Redaktor prowadzący: DOROTA KOMAN

Korekta: MATEUSZ SZMIGIERO

Projekt okładki, opracowanie typograficzne: ANNA POL

Łamanie, montaż: MANUFAKTURA

Copyright © by Ewa Karwan-Jastrzębska, Warszawa 2013
Copyright © by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2013

ISBN 978-83-63656-95-9

Wydawnictwo Marginesy
ul. Forteczna 1a,
01-540 Warszawa
tel./faks: 48 22 839 91 27, 48 696 451 127
e-mail: redakcja@marginesy.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Nadchodzi moment, kiedy odkrywasz, że świat, który cię otacza, nie jest zwyczajny. Domy mają swoje sekrety, a liście spadające z drzew szeleszczą tajemnicze słowa do ucha przypadkowym przechodniom.

Jest takie miejsce na ziemi, gdzie wszystko ma swój początek i stale się odradza. Nazywa się ono plac Słoneczny. Rośnie tam stary klon – drzewo czasu. Sam plac jest zaś wielkim zegarem. Cień rzucany przez pień drzewa pokazuje kolejne godziny. Od dawna wiadomo, że zegar ten można przestawiać, by cofnąć się w czasie lub wybiec mu naprzeciw. Nie każdy jednak potrafi sprawić, aby tak się działo. Nocą w otaczających plac willach zapalają się światła. Rozbłyskują w oknach po kolei, wskazując upływające godziny.

W pobliżu parku unosi się w powietrzu słodki zapach magnolii. Mieszkańcy nazywają go szczęściem. Przechadzają się tam i oddychają głęboko, wiedząc, że nie ma na świecie zbyt wiele szczęścia, więc tym bardziej należy je cenić.

W starym domu, położonym w jednym z promieni placu Słonecznego, przy ulicy Fortecznej mieszka wraz z rodzicami pięcioro rodzeństwa – bliźniaki, Matylda i Piotruś, oraz Nieznośne Trojaczki, Adelajda, Antoni i Albert. Stanowią oni szczęśliwą, kochającą się rodzinę.

Świat dzieci dzieli się na czas przed Agatą i po jej nadejściu.

Agata to niania, która wie więcej niż inni dorośli. Nie wiadomo, skąd przybyła, ale zwiedziła chyba cały świat. Radzi sobie świetnie ze swoimi podopiecznymi i jest najbardziej tajemniczą dziewczyną na świecie.

MIASTO Z KORONKI

W nocy Matyldę obudziło miarowe stukanie. Otworzyła oczy i ujrzała przed sobą księżyc. Wieczorem zapomniała zasłonić okno i teraz leżała, wsłuchując się w dziwne odgłosy domu.

Od czasu kiedy na Forteczną przybyła Agata, nic nie było zwyczajne. Nawet stukanie oderwanej rynny, bo zapewne to ona wydawała ten uporczywy dźwięk.

– Piotrusiu... – wyszeptała, mając nadzieję, że brat też nie śpi.

– No... – rozległ się zaspany głos bliźniaka.

– Coś stuka – poinformowała go Matylda. – Cały, calutki czas, a ja tu leżę.

– Trudno, żebyś stała – burknął chłopiec. – Ale skoro już mnie obudziłaś, to chodźmy sprawdzić, co to.

Dzieci wyszły z łóżek i podeszły na palcach pod drzwi. Wyjrzały na korytarz. Panowały tam kompletne ciemności, nawet w pokoju Agaty nie paliło się światło.

– Dziwne... – odezwał się Piotruś. – Nawet niania śpi?

– Jest trzecia nad ranem, nie może noc w noc nad nami czuwać. Po całym dniu z Nieznośnymi Trojaczkami każdemu należy się odrobina spokoju – zauważyła bliźniaczka.

Stukanie rozległo się na nowo, i to tuż nad ich głowami. Coś dziwnego działo się na strychu.

Miejsce na samej górze nie byłoby tak ciekawe, gdyby nie kufer. Rodzice trzymali w nim swoje rzeczy, więc dzieci poczuwały się do opieki nad skarbami mamy i taty.

– A jeśli ktoś kradnie kufer? – zdenerwowała się Matylda.

– To wypędzimy go stamtąd albo wezwiemy policję, ale przedtem zwiążemy sznurem do suszenia bielizny, na wypadek gdyby chciał uciekać – wyliczał Piotruś, ze strachu ściskając mocno rękę siostry.

Matylda i Piotruś nie rezygnowali tak łatwo, więc choć trochę się bali, postanowili sprawdzić, co kryje się na strychu. Nie tracili czasu na rozmowy, tylko wspięli się po schodach na samą górę.

Drzwi prowadzące na strych były lekko uchylone. W środku paliło się światło. Matylda przyłożyła oko do szpary i zajrzała do pokoju. Pośrodku, tyłem do drzwi, siedziała Agata. Wyciągała coś ze swojej walizki, którą nie wiadomo kiedy i po co zaniosła tak wysoko. Co niania robiła o trzeciej nad ranem pod spadzistym dachem domu w podomce w żyrafy i długiej koszuli nocnej wykończonej brukselską koronką? Nie wiadomo. Co robiła tam jej walizka, kryjąca nieskończoną liczbę niespodzianek? Nie wiadomo. Jednak stała tam wśród rupieci, łatwa do rozpoznania dzięki naklejkom z różnych stron świata. Ta tajemnicza scena była warta wspinania się po schodach. Nie ma na świecie bardziej nieprzewidywalnej niani.

Matylda zmrużyła oczy w jaskrawym świetle mocnej żarówki. I w tej samej chwili dostrzegła coś, czego nie widziała od czasu ostatniego grzebania w pawlaczu w przedpokoju, gdzie spoczywały równo złożone piękne obrusy prababci.

Rozpościerało się przed nimi prawdziwe morze koronek. Kolejne dzieła powstawały na oczach dzieci.

Agata trzymała w ręku szydełko i ruszając nim z prędkością światła, tworzyła wielkie ażurowe serwety. Duże i małe, w najróżniejszych wielkościach. Powstawały tak szybko, że niebawem podłoga strychu zniknęła pod pajęczyną koronek.

– Jakie piękne... – wyszeptała Matylda.

– Po co ona to robi? – zdziwił się Piotruś i przestąpił z nogi na nogę, nie mogąc znieść stania w kompletnym bezruchu. Normalny człowiek nie wytrzymuje długo w tak niewygodnej pozycji.

Podłoga skrzypnęła, ale niania nie odwróciła się i nie przerwała pracy. Dzieci patrzyły jak zaczarowane. Gdy na podłodze nie było już ani skrawka wolnego miejsca, Agata sięgnęła do walizki i wyjęła z niej strój pozwalający jej wtopić się w czerń nocy. Wyciągnęła też plecak i długi mocny sznur. W kieszeni skórzanej kurtki dostrzegli latarkę.

– A więc jednak jest włamywaczem. – Piotruś przysunął się do siostry i wyszeptał jej to prosto do ucha. – Od razu ją podejrzewałem, pamiętasz?

– Cicho... – szepnęła Matylda i zganiła go wzrokiem.

Niania zniknęła za stojącym na strychu parawanem. Pojawiła się dosłownie po sekundzie w czarnych spodniach, golfie, skórzanej ciemnej kurtce i swoich niezniszczalnych martensach. Rude włosy ukryła pod pilotką. Jeden niesforny lok wymknął się z ukrycia, więc niecierpliwie odsunęła go dłonią.

Agata rzeczywiście wyglądała jak włamywacz. Nawet poruszała się w taki sposób, bezszelestnie stąpając wśród koronek, które upychała pospiesznie do plecaka, spoglądając na świecący w ciemnościach zegarek. Nosiła go od zawsze. Był to prezent od Pana Zegarmistrza. Ogromny cyferblat wskazywał godzinę trzecią trzydzieści.

Niania otworzyła okno i wyjrzała. Pomachała do kogoś i zgrabnie zeskoczyła na spadzisty dach domu. Stamtąd po rynnie zsunęła się do ogrodu.

Matylda i Piotruś ruszyli biegiem na dół, po schodach. Chwycili po drodze swetry, kurtki i trampki i gnali teraz do wejściowych drzwi, wkładając je czym prędzej. Wybiegli na ganek i rozejrzeli się, odnajdując wzrokiem Agatę. Na szczęście jeszcze tu była. Dzieci usiadły na schodkach, aby założyć trampki. Po drugiej stronie ulicy, tyłem do bliźniaków, stali Agata i Adam. Rozmawiali przyciszonymi głosami i wyglądali jak prawdziwi spiskowcy. Za moment już by ich tu nie było.

Niania i jej przyjaciel wsiedli na rowery i odjechali w stronę placu Słonecznego. Dźwigali na ramionach wielkie plecaki. Ich cienie wyglądały bardzo groźnie. Dzieci nie wahały się nawet przez moment. Piotruś chwycił hulajnogę opartą o ganek a Matylda wskoczyła na swój rower zostawiony na noc przy parkanie. Nie minęła chwila i pędzili już za parą włamywaczy, chcąc nakryć ich na gorącym uczynku.

– A nie mówiłem? A nie mówiłem? – powtarzał w kółko Piotruś, denerwując okropnie siostrę swym przenikliwym szeptem.

– Nic nie mówiłeś, przestań! – Matylda wpatrywała się w plecy jadącej przed nimi niani. – I tak ci nie wierzę. Jadę, bo jestem ciekawa, co zamierzają robić. Wiadomo, że nie są żadnymi włamywaczami!

– Pożyjemy, zobaczymy – odpowiedział Piotruś, używając ulubionego powiedzenia ich taty.

Chłopiec odepchnął się nogą i rozpędzony przejechał kilkanaście metrów po chodniku, aby zatrzymać się dopiero przy placu Słonecznym, pod zepsutą latarnią. Matylda dołączyła do niego, hamując tuż przy hulajnodze. Ukryli się w cieniu i patrzyli, co też się będzie działo.

Agata i Adam zsiedli z rowerów i wyciągnęli z plecaka niani kilka wielkich koronkowych obrusów. Wspięli się na drzewo z dwóch stron i niania przymocowała koronkę cienką żyłką, przerzucając ją wcześniej przez gałąź. To samo zrobił Adam.

Przywiązywali serwety i serwetki aż do chwili, kiedy koronkowe pajęczyny zawisły między konarami, tworząc magiczny obraz. Światło księżyca przechodziło przez ażurową biel i rysowało na trawie skomplikowane, powtarzające się wzory.

– Dziwne... – wyszeptała Matylda. – Po co oni to robią? Choć muszę przyznać, że koronki na drzewie wyglądają naprawdę pięknie.

Piotruś nie zdołał jej odpowiedzieć, bo Agata i Adam zsunęli się bezszelestnie po pniu i wskoczyli na siodełka. Bliźniaki ruszyły w ślad za uciekinierami.

Miasto nocą wydawało się dzieciom trochę straszne. Za każdym rogiem czaiło się niewiadome, a na ulicach nie było żywego ducha. Wiatr gnał liście i gwizdał, księżyc wyglądał zza chmur, drzewa w ogrodach straszyły nagimi konarami i na domiar złego wielkie kosze na śmieci połyskiwały złowrogo w świetle latarń. To nie była miła przejażdżka, jednak potrzeba zaspokojenia ciekawości okazała się silniejsza niż lęk. Agata i Adam zniknęli za rogiem, więc dzieci przyspieszyły.

Przed nimi rozciągał się park. Uchylona brama zapraszała do środka. Dzieci usłyszały chrzęst żwiru i dostrzegły ślady opon na starannie zagrabionej dróżce.

– Dobra jest! – ożywił się Piotruś. – Są gdzieś niedaleko.

– Brawo, detektywie! – Matylda zasalutowała. – I co teraz?

– Teraz wszystko się wyda! – oznajmił brat. – Agata jest doskonałą nianią, ale jeśli jest też włamywaczem, to będzie musiała wziąć nas na pomocników.

– A myślałam, że chcesz ją wydać policji – zdziwiła się siostra.

– Chyba żartujesz! Ona jest jak Robin Hood!

Umilkli, bo zbliżali się do fontanny. Światło latarń wydobywało z mroku fragmenty parku. Panna z dzbanem czuwała nad kamiennym basenem. Matylda i Piotruś schowali się w krzakach i wyjrzeli ostrożnie, aby zobaczyć, co się dzieje. Ku zdziwieniu dzieci nikogo tam nie było. Tylko suknia panny przystrojona została białą koronką. Spływała aż do linii wody niczym welon.

Dzieci ruszyły śladem świateł. Brama z drugiej strony parku była szeroko otwarta. Przemknęli uliczką, widząc u wylotu małe sylwetki w czerni nocy. Piotruś nigdy tak szybko nie pędził. Jechali ścieżką rowerową, mijając po drodze pomnik generała i dwóch żołnierzy, którzy wyłaniali się spod grzbietu fali.

Matylda często stawała pod pomnikiem i zastanawiała się, czy fala wyrzuci ich bezpiecznie na brzeg, czy przykryje, porywając do morza. Teraz spływała z niej biała koronka. Wyglądała jak spieniona woda. Światełka w oddali migały i rowerzyści oddalali się w stronę wiaduktu, gdzie przebiegały tory miejskiej kolei. Dziewczynka obejrzała się przez ramię, aby raz jeszcze spojrzeć na pomnik w koronkach.

Jechali teraz pod górę. Piotruś z trudem odpychał się nogą od chodnika, nieprzyzwyczajony do tak długich tras. Siostra radziła sobie lepiej, ale też powoli traciła siły. Na szczęście wjechali na szczyt wzniesienia, tam, gdzie rozciągał się widok na tory. Światełka przy szynach migotały na czerwono i fioletowo. Na bocznicy stał porzucony wagon. Piotruś pomyślał, że tor wygląda niczym pas startowy na lotnisku nocą, i jak na zawołanie na niebie pojawił się samolot. Chłopiec zapatrzył się w mały punkcik, czując nagłą tęsknotę za rodzicami.

– Piotrusiu, zobacz! Oni zdobią miasto! – krzyknęła Matylda i aż podskoczyła z radości. – Już wiem! Już wiem!

– Ciszej! – Piotruś drgnął wyrwany z zamyślenia. – Gdzie? Co zdobią?

– Miasto! Przecież mówię. – Dziewczynka wychyliła się przez balustradę wiaduktu, chronioną gęstą metalową siatką.

W dole, wzdłuż całego mostu, wisiały koronki. Tworzyły ażurowy pas i było to tak zaskakujące, że Matylda dosłownie zaniemówiła.

– Kiedy Agata zdołała je zrobić? – zdziwił się Piotruś. – Przecież są takie wielkie!

– Może szydełkowała całymi nocami, odkąd do nas przybyła. Specjalnie na tę okazję – zgadywała Matylda.

Złota damka połyskiwała w świetle księżyca. Wyprostowana sylwetka ubranej na czarno dziewczyny przywodziła na myśl wojowniczki z bajkowych opowieści. Nieustraszona niania. „Szkoda, że Nieznośne Trojaczki tego nie widzą” − pomyślała Matylda.

W tym samym momencie Adam wspiął się na latarnię i zawiesił na niej koronkową chustę. Światło przygasło i wydawało się, że oprócz bliźniaków i dwojga spiskowców nikogo nie ma w pobliżu i piękno tej sceny umknie gdzieś i przepadnie. Tak sądził Piotruś, ale pomylił się, bo na ulicy, blisko krawężnika, spał skulony mężczyzna. Musiał być bezdomny, skoro leżał na tobołku, przykryty gazetami. Nie zauważyli go wcześniej, lecz teraz, gdy Agata zatrzymała się tuż obok niego, trudno byłoby go przeoczyć. Niania pochyliła się, wkładając do kieszeni jego płaszcza zwitek banknotów. Adam wyjął ze swojego plecaka pled i przykrył nim bezdomnego.

– A jednak Robin Hood – wyszeptał z zachwytem Piotruś.

– Rozdaje biednym, ale nie zabiera bogatym – zauważyła przytomnie Matylda.

Przejechali obok śpiącego mężczyzny i teraz zjeżdżali w dół, mijając po drodze oświetlone centra handlowe, wysokie domy z pojedynczymi jasnymi oknami, gdzieś wysoko, pod chmurami. Przystanki zamieniały się w prawdziwe wystawy koronek. Niania przykrywała nimi krzykliwe plakaty, nadając im miękkość, tłumiąc kolory i wyciszając słowa.

Zmęczone dzieci zatrzymały się na chwilę i usiadły na ławce. Matylda oparła rower, a Piotruś zsiadł z hulajnogi, stawiając ją obok. Przytulili się, podparli głową o głowę i zasnęli.

Nie minęło wiele czasu i przy ławce zajmowanej przez rodzeństwo zatrzymali się niania i jej towarzysz. Spojrzeli z uśmiechem na śpiące bliźniaki. Gdy zdjęli z ramion plecaki, Agata zajrzała do środka swojego i ze zdziwieniem odkryła, że jest pusty.

– Masz jeszcze pledy? – spytała cichym głosem swojego towarzysza.

– Tak, ostatnie dwa – odparł.

– Rozdałeś prawie wszystkie. – Niania się uśmiechnęła.

– A ty rozdałaś wszystkie pieniądze – odparł Adam z przekornym uśmiechem.

– Poproszę o koc dla Matyldy. – Agata pochyliła się nad bliźniaczką.

Potem ostrożnie uniosła ją i obejmując ramieniem, wsunęła delikatnie do środka plecaka, zostawiając otwartą górę. Dziewczynka zmieściła się bez trudu. Sapnęła, moszcząc się wygodnie. Adam wziął na ręce Piotrusia, owinął go kocem i ułożył w swoim plecaku. Niebawem zjeżdżali powolutku z wiaduktu, kierując się w stronę domu. Przypięty rower Matyldy i hulajnoga Piotrusia toczyły się za nimi, cicho pobrzękując.

Miasto wyglądało jak koronkowy sen. Mijane drzewa lśniły bielą, a postaci na pomnikach kryły się pod welonami z koronek niczym duchy.

Na ulicy Fortecznej panowała cisza. W oknie Damy od Zdjęć paliło się światełko. Jak zwykle nie spała, wywołując zdjęcia lub czytając grube książki. Furtka skrzypnęła, gdy Agata z Adamem wjechali do środka.

Zsiedli z rowerów tuż przy schodkach i otworzyli drzwi. Poszli cicho na górę, słysząc dobiegające stamtąd oddechy śpiących głęboko Nieznośnych Trojaczków. Po drodze minęli kapcie Matyldy. Musiała je zgubić, zbiegając po schodach. W pokoju starszych dzieci leżały porzucone w pośpiechu szlafroki. Niania i jej przyjaciel postawili ostrożnie plecaki i wyjęli śpiące rodzeństwo. Bliźniaki ani drgnęły. Matylda i Piotruś nawet nie poczuli, jak ułożono ich w pościeli.

Agata zeszła cicho po schodach i otworzyła drzwi. Położyła na ustach palec, ale nie mogła opanować lekkiego uśmiechu. Na ganku pojawił się szron. Wspinał się powoli po schodkach. Przypominał mgłę, ale niania nie dała się zwieść. Adam pomachał do niej, stojąc przy furtce, i przeszedł na drugą stronę ulicy. Niebawem w okrągłym oknie jego poddasza zapaliło się światło.

Niania wróciła na górę i sprawdziła jeszcze, czy dzieci są przykryte i mocno śpią. Uspokojona weszła do pokoju, gdzie czekało już na nią łóżko. Gdy zniknęła w łazience, na okiennej szybie pojawiła się delikatna koronka mrozu.

Nastał ranek. Matylda otworzyła oczy, czując, że coś się zmieniło. Na krześle przy łóżku leżały porządnie złożone ubrania i choć miała na sobie koszulę nocną, odkryła, że jej stopy są brudne. Zerknęła na Piotrusia i zobaczyła, że ogląda swoje dłonie.

– Co tam widzisz? – spytała. – Stałeś się siedmiopalczasty?

– Bardzo śmieszne – burknął brat. – Po prostu patrzę, bo jest na nich błoto. Nie pamiętam, jak wróciliśmy do domu.

– Ja też nie – odparła Matylda. – To dziwne...

– Przypominam sobie, że usiedliśmy na ławce...

– A pamiętacie, że dzisiaj idziecie do szkoły? – spytała niania, wchodząc do pokoju energicznym krokiem.

Jak zawsze tryskała energią. Miała na sobie czerwony sweter i żółte spodnie. Na włosach zawiązała wściekle różową chustę, a w ręku trzymała seledynową miotełkę do odkurzania obrazów. Spoglądała na dzieci z ledwo hamowanym zniecierpliwieniem.

– Grzanki ze słodkim serkiem, miód i kakao. Za siedem minut – rzuciła przez ramię, wychodząc z pokoju.

Matylda usiadła na łóżku, przecierając oczy. Nie mogła uwierzyć, że jest ranek, a nie noc, i że przebywa we własnym pokoju, a nie wśród wysokich domów i gwiazd. Z wiatrem we włosach i stopami na pedałach.

– Piotrusiu! Koronki! – krzyknęła nagle, przypominając sobie wszystko.

– Wiem, już nawet zaplanowałem, że wyjdziemy wcześniej z domu i przyjrzymy się uważnie klonowi na naszym placu.

– Ona i tak nic nam nie powie – dodała bliźniaczka i na wyścigi pobiegli do łazienek.

Matylda wkroczyła do łazienki rodziców, w której pachniało perfumami mamy. Gdy odkręciła kran, przyszło jej do głowy, że czemuś musiało służyć to ozdabianie miasta koronkami. Agata niczego nie robi bez powodu. Matylda weszła na strych, aby sprawdzić, czy jest tam walizka. Zniknęła, podobnie jak koronki. Kufer, parawan, stara szafa i wszystko to, co zawsze, i nic innego. Wychodząc, zobaczyła na klamce kawałek białej nici. Był to kordonek używany do robienia serwetek. Schowała go do kieszeni. Wróciła do pokoju i wzięła plecak z książkami.

– Piotrusiu, mam coś – szepnęła do brata, który pakował piórnik i zeszyty. – Prawdziwy dowód. – I pokazała mu biały kordonek.

– Super! Czyli nam się to nie śniło!

Gdy zeszli na dół, Matylda zebrała się na odwagę i spytała:

– Agato, wczoraj w nocy.... wieszałaś koronki... i my...

– Koronek się nie wiesza, koronki się rozkłada i podziwia – przerwała jej niania. – Jedzcie, bo spóźnicie się do szkoły. I włóżcie porządne ciepłe buty.

Śniadanie zjedli w tempie wyścigowym i złapali plecaki, aby wybiec z domu. Gdy Piotruś zakładał buty, zobaczył stojący przy drzwiach wielki czarny plecak. Uśmiechnął się pod nosem. Nikt ich nie przechytrzy. W końcu byli bliźniakami z Fortecznej i z niejedną nianią mieli do czynienia. Agatę pokochali, ale nie znaczy to, że ma prawo mieć przed nimi tajemnice.

Gdy otworzyli drzwi, świat był biały i cały w koronkach. Delikatne i zwiewne wzory pokrywały drzewa i parkany. Przyszła zima. Biegli do szkoły, dotykając po drodze siatki i zbierając palcami pierwszy śnieg. Drzewo przy placu Słonecznym, pokryte szronem, wznosiło konary ku słońcu, które tego dnia było wyjątkowo mocne. Między gałęziami wisiały koronki. Może to był kruchy lód, może tak padało światło, ale dzieci miały pewność, że widzą przed sobą dzieło Agaty.

ŚWIĄTECZNA NIESPODZIANKA

Nadszedł koniec grudnia i w domu przy ulicy Fortecznej trwały gorączkowe przygotowania do świąt. Po raz pierwszy cała piątka miała je spędzić bez rodziców. Mama i tata przebywali nadal w Papui-Nowej Gwinei, biorąc udział w ceremonii zaślubin młodej pary z plemienia ludożerców. Dzieci żywiły nadzieję, że nie mają oni zwyczaju pożerać gości na uroczysty obiad. Pięcioro rodzeństwa świętowało więc z nianią, która była i wojowniczką, i wielbicielką starego rocka, i koronczarką, i kucharką, i opiekunką dzieci, i aktorką, i wojowniczką ninja, i czarodziejką, i miłośniczką tajemnic, a w dodatku nie przypominała żadnej z dotychczasowych opiekunek. Święta z Agatą nie mogły być więc zwyczajne. Dzieci doskonale wiedziały, że zapamiętają je na całe życie.

Choinka stojąca w dużym pokoju sięgała sufitu. Na wierzchołku drzewka tkwiła gwiazda, a na rozłożystych gałęziach kołysały się długie sople cukierków w srebrzystych szeleszczących papierkach. Ubieranie zielonego drzewka zawsze rozpoczynało się od wieszania na nim słodkich ozdób.

– Matyldo, nie podjadaj! – wrzasnął Piotruś. – Bo powiem Agacie!

Od dnia, kiedy zaczęły się ferie zimowe, był w bardzo dobrym humorze, bo nie musiał chodzić do szkoły.

– Ja tylko poprawiałam! – oburzyła się siostra, chowając ukradkiem do kieszeni papierek po cukierku.

Niania wyszła przed chwilą do kuchni, aby zajrzeć do piekarnika, gdzie rosło drożdżowe ciasto. Nigdy nie widzieli tylu ciast i świątecznych dań. Dawno już przestali je zliczać. Agata tłumaczyła, że te święta łączą ludzi z całego świata, bez względu na wyznawaną wiarę, i upewniają ich o potrzebie miłości i czynienia dobra. A potraw przyrządza się tak dużo, bo zawsze ktoś niezapowiedziany może pojawić się w domu. I nigdy nie wiadomo, co będzie lubił. Nie wszyscy wszystko jedzą. Należy być gościnnym.

Stwierdzenie wydawało się niezrozumiałe, dopóki nie poznało się bliżej niani i nie uwierzyło, że w każdym zakątku kuli ziemskiej jest dom, w którym pamięta się Agatę. Matylda lubiła o tym mówić i należało jej wierzyć, bo została jednogłośnie okrzyknięta przez rodzeństwo największą na świecie znawczynią niań.

Agata, nieświadoma toczącej się za ścianą walki łakomstwa z dobrym wychowaniem, ustawiła na kuchennym blacie półmiski z rybami w galarecie i zaczęła ozdabiać je egzotycznymi owocami. Owoce były kandyzowane, czyli wiele razy gotowane w całości w słodkim syropie. Niania spędziła w kuchni kilka dni w kompletnej ciszy, aż wreszcie rozległ się śpiew. Był to znak, że jest zadowolona z efektu swojej pracy. Zawsze nuciła, gdy czuła się szczęśliwa. Dzieci odkryły to, gdy tylko zaczęła z nimi mieszkać.

Wydostający się z piekarnika zapach rozszedł się po całym domu. Była to prawdziwa próba charakteru i cierpliwości. Dzieci przez cały dzień udawały, że wcale nie są ciekawe, co Agata wymyśliła, choć krążyły wokół kuchni jak sępy. W nagrodę za godne podziwu opanowanie dostały półmisek z kandyzowanymi owocami.

W świąteczny poranek od samego świtu trwały wielkie łowy. Bliźniaki biegały z góry na dół w poszukiwaniu dawno nieużywanych przedmiotów, które ich zdaniem mogły się przydać do świątecznej kolacji. Matylda znalazła zapomnianą porcelanową wazę na zupę, zdobioną złotymi gwiazdkami. Wydawała się odpowiednia na tę okazję.

– Zobacz, Piotrusiu, jaka śliczna! – mówiła siostra bliźniaczka, ledwo utrzymując ją w dłoniach. – A jaka ciężka! Wydaje mi się, że widziałam taką samą na zdjęciach w albumie. Należała do naszej prababci.

– Całkiem możliwe, że to ta sama – odpowiedział Piotruś, który grzebał w skrzynce z narzędziami.

Agata poprosiła go o śrubokręt, bo chciała przykręcić drzwiczki kuchennej szafki. Otwierały się ze skrzypieniem, gdy wchodziło się do kuchni. Nieznośne Trojaczki za każdym razem uciekały z krzykiem, kiedy słyszały ten przeraźliwy odgłos, wołając, że to duch. Niania postanowiła więc zrobić z szafką porządek.

Wreszcie Piotrusiowi udało się znaleźć odpowiednie narzędzie, a przy okazji dostrzegł na dnie skrzynki zaginiony scyzoryk taty. Miał kilka ostrzy, jeden korkociąg i srebrną obudowę, zdobioną masą perłową.

– Zobacz, Matyldo, zobacz! – zawołał podekscytowany Piotruś. – Śrubokręt taty! Ale się ucieszy!

– Tylko odłóż go na miejsce, bo znów zginie – ostrzegła go siostra.

Dom pachniał choinką, grzybami i słodyczami. Było to najpiękniejsze połączenie, jakie dzieci znały, lecz zdarzało się tylko raz w roku. Zielone drzewko, pastowane podłogi, ciasta i zupa grzybowa. Idealna mieszanka, aby poczuć szczęście.

Tymczasem Nieznośne Trojaczki wyjadły ukradkiem z miski mak i zasnęły pod stołem. Nie było go dużo, ledwie jedna stołowa łyżka, ale i ona wystarczyła, by zapadły w głęboki sen.

– Wiesz, Matyldo – zaczął Piotruś z chytrym uśmieszkiem. – Podejrzewam, że Agata ich uśpiła, żeby nam nie przeszkadzali.

– Głupoty opowiadasz! – oburzyła się siostra. – Nigdy by tego nie zrobiła, lubi, jak się kręcą po domu. − Jednak w głębi ducha przyznała mu rację. Trojaczki potrafiły być naprawdę nieznośne.

Mogli wreszcie spokojnie wieszać ozdoby i obudzić młodsze rodzeństwo dopiero wtedy, gdy na choince zapalą się światełka. Od zawsze przy Fortecznej toczyła się walka, kto ma prawo ubierać zielone drzewko, ile wybrać z pudełka ozdób i czy opleść choinkę łańcuchami, czy nie. Bombki malowali w prezencie dla rodziców przyjaciele z wiosek, Indianie. Mama i tata przywozili je zawsze z podróży. Każda ozdoba miała swoją historię.

Matylda wspięła się na palce, aby zawiesić baletnicę w tiulowej spódnicy zrobionej z resztek materiału, z którego uszyta została ślubna suknia mamy. Tancerkę dzieci dostały po wspólnej z rodzicami lekturze baśni Andersena. Gdy baletnica zawisła na gałązce, zawirowała, jakby chciała zatańczyć. Dziewczynka uśmiechnęła się i sięgnęła po kolejną ozdobę. Był to maleńki ołowiany żołnierzyk. Oczywiście nie mogło zabraknąć na choince innej baśniowej postaci. Figurkę tę dostała od Agaty, gdy spadł pierwszy śnieg.

– I znów jesteście razem – szepnęła dziewczynka. – Żołnierzyk zakochany był w baletnicy jak nikt na świecie i w końcu spłonęli w kominku. Smutna opowieść... – westchnęła Matylda, wieszając ich obok siebie. – Bardzo tęsknię za rodzicami, Piotrusiu – zwierzyła się bratu. – Taki smuteczek noszę w sobie cały czas.

– Też bym chciał, aby była już wiosna. Do szczęścia potrzeba nam tylko mamy i taty – odparł bliźniak. – No dobra, zabieramy się do roboty!

Piotruś wyciągał z wielkiego kartonowego pudła afrykańskie maski z papieru, aby powiesić je na najniższych gałązkach choinki. Maski lśniły w świetle lampek, sprawiając dziwne wrażenie, jakby były żywymi istotami. Co roku dzieci zastanawiały się, kiedy przemówią.

Teraz przyszła kolej na anioły. Mieli ich całą kolekcję. Łączyło je jedno. Każdy z aniołów trzymał w dłoniach jakiś instrument. Grały w niebiańskiej orkiestrze. Dzieci dostały te figurki od zaprzyjaźnionego muzyka, który spędził kiedyś z nimi święta na Fortecznej.

– Czuję, że choinka ma już dosyć. Tylko nie wie, jak wam to powiedzieć – usłyszeli rozbawiony głos niani.

Agata przyglądała im się z ledwie dostrzegalną czułością. Odgarnęła z czoła złocisty kosmyk włosów i westchnęła cicho. Rude pukle upięła w ciężki kok. W aksamitnej, granatowej sukience z koronkowym kołnierzem wyglądała zachwycająco. Bliźniaki spojrzały na nianię, jakby widziały ją po raz pierwszy.

– Jesteś piękna! – zawołała Matylda.

– Każdy jest piękny – odparła niania. – Trzeba tylko umieć to dostrzec.

I poprawiła Matyldzie rękaw różowej bluzki, którą dziewczynka włożyła do atłasowej spódnicy.

– Piotrusiu, czas się przebrać – przypomniała Agata. – Za niecałą godzinę powitamy pierwszą gwiazdkę.

Chłopiec wstał z kolan, odkładając do pudełka trzymaną w rękach ozdobę. Tak bardzo zajęty był przystrajaniem choinki, że nie zauważył zniknięcia siostry. Ależ ta Matylda była sprytna! Założyła odświętny strój i wróciła, by ubierać drzewko. A teraz miało ją spotkać to, co najmilsze. Ustawianie z nianią dań i smakołyków na świątecznym stole.

Agata zapaliła świece. Płonęły równo w wysokich świecznikach, tak ciężkich, że z trudem dawały się przesunąć. Należały do rodziny od pokoleń.

– Agato, będziemy sami czy przyjdą goście? – spytała z ciekawością dziewczynka.

– Goście zawsze mogą się pojawić, dlatego nakryć jest więcej. Czasem przybywa znużony wędrowiec, czasem ktoś, kogo wcale się nie spodziewamy...

Dziewczynka, zasłuchana w opowieść, układała równo sztućce. Na półmiskach pyszniły się ryby, a w salaterkach kryły się sałatki o różnych smakach. W rogach stołu ustawione zostały koszyczki z pieczywem. Waza znaleziona przez Matyldę stała na honorowym miejscu. Teraz pusta, niebawem miała zostać napełniona zupą z suszonych borowików.

– Och, Agato... – rozmarzyła się dziewczynka. – Tak bardzo chciałabym, aby tu z nami byli.

– Wiem, Matyldo, wiem – odparła niania. – Czasem jednak trzeba poczekać. Nic dziwnego, że tęsknicie za rodzicami. Jednak dni mijają niepostrzeżenie i ani się obejrzycie, gdy znów będziecie razem.

Nieznośne Trojaczki jak na zawołanie chrapnęły i przewróciły się na drugi bok. Zawsze robiły to jednocześnie. Starsza siostra zupełnie o nich zapomniała, więc tak się przestraszyła, że o mały włos nie rozlała na biały obrus kompotu z suszonych owoców. Nachyliła się i zajrzała pod stół. Adelajda, Antoni i Albert spali głęboko. Aż żal było ich budzić.

– Pobudka! Wstawać, śpiochy! – zawołała wesoło niania i dzieci jak na komendę zerwały się z miejsc.

Na policzku zaspanej Adelajdy odbił się wzór dywanu, Antoni zamrugał gwałtownie powiekami, spoglądając na świecące się lampki, Albert zaś ziewnął i poczerwieniał, jakby miał się za chwilę rozpłakać.

– Kto jest taki słodki, no kto? – spytała Matylda, wyciągając ręce.

Nagle wylądowała na dywanie, przewrócona przez Nieznośne Trojaczki, które poważnie potraktowały zaproszenie starszej siostry. Wystarczyła sekunda, aby leżała przygnieciona przez trójkę maluchów. Na próżno usiłowała ich z siebie zrzucić. Trwałoby to jeszcze dłużej, bo Nieznośne Trojaczki nie dawały tak łatwo za wygraną, gdyby nie dzwonek do drzwi.

– Spodziewamy się gości? – zainteresowały się młodsze dzieci i porzuciły natychmiast siostrę.

– Nie wspominałam wam o tym? – spytała z łobuzerskim błyskiem w oku Agata. – Zaprosiłam Pana Zegarmistrza.

Dzieci znieruchomiały. Obecność przy świątecznym stole Pana Zegarmistrza była prawdziwym wydarzeniem. Rzadko wychodził ze swojego domu przy placu Słonecznym, nie odwiedzał sąsiadów. Nie miał do tego głowy. Opiekował się czasem. Nastawiał zegary świata. Dniami i nocami oliwił trybiki, regulował wskazówki, dbał o czystość ich tarcz. I wiele potrafił. Nikt nie wiedział, ile ma lat.

– Jak ci się to udało? – szepnęła Matylda. – Przecież nie lubi wychodzić z domu.

– Jak widać, czasem mu się zdarza – odparła niania i poszła otworzyć drzwi.

Piotruś – w białej koszuli z muszką, w czarnej aksamitnej kamizelce i spodniach w prążki – zjeżdżał właśnie po poręczy schodów, pogwizdując wesoło ulubioną melodię mamy. Nagle urwał w pół dźwięku.

W otwartych drzwiach wejściowych, dobrze widoczny w świetle latarń, stał chudy jak tyczka mężczyzna. Na głowie miał melonik, w ręku laskę ze srebrną gałką, a na nosie okulary w rogowej oprawie. Długie siwe włosy związane w kucyk oraz cienki nos czyniły jego twarz niezwykle intrygującą. Piotruś nigdy kogoś takiego nie widział. I bardzo mu się spodobał gość Agaty. Chłopiec zeskoczył zgrabnie z poręczy i zaczął wolno schodzić po stopniach, z każdym krokiem starając się zatrzeć złe wrażenie. Doskonale wiedział, że nie należy do dobrego tonu zjeżdżanie po poręczy i głośne gwizdanie. Nieznajomy, widząc jego usiłowania, uśmiechnął się nieznacznie i przekroczył próg.

– Panie Zegarmistrzu, oto dzieci. Dzieci, przedstawiam wam naszego gościa – oznajmiła uroczyście Agata. – Jesteśmy spokrewnieni przez prababkę od strony ciotki. Pan spędzi z nami świąteczny wieczór. Przywitajcie się, proszę.

Nieznośne Trojaczki zerwały się na równe nogi. Przepychając się jedno przez drugie, kłaniały się gościowi. Piotruś dotarł wreszcie na dół i zatrzymał się przy Matyldzie, która rumieniąc się, grzecznie dygnęła. Brat bliźniak zgiął się wpół.

– Dobry wieczór – powiedzieli równocześnie.

– A dobry, i będzie coraz lepszy, w co nie wątpię – odparł Pan Zegarmistrz. – Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu...

– Ależ skąd! – przerwała mu Matylda. – Skądże znowu! Czujemy się...

– Zaszczyceni – przerwał jej Piotruś, więc zgromiła go wzrokiem.

– A zegary? – spytała niepewnie dziewczynka, rumieniąc się z przejęcia. – Będą chodzić bez pana? Czas nie stanie w miejscu? Bo my bardzo chcemy, żeby nasi rodzice wrócili. Jeśli więc coś się pokręci, to nastąpi katastrofa.

– Matyldo! – Agata pokręciła z niedowierzaniem głową. – Pan Zegarmistrz nie zostawiłby czasu samopas.

– Do odważnych świat należy, prawda, Agato? Kiedy byłaś w jej wieku, zadawałaś wiele śmielszych pytań i świat się nie zawalił. – Kuzyn niani zaśmiał się i zaczął zdejmować długą pelerynę.

Skrzyły się na niej drobinki śniegu. Wsiąkały powoli w materiał, lecz kilka zostało. Lśniły niczym małe gwiazdki. Pan Zegarmistrz ubrany był w czarny garnitur i fantazyjny krawat w grochy.

– Czy jest pan czarodziejem? – spytał nieśmiało Antoni.

– Ależ skądże znowu – odparł gość. – Nie nazwałbym tak siebie, w żadnym wypadku.

Piotruś rozpostarł pelerynę gościa na wieszaku, dotykając ukradkiem śnieżnych drobinek. Były ciepłe i suche, a nie chłodne i mokre. Najciekawsze, że wcale nie znikały.

„Akurat − pomyślał bliźniak − prawdziwy czarodziej nigdy nie przyznaje się, że jest czarodziejem. I to jest najlepszy dowód!”.

Matylda dygnęła i pobiegła za nianią do kuchni, Piotruś wskazał drzwi do salonu, a Nieznośne Trojaczki zaprowadziły tam gościa. Długi stół przykryty śnieżnobiałym obrusem zajmował niemal cały pokój.

– Ciekawe, kto jeszcze będzie? – spytało młodsze rodzeństwo. – Zobacz, Piotrusiu, ile tu talerzy!

– Nie wiem, ale Agata mówiła, że w święta można spodziewać się każdego.

– No, może nie każdego – zauważył Pan Zegarmistrz. – Czas pokaże, co się wydarzy.

Agata wkroczyła do pokoju z uroczystą miną. Niosła wazę z gorącą zupą, nad którą unosił się obłok pary. Zapachniało grzybami. Postawiła naczynie ostrożnie pośrodku stołu i przechyliła głowę, nadsłuchując odgłosów płynących z głębi domu. Coś zastukało, a potem rozległ się śmiech. Przykryła wazę, aby zupa nie wystygła.

– Poczekajmy – szepnęła i odwróciła się w stronę drzwi.

W progu stanęła Matylda. Prowadziła kogoś za rękę. Dzieci wstrzymały oddech, widząc rękaw surduta i siedmiopalczastą łapkę. Piotruś krzyknął zachwycony i puścił się biegiem, przewracając stojące na jego drodze krzesło.

Do pokoju wkroczył Manu. A za nim bardzo podobny stworek, który patrzył z przerażeniem na pędzącego w ich stronę bliźniaka.

– Manu! – zawołały Nieznośne Trojaczki. – Nasz kochany Manu!

– A to mój brat Endu, najzdolniejszy stolarz w całej Krainie Jezior – odezwał się stworek. – Piotrusiu, uważaj, bo go przewrócisz. Dobry wieczór wszystkim.

Dzieci patrzyły na Agatę, która jak gdyby nigdy nic zapraszała gości do stołu z tak zadowoloną miną, jakby robiła komuś wyjątkowy prezent. Piotruś zatrzymał się, zerkając na siostrę. Jego spojrzenie mówiło wszystko. Matylda wzruszyła ramionami i pokręciła głową. Też się nie spodziewała, że spotka ich taka niespodzianka.

Endu dźwigał wielkie pudło. To cud, że się nie przewrócił, bo zasłaniało mu widok, ale doniósł je dzielnie do samego końca. Postawił pakunek pod choinką i odwrócił się do wszystkich zebranych w salonie domu przy ulicy Fortecznej.

– Dobry wieczór. – Ukłonił się nisko. – To prezent dla dzieci.

Pan Zegarmistrz skinął z aprobatą, jakby wiedział, co kryje się w środku.

– Czy spodziewamy się jeszcze kogoś? – spytał, spoglądając na Agatę.

– Owszem. Zobacz, ile tu miejsca! – Zaśmiała się i wskazała puste krzesła. – Nie po to robiłam tyle jedzenia, aby się miało zmarnować. Będą goście, będą.

Matylda wpatrywała się w pudło, starając się prześwietlić je wzrokiem. Uwielbiała prezenty. A najpiękniejszym z nich było przybycie Manu. I do tego odwiedził ich ze swoim bratem! Gdy zobaczyła jakąś postać w cieniu drzwiczek prowadzących do schowka, o mało nie wrzasnęła. Ale na szczęście Manu wyciągnął rękę, uśmiechnął się i odzyskała oddech. Nie spodziewała się, że go jeszcze kiedykolwiek spotka! Tymczasem Piotruś dwoił się i troił, układał na krzesłach poduszki, aby nowo przybyłym gościom siedziało się wygodnie, bo przecież byli tak mali, że nie sięgali stołu. Endu wdrapał się na miękki stos i usadowił wygodnie, zerkając łakomie na stół pełen świątecznych potraw.

– Wybacz, Agato, ale tyle się nasłuchał na temat twojej kuchni, że nic tylko pytał, kiedy wreszcie się tu wybierzemy i będzie mógł wszystkiego spróbować – tłumaczył go starszy stworek.

– Czy w Krainie Jezior też są święta... ? – Piotrusia zżerała ciekawość, ale nie wiedział, czy wypada tak się dopytywać.

– Czy macie choinkę? – przerwały mu Nieznośne Trojaczki, przepychając się i szturchając, aby być jak najbliżej i nie uronić ani słowa.

– „Wyspy pełne są świateł. A pod zielonymi drzewkami leżą prezenty”. Tak napisałaby Matylda. – Manu uśmiechnął się do dziewczynki. – I tak właśnie jest.

Pan Zegarmistrz spojrzał na przegub dłoni, na którym nosił, jak sam podkreślał, czasomierz. Lubił to słowo, bo przypominało mu własną dokładność, z której był dumny.

– A gdzie nasi mili spóźnialscy? – zagadnął i w tym momencie odezwał się dzwonek.

Agata dała znak Piotrusiowi, który pognał do przedpokoju, by otworzyć drzwi. W progu stali Dama od Zdjęć i jej mąż.

– Witamy, serdecznie Państwa witamy! – wołał z zapałem, podskakując na jednej nodze.

Był tak przejęty, że nie mógł sobie znaleźć miejsca. Sąsiedzi zdecydowali się spędzić z nimi święta! Co za radość! Jeżeli i oni przyszli, to może zjawią się wszyscy?

Przy stole zostało kilka pustych miejsc!

Agata nalewała do talerzy zupę grzybową z łazankami. Nieznośne Trojaczki w napięciu śledziły jej ruchy.

– Piotrusiu, dlaczego nasi sąsiedzi nie przywitali się z Manu? – spytała cicho Matylda.

– Bo go nie widzą, siostrzyczko – odparł Piotruś. – Zobacz, sąsiadka położyła aparat na kolanach Endu. Biedny stworek trzyma go obiema rękami, aby nie zsunął się na podłogę. I jak on teraz będzie jadł?

Wyglądało na to, że Dama od Zdjęć rzeczywiście nie widzi brata Manu. Zerknęła z niepokojem na aparat. Zawahała się i sięgnęła, aby odłożyć go na inne krzesło. Piotruś parsknął śmiechem i umilkł, skarcony wzrokiem przez Agatę.

Zanosiło się na to, że święta będą nie tylko uroczyste, ale też niezwykle zabawne.

I jak na zawołanie pojawił się kolejny gość. Otworzyła mu Matylda. W progu drzwi stał Adam z bukietem kwiatów i torbą łakoci. Miał na sobie marynarski strój.

– Dobry wieczór – przywitała go dziewczynka. – To miłe, że będzie pan z nami. Chodźmy do pokoju, bo Agata czeka.

– Cześć, Matyldo, spokojnie, daj mi się rozebrać. – Sąsiad śmiał się, zdejmując wierzchnie okrycie.

Gości przybywało, a Nieznośne Trojaczki kręciły się przy choince, próbując podejrzeć, co się pod nią kryje.

– Wszyscy spotkali Świętego Mikołaja? – spytał Antoni. – Co za szczęście, że im dał dla nas prezenty!

– Przestańcie przewracać paczki – syknął Piotruś. – A jeśli coś jest ze szkła? Wyobrażacie sobie, co by się działo, gdybyście to stłukli?

Trojaczki niechętnie wróciły do stołu.

– Chciałabym... – zaczęła niania, spoglądając na zebranych gości. – Otóż chciałabym podziękować wam, że chcecie z nami spędzać te święta. Niektórzy nie mogą się już doczekać powrotu rodziców. – Niania zerknęła na dzieci, a potem na Pana Zegarmistrza. – Zatem szczególnie dziś warto przywoływać wspomnienia.

– Co ona ma na myśli? – szepnęła bratu Matylda. – Czy są tu z nami wspomnienia? Co to znaczy?

– Pewnie pojawi się cała nasza rodzina. Prosto z przeszłości. Z taką nianią jak Agata wszystko jest możliwe – westchnął Piotruś. – Nie żebym miał coś przeciwko temu, ale czy oni też tak lubią mak jak ja?

– Jesteś okropny! – oburzyła się siostra. – W takim momencie myślisz o jedzeniu?

– Myślę o nim od rana i jakoś nie mogę przestać. – Piotruś nie odrywał wzroku od stołu.

Dopiero teraz dziewczynka zauważyła, że wszyscy im się przyglądają. Poczerwieniała ze wstydu, bo przecież w towarzystwie nie mówi się na ucho. Spojrzała pytająco na Agatę.

Nowy dzwonek do drzwi przerwał niezręczną ciszę. Niania zerwała się z miejsca i sama poszła otworzyć. W progu pokoju pojawił się Dionizy w zielonym garniturze i granatowej koszuli w żółte grochy. Ognistoruda czupryna wyglądała jak chwiejący się na wietrze płomyk. Na widok nowego gościa wszyscy podnieśli się z krzeseł.

Kuzyn niani wniósł kosz z małymi pakunkami. Każdy z nich owinięty był zielonym papierem. Różniły się tylko kolorem wstążek.

– Nie wierzę! – krzyknął Piotruś. – I pan z nami będzie?!

Nagle dzieci dostrzegły czyjąś postać. Za plecami nowego gościa stał milczący chłopiec. Piotruś, nie przejmując się zasadami dobrego wychowania, złapał siostrę za rękę i zaciągnął ją do kąta.

– Matyldo! Przecież to Chłopiec bez Domu! Poznajesz?

– No pewnie! – oburzyła się bliźniaczka. – Pierwsza go zauważyłam.

Chłopiec bez Domu pomachał do dzieci i poszedł na sam koniec stołu. Nikt poza nimi go nie widział. Usiadł na krześle i położył palec na ustach.

– Coś czuję, że goście podzielą się na widzialnych i niewidzialnych – zachwyciła się Matylda. – Zawsze marzyłam, żeby widzieć tych, których nikt nie widzi!

Agata wskazała kuzynowi miejsce u szczytu stołu. Usiadł na fotelu i rozejrzał się po pokoju.

– To bardzo miłe, że znalazł pan czas – odezwała się Dama od Zdjęć.

– Jak mógłbym nie przyjść? – Dionizy był wyraźnie wzruszony. – Kiedy Agata powiedziała mi, że urządza świąteczną kolację dla wielu gości, postanowiłem przyjść, choć już za kilka dni wyjeżdżam. Dobry wieczór wszystkim! – dodał głośniej i powiódł wzrokiem po zebranych. Patrzył przez chwilę na puste krzesło. Puste dla wielu z gości, lecz zajęte przez Manu. Potem kuzyn niani uśmiechnął się i ułożył pod choinką prezenty. − Spotkałem Świętego Mikołaja i dał mi coś dla gości i domowników – oznajmił z powagą.

– Siądź wreszcie z nami. – Agata stłumiła śmiech.

Rozległo się szuranie krzeseł, a potem wszyscy składali sobie życzenia. Rodzeństwo biegało między dorosłymi, a Nieznośne Trojaczki zanosiły się śmiechem.

Są takie chwile, kiedy wszyscy czują się szczęśliwi. Również dzieci z ulicy Fortecznej, którym przyszło spędzać święta w gronie najdziwniejszych istot na ziemi i najsympatyczniejszych ludzi, jakich zdarzyło im się spotkać w życiu. Takie święta zdarzają się tylko raz.

Manu zawiązał sobie serwetę pod brodą. Wyglądał niezwykle zabawnie.

– Opowiedz, chłopcze, o swoich podróżach! – huknął Dionizy, klepiąc po ramieniu Adama. – Ho, ho, no proszę! Mięśnie jak stal. Prawdziwy z ciebie marynarz!

– Podróżowałem od dziecka. Pierwszy raz w brzuchu mojej mamy, która z tatą zaciągnęła się na statek i pracowała na nim jako majtek. Akurat gdy siedziała na bocianim gnieździe, postanowiłem pojawić się na świecie. Urodziłem się więc bardzo wysoko. Pod chmurami. – Adam spoglądał na Agatę, która sprzątała ze stołu puste talerze. Pomagali jej Matylda i Piotruś.

– Co za romantyczna opowieść – rozmarzyła się Dama od Zdjęć. – Kiedy zatem poczułeś pod stopami ląd?

– Po dwóch latach. Gdy żaglowiec zawijał do portu, rodzice zostawali na pokładzie, bo bali się, że ktoś mnie ukradnie, gdy tylko zejdą na ląd. W dniu, kiedy po raz pierwszy dotknąłem ziemi, przewróciłem się, bo... zakręciło mi się w głowie. A potem było jeszcze gorzej. Aż do dnia, kiedy poznałem waszą nianię. – Adam zaśmiał się, puszczając oko do Nieznośnych Trojaczków, które słuchały go z otwartymi buziami.

– Wtedy to dopiero zakręciło ci się w głowie – odezwał się tubalnym głosem Dionizy.

– Adamie, pomożesz mi w kuchni? – spytała Agata, rzucając mu wiele mówiące spojrzenie.

– Z przyjemnością! – Chłopak zerwał się od stołu.

Matylda usiadła obok Manu i sięgnęła po siedmiopalczastą łapkę. Przez chwilę siedzieli w milczeniu, aż wreszcie westchnęła i wstała z krzesła. Wiedziała, że nie przyszedł na długo. Mieli swoje święta. To i tak cud, że się pojawił.

– Dam ci coś w prezencie, poczekaj – powiedziała cicho.

Manu ześlizgnął się z poduszek i usiadł pod drzewkiem, wdychając zapach szyszek i słodyczy. Po chwili dołączył do niego Endu i czekali teraz cierpliwie na przyjaciółkę.

Matylda wróciła z niewielkim pakunkiem. Ostrożnie niosła podłużny przedmiot owinięty w kolorową chustkę w kwiaty. Podeszła do Piotrusia i wyszeptała mu coś na ucho, nie zważając na groźne spojrzenie niani. Piotruś przytaknął i spojrzał na Manu. Dziewczynka ruszyła w stronę stworków z szerokim uśmiechem.

– Mamy dla was specjalny prezent. To lornetka. Ale nie zwyczajna, tylko magiczna. Można przez nią dostrzec różne rzeczy. Nawet te, które są bardzo daleko. Archipelag jest ogromny i wolałabym mieć pewność, że jesteście bezpieczni. Tak więc... – dziewczynka złapała oddech i rzuciła przepraszające spojrzenie Dionizemu – ...przyjmijcie ją od nas w prezencie. My się jakoś bez niej obejdziemy.

– A czego przez nią wypatrywaliście, Matyldo? – chciał wiedzieć Manu.

– Rodziców, ale na wiosnę już tu będą. I dlatego teraz będzie wasza. To dość skomplikowane i strasznie magiczne. Wydaje mi się, że ta lornetka pozwala zachować wspomnienia. – Dziewczynka uśmiechnęła się niepewnie. – Zatem ilekroć poczujecie, że świat wymyka wam się i blednie, spojrzycie w nią i znów będzie dobrze.

Manu długo ściskał ręce Matyldy. Endu schował do torby prezent, a chustkę zawiązał sobie fantazyjnie na szyi. Teraz obaj wyglądali prawie tak samo. Stworki pożegnały się z Piotrusiem i Nieznośnymi Trojaczkami, po czym umknęły przez schowek pod schodami.

– Czas na desery i prezenty. – Agata pochyliła się nad dziećmi. – Chcecie zobaczyć, co wam przyniósł Mikołaj?

– No pewnie! – Piotruś aż podskoczył z radości. – I Manu... – zamilkł i poczerwieniał.

– Każdy prezent jest ważny – powiedziała z naciskiem niania. – A teraz, jeśli mogę was prosić, oboje z Matyldą pobawcie się w pomocników Świętego Mikołaja.

Piotruś przykucnął przy drzewku i włożył głęboko rękę. Poczuł pod palcami miękką sierść. Coś liznęło go mokrym językiem. Zaskoczony cofnął rękę.

– Tam jest jakieś zwierzę – wyszeptał zduszonym głosem. – Agato, co mam robić?

– Masz wyjąć spod choinki dowolny prezent i przeczytać napisane na karteczce imię.

Piotruś znów zanurkował i tym razem udało mu się wyczuć obrożę. Delikatnie pociągnął, nie zważając na pełne pretensji pomruki. Najpierw spod choinki wyjrzały łapy, a potem długi węszący nos. Stworzenie wyskoczyło jak z procy i zaczęło biegać po pokoju. Był to niewątpliwie pies. Wreszcie znalazł to, czego szukał. Kolana Damy od Zdjęć. Wskoczył na nie z rozbiegu, usadowił się i sapnął. Potem wstał, obrócił się kilka razy i wreszcie wygodnie umościł. Westchnął ciężko i zamknął oczy.

– Prezenty same się rozdają? – zdziwiła się Adelajda. – Czy ja też dostanę pieska?

– Ty, moja droga, chętniej wdrapujesz się na czyjeś kolana, niż bierzesz kogokolwiek na swoje – zażartowała Agata.

Dama od Zdjęć wpatrywała się z zachwytem w leżącego na jej kolanach czworonoga. Był długi i miał krótkie łapy.

– Nazwijmy go Zdzisio. To imię do niego pasuje – zaproponował mąż pani Zofii.

– Doskonały pomysł – odpowiedziała z powagą Agata. – To wyjątkowy pies. Wszystkiego najlepszego!

Prezenty wędrowały spod choinki do zebranych w salonie gości i domowników. Karty do gry, szaliki, książki, nawet biżuteria. Dama od Zdjęć dostała od męża bransoletkę z zielonymi kamieniami. Agata przyjęła z rąk Piotrusia niewielką paczuszkę. Pakunek był podłużny. Zawinięty w gruby papier i przepasany liną okrętową. To sztylet od Adama, byli absolutnie pewni. I nie pomylili się, bo gdy rozpakowała prezent, zabłyszczał w świetle świec. Wyglądał na bardzo stary.

– Ja też bym taki chciał – wyszeptał z żalem Piotruś. – Dlaczego dziewczyny dostają tak fajne rzeczy?

– Agata nie jest zwykłą dziewczyną – zauważyła Matylda. – To nasza niania i umie walczyć jak nikt.

– To prawda. – Piotruś posmutniał. – Może mnie kiedyś nauczy.

Chłopiec wyciągnął spod choinki kolejny pakunek. Tym razem była to książka. Dostała ją Matylda. Oprawiona w brązową skórę miała na brzegach złocenia. Bliźniaczka otworzyła ją i ze zdumieniem spostrzegła, że jest niezadrukowana. W białych kartkach książki odbijały się choinkowe lampki.

– Co to jest? – zdziwiła się, wertując gruby tom.

– Książka, którą dopiero napiszesz – odparła Agata siedząca w drugim krańcu pokoju. – To proste.

Czasami dostaje się prezenty, które zmieniają nasze życie. Ten należał do wyjątkowych. Matylda miała dar pisania odziedziczony po swojej prababce.

– Zobacz, Matyldo, zobacz! – wołały Nieznośne Trojaczki, wyciągając z pudła kolejkę z miniaturowymi wagonikami. – Będziemy mieć metro!

– To nie jest metro, tylko pociąg, ale też jeździ po szynach. – Dionizy zaśmiał się i usiadł na dywanie z maluchami, aby pomóc im zbudować trasę kolei.

Pozostały już tylko paczki przyniesione przez kuzyna Agaty dla starszego rodzeństwa i wielki prezent od Manu i Endu.

– Matylda – ogłosił uroczyście Piotruś i wręczył siostrze czerwone pudełko.

Na aksamicie leżał pierścionek. Jego szafirowe oczko połyskiwało tajemniczo, a złota obrączka wyglądała na bardzo starą. Gdy dziewczynka wsunęła go na palec, okazało się, że idealnie pasuje.

– Jest piękny – oznajmiła i wyprostowała dłoń, aby zobaczyć, jak odbija się w nim światło.

– Te pierścienie zawsze są w sam raz na palec swoich właścicieli – odezwał się Dionizy. – Powiększają się w miarę upływu lat. A gdy ich posiadacz dorośnie, nadal pasują jak ulał. – Uśmiechnął się, widząc radość dziewczynki.

Ostatnie pudło było darem Manu i Endu. Gdy dzieci rozwiązały kokardę i otworzyły wieko, ich oczom ukazała się makieta świata Manu. Archipelagi, ciemne jezioro i setki światełek na wyspach. Krzyknęły z zachwytu i pochyliły się nad Krainą Jezior. Była na wyciągnięcie ręki. Cieśla Endu robił ją wieczorami, aby zdążyć na święta. Dzieci długo błądziły wzrokiem po małych wysepkach, odkrywając domki położone wśród lasów i łódki przycumowane do pomostów.

– Czy to nie jest piękne? – spytała Dionizego Matylda.

– Jest doskonałe! – Kuzyn Agaty badał każdy milimetr makiety. – Sam lepiej bym tego nie zrobił.

Za oknem zapadł zmrok. Nieznośne Trojaczki usiadły przy oknie, wypatrując kogoś na ulicy. Były już śpiące, ale za żadne skarby nie chciały pójść na górę. Gwiazdy mrugały do maluchów, a one, trzymając się za ręce, odczuwały wielką tęsknotę za mamą i tatą.

– Jest jeszcze jeden prezent – oznajmił Pan Zegarmistrz i wyjął z kieszeni zegarek w srebrnej kopercie.

Koronka, czyli pokrętło do ustawiania wskazówek, lśniła jak klejnot. Gdy otworzył wieko, odsłoniły się tarcza i wskazówki. Potrząsnął łańcuszkiem łączącym zegarek z kieszonką i przyłożył kopertę do ucha. Potem uśmiechnął się i spojrzał na dzieci. Matylda i Piotruś wpatrywali się w niego w napięciu. Sylwetka Pana Zegarmistrza rzucała cień na podłogę. W świetle choinkowych lampek wyglądał niezwykle tajemniczo.

Nieznośne Trojaczki odwróciły się od okna i popatrzyły na gościa. Kuzyn Agaty ujął w palce koronkę i pokręcił nią delikatnie, przesuwając wskazówki do przodu. Potem kiwnął z zadowoleniem i ruszył w stronę wejściowych drzwi, spoglądając przez ramię na dzieci.

Bliźniaki i Nieznośne Trojaczki podążyły za nim bez słowa. Gwar rozmów ucichł. Coś się zmieniło, ale nie oglądały się za siebie, tylko wpatrywały się w napięciu w plecy odchodzącego gościa. Gdy znaleźli się w przedpokoju, poczuli powiew świeżego powietrza. Nie było zimno i inaczej pachniało. Rześko i słodko.

Pan Zegarmistrz odwrócił się w ich stronę i zaczął szybciej nakręcać zegarek. Rodzeństwo, wpatrzone w obracającą się koronkę, nie usłyszało skrzypienia drzwi prowadzących na ganek.

– Chodźcie do mnie – usłyszały głos kuzyna Agaty.

Podeszły do drzwi i nagle uderzyła ich jasność dnia. I świergot ptaków. Drzewa rosnące w ich ogrodzie kwitły. Ulicą przejechał na rowerze listonosz i pomachał wesoło stojącym w progu bliźniakom. Matylda obejrzała się przez ramię i zobaczyła krzątającą się w kuchni Agatę, a potem zerknęła w stronę placu Słonecznego i ujrzała coś, co sprawiło, że zaczęła krzyczeć z radości. Dołączyli do niej Piotruś i Nieznośne Trojaczki. W świetle uliczki ukazały się dwie znajome sylwetki. Dzieci zaczęły biec...

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki