Tytuł oryginału: Bad Boy’s Girl

Redakcja: Karolina Wąsowska

Korekta: Renata Kuk

Skład i łamanie: Ekart

Design copyright © lookatcia.com

Copyright © 2017 by Blair Holden

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-667-3

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Mojej mamie – bez Ciebie nigdy nie odważyłabym się pisać.

I mojej rodzinie z Wattpada – dziękuję, że pokochaliście świat i bohaterów, których stworzyłam.

Wstęp

Mama i tata znowu zaczęli. Ich wrzaski dochodzą mnie przez cienkie jak papier ściany naszego domu. Wciąż im się wydaje, że jeśli zamkną się na dole, to ich nie usłyszę. Niestety, zarówno dla mnie, jak i dla nich, każde słowo wypowiedziane podniesionym głosem dociera na górę.

Ale oni tak mają. Żrą się między sobą aż do chwili, w której pragną jedynie rzucić się na siebie z pazurami i oskalpować się nawzajem, a potem zamykają się w sypialni. Późnym wieczorem tata cichcem przemyka do salonu, w którym od jakiegoś czasu spędza noce i który opuszcza, nim wstanę.

Myśli, że o niczym nie wiem. Myli się.

Jestem świadoma, że stosunki między moimi rodzicami są kiepskie, jednak wiem, że się nie rozstaną. Obydwoje są na to zbyt uparci. Odziedziczyłam po nich tę cechę, ale mam nadzieję, że nigdy nie znajdę się w podobnej sytuacji. Cóż, właściwie to nie muszę się martwić, że pokocham kogoś, kto potem mnie znienawidzi, bo tak się składa, że koleś, którego pragnę, nigdy nie zapragnie mnie. Jest zbyt zajęty byciem zakochanym po uszy w Nikki, Wielkiej Suce. Auć! Momencik, pozwólcie, że cofnę się nieco i wyjaśnię wam, czemuż to Nikki jest Wielką Suką.

Nicole Andrea Bishop, znana również jako powód wszelkiego nieszczęścia w moim życiu, to moja była najlepsza przyjaciółka i wicekapitan drużyny czirliderek. Znam ją od przedszkola, czyli od tych mitycznych czasów, kiedy życie było tęczową krainą jednorożców, a dzielenie się galaretką oznaczało przyjaźń aż po grób.

Mówię zupełnie serio: tak to wyglądało przez jakieś dziesięć lat. A potem nadeszła szkoła średnia i Nikki zamieniła się w pomiot szatana.

Znikła gdzieś dziewczyna bez przednich zębów, która plotła mi warkocze, bo sama ni diabła nie byłam w stanie tego zrobić. Znikła dziewczyna o twarzy przerytej trądzikiem, która siedziała ze mną do rana, pomagając mi się przygotować do koszmaru w postaci gimnazjalnego egzaminu z francuskiego. Znikła dziewczyna, która stała się moją siostrą, która co sobotę jadła kolację z moją rodziną i z którą urządzałyśmy cotygodniowe maratony Kochanych kłopotów.

Zanim pierwsza klasa szkoły średniej dobiegła końca, Nikki opętał duch Reginy George, a ja zamieniłam się we wkurzającą muchę, która bzyczała jej koło ucha. Naprawdę starałam się podtrzymać naszą przyjaźń, ale istnieje granica upokorzenia, której nie chciałam przekroczyć.

To jest ten moment, gdy muszę wam coś wyznać – otóż byłam gruba. A kiedy mówię „gruba”, nie mam na myśli laski, która z lubością nosi biodrówki i top nad pępek, a potem flirciarsko narzeka na jakąś mikroskopijną fałdkę.

Ważyłam imponujące sto pięć kilogramów. Byłam dziewczyną w dresowych spodniach i bluzie XXL z wielkim kapturem. Zawsze w conversach, niezależnie od pogody. I kompletnie mnie to nie ruszało. Zanim zaczniecie mi współczuć, przyjmijcie, proszę, do wiadomości, że nigdy nie miałam problemu z tym, jak wyglądam. Właściwie to nawet siebie lubiłam. Nie katowałam się dietami, nie ćwiczyłam (ku wielkiemu rozczarowaniu mamy) i nie składałam puchatych zwierzątek mrocznym bóstwom w nadziei, że dzięki krwawej ofierze zyskam ich łaskawość i zamienią mnie w supermodelkę. Jadłam, co chciałam, siedziałam w domu, oglądając Plotkarę na laptopie, a w szkole wszyscy mnie ignorowali. Nie dokuczali mi. Po prostu nie zawracali sobie mną głowy.

Aż nagle Nicole dołączyła do tanecznej ekipy i nagle wszyscy mnie znienawidzili. Wiecie, że ciągle je słyszę? Te przezwiska i szepty, a właściwie nie do końca szepty, które ścigały mnie, gdy razem z Nicole mijałyśmy jakąś grupkę uczniów.

Dlaczego Nicole Andrea Bishop koleguje się z taką laską jak ta tam…

Myślicie, że ta Baryła szantażuje Nicole, żeby się z nią przyjaźniła?

Nie sądzicie, że Nicole powinna pozbyć się tych kilku dodatkowych kilogramów?

Okej, to ostatnie było naprawdę niezłe.

W skrócie rzecz ujmując, po jakimś czasie do Nicole dotarło, że rujnuję jej bezcenną reputację. Po miesiącach nieodbierania telefonu i braku czasu na spotkanie ze mną postawiła sprawę jasno. Stałam się jej kulą u nogi i nie mogłyśmy być już dłużej przyjaciółkami.

Wsadziłam dumę do kieszeni i zaakceptowałam to. I tak oto dziesięć lat przyjaźni spłynęło w klopie tylko dlatego, że Nicole okazała się zbyt wielkim tchórzem, by postawić się ludziom, którym nie podobało się to, z kim się przyjaźni. Gdyby tylko poprzestała na byciu tchórzem, jakoś bym to przeżyła. Ale nie. Moja była przyjaciółka uznała, że jedna wada to stanowczo za mało. Okazało się, że z popularnością nierozłącznie wiąże się przemiana w kogoś w stylu złola z klasycznego westernu, więc Nicole dokonała tej przemiany.

Kiedy wróciłam w drugiej klasie lżejsza o trzydzieści sześć kilogramów, ona wróciła z chłopakiem. I to nie jakimkolwiek chłopakiem. Nicole objawiła się jako dziewczyna gościa, w którym zakochałam się, kiedy miałam mniej więcej osiem lat.

Jason „Jay” Stone był pierwszym przedstawicielem płci męskiej, który podarował mi kwiaty. Oczywiście, jeśli mianem „kwiatów” można określić nieco zgnieciony, wyrwany z trawnika mlecz. To było w trzeciej klasie, a ja miałam we włosach moją ulubioną kokardę. Jason powiedział mi, że ładnie wyglądam, i wystarczyło. Zakochałam się. Z czasem staliśmy się dobrymi kumplami. A przynajmniej on był dobrym kumplem dla mnie. W jego obecności język stawał mi kołkiem. Jason był typem złotego amerykańskiego chłopca, miał jasne włosy, błękitne oczy i godny pozazdroszczenia talent do baseballu. Cóż, im bardziej tyłam, tym bardziej skrępowana czułam się naszym koleżeństwem. W końcu nie tylko stawałam się kobietą (he, he), ale na dodatek miałam nadwagę. Wmówiłam sobie, że nie zasługuję na to, by spędzać czas z takim fajnym gościem jak Jay Stone, i z premedytacją starałam się rozluźnić naszą relację.

Nicole świetnie wiedziała, co czułam. Nawet zachęcała mnie, żebym zaprosiła gdzieś Jaya, twierdząc, że on buja się we mnie mimo mojej nadwagi. Powiedzmy, że byłam temu szalonemu pomysłowi nieco przeciwna. A jednak latem, między pierwszą a drugą klasą, dotarło do mnie, że chyba należałoby coś z tym wszystkim zrobić. Kiedy popierniczałam na bieżni, wlewając w siebie hektolitry wody, czułam, że to może być TEN rok. Ten cudowny rok, kiedy wreszcie się odważę. Kiedy wreszcie stanę się dziewczyną dość dobrą i zgrabną, by wolno jej było flirtować z Jayem Stone’em.

Przebudzenie okazało się bolesne.

Zobaczyłam Jaya na szkolnym korytarzu tuż przed pierwszym dzwonkiem na lekcje. Miałam na sobie modne obcisłe dżinsy, w których mój tyłek, zupełnie przypadkowo, wyglądał zajebiście, dopasowany top z niewielkim dekoltem i wyrąbane w kosmos motocyklowe buty. Spędziłam mnóstwo czasu, układając włosy w niedbałe fale, i na maksa przyłożyłam się do makijażu. Niestety jakieś pięć minut później ten makijaż smugami spływał mi po policzkach.

Jay wpychał właśnie język do gardła mojej najlepszej przyjaciółki. Och, przepraszam – byłej najlepszej przyjaciółki. Gdybym tamtego dnia zjadła cokolwiek na śniadanie, bez wątpienia zwymiotowałabym na środku korytarza. Wciąż pamiętam, jak ścisnęło mi się serce. Zupełnie jakby ktoś wziął je w dłoń i zgniótł na miazgę. W oczach stanęły mi łzy, a w gardle gula. Nigdy w życiu nie czułam się gorzej.

Straciłam Jaya Stone’a, miłość mojego życia. Odebrała mi go moja była przyjaciółka, tak bezczelnie… Zupełnie jakby to, że tyle schudłam, nie robiło żadnej różnicy. Moim przeznaczeniem było pozostać Baryłą, samotną i niewidzialną dla jedynego gościa, którego pragnęłam.

* * *

Przewińmy dwa lata do przodu i oto jestem. Uczennica ostatniej klasy liceum po pierwszym tygodniu szkoły. Nikogo chyba nie dziwi, że ta uczennica w sobotnią noc siedzi w domu i śledzi miłość swojego życia na Fejsie. Taa… Zaczęłam mówić o sobie w trzeciej osobie. Właśnie takie rzeczy wyczynia z człowiekiem nuda.

Przeglądam profil Jaya, który okazuje się zapchany samojebkami jego dziewczyny. O rany, ona ma takiego fioła na swoim punkcie, że może człowieka zemdlić.

Jego profilowe zdjęcie to jedna z fot przedstawiających cudowną parkę na plaży. Jay obejmuje Nicole w pasie i całuje ją w skroń, a ona szczerzy swoje idealne zęby. Nurkując głębiej w profil Jaya, staram się nie zauważać jej obecności. O rany, ale on jest cudowny. Po prostu przepiękny z tymi zmierzwionymi złotymi włosami i oczami o barwie oceanu. Jego uśmiech mnie rozbraja, te dołeczki, te piegi na nosie, te wspaniałe kości policzkowe…

Brzmię jak chora z miłości, nie? Ale Jay nawet mnie nie zauważa, bo jest zbyt zajęty wymianą śliny z tą cholerną Nicole Andreą Bishop. Są parą idealną. Parą, która pewnie zostanie wybrana na króla i królową balu maturalnego. Parą, która pewnego dnia się chajtnie, bo wszechświat nawet nie weźmie pod uwagę innej ewentualności. Ideał ciągnie do ideału, nawet jeśli jeden z tych ideałów jest totalnie zgniły w środku. Jakim cudem Jay nie widzi, jak parszywa jest jego dziewczyna? Jak może być ślepy na jej wady?

Och, momencik, już wiem. Kły jadowe Nicole wysuwają się tylko wtedy, gdy pojawiam się ja. W obecności Jaya moja eksprzyjaciółka jest równie groźna co chihuahua. Muszę jednak przyznać, że Jay zachowuje się w porządku. Zawsze podchodzi się przywitać i, ilekroć mamy razem zajęcia, proponuje, że poniesie mi książki. Oczywiście nigdy mu nie pozwalam, bo Nicole sunie za naszymi plecami, a z jej nozdrzy buchają kłęby dymu.

Ponieważ jestem dziś w wyjątkowo masochistycznym nastroju, kilka razy odświeżam jego profil. Kiedy dostrzegam nowy post, martwieją mi palce. To nie byle jaki post. To taki post, na którego widok mam ochotę wrzasnąć i wywalić laptop przez okno. Śmierć patrzy mi prosto w oczy i oznajmia:

Wracam do domu, braciszku. Szykuj imprezę, Jay Jay.

Jesteście ciekawi, któż taki na tym łez padole jest w stanie aż tak mnie przerazić, że moja przysłowiowa dusza siada mi na równie przysłowiowym ramieniu i łaknie jedynie wrócić do wieków średnich, kiedy ludzie mieli coś takiego jak fosy, którymi można było się ogrodzić?

Cóż, imię, które łypie na mnie wrednie z ekranu, brzmi Cole. Cole Stone. Świetnie pasuje do Nicole Andrei Bishop. Los podąża dziwnymi ścieżkami, prawda? Wyznam, że czasem wydaje mi się, że stary dupek ma naprawdę chore poczucie humoru. Jak inaczej wyjaśnić, że dwie osoby, które z takim rozmachem zamieniły moje życie w piekło, mają rymujące się imiona?

Ale pozwalam sobie na dygresje, a przecież nie chodzi o rymowanki. Chodzi o to, że Cole jest… Momencik! Cole wraca?! O Boże…

Cole, chwila wprowadzenia dla tych, którzy nie wiedzą, dlaczego dostaję gęsiej skórki na samo jego wspomnienie, to przyrodni brat Jaya i jedyny człowiek, oprócz Nicole, który z unieszczęśliwiania mnie zrobił sobie hobby. Prześladował mnie niestrudzenie przez całą podstawówkę i gimnazjum. Na szczęście, zanim trafiliśmy do szkoły średniej, patentowany dupek Cole skończył tak, jak patentowane dupki zazwyczaj kończą. Szkoła wojskowa, w której wylądował, trzymała go ode mnie z daleka przez trzy piękne lata.

A teraz koleś wraca.

Cole Stone, dzięki któremu znam z imienia wszystkie piguły na ostrym dyżurze, wraca do miasta. Matko Boska, to teraz będzie ich dwoje! Cole i Nicole połączą swoje diabelskie moce, żeby zamienić moje życie w rozgrywający się w realu slasher klasy C.

Przełykam gulę w gardle, zamykam laptop i odsuwam go od siebie, jakby był nawiedzony.

Jeden punkt dla chorego poczucia humoru wszechświata i zero dla blondynki, która zawsze kończy martwa w wannie.

1

On jest Bushem, a ja jego Afganistanem

Kiedy tata w poniedziałek podrzuca mnie do szkoły, naciągam na łeb kaptur bluzy. Bluza pochodzi z czasów Baryły i teraz mogłabym się w niej utopić. Mam misję. Moim zadaniem jest pozostać niezauważalną dla ludzkiego oka, a założenie czegoś, czego nowa Tessie nie tknęłaby kijem, wydaje mi się najlepszym sposobem. Już wór po ziemniakach byłby bardziej twarzowy. Tata patrzy na mnie podejrzliwie, gdy skradam się do bramy. Później mu wyjaśnię, że staram się tylko pozostać przy życiu. Kiedy wreszcie odjeżdża, przyspieszam i na paluszkach biegnę do szkoły. Czuję się jak bohaterka kiepskiego szpiegowskiego thrillera. Na szczęście udaje mi się gładko wmieszać w tłum ludzi.

Mam zamiar jak najszybciej zabrać z szafki książki, bo to jedyny moment, gdy ktoś mógłby mnie zidentyfikować. Opracowałam strategię działania. Siedzieć zawsze z tyłu klasy i rzucać się w oczy jak pchła na yorku. Zabawne, jak łatwo przyzwać wewnętrznego Jamesa Bonda, kiedy twoje życie jest w niebezpieczeństwie.

Okej, wiem, pewnie wydaje wam się, że przesadzam, skoro nawet nie wiem, czy Cole będzie dzisiaj w szkole. Wierzcie mi jednak, znam gościa taki szmat czasu, że mam niezłe pojęcie o jego pokręconych gierkach. Zaatakuje mnie, gdy tylko opuszczę gardę, a to się dzisiaj nie stanie.

– Tessa!

Moją przykrywkę szlag trafił! Zaciskam powieki i ruszam w kierunku klasy, która na szczęście znajduje się z drugiej strony niż osoba właśnie niszcząca mój wyrafinowany plan.

– Tessa! Zaczekaj!

Nawet nie zwalniam. Rozglądam się na boki, obawiając się, że Cole wyskoczy nagle z jakiegoś kąta ze spluwą do paintballu w łapie. Ten pomiot szatana… Teraz ma pewnie własnych wyznawców, nie?

Dobra, wiem, paranoja do mnie nie pasuje.

Staram się iść tak szybko, jak tylko się da, ale i tak jestem zbyt powolna. Kiedy ktoś zaciska mi rękę na ramieniu, jestem gotowa wrzeszczeć, jednak na szczęście dostrzegam na nadgarstku prześladowcy bransoletkę. Wzdycham z ulgą. Bransoletka z zawieszką „I <3 Nerds” jest mi znajoma i tak się składa, że jej właścicielka jest moją najlepszą przyjaciółką. Wiem, że nie chce mi zrobić krzywdy, na pewno nie z premedytacją.

– Dlaczego – wydusza z siebie i bierze głęboki oddech – biegniesz – kolejny wdech – tak szybko?

Dyszy, jakby przebiegła maraton, a nie goniła mnie szkolnym korytarzem, ale na jej obronę muszę powiedzieć, że jest jeszcze większym nerdem niż ja, a ćwiczenia to dla niej koncepcja nie z tego świata.

– Wejdźmy do sali, to ci wyjaśnię – mówię, chwytając ją za ramię i pociągając za sobą.

Nie chcę, żeby ktokolwiek zwrócił na nas uwagę.

– Ooooo, wyczuwam plotę. – Maniakalnie zaciera ręce, a jej zielone oczy błyszczą z podniecenia.

Poznajcie Megan Sharp, jedną z moich przyjaciółek po erze Nicole. Połączyła nas wspólna nienawiść do chemii i godziny spędzone w bibliotece. Jest świetną uczennicą i ma zaklepane miejsce w Princeton. W wolnym czasie kolekcjonuje ploty i zawsze chce wiedzieć wszystko o wszystkich, nieważne, z jak podejrzanego źródła pochodzą te informacje. Megan jest przepiękna, ma wspaniałe rude włosy i nieskazitelną cerę. Wygląda jak porcelanowa lalka i strasznie jej zazdroszczę tej kruchości i delikatności, których mnie poskąpiono.

Wchodzimy do klasy, a w niej panna Sanchez swoim starym zwyczajem przysypia na krześle. Latające nad jej głową papierowe samoloty wcale jej nie przeszkadzają. Obydwie z Megan spostrzegamy siedzącą pod oknem Beth, naszą kumpelę, która zawzięcie skrobie coś w notatniku. Ruszamy w jej stronę.

– Cześć, Beth!

Mrugam, słysząc podniesiony głos Megan, ale nic i nikt nie jest w stanie jej powstrzymać. Poranne powitania to ważna część jej egzystencji.

Beth nie unosi głowy i dociera do mnie, że jest w swojej zonie. W zonie „piszę piosenkę i zabiję cię, jeśli mi przeszkodzisz”. Odciągam Megan i w ciszy siadamy na krzesłach.

Beth Romano to moja druga najlepsza przyjaciółka w tym momencie. Przeniosła się do naszej szkoły w drugiej klasie, więc nie miała okazji poznać Baryły, za to całkiem dobrze zaznajomiła się z mroczną stroną charakteru Nicole. Powiedzieć, że nie przepada za dręczycielami, to eufemizm. Gdybym dostawała kilka centów za każdym razem, kiedy musiałam powstrzymywać ją przed wydrapaniem Nicole oczu, mogłabym opuścić miasto i zamieszkać w Timbuktu. W swoich spranych dżinsach, koszulkach z logo zespołów i z nieodzowną skórzaną kurtką Beth wygląda jak rasowa fanka rocka, a czarne włosy i przeszywające niebieskie oczy wcale nie przydają jej łagodności.

Niektórym może wydawać się trochę straszna, ale tak naprawdę można by z nią konie kraść.

– No to powiesz mi wreszcie, dlaczego uciekałaś przede mną, jakbym chciała cię oskarżyć o morderstwo, i dlaczego masz na sobie… to? – Megan marszczy nos, wyraźnie zdegustowana moim wyglądem.

Staram się nie czuć urażona. Ubierałam się w ten sposób przez większość życia i jakoś nikt nie miał z tym problemu.

– Nie wiesz?

To chyba najgorsze pytanie, które można zadać komuś, kto żywi się plotkami.

Megan wygląda, jakby zaraz miała pęknąć. Wytrzeszcza na mnie oczy.

– Co? Czego nie wiem?

– Cole Stone wraca do miasta – wyduszam i nastaje wymowna cisza.

W tej ciszy echem dźwięczy to, co już dobrze wiem. Przez jakieś dziesięć sekund Megan wygląda na zszokowaną, a potem zdumienie ustępuje miejsca współczuciu. Bierze mnie za rękę i mówi szczerze:

– Przykro mi.

* * *

– Nie łapię, o co właściwie chodzi. Dlaczego ten cały Cole jest taki straszny? – pyta Beth, wgryzając się w cheeseburgera.

Natychmiast krzywi się ze wstrętu i wypluwa jedzenie na talerz. Dwa lata chodzi do tej szkoły i wciąż nie pojmuje, jak obrzydliwe żarcie tu serwują. Siedzimy w najciemniejszym kącie stołówki, jaki byłam w stanie znaleźć, i właściwie to dziwi mnie, że dożyłam lunchu.

Megan wcina się, zanim zdążę otworzyć usta.

– Cole jest stalkerem Tessy – wyjaśnia bez zająknięcia.

Beth wybałusza oczy, a ja spieszę ze sprostowaniem:

– Nie jest moim stalkerem – protestuję. – On po prostu urodził się tylko po to, żeby mnie męczyć. – Mój głos jest dziwnie spokojny.

– Nie może być aż tak źle – bagatelizuje sprawę Beth i zaczyna grzebać w torbie.

Po chwili wyciąga z niej na wpół opróżnioną, pogniecioną paczkę chipsów.

– Och, jasne, że nie może być tak źle… Wiesz, kiedy jest źle? Kiedy kończy ci się czekolada. Albo foty Ryana Goslinga, Beth. Cole i jego rządy terroru zasługują na znacznie mocniejsze określenie.

No i znowu Megan mówi za mnie. Helou! Przecież rozmawiamy o MOIM oprawcy!

– A ładny jest? – pyta znienacka Beth, uśmiechając się krzywo.

Mija chwila, zanim dociera do mnie to, co właśnie powiedziała. Milczę przez kilka sekund, wyciągając z pleców metaforyczny nóż. Jakie to ma znaczenie, czy Cole jest ładny, czy nieładny? Nawet piękne potwory to w końcu potwory.

– Kobieto, ten koleś zawstydziłby rzeźbę Dawida. – Megan wzdycha z rozmarzeniem. Uderzam ją w ramię. – No co? – Krzywi się. – Przecież takie są fakty!

Ile bym dała, żeby nie miała racji…

* * *

Aż do ostatniej lekcji udaje mi się omijać moją nemesis, ale zawdzięczam to głównie temu, że Nicole niemal cały dzień spędza na zajęciach tanecznych. Niestety moja ostatnia lekcja to WF. Choć czuję się teraz o wiele lepiej w swoim ciele, to skryta gdzieś w środku Baryła wciąż nie ma ochoty paradować przed kolegami w obcisłych szortach gimnastycznych.

Nie ma jednak ucieczki przed tą torturą, WF jest obowiązkowym punktem koszmarnego poniedziałku. Słysząc dzwonek, pozwalam sobie na westchnienie ulgi. Chyba mogę założyć, że Cole’a nie ma dzisiaj w szkole, a skoro nie napatoczyłam się na Nicole, to dzień okazał się całkiem w porządku. Za szybko. Oczywiście, że cieszę się za szybko. Kiedy słyszę znienawidzony głosik, przeklinam się w duchu i gryzę w język.

– Cześć, Baryło.

Z wysiłkiem przybieram neutralny wyraz twarzy. Zamykam szafkę, odwracam się i staję oko w oko z diablicą we własnej osobie.

– Nicole – mówię obojętnie.

Stoi przede mną w swoim fioletowo-żółtym stroju tanecznym, na który składają się krótka spódniczka i jeszcze krótszy top. Ciemne włosy zebrała w wysoki kucyk, który tylko podkreśla jej urodę, a jej nienaganna cera ma cudowny odcień karmelu. Kolory ubrania dodatkowo uwypuklają orzechowe refleksy w jej oczach, a bezbarwny błyszczyk pięknie akcentuje pełne wargi. Moja była przyjaciółka jest zjawiskowa i doskonale o tym wie. Latynoskie korzenie pozwalają jej się wyróżniać na tle bladolicej, jasnowłosej większości.

Nie pojmuję, jak może wyglądać tak świetnie, spędziwszy cały dzień w dusznej, cuchnącej potem sali.

– Widzę, że nadal nie wzięłaś się za te ćwiczenia na boczki, o których ci mówiłam.

No tak. Pokpijmy sobie z mojego nieistniejącego już wielkiego tyłka.

– Nie działają na ciebie, więc uznałam, że nie będę na nie tracić czasu. – Wiem, że nie powinnam się odgryzać, ale ten dzień nieźle mnie przeorał. Jestem wykończona i mam po dziurki w nosie życia w ciągłym strachu.

– Coś ty powiedziała?

– Hm. Nic. Zupełnie nic. – Odwaga szybko mnie opuszcza i zaczynam się jąkać.

– Tak właśnie myślałam. A teraz zejdź mi z drogi albo rozdepczę cię jak robala, którym właściwie jesteś – warczy i najnormalniej na świecie odpycha mnie na bok.

Jeszcze przez jakieś dziesięć minut po jej odejściu stoję jak kołek, starając się zwalczyć atak paniki. Nie jestem dobra w takich starciach i Bóg jeden wie, co mnie podkusiło, żeby pyskować najgorszej suce w szkole. Próbuję nawet zrobić kilka ćwiczeń oddechowych, które widziałam kiedyś w telewizji, ale zgodnie z moimi podejrzeniami wcale nie działają. Wciąż w lekkim szoku człapię do szafki, w której trzymam sportową torbę i telefon. Głupie numery Nicole i jej psiapsiółek zmusiły mnie do tego, żeby co kilka miesięcy zmieniać kod otwierający drzwiczki.

Wiecie, co jest o wiele gorsze niż śnienie o tym, że jest się nagim w szkole? Bycie nagim w szkole.

Po upewnieniu się, że moje rzeczy są bezpieczne, zmierzam wreszcie do sali, gdy po raz trzeci tego dnia ktoś mnie zaczepia. Jednak tym razem moje serce reaguje zupełnie inaczej niż na widok Nicole.

Moje serce trzepocze. Trzepocze!

– O rany, tu jesteś, Tessa. Cały dzień cię szukałem. – Kiedy spostrzegam Jasona Stone’a, opieram się o szafkę w obawie, że mogłabym zemdleć rażona siłą jego uśmiechu.

W sportowych ciuchach wygląda jak jasnowłosy Adonis. Nie umiem nie gapić się na jego silne, muskularne nogi biegacza oraz pokaźne bicepsy.

– Naprawdę? – pytam rozmarzonym tonem, gdy podchodzi, a potem wymierzam sobie w myślach siarczysty policzek za to, że brzmię jak idiotka. – Naprawdę? – powtarzam głębszym głosem. Teraz brzmię jak mój rodzony ojciec, kiedy w zeszłym tygodniu niemal nie udławił się kością kurczaka.

– Tak, naprawdę. Właściwie to już wczoraj chciałem z tobą pogadać.

Wiem, że powinnam go słuchać, bo na pewno mówi o czymś ważnym, ale… Jest taki piękny. Wodzę wzrokiem po jego ciele, jego twarzy, jego idealnych włosach…

– Tessa? – Macha mi dłonią przed oczami, co sprowadza mnie na ziemię.

– C… Co?

– Chciałem wiedzieć, czy wszystko jest okej.

– Pewnie – odpowiadam, świadoma durnego uśmiechu, który wypłynął mi na wargi.

Jay jest taki kochany, troszczy się o mnie, pyta, czy nic mi nie jest. No i rozmawia ze mną, choć jego dziewczyna wolałaby, żeby tego nie robił.

– Naprawdę?

Chyba jest zaskoczony. Ale dlaczego?

– No jasne. W niedzielę myślałam, że się rozłożę, ale pomógł zwykły rosół.

– Nie, nie o to… – Jest taki słodki, kiedy się peszy.

– Co?

– Co? Jak to co? – powtarza, a na jego twarz wypływa cudowny grymas zmieszania.

Obydwoje potrzebujemy chwili, żeby się ogarnąć. Zbieram się do kupy, a Jay prostuje ramiona i patrzy na mnie współczująco.

– Słuchaj, Tessa, pomyślałem, że powinnaś wiedzieć, że Cole wraca. Będzie chodził do naszej szkoły.

Och, oczywiście, że wiem, mój ty najpiękniejszy przedstawicielu gatunku ludzkiego na ziemi. Wiem, bo spędzam sobotnie noce, śledząc cię na Fejsie… No cóż, tego akurat Jay nie musi wiedzieć. Pora wykorzystać mój mikry aktorski talent.

– Co takiego? Mówisz serio? Ja… Wow, naprawdę wraca? – dopytuję.

– Tak, naprawdę. – Albo mi się wydaje, albo Jay cieszy się na to tak samo jak ja. – Chciałem tylko zapytać, jak się z tym czujesz, skoro wasze… cóż, stosunki…

– To nie były żadne stosunki, Jay, to była tyrania. On jest Bushem, a ja jego Afganistanem.

Wybucha śmiechem. Na widok dołeczków w jego policzkach miękną mi kolana.

– Zapomniałem już, jaka jesteś zabawna. – Jego oczy błyszczą, gdy szczerzy do mnie zęby. – Posłuchaj, jeśli się na ciebie uweźmie, wal do mnie, jasne? – mówi szczerze.

Potakuję.

– Obronisz mnie? – Brzmię żałośnie, ale do diabła z tym.

Zakłopotany Jay drapie się po karku i mamrocze pod nosem potwierdzenie. Wiele wysiłku mnie kosztuje, żeby się na niego nie rzucić i nie zacałować go na śmierć.

– Dzięki, to wiele dla mnie znaczy. – Na jego policzkach pojawia się lekki rumieniec, który nie znika, kiedy idziemy do sali gimnastycznej. Na szczęście Nicole gdzieś się ulotniła i przez jakiś czas mogę udawać, że Jay należy do mnie i wszystko jest w najlepszym porządku.

2

Jestem jej złą rosyjską bliźniaczką. Mów mi Swietłana

Kochanie, słyszałem, że Cole wrócił – rzuca tata przy kolacji.

O nie, jeszcze nie wrócił. Gdyby tak było, nie siedziałabym w jednym kawałku przy tym stole, myślę, ze złością dziobiąc groszek.

– Naprawdę? Nie wiedziałam – bąkam, a mama parska z niedowierzaniem i zaczyna chichotać.

– Byliście razem tacy słodcy. Ten chłopak nie odstępował cię na krok – wspomina z uśmiechem, a ja zastanawiam się, która część mojego koszmaru wydawała się jej „słodka”.

– Wielka szkoda – burczę.

– Ależ, Tess, nie możemy dopuścić do tego, żebyś żarła się z synem szeryfa, prawda? W tym roku odbędą się wybory i musimy zabiegać o wszelką pomoc, jaką możemy otrzymać – oznajmia tata.

Posyłam mu moje najlepsze spojrzenie mówiące „chyba-jaja-sobie-robisz”. Jeśli chce, żebym właziła w tyłek mojemu największemu wrogowi tylko po to, żeby tata wygrał, to już może zacząć się żegnać ze swoim biurem.

– Oczywiście, zwłaszcza że twój ojciec w ostatnim czasie nie radzi sobie najlepiej – dorzuca mama słodkim głosem. Wiem, że chce jak najmocniej dogryźć tacie. Wyczuwam w powietrzu nadciągającą awanturę, więc resztę kolacji wpycham w siebie w rekordowym tempie, a potem, zapomniawszy o Cole’u, ruszam na górę, byle dalej od pola bitwy. Nie chcę znaleźć się na drodze jakiegoś latającego talerza.

– Travis! Wstawaj! – krzyczę pod drzwiami pokoju brata i walę w nie, dopóki nie słyszę standardowego powitania, czyli słowa na „s”.

To taka nasza tradycja. Żaden budzik nie działa na Travisa, więc wzięłam na siebie sprawdzanie, czy nie zapadł w śpiączkę.

Może wydawać się dziwne, że mój starszy brat zwleka się z łóżka w porze kolacji, ale wszyscy przyzwyczailiśmy się już do jego nocnego trybu życia. Rodzice zrozumieli, że utracili swojego pierworodnego, a ja pojęłam, że najlepiej dla mnie będzie trzymać się od Travisa w bezpiecznej odległości.

Bo wiecie, Travis ma dwadzieścia jeden lat i mieszka w domu dlatego, że wywalili go z college’u. Za plagiat jakiejś pracy. Wybitnie głupie zagranie jak na piątkowego studenta. Potem miłość jego życia zrobiła go w trąbę, więc mój braciszek zaczął chlać, żeby – cytuję – „uporać się z tym gównem”.

Od roku Travis cierpi na chronicznego kaca, a ojciec, choć bardzo by chciał, nic nie może z tym zrobić. Jest burmistrzem i nie może prać publicznie swoich brudów. Kiedy ktoś pyta o Travisa, milczymy albo opowiadamy bajki o jego alternatywnych planach na życie, w stylu napisania kolejnej wielkiej amerykańskiej powieści.

A pośrodku tej dysfunkcyjnej rodziny mamy mnie. Totalnie rozstrojoną i oczekującą atomowej zagłady, w niektórych kręgach znanej jako Cole Stone.

* * *

Siadam na łóżku i wyciągam materiały potrzebne do odrobienia pracy domowej. Na jutro mam esej, który już napisałam. Okej, okej, pospieszyłam się i machnęłam go tego samego dnia, w którym został zadany, ale nigdy nie zaszkodzi jeszcze raz go sprawdzić. Tak się właśnie dzieje, kiedy odrabianie pracy domowej to twoje jedyne zajęcie. Nicole zadbała o to, żebym przypadkiem nie traciła czasu na nic, co mogłoby doprowadzić do jakichkolwiek kontaktów towarzyskich.

Sprawdzanie eseju i dopisywanie adnotacji przerywa mi tata. Twarz ma zaczerwienioną, zapewne po bitwie na wrzaski, która skończyła się ledwie kilka minut temu.

– Masz chwilę, Tess? – pyta, zaglądając do pokoju.

– Właściwie to nie. Muszę skończyć ten…

Chyba w ogóle mnie nie słucha, bo wpycha mi w ręce jakąś teczkę.

– Świetnie. Chcę, żebyś zaniosła to szeryfowi. Zrobiłbym to sam, ale muszę natychmiast wyjść, a to pilne.

– Ale, tato…

Chce, żebym poszła do Stone’ów? Zwariował? Aż tak strasznie go rozczarowałam, że postanowił jak najszybciej się mnie pozbyć? Na zawsze? Nie mogę iść do szeryfa, bo szeryf jest ojcem Cole’a. Jeśli Cole wrócił, to wizyta u szeryfa jest równie zachęcająca co trącanie kijem ula. Już to przerabiałam i dziękuję, postoję.

– Żadnych ale, Tess. Masz to zrobić albo dam ci szlaban – oznajmia gładko.

– No to daj mi szlaban – odpowiadam, szczerząc zęby.

Nie żebym gdzieś wychodziła, poza sporadycznymi wyprawami na zakupy z Megan i Beth. Żadna z nich nie lubi snuć się po sklepach, więc najczęściej nasze eskapady kończą się tym, że Beth znika na godziny w sklepie muzycznym, a ja siedzę z Megan w Starbucksie i słucham plotek.

Tata wzdycha.

– Nie dyskutuj ze mną, Tess. Wysłałbym twojego brata, ale dla niego to blady świt, więc albo wciąż jest zbyt zalany, żeby normalnie funkcjonować, albo ma takiego kaca, że zgubi się gdzieś po drodze.

– Tato… Ale tam może być Cole, a przecież wiesz, jaki on dla mnie jest – jęczę, rozważając, czy nie rzucić się ojcu do stóp i nie zacząć błagać.

– To nie jest pora na przedstawienie. Po prostu weź te papiery i idź. – Podnosi mnie z łóżka i właściwie wypycha za drzwi.

– Jesteś najbardziej okrutnym i pozbawionym serca ojcem na ziemi, wiesz o tym, prawda? – marudzę, kiedy schodzimy po schodach i idziemy do drzwi, które z kurtuazją przede mną otwiera.

– Mili ludzie nie zostają burmistrzami. A teraz się pospiesz.

Zatrzaskuje mi drzwi tuż za plecami.

Po prostu ekstra. Ciekawe, ile kończyn połamię, próbując wrócić niepostrzeżenie do mojego pokoju przez okno.

* * *

Chciałabym, żeby rezydencja Stone’ów znajdowała się za siedmioma górami, za siedmioma lasami, bla, bla, bla. Wtedy mogłabym zjawić się w domu rano i oznajmić, że wskutek odwodnienia zemdlałam i wylądowałam w szpitalu. Wizja mojego taty przepraszającego mnie za bycie takim autorytarnym draniem jest zaskakująco przyjemna.

Niestety wszechświat nadal za mną nie przepada i po ledwie pięciu minutach spaceru staję przed wielkim, trzypiętrowym domiszczem. Farrow Hills to miasto ludzi z fortunami od pokoleń. Domy przypominają raczej pałace, a ich mieszkańcy nierzadko są obrzydliwie bogaci. Szeryf Stone może i nie zarabia milionów, ale wywodzi się z bogatej familii i to widać. Nie inaczej jest w przypadku mojej rodziny, a to oznacza, że już od dawna zbytek mnie nie onieśmiela.

Stojąc z dłonią na dzwonku, chwilę się waham, bo wyobraźnia podsuwa mi różne scenariusze spotkania z Cole’em. O ile on tam jest. W większości z nich kończę na ostrym dyżurze z licznymi złamaniami i śmiertelnie poturbowanym ego. Choć Cole nigdy nie krzywdził mnie fizycznie, to wiele z jego debilnych numerów było wymierzonych w mój brak koordynacji ruchowej i nader często lądowałam w gipsie. Choć na ostrym dyżurze nie byłam od dobrych czterech lat, to niespecjalnie tęsknię za tym miejscem i upojną wonią środków antyseptycznych. No i wolałabym poczekać jeszcze trochę z kolejną wizytą u starej Marthy, mojej ulubionej oddziałowej pielęgniarki.

Zamykam oczy i dwa razy naciskam ten przeklęty dzwonek. Po pięciu minutach czekania decyduję się przekręcić gałkę w drzwiach. Może mam fart i nikogo nie ma w domu. Wtedy mogłabym cichcem zostawić papiery, nie wchodząc w żadne niepożądane interakcje.

Szeryf często siedzi długo na komendzie, a jego druga żona, mama Jaya, Cassandra, jest lekarką i nocami pracuje w szpitalu. Jaya też może nie być, myślę ponuro. Może obściskiwać się gdzieś z Nicole.

Drzwi są otwarte. Szepcząc pod nosem dziękczynną modlitwę, wsuwam głowę do środka i widzę puste pomieszczenie. Pojedyncza lampa oświetla drogę do ciemnej kuchni. Przypominam sobie, że pokoje braci są na piętrze, a szeryfa na parterze. Na palcach, najciszej jak umiem, wchodzę do środka. Tata kazał mi dostarczyć teczkę szeryfowi, a nie po prostu rzucić ją na stolik, ale przecież mogę mu wyjaśnić, że nikogo nie zastałam. Ściskając w dłoniach papiery, idę dalej, szukając miejsca, gdzie mogłabym je odłożyć. Niewielkie biurko, na którym leżą dokumenty wyglądające na ważne, wydaje się idealne.

– Zagrajmy w grę, Tessie! – Głos sprawia, że po kręgosłupie przebiega mi dreszcz.

Odruchowo unoszę głowę. Głupi błąd po tych wszystkich latach.

Od razu spostrzegam, że trzyma wiadro, ale jak zwykle reaguję za wolno. Cole stoi nade mną, częściowo skryty za balustradą, i wykonuje zamaszysty ruch. Ułamki sekundy później zawartość wspomnianego wiadra ląduje na mnie. Jestem kompletnie przemoczona mieszaniną lodowato zimnej wody i zielonego barwnika spożywczego.

Ciągle w szoku słyszę, jak potwór wybucha złowieszczym śmiechem. Nieruchomieję z otwartymi ustami i wciąż nie chce do mnie dotrzeć, że znów stałam się ofiarą kretyńskiego dowcipu.

Cole zbiega ze schodów, wciąż rżąc radośnie, a ja… Stoję. Po prostu stoję, jakbym zapuściła korzenie.

– Rany, Tessie, ale za tobą tęskniłem – oznajmia, dławiąc się z wesołości, gdy jednak podchodzi bliżej, rozbawienie znika z jego twarzy. – Nie jesteś Tessie. – Marszczy brwi, zatrzymując się przy mnie.

Panie i panowie, poznajcie Cole’a Stone’a. Jeden metr i osiemdziesiąt pięć centymetrów czystego zła. Nie wątpię, że większość z was zwiodłyby jego rozwichrzone, brązowe włosy i błękitne oczy, ale nie mnie. Powiedzielibyście, że oto objawił się wam urzekająco przystojny bóg modelingu. A ja bym was wyśmiała. Ja widzę wyraźnie, kim jest Cole Stone. A kim jest? Wcieleniem diabła. Jest dupkiem, jest chamem, jest…

I przygląda mi się. Niech to szlag! Nie chcę, żeby obcinał mnie wzrokiem, kiedy przypominam przemoczoną i nietypowo zieloną Smerfetkę.

– Dobrze wiedzieć, że wciąż jesteś niedojrzałym palantem – syczę, starając się odkleić od brzucha przemoczoną koszulkę i wyciągając z ust włosy. Jakaś ty atrakcyjna, Tess.

– Nazwałaś mnie palantem i jesteś tutaj zamiast Tessie, której przybycie zapowiedział burmistrz… Przyznaj się, co zrobiłaś z moją małą słodką babeczką?! – krzyczy, chwytając mnie za ramiona i przyciągając bliżej.

Uderzam go pięścią w pierś i wyrywam się.

– Po pierwsze mam metr siedemdziesiąt wzrostu, więc nazywanie mnie małą babeczką jest idiotyczne, a po drugie nie dotykaj mnie więcej, Stone, albo urwę ci jaja.

– Ciekawe. Jedyną dziewczyną, która chciałaby skrzywdzić moje jaja, jest Tessie, ale ty nią nie jesteś…

– Nie, jestem jej złą rosyjską bliźniaczką. Mów mi Swietłana. Przyszłam tu, żeby zabić cię we śnie – warczę do niego.

– Ten sarkazm, te groźby wobec moich jaj i to używanie słowa „palant”, kiedy tak strasznie chcesz zakląć… Ty naprawdę jesteś Tessie, nie? – Brzmi, jakby był w szoku.

Na jego obronę należy wspomnieć, że kiedy mnie widział ostatnio, ważyłam tyle, co dwóch zawodników sumo, z upodobaniem hodowałam drugi podbródek, a na głowie miałam mało modnego boba. Teraz włosy sięgają mi do pasa. Owszem – są mokre i momentalnie się puszą, ale są długie.

– To super, że mi wierzysz, a teraz zejdź mi z drogi.

– Wyglądasz inaczej, Tessie – mówi Cole.

Wciąż sprawia wrażenie oszołomionego. I zupełnie głuchego na wiąchę bluzgów, którą puszczam, aż dociera do mnie, że szczękam zębami.

Staram się nie zarumienić pod jego spojrzeniem, ale to pierwszy facet, który zwraca na mnie taką uwagę, i krew napływa mi do policzków. Cholera, nie mogę się czerwienić tylko dlatego, że odezwał się do mnie Cole Stone. To bluźnierstwo.

Ale takie są fakty. Cole Stone we własnej osobie stoi przede mną, a ja jestem czerwona jak burak!

– Cóż, nie mogę powiedzieć, żebyś ty się zmienił. Nadal jesteś paskudny jak noc. – Pokazuję mu język, a on, niech go szlag, uśmiecha się zadziornie.

– Raczej niewiele osób podziela twoją opinię. Właściwie to kobiety, które znam, przy wielu okazjach mówiły, że jestem boski. – Porusza brwiami i kolacja podjeżdża mi do gardła.

– Okej, okej, wystarczy, nawet nie chcę wiedzieć. Zaczyna mnie mdlić i wolałabym wyjść, zanim zwymiotuję.

– Tak jak w trzeciej klasie? W trakcie pamiętnego przedstawienia, w którym grałaś rolę Królewny Śnieżki?

– Ej! To ty mi dałeś zepsutą muffinkę! Nie zwymiotowałam z nerwów!

Aczkolwiek, muszę to przyznać, istnieje pewne prawdopodobieństwo, że ciastko było najzupełniej normalne, a ja puściłam pawia właśnie z nerwów. Ale Cole nie musi o tym wiedzieć.

– Skoro tak to sobie tłumaczysz, skarbie.

Z warknięciem przepycham się obok niego i ruszam w stronę drzwi. Drzwi, które otwierają się, zanim do nich docieram. Dzięki mojemu kaprawemu szczęściu, w progu staje nie kto inny jak Jay. Oczywiście wygląda zabójczo w dżinsach i obcisłym podkoszulku. Mogłabym go schrupać. Na sekundę zapominam, jaka jestem zestresowana, i bezwstydnie pożeram go wzrokiem.

– Tessa? – Jay patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami.

Świetnie. Po prostu świetnie. Kiedy wreszcie spotykam go bez asysty cudownej Nicole, wyglądam jak zmoknięty, wytarzany w świeżej trawie pies. Jakież to szczęście być mną, prawda?

– Cześć, Jay – mówię głupio i posyłam mu niewyraźny uśmiech.

Jay odpowiada podobnym grymasem i przez kilka sekund stoimy nieruchomo, po prostu na siebie patrząc. Panuje idealna cisza jak w romantycznych powieściach będących moją słabością. To ten rodzaj milczenia, który trwa, dopóki bohater nie pocałuje bohaterki i wszystko nie buchnie magią.

Niestety, nasza chwila ciszy kończy się, gdy Cole zaczyna wydawać z siebie dźwięki, jakby zaraz miał puścić pawia.

To właśnie moja rzeczywista wersja romantycznej opowieści. Autorzy harlequinów zapłakaliby krwawymi łzami.

– Jesteście żałośni – oznajmia Cole i znów symuluje atak mdłości.

Jak dla mnie, na serio mógłby się udławić. Jay posyła mu mordercze spojrzenie, mija mnie i strzela brata w tył głowy.

– Chyba ci mówiłem, żebyś dał jej spokój! – burczy, ale Cole tylko przewraca oczami.

– Jesteś zazdrosny, nie? Jezu, co z tobą nie tak?

Słysząc pytanie przyrodniego brata, Jay odwraca wzrok.

– Dlaczego miałbym być zazdrosny?

Mrugam, słysząc obojętność w jego głosie, jednak staram się nie dać po sobie poznać, jak mnie to zabolało.

– Gdybyś urwał się ze smyczy tej swojej laski, to może wreszcie przejrzałbyś na oczy – rzuca Cole.

– Nie wiem, o czym mówisz.

Widzę, że Jay robi się coraz bardziej wkurzony, ale ta rozmowa straciła dla mnie wszelki sens. O co chodzi, do diabła?

– Och, wiem. Przecież wiem, bracie. – Cole poklepuje Jaya po ramieniu, udając współczucie. – Chodź, Muffinko, znajdę ci jakieś suche ciuchy, zanim zamienisz się w ludzką wersję loda na patyku – mówi do mnie, nie spuszczając wzroku z brata.

Obydwaj wydają się walczyć na spojrzenia, czego nie rozumiem. Jay odpuszcza pierwszy i zwraca się w moją stronę.

– Możesz iść ze mną. Dam ci ręcznik i może coś na zmianę – proponuje uprzejmie.

Energicznie kiwam głową, ale Cole parska głośno i nastrój po raz kolejny trafia szlag.

– Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł, Jay Jay. Co powie twoja dziewczyna, kiedy dowie się, że spędziłeś parę chwil sam na sam z Tessie? I to tutaj?

Mam zamiar wyjaśnić Cole’owi, że Jay wcale nie boi się Nicole i może się ze mną przyjaźnić, nie martwiąc się, jak zareaguje jego dziewczyna. Widzę jednak, że Jay zaczyna się wahać, i dociera do mnie, że Cole ma świętą rację. Czuję, jakby ktoś rąbnął mnie w brzuch. Jay cofa się o krok, jakby między nami pojawiło się jakieś niewidzialne pole siłowe.

Taa. Pole siłowe znane jako Nicole Andrea Bishop.

Zanim zdążę się otrząsnąć, Cole łapie mnie za rękę i prowadzi do swojego pokoju. Nie spuszczam oczu z Jaya, choć on unika mojego wzroku. Kocham się w tym facecie, ale czasem chciałabym, żeby miał w sobie więcej zdecydowania.

Cole wciąga mnie do swojego pokoju, a przynajmniej do czegoś w rodzaju jego atrapy. Łóżko i kanapa wciąż zasłonięte są prześcieradłami, a na podłodze piętrzą się stosy pudeł. Wszystko pokryte jest cienką warstewką kurzu. Marszczę nos, gdy dociera do mnie, jaki syf panuje na podłodze. Wszędzie leżą ciuchy. Idę na palcach z nadzieją, że nie wdepnę w gacie gospodarza.

Cole grzebie przez chwilę w jednym z pudeł i wyciąga z niego bluzę z kapturem.

– Łap, Muffinko – mówi i rzuca mi ją.

Ponieważ nie mam czegoś, co ludzie zwą refleksem, bluza uderza mnie w twarz i niemal mnie oślepia.

– Dzięki – mamroczę niewyraźnie, umykając do najbliższej łazienki, żeby ściągnąć mokry podkoszulek.

Odkręcam kran i ochlapuję twarz zimną wodą. Jestem nieco oszołomiona, zupełnie jakbym miała się zapuścić w strefę mroku. Bo niby od kiedy to Cole jest miły? Okej, kapuję, jest miły, bo wcześniej wylał mi na łeb kubeł wody, ale nie tylko o to chodzi. Widziałam przecież, jak rozmawiał z Jayem. Zachowywał się, jakby chciał mnie bronić. Ale dlaczego?

Walić to! Nie będę teraz analizować jego zachowania. Jego miejsce jest w szufladzie mojego mózgu, przeznaczonej dla ludzi, których nie znoszę. Koniec kropka.

Kiedy wracam, Cole leży na wznak na łóżku i opierając głowę na splecionych dłoniach, patrzy w sufit. Widząc mnie, uśmiecha się krzywo, przewraca na bok i wspiera na łokciu.

– To jest ten moment, gdy powinienem stwierdzić, że wyglądasz w moich ciuchach seksowniej niż ja, ale moja narcystyczna osobowość nie pozwala mi tego powiedzieć.

– I całe szczęście.

– Nie, mówię poważnie, Tessie. Bardzo się zmieniłaś. I zanim zaczniesz mówić, że jestem płytki jak kałuża i jestem świnią, przyjmij do wiadomości, że chodzi o to, że mi się postawiłaś. A tego się nie spodziewałem.

– Czyli co? Oblanie mnie wodą to był jakiś rodzaj testu? Chciałeś sprawdzić, jak zareaguję? Zdajesz sobie sprawę, że to nie brzmi za dobrze, prawda?

– No tak, może nie powinienem był tego robić… Przyznaję, to było głupie. Uwierzysz, jeśli powiem, że byłem zdenerwowany?

Brzmi, jakby mówił serio, i przez kilka sekund pozwalam sobie wierzyć w jego szczerość. Pozwalam sobie wierzyć w to, że ma jakiś ludzki pierwiastek. Wcześniej niezbyt często zdarzało mi się usprawiedliwiać jego zachowanie. Jednak przez tych kilka lat udało mi się wyrzucić z pamięci część naszej burzliwej historii i… Mam wrażenie, że teraz jest inaczej. Że on się zmienił.

– Co? Mam uwierzyć, że się denerwujesz w mojej obecności?

Cole sprawia wrażenie, jakby nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć, ale szybko się reflektuje.

– Zastanów się, czy to przypadkiem nie wiąże się jakoś z tym, że cię lubię.

Nie, to zupełnie do niego nie pasuje.

– Wolałabym raczej wyrwać sobie ząb obcęgami, niż należeć do kręgu osób, które lubisz, Stone – oświadczam, splatając ramiona na piersi, żeby wyglądać groźniej.

– No ale przecież mnie lubisz, prawda? Po tych wszystkich latach kłótni i wygłupów twoje serce musiało trochę zmięknąć, nie? Przyznam, że nie mogę cię winić za tę sympatię.

Krzywię się na jego arogancki ton. Dociera do mnie, co wyprawiam. Zabijam swoje szare komórki, usiłując się dogadać z Cole’em. Dosyć tego.

– Choć to zaiste cudowne, że wróciłeś, żeby rujnować mi życie, to muszę już iść. Najlepiej zanim cię uduszę.

– Zbereźne. – Puszcza do mnie oko.

Unoszę ręce w geście bezradności, sfrustrowana i niezdolna się odszczeknąć. Muszę stąd spadać, zanim dam dojść do głosu morderczym instynktom i naprawdę gościa ukatrupię.

– Na razie, Cole.

Obracam się na pięcie i zatrzaskuję za sobą drzwi. Żegna mnie szatański chichot. Spędziłam w tym domu nie więcej niż trzydzieści minut, a mam wrażenie, jakby rozmowa z Cole’em trwała całe wieki. Kiedy myślę o tym, że czeka mnie wiele podobnych dni, bo Cole naprawdę wrócił, zaczyna łupać mnie w czaszce. A miałam nadzieję, że ostatni rok liceum spędzę we względnym spokoju. Chała. Wszystko to diabli wzięli, kiedy ten pomiot szatana zdecydował się przenieść piekło do naszego wspaniałego miasteczka. Nauczyłam się radzić sobie z Nicole, może w sposób tchórzliwy, ale przecież jakoś koegzystujemy i da się z tym żyć. Okazuje się, że mój z wysiłkiem zbudowany ciepły i bezpieczny domek zostanie za chwilę zrównany z ziemią przez błękitnookiego dupka.

Kiedy wychodzę, po Jayu nie ma ani śladu. Jego nieobecność jest dobijająca.

Idę podjazdem, gdy diabelskie nasienie znów się objawia. Cole wystawił głowę przez okno swojego pokoju i woła mnie po imieniu. Ach, to dlatego wiedział, kiedy zaczaić się na mnie z wiadrem, podstępny drań.

– Co? – ryczę, a on się uśmiecha szeroko.

Wygląda wypisz, wymaluj jak demon, który chce udawać anioła.

– Może podwiozę cię jutro do szkoły? To byłby piękny pierwszy krok na drodze do naszej wspaniałej przyjaźni.

– Skąd ci przyszło do głowy, że w ogóle wsiądę do twojego samochodu, a co dopiero spędzę w nim dwadzieścia minut?!

– Hej, spokojnie, to tylko propozycja. Wiem, że masz kawałek do szkoły, więc nie zaszkodziło spróbować, nie? Pomyślałem, że im wcześniej rzucę taki pomysł, tym szybciej się do niego przekonasz.

– Odbiło ci!

– Nie, Tessie, ale jestem dumny ze swojej przebiegłości. Wiesz, kuj żelazo…

Ponieważ Cole wciąż tkwi w oknie, a ja stoję na podjeździe, nasza rozmowa polega właściwie na wymianie wrzasków. Nie mija wiele czasu, a z sąsiedniego domu wychodzi starsza pani, owija się mocniej szlafrokiem i wygarnia nam od „niewychowanych gówniarzy”. To skutecznie nas ucisza. Cole znika w głębi pokoju. Mam nadzieję, że wkurzona sąsiadka skutecznie go wystraszyła, ale po ledwie minucie Cole wychodzi na zewnątrz zdyszany, jakby biegł. Gdy się do mnie zbliża, mam wielką ochotę nasunąć sobie na oczy kaptur jego gigantycznej bluzy.

– No to skoro się dogadaliśmy – rzuca, przeczesując palcami włosy w geście, który jednoznacznie kojarzy mi się ze zdenerwowaniem – to… Chciałbym, żebyśmy byli przyjaciółmi. Wiem, że wylałem ci na głowę tę wodę. To było głupie. Serio. Możemy spróbować jeszcze raz?

Wyciąga do mnie dłoń, a ja gapię się na nią, jakby to była ręka zombie. I to chorego na grzybicę. Widząc moją minę, Cole parska śmiechem.

– Nie zarażam, Tessie. To tylko uścisk dłoni.

– Bardzo przepraszam, ale zważywszy na naszą historię, chyba rozumiesz, dlaczego z taką nieufnością podchodzę do twojej, jakże szczodrej, oferty przyjaźni.

Cole kiwa głową i przez jego twarz przemyka grymas, którego nie umiem rozszyfrować. Chyba nie poczuł się zraniony, prawda? Cofa dłoń i przez chwilę po prostu stoimy naprzeciwko siebie skrępowani. Nie mam zamiaru czuć się źle z tym, co właśnie zrobiłam. Nie ma mowy! Odwracam się i ruszam w stronę domu.

– To do jutra, Muffinko – rzuca Cole do moich pleców.

Aż się wzdrygam. Jeszcze tylko rok. Jeden rok. Dam sobie z tym radę. Na pewno.

3

Morderstwo z użyciem gumy do żucia – zrewolucjonizuję świat zbrodni

Muszę szczerze przyznać, że nie mam problemów ze snem. Jestem prawie pewna, że wiatr mógłby mi zerwać dach znad głowy, a ja nadal bym spała. Tak już mam. Genetyka. W mojej rodzinie wszyscy uwielbiamy sen dalece bardziej niż normalni ludzie, a mój brat ze spania uczynił prawdziwą sztukę, wszak nie robi nic innego. Poprawka. Robi. Najpierw upija się w cztery litery.

No więc to moje nadzwyczajne umiłowanie snu wyjaśnia nienawiść, jaką darzę każdą osobę, która budzi mnie, zanim naprawdę muszę wstać. Każdy, kto dobrze mnie zna, wie, że lepiej nie ryzykować. Możecie mnie gnębić na setki sposobów, możecie nadać mi milion debilnych ksywek, a nawet możecie sprzątnąć mi sprzed nosa miłość mojego życia, ale nie wolno wam mnie budzić, kiedy sobie tego nie życzę.

To smutne, ale istnieje pewna osoba, która nie pojmuje tej prostej zasady. To, że tą osobą jest moja rodzona matka, tylko wszystko pogarsza.

– Kochanie, pora wstawać. Ktoś czeka na ciebie przy śniadaniu.

Dokonuję w myślach skomplikowanych obliczeń, po czym unoszę głowę z najwygodniejszej poduszki na świecie i spoglądam na zegarek stojący koło łóżka. Nie pomyliłam się. Wciąż mam jeszcze pięćdziesiąt minut błogiego snu. Snu, którego właśnie ktoś brutalnie mnie pozbawił. Nieważne, kto czeka na mnie na dole, choćby był to sam prezydent, wolę spać. I właśnie to mówię mamie.

Niestety mama nie przyjmuje odmowy. Nie opuszcza również mojego pokoju. Nie grzesząc nigdy nadmiarem matczynej opiekuńczości, od dawna już nie budziła mnie do szkoły, i odnoszę wrażenie, że mentalnie zatrzymała się na tym etapie, kiedy miałam sześć lat i urządzałam karczemną awanturę pod tytułem „nigdzie się stąd nie ruszę”. Zdecydowanym gestem ściąga ze mnie kołdrę.

– Nie każ gościowi czekać, to nieuprzejme. Ubierz się, proszę, i zejdź na dół.

W fatalnym nastroju, bo piękny poranek okazał się katastrofą, zarzucam na siebie ciuchy i złażę po schodach gotowa zagryźć człowieka, który zrujnował mój dzień.

Oczywiście tym człowiekiem jest Cole Stone.

– Ty! – syczę, kiedy już mija pierwszy szok spowodowany jego widokiem w mojej jadalni.

Mama na szczęście jest poza zasięgiem słuchu i nie wie, jaka jestem miła dla naszego „gościa”. Cole pochłania właśnie wielką porcję jajek na bekonie, a ja zastanawiam się, jakie są szanse, żeby się nimi udławił.

– Co ty tu robisz? – szepczę wściekle, podchodząc bliżej.

– Twój tata poprosił mnie, żebym cię podrzucił do szkoły. Powiedział, że sam nie da rady, bo musi wcześnie wyjść do pracy, a samochód twojej mamy jest u mechanika. Kojarzysz fakty?

Potrząsam głową.

– Nie, nic o tym nie wspominał.

Cóż za zbieg okoliczności. Sprytnie, tatusiu, bardzo sprytnie.

Wierzę Cole’owi, bo jestem świadoma, że mój ojciec jest zdolny do takich numerów. Zwłaszcza że ma pewną fantazję. Mnie i młodych Stone’ów. To znaczy Stone’ów pojedynczo. Podejrzewam, że umyślił sobie, że w ten sposób spiknie mnie z Cole’em. Więc tak naprawdę wściekła jestem na tatę, a nie na Cole’a, który jak się zdaje, został wrobiony tak samo jak ja. Z pewną niechęcią zostawiam go z jego talerzem i idę do kuchni, żeby przynieść coś sobie. Wciąż jednak czuję się dziwnie. To, że zachowujemy się wobec siebie w sposób cywilizowany, wydaje mi się bardzo niepokojące.

* * *

Moja mama jednej rzeczy nigdy nie robi. Nie gotuje. Instynkt, dzięki któremu, być może, pałała kiedyś pragnieniem wykarmienia swoich latorośli, dawno wygasł. Inna sprawa, że kiedyś była świetną kucharką. Tylko gdzieś po drodze przestała być mamą, która przygotowuje kolację i nalega, żebyśmy usiedli przy stole wszyscy razem.

Widząc teraz nasz stół nakryty do posiłku, nie umiem zdusić zazdrości. Mama chce gotować dla Cole’a, ale nie dla nas. To głupie, wiem. Problemów tej rodziny nie rozwiąże się nad potrawką. Humor siada mi coraz bardziej i, wbrew sobie szukam kogoś, kogo mogłabym obarczyć całą winą za syf w moim życiu. Oczywistym wyborem jest Cole. Cole, który wydaje się totalnie nieświadomy napiętej atmosfery i pochłania śniadanie jak przemysłowy odkurzacz.

– No więc, Cole, wybrałeś już jakiś college?

Pytanie mamy zupełnie mnie zaskakuje, bo moją przyszłością jakoś się nie interesuje. Więcej. Nie ma pojęcia, na jakie konkretnie zajęcia chodzę, i nie wie, że jestem jedną z najlepszych uczennic w szkole. Wzdycham w duchu, starając się nie wpaść w otchłań użalania się nad sobą. Zainteresowanie mamy da się bardzo łatwo wytłumaczyć. Cole jest synem szeryfa, a szeryf to w świecie małomiasteczkowej polityki szalenie ważna postać.

Cole przestaje pożerać śniadanie i rozbraja moją matkę czarującym uśmiechem.

– Niczego jeszcze nie zaplanowałem. Nie jestem pewien, czy od razu chcę iść do college’u. Myślałem, czyby nie zrobić sobie roku przerwy. Pojechałbym z plecakiem do Europy, zwiedził kawałek świata.

Prycham z niedowierzaniem.

– Z plecakiem po Europie? Tylko ludzie, którzy mają fatalne oceny, używają tej wymówki.

Mama posyła mi spojrzenie, które mówi: natychmiast przestań. Wydymam wargi jak nabzdyczone dziecko i splatam ramiona na piersi, stawiając jej czoło. Powiedziałam przecież, że nie ma mowy, żebym podlizywała się Cole’owi Stone’owi. Nie ma na tym świecie takiej rzeczy, która zmusiłaby mnie do bycia miłą dla gościa, który z uprzykrzania mi życia uczynił swój główny cel. Jeśli mama myśli, że stanę się jego najlepszą przyjaciółką, to tkwi w świecie iluzji.

– Tess, skarbie, a jeśli chodzi o ten samochód, który chciałaś na urodziny… – Mama zawiesza głos, celowo, nie mam co do tego wątpliwości.

Natychmiast pojmuję, w czym rzecz. Zastygam z widelcem uniesionym do ust, a ona posyła mi zza stołu krzywy uśmieszek.

O nie, nie zrobi tego…

Przez cały ostatni rok oszczędzałam na przepięknego range rovera sport i właśnie dlatego, mimo że mam osiemnaście lat, do szkoły wciąż wożą mnie rodzice. Jasne, mogli kupić mi jakiś samochód, kasa nie była problemem, ale ja nie chciałam jakiegoś samochodu, tylko ten wymarzony. Regularnie praktykowałam jazdę z rodzicami, żeby przypadkiem nie skrzywdzić mojego wyczekiwanego maleństwa. Niestety niedawno okazało się, że moje oszczędności nie wystarczą i rodzice zaoferowali pomoc, żebym nie osunęła się w otchłań depresji. Obiecali, że dostanę auto na urodziny. Tak po prostu. Nie mogłam się doczekać. Oczyma wyobraźni widziałam siebie mknącą autostradą, z rozwianym włosem i muzyką Maroon 5 ryczącą z głośników.

Kiedy jednak mama zaczyna mówić, moja piękna wizja rozpada się na tysiące kawałeczków. Dobrze wiem, do czego zmierzamy.

– O co chodzi z samochodem? – pytam ostrożnie.

Mama uśmiecha się szerzej.

– Myślałam, że może powinniśmy to przełożyć na następny rok. Na razie jeździłabyś samochodem Travisa, zwłaszcza że wciąż masz trochę problemów z parkowaniem.

Jak ona może! Parkuję lepiej od niej, co sama przyznała. Tylko że to nie ma znaczenia. Moja rodzona matka posuwa się do szantażu! Mam być grzeczna i miła dla Cole’a, inaczej nie dostanę tego, czego tak strasznie potrzebuję. Bo na serio potrzebuję tego auta. Kiedy ma się tak duże problemy z poczuciem własnej wartości jak ja, to, że do szkoły podrzuca cię ojciec, jest naprawdę dobijające.

Przełykam ślinę, zdając sobie sprawę z tego, w jakie bagno się wpakowałam. Mogę jedynie ugiąć karku i przyjąć to tragiczne brzemię. Któregoś dnia, kochani rodzice, któregoś dnia wam się za to odwdzięczę.

– Nie martw się, mamo, popracuję nad parkowaniem – mówię z uśmiechem, od którego bolą mnie policzki.

I to tyle. Tak naprawdę wiadomość dla mojej rodzicielki brzmi: okej, wygrałaś, nie rozszarpię Cole’owi gardła, przynajmniej nie dzisiaj.

– To wspaniale, skarbie – odpowiada mama pogodnie i wraca do jedzenia śniadania.

* * *

Myślę więc, że powinniśmy uświadomić naszym rodzicom, że nie mamy zamiaru spędzać ze sobą czasu. Właściwie to chyba ty powinieneś to powiedzieć, bo mam wrażenie, że do moich starszych nie dociera większość z tego, co do nich mówię. Mamy jakieś szumy na łączach, czy coś – oznajmiam w samochodzie.

Układałam sobie w głowie tę krótką przemowę od chwili, gdy wdrapałam się na siedzenie. Nie chcę być dla Cole’a chamska, pragnę jednak postawić sprawę jasno.

– Myślałem, że wczoraj ustaliliśmy, że zostaniemy kumplami – przypomina Cole, nie odwracając wzroku od drogi.

Przyglądam mu się i dostrzegam, że mocno zaciska zęby. Moment, znowu zraniłam jego uczucia? Zamykam oczy i odpycham od siebie to wrażenie. Nie zgodziłam się na bycie przyjaciółką Cole’a. I nigdy się nie zgodzę.

– Niczego wczoraj nie ustaliliśmy i uważam, że najlepiej będzie, jeśli nie będziemy sobie wchodzić w drogę, nie uważasz? Przeszłość to przeszłość. Ja zajmę się swoimi sprawami, ty swoimi. Chyba możemy się zachowywać w cywilizowany sposób. – Staram się go przekonać, bo skoro już dałam się zamknąć w ciasnej przestrzeni z tym gościem, to równie dobrze mogę wykorzystać to na swoją korzyść.

Uznałam, że nie będzie robił żadnych głupich numerów, siedząc za kółkiem, ale widząc jego coraz smutniejszą minę, spodziewam się najgorszego. Co mu się stało, u diabła?

– Naprawdę sądzisz, że to zupełnie niemożliwe? – pyta. – To znaczy przyjaźń między nami?

Powaga w jego głosie kompletnie mnie zaskakuje. Nie wiem, jak zareagować.

– Ja… Słuchaj, po prostu sądzę, że lepiej, żebyśmy trzymali się z dala od siebie.

– Ale co, jeśli… Jezu, Tessie, co, jeśli chcę to wszystko naprawić? Zacząć od początku? – Spostrzegłszy malujący się na mojej twarzy szok, Cole przestaje drążyć temat, który wstrząsa podwalinami mojego uporządkowanego świata. – Okej, okej, nie panikuj! Atak paniki to kiepski początek dnia. Powiedzmy, że kiedyś jeszcze o tym pogadamy, dobra?

Nie wydaje mi się, żebym cokolwiek na to odpowiedziała.

– Ty i ta twoja wyobraźnia, Muffinko. Naprawdę potrafię być miłym gościem. – Parska cichym śmiechem.

Moja wyobraźnia opracowuje właśnie tysiąc różnych sposobów na zamordowanie tego „miłego gościa” za pomocą paczki gumy do żucia leżącej na desce rozdzielczej. Kimkolwiek jest ta nowa wersja Cole’a, nie mam pojęcia, jak sobie z nią radzić. Złola byłam przynajmniej pewna. Przez wzgląd na moje zdrowie psychiczne powinnam się go jak najszybciej pozbyć. Morderstwo za pomocą gumy do żucia – zrewolucjonizuję świat zbrodni. Powinni o mnie nakręcić odcinek Zabójczych umysłów.

Kiedy zajeżdżamy wreszcie na szkolny parking, czuję się jak weteranka wojenna cierpiąca na zespół stresu pourazowego. Cole, zupełnie nieporuszony tym, że niemal dostałam ataku paniki, jak gdyby nigdy nic parkuje swoje volvo. Na uginających się nogach wysiadam z samochodu, zdeterminowana, by jak najprędzej zostawić za sobą Lucyfera. W tym pośpiechu wpadam na którąś z czirliderek i mentalnie przygotowuję się na werbalny atak.

Ale atak nie nadchodzi.

Wspomniana czirliderka gapi się na Cole’a i chyba za chwilę zacznie się ślinić. I nie tylko ona. Gdy się rozglądam, spostrzegam, że wszyscy wokół zamarli i wytrzeszczają oczy.

No dobra. Łapię. Powrót Cole’a do miasta to nie byle co. Ten facet jest legendą całej uczniowskiej populacji. W szkole ma status bohatera i wielu obdarza go czcią wręcz nabożną. Wszyscy wiedzą, że jest bogiem ryzykownych dowcipów. Nie było go trzy lata? Nie szkodzi. Jego status celebryty ma się świetnie.

Och, jak cudownie.

Cole robi z wysiadania z auta prawdziwe przedstawienie. Dlaczego nie może zachowywać się normalnie? Dlaczego musi odwalać taką szopkę? Mam wrażenie, że oglądam wyjątkowo kiepski odcinek Słonecznego patrolu. Najpierw jedna noga. Potem druga noga. Wszystko w slow motion. A kiedy Jego Wysokość wywleka wreszcie z samochodu dupę, wystudiowanym ruchem zdejmuje skórzaną kurtkę i zarzuca ją sobie na ramię. I wcale na tym nie kończy. Niespiesznie zdejmuje okulary przeciwsłoneczne, by z wdziękiem schować je do tylnej kieszeni dżinsów. A potem się przeciąga, udając ziewnięcie i napinając świetnie wyrzeźbione mięśnie, których obcisły podkoszulek ani trochę nie ukrywa.

Niemal słyszę, jak wszystkie przedstawicielki żeńskiej części populacji unisono wzdychają z pożądaniem, gdy pomiot szatana przeczesuje palcami włosy. No tak, teraz wygląda jeszcze lepiej, niech to szlag.

Potem Cole robi coś, czego zupełnie nie pojmuję. Mruga do mnie. Jestem pewna, że wszyscy na parkingu to widzą.

Mrużę oczy i prycham.

– Wydaje ci się, że kim jesteś? Davidem Hasselhoffem?

Ten komentarz ściera mu z ust zadufany uśmieszek. W myślach gratuluję sobie niewielkiego zwycięstwa.

– Błagam cię, gdyby dziewczyny zobaczyły mnie – wskazuje swoją imponującą pierś – jak nagi, mokry i błyszczący biegnę po plaży, nie wiedziałyby, co zrobić – rzuca zaczepnie.

Zaskakuję go, kiwając głową.

– Masz świętą rację. Nie mogłyby się zdecydować, czy wydłubać sobie oczy, czy połknąć trutkę na szczury.

Rzuciwszy kąśliwą uwagę, mijam Cole’a, wiedząc, że wszyscy się na mnie gapią i nie upłynie wiele czasu, a zapłacę za swoją odwagę.

* * *

Megan prawie chodzi po ścianach. Wiem, że umiera z ciekawości, czy naprawdę przyjechałam do szkoły z Cole’em, a jeśli przyjechałam, to jakim cudem jestem w jednym kawałku. Akurat na tej lekcji mogę sobie gadać do woli, bo panna Sanchez kima z głową na biurku, a z jej półotwartych ust zaczyna spływać strużka śliny. Wzdrygam się na ten widok i patrzę na przyjaciółkę, która wręcz sapie z niecierpliwości. Jest z nami również Beth, która udaje, że wcale nie słucha. Ha! Od piętnastu minut wciąż czyta tę samą stronę podręcznika. Raczej nie dlatego, że nagle stała się analfabetką.

Opowiadam im wszystko, od momentu, gdy tata mnie zmusił, żebym poszła do rezydencji Stone’ów, aż do dzisiejszego poranka, kiedy jakimś cudem Cole został moim szoferem. Gdy kończę, Megan ma oczy wielkie jak arbuzy i ledwie łapie oddech. Beth wygląda na nieco rozbawioną.

– Masz przerąbane, Tessa, po prostu przerąbane – wyrokuje wreszcie Megan. Pochylam się na krześle i kilka razy uderzam głową w ławkę. – Biedactwo. – Poklepuje mnie współczująco po ramieniu.

Rzucam jej ponure spojrzenie.

– Nadal nie łapię, w czym problem – wcina się do rozmowy Beth.

Słysząc jej grobowy ton, krzywię się zdumiona. Naprawdę nie widzi, jakie nieszczęście na mnie spadło? Czyżby słuchanie Led Zeppelin wreszcie uszkodziło jej mózg?

Spostrzegając miny Megan i moją, Beth przewraca oczami.

– Ej, ja to widzę inaczej – oznajmia. – Właściwie to dla ciebie świetna sytuacja. Teraz, kiedy ten cały Cole dostanie rolę twojego głównego prześladowcy, Nicole zacznie się trzymać z daleka, a do Jaya dotrze wreszcie, że jakiś facet się tobą interesuje. Może koleś wyhoduje sobie wreszcie jaja i zacznie być takim przyjacielem, jakiego potrzebujesz.

Prycham z niedowierzaniem, usiłując zrozumieć jej pokrętną logikę. Słowa „facet” i „interesuje” brzmią kuriozalnie, zwłaszcza gdy w grę wchodzi moja osoba. Zaczynam obawiać się, że Beth naprawdę powinna wylądować u czubków.

– Beth, ten gość to Hannibal Lecter. Co tu jest do rozumienia?

– No dobra, łapię, co chcesz powiedzieć, ale ja widzę tyle, że facet cię lubi i stara się to okazać. To oczywiste, że próbuje jakoś naprawić to, co spieprzył. Może jego metody są do dupy i mało oryginalne, ale w sumie nie wychodzi poza klasykę – wyjaśnia takim tonem, jakbyśmy dyskutowały o pogodzie.

Wymieniamy z Megan porozumiewawcze spojrzenia. Niestety zdrowej na umyśle Beth dzisiaj z nami nie ma.

– Tak, tak, klasyka. Wiesz, kiedy chłopcy tak się zachowują? W przedszkolu. Gdyby był choć cień szansy na to, że Cole mnie lubi, to by mnie tak nie męczył – odpowiadam cierpliwie, jakbym miała do czynienia z trzylatką.

– Myśl sobie, co chcesz, wiem, że i tak cię nie przekonam. – Beth wzrusza ramionami. – Ale mam przeczucie, że przyjazd tego gościa to wcale nie taka zła rzecz.

Przez resztę dnia ciągle zastanawiam się nad słowami Cole’a i Beth. Na razie mogę zepchnąć je w czeluście mózgu, jednak wiem, że kiedyś będę musiała poważnie nad nimi przysiąść.

* * *

A jednak Beth nie mogłaby się bardziej mylić. Wraz z upływem dnia spostrzegam, że ludzie przyglądają mi się z większym zainteresowaniem niż kiedykolwiek wcześniej. Ostatnio byłam tak popularna, kiedy robiłam za tłustego przydupasa Nicole. Ci sami ludzie dokuczali mi i naciskali na Nicole, aż się mnie pozbyła, tak więc chyba nikogo nie zaskoczy to, że z podejrzliwością traktuję tę nową atencję.

Staję przed drzwiami klasy, w której mam ekonomię. Na te zajęcia chodzą również Jay i Nicole, więc obawiałam się ich od początku szkoły. Nicole dokłada wszelkich starań, by zrobić z tych pięćdziesięciu minut piekło, a ja próbuję ochronić moje biedne serduszko. Ilekroć widzę, jak Jay i Nicole dyskretnie się dotykają (albo wcale nie dyskretnie), mam wrażenie, jakby ktoś dźgał mnie rzeźnickim nożem.

Wchodzę do sali jakieś pięć minut przed dzwonkiem. Radosne gołąbeczki już tu są. Na tych zajęciach pracujemy w parach. Oczywiście ja siedzę sama. Zdaje się, że Nicole zadbała o to, żeby nikt nie śmiał odmienić mojego losu szkolnego wyrzutka. Staram się na nich nie patrzeć, kiedy przepycham się do swojej ławki w ostatnim rzędzie. Ławki, której nienawidzę, bo trzeba mieć wzrok mutanta, żeby dojrzeć z niej cokolwiek na tablicy. Ale c’est la vie, jakoś trzeba żyć.

– Nie martw się, Tessie, na pewno przed trzydziestką uda ci się wyhodować cycki. Nie musisz wypychać stanika – rzuca Nicole.

Cholera, prawie! Tym razem niemal udało mi się przejść niepostrzeżenie. To była podkręcona piłka. Nicole wie, że wstydzę się swoich piersi, dlatego akurat tym postanowiła mi dowalić w obecności Jaya. Na pewno Stone porównuje teraz swoją uzbrojoną w obfity biust dziewczynę z płaską jak deska mną i cieszy się, że tak mu się poszczęściło.

– Mogłaby sobie zrobić silikony jak ty, ale aż tak zdesperowana nie jest.

Serce mi staje. Zastygam bez ruchu, myśląc, że oto Jay wreszcie zdecydował się mnie bronić, że wreszcie dostrzegł tymi błękitnymi oczami, jak zła i wredna jest siedząca u jego boku dziewczyna. Już za moment poderwie się z ławki i pocałuje mnie tu i teraz, wyznając, że to mnie tak naprawdę kocha i zawsze kochał… Obracam głowę tak szybko, że prawie nadrywam sobie mięsień, ale ku mojemu rozczarowaniu Jay wierci się na swoim krześle, a do dyskusji o moich cyckach dołączyła kolejna osoba. Cudownie.

Cole pochyla się nad stołem cudownej parki i mierzy Nicole wzrokiem, czekając, czy dziewczyna mu się odszczeknie. Widzicie, przed wyjazdem Cole’a Nicole nie była żadną królową. Nie była nawet pokojówką. Tak naprawdę była takim samym wyrzutkiem jak ja i wcale jej to nie przeszkadzało. Ale poczekajcie na najlepsze! Nicole bujała się w Cole’u. Świetnie pamiętam te cudowne czasy, gdy piszczałyśmy na widok Stone’ów i wyobrażałyśmy sobie wspólny ślub i wesele, po których zostałybyśmy siostrami. Pamiętam również, że wyrażałam wątpliwość, czy przyszły mąż Nicole w ogóle pozwoli mi dożyć jakiegokolwiek ślubu.

Trochę nam to wszystko nie wyszło.

Z przyjemnością patrzę na minę Nicole, gdy do mojej byłej przyjaciółki dociera, jak Cole jej przygadał. Nicole otwiera usta i łapie nimi powietrze jak ryba wyciągnięta z wody. Trudno jej znaleźć jakąś ripostę, choć przecież mnie nigdy nie żałowała złośliwości. Miło, że choć raz to jej się obrywa. Niemal jestem wdzięczna Cole’owi. Niemal.

– Odwal się, facet. – Jay decyduje się wreszcie stanąć w obronie wybranki swojego serca.

Trochę za późno, ale świadomość tego, że jest gotów bronić jej, a nie mnie, jest bolesna.

– To powiedz swojej lasce, żeby przestała być taką suką – proponuje uprzejmie Cole.

Przysięgam, że Nicole czerwieni się z zakłopotania.

– Cole – warczy Jay, zaciskając dłonie w pięści, a na jego szczęce pulsuje mięsień.

– Jay Jay – odpowiada Cole, najwyraźniej świetnie się bawiąc.

Zanim którykolwiek z nich powie coś więcej, rozlega się dzwonek i nauczyciel, łysiejący pan Spruce, wmaszerowuje do sali ze swoją nieodłączną walizeczką. Wszyscy zajmujemy miejsca. Wyobraźcie sobie moje zdumienie, kiedy stojące obok mnie puste krzesło odsuwa się nagle po raz pierwszy w historii tych zajęć i siada na nim nie kto inny, tylko Cole Stone.

Wbijam w niego wzrok, ale on nic sobie z tego nie robi.

– Nie możesz tu siedzieć! – oznajmiam, starając się nie podnosić głosu, bo pan Spruce zaczyna sprawdzać listę obecności.

– Jeśli to mnie nie zabije ani nie urwie mi jaj, to zapewniam cię, że mogę tu siedzieć.

Marszczę nos, słysząc tę nieprzyzwoitą uwagę, a Cole chichocze, widząc moje zmieszanie.

– Ej no, na serio nie możesz tu siedzieć. Nikt tu nie siedzi!

– Masz jakąś chorobę zakaźną?

– Nie – jęczę, rozglądając się, żeby się upewnić, że nikt nie słucha naszej rozmowy, a już na pewno nie ludzie dwie ławki przed nami.

– Jesteś fetyszystką? Kochasz stopy?

– Co?

– Zamierzasz wykorzystać wszystko, czego się o mnie dowiesz na tych zajęciach, żeby potem dzięki swoim znajomościom w sieci wyznaczyć cenę za moją głowę?

Prawie wybucham śmiechem, jednak udaje mi się opanować i tylko potrząsam głową.

– No to mogę tu siedzieć. I chcę.

– Wylądujesz na samym końcu łańcucha pokarmowego, ale… To twoja decyzja – mówię sucho, otwierając książkę na rozdziale, który akurat przerabiamy.

Czuję, jak spojrzenie Cole’a wwierca mi się w bok głowy, ale nie unoszę wzroku, żeby popatrzeć mu w oczy. Nie teraz. Może i uwagę o łańcuchu pokarmowym rzuciłam z nonszalancją, ale tak naprawdę jest mi przykro, że ludzie, którzy ze mną przestają, zostają na wieczność towarzysko napiętnowani. Jestem jak przenoszący dżumę gryzoń, przed którym ostrzega się ludzi.

– Nie pozwól jej zaleźć sobie za skórę, Tessie – mówi Cole tak miękkim głosem, że trudno mi uwierzyć, że wydobył się on z jego ust.

Serdeczne zachowanie nie leży w naturze tego kolesia. Od kiedy to zachowuje się wobec mnie jak człowiek?

– To nie takie łatwe – odpowiadam, wciąż wbijając wzrok w książkę.

Słyszę, jak Cole wzdycha i opuszcza głowę na blat.

– Pozwalasz jej po sobie jeździć, ale to się musi skończyć. – Słyszę determinację w jego głosie, więc wreszcie odwracam się, by na niego spojrzeć.

W jego oczach maluje się tak szczere zmartwienie, że mimowolnie przypominam sobie to, co wcześniej mówiła Beth. Że Cole mnie lubi. Ale może po prostu w ten sposób radzi sobie z poczuciem winy. W końcu przez tyle lat traktował mnie jak… Wiadomo co. O nie, wcale mi się to nie podoba. To jeden wielki absurd. Potrząsam głową w nadziei, że wytrząsnę z niej głupie myśli.

– Skąd ta troska? I w czym niby jesteś lepszy niż ona? – pytam. Przez ułamek sekundy mam wrażenie, że w oczach Cole’a widzę ból. A potem Cole wzrusza ramionami i serwuje mi swój firmowy diabelski uśmieszek.

– Powiedzmy, że nie lubię się dzielić. Jesteś moją Tessie i myślę, że jesteśmy w relacji na tyle profesjonalnej i sprawdzonej, że nie potrzebujemy dodatku w rodzaju tej amatorki Bishop. Prawda?

Przewracam oczami. No tak. Cole nie potrafi być poważny dłużej niż przez nanosekundę. Kogo właściwie próbuję przekonać? Nie ma szans, żeby uczucia, jakimi darzy mnie ten facet, wychodziły poza szczere pragnienie pakowania się w moje życie w chwilach, gdy najmniej się tego spodziewam i gdy jego obecność jest mi najbardziej wstrętna. A jednak czuję jakiś cień wdzięczności za to, że wstawił się za mną, czego nikt od bardzo dawna nie zrobił. Nie szkodzi. On nigdy się o tym nie dowie.

– Ale ze mnie szczęściara – prycham. – Mam osobistego kata.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odpowiada, po czym otwiera własną książkę.

Czasami naprawdę chciałabym wiedzieć, co się dzieje w jego mózgu… Nie. Jednak nie. W jego mózgu znajduje się pewnie trylion pomysłów, jak zamienić moje życie w piekło. Głowa Cole’a Stone’a to teren niepewny i najeżony minami. Dlaczego mam więc wrażenie, że już niebawem zostanę zmuszona do wzięcia udziału w mentalnej ekspedycji?