Tytuł oryginału Paradis City

Przekład ELŻBIETA PTASZYŃSKA-SADOWSKA

Wydawca KATARZYNA RUDZKA

Redaktorka prowadząca KAROLINA WĄSOWSKA

Redakcja ANASTAZJA OLEŚKIEWICZ

Korekta AURELIA HOŁUBOWSKA

Projekt okładki DAWID GRZELAK

Łamanie, korekta ANNA HEGMAN

Koordynatorka produkcji PAULINA KUREK

Opracowanie typograficzne manufaktura

Paradis City
Copyright © Jens Lapidus 2021
Published by agreement with Salomonsson Agency
Copyright © for the translation by Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2024

Warszawa 2024
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68226-09-6

Wydawnictwo Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11A
01-527 Warszawa
tel. 48 22 663 02 75
redakcja@marginesy.com.pl

www.marginesy.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Vi trodde på det här landet

som vi trodde på Gud

och vi flippade radbandet

sket i färgen på vår hud.

Men hemmet i ert folkhem

för oss det var tabu

ni sa: vi vet vem som är vem

nu vi bär AKfyrtiosju.

(z ArmaLite ResistanX,
najczęściej streamowanej piosenki
w Szwecji w 2020 roku)

Ustawa o obszarach specjalnych (2025:1252)

Cel

§ 1

Ustawa zawiera przepisy szczególne, które mogą być stosowane na obszarze specjalnym w przypadku istnienia poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa wewnętrznego kraju.

Definicje

§ 2

„Obszar specjalny” to obszar mieszkalny liczący co najmniej 5000 mieszkańców, na którym odsetek imigrantów z krajów innych niż zachodnie oraz ich potomków przekracza 50 procent ludności oraz spełnione jest co najmniej jedno z dwóch poniższych kryteriów:

1. Odsetek mieszkańców w wieku 18–64 lata niezwiązanych z rynkiem pracy lub nieuczestniczących w procesie edukacji przekracza 40 procent.

2. Liczba mieszkańców skazanych za przestępstwa stanowi co najmniej trzykrotność średniej krajowej, liczonej jako średnia z ostatnich dwóch lat.

§ 3

„Jednostka Stanowiąca Szczególne Zagrożenie” (JSSZ) to mieszkaniec obszaru specjalnego, który został co najmniej trzykrotnie skazany za popełnienie przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności na co najmniej rok i może być podejrzewany o udział w przestępczości zorganizowanej lub stanowić szczególne zagrożenie dla otoczenia.

§ 4

„Separator ładu” to podłużny obiekt wokół obszaru specjalnego uniemożliwiający przejście.

Postanowienia szczególne

§ 5

W przypadku poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego kraju Urząd do spraw Obszarów Specjalnych może:

1. Ogłosić specjalne regulacje dotyczące kontroli tożsamości i bezpieczeństwa przy wjeździe do obszaru specjalnego i wyjeździe z niego.

2. Ogłosić specjalne regulacje dotyczące mieszkańców sklasyfikowanych jako JSSZ, obejmujące między innymi: obowiązek rejestracji, usunięcie z systemu powszechnej opieki zdrowotnej i podwyższenie wymiaru kar dla sprawców powracających do przestępstwa.

3. Wznieść separator ładu wokół obszaru specjalnego.

Dzień pierwszy
6 czerwca

1

Drzwi windy otworzyły się z chrobotem. Weszli do kabiny.

Ewidentnie paru gości grało w pokera w mieszkaniu na drugim piętrze. Gracze zawsze mieli apki z dostępem do ciężkiego hajsu. On i Isak musieli tylko wejść i wyjść. Prosta robota. Inszallah – szybki job.

Emir zobaczył swoją twarz w pękniętym szkle lustra: nos boksera, szeroka szczęka, kilkudniowy zarost. Wcześniej, w cokolwiek się ubrał, jego byczy, umięśniony kark i poważne oczy zawsze wysyłały jasny przekaz. Bez względu na to, jak się czuł, nie był facetem, któremu można wciskać kit. A teraz – skóra obwisła wzdłuż dwóch linii na szyi jak u jakiegoś schorowanego człowieka albo u dzieciaka uciekinierów z Pakistanu czy Białorusi. Wzrok rozbiegany. Jak u kogoś, kto się boi.

Miał dwadzieścia sześć lat, czuł się na dwadzieścia, ale zachowywał się jak siedemnastolatek. Czasem się wydawało, jakby od dłuższego czasu stał w miejscu. Z drugiej strony – właśnie zaraz zainkasuje spory cash. Powinien być happy.

Chociaż szczerze mówiąc, ganianie po Järvie, grożenie ludziom i wymuszanie od nich szmalcu to żadna chlubna rzecz dla shunne[1] w jego wieku. Ale nie godność była tu prawdziwym problemem – chodziło o coś innego. Identycznie czuł się jako dziecko, kiedy mama odkryła, że znów wymyślił coś parszywego. Zbierało mu się na mdłości od tego, co robił. Chciał tylko uciec od tego gówna.

Nigdy by nie powiedział, że ma dwadzieścia sześć lat i ledwo daje radę zajumać komuś trochę pieniędzy – był nawet oznaczony jako JSSZ, państwo napiętnowało go jako jednostkę powiązaną z gangami i stanowiącą szczególne zagrożenie.

Faktycznie powinien spróbować czegoś innego. Ale to jedyne, co naprawdę potrafił. Przeważnie nie musiał się nawet wysilać, miał swoją reputację. Książę: niebezpieczny shunne, mistrz przemocy, specjalista od ograbiania.

Poza tym koniec nie wchodził w rachubę. Emir potrzebował kasy. To nie kwestia apetytu, ale głodu.

Zawsze uganiał się za szmalcem dla szmalcu, ale od kilku lat było inaczej. Miał niewydolność nerek. Jego krew musiała być oczyszczana co najmniej dwa razy w tygodniu – każdy taki zabieg kosztował tyle, że wolał nawet o tym nie myśleć. Państwo nie dawało ani grosza.

Drzwi windy znowu zazgrzytały, rozsunęły się powoli. Dojechali na górę.

Liczyły się tylko trzy rzeczy. Skasować cash. Skasować cash. I przeżyć.

Chociaż niezupełnie – chodziło o coś jeszcze. O to, na czym naprawdę mu zależało, o jego mały klejnot, o jego perełkę, dzięki której w ogóle warto żyć.

Cała reszta to samo gówno. Teraz miał tylko załatwić pieniądze.

Niektórzy nazywali tę okolicę Paradis City.

A to przecież kompletne przeciwieństwo Dżanny[2]. Szczerze mówiąc, specjalny obszar Järva to Gehinnom – piekło na ziemi.

Musi już wyłączyć to jojczenie. Trzeba wziąć kilka głębokich oddechów: wejść, zrobić swoje. Żetony i konta pełne forsy z pokera, już niedługo cash będzie jego.

On i Isak mają tylko wejść i wyjść, jak w oktagonie.

Na galerii biegnącej wzdłuż całego budynku zajeżdżało szczynami i haszem. Upał uderzył w nich jak w tajskim burdelu.

Isak żuł gumę jak krowa.

– Może lepiej chrzanić to. Mam złe przeczucie.

Kumpel był blady, miał na sobie sfatygowany tiszert i spodnie wystrzępione przy kieszeniach. Jego czapka z daszkiem od Gucciego już dawno straciła fason, mimo to Isak wciąż ją nosił, jakby to było kufi albo coś w tym stylu. Właściwie wyglądał jak starzec. Stres i tramadol przyspieszyły starzenie się dziesięciokrotnie: sępia szyja wygięta w S, a plecy w literę Z.

– Wyluzuj, brachu – powiedział Emir. – Trzeba ich tylko zmusić, żeby zrobili przelewy. Wystarczy wejść i wyjść.

Przy drzwiach nie było dzwonka. Emir zapukał.

Nikt nie otworzył.

Zapukał mocniej. Ktoś krzyknął ze środka.

Wyjął pistolet z kieszeni, trzymał go wzdłuż nogi.

– Nie wejdę tam – powiedział nagle Isak.

To nie okej, żeby się teraz pietrać. Ale nie było czasu na bicie piany, kumpel mógł zostać na zewnątrz na straży. Emir wiedział: Isak nie cierpi psiarni, chociaż potrzebował kasy tak samo jak cała reszta.

– Otwierać – rzucił Emir podniesionym głosem.

Zza drzwi dobiegł odgłos kroków. Zachrobotało, klapka wizjera przesunęła się w bok.

Drzwi otworzyły się gwałtownie: w wejściu stał koleś z czerwonymi od zioła oczami i ogoloną czachą.

– Czego chcesz?

– Mogę wejść zagrać?

– Fuck off.

Naganna postawa. Złe wibracje. Co-to-ma-być-do-kurwy-nędzy.

Emir nie miał siły się pruć – podniósł gnata i przycisnął go do klaty łysola.

Podłoga w przedpokoju była brudna. Pchnął gościa przed sobą. Zajeżdżało jakimś żarciem i jeszcze mocniej gandzią. Z lufą przy plecach łysa pała zrobiła się nadspodziewanie grzeczna.

Weszli do dużego pokoju. Trzy twarze podniosły wzrok – scena zatrzymana w kadrze: trzej faceci siedzieli przy zielonym stole pokrytym kartami i żetonami. Wybałuszali gały na broń w jego ręce.

Jeden z nich wyglądał na kogoś, kogo Emir nigdy by się tu nie spodziewał.

Mahmoud Gharib.

Czy to możliwe?

Wielkie tatuaże na ramionach i niesamowicie precyzyjnie przystrzyżona broda, linia na policzkach tak ostra, jakby pociągnięta laserem. Emir przeczytał tekst na bicepsie: arab

Tak. Kurwa, to on.

Mahmoud Gharib: szef ochrony Bractwa Muzułmańskiego. Wcześniej wódz Lazcanos. Jeden z najostrzejszych ziomów w całym obszarze specjalnym Järva. Legenda przemocy, ikona dzielnicy, pieprznięty shurda, o którym krążyły opowieści, kiedy Emir był jeszcze mały. Miejscowi dygotali jak wibratory na sam dźwięk jego nazwiska. Podobno nawet psy robiły w gacie, kiedy była o nim mowa. Tutaj bardziej znany jako Abu Gharib.

A Emir teraz stał przed nim i celował z gnata prosto w niego i w jego kumpla.

Fuuuck.

Oczy Abu Ghariba: czarne jak bezksiężycowa noc.

Gdyby to wiedział, nie odważyłby się zapukać nawet z bukietem kwiatów.

Na stoliku stojącym trochę dalej zobaczył pistolety – gracze zawsze grali nago – a o ścianę stały oparte kamizelki ochronne. Wystarczyło, że hold’em czy omaha wywoływały siódme poty.

Musi wymyślić coś sensownego, jakoś wybrnąć z sytuacji.

– A ty to kto? – Głos Abu Ghariba był przesadnie spokojny, przesadnie powolny – przesadnie złowrogi.

Trzeba by się ewakuować.

Wejść i wyjść – pomału się wycofać i spieprzać.

Wtedy za jego plecami rozległ się huk.

Obejrzał się.

Było za późno: drzwi na galerię wyleciały z futryny.

Trzej mundurowi z wyciągniętymi giwerami wpadli do środka.

– POLICJA! – krzyczeli.

Abu Gharib i reszta zerwali się z miejsca; stół się przewrócił, karty fruwały.

Emir oceniał sytuację.

– Na ziemię! Oddać broń! – wołały psy.

Faceci od stolika rzucili się w kierunku sypialni.

– Stać! – wrzasnęły gliny.

Wyglądało na to, że Isak chyba chlipie przy wejściu.

Emir nie mógł trafić do pierdla, miałby przejebane. Powinien rozwalić te policyjne łajzy, podziurawić ich jednego za drugim.

O ile się orientował, nikt nie wiedział, że oni tu są, po drodze nie minęli z Isakiem żadnej pieprzonej kamery monitoringu, która by działała.

Unieszkodliwił niejednego ćwoka – to byłby tylko kolejny krok. Mimo to wolał czuć skórę gościa, któremu spuszczał łomot, był dawną gwiazdą MMA. Nie zdobył się na to, żeby strzelić.

Krzyknął do Isaka:

– Spierdalaj!

Potem puścił się pędem za tamtymi kolesiami, okno w sypialni było otwarte, domyślił się, co planowali: właśnie znikał w nim tyłek Abu Ghariba. Pozostali już czmychnęli. Ciągnąca się na całej szerokości budynku galeria na zewnątrz była jak jeden długi balkon z oddzielnym wyjściem – tor wyścigowy dla uciekinierów.

Gliniarze darli się na całe gardło.

Łóżko było niezasłane, prześcieradło – szare od brudu. Emir rzucił się za Gharibem i wylądował między rowerami a deskorolkami. Na galerii leżeli dwaj gliniarze, jęczeli i stękali – ludzie Abu Ghariba zajęli się nimi po swojemu.

I stał tam Isak: miał oczy jak u jebanego osła.

Emir ruszył biegiem. Isak kilka metrów przed nim. Jego kumpel nie chciał być gangsterem. A teraz musiał grzać, jakby nim był.

Tamci dobiegali już do schodów.

Nike air maxy na gigancie.

Gnali na górę, nie na dół – bo tam pewnie czekało więcej psów.

Gharib wrzasnął do swoich ludzi:

– Macie gnaty?

– La, la – krzyknęli po arabsku, żaden z nich nie zdążył chwycić broni. Jedyną uzbrojoną osobą był Emir.

Gharib odwrócił się do niego.

– Co z ciebie za pierdolony kretyn?

Za nimi, w dolnej części schodów, słychać było tupot policji.

– Musiałeś mieć ogon – wysapał boss.

Emir brał po pięć stopni na raz. Ledwie dyszał.

Gharib się mylił: on nie przywlókł za sobą ainy[3].

Dach był płaski. Z góry Järva wyglądała jak betonowa pustynia.

Ludzie Ghariba stali na krawędzi: ślepa uliczka. Dlaczego boss ich tu ściągnął?

Zaczął się ból głowy. Emir nie mógł jej nawet obrócić, bo tak mocno napieprzała. To najgorszy moment w historii świata, żeby jego mózg przestał kontaktować. Lekarze nazywali to ceną poznawczą.

W tym momencie zrozumiał plan Abu Ghariba.

– Skaczcie! – krzyknął boss.

Geniusz.

Pierwszy shunne odbił się od krawędzi, rzucił się do przodu i przebierając nogami w powietrzu, wylądował na dachu sąsiedniego domu. Shit, co najmniej cztery metry dalej.

Gość już poza zasięgiem psów.

Błyskawice strzelały w głowie bez ustanku.

Isak dyszał.

Następny shunne zrobił to samo – skoczył i dopadł dachu po przeciwnej stronie. Kolej na łysola. Wziął rozbieg – pot błyszczał w słońcu.

Ramiona do przodu, ręce wyciągnięte. Poleciał, nogi nie znalazły oparcia, jednak dłoniom udało się chwycić krawędź dachu. Centymetr od śmierci. Ale teraz łysa pała wolna jak ptak.

Emir, Abu Gharib i Isak – zostali sami. Emir czuł, co w tym momencie myśli jego kumpel: on wiedział, że jest za słaby na taki skok; „siłka i treningi to nie dla mnie” – mówił zawsze.

Słychać było tupot glin – pewnie będą tu za parę sekund.

Ja też nie dam rady, stwierdził Emir przez ból głowy.

Isak jakby czytał w jego myślach.

– Ogarniesz, brachu – powiedział. – Jesteś sportowcem. Możesz się uratować.

Byłem sportowcem, pomyślał Emir.

Gharib zmrużył oczy.

– Psy będą tu za pięć sekund – rzucił. – Zrobisz, co trzeba, jak się zjawią?

Emir ważył pistolet w dłoni. Ból rozsadzał mu czaszkę. Nie potrafił odpowiedzieć na pytanie bossa.

Nagle spojrzenie Ghariba się zmieniło. Wpatrzył się w tatuaż Emira: 9 KO – dziewięć nokautów. Boss wyglądał na zainteresowanego – zaciekawionego.

– Teraz cię poznaję. Ty byłeś Księciem. Zawsze na ciebie stawiałem.

Ból głowy rozdzierał Emira od środka.

– Daj mi gnata – zwrócił się do niego Abu Gharib, wyciągając rękę. – Ja się nimi zajmę.

Za ich plecami otworzył się właz. Na dachu zaroiło się od policjantów, którzy wymachiwali pistoletami. Darli się. Próbowali zablokować drogę ucieczki. Któryś chwycił Isaka.

Abu Gharib wciąż trzymał wyciągniętą rękę. „Daj mi gnata” – mówił jego wzrok.

– Oddaj broń! – ryknął glina.

Isak się szarpnął.

Emir podniósł makarova, ale nie oddał go bossowi. Odciągnął spust.

BAM. Odrzut był silny. BAM.

Gliniarze padli na ziemię, a Gharib skorzystał z szansy – najpotężniejszy człowiek Västry wziął rozpęd i skoczył. Szybował w powietrzu nierealnie długo i wylądował po drugiej stronie jak wielki worek ciasno upakowanej kokainy.

Emir powinien zrobić to samo.

Musiał skoczyć.

Mimo to – za daleko. Nigdy by mu się nie udało.

Sądził, że już się wyzwolił od takich myśli, ale był idiotą.

Był kimś, kto nawet przez sekundę nie potrafił spróbować.

Był luzerem, który zupełnie przestał wierzyć.

Broń szczęknęła, gdy ją upuścił. Podniósł ręce.

Wtedy zobaczył Isaka.

Leżał na ziemi z drżącymi wargami. Ze skroni leciała krew.

Gliniarze darli się w tle: zamglone, nierealne, wymyślone postacie.

Emir rzucił się do przodu.

– Brachu – wycharczał Isak. – Dałbyś radę. Dałbyś radę skoczyć.

Jego guma do żucia leżała obok niego jak białe ptasie gówno.

Policja nie oddała ani jednego strzału. Tylko jedna osoba użyła broni. Emir zastrzelił swojego najlepszego przyjaciela.

Miało być „wejść i wyjść”.

A skończyło się tylko na jebanym „wyjść”. Isak był w drodze do prawdziwego raju.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przypisy

[1] shunne (lm. shunnar) – facet, gość, koleś (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki)

[2] Dżanna – w islamie termin odnoszący się do raju. Według Koranu dostanie się tam jest nagrodą za dobre czyny i wiarę.

[3] aina (z tur.) – policja