Tytuł oryginału Me vs Brain

Przekład MARIA JASZCZUROWSKA

Wydawca KATARZYNA RUDZKA

Redaktorka prowadząca KAROLINA WĄSOWSKA

Redakcja PAWEŁ CIEŚLAREK

Korekta MAGDALENA WOŁOSZYN-CĘPA

Projekt okładki HOLLY OVENDEN

Adaptacja projektu okładki DAWID GRZELAK

Opracowanie typograficzne, łamanie, korekta ANNA HEGMAN

Koordynatorka produkcji ALEKSANDRA KANICKA

Me vs Brain
Copyright © Hayley Morris 2023
First published as Me vs Brain in 2023 by Century, an imprint of Cornerstone.
Cornerstone is part of the Penguin Random House group of companies.
Copyright © for the translation by Maria Jaszczurowska
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2025

Warszawa 2025
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68367-11-9

Wydawnictwo Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11A
01-527 Warszawa
tel. 48 22 663 02 75
redakcja@marginesy.com.pl

www.marginesy.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Ani całość, ani żadna część tej książki nie może być w jakikolwiek sposób wykorzystywana ani powielana w celu szkolenia technologii lub systemów sztucznej inteligencji. Zastrzega się, iż niniejsza książka ani żadna jej część nie może być zwielokrotniana w celu eksploracji tekstów i danych (por. art. 26(3) ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych [t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm.]).

Mojemu Tacie –

przepraszam, że w tej książce tak wiele razy mowa

o kupie i pierdzeniu pochwą

Wstęp

Hej, jestem Hayley!

Kiedy dobrzy ludzie z wydawnictwa Penguin zaprosili mnie do napisania tej książki, pierwszym, co przyszło mi do głowy, było: „Kurde, jasne! Chętnie napiszę książkę, wchodzę w to! Do środy przyślę wam milion stron maszynopisu! Jak długa ma być taka książka? O czym się pisze w książkach? Jeśli w kółko będę powtarzać jedno słowo, to czy nadal będzie ono wyglądać jak słowo, czy może do reszty mi odwali? Pusta kartka to ponoć niesamowita inspiracja – może to będzie najlepsza książka w dziejach ludzkości”.

Ale już kilka minut później ogarnęła mnie panika. Gdy tylko napisałam pierwszych kilka słów – mówię właśnie o tych tutaj – przyszło mi do głowy, że może ja właściwie wcale nie wiem, co robię. A co, jeśli pisanie książki w rzeczywistości jest bardzo trudne? A co, jeśli ja się do tego nie nadaję? Jako osoba, która zawsze chce wszystkim dogodzić, a zarazem Niebywale Lękowa Laska™ spędzam większość życia na tego typu refleksjach. Potem jednak przypomniałam sobie mądre słowa, których autorem mógł być, choć nie musiał, bardzo popularny pisarz Ernest Hemingway: „Pisz po pijaku, redaguj na trzeźwo”. Skoro ten stary, od dawna martwy człowiek mógł napisać tonę książek na gazie, to z pewnością ja też dam radę. Poza tym mam redaktorkę, więc właściwie nie muszę trzeźwieć. Czyli prawie jak w normalnym życiu. No nie, teraz żartuję. Na co dzień jestem raczej nudna i źle znoszę kaca.

Gdy teraz tak sobie siedzę z tymi głupiutkimi łapkami na głupiutkiej klawiaturce i piszę, dociera do mnie, że nikt z nas w zasadzie nie wie, co robi. A przynajmniej taką mam nadzieję, bo w przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że tylko ja idę przez życie, popełniając błąd za błędem. No jasne, zastanawiam się nad każdym wystukiwanym słowem, ale może tak właśnie ma wyglądać proces twórczy.

Odkąd pamiętam, w mojej głowie panuje nieustanny hałas. I nie jest to muzyka ze znanych filmów ani mądre porady życzliwych przewodników duchowych, ale jeden konkretny głos. Przez jakiś czas zakładałam, że to moje wewnętrzne dziecko, ale potem uświadomiłam sobie, że ono nie byłoby dla mnie aż tak wredne – ze wszystkich moich wspomnień z dzieciństwa wyłania się przecież obraz uroczej dziewczynki. A ten podstępny głos najczęściej powtarza mi, że czegoś nie umiem, że nie dam rady. Ale to nie wszystko. Czasami zmywam naczynia, a tu ni stąd, ni zowąd ten wredny głos mówi na przykład: Umrzesz.

I żeby nie było – wcale nie twierdzę, że nigdy nie umrę. Przyjdzie taki dzień. Wszyscy kiedyś umrzemy. (Witajcie w mojej książce, obiecuję, że nie cała będzie taka straszna). Ale czy koniecznie muszę rozmyślać nad nieuchronnością śmierci, mając ręce po łokcie w pianie? Nie wydaje mi się.

I tak przez cały dzień ten irytujący głos podrzuca mi spostrzeżenia, przypominajki i rozpraszacze, od przyziemnych i zwykłych po całkiem ponure:

Twój chłopak cię nie kocha.

Jeśli kolejne auto, jakie zobaczysz, będzie niebieskie, dostaniesz tę pracę, o której tak marzysz, ale jak nie, to już na zawsze będziesz nieszczęśliwa.

Wszyscy, których kochasz, umrą.

W tych dżinsach wyglądasz jak skrzat, i to nie jest komplement.

Czasami głos ma rację – bywa, że ubieram się jak skrzat i wcale nie wyglądam w takiej stylizacji korzystnie, ale co z tego? Może właśnie chcę wyglądać jak krasnal. Może to będzie kolejny trend, a ja choć raz w życiu, by nadążyć za modą, nie będę musiała kupować nowych ciuchów. Moda to dziwna rzecz – w tej grze nie ma zasad (i to chyba jest cytat z reklamy Armaniego).

Kiedy w nocy kładę głowę na poduszce, głos rozbrzmiewa coraz natarczywiej. Nie daje mi spać do rana, szepcze mi do ucha rzeczy, których najbardziej się boję, a jednocześnie przypomina mi, że mam za mało snu i jeśli nie zasnę teraz lub za godzinę, to do budzika zostanie naprawdę niewiele czasu. O poranku, kiedy wstaję wykończona, głos gdera, że nie trzeba było rozmyślać przez całą noc i teraz powinnam wziąć wolne w pracy, żeby się wyspać. Z nim nie da się wygrać.

Głos dobiega ze środka mojej głowy, ale to nie ja. To Mózg. Ja, Hayley, jestem zrównoważoną, spokojną i względnie dobrą osobą. Tak mi się przynajmniej wydaje. Mózg nie. Mózg jest roztrzepana, irytująca i właściwie nigdy nie ma racji. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że żyjemy w przyjaźni – to raczej współlokatorka, która mieszka w mojej głowie, nie płaci czynszu i korzysta z moich rzeczy bez pytania. I śpi w moim łóżku, a to, jeśli mam być szczera, współlokatorce raczej nie przystoi. Gdybym mogła, zrobiłabym sobie trepanację czaszki i pozbyła tej upierdliwej Mózgownicy. Trzymałabym ją w słoiku na biurku – w formalinie prezentowałaby się całkiem nieźle, a ja mogłabym wreszcie być szczęśliwa.

MÓZG: Nie możesz mnie trzymać w słoiku na biurku. Umarłabyś, a wiem, że tego nie chcesz, bo za każdym razem, gdy mówię ci, że umrzemy, to ty idziesz w zaparte, że wcale nie, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. A to bardzo dziwne, bo przed chwilą sama przyznałaś, że kiedyś w końcu umrzesz.

Problem w tym, że Mózg jest ze mną przez cały czas – choć zwykle wszystko psuje. Zawsze mnie gnoi, dopatruje się negatywnych stron w każdej sytuacji i robi psoty, przez które wychodzę przy ludziach na idiotkę. Przez Mózg musiałam już zmienić lekarza, dentystę i fryzjerkę – narobiłam sobie u nich takiego wstydu, że za nic tam nie wrócę. Może ktoś z was też ma taki Mózg, więc będziecie wiedzieć, o czym mówię. A jeśli nie, to ta książka z pewnością otworzy wam oczy. Witam w świecie tych, co myślą za dużo.

W tej książce opisuję swoją podróż w towarzystwie mojej stresującej, gadatliwej Mózgownicy – to opowieść o tym, jak uczyłyśmy się pokojowej koegzystencji. Mam nadzieję, że czytając, dostrzeżesz pewne podobieństwa między naszymi Mózgami i może w końcu poczujesz, że wszystko jest z tobą w porządku. Może któregoś dnia ludzie i Mózgi zjednoczą siły, by uczynić świat lepszym miejscem dla wszystkich.

MÓZG: Oesuuu, jakie to pompatyczne. Beznadzieja. Weź wykreśl moje imię z tytułu, nie chcę, żeby kojarzono mnie z taką szmirą. Ty się lepiej zastanów, czy w ogóle powinnaś pisać tę książkę.

Za późno, już zaczęłam...

Ja kontra natrętne myśli

Zawsze lubiłam przyglądać się małym dramom. Gdybym miała wybrać sobie rozrywkę na wieczór, to scenariusz wyglądałby mniej więcej tak...

AKT I

Sprzeczka jakiejś pary w restauracji, kiedy wiadomo, że gość srogo dał dupy, a dziewczyna właśnie go rozgryzła.

AKT II

Wymiana zdań w miejscowym pubie, kiedy klient musi mieć rację, ale personel nie dostaje aż tyle kasy, żeby potulnie znosić czyjeś utyskiwanie, więc nie daje za wygraną.

AKT III

Walka na pięści w autobusie – w rolach głównych nastolatek, który za głośno słucha muzyki na telefonie, i kobieta, która sądzi, że komunikacja miejska powinna być miejscem cichej medytacji.

Ale dramy w moim własnym życiu? Dziękuję, postoję. To nie dla mnie.

Trzeba też przyznać, że gram główną rolę we własnym przedstawieniu – jako nastolatka chodziłam po domu i mizdrzyłam się do zmyślonych kamer, bo udawałam, że jestem bohaterką reality show Na chacie z Hayley. Niczym rasowa blogerka relacjonowałam swój żałośnie prosty i przeciętny proces malowania się, a kiedy gotowałam obiad, można by przypuszczać, że robiłam to dla tłumu oglądających mnie fanów. Chwilami zaczynałam nawet sądzić, że mój show może oglądać chłopak, w którym się akurat kochałam, więc naczynia do zmywarki pakowałam w niebywale uwodzicielski sposób. Czyżbym właśnie zrobiła seksowny przysiad, wkładając tabletkę do szufladki? To dla ciebie, Nathan.

To, że gram główną rolę w swoim programie, zrozumiałam dzięki czemuś, co roboczo nazwałam Narratorem. Każdego dnia, od rana do wieczora, słyszałam głos, który nie należał do mnie, a mimo to prowadził nieustanną narrację na temat mojego życia. Żyłam we własnej migawce filmowej, ale wcale nie czułam się jak gwiazda. Po raz pierwszy przydarzyło mi się to, kiedy miałam sześć lat. Oglądałam wtedy sporo wyjątkowo rzewnych filmów Disneya, w których małym zwierzątkom umierali rodzice. Dlaczego komuś przyszło do głowy, że to będzie dobry pomysł na film? Czy w ten sposób rodzice mieli wyrabiać w dzieciach świadomość śmierci? Ja bym powiedziała, że to raczej gwarancja traumy na całe życie. Nadal nie otrząsnęłam się po śmierci mamy jelonka Bambiego (przepraszam za spojler, jeśli ktoś nie oglądał).

Któregoś wieczoru, gdy już zasypiałam, nagle usłyszałam Narratora – głos odezwał się wyraźnym szeptem tuż nad moim uchem: Wyobraź sobie, że to twoi rodzice umarli. Skąd się wziął ten głos? Wtedy nie miałam pojęcia. Nie należał do mnie ani do moich rodziców. Nie był to też głos żadnej z postaci Disneya. Nigdy wcześniej nie miałam takich myśli. Aż do tamtej chwili nie zastanawiałam się nad śmiercią własnych rodziców. Po długim czasie zasnęłam spłakana, wciąż nie umiejąc sobie wyobrazić świata, w którym by ich zabrakło.

Gdy podrosłam, Narrator już na dobre zadomowił się w moim życiu. Towarzyszył mi od pobudki aż do zaśnięcia – słyszałam, jak opisuje każdą chwilę mojego dnia, zadaje mi pytania i podsuwa coraz to nowsze, często przerażające tematy do przemyśleń.

W okolicy piętnastych urodzin dostałam pierwszą pracę, jako kelnerka. Kiedy byłam w pracy, zajęta rutynowymi, przyziemnymi obowiązkami, Narrator przez większość czasu uprzejmie milczał. Któregoś dnia, a była to najzwyklejsza w świecie sobota, niosłam do stolika tacę ze szklankami, gdy nagle w swojej głowie usłyszałam znajomy głos: Wyobraź sobie, co by było, gdybyś się teraz potknęła i wylądowała twarzą w kawałkach potłuczonego szkła. Po raz pierwszy ogarnęło mnie przekonanie, że głos opisuje coś, co naprawdę się wydarzy. Że to swego rodzaju przeczucie. W końcu w filmie narrator przygotowuje widzów na to, co zaraz nastąpi, wyjaśnia, jak do tego doszło, i przekazuje najważniejsze informacje o głównym bohaterze. Być może mój Narrator też przekazuje informacje, o których ja sama jeszcze nie mam pojęcia! Szybko odłożyłam tacę i zajęłam się czym innym: czyszczeniem sztućców. Narrator znów się uruchomił: Polerowanie noży do steków, hę? Ostre to. Pewnie by bolało, gdybyś przypadkiem dźgnęła się takim w brzuch. Tamtego dnia nie tknęłam noży do steków, szklanki nie dotarły na stolik, a ja... No cóż, tu bez zaskoczenia – wyleciałam z pracy.

Kiedy miałam siedemnaście lat i nadszedł czas, bym nauczyła się prowadzić samochód, tata zaproponował, że chętnie ze mną pojeździ autem, które niedawno sama sobie kupiłam. Wcześniej uczył już mojego brata, który zdał – może nie za pierwszym, ale za drugim podejściem – więc wiedziałam, że jestem w dobrych rękach. Siedział koło mnie i krok po kroku instruował, jak mam pokonywać kolejne zakręty i kiedy nadepnąć na hamulec. Nabrałam pewności siebie. Czułam się za kierownicą tak dobrze, że już trzy miesiące później zdałam egzamin na prawo jazdy. W końcu mogłam sama siąść za kierownicą i legalnie jeździć po całej wyspie Wight.

Z głośników huczała muzyka, kiedy mknęłam swoimi ulubionymi dróżkami. Po jednej stronie aż po horyzont ciągnęły się piękne zielone pola, a po drugiej roztaczał bezmiar błękitnego oceanu. A między mną a oceanem? Krawędź wysokiego urwiska. Nic strasznego. Drobnostka.

Skręć kierownicą i zjedź z urwiska.

Co takiego? Rany boskie! Że co? Ściszam muzykę, żeby lepiej słyszeć. Jak daleko mam do krawędzi urwiska? Muszę się zatrzymać. Stanowię dla siebie zagrożenie. Powinnam po kogoś zadzwonić, żeby zabrał mnie do domu. Zjeżdżam na zakurzony parking parę metrów dalej i łapię za telefon. Dzwonić do rodziców? Tylko co ja im powiem? Sytuacja jak z Paragrafu 22 – boję się, że jeśli znów uruchomię silnik, to zjadę z urwiska, ale z drugiej strony, jeśli powiem rodzicom, że Narrator kazał mi zjechać z drogi, to zabiorą mi prawo jazdy i każą sprzedać samochód. To będzie oznaczało koniec wolności i konieczność przeproszenia się z komunikacją miejską, która na wyspie Wight jest w najlepszym wypadku szczątkowa. Odkładam więc telefon z powrotem do schowka, włączam muzykę, patrzę w lusterko, a potem kierunkowskaz i jedziemy! Nie oddam swojej niezależności, nie ma takiej opcji! Przez całą drogę do domu wrzeszczę wniebogłosy, usiłując śpiewać Unwritten razem z Natashą Bedingfield. Jeśli nawet Narrator wciąż mówi, ja nie słucham!

Kilka tygodni później jadę autostradą do Brighton. Mam tam zacząć studia. Jest kapitalnie. Droga ma trzy pasy ruchu w jedną stronę, a ja od razu wiem, że ten najszybszy jest dla mnie. Aż mnie nosi, żeby w końcu pojechać szybciej niż dozwolone na wyspie pięćdziesiąt mil na godzinę. Słucham muzyki z odtwarzacza CD (skutecznie blokuje Narratora), a kiedy wybrzmiewa ostatnia piosenka, nawet tego nie zauważam. Przepełnia mnie radość z jazdy i poczucie swobody.

DAWAJ PO HAMULCACH.

Nie wiedzieć skąd pojawia się Narrator – chyba tylko czekał na tę okazję.

SKRĘĆ GWAŁTOWNIE NA ŚRODKOWY PAS! DACHOWANIE!

ZACIĄGNIJ RĘCZNY.

Kierownica chwieje się na boki, kiedy nerwowo zaciskam na niej palce. Ostrożnie zjeżdżam na pas ruchu do wolnej jazdy. Narrator szepcze mi nad ramieniem: Otwórz drzwi. Wyturlaj się z auta.

Drżącymi palcami szukam przycisków na odtwarzaczu CD. Muszę zagłuszyć ten głos. Narrator jest strasznie upierdliwy – nie chce, żeby było mi dobrze. Pragnie emocji, ryzyka, a może nawet śmierci. Kiedy to do mnie dociera, zapominam o muzyce i całą uwagę skupiam na drodze. Staram się ignorować natarczywy głos. Jako że resztę drogi pokonuję z prędkością dziesięciu mil na godzinę, przyjeżdżam do akademika spóźniona o godzinę i z wdzięczności o mało nie padam na kolana, by ucałować ziemię. Cieszę się, że dojechałam w jednym kawałku.

Na studiach Narrator staje się moim nieodłącznym towarzyszem. Wkrótce zaczynam się czuć jak bohaterka serii filmów Oszukać przeznaczenie, w której grupa młodzieży cudem unika śmierci, ale potem jeden po drugim giną w dziwnych wypadkach. To ostatnia rzecz, jakiej człowiekowi potrzeba na samym początku pierwszego roku.

Każdego dnia Narrator podpuszcza mnie, żebym wyskoczyła przez okno, rzuciła się z balkonu albo weszła pod pociąg. A ja każdego dnia skutecznie mu się opieram. Podpowiada mi też różne inne głupoty – żebym wyrzuciła telefon przez okno, polizała ptasią kupę widoczną na drzwiach samochodu albo napluła komuś do drinka. Pewnego razu poszłam na indywidualne konsultacje z jedną z wykładowczyń – miałam przedyskutować złożoną niedawno pracę pisemną o tym, jak internet wypiera telewizję. Wykładowczyni miała do mnie mnóstwo pytań. A tu nagle w mojej głowie znów pojawia się Narrator: Pocałuj ją.

Tego jeszcze nie grali. Skąd on to bierze? Czyżbym była zakochana w mojej pani profesor? Czy żywię wobec niej niestosowne uczucia? Czy to początek największego skandalu erotycznego na mojej uczelni? I czyżbym to ja miała w nim odegrać główną rolę? Nagle wyobrażam sobie nas obie w sukniach ślubnych i zastanawiam się, czy przez to wykładowczyni straci posadę. Czy będzie mi miała za złe, jeśli każą jej wybierać między miłością a karierą? To się źle skończy.

Wykładowczyni przez cały czas mówi coś o mojej pracy pisemnej: „Widzisz, zaciekawiło mnie twoje porównanie...”.

I znów przerywa jej Narrator: No już, pocałuj ją w usta.

Nie, przestań! Nie zrobię tego.

To uderz ją w czoło.

Żarty sobie stroisz? Nie mam zamiaru uderzać jej w czoło. Wyobrażasz sobie, jak by zareagowała? Wyrzuciliby mnie z uczelni. Z dwojga złego już wolałabym ją pocałować.

Wykładowczyni nagle milknie.

Ona słyszy nasze myśli.

Co takiego? Przecież to niemożliwe!

Pani profesor patrzy na mnie pozbawionym wyrazu wzrokiem: „No, co o tym sądzisz?”.

Tym razem Narrator podpowiada mi, żebym krzyknęła: „Pizda!”, i wyszła z sali. W tej chwili wydaje mi się to jedyną rozsądną opcją. Wymawiam się bólem głowy i przepraszam, że nie słuchałam. Kobieta jest wyraźnie zniecierpliwiona – czyżby na naszym związku pojawiła się pierwsza rysa? Wykładowczyni oznajmia, że na dzisiaj wystarczy, i wzywa kolejnego studenta.

Z trudem kończę studia i ruszam w dorosłe życie. Narrator nie odstępuje mnie na krok.

Jedna z moich koleżanek urodziła pierwsze dziecko. Gdy trzymam w ramionach małego, nowo narodzonego aniołeczka z noskiem jak guzik, słyszę znajomy głos: Upuść go.

Zamieram przerażona.

Upuść go i kopnij.

Bez ostrzeżenia wciskam niemowlę z powrotem w ramiona koleżanki. Nie można mi zaufać.

Nie robię tego, co każe mi Narrator, ale słucham tego, co mówi – słucham uważnie, bo nie mogę ryzykować. Może rzeczywiście byłoby mnie stać na to, by pocałować wykładowczynię, upuścić dziecko albo zjechać samochodem ze stromego urwiska. Dlatego każdego dnia bacznie wsłuchuję się w podszepty Narratora.

Wiele lat i mnóstwo koszmarnych przeżyć później w końcu postanawiam opowiedzieć komuś o moim Narratorze. Gdy tylko przychodzi mi to do głowy, zaczynam się dziwić, że wcześniej o tym nie pomyślałam. I po trosze jestem wręcz zaskoczona, że sam Narrator mi tego nie zasugerował. W końcu nie ma lepszego autosabotażu niż wyjawienie komuś najgłębiej skrywanej mrocznej tajemnicy. Chociaż z drugiej strony Narrator mógł pomyśleć, że jeśli komuś o nim opowiem, to zostanę zamknięta w zakładzie i odurzona lekami na uspokojenie, a jego żywot w mojej głowie powoli dobiegnie końca.

Idę sobie z przyjaciółką wzdłuż nabrzeża i nagle odwracam się, żeby jej wszystko opowiedzieć. Wylewam z siebie istny potok słów, a gdy tak wyrzyguję przed nią swoje sekrety, ona bacznie mi się przygląda i po chwili milczenia odpowiada: „Wiesz, od początku tego spaceru chyba z osiem razy zwalczyłam w sobie pokusę, żeby nie zepchnąć cię z nabrzeża”. Rany boskie, co za potwór, chciała mnie zabić. A nie, moment... Czy ona...? Czy my...? Czy zaprzyjaźniłyśmy się właśnie dlatego, że obie jesteśmy potencjalnymi psychopatkami? Otwieramy Google i po chwili odkrywamy, że na świecie jest mnóstwo ludzi, którzy tak jak my żyją z Narratorem w głowie. Tyle że to się fachowo nazywa „natrętne myśli”, a po francusku l’appel du vide – brzmi zagadkowo i seksownie.

Okazuje się, że natrętne myśli to coś normalnego. I to wcale nie oznacza, że człowiek chce zabić siebie albo kogoś innego. Bo to tylko myśli. Natrętne myśli mogą być różnego rodzaju – to trochę jak rosyjska ruletka, nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Może cię dręczyć przekonanie, że jesteś niewystarczająco dobry, wartościowy, seksowny czy zabawny... Narrator opowiada takie rzeczy jak: Zapomnij, nie dostaniesz tej podwyżki; Kiepski z ciebie malarz, nie możesz nazywać się artystą; Jesteś bezwartościowy i nikt cię nie lubi. Ot, takie tam pieszczotliwe kawałki.

Można doświadczać natrętnych myśli w obszarze czynności seksualnych. Narrator czasami podpowiada rzeczy, które wydają się nieprzyzwoite i niewłaściwe, na przykład wtedy, gdy każe nam pocałować wykładowczynię albo wyobrażać sobie, jak różne pary uprawiają seks. To bywa krępujące i niepokojące, szczególnie jeśli mowa o ludziach, o których w ogóle nie myślimy w tych kategoriach – na przykład kiedy głos w naszej głowie podpowiada, żebyśmy wyobrazili sobie seks w wykonaniu pary staruszków, którzy lubią siadywać na ławeczce przed naszym domem. Nie żebym im żałowała, oczywiście. Cieszę się, że jeszcze im się chce i mają kondycję. Wolałabym jednak nie wyobrażać sobie tego ze szczegółami. Trudno spojrzeć ludziom w oczy, kiedy chwilę wcześniej natrętne myśli podsuwały ci ich obraz w pozycji 69.

Dowiedziałam się, że takie myśli nie pojawiają się po to, by zrobić nam krzywdę. Przeciwnie, nasz mózg chce nas ochronić, każąc nam wyobrażać sobie najgorsze, co może się zdarzyć. W rzeczywistości te wizje są najpewniej przeciwieństwem tego, czego naprawdę chcemy. Wiedza ta pozwoliła mi odetchnąć z ulgą – szczególnie po tym, co w mojej wyobraźni Betty i Norman wyprawiali za zamkniętymi drzwiami.

Gdy zaczęłam zgłębiać ten temat, uznałam, że czas postawić się Narratorowi, którego nazywam już teraz po imieniu – to Mózg. Jest częścią mnie, ale to nie cała ja. Czasami jesteśmy tacy sami, a czasami nie. Czasami to Mózg ma rację, ale sądzę, że częściej się jednak myli.

Teraz znamy już uczestników tej potyczki: to ja kontra Mózg.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki