci. Ogromną otwartą przestrzeń wyłożono ze wszystkich stron dźwiękoszczelną izolacją, a także wyposażono w najnowszy sprzęt do nagrywania i tyle instrumentów, że gdybym chciała, mogłabym nagrać tu cały album.

Aż ściska mnie w żołądku na samą myśl, ale szybko biorę się w garść.

Przekręcam pierścionek zakrywający tatuaż na małym palcu.

– Co ci dziś w duszy gra?

Wzrok Nico błądzi między ścianą, na której mieści się kolekcja przeróżnych instrumentów smyczkowych i dętych blaszanych, a perkusją, by w końcu paść na czarny fortepian.

– Fortepian.

– Serio? – Gdyby nie to, że Rafael upiera się, żeby Nico ćwiczył grę na fortepianie i skrzypcach przynajmniej dwa razy w tygodniu, wątpię, by malec zawracał sobie głowę czymś innym niż bębny. Zazwyczaj muszę wyrywać mu pałeczki z dłoni.

– Chcę spróbować czegoś nowego. – Nico ze ściągniętą twarzą kieruje się w stronę siedziska. Na ten widok aż kłuje mnie w sercu.

Siadam obok niego i ignoruję chęć zapytania go, co jest nie tak.

– Pokaż, na co cię stać, mój rockmanie.

ROZDZIAŁ 2

Ellie

Kiedy kładę Nico do spania, wręcz padam na twarz po wyjątkowo długiej sesji ćwiczeń. Nico ma przygotowywać się do swojego występu podczas Festiwalu Truskawek w lipcu, ale był dziś jakiś niespokojny i dziwnie markotny. Wydaje mi się, że potrzebował trochę czasu, żeby przepracować targające nim uczucia, więc dotrzymałam mu towarzystwa, gdy on wyładowywał emocje na kremowych klawiszach fortepianu.

Jeśli ból Nico ma jakieś brzmienie, odpowiadałoby ono pełnej uczuć progresji – bolesne, szczere i tak cholernie podszyte nadzieją; coś jak rozrywająca tęsknota.

Nawet muzyka, której słuchał podczas prysznica, była melancholijna. Udawałam jednak, że tego nie zauważam, gdy składałam pranie w jego pokoju obok.

– Poczytamy razem? – Nico wysuwa dolną wargę.

Zerkam na budzik z superbohaterami na jego szafce nocnej.

– Chętnie, ale jest późno, a ty jutro idziesz do szkoły.

– Proszę. – Składa dłonie. – Tym razem tylko jedna historia. Obiecuję.

Zawsze miałam problem z odmawianiem. To jedna z moich największych wad, szczególnie kiedy mowa o uroczych dzieciakach, które wykorzystują swoje szczenięce spojrzenia i dobre maniery niczym supermoce. Gdyby Rafael tu był, przewróciłby oczami i walnął mi kazanie, ale siedzi teraz w swoim biurze.

Przez ostatnich kilka miesięcy kładzenie Nico do snu przerodziło się w wyłącznie mój obowiązek. Wiem, że Rafael przestał próbować ze względu na dziwne napięcie, jakie narodziło się między nim a synem. Starałam się przekonać szefa, żeby spróbował ponownie, ale on twierdzi, że Nico chce czytać tylko ze mną.

Nie zawsze byliśmy z małym tak blisko – jest bardzo nieufny wobec obcych, ale krok po kroku więź, jaką nawiązaliśmy przy muzyce, przeszła na pozostałe elementy życia. Oboje mamy rozwiedzionych rodziców i kochamy wyścigi Formuły 1, pewnie dlatego udało nam się zbudować silną relację, którą niezwykle sobie cenię.

– Ellie? – Nico stuka mnie w ramię.

Wzdycham ciężko.

– Dobra, posuń się.

Ostrożnie zdejmuje figurki z lewej strony łóżka i ustawia je na szafce. W przeciwieństwie do innych zabawek porozrzucanych po domu i czekających na kolejną zabawę Nico wyjątkowo troszczy się o figurki, które Rafael wydrukował dla niego w 3D. Mój szef sam je zaprojektował i pomalował, co staram się wyrzucić z pamięci, bo myśl, że miesiącami pracował nad każdą z nich specjalnie dla swojego synka, rozlewa po moim ciele niebezpieczne fale ciepła.

Nico z uśmiechem klepie puste miejsce obok siebie.

Sięgam po dwa najnowsze nabytki z jego regału i unoszę, żeby sam wybrał. Jako że rywalizacja rozgrywa się między najnowszym komiksem o jego ulubionym superbohaterze a krótką książeczką pisaną brajlem, wiem, jaka będzie decyzja Nico, choć daję mu wybór.

– Na co masz dziś ochotę?

Mruży oczy i chyba całą wieczność wpatruje się w okładki. Jak na dzieciaka, który okrągły miesiąc opowiadał, że nie może się doczekać tego komiksu, bardzo długo się decyduje.

– Masz trzy sekundy. Raz... dwa...

Moje brwi wędrują aż do linii włosów, kiedy omija najnowsze wydanie swojego ulubionego komiksu i zamiast niego chwyta za napisaną brajlem książkę.

Sprawdzam mu temperaturę wierzchem dłoni.

– Jesteś chory?

– Nie. – Odpycha mnie i otwiera książkę z taką siłą, że na pewno połamał jej grzbiet.

Zanim ma szansę przeczytać choć zdanie, zgarniam książeczkę z jego kolan i siadam na skraju łóżka.

– Hej.

Próbuje odzyskać książkę, ale odkładam ją poza zasięgiem jego dłoni.

– Co się dzieje?

– Nic. – Wpatruje się w przestrzeń przed sobą.

– Nie lubię naciskać...

– To nie naciskaj.

– Ale martwię się o ciebie.

Milczy, prawie dusząc mnie napięciem, jakie między nami wyrosło. Jeśli to tak czuje się Rafael, kiedy Nico go odtrąca, trochę lepiej rozumiem jego kiepski nastrój, bo to absolutnie nie do zniesienia.

Nie jestem jeszcze gotowa się poddać, więc próbuję ponownie.

– Zawsze możesz o wszystkim ze mną porozmawiać. Bez względu na to, jak jest ci źle.

Jego spojrzenie pada na zaciśnięte na kołdrze pięści.

– Nie mogę. Nie o tym.

Unoszę palcami jego podbródek i zmuszam do spojrzenia mi w oczy.

– Czemu?

– Bo się boję. – Przy pracującej klimatyzacji ledwo słyszę jego napięty głos.

– Czego?

Bierze głęboki oddech, a ja czekam cierpliwie – na rozczarowanie, bo nie odzywa się ani słowem.

– Czy chodzi o twoją mamę? – pytam łagodnym tonem.

Kręci głową tak mocno, że posyła spływające z włosów kropelki wody w powietrze.

– Tatę?

Dolna warga mu drży, a oczy wypełniają się łzami.

O cholera. Co narobił Rafael? Przygryzam wargę, żeby powstrzymać się przed zadaniem tego i dziesięciu innych pytań.

Cichutkim głosem pyta:

– Obiecujesz, że nie wygadasz?

Skręca mnie w żołądku z niepewności. Nie powinnam obiecywać takich rzeczy, ale jeśli dzięki temu Nico podzieli się ze mną tym, co go trapi, niech będzie.

Ignoruję swoje obawy i przytakuję.

– Jasne.

Zanim znowu się odzywa, mija trzydzieści długich sekund, podczas których moje serce pędzi jak oszalałe.

Pojedyncza łza spływa mu po policzku.

– Wzrok mi się pogarsza. Coraz gorzej widzę w ciemności. Pole widzenia się zawęża.

Czuję się, jakbym właśnie dostała z pięści w brzuch.

– Och, Nico.

Kolejna łza sunie po mokrym szlaku w kierunku drżącego podbródka.

– Martwię się.

– Oczywiście, to zrozumiałe. – Biorę głęboki oddech. – Dlaczego nie powiedziałeś tacie?

– Bo nie chcę, żeby znów się smucił.

Ściska mnie w piersi, przejmuję ból malujący się na jego buzi, jakby był mój.

Brakuje mi słów, przyciągam go do siebie. Żałuję, że nie mogę zrobić nic więcej, tylko siedzieć i czekać, aż czas pozbawi go resztek wzroku.

Pewnego dnia Nico nie będzie w stanie widzieć za wiele, być może wcale. To niesprawiedliwe, jest tak młody. Dzieciaki takie jak on zasługują na to, by czerpać z życia garściami i bez przeszkód, bez diagnoz wiszących im nad głowami i przypominających, jak bardzo różnią się od rówieśników.

Odgarniam mu włosy z oczu.

– Jeśli masz z czymś problem, twój tata na pewno chciałby o tym wiedzieć.

– Nie, nieprawda.

– Zapewniam cię. Dlaczego uważasz inaczej?

Nico tak długo nie odpowiada. Może już zasnął.

– Płakał u doktora – mówi w końcu drżącym głosem.

Zamieram.

– Kiedy?

– W styczniu. – Broda też mu drży. – Słyszałem go... w łazience.

– Jesteś pewien?

Kiwa głową.

Ból obu Lopezów łamie mi serce. Cierpią w milczeniu, a mogliby wzajemnie się wspierać. Jednak niezależnie od tego, jak bardzo staram się ich do siebie przyciągnąć, obaj wciąż się temu opierają.

– On nie wie, że ja wiem. – Pociąga nosem, co powoduje, że moja dziura w piersi jest jeszcze większa.

Ściskam go delikatnie.

– Ludzie czasem płaczą, to nic złego. To normalne, a nawet zdrowe.

– Tak, ale niefajnie, kiedy jest się powodem tego płaczu. – Spuszcza wzrok.

– Ale tata nie płakał przez ciebie. Płakał, bo było mu przykro. – Nie wiem, co boli mnie bardziej: Rafael i jego załamanie stanem wzroku syna czy Nico będący świadkiem rozsypki ojca.

Trudny wybór, tym bardziej kiedy wyobrażę sobie mojego chłodnego, zamkniętego szefa tonącego we łzach.

To nie byłby pierwszy raz. Przypomina mi się wspomnienie: nastoletni Rafael rozklejający się na parkingu w wigilię, całkowicie nieświadomy, że siedziałam w samochodzie obok.

Wtedy nie wiedziałam, dlaczego płakał, ale domyśliłam się, kiedy Josefina powiedziała, że rocznica śmierci jego matki przypada na dwudziestego trzeciego grudnia.

Wizja rozmywa się, gdy Nico znów się odzywa:

– To wcale nie brzmi lepiej.

Wzmacniam objęcia.

– Przykro mi.

Malec wtula się we mnie.

– To nie twoja wina.

– Nie, ale i tak mi przykro. Tyle czasu dusiłeś to w sobie...

Powinnam bardziej go przycisnąć. Zadawać więcej pytań. Zrobić coś więcej, a nie stworzyć tylko jakiś głupi licznik uśmiechów w nadziei, że to zbliży Nico i jego tatę do siebie.

Biorę głęboki oddech i mówię coś, co nie spodoba się mojemu podopiecznemu:

– Będziesz musiał mu o tym powiedzieć.

– Powiem. – Przytula mnie mocniej.

– Kiedy?

– Po wycieczce? – Wzdryga się.

– Nie. – Odsuwam się, żeby na niego spojrzeć. – Nie możesz czekać trzy tygodnie z czymś takim.

– Czemu nie?

– Bo to twój tata. Powinien wiedzieć, przez co przechodzisz, żeby mógł ci pomóc.

– Nic to nie zmieni, jeśli powiem mu już teraz. – Zwiesza ramiona, jakby do tej pory sam niósł na barkach ciężar całego świata. – Moje oczy się nie naprawią.

Choć bardzo chciałabym zaprzeczyć, Nico ma rację. Nie możemy zmienić jego diagnozy, ale to nie znaczy, że musi cierpieć w samotności. Może liczyć na nasze wsparcie.

– Jeśli się boisz, mogę porozmawiać z nim w twoim imieniu.

Przez jego twarzyczkę przemyka czysta desperacja, wbija palce głębiej w moje ramię, zaraz nad tatuażem ze stadkiem maleńkich motyli.

– Nie! Proszę, proszę, proszę, Ellie. Jeszcze nic nie mów. Przynajmniej dopóki nie wrócimy z wycieczki.

– Dlaczego chcesz czekać?

– Dziś się uśmiechnął, a wczoraj zaśmiał!

Na wspomnienie tego dźwięku, który tak mnie zaskoczył, szczelina w mojej piersi jedynie się pogłębia. Nie był to głośny ani żywiołowy śmiech, raczej delikatny, lecz na tyle znaczący, że do końca dnia z buzi Nico nie schodził uśmiech.

– On ostatnio nigdy się nie śmieje. – Zamglone oczy Nico sprawiają, że w moich też zbierają się łzy. – Nie chcę zepsuć tego przed wakacjami.

Głębokie oddechy może nie uspokoją mojego serca, ale dają mi chwilę, by oczyścić umysł.

– Musisz być ze mną szczery i powiedzieć, jak bardzo ci się pogorszyło od ostatniego styczniowego badania.

Prosi mnie, bym dała mu swój telefon, i pokazuje mi przykłady tego, jak obecnie widzi. Na krawędziach jego pola widzenia pojawiły się cienie, jakby oglądał świat przez lornetkę – przed tym właśnie ostrzegał Rafaela lekarz. Nie jest tak źle, jak się obawiałam, ale i tak budzi to niepokój, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę jego młody wiek.

Choć nie chcę ryzykować utraty pracy z powodu jakiejś tajemnicy, nie wiem, czy mam wybór, o ile nie chcę stracić zaufania Nico. Gdyby jego bezpieczeństwo naprawdę było zagrożone, nawet bym się nie zastanawiała, ale tym razem mu zaufam.

Wypuszczam powietrze.

– Dam ci czas do twoich urodzin.

– Ale to za tydzień! – Jego buzia przybiera odcień zieleni.

– Albo to, albo powiemy mu dziś.

Aż mnie skręca, szczególnie kiedy Nico wydyma usta, lecz muszę postawić na swoim.

– Nie chcę, żeby smucił się przed wakacjami – mówi.

– Rozumiem to, ale wiesz, że trzeba mu powiedzieć.

Odpowiada mi jedynie głębokie zrezygnowane westchnienie.

Unoszę jego brodę, bo chcę, by spojrzał mi w oczy.

– Może teraz jest mu smutno, ale wycieczka poprawi mu nastrój.

– Tak myślisz?

– Wiem to. – Okej, może nie mam pewności, ale nigdy nie słyszałam, żeby ktoś narzekał, że źle się bawił na Hawajach.

Przy całym wysiłku, jaki Rafael włożył w planowanie tego wyjazdu, włącznie z odwołaniem pierwotnego pomysłu wyprawy do Europy tylko dlatego, że Nico dostał obsesji na punkcie Hawajów, po tym, jak obejrzał sto godzin filmików na ich temat, wiem, że będzie mu się podobać.

A przynajmniej taką mam nadzieję.

– Dobra. Powiem mu po następnym weekendzie.

Ten mini-Lopez mnie wykończy. Rafael jest szorstki i trzyma swoje serducho za murem z lodu, a Nico nosi je dumnie na dłoni.

Zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, żeby je chronić, tak samo jak jego, nawet jeśli oznacza to złożenie obietnicy, że dochowam sekretu.

ROZDZIAŁ 3

Rafael

Nienawidzę tego, że w naszej prywatnej przestrzeni bez przerwy znajduje się niania, która zakłóca moje codzienne życie, ale dla Nico jestem w stanie zrobić wszystko. Choć bez problemu mógłbym wychować syna wyłącznie z pomocą rodziny, Nico potrzebuje kobiecej ręki.

Potrzebuje Ellie, choć wolałbym tego nie przyznawać.

Sam sobie o tym przypominam, kiedy opieram się o ścianę naprzeciw drzwi sypialni mojego syna i wpatruję w zegarek od Richarda Mille. Moje zdenerwowanie rośnie z każdą sekundą. Kłujące w oczy diamenty migoczą wokół tarczy, a mała wskazówka zbliża się do dziesiątki.

Zazwyczaj nie trzymam się tak sztywno czasu spania, ale ostatnio Nico był bardziej marudny, za co winić mogę tylko jego łamiącą-zasady-blond-nianię.

Jej łagodny śmiech niesie się przez drzwi i korytarz, po chwili dołącza do niego chichot Nico. Ten radosny dźwięk wydobywający się z gardła mojego syna to jedyny powód, dla którego zdecydowałem się zatrudnić osobę bez doświadczenia w opiece nad dziećmi, ale za to z niezwykłym talentem do doprowadzania mnie do szału.

