Tytuł oryginału: Traitor’s Kiss

Redakcja: Piotr Jankowski

Korekta: Elżbieta Śmigielska, Anita Rejch

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce:

Zdjęcie dziewczyny: copyright © faestock/shutterstock.com

Grafika w tle: copyright © Slava Geri/shutterstock.com

Płatki róż: copyright © Kamil Hajek/shutterstock.com

Copyright © 2017 by Erin Beaty

Published by arrangement with Imprint, A part of Macmillan Children’s Publishing Group, a division of Macmillan Publishing Group, LLC. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-624-6

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

konwersja.virtualo.pl

Dla Michaela, na zawsze.

I dla Niego: Fiat voluntas tua in omnibus.

1

Wuj William wrócił ponad godzinę temu i jeszcze nie wezwał jej do siebie.

Sage siedziała przy swoim biurku w szkolnej sali, usilnie próbując się nie wiercić. Jonathan zawsze wiercił się podczas lekcji, czy to z nudów, czy niezadowolenia, że jego nauczycielką jest dziewczyna zaledwie kilka lat starsza. Nie przejmowała się tym za bardzo, nie zamierzała jednak dawać mu powodów, by z niej szydził. W tym momencie siedział pochylony nad mapą Demory, uzupełniając na niej brakujące elementy. Potrafił zdobyć się na wysiłek tylko wtedy, gdy jego rodzeństwo dostawało podobne zadanie i mógł się z nimi porównać. Sage odkryła ten fakt dość szybko i wykorzystywała w walce z jego wzgardliwą postawą.

Zacisnęła pięść, żeby powstrzymać się od bębnienia palcami. Jej wzrok powędrował w stronę okna. Na dziedzińcu kręcili się służący i pracownicy zatrudnieni do prac w polu, niektórzy trzepali chodniki, inni znosili zapasy siana na zimę. Odgłosy towarzyszące pracy łączyły się z dochodzącym z drogi nieustannym skrzypieniem wozów wyładowanych zbożem, tworząc rytm, który zwykle działał na nią kojąco – ale nie dzisiaj. Tego ranka lord Broadmoor wyruszył w kierunku Garland Hill; w jakiej sprawie, tego nie wiedziała. Wrócił wczesnym popołudniem, wjechał przez główną bramę, rzucił wodze stajennemu i zerknął w stronę okna szkolnej sali.

Wtedy zrozumiała, że wyprawa dotyczyła jej losów.

Sądząc po tym, jak długo go nie było, spędził w mieście zaledwie godzinę, co w pewnym sensie jej pochlebiało. Widać ktoś od razu zgodził się przyjąć ją na naukę – może zielarz, producent świec czy tkacz. Była gotowa nawet zamiatać podłogi u kowala. W dodatku wiedziała, że będzie mogła zatrzymać zarobione pieniądze. Większość pracujących dziewcząt musiała wspierać sierociniec bądź rodzinę, ale Broadmoorowie nie potrzebowali pieniędzy; poza tym Sage zapewne nawet z nadwyżką odpłacała im za utrzymanie pracą guwernantki.

Zerknęła na Aster, która pracowała przy szerokim dębowym stole nad własną mapą. Mrużąc oczy w skupieniu, pięciolatka niezgrabnie chwyciła w pulchne palce żółtą kredkę, by pokolorować Crescerę – spichlerz Demory, krainę, w której Sage mieszkała przez całe swoje życie. Po chwili Aster zmieniła kredkę na zieloną, a Sage próbowała tymczasem policzyć, ile powinna zaoszczędzić, zanim zdecyduje się odejść z Broadmoor. Tylko dokąd pójdzie?

Jej spojrzenie powędrowało w stronę mapy wiszącej na ścianie. Uśmiechnęła się. Góry sięgające chmur. Bezkresne oceany. Miasta brzęczące życiem niczym ule.

Dokądkolwiek.

Wuj William pragnął pozbyć się jej tak samo mocno, jak ona pragnęła odejść.

Tylko dlaczego jej nie wzywa?

Miała dosyć czekania. Pochyliła się nad biurkiem i zaczęła przeglądać piętrzące się na nim papiery. Co za marnotrawstwo zużywać papier w takiej ilości. Ale zarazem symbol statusu, wydatek, na który wuj William mógł spokojnie sobie pozwolić. Sage nadal wzdrygała się przed wyrzuceniem choćby kawałka, mimo że mieszkała w tym domu już od czterech lat. Z góry książek wyciągnęła nudny tom o tematyce historycznej, do którego nie zaglądała od ponad tygodnia. Wsunęła księgę pod pachę i podniosła się.

– Wrócę za kilka minut.

Troje dzieci na chwilę podniosło wzrok, po czym bez słowa wróciło do pracy, ale ciemnoniebieskie oczy Aster śledziły każdy jej krok. Sage próbowała zignorować poczucie winy, które ściskało jej żołądek niczym supeł. Rozpoczęcie terminowania oznaczało, że będzie musiała się rozstać z ulubioną kuzynką, jednakże Aster nie potrzebowała jej opieki. Ciotka Braelaura kochała ją jak własną córkę.

Sage pospiesznie wyszła z sali i zamknęła za sobą drzwi. W bibliotece przystanęła, żeby przygładzić kosmyki, które wymknęły się z upiętego nad karkiem warkocza. Miała nadzieję, że będą posłuszne przynajmniej przez kolejny kwadrans. Potem wyprostowała plecy i wzięła głęboki wdech. Zapukała do drzwi – z powodu podekscytowania znacznie energiczniej, niż zamierzała. Ostry dźwięk sprawił, że aż się skuliła.

– Proszę.

Pchnęła ciężkie drzwi, zrobiła dwa kroki i dygnęła.

– Wybacz, wuju, że przeszkadzam, ale chciałam to zwrócić. – Uniosła wyżej książkę, która nagle wydała się niedostatecznym argumentem. – I pożyczyć kolejne dzieło, żeby mogło, em, służyć nam w czasie lekcji.

Wuj William podniósł wzrok znad pergaminów rozsypanych na biurku. Z oparcia krzesła zwisał zaczepiony na skórzanej pętli błyszczący miecz. Zabawne. Wuj nosił go, jakby uważał się za obrońcę królestwa. Tak naprawdę miecz oznaczał, że wuj odbył dwumiesięczną podróż do Tennegolu, stolicy, i złożył hołd lenny na królewskim dworze. Sage przypuszczała, że największe zagrożenie, z jakim kiedykolwiek miał do czynienia, to agresywny żebrak. Natomiast jego rosnący obwód w talii bez wątpienia zagrażał paskowi. Zacisnęła zęby i czekała w przykurczonej pozycji, aż wreszcie raczy ją zauważyć. Lubił zwlekać w takich sytuacjach – tak jakby chciał przypominać Sage, kto decyduje o jej losie.

– Wejdź – powiedział w końcu. Jego głos chyba zdradzał zadowolenie.

Włosy wciąż miał potargane od wiatru po jeździe konnej, nie zdążył też zdjąć zakurzonej kurtki, co świadczyło o tym, że działał w pośpiechu.

Sage wyprostowała się. Próbowała nie zdradzić spojrzeniem zniecierpliwienia.

Odłożył pióro i przywołał ją ruchem ręki.

– Podejdź bliżej, proszę.

Niemal biegiem rzuciła się w stronę biurka. Przystanęła. Wuj złożył jeden z dokumentów. Zdążyła dostrzec, że są to prywatne listy, co wydało jej się dziwne. Czyżby aż tak się cieszył z jej odejścia, że pragnął powiadomić znajomych? Tylko dlaczego nie ją najpierw?

– Tak, wuju?

– Ostatniej wiosny skończyłaś szesnaście lat. Czas zadecydować o twojej przyszłości.

Sage zacisnęła dłonie na książce i ograniczyła odpowiedź do entuzjastycznego skinienia głową.

Wuj pogładził czerniony wąs i odchrząknął.

– Dlatego umówiłem cię na spotkanie z Darnessą Rodelle…

– Co takiego? – Zawód swatki był jedynym, którego nie brała pod uwagę, jedynym, który budził w niej zdecydowany opór. – Ale ja nie chcę zostać…

Urwała. Nagle zdała sobie sprawę, co tak naprawdę wuj miał na myśli. Książka wysunęła się z jej dłoni i wylądowała na podłodze.

– To mnie mają wyswatać?

Wuj William przytaknął, wyraźnie zadowolony.

– Tak. Pani Rodelle zajmuje się wprawdzie przygotowaniami do Concordium, które odbędzie się latem, ale wytłumaczyłem jej, że zdajemy sobie sprawę, że może potrwać kilka lat, zanim znajdzie kogoś chętnego, by się z tobą ożenić.

Pomimo zaskoczenia i oszołomienia Sage odczuła obraźliwe słowa jak fizyczny cios, który odebrał jej powietrze.

Wuj machnął nad listami poplamioną atramentem dłonią.

– Właśnie piszę do młodzieńców ze znajomych mi rodów z zaproszeniem w odwiedziny. Przy odrobinie szczęścia może spodobasz się któremuś na tyle, by zechciał porozumieć się z panią Rodelle. Decyzja należy do niej, ale nie zaszkodzi pomóc.

Sage brakowało słów. Pani Rodelle, najważniejsza swatka w regionie, przyjmowała wyłącznie kandydatów mogących pochwalić się szlachetnym pochodzeniem lub bogactwem, ewentualnie pod jakimś względem wyjątkowych. Sage nie zaliczała się do żadnej z tych kategorii.

– Ale dlaczego miałaby mnie przyjąć?

– Ponieważ znajdujesz się pod moją opieką. – Wuj William z uśmiechem splótł dłonie na stole. – Więc jednak z twojej sytuacji wyniknie coś dobrego.

Na Ducha w niebiosach, on oczekiwał wdzięczności! Spodziewał się, że będzie mu wdzięczna za możliwość poślubienia nieznanego właściwie mężczyzny. I za to, że jej rodzice, którzy dobrali się sami, nie żyją i nie mogą zaprotestować.

– Pani Rodelle ma tak rozległe kontakty, że z pewnością znajdzie kogoś pozbawionego uprzedzeń co do… twojego wcześniejszego wychowania.

Sage gwałtownie poderwała głowę. Co niby było nie tak z jej wcześniejszym życiem? Bez wątpienia było szczęśliwsze.

– To spory zaszczyt – ciągnął wuj – szczególnie biorąc pod uwagę, jaka jest ostatnio zajęta; przekonałem ją jednak, że twój talent guwernantki wznosi cię ponad skromne pochodzenie.

Pochodzenie. Powiedział to tak, jakby było wstydem urodzić się wśród niższych warstw. Jakby sam nie ożenił się z kobietą z pospólstwa. Jakby było skazą mieć rodziców, którzy sami się dobrali.

Jakby sam nie ośmieszył publicznie złożonej przez siebie przysięgi małżeńskiej.

Uśmiechnęła się szyderczo.

– Tak, to będzie prawdziwy zaszczyt mieć męża równie wiernego co ty.

Zesztywniał. Protekcjonalna mina ustąpiła czemuś znacznie gorszemu. Sage ucieszyła się – ten widok dawał jej siłę do walki. Głos wuja drżał od tłumionej z trudem wściekłości.

– Jak śmiesz…

– A może wierności oczekuje się jedynie od żony szlachetnie urodzonego człowieka? – zapytała.

Och, jak jej się podobała ta jego wściekłość. Karmiła się nią jak płomienie wiatrem.

– Nie zamierzam wysłuchiwać pouczeń z ust dziecka…

– Nie, ty wolisz pouczać innych, dając im dobry przykład. – Wymierzyła palcem w leżące na biurku listy. – Jestem pewna, że twoi znajomi wiedzą, skąd czerpać naukę.

Zerwał się z krzesła, rycząc:

– Nie zapominaj, gdzie twoje miejsce, Sage Fowler!

– Znam swoje miejsce! – krzyknęła w odpowiedzi. – W tym domu nie da się o tym zapomnieć! – Napędzały ją emocje powstrzymywane przez wiele miesięcy. Rozsnuwał przed nią kuszącą wizję, że pozwoli jej odejść, pozwoli jej wyzwolić się spod jego opieki, tylko po to, żeby skazać ją na aranżowane małżeństwo. Zacisnęła pięści i pochyliła się nad biurkiem. Nigdy jej nie uderzył, ani razu, chociaż wiele razy go prowokowała, ale też nigdy nie posunęła się tak daleko jak teraz.

W końcu wuj William przemówił, cedząc słowa przez zaciśnięte zęby.

– Obrażasz mnie, dziewczyno. Zaniedbujesz swoje obowiązki. Jesteś mi coś winna. Twoi rodzice by się za ciebie wstydzili.

Raczej w to wątpiła. Zbyt wiele przeszli, by móc żyć według własnych wyborów. Wcisnęła paznokcie we wnętrze dłoni.

– Nie. Pój. Dę.

Odpowiedział na jej gorączkę lodowatym głosem.

– Owszem, pójdziesz. I zrobisz dobre wrażenie. – Znów przybrał ten wyniosły, protekcjonalny wyraz twarzy, którego tak nienawidziła, i wziął pióro do ręki.

Tylko zbielałe knykcie zdradzały wzburzenie. Machnął niedbale dłonią.

– Możesz odejść. Twoja ciotka dopilnuje przygotowań.

Zawsze tak robił. Zawsze ją lekceważył. Chciała, żeby przestał ją ignorować, miała ochotę wskoczyć na biurko, stłuc go zaciśniętymi pięściami, jak worek z piaskiem wiszący w stodole. Ale takiego zachowania jej ojciec z pewnością by nie zaakceptował.

Sage odwróciła się i wyszła, nie dygając na pożegnanie. Ledwo znalazła się w korytarzu, zaczęła biec, przepychając się pośród ludzi dźwigających skrzynie i kosze, nie zastanawiając się, kim są i skąd nagle wzięli się we dworze.

Jej umysł zajmowało tylko jedno pytanie: jak daleko zdoła uciec, zanim zajdzie słońce.

2

Sage zatrzasnęła drzwi do swojej sypialni z satysfakcjonującym bum i podeszła do wysokiej szafy w kącie. Otworzyła ją i zaczęła grzebać w poszukiwaniu ukrytej z tyłu torby. Palce wyczuły w ciemności szorstkie płótno, rozpoznając je natychmiast, chociaż nie używała tej torby od lat. Wyciągnęła ją i uważnie obejrzała. Paski wciąż były mocne, żadna mysz nie wygryzła dziur w tkaninie.

Torba zachowała jego zapach. Maść na skaleczenia i otarcia, z łoju i dziegciu sosnowego, którą robił ojciec. Smarował nią i Sage, i ptaki, które trenował. Zacisnęła powieki. Ojciec by to powstrzymał. Nie, nigdy by nie pozwolił, żeby coś takiego w ogóle się zaczęło. Ale ojciec nie żył.

Ojciec nie żył, a jego śmierć zamknęła ją w pułapce losu, przed jakim obiecał zawsze ją chronić.

Nagle otworzyły się drzwi. Przestraszyła się, ale to była tylko ciotka Braelaura, jak zwykle przyszła załagodzić sytuację. Cóż, tym razem jej się nie uda. Sage zaczęła wpychać do torby ubrania, zaczynając od spodni, które nosiła podczas wędrówek po lesie.

– Odchodzę – warknęła przez ramię.

– Tak myślałam – odparła ciotka. – Powiedziałam Williamowi, że źle to przyjmiesz.

Sage obróciła się na pięcie.

– Wiedziałaś? Dlaczego nic nie mówiłaś?

Wokół oczu Braelaury pokazały się lekkie zmarszczki z rozbawienia.

– Szczerze? Nie przypuszczałam, że odniesie sukces. Nie chciałam cię denerwować z powodu czegoś, co i tak nie miało większych szans na realizację.

Nawet ciotka nie widziała w niej materiału na żonę. Sage nie chciała wychodzić za mąż, ale i tak poczuła się urażona. Wróciła do pakowania.

– Dokąd pójdziesz?

– Bez znaczenia.

– Myślisz, że tym razem pójdzie lepiej niż poprzednio?

Oczywiście musiała o tym przypomnieć. Sage wściekłym ruchem wepchnęła do torby zapasową parę skarpetek. Noce robiły się chłodne, z pewnością się przydadzą.

– To się zdarzyło lata temu. Teraz potrafię o siebie zadbać.

– Nie wątpię. – Tak spokojnie. Tak rozsądnie. – A skąd zamierzasz brać jedzenie?

W odpowiedzi Sage wzięła procę leżącą na stosie książek, zwinęła ją dramatycznym ruchem i wcisnęła do kieszeni spódnicy. Przed wyjściem trzeba będzie się przebrać.

Braelaura uniosła brwi.

– Wiewiórki. Pycha. – Zawiesiła głos, po czym dodała: – Dostępne przez całą zimę.

– Znajdę pracę.

– A jeśli nie?

– To będę wędrować tak długo, aż wreszcie się uda.

Widocznie jej słowa zabrzmiały wystarczająco poważnie, bo ciotka zmieniła ton.

– Na podróżującą samotnie dziewczynę czyha wiele niebezpieczeństw.

Sage prychnęła, żeby pokryć narastającą niepewność. Niegdyś wędrowała z ojcem po kraju i dobrze wiedziała, jakich zagrożeń powinna się obawiać – ze strony ludzi i zwierząt.

– Przynajmniej nie będę musiała wychodzić za człowieka, którego nawet nie znam.

– Zabrzmiało to tak, jakbyś uważała, że swatki nie znają się na swojej profesji.

– Pani Rodelle bez wątpienia wybrała dla ciebie najlepszą partię – stwierdziła sarkastycznie Sage.

– Owszem, zgadza się – odparła Braelaura niewzruszenie.

Dziewczyna zrobiła wielkie oczy.

– Chyba nie mówisz poważnie. – Wszyscy wiedzieli, kim jest Aster. Jej imię – nazwa rośliny – świadczyło o pochodzeniu z nieprawego łoża. Oczywiście nie było w tym jej winy, Sage nie pojmowała jednak, jak Braelaura mogła wybaczyć mężowi.

– Małżeństwo nie jest łatwe ani proste – powiedziała Braelaura. – Nawet twoi rodzice zdążyli się o tym przekonać w tym krótkim czasie, który razem spędzili.

Możliwe, ale ich miłość z pewnością była prosta, małżeństwo też powinno takie być. Nie powinno wiązać się z wydziedziczeniem i odrzuceniem przez połowę mieszkańców wsi. Ale oni uważali, że warto było zapłacić taką cenę.

– Czego właściwie się boisz? – spytała Braelaura.

– Niczego się nie boję – odwarknęła Sage.

– Naprawdę uważasz, że William wydałby cię za człowieka, który źle by cię traktował?

Nie, nie uważała tak, ale nie miała ochoty odpowiadać na kolejne pytania. Znów pochyliła się nad torbą. Wuj William, kiedy tylko usłyszał o śmierci jej ojca, jechał po nią przez cały dzień i całą noc. A kiedy uciekła kilka miesięcy później, szukał jej przez wiele dni, aż wreszcie odnalazł na dnie wąwozu, tak zmęczoną i przemarzniętą, że nie miała siły stamtąd wyjść. Nie zganił jej ani jednym słowem, po prostu wziął ją na ręce i odwiózł do domu.

Głos w jej wnętrzu szeptał, że perspektywa swatów to zaszczyt, dar. Świadczyła o tym, że Sage stała się częścią rodziny, że nie jest tylko ubogą krewną, którą są zmuszeni utrzymywać. To najlepsze, co mógł jej ofiarować.

Byłoby znacznie prościej, gdyby mogła go nienawidzić.

Czując dłoń ciotki na ramieniu, zesztywniała.

– Pewnie musiał wyłożyć sporą sumkę, żeby ją przekonać – stwierdziła.

– Nie zaprzeczę. – Uśmiech Braelaury pojawił się również w głosie. – Ale pani Rodelle nie zgodziłaby się, gdyby nie dostrzegła w tobie pewnego potencjału. – Odgarnęła nieposłuszne kosmyki z twarzy Sage. – Myślisz, że nie jesteś gotowa? To nie takie trudne, jak ci się wydaje.

– Przesłuchanie czy bycie czyjąś żoną? – Sage nie zamierzała się uspokoić.

– To i to – odparła Braelaura. – W przesłuchaniu chodzi o to, by odpowiednio się zaprezentować. A co do małżeństwa…

– Ojciec wyjaśnił mi, skąd się biorą dzieci – przerwała jej Sage, rumieniąc się.

Braelaura ciągnęła, jakby te słowa w ogóle nie padły:

– Od kilku lat uczę cię prowadzenia gospodarstwa, jeśli jeszcze nie zauważyłaś. Świetnie poradziłaś sobie zeszłej wiosny, kiedy zachorowałam. William był bardzo zadowolony. – Opuściła dłoń niżej i pogładziła Sage po plecach. – Będziesz miała wygodny dom i dzieci. Czy to takie złe?

Sage poczuła, że zaczyna uginać się pod presją. Własny dom. Z dala od tego miejsca. Chociaż, szczerze mówiąc, nienawidziła nie tyle tego miejsca, co związanych z nim wspomnień.

– Pani Rodelle znajdzie ci męża, któremu potrzebna jest taka kobieta jak ty – dodała Braelaura. – Jest w swoim zawodzie najlepsza.

– Wuj William powiedział, że to może potrwać całe lata.

– Możliwe – przyznała ciotka. – Tym bardziej nie powinnaś ulegać emocjom.

Sage włożyła torbę do szafy. Czuła się pokonana.

Braelaura wspięła się na palce i pocałowała ją w policzek.

– Będę przy tobie przez cały czas, postaram się zastąpić ci matkę.

Ponieważ rzadko o niej wspominała, Sage chciała wykorzystać okazję i zadać kilka pytań, zanim zmienią temat, ale w tym momencie do komnaty wpadła dwunastoletnia Hannah. Jasne loki podskakiwały wokół jej twarzy. Sage rzuciła jej mordercze spojrzenie.

– Nigdy nie pukasz?

Hannah jednak ją zignorowała.

– Mamo, czy to prawda? Sage idzie na spotkanie ze swatką? Główną swatką?

Ciotka Braelaura otoczyła ramieniem talię Sage, jakby bała się, że ta ucieknie.

– Zgadza się.

Sage wciąż przewiercała kuzynkę wrogim spojrzeniem.

– Masz coś ważnego do powiedzenia?

Hannah machnęła ręką za siebie.

– Przyszła krawcowa.

Sage pokryła się zimnym potem. Tak szybko?

Hannah zwróciła na nią wielkie niebieskie oczy.

– Myślisz, że wybierze cię na Concordium?

– Cha! – Z korytarza dobiegł śmiech trzynastoletniego Jonathana. Chłopak niósł jakąś skrzynię. – Chciałbym to zobaczyć.

Sage zrobiło się niedobrze. Kiedy nastąpi przesłuchanie? Przerwała wujowi, zanim zdążył to powiedzieć. Braelaura poprowadziła ją do wyjścia.

Hannah wspięła się na palcach i powiedziała:

– Jest w sali szkolnej.

– Kiedy mam tam pójść? – zdołała wydusić Sage.

– Jutro, kochanie – odparła Braelaura. – Po południu.

– Jutro? Jak w takim razie niby zdążą uszyć mi suknię?

– Pani Tailor dopasuje dla ciebie coś gotowego. Przyjedzie ponownie jutro rano.

Sage pozwoliła poprowadzić się korytarzem. Stała nieruchomo, czekając, aż Braelaura rozluźni sznurówki przy jej gorsecie, tak żeby dało się z niego wyśliznąć. Nagle w komnacie pociemniało; przez chwilę Sage sądziła, że mdleje, ale to Hannah i Aster zaciągnęły zasłony w jednym z okien. Kiedy skończyły, Aster przysiadła na krześle w kącie, zapewne w nadziei, że nikt jej nie zauważy i będzie mogła zostać. Hannah pląsała dokoła, paplając, jak to nie może doczekać się na własne spotkanie ze swatką, i jak matka uważa, czy ojciec pozwoli jej na taką rozmowę, gdy skończy piętnaście lat, chociaż będzie można ją swatać dopiero rok później.

Dziewczyna wyobrażała sobie, że Sage ma szansę dostać się na Concordium. Sage nie miała tego rodzaju złudzeń. Główne zadanie najważniejszej swatki w regionie polegało na wybieraniu najlepszych kandydatek na zjazd, który odbywał się co pięć lat, ale Sage nie chciałaby tam pojechać, nawet gdyby była ładna czy wystarczająco bogata, żeby brano ją pod uwagę. Nie miała najmniejszej ochoty, by wieziono ją przez cały kraj do Tennegolu i praktycznie sprzedano niczym nagrodzoną w konkursie sztukę bydła. Ale Hannah snuła fantazje na ten temat, podobnie jak wszystkie dziewczęta w Demorze.

Braelaura ściągnęła suknię z ramion Sage, jedną z wielu sukien, których ta nie mogła ścierpieć. Jakie to dziwnie niesprawiedliwe, miała tyle rzeczy, których w ogóle nie chciała. Większość dziewczyn zabiłaby za spotkanie ze swatką.

Pani Tailor przerwała grzebanie w koszu stojącym na stole i wskazała na stołek, który przysunęła w stronę Sage.

– Wskakuj – zarządziła. – Nie mamy czasu do stracenia.

Braelaura pomogła jej wdrapać się na stołek i podtrzymała go, gdy się pod nią zachwiał. Sage czuła, że kręci jej się w głowie, ale nie miało to nic wspólnego z tym, że na chwilę straciła równowagę.

– Rozbierz się – rzuciła krawcowa przez ramię.

Sage skuliła się, zdjęła halkę przez głowę i podała ją ciotce. Zwykle przymiarki nie wymagały rozbierania się – krawcowa po prostu zdejmowała miarę za pomocą sznurka, na którym wiązała supełki. Sage splotła ramiona na piersi osłoniętej specjalną przepaską i zadrżała. Cieszyła się, że zasłony nie wpuszczają do środka zimnych podmuchów – a także cudzych spojrzeń.

Pani Tailor obróciła się i marszcząc brwi, zmierzyła spojrzeniem bieliznę Sage. Chłopięce lniane spodenki były jedyną częścią stroju, którą Braelaura pozwoliła Sage zachować, gdy zmuszono ją do noszenia sukien. Wersja dla chłopców była znacznie wygodniejsza od tej dla kobiet, a i tak nikt ich nie oglądał.

Krawcowa wydęła wargi i obejrzała Sage ze wszystkich stron.

– Jej najsłabszą stroną jest nadmierna szczupłość – mruknęła. – Trzeba ją wypełnić, szczególnie na górze.

Sage wywróciła oczami, wyobrażając sobie te wszystkie poduszki i przymarszczenia, których będzie wymagało zakamuflowanie jej płaskiej piersi. Braelaura już dawno temu zrezygnowała z doszywania koronek i kokardek do jej sukien. Kiedy nikt nie patrzył, zawsze spotykała je dramatyczna konfrontacja z nożyczkami.

Zimne palce szczypnęły jej talię.

– Dobre wcięcie, mocne biodra do rodzenia. Można to podkreślić.

Sage czuła się jak klacz, którą kupił jej wuj w zeszłym miesiącu. Mocne ścięgna oznaczają dobrą klacz rozpłodową, oznajmił handlarz, uderzając w koński bok. Będzie można ją zaźrebiać jeszcze przez kolejne dziesięć lat.

Krawcowa uniosła ramię Sage, żeby obrócić je do światła.

– Naturalnie jasna skóra, lecz strasznie dużo piegów.

Braelaura kiwnęła głową.

– Kucharka właśnie przyrządza mazidło z cytryny, które temu zaradzi.

– Nie żałujcie go. Dziecko, czy to są blizny?

Sage westchnęła. W większości były stare i niewielkie, widoczne tylko z bardzo bliska.

– Jej ojciec był człowiekiem lasu – przypomniała Braelaura. – Spędzała mnóstwo czasu na zewnątrz, zanim do nas trafiła.

Pani Tailor przeciągnęła kościstym palcem wzdłuż czerwonego zadrapania.

– Niektóre są świeże. Coś ty robiła? Łaziłaś po drzewach? – Sage wzruszyła ramionami. Kobieta opuściła jej ramię i dodała oschle: – Nie powinnam się skarżyć. Dzięki naprawom twojej garderoby przez te wszystkie lata przynajmniej miałam co do garnka włożyć.

– Zawsze do usług – odparowała Sage, już w nieco lepszym nastroju.

Gniew był znacznie przyjemniejszym uczuciem niż strach.

Krawcowa zignorowała jej uwagę i potarła w palcach końcówkę jej warkocza.

– Ani brązowe, ani blond – burknęła. – Nie mam pojęcia, jaki kolor by do nich pasował. – Spojrzała na ciotkę Sage. – Jak zamierzacie ją uczesać na spotkanie ze swatką?

– Jeszcze nie zdecydowałam – odparła Braelaura. – Kiedy zbierze się je z tyłu, zawsze się wymykają. Ale są podatne na skręt, mimo że takie cienkie.

– Hm. – Krawcowa złapała podbródek Sage i obróciła jej głowę w swoją stronę, by spojrzeć prosto w oczy. Sage miała wielką ochotę ugryźć ją w palce. – Szary… Może błękit doda nieco barwy twoim oczom. Zabrała rękę i dodała: – Ech! Te piegi.

Aster ze zdumioną miną przekrzywiła głowę. Zawsze zazdrościła Sage piegów. Sage przyłapała ją kiedyś – gdy Aster miała trzy lata – jak próbowała namalować sobie atramentem kropki na twarzy.

– A więc błękit – zawyrokowała pani Tailor, wyrywając Sage z zamyślenia. Potem odwróciła się w stronę ciotki Braelaury i zaczęła grzebać w ogromnej, stojącej z boku skrzyni. – Mam tu coś, co powinno się nadać, ale dopasowanie tego zajmie całą noc.

Podniosła kłąb tkaniny i potrząsnęła nią, a wtedy ukazał się niebiesko-fiołkowy koszmar. Sage nigdy nie przypuszczała, że przyjdzie jej włożyć coś podobnego. Wzdłuż długich rękawów wiły się hafty wyszyte złotą nicią – bez wątpienia bardzo drapiące. Stanik ozdobiono podobnym motywem. Wokół sporego dekoltu opadał luźny kołnierz, który zapewne krawcowa zamierzała dodatkowo ozdobić, by stworzyć wrażenie obfitych kształtów.

– Suknia odkrywa ramiona – powiedziała pani Tailor przy wtórze ochów i achów, które wydawały z siebie Hannah i Braelaura. – Ona ma całkiem ładne ramiona, warto je pokazać. Ale to znaczy, że nie będzie mogła włożyć opaski na piersi.

Sage prychnęła. I tak właściwie nie potrzebowała tej części garderoby.

3

W październikowej mgle majaczył piętrowy bielony budynek. Sage zeskoczyła na ziemię, ledwo pojazd się zatrzymał, tak zapatrzona na dom swatki, że nie zauważyła błotnistej kałuży, dopóki w niej nie usiadła. Ciotka z westchnieniem chwyciła ją za łokieć i pomogła wstać, po czym zaprowadziła do umywalni na tyłach budynku.

– Nie martw się – powiedziała na pocieszenie. – Właśnie dlatego wszystkie dziewczęta szykują się dopiero na miejscu.

Pani Tailor już czekała w środku, gotowa pomóc przy ostatnich poprawkach. Sage prędko ściągnęła zabłocone ubranie i zanurzyła się w ciepłej kąpieli.

– Umyj ręce i więcej nie zanurzaj ich w wodzie – poleciła Braelaura – bo inaczej zetrze ci się farbka z paznokci.

– To jak niby mam się umyć?

W odpowiedzi ciotka chwyciła myjkę i zaczęła szorować plecy Sage, która wzdrygnęła się, lecz nie protestowała. Chciała tylko, żeby ten dzień jak najszybciej się skończył.

Kiedy Braelaura uznała, że wystarczy, Sage wyszła z kąpieli i wytarła się do sucha. Potem musiała stać spokojnie, trzęsąc się z zimna i czekając, aż wysmarują wygładzającymi kremami jej ramiona i szyję, a całe ciało obsypią pudrem.

– Swędzi – poskarżyła się.

Braelaura pacnęła ją po ręce.

– Nie drap, zniszczysz farbkę. Dzięki pudrowi nie będziesz się pocić.

– Pachnie rumiankiem. Nie cierpię rumianku.

– Nie wygłupiaj się. Każdy lubi rumianek, ma właściwości łagodzące.

Widocznie nie jestem każdy. Sage uniosła ramiona, a ciotka włożyła jej gorset. Duchu w niebie, nigdy dotąd nie miała na sobie czegoś tak niewygodnego. Kiedy Braelaura zaciągnęła sznurówki, fiszbiny boleśnie wbiły się w biodra. A gdy Sage zrobiła krok w przód, by wejść w jedną z trzech halek, gorset przesunął się i zaatakował w nowych miejscach.

Pani Tailor i ciotka Braelaura założyły Sage suknię przez głowę, a ona wsunęła zmarznięte ramiona w długie rękawy. Potem obie kobiety zaczęły uwijać się dokoła niej, poprawiając suknię i obciągając jej górną część, żeby pokazać jak najwięcej dekoltu i wreszcie na koniec zasznurować z przodu stanik. Sage przesunęła palcami po aksamicie i koronkach spływających z jej ramion. Po dzisiejszej rozmowie suknia miała zawisnąć w jej szafie i zostać tam aż do dnia – który nastąpi być może za kilka miesięcy czy nawet lat – gdy przedstawią ją kandydatowi wybranemu przez panią Rodelle.

Mężczyzna mógł wprawdzie wskazać swatce dziewczynę, która mu się spodobała, lecz ostateczna decyzja co do tego, czy należy połączyć ich w parę, zawsze należała do swatki. Często kobieta i mężczyzna przed ślubem prawie nic o sobie nie wiedzieli. Start od zera uważano za bardzo korzystny. W ojcu Sage ta idea budziła odrazę, a ona podzielała jego poglądy, ale podobno swatka łączyła ludzi na podstawie cech charakteru – nawet w przypadku małżeństw politycznych, jak te zawierane na Concordium.

Małżeństwa zawierane poza systemem rzadko okazywały się trwałe i szczęśliwe, chociaż Sage przypuszczała, że może to w dużej mierze wynikać z ostracyzmu, z jakim spotykały się pary tego rodzaju. Pomyślała, że może powinna przekonać wuja, żeby pozwolił jej przynajmniej poznać potencjalnego kandydata. W końcu on sam znał ciotkę Braelaurę na wiele lat przed ślubem. Ta myśl obudziła w niej iskrę nadziei, której wcześniej nie miała.

Ciotka posadziła ją na stołku i udrapowała na sukni lniane prześcieradło, by ochronić strój na czas nakładania makijażu. Kobiety wyjęły szmaciane papiloty, na które nawinięto włosy Sage poprzedniego wieczoru i na jej plecy opadła kaskada loków. Podpięły włosy z przodu spinkami ozdobionymi perłami, by wyeksponować ramiona. Pani Tailor mruknęła z zadowoleniem i podała Braelaurze pierwszy z wielu słoiczków z kosmetykiem.

– Sądzisz, że wuj William pozwoli mi poznać męża, zanim da mu swoją zgodę? – spytała Sage ciotkę, gdy ta rozsmarowała krem na jej policzkach.

Braelaura zrobiła zaskoczoną minę.

– Ależ oczywiście.

– A jeśli mi się nie spodoba?

Ciotka, unikając jej wzroku, znów zanurzyła palce w słoiku.

– Nie zawsze podoba nam się to, co jest dla nas dobre – odparła. – Szczególnie z początku.

Sage zastanawiała się mimowolnie, czy ciotka ma na myśli swoje małżeństwo, ale w tym momencie bardziej interesował ją własny los.

– A więc jeśli wuj uzna, że jakiś mężczyzna jest dla mnie odpowiedni, nie będę miała nic do powiedzenia?

– Szczerze mówiąc, Sage – westchnęła ciotka – wydaje mi się bardziej prawdopodobne, że nie dasz temu mężczyźnie szansy. Jesteś tak źle do niego nastawiona, a on nawet jeszcze nie istnieje.

Sage pogrążyła się w ponurym milczeniu. Braelaura poklepała ją po policzku.

– Nie dąsaj się. Nie mogę pracować, kiedy robisz taką minę.

Sage próbowała rozluźnić ściągnięte brwi, ale myśli jej na to nie pozwalały. Przypuszczała, że wuj pragnie jak najszybciej się jej pozbyć i to przeważy inne względy. Zapewne przyjmie propozycję pierwszego mężczyzny, jeśli tylko uzna, że Sage nie spotka z jego strony żadna krzywda; to jednak nie była wystarczająca recepta na szczęście. Sage ciągnęła swoje ponure rozmyślania, podczas gdy ciotka nakładała na jej twarz przeróżne kremy i barwniki. Odnosiła wrażenie, że trwa to już co najmniej godzinę. Wreszcie ciotka podała jej ręczne lusterko, żeby Sage mogła obejrzeć rezultaty.

– Proszę – powiedziała. – Wyglądasz prześlicznie.

Sage wpatrywała się w swoje odbicie z makabrycznym zafascynowaniem. Spod gładkiej farby w kolorze kości słoniowej nie wyzierał nawet jeden pieg. Krwistoczerwone wargi tworzyły ostry kontrast z bladą cerą, a na policzkach widniały nienaturalnie różowe plamy. Fiołkowy pyłek na powiekach sprawiał, że szare oczy wydawały się niemal błękitne, zapewne zgodnie z intencją, tylko że niemal nie było ich widać pomiędzy firankami podkręconych i uczernionych rzęs.

– Czy damy na dworze wyglądają tak na co dzień? – spytała.

Ciotka wywróciła oczami.

– Nie, tak wygląda panna na wydaniu arystokratycznego pochodzenia. Jak ci się podoba?

Sage z odrazą wygięła szkarłatne wargi.

– Chyba wiem, dlaczego moja mama uciekła.

Potem wyszły z umywalni i ruszyły w stronę wejścia od frontu. Sage z trudem utrzymywała równowagę na absurdalnie wysokich obcasach. Na schodach prowadzących do wejścia ustawiła się za plecami ciotki, spuściła wzrok i splotła dłonie, by pokazać pomalowane paznokcie. W otwartych drzwiach i oknach pobliskich budynków tłoczyli się mieszkańcy wsi, ciekawi najnowszej kandydatki. Sage zarumieniła się pod makijażem. Gapią się, ponieważ jej nie rozpoznają, czy dlatego, że rozpoznają?

Braelaura pociągnęła za dzwonek przy wejściu, rozległ się donośny dźwięk i rozszedł się echem dokoła, przyciągając uwagę jeszcze większej liczby osób. Gospodyni kazała im czekać niemal minutę, a po plecach Sage ze zdenerwowania spłynęła strużka potu.

W końcu drzwi się otworzyły i stanęła w nich Darnessa Rodelle. Była wysoka, mierzyła niemal metr osiemdziesiąt i miała władczą postawę; siwiejące włosy nosiła zebrane w ciasny kok z tyłu głowy. Liczyła sobie około pięćdziesięciu lat. Jej sylwetka przypominała wielką pyzę, a pulchne, obwisłe ramiona świadczyły o życiu w wygodzie i dostatku. Miała skrzywione usta, jakby spodziewała się czegoś nieprzyjemnego ze strony nowo przybyłych.

– Madame Rodelle, Władczyni Ludzkich Serc – powiedziała Braelaura. Sage domyśliła się, że to jakaś tradycyjna forma pozdrowienia. – Pragnę przedstawić moją siostrzenicę, w nadziei, że twa mądrość pomoże znaleźć dla niej męża, który dorówna jej wdziękowi, mądrości i urodzie.

Sage zgarnęła spódnicę w okolicy drżących kolan i dygnęła tak głęboko, jak tylko się odważyła w przeklętych niewygodnych butach.

– Pozwolisz, lady Broadmoor – odparła swatka, wykonując ręką gest godny wielkiej damy. – Przyprowadź dziewczynę bliżej, by mogła oddać honor swemu rodowi.

Sage wyprostowała się i zrobiła kilka kroków w stronę swatki. Miała wrażenie, jakby występowała w sztuce – te wszystkie ściśle określone kwestie, miejsca na scenie, kostiumy. Była nawet publiczność. Poczuła mdlący ucisk w żołądku. To wszystko wydawało się takie nieprawdziwe.

– Sage Broadmoor, czy małżeństwo jest twoim życzeniem?

Sage drgnęła, słysząc zmienione nazwisko.

– Tak, pani.

– A więc wejdź do mego domu, bym mogła poznać twoje zalety. – Odsunęła się, żeby przepuścić Sage w drzwiach.

Sage zdążyła jeszcze pochwycić spojrzenie ciotki Braelaury, a potem drzwi się zamknęły i wszystkie cienie zlały się z mrokiem panującym w salonie. Podłogę pokrywał gruby pleciony chodnik, na środku stał niski stolik, a z boku tapicerowana sofa. Chociaż ciężkie lniane zasłony wpuszczały do środka niewiele światła, Sage cieszyła się, że chronią ją przed natrętnymi spojrzeniami.

Swatka krążyła wokół niej powolnym krokiem, mierząc ją spojrzeniem. Sage wbijała wzrok w podłogę. Nie mogła znieść tej ciszy. Czy zapomniała, że miała coś powiedzieć? Skóra pod gorsetem swędziała, materiał nasiąkał potem. Głupi, wstrętny, beznadziejny puder rumiankowy.

W końcu kobieta kazała jej usiąść na niewygodnym drewnianym krześle. Sage przycupnęła na brzegu, rozkładając spódnicę niczym wachlarz. Przesunęła stanik w nadziei, że dozna ulgi. Na próżno.

Pani Rodelle usiadła naprzeciwko na szerokiej sofie i utkwiła w niej krytyczne spojrzenie.

– Obowiązki żony wysoko urodzonego człowieka są proste, lecz absorbujące – oznajmiła. – Jej powinnością jest zajmować w jego sercu pierwsze miejsce dzięki urodzie i miłym manierom.

Te słowa zirytowały Sage. Mąż będzie ją kochał, dopóki jest ładna i wesoła? Ludzie najbardziej przecież potrzebują miłości, kiedy w życiu pojawiają się przeszkody. Sage zamrugała i skupiła uwagę na swatce, ale ta myśl utkwiła w jej głowie niczym cierń.

Kobieta ciągnęła swoją wyliczankę: żona powinna być posłuszna, powinna być uległa, powinna być uprzejma, musi zawsze zgadzać się z mężem. I jeszcze trochę o tym, że ma spełniać jego oczekiwania. Swatka pochyliła się do przodu i przekrzywiła głowę, patrząc na dziewczynę z góry.

Nagle Sage zauważyła, że pani Rodelle od jakiegoś czasu nic nie mówi. Czy zakończyła swoją tyradę pytaniem? Sage postanowiła odpowiedzieć tak, jak miała nadzieję, że tego od niej oczekiwano, bez względu na to, czy pytanie padło, czy nie.

– Jestem gotowa jak najlepiej spełnić wszelkie oczekiwania swego przyszłego męża.

– A wszelkie życzenia twego pana…?

– Staną się moimi.

Sage ćwiczyła odpowiedzi do późna w nocy. Uważała jednak za absurd składanie takich obietnic, skoro nawet nie wiedziała, czego będzie pragnął jej przyszły mąż. Biorąc pod uwagę fałszywe oczekiwania, które tworzyła suknia na temat jej figury, z pewnością czeka go rozczarowanie choćby pod tym jednym względem. Padały kolejne pytania, a Sage z łatwością odnajdywała w pamięci poprawne odpowiedzi. Rozmowa wymagała niewielkiego wysiłku i zdawała się absurdalna. Żadna z odpowiedzi nie pochodziła od niej – były tym, co chciała usłyszeć swatka. Identycznych odpowiedzi udzielała każda z dziewczyn. Jaki to miało sens?

– Dobrze, teraz przejdźmy dalej – odezwała się kobieta, wyrywając Sage z zamyślenia. Jej wargi ułożyły się w uśmiech, który nie objął oczu. – Porozmawiajmy o twoich… bardziej intymnych obowiązkach.

Sage wzięła głęboki wdech.

– Pouczono mnie, czego mam się spodziewać i jak… reagować. – Miała nadzieję, że to wystarczy.

– A kiedy twoje pierworodne dziecko okaże się tylko dziewczynką, co powiesz, podając je mężowi?

Następnym razem postaram się dać ci syna, brzmiała odpowiedź. Ale Sage widziała, ile trudu kosztowała kobiety ciąża. Nawet te najzdrowsze na początkowym etapie czuły się fatalnie, a pod koniec cierpiały okropny dyskomfort, nawet nie wspominając o samym porodzie. Myśl, że miałaby przebyć te wszystkie trudy i na koniec jeszcze przepraszać, budziła w niej gwałtowny sprzeciw. Gorąca fala wściekłości wzbierająca w jej wnętrzu była wspaniałym uczuciem i Sage nie zamierzała z nim walczyć.

Spojrzała na swatkę.

– Powiem: czyż nie jest piękna?

Pani Rodelle zdusiła coś, co wyglądało na uśmiech i zapytała z lekką irytacją:

– A potem?

– Zaczekam, aż mąż odpowie, że jest niemal tak piękna jak ja.

Znów zduszony uśmiech.

– Dla wysoko postawionego mężczyzny dziewczynki są bezużyteczne. Musisz przeprosić.

Palce Sage zacisnęły się na fałdzie sukni. Zapytała kiedyś ojca, czy czuje się rozczarowany, że jego jedyne dziecko to dziewczynka, on zaś spojrzał jej prosto w oczy i odparł: Nigdy.

– Bez dziewczynek nie byłoby też chłopców.

– Niewątpliwie – warknęła swatka. – Jednakże, jeśli nie dasz mężowi dziedzica, poniesiesz porażkę.

Dwa ostatnie słowa zabrzmiały tak, jakby odnosiły się do chwili obecnej: poniesiesz porażkę. Co w nią wstąpiło, że odeszła od wyuczonych odpowiedzi? Jej umysł pracował gorączkowo, by naprawić błąd, ale nie przychodziło jej do głowy nic, co nie byłoby zarazem szczere i obraźliwe.

– A jeśli długo nie będziesz w stanie dać mu dziedzica, czy ustąpisz miejsca innej kobiecie?

Co ojciec by na to powiedział? Sage wbiła wzrok w podłogę i powoli wciągnęła powietrze, żeby uspokoić drżenie głosu.

– Ja…

Kobieta podjęła:

– Kiedy zostaniesz żoną, Sage Broadmoor, musisz postarać się stworzyć w małżeństwie coś więcej niż to, z czym do niego wejdziesz.

W tym momencie coś w niej pękło – znów zmieniono jej nazwisko, tak jakby to prawdziwe przynosiło jej wstyd.

– Fowler – odparła. – Nazwisko mojego ojca brzmi Fowler i moje również.

Twarz pani Rodelle wykrzywiła się z pogardą.

– Nie możesz oczekiwać, że takie nazwisko spotka się z dobrym przyjęciem. „Sage Broadmoor” już brzmi jak nazwisko bękarta, a „Sage Fowler” brzmi jak nazwisko bękarta człowieka z pospólstwa. – Swatka miała na myśli także jej imię, które znaczyło „szałwia”, a imiona pochodzące od roślin tradycyjnie nadawano dzieciom z nieprawego łoża.

– Takie nazwisko dali mi rodzice. – Sage trzęsła się z oburzenia. – Cenili je i ja też zamierzam je szanować.

Słowa swatki zabrzmiały jak cięcie biczem:

– W uszach każdego wysoko urodzonego człowieka brzmi nie lepiej niż nazwisko zwykłej wywłoki.

Sage zerwała się z krzesła. Krew buzowała w jej żyłach. A więc dowiedziała się, co pani Rodelle tak naprawdę o niej myśli. A ona godziła się na takie traktowanie, zdradziła pamięć o rodzicach, o wszystkim, co wycierpieli ze strony takich ludzi jak ta kobieta.

– Lepiej być wywłoką niż żoną takiego człowieka. – Z każdym słowem jej głos przybierał na sile. – A twoje nazwisko świadczy o tym, że należysz do podobnych mu ludzi, ja zaś nie chcę mieć z tym nic wspólnego!

Zapadła gęsta cisza.

– Chyba skończyłyśmy. – Głos swatki brzmiał tak spokojnie, że Sage miała ochotę podrapać jej twarz.

Zamiast tego rzuciła się do wyjścia i gwałtownym ruchem otworzyła drzwi. Ciotka Braelaura, czekająca obok powozu, zamarła na jej widok. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, oczy ciotki rozszerzyły się z przerażenia.

Sage podciągnęła suknię do kolan, zbiegła ze schodów i ruszyła dalej, na drugą stronę ulicy, tak mocno wciskając stopy w błoto, że po chwili spadły jej buty. Maszerowała dalej, a na jej pończochach zbierały się kamyki i błoto. Mijając ciotkę, usłyszała głos swatki – usłyszeli go pewnie również wszyscy mieszkańcy wsi.

– Lady Broadmoor. Proszę przekazać mężowi, że zwrócę zapłaconą sumę. Nie mogę nic zrobić dla waszej siostrzenicy.

Stangret pomógł ciotce wsiąść do powozu, który wyjechał na drogę, a Sage pomaszerowała dalej, nie oglądając się za siebie.