Tytuł oryginału: How the King of Elfhame Learned to Hate Stories

Redakcja: Justyna Techmańska

Korekta: Renata Kuk, Dorota Piekarska

Skład i łamanie: Robert Majcher

Opracowanie graficzne polskiej okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Text copyright © 2020 by Holly Black

Illustrations copyright © 2020 by Rovina Cai

Map illustration by Kathleen Jenning. Copyright © 2018 by Holly Black.

Cover art copyright © 2020 by Rovina Cai. Cover design by Karina Granda.

Cover copyright © 2020 by Hachette Book Group, Inc.

Endpaper art by Kathryn Landis. Copyright © 2019 by Holly Black.

Drop cap letters copyright © Mednyanszky Zsolt/Shutterstock.com

Running head ornament copyright © Gizele/Shutterstock.com

Copyright for the Polish edition © 2020 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-7686-937-7

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2020

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2020

Bezpłatny fragment

Mapa

I. Król Elfhame odwiedza śmiertelny świat

II. Królewicz jest niegrzeczny

III. Książę nienawidzi (prawie) wszystkich i (prawie) wszystkiego

IV. Książę Elfhame upija ćmę

V. Książę Elfhame czuje się odrobinę niezręcznie

VI. Książę Elfhame zanurzony

VII. Książę Elfhame otrzymuje w darze dwie opowieści

VIII. Księcia Elfhame już nudzą opowiastki

IX. Książę Elfhame jest niepewny

X. Król Elfhame próbuje raz zrobić coś porządnie

XI. Król Elfhame dostaje nauczkę

Podziękowania

Przypisy

Dla Briana i Drake’a, ale przede wszystkim dla Theo

ardan, książę elfów, wykarmiony kocim mlekiem i wzgardą, potomek rodu wprost rojącego się od potencjalnych następców tronu, urodzony z brzemieniem paskudnej przepowiedni, od dnia swojego przyjścia na świat był na przemian uwielbiany i nienawidzony. Może nie należy się dziwić, co z niego wyrosło. W całej tej historii zaskakujące jest jedynie to, że to właśnie on został Najwyższym Królem na Elfhame.

Ktoś mógłby rzec, że Cardan jest jak haust mocnego trunku, który choć pali w gardło, to jednak dodaje animuszu.

Ktoś inny mógłby mieć zdanie zgoła odmienne, mówiąc: „Błagam o wybaczenie, lecz…”.

I dopóki będzie błagał, Cardanowi to nie przeszkadza.

I
i_007

Król Elfhame odwiedza śmiertelny świat

w taki sposób podróżowałaś? – zawołał, spoglądając ku falom przewalającym się daleko w dole. – W taki sposób? A co by się stało, gdyby skończyło się działanie czaru, a Vivi by z tobą nie było?

– Pewnie spadłabym w dół jak kamień! – odkrzykuje Jude niepokojąco beztroskim tonem. Nie robi tego, ale zapewne mogłaby dodać: „Niebezpieczeństwo to dla mnie codzienna igraszka”.

Cardan musi przyznać, że krwawnikowe rumaki są rącze i rozkosznie jest pędzić wśród przestworzy, zanurzając dłonie w liściastej grzywie. I on przecież nie gardzi ryzykiem, chociaż nie upaja się nim, jak… jak niektórzy. Spogląda na swoją nieprzewidywalną, nieobliczalną, śmiertelną Najwyższą Królową, której wzburzone brązowe włosy trzepoczą wokół twarzy, której bursztynowe oczy lśnią, kiedy odwzajemnia jego spojrzenie.

Tych dwoje ze wszelkich możliwych powodów powinno było na zawsze pozostać nieprzyjaciółmi.

Cardan nie dowierza swojemu szczęściu, z trudem uzmysławia sobie, jaki splot wydarzeń do tego doprowadził.

– Skoro ja zgodziłem się podróżować, jak sobie zażyczyłaś – woła znów, przekrzykując wiatr – to teraz ty mogłabyś się odwdzięczyć i spełnić moje życzenie. Na przykład obiecać, że nie staniesz do walki z jakimś potworem tylko po to, by zaspokoić zachciankę obmierzłego karła samotnika. O ile wiem, nawet go nie lubisz.

Jude spogląda na niego w pewien szczególny sposób. Takiego spojrzenia nigdy u niej nie widział, gdy jeszcze oboje chodzili na lekcje do pałacowych preceptorów, jednak ujrzawszy go po raz pierwszy, od razu wiedział, że to najprawdziwsza z jej twarzy. Oblicze osoby nieustraszonej i pewnej siebie.

Jednak nawet gdyby nie popatrzyła na niego w ten właśnie sposób, przecież i tak znał odpowiedź. Oczywiście, że zechce walczyć z każdym przeciwnikiem, jaki się nadarzy. Wygląda na to, że bezustannie pragnie dowieść czegoś sobie samej, jakby wciąż na nowo chciała zdobywać koronę wieńczącą jej skronie.

Opowiedziała kiedyś Cardanowi, jak pewnego razu stanęła do walki z Madokiem, podawszy mu uprzednio wino zaprawione środkiem oszałamiającym, lecz skrzyżowała z nim ostrza jeszcze zanim trucizna zaczęła działać. Cardan w tym czasie znajdował się w sąsiedniej komnacie, popijał wino i ucinał pogawędki. Ona zaś, by zyskać na czasie, walczyła ze swoim ojcem, czerwonym kapturem.

Powiedziała mu wtedy, że jest taka, jaką ją ukształtował.

Cardan wie, że nie tylko Madok stworzył Jude taką, jaką jest teraz. On sam także miał w tym swój udział.

Czasem śmieszna wydaje mu się myśl, że Jude może go kochać. Raduje się z tego, to jasne, lecz miewa wrażenie, że to tylko kolejne absurdalnie niebezpieczne przedsięwzięcie, jakiego podejmuje się Jude. Chce walczyć z potworami i chce miłości Cardana – tego samego Cardana, którego kiedyś pragnęła ukatrupić. Gdy coś jest łatwe, bezpieczne lub pewne, to nie jest dla niej.

Nic z tego, co można by jej zalecić, nie jest dla niej.

– Wcale nie chodzi o to, żeby przypodobać się Bryernowi – wyjaśnia tymczasem Jude. – On powiada, że winna mu jestem przysługę, bo nikt wtedy nie dawał mi zleceń, a on owszem, dawał. I tak rzeczywiście było.

– Inaczej mówiąc, uroił sobie, że zasługuje na nagrodę – komentuje oschle Cardan. – Może i zasługuje, ale obawiam się, że nie na taką, jaką zamierzasz mu dać.

Jude zbywa to machnięciem dłoni.

– Jeśli pośród elfów samotników grasuje potwór, powinniśmy coś z tym zrobić.

Nie ma rozsądnego powodu, by w tej chwili odczuł dreszcz niepokoju, te słowa nie powinny wzbudzać w nim obaw, a jednak nie potrafi się z nich otrząsnąć.

– Mamy przecież rycerzy, którzy przysięgali nam służyć – zauważa Cardan. – A w ten sposób podstępnie pozbawiasz któregoś z nich możności okrycia się chwałą.

Jude śmieje się krótko, odgarnia gęste, ciemne włosy, próbując je utknąć za złotą tiarę, by nie wpadały jej do oczu.

– Wszystkie królowe stają się zachłanne.

Cardan obiecuje sobie, że wróci jeszcze do tej rozmowy. Wszystko wskazuje na to, że jednym z jego głównych obowiązków jako Najwyższego Króla jest nieustanne przypominanie swojej królowej, że nie jest osobiście odpowiedzialna za rozwiązanie wszystkich uciążliwości oraz uporanie się ze wszystkimi problemami, które pojawiają się na wszystkich terytoriach podległych Elfhame. On sam też nie miałby nic przeciwko temu, by tu i ówdzie nieco zamieszać, choćby nawet nie pozbawiając nikogo życia, natomiast jej pogląd na rolę władców najwyraźniej przewiduje bezlik trudnych zadań do wykonania.

– Wysłuchajmy tego, jak mu tam, Bryerna, i przekonajmy się, co ma do powiedzenia. Jeśli trzeba walczyć, nie musisz walczyć sama. Może ci towarzyszyć cały zastęp rycerzy albo przynajmniej ja mogę być przy tobie.

– Uważasz, że wystarczysz za zastęp zbrojnych? – pyta go Jude z uśmiechem.

Kto wie, może i mógłby wystarczyć, choć trudno przewidzieć, w jaki sposób śmiertelny świat wpłynie na jego magię. Pewnego razu spowodował, że z dna morskiego wyłoniła się nowa wyspa. Przychodzi mu na myśl, że mógłby jej o tym przypomnieć, ale nie jest pewien, czy uczyniłoby to na niej aż tak wielkie wrażenie.

– Sądzę, że bez trudu przewyższyłbym wszystkich rycerzy. O ile ustalono by właściwe warunki takiego turnieju. Mógłby on polegać na przykład na zmierzeniu się w szrankach biesiadnych ze stosownymi trunkami…

Jude wybucha śmiechem, uderza piętami w boki krwawnikowego wierzchowca.

– Bryern ma stawić się jutro o zmierzchu! – odkrzykuje i uśmiechem rzuca mu wyzwanie do wyścigu. – Potem zdecydujemy, kto się zabawi w bohatera.

Jako że Cardan całkiem niedawno przestał odgrywać rolę czarnego charakteru, znów nachodzą go myśli o tym, jakie pokrętne drogi i decyzje doprowadziły go w to miejsce, u jej boku, gdy pędzą tak przez przestworza, a on zamiast siać zamęt, rozważa, jak położyć kres złu.

II
i_011

Królewicz jest niegrzeczny

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

III
i_011

Książę nienawidzi (prawie) wszystkich i (prawie) wszystkiego

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

IV
i_011

Książę Elfhame upija ćmę

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

V
i_011

Książę Elfhame czuje się odrobinę niezręcznie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

VI
i_011

Książę Elfhame zanurzony

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

VII
i_011

Książę Elfhame otrzymuje w darze dwie opowieści

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

VIII
i_011

Księcia Elfhame już nudzą opowiastki

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

IX
i_011

Książę Elfhame jest niepewny

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

X
i_011

Król Elfhame próbuje raz zrobić coś porządnie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

XI
i_011

Król Elfhame dostaje nauczkę

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.