Dwa lata temu, po tym, jak złożyłem pozew o rozwód, Hillary odeszła, Nico zaczął się zmieniać. Jego nieustannie wahające się nastroje i drażliwość – choć zrozumiałe – były nie do zniesienia, tym bardziej, że czułem się za nie odpowiedzialny.

To ja zażądałem rozwodu i choć Nico nigdy nie obwiniał mnie o to, że jego mama nas opuściła, nie potrafię wyzbyć się wrażenia, że tak naprawdę ma mi to za złe.

Nasza relacja zaczęła się psuć półtora roku temu, gdy otrzymał diagnozę. Stopniowo coraz trudniej było ignorować jego stan. Jego wzrok stale się pogarszał i mały zaczął rezygnować ze wszystkiego, co uwielbiał: przyjaciół, naszej rodziny, muzyki i mnie.

Muzyka zawsze była dla Nico sposobem na odreagowanie, dlatego w ramach ostatniej deski ratunku, blisko rok temu, posłałem go na lekcje do Brakującego Akordu. Na początku nie był zadowolony. Nie angażował się, nie odzywał ani nie garnął się do instrumentów, ale z pomocą Ellie wreszcie powoli otworzył się na nowo.

Przez cztery miesiące miałem poczucie, że między nami znów jest dobrze, jednak na początku roku coś się znowu zepsuło.

I nie potrafię tego naprawić, niezależnie od tego, jak bardzo się staram. Pytając go, co jest nie tak, nic nie wskóram, a spełnianie jego zachcianek jest tylko tymczasowym rozwiązaniem. Potem napięta atmosfera wraca.

Zmianą planów wakacyjnych z Europy na Hawaje, tak jak chciał Nico, zasłużyłem sobie na niewielki uśmiech i wyszeptane do ucha „dziękuję”, lecz jego dobry nastrój nie trwał zbyt długo.

A w każdym razie mnie nie było dane za długo się nim nacieszyć.

Z zamyślenia wyrywa mnie Ellie, która wychodzi z sypialni i delikatnie zamyka za sobą drzwi, po czym opiera się o nie, jak gdyby opadła z sił.

Wzdycha chrapliwie i zamyka piwne oczy. Długie blond włosy sięgają jej aż do pasa, a w sączącym się przez okno świetle księżyca ich kolor przypomina raczej srebro niż złoto.

Rzadko kiedy mam okazję przyjrzeć się jej tak, by się nie zorientowała. Zazwyczaj od razu dostrzega każde moje zerknięcie, uśmiech i komentarz, a ten jej ostatni wymysł w postaci tabelki z uśmiechami sprawia, że czuję się jak obiekt badań. Dlatego zamiast natychmiast zdradzić się ze swoją obecnością, sam przeprowadzam niespieszną obserwację.

Ellie nie lubuje się w kolorowych dodatkach czy falbaniastych, designerskich ubraniach jak Dahlia Muñoz – dziewczyna, z którą mój kuzyn związał się dziewięć miesięcy temu. Nie śledzi też trendów dotyczących makijażu czy fryzur jak Lily, druga z sióstr Muñoz. W zasadzie dobrze jej idzie ukrywanie swojej osobowości i tłamszenie jej ograniczoną paletą czerni, bieli oraz szarości. Biorąc pod uwagę, ile ciemnych ubrań nosi, dziwi mnie, że nie pofarbowała na ciemno swojej blond czupryny po to, by pasowała do stylówy Rockowej Barbie.

Gdyby nie drobne tatuaże rozsiane po ciele, uznałbym, że jest równie interesująca co białe płótno.

Kłamca.

No dobra. Jest równie interesująca, co płótno pomalowane jednym kolorem.

Czarnym.

W głębokim, atramentowym odcieniu, pasującym do ponurych melodii, które wygrywa późno w nocy, kiedy myśli, że wszyscy już śpią. Nie wie, że czasem słucham skryty pod osłoną cienia. Trudno mi oprzeć się jej magnetyzmowi. Jej muzyka przemawia do mnie w sposób, w jaki żadne słowa nie potrafią, i właśnie dlatego coś nieustannie mnie do niej ciągnie.

Skoro chodzi wyłącznie o muzykę, jak wyjaśnisz to, co dzieje się teraz?

Ta myśl wyrywa mnie z zamroczenia, a gdy robię krok naprzód i wychodzę z ciemnego kąta, klepka skrzypi pod moim butem.

Ellie gwałtownie otwiera oczy.

– Boże! Ile tam stałeś?

Mimo galopującego serca staram się zachować beznamiętny wyraz twarzy.

– Dość długo, by się zorientować, że Nico późno położył się spać.

Ellie się prostuje. Choć jest wyższa od większości kobiet, bez butów i tak sięga mi zaledwie do brody.

– Ćwiczyliśmy brajla.

– Aż dziw, że cokolwiek z tego pamięta, tyle przy tym śmiechu.

– Nie wątpię, że poczucie humoru to obcy ci koncept – mruży oczy – ale ludzie, kiedy przeczytają coś zabawnego, mają w zwyczaju się śmiać.

– Nie gadaj – odpowiadam sucho.

Cokolwiek zamierzała powiedzieć, przerywa jej własne ziewnięcie.

– To sygnał, że muszę iść spać. – Próbuje mnie wyminąć.

Nie myśląc wiele, chwytam ją za łokieć, zanim odejdzie. Ciepło jej skóry przesącza się przez cienką barierę, która mnie otacza, posyłając fale żaru wzdłuż mojego ramienia.

Pragnę pozbyć się tego uczucia, otrząsnąć się, ale jednocześnie mocno zaciskam dłoń i pytam:

– Jak idzie?

– Co takiego? – Ellie wpatruje się w wykwitającą na jej ręce gęsią skórkę.

Puszczam ją i robię długi krok w tył.

– Jak idzie mu z brajlem?

– Ach. – Kręci głową. – Dobrze, choć niestety odziedziczył po tobie brak cierpliwości.

Rzucam jej wymowne spojrzenie.

– Ma jakieś problemy?

– Niewielkie, ale pracujemy nad tym. Wiesz, gdybyś znalazł chwilę, nie zaszkodziłoby, żebyś też z nim trochę poćwiczył.

Strach zalewa mi żołądek, aż cały tonę w negatywnych wizjach i emocjach. Bardzo się starałem ćwiczyć z Nico, lecz w ostatnich miesiącach mój syn powoli się ode mnie odsuwa, nie wiem dlaczego. Po świętach coś się zmieniło, jednak usilne próby odkrycia tego, co się stało, nie pomogły mi poznać powodu jego zachowania.

Mógłbyś zapytać Ellie, co ona o tym sądzi. Odrzucam tę myśl. Nie zrozumiałaby, ona i Nico mają inną relację – a ja jednocześnie to ubóstwiam i tego nie znoszę.

Zazdroszczę jej tej beztroskiej, bezproblemowej więzi, którą nawiązała z moim dzieckiem. Choć wiem, że to niesprawiedliwe, by złościć się na nią z tego powodu, nie potrafię się przed tym powstrzymać.

Ellie ma to, czego pragnę i o co zabiegam. Nico lubi spędzać z nią swój wolny czas, a mnie odpycha bez wahania, przez co czuję się bezużyteczny i przybity, czego całe dekady starałem się unikać.

– Może dołączysz do nas jutro wieczorem? – pyta tym swoim łagodnym głosem, który potrafi przesmyknąć się za postawione przeze mnie mury.

– Nie. – Jeszcze bardziej niż zwykle brzmię jak skończony dupek.

– Dlaczego nie? – Jej spojrzenie powoduje, że czuję się nieswojo – nie przez to, jak patrzy, ale przez to, co może zobaczyć, jeśli odpowiednio się przyjrzy.

Tchórza, który woli maskować wstyd kłamstwem.

– Nie znam się na tym – odpowiadam.

Wzrok Ellie łagodnieje.

– Ze mnie też żadna ekspertka. Za każdym razem, kiedy mam problem z jakimś słowem albo zdaniem, mówię coś absurdalnego i Nico zawsze się śmieje.

– Miło. – Mnie ledwo udaje się nakłonić syna do porozmawiania dłużej niż kilka minut ciągiem, a tu proszę, Ellie nie starając się zanadto, regularnie go rozśmiesza.

– Co to miało znaczyć? – Lodowate spojrzenie powraca ze zdwojoną siłą.

– Nic. Chętnie bym do was dołączył, ale umówiłem się na jutrzejszy wieczór z Julianem.

– Niby kiedy? – Marszczy nos, jak zawsze, kiedy ją wkurzam.

– Dziś. – Dziesięć sekund temu.

– Dzięki za informację.

– Masz coś lepszego do roboty? – Zabrzmiało to gorzej, niż zamierzałem.

– Jak to możliwe, że nie masz żadnych przyjaciół? Co za zagadka.

– Niektórzy nie chcą marnować czasu na bezsensowne znajomości.

Zamiast zdenerwować się jeszcze bardziej, Ellie spogląda na mnie wzrokiem, który widziałem już zbyt wiele razy.

Pełnym litości.

– Szkoda mi ludzi takich jak ty – mówi, czym wprawia mnie w osłupienie. – Dwoicie się i troicie, żeby wszystkich od siebie odepchnąć, bo ktoś kiedyś was zranił.

Nie tylko jeden ktoś, raczej troje – z czego dwoje z nich sprowadziło mnie na ten świat.

Nie mówię tego.

Nie mówię nic.

Łatwiej mi dystansować się od własnych uczuć, kiedy wcale nie przyjmuję ich do wiadomości. Można nazwać to tchórzostwem lub wyparciem, ale ja wolę określenie technika przetrwania. Myśleć oznacza czuć, a nie jestem pewien, czy gdybym zaczął, byłbym w stanie się kontrolować.

Moją wadą, a wręcz przymiotem toksyka, nie jest fakt, że nie mam żadnych uczuć, ale to, że czuję za wiele, wszystko naraz, dlatego też tłumię to, zamiast nauczyć się, jak sobie z tym radzić. Zawsze taki byłem, na długo zanim matka spakowała walizki i zostawiła mnie i ojca.

Ellie kręci głową.

– Nieważne. Wybacz, ale powinnam trochę odpocząć. – Wymija mnie pędem, a zapach jej owocowego żelu pod prysznic wisi w powietrzu jeszcze długo po jej zniknięciu.

ROZDZIAŁ 4

Rafael

Mam dziś mnóstwo pracy, aplikacja do wyszukiwania nieruchomości, Dwelling, której jestem właścicielem i administratorem, miała pewną usterkę. Do tego jeden z inwestorów robi problemy. Dlatego nie miałem okazji pogadać z Nico. Gdy kończę wieczorem i wychodzę z mojego domowego biura, on już leży w łóżku, ale Ellie nie ma w jego sypialni.

Krążę przed drzwiami pokoju syna, a w głowie kołaczą mi jej wczorajsze słowa.

Gdybyś znalazł chwilę, nie zaszkodziłoby, żebyś też z nim trochę poćwiczył.

Zanim mam szansę się wycofać, pukam do drzwi sypialni Nico.

– Ellie?

Z gulą w gardle przekręcam gałkę.

– Nie. Soy yo, to ja.

Uśmiech Nico gaśnie.

– Hola, Papi, cześć, tato.

Jego rozczarowanie jest jak cios w pierś, ale ignoruję to i robię niepewny krok do środka.

– Vine a decirte buenas noches, przyszedłem życzyć ci dobrej nocy.

Siadam na krawędzi jego łóżka, w tej chwili czuję się bardziej jak nieznajomy niż jego ojciec.

– Chcesz poczytać coś razem, zanim pojadę zobaczyć się z wujkiem Julianem?

– Nie – odpowiada pospiesznie Nico.

Ostre ukłucie odrzucenia nie powstrzymuje mnie przed ponowną próbą:

– Ellie powiedziała, że dobrze by było, żebym poćwiczył brajla.

– Czemu? – Na jego twarzy maluje się czysta panika.

– Bo sobie nie radzę?

– Och. – Mały wypuszcza powietrze.

Tłumaczę sobie tę osobliwą reakcję tym, że nie chce spędzać czasu w moim towarzystwie.

– To jak? – Sięgam po leżącą na szafce przy łóżku książkę.

– Nie chcę z tobą ćwiczyć. – Kręci głową.

Nico szepcze, ale równie dobrze mógłby krzyczeć mi prosto w twarz.

– Nicolas... – Biorę głęboki oddech, od którego aż bolą mnie płuca, i zdobywam się na odrobinę odwagi. – Czy zrobiłem coś nie tak?

– Nie. – Patrzy na książkę w moich dłoniach ze smutnym wyrazem twarzy.

– To dlaczego nie chcesz, żebym ci czytał?

Zaciska usta.

– Z Ellie nie masz problemu.

Drży mu broda, a mnie coś kłuje w piersi.

Tylko pogarszasz sprawę.

Sztywnymi rękami odkładam książkę na miejsce i całuję synka w czubek głowy.

– Nie martw się. Sam poćwiczę, a potem zaskoczę cię moimi umiejętnościami.

– Kocham cię. – Wciska się w materac.

– Te quiero, mijo. Kocham cię, synku. Con todo mi corazón, całym sercem.

– Przepraszam – mamrocze, kiedy zbliżam się do drzwi.

– Nie masz za co przepraszać. Tylko pamiętaj, że gdybyś chciał razem poczytać, jestem tu. – Odrzucenie zawsze boli, ale nic nie dorównuje byciu odrzuconym przez własnego syna.

Twoje własne dziecko nie chce przebywać w twoim towarzystwie, obrzydliwy głos samozwątpienia powraca z pełną mocą.

Syn. Mąż. Ojciec. Lista moich porażek się wydłuża, a winić za to mogę wyłącznie siebie. Byłem zbyt zajęty rozwijaniem firmy, przez co zaniedbałem żonę, więc znalazła kogoś na moje miejsce. Nie spodziewałem się, że kiedy złożę papiery rozwodowe, ona potraktuje to jako zielone światło, by uciec do Oregonu ze swoim nowym facetem i zostawić wszystko za sobą.

W tym ośmioletniego syna kochającego superbohaterów i muzykę.

Spiralę negatywnych myśli przerywa Nico, pytając:

– Zanim wyjedziesz, możesz poprosić Ellie, żeby do mnie przyszła?

Zaciskam dłoń na klamce.

– Oczywiście.

– Zaskoczyłeś mnie wczoraj, gdy zaproponowałeś to spotkanie. – Kuzyn pada na skórzane siedzisko naprzeciwko mnie. Po całym dniu spędzonym na jednym ze swoich placów budowy wygląda na wymęczonego. Czarną koszulkę ma pokrytą kurzem, a policzki czerwone od pracy we wczesnoczerwcowym słońcu.

Nie jesteśmy braćmi, ale ze względu na podobne brązowe oczy, ciemne włosy i mocne szczęki, które odziedziczyliśmy po naszych ojcach, nie mielibyśmy problemu z tym, by nabrać kogokolwiek, że jesteśmy rodzeństwem.

Julian, aby poskromić swoje włosy, obcina je na krótko. Moje są dłuższe i obecnie desperacko potrzebują cięcia – o czym zresztą kuzyn przypomina mi za każdym razem, gdy się widzimy.

– Czy ty w ogóle masz szczotkę do włosów? – pyta.

– Tak.

– Pokazać ci, jak się jej używa?

– Jutro idę do twojej mamy, żeby mnie obcięła. – Przeczesuję gęste włosy dłońmi.

– Dobrze, jeszcze jakiś tydzień i byłbyś skazany na koczki. – Julian udaje, że się wzdryga.

– Przecież bym na to nie pozwolił.

Rzuca mi wymowne spojrzenie.

– Znowu – dodaję. Po tym, jak złożyłem pozew o rozwód i dowiedziałem się o niszczącej wzrok Nico chorobie, trochę się zapuściłem. Miałem zbyt wiele na głowie, żeby myśleć o czymś innym niż rozpadające się małżeństwo i dziecko w potrzebie, więc pielęgnacja poszła w odstawkę.

– Gdy mama będzie obcinać ci włosy, Dahlia mogłaby wpaść do ciebie i sprawdzić twoją szafę. Na pewno chętnie wybrałaby ci też jakieś stroje na Hawaje, gdybyś jej pozwolił. – Oczy Juliana się rozświetlają. Zawsze, kiedy mówi o swojej dziewczynie, przyjaciółce naszej rodziny Dahlii Muñoz, przybiera ten sam głupkowaty wyraz twarzy.

Kiedyś kazałem mu trzymać się od niej z daleka, ale moje obawy były nieuzasadnione. Julian nigdy nie był szczęśliwszy niż przez ostatnie dziewięć miesięcy, odkąd zaczął się spotykać z Dahlią.

W przeciwieństwie do mnie on nigdy nie skończył w łóżku z nieodpowiednią kobietą tylko po to, żeby zapełnić jakąś pustkę. Był za to odpowiedzialny i cierpliwy, ja zaś byłem lekkomyślny i rozpaczliwie potrzebowałem terapii. Kurde, tak po prawdzie nadal pewnie by się przydała, ale odłożyłem tę osobistą podróż na później, bo nie jestem gotowy stawić czoła przeszłości. Samo odkrycie, dlaczego w ogóle uczepiłem się kogoś takiego jak Hillary, było trudne, dlatego potrzebuję trochę czasu, żeby uporać się ze swoimi problemami, zanim wznowię terapię.

Może nawet kilku lat.

Nie zważam na ścisk w gardle i pytam:

– Co jest nie tak z moimi ciuchami?

Oczywiście, kiedyś przywiązywałem większą wagę do wyglądu, ale wyłącznie dlatego, że za bardzo przejmowałem się opiniami innych. Chciałem być lubiany. Pożądany.

Teraz chcę jedynie, by wszyscy dali mi święty spokój.

Julian lustruje mnie wzrokiem.

– Szczerze?

Nie mam na to ochoty, ale w przeszłości to nie powstrzymało go przed podzieleniem się swoją opinią. Nie wiem, dlaczego moja rodzina przejmuje się moimi ciuchami i wyglądem, ale ich obawy są bezpodstawne.

Po prostu nie ubieram się, żeby komukolwiek imponować, ale nie oznacza to, że się staczam.

A przynajmniej nie tym razem.

Julian wskazuje na moją flanelową koszulę.

– Twoja szafa może wymagać przeglądu, szczególnie przed wyjazdem.

– Kto tak twierdzi?

– Ludzie, którzy cię kochają.

– Skupiacie się na bzdetach, bo nie macie nic lepszego do roboty. – Przewracam oczami.

– Nie. Skupiamy się na tobie, bo kochamy cię na tyle, żeby dostrzec, co robisz.

– Niby co takiego? – Spinam się.

– Skrywasz swoje kompleksy pod płaszczykiem brzydkich łachów, ogólnego zaniedbania i szorstkości.

– Zanim zaczniesz roztrząsać moje problemy psychologiczne, pozwól mi chociaż skołować sobie piwo.

– Walić piwo. Żeby się z tym rozprawić, będziemy potrzebować czegoś mocniejszego.

– Pendejo, dupek – mamroczę.

– Cabeza dura, uparciuch. – Julian parska cichym śmiechem i unosi dłoń, zwracając uwagę barmana. Zanim wyciągam portfel, kuzyn otwiera nam rachunek na swoją czarną kartę, po czym zamawia dwa piwa z lokalnego browaru.

Julian krzyżuje ręce na piersi, posyłając w powietrze drobinki pyłu.

– To po co tak naprawdę po mnie zadzwoniłeś?

– Muszę mieć jakiś specjalny powód, żeby spotkać się z kuzynem?

– Nie, ale ostatnio szukasz najróżniejszych wymówek, żeby się ze mną nie widywać. – Unosi podejrzliwie prawą brew.

– Wybacz. Ostatnio było... ciężko. – Wyrwa w mojej piersi się rozszerza.

Ostatnio łatwiej mi było trzymać się z daleka od rodziny, niż odpowiadać na pytania o moją relację z Nico. Wiem, że mają dobre intencje, do tego spędziwszy pierwszych dziesięć lat życia, życząc sobie rodziny takiej jak oni, wiem doskonale, że powinienem być wdzięczny za ich miłość i uwagę, ale bywa ona przytłaczająca.

Szczególnie że przez to mam poczucie, że zawodzę nie tylko syna, ale również ich.

– Co się dzieje? – pyta Julian.

Biorę głęboki oddech i stawiam czoła mojemu lękowi.

– Mamy z Nico pewne problemy.

– Nie gadaj. – Otwiera szerzej oczy.

– Taaaa. – Wzdycham.

– To dlatego unikasz niedziel u Muñozów?

– Yhm. – Rodziny Muñoz i Lopez spędzają razem wszystkie niedziele, odkąd byliśmy dziećmi, ale ostatnio robię, co mogę, żeby wymigać się od tego rodzinnego rytuału: planuję na ten czas różne aktywności i umawiam Nico na spotkania z jego przyjaciółmi.

– Co jest nie tak? – pyta Julian.

– Nico się ode mnie odsuwa i dziwnie zachowuje, a ja nie wiem dlaczego.

– Kiedy to się zaczęło? – Julian gładzi się po brodzie.

– Zaraz po Nowym Roku.

– Czyli mniej więcej wtedy, gdy jego mama odwołała swoją wizytę?

Przytakuję.

– Tak, choć wydarzyło się też wtedy kilka innych rzeczy. – Na przykład Nico nalegał, żeby Ellie dołączyła do nas podczas wakacyjnego wyjazdu, choć jasno wyraziłem swoje zdanie na ten temat.

– Pytałeś go, co jest nie tak?

– Oczywiście.

– I?

– Momentalnie zamyka się w sobie i nie chce o tym gadać.

– Zupełnie jak jego ojciec.

Posyłam mu gniewne spojrzenie.

Julian patrzy gdzieś w przestrzeń i sączy piwo.

– Myślałeś o tym, żeby zapytać o to Ellie?

– Nie – rzucam ostrzej, niż zamierzałem.

– Nie w sensie: nie myślałeś o tym, czy nie, bo nie chcesz, wolisz być upartym durniem i za wszelką cenę nie prosić o pomoc?

Zaciskam z chrzęstem zęby.

– Czyli to drugie – Julian przechyla głowę – tak podejrzewałem.

Nienawidzę tego, z jaką łatwością Julian potrafi mnie przejrzeć. Znam go niemal od zawsze, więc do tego przywykłem, ale to nie sprawia, że jest to mniej irytujące.

– Wątpię, żeby była w stanie pomóc. – Jeśli już, rozmawiając z nią o tym, poczułbym się jak jeszcze większy frajer.

– Nie mów mi, że powstrzymuje cię duma. – Opiera się na łokciach i pochyla.

– To nie ma nic wspólnego z dumą.

– Na pewno?

– Owszem. – Żeby dbać o własną dumę, musiałbym jakąś mieć, a tę straciłem już dawno, razem z poczuciem własnej wartości.

– Jak na kogoś, kto jest tak cholernie bystry, czasem zachowujesz się jak prawdziwy głąb. – Chichocze pod nosem.

– Na szczęście zawsze mogę liczyć na twoje wsparcie. – Unoszę kufel w prześmiewczym toaście.

– W swoim towarzystwie nigdy nie owijaliśmy w bawełnę, nie zacznę bawić się teraz w jakieś kłamstewka, żeby oszczędzić twoje uczucia.

– Jasne, ale to nie znaczy, że musisz od razu walić między oczy.

– Cisnę cię, bo mi na tobie zależy.

– Wiem. – Na jego miejscu zrobiłbym to samo, nawet gdyby miał się na mnie wkurzać przez dzień albo dwa.

Julian bierze głęboki wdech.

– W głębi serca się ze mną zgadzasz. Wiesz, że powinieneś porozmawiać z Ellie, nawet jeśli nie masz ochoty.

– Taaa. – Odchylam głowę i wzdycham z rezygnacją.

ROZDZIAŁ 5

Rafael

Miałem małą nadzieję, że kiedy wrócę do domu, Ellie będzie już spać. Czy to czyni ze mnie tchórza? Oczywiście, ale w ten sposób przynajmniej zyskałbym trochę więcej czasu przed czekającą nas rozmową.

Zawsze świetnie sobie radziłem z negowaniem wszelkich niewygodnych emocji. Na początku był to wyłącznie przejaw instynktu przetrwania. Nie chciałem dać ciotce i wujowi pretekstu do pozbycia się mnie. W efekcie nauczyłem się odgradzać uczucia i myśli dotyczące biologicznych rodziców za pomocą przeróżnych toksycznych mechanizmów, w tym niepowstrzymaną chęcią usługiwania wszystkim.

Z naciskiem na toksyczność.

Zadbałem o to, by wszyscy wokół mnie potrzebowali – tak by nikt nawet nie pomyślał o tym, żeby się mnie pozbyć. Kapitan drużyny piłkarskiej. Przewodniczący klasy maturalnej i król balu. Ukochany siostrzeniec, oddany ojciec i wierny mąż.

Dzięki temu czułem się niepokonany i spełniony... do czasu, kiedy moje życie rozpadło się na kawałki. Przez kilka miesięcy dowiedziałem się więcej na swój temat niż przez trzydzieści jeden wcześniejszych lat.

Gdy wchodzę do domu, wita mnie ciche brzdąkanie na gitarze. Kieruję się w stronę źródła dźwięku, by zatrzymać się przy wejściu do salonu. Ellie jeszcze mnie nie zauważyła, ale to nic nowego. Zawsze tak ma, kiedy jest w swoim świecie.

Czuję się, jakbym podglądał ją w bardzo intymnej chwili, ale nie chcę tego zakłócić i odezwać się, dopóki nie skończy piosenki. Znam ten utwór, to popularna melodia, od razu ją rozpoznaję.

Jednak nawet dla mnie ta wymówka, by ukrywać się w cieniu, brzmi słabo – zwłaszcza gdy jedna piosenka płynnie przechodzi w następną, a ja nagle orientuję się, że chowam się już od dobrych trzydziestu minut.

Ellie tego nie wie, ale lubię słuchać, jak gra. Jej muzyka potrafi przedostać się za moje mury obronne i sprawić, że zaczynam coś czuć. Nie chcę jej wystraszyć, by nie przestała grać w domu z obawy, że mogę jej słuchać. Sama myśl, że mogłaby przestać, wytrąca mnie z równowagi niemal tak bardzo jak ten drugi powód, dla którego wciąż krążę tutaj, obserwując niczego nieświadomą dziewczynę.

Ona ma w sobie coś, co mnie przyciąga, choć nie ma to żadnego związku z muzyką. Jeszcze nie zdecydowałem, czy moje zainteresowanie wynika z jej piękna, czy też z tajemnic, które skrywa za nieśmiałymi uśmiechami, a także w piosenkach, przez które czuję kłucie w piersi.

Po części dlatego, że nie chcę wiedzieć.

Wiem jedynie, że jak na osóbkę o promiennym uśmiechu i ze złotą czupryną oraz skórą pocałowaną słońcem, która dosłownie wygląda jak uosobienie lata, zadziwiająco dobrze ukrywa to wszystko w poruszających progresjach i udręczonych melodiach, które zostają we mnie jeszcze długo po tym, jak przestaje grać.

Jej muzyka jest przejmująca i melancholijna, brzmi zupełnie inaczej niż radosne piosenki, które wybiera Nico. Zawsze się zastanawiam, kto inspiruje te przepełnione bólem tony.

Tupię nogą kilka razy, a gdy wchodzę do pomieszczenia, muzyka ustaje.

– Wróciłem – mówię do jej pleców.

Ellie odwraca się i spogląda na mnie znad kanapy.

– Myślałam, że będziesz balował do późna.

– Zmieniłem zdanie. – Siadam naprzeciwko niej.

– W takim razie powinnam się kłaść. Nico prosił, żebym rano przed szkołą kupiła babeczki na urodziny jego przyjaciółki. – Wstaje i sięga po nuty.

– Poczekaj. Masz chwilkę?

– Jasne.

– Potrzebuję twojej rady.

– Mojej? – Wskazuje na swoją pierś.

– Tak – odpowiadam przez zaciśnięte zęby.

Dziewczyna patrzy na mnie przez chwilę, po czym kiwa głową.

– Yyy... dobra. – Siada z powrotem na kanapie i kładzie gitarę na stoliku kawowym. – Chcesz się czegoś napić?

– Jasne, i to jak – rzucam bez wahania.

Ellie podchodzi do wózka barowego i nalewa mój ulubiony bourbon do szklanki. Nawet nie musiałem jej mówić, który lubię najbardziej. Kiedy podaje mi szklankę, muskamy się czubkami palców, a po mojej skórze przemyka iskra.

Ellie gwałtownie odsuwa rękę.

– Dzięki. – Biorę łyk whiskey.

– Lepiej? – Znów siada.

– Nie.

– W skali od jednego do dziesięciu jak trudno było to przyznać?

– Przynajmniej osiem.

– Wciąż lepiej niż dziesięć. – W jej oku znów migocze łobuzerski błysk.

– Daj mi chwilę. Na pewno dojdziemy do dziesiątki. – Moje usta drgają, ale opanowuję się, zanim Ellie dopisuje cokolwiek do tego absurdalnego licznika.

– No to w jakiej sprawie potrzebujesz porady?

Wypuszczam ciężko powietrze.

– Na pewno zauważyłaś, że mam problem z dotarciem do Nico.

Jej rozbawienie znika, podobnie jak promyk z jej spojrzenia.

– No tak.

Myślałem, że będzie miała w cholerę więcej do powiedzenia niż „no tak”.

Dobrze wiedziałeś, że proszenie jej o pomoc to kiepski pomysł.

Julian się mylił. Ellie nie wie, jak mi pomóc, jej relacja z Nico jest całkowicie inna.

– Przykro mi to słyszeć. – Na kilka sekund odwraca wzrok, ale zaraz wraca do mnie.

– Rozmawiał z tobą o tym?

– Nie bardzo.

– Ale coś wspomniał?

Odpowiada dopiero po chwili, co tylko potęguje mój niepokój.

Może jest gorzej, niż myślałeś.

Zanim znów się odzywa, trzy razy obwiązuje palec wskazujący sznurkiem bluzy.

– Pytałeś go, co jest nie tak?

– Tak, ale to nic nie dało.

– Może powinieneś spróbować raz jeszcze.

– Po co? Zawsze mnie odpycha.

W końcu to do niej dociera.

– Och, Rafa, tak mi przykro.

Od wybrzmiewającej w jej głosie litości aż przewraca mi się w żołądku, przepełnia mnie wstyd.

– Zapomnij, że cokolwiek mówiłem.

Cała blednie.

– Żałuję, że nie mogę powiedzieć ci nic więcej. Naprawdę.

– Nico... mówił ci coś?

– Nie do końca.

– To nie znaczy nie.

– Nie, ale też nic konkretnego. Nie rozmawiamy za wiele o tobie.

Jej próba poprawienia mojego samopoczucia osiąga odwrotny skutek, co tylko pogłębia moją frustrację.

– I tyle z twojej pomocy.

– Hej, rozumiem, że jesteś zły, ale...

– Zły? Myślisz, że tak wyglądam, kiedy się złoszczę? – Zapominam o jakiejkolwiek wrażliwości, a wraz z nią o instynkcie samozachowawczym. – Mój syn właściwie nie chce spędzać ze mną czasu. Za każdym razem, gdy próbuję nawiązać z nim kontakt, niezależnie od tego, czy chcę poczytać mu książkę, obejrzeć z nim film, czy pograć w gry wideo, on zamyka się w sobie i mnie odpycha. Wiesz, o kogo wtedy pyta?

– O mnie? – Nie patrzy mi w oczy.

– Tak – syczę. – Jak myślisz, jak się przez to czuję? – Nie zawracam sobie głowy ukrywaniem nienawiści. Nie wiem, kto mnie bardziej denerwuje, ona czy ja, ale opanowuje mnie wściekłość i bezsilność, które kieruję przeciwko niej. – Nienawidzę cię za to. – Wypowiadanie takich słów zdaje się niewłaściwe. Ciocia nauczyła mnie nie nienawidzić nikogo, włącznie z moimi rodzicami, ale nie potrafię znaleźć innego słowa, by opisać palące ukłucie w piersi, które dopada mnie na jej widok. Zazdrość, gniew i wstyd objawiają się jakąś dziwaczną zgagą, której nie złagodzi żaden specyfik.

– To właśnie czujesz? – Jej beznamiętny ton drażni moje nerwy.

– Owszem – mówię już nieco mniej pewnie.

Zanim odpowiada, mija tyle czasu, że myślę, że się już nie odezwie.

– Nie sądzę, żeby to była prawda, bo gdyby tak było, już byś mnie zwolnił.

Zaciskam zęby i mrużę oczy, maskując to, jak zaimponowała mi swoją szczerością.

Odzywa się znów po dłuższej przerwie.

– Pomijając twój niesłuszny gniew wobec mnie, zależy mi na tym, żeby pomóc ci naprawić relację z Nico.

– Dlaczego?

– Ponieważ w głębi serca wiem, że jesteś dobrym gościem, nawet jeśli robisz, co możesz, by udowodnić mi, że jest dokładnie odwrotnie.

Czuję się, jakby Ellie ułożyła mnie na stole operacyjnym i otworzyła, odsłaniając wszystkie zepsute części, które na co dzień ukrywam. Prawda jest taka, że byłem dobrym gościem, co stało się moją słabością i ciężarem, a nie powodem do chwalenia się. Nie bez powodu ci najmilsi mają najgorzej. Cała reszta zazwyczaj zwyczajnie wchodzi im na głowę.

Spuszczam wzrok, zaczyna podgryzać mnie wstyd, pozbawiając mnie resztek pewności siebie.

Ellie wstaje z westchnieniem, a ja przygotowuję się na jej odejście, w pełni zasłużyłem na to, by mnie zostawiła, dlatego kiedy obchodzi stolik i siada koło mnie, wprawia mnie w osłupienie. Nasze uda ocierają się o siebie, a w górę mojej nogi płynie fala ciepła.

Nigdy wcześniej nie byliśmy tak blisko. Skrupulatnie unikałem jakichkolwiek sytuacji, które mogłyby wiązać się z bliskością. Pospieszny wdech szybko przypomina mi dlaczego. Ellie pachnie jak świeżo zebrane truskawki z nutą ulubionej kuli do kąpieli Nico i gdy biorę kolejny oddech, miesza mi to nie tylko w głowie, ale też w sercu.

Zawsze... zwracała moją uwagę. Za każdym razem, gdy podrzucałem Nico na lekcje muzyki w Brakującym Akordzie, spojrzenie Ellie rozpromieniało się, dorównując jej uśmiechowi, co wprawiało mnie w oszołomienie. Jestem przekonany, że brała moje milczenie i ogólną posępność za elementy mojego charakteru. I choć to nie błąd, sama była za nie częściowo odpowiedzialna.

Z biegiem czasu, gdy moja relacja z synem stawała się coraz bardziej napięta, moje uczucia względem niej przerodziły się w coś, o czym wolałbym nie mówić.

Zazdrość.

Chcę ją przegonić, ale wtedy ona kładzie dłoń na moich plecach i gładzi je powolnymi ruchami, czym całkowicie mnie zaskakuje. Ruch jest pocieszający, nie denerwuje mnie, co tylko wzmaga mój niepokój.

Bliskość to jedno, ale dotyk? Całkowicie niestosowne i nieprofesjonalne, ale nie potrafię się zebrać i wstać.

Więc tylko tak siedzę, nieruchomo jak posąg, a Ellie usiłuje mnie – mężczyznę niezasługującego choćby na kapkę jej współczucia – uspokoić. A przecież w najlepszym wypadku można by powiedzieć, że byłem minimalnie uprzejmy, a w najgorszym, że jestem marudnym, niepewnym siebie dupkiem, który wyładował na niej swoją zazdrość.

Wszystkie moje wcześniejsze przewiny odchodzą jednak w niepamięć, gdy dziewczyna mnie pociesza, a moje ciało, początkowo sztywne, powoli rozluźnia się z każdym pociągnięciem jej dłoni po moich szerokich plecach.

Tylko sekundka i się ruszysz, obiecuję sam sobie, poddając się jej dotykowi.

– Mam doświadczenie w radzeniu sobie z kiepskimi ojcami. Ty do nich nie należysz, bez względu na to, jak usilnie to sobie wmawiasz. – Jej słowa przemykają za moje mury i odbudowują jakąś zniszczoną część mnie.

Nie odzywam się przez całą minutę, a gdy w końcu otwieram usta, żałuję, że to w ogóle zrobiłem.

– Czasem czuję się bezradny.

– Nawet sobie nie wyobrażam, jak musisz się czuć. – Ściska moje ramię. To z jej strony wyłącznie platoniczny gest, ale serce aż podskakuje mi w piersi.

Obracam się w jej stronę i natychmiast pluję sobie w brodę, ponieważ jej oczy rzucają na mnie jakiś urok. Słabe oświetlenie wydobywa tego wieczoru z nich ciemniejsze odcienie zieleni i brązu i teraz nie mogę się od nich oderwać.

Nigdy wcześniej nie widziałem takich oczu i może tak było lepiej, ponieważ wystarczyło podpatrzone ukradkiem spojrzenie, a skóra mnie mrowi.

Chcę zrzucić to na alkohol, ale to tania wymówka. To we mnie tkwi problem, a nie w kilku piwach czy łykach bourbonu.

Zanim mam szansę zareagować, głośny łomot po drugiej stronie domu odwraca naszą uwagę. Ellie wciąga gwałtownie powietrze, a mnie żołądek podchodzi do gardła, gdy ciszę rozrywa ostry krzyk:

– ¡Papi! Tato!

– Nicolas! – Wpadam na stolik i w panice potykam się o własne nogi. – Już biegnę!

Z sercem w przełyku i z Ellie depczącą mi po piętach pędzę przez dom. Gdy tak podążam za krzykiem syna, pokój Nico wydaje mi się przerażająco odległy.

Wpadam do jego sypialni, całkowicie lekceważąc to, że gałka drzwi już na dobre została w ścianie. Moje nogi drżą i ledwo mnie utrzymują, kiedy widzę Nico zwiniętego w kulkę na podłodze. Wokół jego rozciętej brody zebrała się krew, mocząc piżamę w dinozaury. Pulchniutkie policzki są zaś mokre od łez.

Kiedy patrzę na zakrwawioną krawędź łóżka i leżący pod dziwnym kątem dywan, wnioskuję, że zanim Nico wylądował na ziemi, musiał się potknąć i zaryć brodą w drewniany słupek.

– O Boże. – Głos Ellie wyrywa mnie z osłupienia.

Padam na kolana przed synem. Nie mam nawet czasu go ostrzec, by się nie ruszał, bo natychmiast rzuca mi się w ramiona z płaczem. Serce rozdziera mi ból, a kiedy muszę go od siebie oderwać, by lepiej mu się przyjrzeć, cierpię jeszcze bardziej.

– Boli cię coś jeszcze?

– Nie – odpowiada chrapliwym od płaczu głosem.

Ellie klęka na podłodze obok niego i zakłada mu z powrotem okulary. Drżącymi dłońmi upewniam się, że nie zrobił sobie nic więcej. Przez cały ten czas Nico płacze z bólu. Każda spływająca po jego twarzy łza jest jak strzał w pierś.

Zamieram na sekundę, widząc krew sączącą się z jego rany, i aż przewraca mi się w żołądku.

Czy to kość...

Ellie wbija paznokcie w moje ramię i wyrywa mnie z potoku negatywnych myśli.

– Musimy jechać do szpitala.

Nico protestuje.

– Ja... On... – Dławię się, bo w gardle mam gulę.

– Najpierw musimy znaleźć coś, co pomoże zatamować krwawienie. Pójdę poszukać, zostaniesz tu z nim?

Nico wspina się z powrotem na moje kolana i obejmuje mnie ramionami za szyję, odpowiadając za mnie. Ellie przeszukuje łazienkę, a ja poprawiam uczepionego mojej piersi Nico, tak bym mógł go nieść, nie drażniąc rany na brodzie.

Synek podnosi na mnie wzrok wymęczonych łkaniem oczu.

– Przepraszam. Bardzo przepraszam.

– Nie masz za co przepraszać – mówię, ale wyraz jego twarzy i nieustanne przeprosiny sprawiają, że zaczynam się zastanawiać, czy to na pewno prawda.

ROZDZIAŁ 6

Ellie

Poczucie winy nie pozwala mi spojrzeć Rafaelowi w twarz. Odkąd przekroczyliśmy próg szpitala, bez przerwy czuję mdłości, ale nie ma to żadnego związku z zakrwawioną brodą Nico ani widokiem lekarki zszywającej jego rozciętą skórę.

Na szczęście Nico wygląda lepiej, niż kiedy znaleźliśmy go krwawiącego na podłodze sypialni, ale w jego oczach brakuje zwyczajowego blasku, choć lekarka robi, co może, by odwrócić jego uwagę anegdotkami o swoich dzieciakach.

– I po wszystkim. – Pani doktor wyrzuca zużyte materiały do kubła na odpadki medyczne i informuje nas, że wróci za chwilę.

Nico zajmuje się telefonem Rafaela, a my, dorośli, siedzimy w niezręcznej ciszy, czekając na powrót lekarki.

Mój niepokój narasta, a na piersi pojawia się zdradliwa wysypka. Drapanie nie przynosi ulgi, więc wydaję z siebie poirytowany pomruk.

– Wszystko w porządku? – Rafael zerka na moją czarną bluzę z kapturem.

Nico przesuwa na mnie spojrzenie swoich wielkich oczu, więc wciskam dłonie do kieszeni na przedzie.

– Tak, w najlepszym.

– Jeśli musisz wyjść na zewnątrz...

– Powiedziałam, że nic mi nie jest.

Rafael zaciska usta, powstrzymując się od dalszych pytań.

Kilka minut później wraca pani doktor i pyta o wypadek Nico oraz natężenie bólu. Z każdą odpowiedzią malucha mój żołądek skręca się coraz ciaśniej, aż w końcu mam jedynie ochotę się skulić. Rafael ciągle zerka na mnie kątem oka, co tylko zaostrza ból brzucha.

Lekarka prosi Nico, by podążał wzrokiem za jej minilatarką i pyta:

– Jak tam twój wzrok?

Nico się wzdryga. Rafael zerka na mnie ukradkiem, ale ja patrzę prosto przed siebie, nie dbając o swędzącą skórę.

– Kiedy ostatni raz byłeś na badaniu?

– W styczniu – odpowiada za syna Rafael.

– Czy od tamtej pory zauważyłeś jakieś zmiany? – Lekarka przegląda kartotekę medyczną Nico.

Rafael nieruchomieje, a w moim ciele napinają się wszystkie mięśnie.

Nico olewa latarkę i spuszcza wzrok na kolana.

– Tak.

– Nic nie mówiłeś – zauważa Rafael.

– Przepraszam. – Nico, słodki, niewinny Nico, spogląda na mnie, szukając wsparcia, czym natychmiastowo mnie zdradza.

Robię, co mogę, by zachować beznamiętny wyraz twarzy, choć dłonie drżą mi w kieszeni, gdy Rafael patrzy na mnie jak na śmiertelnego wroga.

– Wiedziałaś o tym?

Tracę umiejętność mówienia.

– Wiedziałaś? – dopytuje ostrym tonem.

Spuszczam wzrok, żałując, że nie mogę zmazać z jego twarzy braku zaufania i obrzydzenia.

– Tak.

Po nieco ponad godzinie w końcu wracamy do domu. Rafael gasi silnik i delikatnym gestem odpina pas bezpieczeństwa. Robię to samo i wysiadam z samochodu, po czym biorę głęboki oddech świeżego powietrza, wolnego od gniewu Rafaela i jego upajająco uzależniającego zapachu.

Rafael zgarnia Nico z tylnego siedzenia i ostrożnie, aby nie obudzić syna, przytula go do piersi. Idę za nimi do domu, a moje sztywne ruchy przypominają mechaniczne gesty robota.

Nim pokonuję przedpokój, odzywa się Rafael:

– Zostań tutaj – mamrocze niskim głosem. Zszokowana, wykonuję pokornie jego polecenie i staję w wejściu. Wykręcam dłonie w kieszeniach, czekając na to, co nieuniknione.

Rafael nie spieszy się, układając Nico do snu, a w tym czasie moje serce szykuje się, by się wyrwać z piersi. Choć przydałyby mi się teraz żelki z marihuaną, żeby nieco się rozluźnić, zakradanie się do pokoju po tym, jak Rafael poprosił mnie, bym się nie ruszała, zdecydowanie pogorszyłoby moją sytuację.

Czy to w ogóle możliwe?

Przeklinam pod nosem, gdy słyszę, jak drzwi zamykają się w oddali. Słyszę echo kroków Rafaela odbijające się od sklepionych sufitów i na ramiona występuje mi gęsia skórka. Mój szef wychodzi z ciemnego korytarza i pokazuje mi, bym poszła za nim do salonu.

Idąc za nim, czuję się, jakbym brnęła przez ruchome piaski.

– Siadaj.

Wykonuję polecenie i padam na kanapę naprzeciwko jego ulubionego skórzanego fotela. Rafael podchodzi do wózka z alkoholem w rogu pokoju i nalewa sobie drinka, po czym siada po przekątnej ode mnie. Podnosi szklankę do ust i upija łyk. Żadne z nas się nie odzywa.

Wpatruje się we mnie, a jabłko Adama skacze na jego krtani, gdy przełyka. Czerwienię się i odwracam wzrok, w uszach szumi mi krew.

– Mogę to wyjaśnić.

– Nie kłopocz się.

– Ale...

Rafael stawia szklankę na umięśnionym udzie.

– Chciałem zadać ci jedno pytanie.

– Dobra.

– Wiedziałaś.

– To nie jest pytanie.

Zaciska szczękę tak mocno, że martwię się o jego trzonowce.

– Kiedy wczoraj rozmawialiśmy, wiedziałaś? – Każde słowo podkreśla pogardliwym uśmieszkiem.

– Tak, ale...

– Wystarczy. – Znów zbliża szkło do ust i rozlega się brzęk lodu.

– Tak bardzo mi przykro. Chciałabym móc to wszystko cofnąć. Nie wiedziałam, że może zdarzyć się coś takiego...

Przerywa mi zimnym spojrzeniem.

– Ale nie możesz, prawda?

– Nico błagał, żebym nic nie mówiła.

– Gdybym potrzebował wyjaśnień, poprosiłbym o nie.

– Zasługuję na to, by...

– Nie zasługujesz na nic – syczy.

Gdybym nie posłuchała prośby Nico i powiedziała o wszystkim, jak chciałam, ta rozmowa nie miałaby miejsca.

Ale ma.

Biorę głęboki oddech i się uspokajam.

– Tak czy inaczej, jest mi przykro. To, co stało się Nico, to był wypadek.

– Podobnie jak zatrudnienie ciebie.

Mój gwałtowny wdech zdaje się tylko bardziej go denerwować.

Nawet nie patrzy w moją stronę, mówiąc:

– Powinienem wiedzieć, że nie mogę zaufać komuś takiemu jak ty.

– Co takiego? – Cały świat zamiera, gdy analizuję te słowa.

– Nie masz żadnego doświadczenia z dziećmi, co widać.

Oddychaj, Ellie. Ma prawo się denerwować, nie musisz odpowiadać tym samym.

Zaciskam pięści.

– Przez cały czas pracy tutaj popełniłam jeden błąd...

– Błąd, przez który mój syn wylądował w szpitalu!

Robię, co w mojej mocy, by zdusić gniew, dokładnie tak, jak uczyła mnie mama.

– Przepraszam.

– Masz szczęście, że nie zamierzam cię pozwać.

– Słucham? – Głos mi drży, leżące po bokach dłonie również. Nienawidzę siebie za to, że tak otwarcie okazuję słabość, ale nie potrafię powstrzymać tej fali emocji, która mnie zalewa.

Rafael wydaje się absolutnie nieporuszony i opanowany. Zdejmuje z ubrania jakąś niewidzialną nitkę.

– Jeśli to wszystko...

Jego chłód przywołuje wspomnienie Avy, która poczęstowała mnie taką samą reakcją. Zwolniła mnie, jakbym wcale się nie liczyła. Jakbyśmy nie przyjaźniły się przez piętnaście lat, zanim pozwoliła jakiemuś mężczyźnie i jego kłamstwom nas poróżnić... Boże, nigdy nie zapomnę tego bólu.

Rafael pozbawia mnie szansy na odpowiedź:

– Jutro zabiorę Nico do ciotki na nocowanie. Powinnaś zdążyć opuścić swój pokój.

– Przepraszam? – Musiałam się przesłyszeć.

– Wyszykuję Nico do szkoły i sam go zawiozę. Najlepiej, żebyś w tym czasie była u siebie.

– Mogę się chociaż z nim pożegnać?

– Nie. – Rafael gasi mnie pojedynczym słowem.

Mrugam szybko, aż opanowuję łzy.

– Czyli to tyle? Tak po prostu mnie odprawiasz?

– Nie, Eleanor. Zwalniam cię.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki