Copyright © by Hanna Cygler 2014, 2022
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2022

Wydawca: NATALIA GOWIN

Redakcja: EWDOKIA CYDEJKO

Korekta: DOMINIKA ŁADYCKA, KLAUDIA DRÓŻDŻ / e-DYTOR

Projekt okładki i stron tytułowych: ANNA SLOTORSZ

Zdjęcia na okładce © dziewczyna: CoffeeAndMilk / iStock, kolczyki: superb photo / iStock, oliwka: amphotora / iStock, gałązka: Adam Smigielski / iStock

Skład i łamanie: MARZENA MADEJ / Perpetuum

ISBN 978-83-67406-28-4

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl
facebook.com/wydawnictwoluna
instagram.com/wydawnictwoluna

Konwersja: eLitera s.c.

.

Wszystkie przedstawione w książce osoby i zdarzenia są fikcyjne (nawet te prawdziwe), a ich podobieństwo do rzeczywistych osób i zdarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Dla Griga

Natura wyznaczyła granice ambicjom innych ludzi,

ale nie Greków, Grecy nie podlegali

ani nie podlegają prawom natury.

Beniamin z Lesbos

Niebo, a nie duszę, zmieniają ci,

co żeglują po morzach.

Horacy

PROLOG

Korfu, lipiec 2010

Kiedy opuszczał niewielki budynek kliniki, czuł potworne znużenie. Zatrzymał się przed bujnie rosnącym rododendronem, próbując wyrównać oddech. Raz, dwa, trzy. Niby lepiej, ale kiedy sięgał po kluczyk do jeepa, drżały mu lekko ręce. Nieoczekiwanie poczuł atak głodu, zakręciło mu się w głowie. Czyżby dlatego, że wyruszył do miasta na czczo? Niemożliwe. Nie jadał śniadań od niepamiętnych czasów.

Słońce tego dnia świeciło wyjątkowo ostro, zapowiadało to prawdziwy upał w południe, i pewnie dlatego na jego skroniach pojawiły się kropelki potu.

Naprawdę jestem chory, przyszło mu do głowy nie po raz pierwszy, ale ta myśl nieustannie go zdumiewała. Powinien zatrzymać się gdzieś na kawę i jakąś przekąskę, żeby wytrzymać jeszcze te dwie godziny do chwili, kiedy Ifigenia poda mu smakowity lunch w Eleotrivio.

Spojrzał na zegarek. Nie, nie ma czasu. Za chwilę przypłynie statek z Albanii, a na nim robotnicy, którzy mieli mu wykończyć dom. Gdyby go nie zastali na kei, ci wieśniacy zapewne wpadliby w panikę i rozleźliby się po mieście. Potem szukaj wiatru w polu! A dom trzeba było jak najprędzej skończyć. Ta kupa leżących kamieni, która psuła mu widok, powinna się w końcu przekształcić w coś sensownego. I tak za długo z tym zwlekał.

Jannis wyszukał w kieszeni spodni opakowanie gumy do żucia i wsadził do ust drażetkę. Przez moment poczuł ulgę. Wsiadł do samochodu i wrzuciwszy wsteczny bieg, wycofał go z parkingu.

Mimo dość wczesnej pory w mieście panował spory ruch, kręciło się wielu turystów. Pewnie znakomita pogoda wypędziła ich wcześniej z łóżek. Miejscowi polewali wodą ze szlaucha place i zaułki, w których wszędzie poustawiano stoliki i krzesła, przygotowując się do pory obiadowej. Mimo strajku firm wywożących śmieci Kerkira nie wyglądała na zaniedbaną ani brudną. Sprzedawcy likieru z kumkwatu ustawiali stoiska do degustacji.

Jannis, czując, jak coraz mocniej wali mu serce, skrzywił się z niechęcią. Dla nich wabienie obcych było warunkiem przetrwania. Dla niego sezon letni i turyści stawali się stopniowo coraz większą uciążliwością. Może to był błąd, że wybrał na swoją siedzibę aż tak popularną, uczęszczaną wyspę? Miał jednak szczęście, że tylko czasami zmuszony był oglądać tę całą hałaśliwą komercję. Zresztą w tym roku było mniej odwiedzających. Pewnie kryzys i widmo bankructwa ich wystraszyły. Jannis słuchał obcojęzycznej telewizji i wiedział, co mówiono teraz o jego rodakach. Ich negatywny obraz wyłaniał się z każdego programu. Cwani naciągacze, lenie, oszuści niepłacący podatków. Nie powinien o tym myśleć, jeśli chciał uspokoić rytm serca.

Również na przystani promowej roiło się od turystów chcących koniecznie zwiedzać okoliczne wyspy. Przyjechali na kilka dni, a już ich niesie dalej, pomyślał Jannis. Stały niepokój, który nie pozwala cieszyć się tym, co jest. I byle naprzód, byle szybciej...

Osoby jadące do Albanii ustawiały się przy baraku kontroli paszportowej. Przechodzący obok samochodu funkcjonariusz rozpoznał go i pozdrowił.

– Kalimera! – odpowiedział mu przez otwartą szybę i podniósł dłoń. Chciał już nawet zagadać, ale ktoś zawołał tamtego z budynku i tylko rozłożył bezradnie ręce.

Widać już było nadpływający mały statek. Błyszczące krople wody rozbryzgiwały się o jego burty. Jannis wypluł gumę, wsadził dłonie w kieszenie i ponownie przyjrzał się morzu. Znów go kusiło swą szmaragdowobłękitną tonią, jednak rozsądek podpowiadał mu, że jego obietnice są nie do spełnienia. On już to wszystko widział i przeżył. Koniec również można było przewidzieć.

Kilkanaście metrów dalej szykował się do odpłynięcia inny statek, na Paksos. Ten również był oblegany. I nagle Jannis, niczym kukiełka pociągana za niewidzialne sznurki, postąpił kilka kroków w przód.

Po trapie wchodziła właśnie szczupła, niewysoka kobieta. Miała na głowie słomkowy kapelusz, ale nagle go zdjęła, jakby w obawie przed silniejszym podmuchem wiatru na morzu. Jej włosy miały ciemnobrązowy kolor.

Odwróć się, błagał ją w myślach Jannis, a jego serce ponownie dało o sobie znać. To nie mogła być prawda, zdawał sobie sprawę, ale to był dokładnie ten sam gest, którym ona niegdyś odgarniała z twarzy niesforne włosy. Stał jak zaklęty, lecz kiedy zrozumiał, że dziewczyna z trapu go nie słyszy, ruszył wolno w kierunku stateczku. Ani przez chwilę nie spuszczał z oczu sylwetki kobiety, która przesuwała się w tył, stale się od niego oddalając.

– Przepraszam, ale trap już wciągnięty – usłyszał czyjś głos.

Dopiero wówczas się ocknął i zrozumiał, że stateczek już odbił od brzegu.

Nie, to niemożliwe. Ona nie może po prostu tak zniknąć! Za wszelką cenę musi ją powstrzymać. Zaczerpnął powietrza, chcąc wykrzyczeć jej imię, i nagle zaszumiało mu w uszach, a ziemia zawirowała pod jego stopami.

– Proszę pana! Co panu jest? – To były ostatnie słowa, które usłyszał.

ROZDZIAŁ I

Dźwięk telefonu odbił się od wysokich murów salonu i wyrwał go z popołudniowej drzemki. Cholera, zapomniał przyciszyć! Sam sobie winien. Postanowił nie odbierać, bo bez okularów i tak nie mógł zobaczyć, kto go niepokoi o takiej porze. Ale wtem przyszło mu na myśl, że może to być Afrodyta, której czas w Stanach różnił się o wiele godzin od europejskiego.

– Daddy! – usłyszał w telefonie suchy, zdecydowany głos swego najmłodszego dziecka. Zatem miał rację, to ona. Nie był tylko przekonany, czy zrobił dobrze, odbierając. – Dzwonił do mnie Alex. Co ci się stało?

Jannis westchnął cicho. Znudziło go już powtarzanie tego samego. Od incydentu na kei przeprowadził kilkanaście rozmów na ten temat. Bożena, oczywiście Alex, ale też wszyscy krewni i znajomi, którzy usłyszeli o zdarzeniu i koniecznie chcieli się dowiedzieć, jak się miewa. Każdy z nich oferował również pomoc i dobrą radę, a wszystko to zajmowało dość dużo czasu. I wystawiało jego cierpliwość na próbę. Na drugi raz nie będę tracić przytomności w miejscu publicznym, postanowił sobie solennie.

– To zwykły zawrót głowy. Bez paniki. Ani nie zawał, ani nie wylew. Może za dużo kawy.

– A byłeś u lekarza? Przebadałeś się dokładnie?

– Tak, Afi, tak. – Mówiąc to, podniósł się z kanapy i przeszedł do kuchni, gdzie nalał do szklanki wody i wydobył z szuflady baterię lekarstw.

– Bo ja się martwię, że za chwilę także lekarze zaczną strajkować, a ty zostaniesz bez żadnej opieki.

– Chyba jednak do tego nie dojdzie.

Kryzys gospodarczy, który wybuchł w Grecji pod koniec ubiegłego roku, przybierał z tygodnia na tydzień coraz gwałtowniejsze formy. To już nie były rozmowy o oszczędnościach i zaciskaniu pasa. Podczas majowego strajku generalnego w Atenach, na którym zgromadziło się przeszło pięćdziesiąt tysięcy demonstrantów, zginęli ludzie. Wszystko zmierzało do jakiegoś dramatycznego finału. Kolejna grecka tragedia?

Afrodyta zaczęła opowiadać o interesujących ludziach, których poznała ostatnio w Los Angeles podczas podróży służbowej. Ponieważ jej definicja interesującego człowieka różniła się znacznie od jego własnej, kiedy mówiła mu o fuzjach, zyskach i planach inwestycyjnych, Jannis poczuł znużenie. Powinien wykrzesać z siebie choć trochę zainteresowania, gdyż to właśnie dzięki córce i jej trzeźwej głowie ich firma lawirowała pośród raf kryzysu w całkiem udany sposób, ale nie potrafił się do tego zmusić. To nie do wiary, jak szybko stracił serce do tych spraw. Hmm, no właśnie. Serce.

– Tato, mnie się jednak wydaje, że ty się źle leczysz. – Zmieniła po chwili temat. – Po południu zadzwonię do mojego lekarza i wszystko z nim skonsultuję. Wyślę ci listę z zaleceniami, ale będziesz musiał ich przestrzegać. Czy ty mnie słuchasz?

– Tak, oczywiście, słucham.

Wziął do ust łyk wody i po raz kolejny zdziwił się w duchu, jak on i Jana mogli wydać na świat takie dziecko. Gdyby nie to, że pod względem urody Afrodyta była niemal kopią jego matki z młodości, można by podejrzewać, iż podrzucili ją kosmici. O nieco spaczonym poczuciu humoru, dodał złośliwie w myślach.

– Dasz sobie radę sam w Eleotrivio? Stale się o ciebie martwię, a mam pojutrze zebranie rady nadzorczej. Nie mogę przyjechać.

Ciekawe, co by odpowiedziała, gdyby zaprzeczył. Kogo by mu tu przysłała do pomocy? Swego męża Marcusa? Uchowaj Boże!

– Oczywiście, córeczko. Ale ty też uważaj na siebie i się nie przepracowuj.

W odpowiedzi usłyszał coś, co nawet przypominało śmiech.

– Chyba wiesz, że mam zawsze wszystko pod kontrolą.

– Ale czasem trzeba nacieszyć się życiem – rzucił bezwiednie, mimo iż doskonale wiedział, że wszelka dyskusja z córką na te tematy jest bezsensowna.

– Tato, ja się cieszę. Naprawdę.

Obawiał się, że rzeczywiście tak jest. I że knucie, intrygi, roszady i nieustające użeranie się z korporacjami były jej prawdziwym żywiołem. Dlaczego bez przerwy jej się czepiał? Tej jedynej córki, która osiągnęła sukces w biznesie? Jedynej, która tak naprawdę nadawała się do prowadzenia firmy? Może dlatego, że nie okazywała żadnych emocji i chyba nigdy nie była w pełni szczęśliwa, nawet kiedy prowadził ją do ołtarza, gdy wychodziła za mąż za tego idiotę Marcusa. Od wczesnego dzieciństwa narzucała sobie różne plany i projekty, które później z mozołem realizowała. Pewnie założyła już dawno, że w wieku dwudziestu dwóch lat powinna zostać mężatką, i tak się stało.

– Ona się nadaje na terapię – zauważył kiedyś Nick, gdy siostra w wieku szesnastu lat dostała stypendium na Uniwersytet Harvarda. – To umysłowy robocop.

Jannis zakończył rozmowę z córką i połknął tabletki. Da sobie radę sam. Jak zawsze...

Kiedy wróciła mu przytomność, leżał w ambulansie z podłączoną kroplówką. Po parogodzinnej obserwacji okazało się, że może wrócić do domu, tym bardziej iż był pod stałą kontrolą kliniki. Zrezygnował więc z oferty podwiezienia i zdecydował się sam prowadzić jeepa. Da radę, głupie pół godziny i będzie u siebie. Był w tym bardzo stanowczy i nikt mu się nie śmiał sprzeciwić. Wymienił kilka zabawnych uwag z lekarzem odpowiedzialnym za jego zdrowie, po czym poklepali się po plecach jak najlepsi kumple i odjechał.

Nie był to chyba najmądrzejszy pomysł, miał bowiem jeszcze niewielkie kłopoty z koncentracją, i kiedy zaparkował pod domem, czuł, że jego koszula z krótkim rękawem jest mokra od potu.

Dopiero po lunchu, gdy siedział w zacienionym, klimatyzowanym salonie, popijając wodę z lodem i listkiem mięty, zaczął sobie przypominać, co w zasadzie wydarzyło się na przystani promowej i kogo wówczas zobaczył. Był pewien, że się nie pomylił. To musiała być ona.

Udało mu się o niej zapomnieć na tyle lat. Wydawało się nieprawdopodobne, że to do niego wróci. Nauczył się panować nad swoimi emocjami i myślami i odsuwać te niewygodne daleko, w zapomnienie. Nie miał też żadnych inklinacji, by w tym wieku, mając więcej wolnego czasu, przywoływać obrazy z przeszłości. To strata czasu, myślał niejednokrotnie, otrzymując od dawnych znajomych zaproszenia na spotkania czy zjazdy. Jesteśmy już innymi ludźmi. Jednakże widok kobiety ze statku nie dawał mu spokoju. Stawał się coraz bardziej wyraźny, tak jakby jego umysł próbował jak obiektyw przybliżać jej obraz.

W końcu zirytowany usiadł przy biurku i sięgnął po swoje najnowsze cacko, iPada. Stary idiota, przeklął się w myślach, uważając, że staje się tym samym podobny do swych rówieśników, z których jeszcze niedawno szydził. Jego palce już wystukiwały jej imię i nazwisko. Miasto, w którym mieszkała...

Kretyn! Wydawało mu się, że po tylu latach ona nie zmieni nazwiska?

Rzeczywiście, wujek Google pokazał mu figę, nawet kiedy dodał mu jej wymarzony zawód. Zniechęcony odłożył tablet i sięgnął po ciśnieniomierz. Tkwił nieruchomo przy biurku, słuchając mruczenia aparatu, kiedy do pokoju weszła Ifigenia. Musiała już skończyć sprzątanie, bo zmieniła sukienkę i poprawiła fryzurę. Włożyła też buty na dość wysokim obcasie. Jak jej się udaje jeździć w nich na skuterze?

– Dobre ciśnienie? – spytała, nim zdążył sam zobaczyć.

– Nie najgorsze. Poczekaj, dzisiaj ci zapłacę. – Chciał się zerwać z fotela.

– Jutro też jest dzień. – Kobieta machnęła ręką i dopiero wówczas się zorientowała, że trzyma w niej listy. – Oj, poszłabym z nimi do domu. Z moją głową już całkiem nie tak.

– Nie przesadzaj. – Musiał zaprzeczyć. Ifigenia była od niego młodsza ledwie o cztery lata. – Po prostu myśli ci uciekają. – Nie wiedział, dokąd mogłyby uciec, bo jego pracownica była kobietą samotną, bezdzietną i podobnie jak on sam, niezbyt skora do nawiązywania kontaktów międzyludzkich.

Ku jego zdziwieniu Ifigenia się zarumieniła jak nastolatka.

– To ja już lecę. – Zmieszana niemal rzuciła listy na biurko, zawróciła na pięcie i dopiero przy drzwiach bąknęła coś, że jutro o dziesiątej przyjdzie zmienić mu pościel.

Jannis popatrzył za nią nieco zdziwiony, a potem przeniósł spojrzenie na listy. Jakieś urzędowe i bankowe bzdety. Już chciał je odłożyć do przeczytania na później, gdy nagle jego uwagę przykuła koperta zaadresowana odręcznym pismem. Kto jeszcze dziś pisze listy? I to w dodatku tu, na wyspie? Koperta miała miejscowy stempel. Dziwne jakieś... W zasadzie to stwierdzenie powinno go było przygotować na czekającą wewnątrz niespodziankę, ale zaskoczyły go już pierwsze słowa tego listu.

„Szanowny Panie”. Złożoną kartkę A4 zapełniał tekst napisany po polsku. Pismo było tak wyraźne, że bez najmniejszego problemu łączył litery w te na pół zapomniane słowa. I kiedy dotarł do najważniejszej kwestii, nagle zdało mu się, że rozszyfrował tajemnicę kobiety na kei. To musiała być ta sama osoba, pomyślał z bijącym, tym razem z radości, sercem. Przez jego głowę przemknęły urokliwe obrazy przyszłości. Odwrócił kartkę i spojrzał na podpis. Nazwisko. I znów się zdziwił. Coś mu się tutaj nie zgadzało.

– Nina, dokąd lecisz? Mogę iść z tobą? – pytała drobna, nieco zahukana dziewczyna, z którą dzieliła pokój i pracę.

– Mam spotkanie – odparła krótko, stwierdzając, że chyba za dużo matkowała Mireli, gdyż ta za bardzo się od niej uzależniła.

– Z facetem? Kiedyś go poznała? – Mirela z wrażenia aż usiadła na poplamionym tapczanie.

Nina zirytowała się. Nie znosiła osób ciekawskich, wtykających nos w nie swoje sprawy. Była też zła na siebie, że pozwoliła koleżance wtrącić się we własne życie. Trzeba skończyć z tą inwigilacją.

– Dopiero mam zamiar go poznać – odpowiedziała chłodno, usiłując zachować spokój. – I tyle na ten temat.

Nina wyczuła, że dziewczyna jest zawiedziona i dotknięta, gdyż odwróciła się do ściany i udawała, że drzemie. Skąd taki wrażliwiec mógł wpaść na pomysł wyjazdu do pracy za granicę? I to w dodatku do Grecji pogrążonej w największym kryzysie gospodarczym w historii.

Zganiła się w myślach. Za chwilę oprócz Mireli sprawi sobie jeszcze kotka i pieska! Coś dziwnego działo się z nią w tej wysokiej temperaturze. Topiła się! Spojrzała na siebie w lustrze. Nie zamierzała się malować. Nie dla niego. Jej usta złączyły się w gniewną linię.

– Domyśliłam się – usłyszała głos Mireli, kiedy naciskała już na klamkę.

– Czego?

– Musiałaś go poznać w internecie. Ja też się zapiszę na serwis randkowy.

Z głębokim westchnieniem, ale bez słowa komentarza Nina opuściła kwaterę.

W mieszkaniu nie było klimatyzacji, jedynie bardzo głośny i bardzo słaby wentylator, więc gdy na zewnątrz owionęła ją łagodna morska bryza, poczuła się bardziej rześko. Mgła, która zdawała się osnuwać jej umysł od paru tygodni, zaczęła się z wolna rozwiewać. Teraz już nie było miejsca na żadne wątpliwości. Nadszedł czas działania.

Kiedy jednak zaczęła się zbliżać do umówionej kawiarni Libro d’oro położonej na eleganckim bulwarze Liston, odnosiła wrażenie, że jej nogi robią się jak z waty. Na szczęście wybrał zwykły lokal, w którym pełno było turystów, ale również miejscowych. Kiedy usłyszała przez telefon jego chropawy głos z tym dziwnym obcym akcentem, wpadła w panikę. Odpowiadała krótkim: „tak”, „nie”, „dziękuję”, „do widzenia”. Na szczęście on również nie rozwodził się nad niczym specjalnie, jedynie ograniczył rozmowę do wyznaczenia czasu i miejsca spotkania. Pewnie jej nienawidził. Tak, była tego całkiem pewna. Ludzie, którzy burzą spokój, nie cieszą się sympatią innych.

– Nina?

Drgnęła z zaskoczenia. Szukała go wzrokiem przy którymś z dalszych stolików, ale to on ją zaskoczył. Prawdopodobnie stał przy wejściu i obserwował wszystkich wchodzących do kawiarnianego ogródka.

– To ja, Kassalis.

Odwróciła się w stronę głosu.

Tak, to był on! Dobrze, że zacisnęła mocno zęby. Tak bardzo ją zdziwił jego wygląd. Przez chwilę chciała tylko patrzeć i poszukiwać podobieństwa między tym mężczyzną a zdjęciem, które widziała. Ten był starszy, z twarzą pooraną wyraźnymi pionowymi bruzdami i widać było, że już dawno skapitulował w nierównej walce z nadwagą. Tamten...

– Dzień dobry. – Wyciągnęła do niego rękę, a on odpowiedział jej mocnym, zdecydowanym uściskiem.

Przeszli w stronę jedynego wolnego stolika.

– Dziękuję, że pan przyszedł. Myślę, że to wymagało odwagi. Mógł mnie pan posłać do wszystkich diabłów.

On również jej się uważnie przyglądał. I pewnie oceniał. Mogłaby przysiąc, że wie, co o niej myśli. Cholera, zaczęła się denerwować.

– Odwaga? – Zaśmiał się jakby do siebie. – Nie ma tu żadnych podstaw do lęku, więc nie może być mowy o odwadze. Myślę, że to pani jest odważna. Ale może będziemy się do siebie zwracać bez tych „pań” i „panów”, choć to zabawne. Szczerze mówiąc, trochę mi ich brakowało. – Widząc zdziwienie na twarzy Niny, szybko dodał: – Dawno nie mówiłem po polsku.

Rzeczywiście miał dziwny akcent, a poza tym próbował starannie dobierać słowa, tak jakby tłumaczył je z obcego języka.

– Mów do mnie Jannis.

– Jannis?

– Tak, w Polsce wołali na mnie Janek. Na co miałabyś ochotę?

Zbliżał się kelner.

– Frappé i wodę.

Sobie zamówił tylko wodę. Widać nie zamierzał marnować z nią zbyt wiele czasu. Powinna się streszczać. Powinna to jakoś sensownie wyjaśnić. Powinna... Tymczasem czuła się tak, jakby język jej stanął kołkiem. Miała w głowie gonitwę myśli i po raz pierwszy od bardzo dawna czuła niepewność i strach. Po co ona się w to wpakowała? Jannis przyglądał się jej z coraz większym zniecierpliwieniem.

– Napisałaś mi, Nino, że masz mi do przekazania informację od twojej matki.

Ogarnęła ją panika. Źle to wszystko ujęła. Wiedziała, że tak będzie. Od matki to ona się niczego nie dowiedziała. Ale, ale... czy to nie wszystko jedno? Jego przecież przy tym nie było.

– Moja matka już nie żyje. Przed śmiercią powiedziała, że Janek Kassalis jest moim ojcem. To wszystko.

Umarła, ale dwadzieścia lat temu. Opowiedziała o tym nie jej, tylko cioci. A ciocia... Dopiero w zeszłym roku postanowiła się rozstać z sekretem.

Mężczyzna o imieniu Jannis patrzył na nią uważnie ciemnymi oczami, ale jego twarz nie zdradzała żadnych emocji. Za to w niej kłębiły się coraz silniejsze. Ten facet ją wkurzał!

– Ja tu przyszłam tylko po to, żeby się dowiedzieć, jak to było. I jeśli to możliwe, poznać prawdę. Natomiast nie pretenduję do żadnego majątku i jeśli chodzi o sprawy prawne, to mi to wisi.

– Wisi...? – powtórzył niepewnie Jannis i zrobił tak dziwną minę, że Ninę to rozśmieszyło.

– Tak. Lata mi to! Nie dbam o to. Nie zależy mi na tym.

– W imię prawdy? I to ode mnie chcesz usłyszeć tę prawdę, tak? A możesz mi powiedzieć, jak ja niby mam to zrobić? Uważasz, że jesteś do mnie podobna?

Zacisnęła usta. Wyjęła z torebki kilka euro i położyła je na stoliku. Oddaliła się od stolika szybkim krokiem. Jannis dogonił ją dopiero przy fortecy.

– Chcesz mnie wykończyć? – wydyszał, łapiąc ją mocno za ramię.

– Niczego od ciebie nie chcę – wysyczała jak żmija.

– O nie. Kłamiesz. Sama mi to powiedziałaś. Chcesz prawdy. A chyba wiesz, że to najcenniejszy towar. I z pewnością trzeba się trochę lepiej targować, żeby go nabyć. W każdym razie nie tak jak zbuntowana nastolatka. Ile ty masz lat?

– Trzydzieści cztery.

Twarz mężczyzny pobladła. Pewnie sobie obliczył, pomyślała mściwie. Zobaczy więc, że nie kłamię. A matka?

Nina myślała o tym tak wiele razy. Matka nie miała żadnego interesu, by kłamać. Nie miała z tym „Jannisem” żadnego kontaktu ani też najmniejszego pojęcia, gdzie mieszka i czy jest zamożny. Jednak takie pochodzenie mogło rzeczywiście tłumaczyć tę egzotyczność, dziwność i odmienność, jaką Nina czuła w sobie od dziecka. Inna sprawa, że matka mogła się mylić. Nigdy wcześniej jednak nie zmyślała, trzeba więc było przynajmniej założyć, że w tej historii tkwi ziarno prawdy. A ponieważ rzeczywistość Niny od wczesnego dzieciństwa falowała jak wody oceanu, to wyznanie stało się dla niej najkonkretniejszym faktem jej życia. Uczepiła się go jak ostatniej deski ratunku.

– To aż dziwne, że w tym wieku jeszcze o takich rzeczach nie wiesz – mruknął Jannis i w tej samej chwili zgiął się wpół.

– Au – jęknęła, bo nadal ściskał jej ramię.

– Mogę się z tobą potargować, ale najpierw mnie zawieź do kliniki. To niedaleko... – usłyszała i nagle jego ręka zwolniła ucisk.

– Przyjechała tu ta na skuterze. – Ifigenia wydęła pogardliwie usta.

– O sobie mówisz? – Jannis do niej mrugnął, ale kobieta nie była dziś w nastroju do żartów.

– Wiesz, o kim mówię. Ta, co cię przywiozła z kliniki – prychnęła. – Ja rozumiem, że z jednej strony to ma baba łeb na karku, bo wiedziała, jak się zachować. Ale jak ona wygląda!

Zgoda, konkursu piękności pewnie by nie wygrała. Wysoka i przeraźliwie chuda. Cera trupioblada. Włosy niemalże zgolone przy skórze i do tego workowate ciuchy. Gdyby miała czternaście lat, to wyglądałoby to jeszcze naturalnie, ale trzydzieści cztery? Coś z nią było nie w porządku. Może się leczyła psychiatrycznie? Za nic by nie chciał, żeby była jego córką. O mało trupem nie padł, gdy ją zobaczył. No nie, nie była żadną jego córką. Taki dziwoląg. Wprawdzie Afrodyta też odbiegała od normy, ale przynajmniej można było na nią popatrzeć z przyjemnością.

– Cześć, Jannis! – Pojawiła się w pokoju jak duch, aż poczuł ciarki na plecach. Czy ona nie zdaje sobie sprawy, że wygląda obrzydliwie? Tym razem w ciemnoszarej koszuli zamiast w czarnej!

– Cześć. – Z niechęcią podniósł się z kanapy. – Miło, że się zgodziłaś przyjechać na lunch. Ja chwilowo nie mogę się zbyt daleko ruszać. Ciągle skacze mi cukier.

– Nie wiedziałeś, że masz cukrzycę?

– Skąd! Zastanawiałem się przez chwilę, czy nie powinienem podać do sądu tego idioty mojego lekarza. Robił mi tyle badań, a zapomniał o podstawowych. Ale znam go od tylu lat... Podobno mało brakowało, bym zapadł w śpiączkę.

Teraz był już pod opieką szpitala i wydawało się, że lekarze tam wiedzą, co robią. Chociaż nie bardzo mu się to podobało. Te wszystkie drastyczne diety. Bezwzględny nakaz ruchu. I szczegółowy opis tego, co się będzie działo, jeśli zignoruje ich zalecenia. Może jednak mieli rację. Od tego kilkudniowego pobytu w klinice, gdy ustabilizowali mu cukier, czuł się lepiej niż kiedykolwiek od wielu miesięcy. Na przykład dziś po raz pierwszy popływał w basenie. Wirowanie w głowie i siódme poty też ustąpiły.

Ich rozmowę przerwało pojawienie się Ifigenii z wózkiem. Z nadętą miną, niepozostawiającą żadnych wątpliwości, co sądzi o gościu, postawiła na stole wyśmienite potrawy. Nawet grillowane warzywa Jannisa wyglądały tak, że ślinka ciekła. Nina dostała niewielkie rożki z fetą i szpinakiem, spanakopitę, i do tego dość sporą porcję sałatki. Zamówiła wegetariańskie danie, to proszę!

Przez chwilę rozmawiali o nieistotnych sprawach. Kobieta opowiedziała mu, że przebywa na wyspie od paru miesięcy i pracuje jako pokojowa w jednym z najelegantszych hoteli, należącym do jakiegoś rosyjskiego miliardera. Jannis ważył chwilę jej słowa w myślach, zastanawiając się, jak na miłość boską ta firma może zatrudniać tak mało reprezentacyjną osobę. Ale może do zmieniania pościeli nie trzeba się pokazywać gościom?

– Wysoko mieszkasz. – Odłożyła sztućce i serwetkę. – Mój skuter aż dostał zadyszki.

Uważnie obserwował jej zachowanie. Do tego nie mógł mieć zastrzeżeń. Gdzieś się wyuczyła. Choć dałby głowę za to, że nie od matki. Z niej to był numer! Nic więc dziwnego, że ta biedna dziewczynina... No nie, chyba nie zacznie jej żałować.

– Nie narzekam – odparł. – Chcesz zobaczyć dom? To jest właśnie Eleotrivio. Nazwa bardzo praktyczna, oznacza prasę do wyciskania oliwy.

Lunch jedli na zewnątrz na osłoniętym dachem tarasie.

Może to jednak zły pomysł pokazywać jej dom, pomyślał. Zobaczy, że jestem bogaty, i może wpadnie jej coś głupiego do głowy?

Ponieważ Nina wzruszyła obojętnie ramionami, Jannis natychmiast poczuł, że musi jej zaimponować. Już po chwili oprowadzał ją po wszystkich pomieszczeniach, pokojach gościnnych, luksusowych toaletach z wymyślnymi spłuczkami, błyszczącymi prysznicami i misternymi mozaikami na posadzce. Oprócz biblioteki wypełnionej po sufit książkami musiała również zobaczyć bogato zaopatrzoną piwniczkę na wino. A teraz Jannis patrzył na nią, oczekując komplementów.

– Dobudowuję właśnie pawilon, po drugiej stronie sadu oliwnego – dodał nerwowo. – Będzie dla dzieci i wnuków, kiedy się zjadą. W przyszłości. Tu jest tylko moje królestwo.

– Bardzo duże jak na jedną osobę. Taka przestrzeń powiększa pustkę.

Podeszła do stolika, na którym leżała muszla sporych rozmiarów. Zaciekawiona, ostrożnie ją wzięła do ręki.

– To jest róg trytona – objaśnił Jannis.

Nieudolnie dmuchnęła w otwór. Podszedł do niej i wyjął jej go z ręki.

– Patrz, tak się to robi.

Rozległ się donośny basowy dźwięk.

– Widziałam kiedyś taką fontannę – zauważyła Nina, rozcierając przedramiona, jakby rozmasowywała powstałe pod wpływem dźwięku ciarki. – Jakiś bóg trzymał muszlę i lała się z niej woda. To było...

– ...w Rzymie – dokończył zdziwiony Jannis.

– Ano właśnie. Byłam tam rok temu. Czas tak szybko leci.

Jannis pokiwał głową, przyznając w duchu, że nie ma w tym żadnej sprawiedliwości.

– Kiedy ostatni raz byłeś w Polsce? – zapytała.

– Trzydzieści pięć lat temu – odrzekł bez zawahania, spoglądając uważnie na swą domniemaną córkę. Widział, jak zmrużyła powieki. Ale arytmetycznie i nawet medycznie mogło się to wszystko zgadzać. Nie wolno o niczym przesądzać, przyznał z niechęcią.

Nie chciał o tym myśleć. Te wszystkie książki na temat historii starożytnej i nowożytnej, które zbierał, miały za zadanie sprawić, by nie musiał myśleć o sobie ani o swoim życiu. Kim on zresztą był w porównaniu z tymi miliardami ludzi, którzy przewinęli się do tej pory przez ten padół? Rodzili się, kochali, cierpieli i na koniec, wszyscy bez wyjątku, umierali. No właśnie, kimże on właściwie był?

– I tam się urodziłeś, prawda? – spytało nagle to dziwadło, ta cała zaskakująca Nina, jakby potrafiła czytać jego myśli.

– Tak – odpowiedział. – W Bieszczadach. W Ustrzykach Dolnych. Tam był szpital...

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki