Tytuł oryginału: The Legend of Beka Cooper #1: Terrier

Published by arrangement with Harold Ober Associates, Incorporated.

All rights reserved.

First published by Random House Children’s Books, a division of Random House, Inc., New York

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład i łamanie: ALINEA

Copyright © 2006 by Tamora Pierce

Projekt okładki i stron tytułowych © 2013 by Magdalena Zawadzka/Aureusart

Zdjęcie dziewczyny: © Klubovy/Vetta/Getty Images/Flash Press Media

Zdjęcie sztyletu: © Alexmax | Dreamstime.com

Zdjęcia gołębi: © Galdzer | Dreamstime.com

Copyright for the Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

ISBN 978-83-7686-202-6

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 102

02-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Tima
Ta książka jest tylko dla Ciebie.
Już czas.
Zasługujesz na to i jeszcze więcej,
za cały wysiłek, który włożyłeś w nas.

PROLOG

Z DZIENNIKA
ELENI COOPER,
ZAMIESZKAŁEJ, WRAZ Z SZEŚCIOLETNIM SYNEM,
GEORGE’EM COOPEREM,
PRZY ALEI WRZECIONOWEJ, W NIŻSZYM MIEŚCIE,
CORUS, KRÓLESTWO TORTALLU

18 marca 406 (EL – Ery Ludzi)

Czy podczas tych wszystkich lekcji, zamiast wpajania mi bezużytecznych pieśni i modlitw, nasza świątynna kapłanka nie mogła udzielić mi jednej – tylko jednej! – nauki: co robić z chłopcem, który jest zbyt sprytny jak na swój wiek?

Odchodzę od zmysłów! Mój George został przyłapany na kradzieży i musiałam iść na posterunek gwardii przy ulicy Jane.

Myślałam, że umrę ze wstydu. Wiem, że to wszystko przez to miejsce i przez kolegów, których tutaj ma. Ich rodzice, jeśli nawet nie uczą swoich dzieci tajników kradzieży, to udają, że niczego nie widzą, bo dzięki temu mają jedzenie na stole. A ja mieszkam tu zbyt krótko. Nie mogę do nich iść i powiedzieć: „Trzymajcie swoje dzieci z dala od mojego syna. Nie pozwólcie, żeby uczyły go kraść”.

Chcę, by dorastał w wielkim świecie. Teraz jesteśmy biedni, ale modlę się, by to się zmieniło. Na razie nie stać mnie na mieszkanie w lepszym miejscu. Rodzina nie przyjmie mnie z powrotem, nie po naszym ostatnim spotkaniu. Zostałam więc tutaj i próbuję jakoś wychować chłopaka, który za dużo widzi, słyszy i myśli, w najnędzniejszej okolicy w całym mieście.

Na posterunku czekał mój urwipołeć. Siedział na ławce obok gwardzisty, który go schwytał.

– To była tylko garść monet, pozostawionych na ladzie, pani Cooper – powiedział gwardzista. – I odzyskałem je wszystkie. To jego pierwszy występek, no i mam wobec pani dług, bo tak bardzo ułatwiła pani poród mojej żonie. – Spojrzał na George’a. – Następnym razem pójdziesz do klatki albo na roboty do gospodarstwa – ostrzegł. – Nie dawaj mamie powodów do płaczu.

Złapałam George’a za ramię i wyciągnęłam go stamtąd. Ledwie wyszliśmy z bramy na ulicę, a on powiada do mnie:

– Jeszcze sto lat temu gadali na nich Psy, mamo. – Używał mocnego akcentu Niższego Miasta, wiedząc, że doprowadza mnie tym do szału. – Wiesz, czemu to zmienili? Uznali, że nikt nie będzie ich szanować, jeśli dalej będzie się gadało o nich jak o kundlach, tak jak przez trzy setki…

Trzepnęłam go w ucho.

– Nie życzę sobie od ciebie żadnych lekcji historii, nicponiu! – krzyknęłam, bo uraził moje poczucie godności. – Trzymaj język za zębami! – Wszyscy, których mijaliśmy, uśmiechali się drwiąco. Znali naszą historię, wiedzieli, że zostałam usunięta ze świątyni. Sądzili, że uważam się za lepszą od nich, bo starałam się utrzymywać swój dom i dziecko w jak największej czystości i uczyłam je pisać. Niech myślą, co chcą. Nie będziemy zawsze żyli w Szambie. Mój George jest przeznaczony do lepszych rzeczy.

Złodziejstwo do nich nie należy, słowo daję.

Kiedy dotarliśmy do naszego mieszkania, puściłam go. Patrzył na mnie orzechowymi oczami, tak podobnymi do moich. Orli nos i kwadratowy podbródek ma po ojcu, wiernym ze świątyni, którego widziałam tylko przez jedną noc. George wyrośnie na mężczyznę uważanego przez kobiety za tak nieładnego, że aż przystojnego, o ile przeżyje. Musiałam dopilnować, żeby przeżył.

– Wstyd! – rzuciłam mu prosto w twarz. – George’u Cooperze, jak ja mam stanąć przed ludźmi? Kradzież! Mój syn dopuścił się kradzieży!

Śmiało spojrzał mi w oczy.

– Nie wzbogacamy się na twoim uzdrawianiu i czarowaniu, mamo, a ja nie chcę być ciągle głodny.

To mnie zraniło. Wiedziałam, że jest głodny, i choć dzieliłam swoją porcję, by dostawał więcej, to i tak nie wystarczało. Nie chciałam, by zobaczył mnie we łzach, a zresztą musiałam postąpić tak, jak postąpiłam, więc usiadłam na krześle i przełożyłam sobie łobuza przez kolano. Dostał największe lanie w swoim młodym życiu.

Szarpnięciem postawiłam go na nogi. Podbródek mu się trząsł, ale powstrzymał płacz. Kłopot w tym, że mój syn i ja jesteśmy zbyt do siebie podobni.

– Są rzeczy ważniejsze niż bogactwo – stwierdziłam, starając się, żeby mnie słuchał. – Na przykład nasze nazwisko. Przede wszystkim, George, nie zajmujemy się kradzieżą. – Zamierzałam poczekać z opowieścią o Rebecce Cooper, aż będzie starszy, żeby zrozumiał, ale głos Bogini we mnie mówił, że chyba już czas. On musiał to usłyszeć. Zdjęłam kapliczkę z szafy. Trzymałam tam rodzinną pamiątkę, by uchronić ją przed małymi chłopcami. Otworzyłam przód, by pokazać mu maleńkie figurki przodków.

– Widzisz, jak wielu twoich pradziadów nosiło mundur Gwardii Starościńskiej? Co by powiedziała nasza sławna przodkini, gdyby się dowiedziała, że jeden z jej potomków wyrósł na pospolitego złodzieja?

– Mamy sławną przodkinię? – spytał George, pocierając zadek.

Podniosłam mały, sfatygowany posążek Rebecki. Często go wyjmowałam, gdy byłam mała, bo była jedyną kobietą pośród tych wszystkich przodków, noszących czarną tunikę i spodnie gwardii. U jej stóp siedział kot, lecz kropki fioletowej farby, będące jego oczami, już się wytarły, podobnie jak bladoniebieski barwnik z jej własnych oczu. Kapliczka była stara, dała mi ją cioteczna babka, gdy poświęciłam się służbie w Świątyni.

Pokazałam synowi figurkę.

– Rebecca Cooper – powiedziałam. – Twoja pra pra pra pra praprababka. W swoich czasach sławna Gwardzistka Starościńska. Zawzięta, praworządna i lojalna. Tego samego chcę dla ciebie. I była postrachem złoczyńców, zwłaszcza złodziei. Kradnąc, przynosisz jej hańbę.

– Tak, mamo – odrzekł cicho.

– Zapamiętaj ją – powiedziałam, lekko potrząsając go za ramię. – Szanuj ją. I szanuj mnie.

Objął mnie rękami w talii.

– Kocham cię, mamo – powiedział. Teraz mówił już bezbłędnie, tak jak go uczyłam. Pomógł mi posprzątać po przygotowaniu lekarstw i przyrządzić kolację.

Dopiero opisując ten dzień, uświadamiam sobie, że nie wspomniał nawet słowem o kradzieży.

Będzie mi posłuszny. To dobry chłopiec. A ja złożę ofiarę swojej Bogini, by poprowadziła go ścieżką Rebecki Cooper.

Z DZIENNIKA
ILONY COOPER,
MATKI REBECK COOPER,
ZAMIESZKAŁEJ W DOMU STAROSTY,
PRZY ZBIEGU DRÓG PAŁACOWEJ I ZŁOTEJ,
CORUS, KRÓLESTWO TORTALLU

13 listopada 240

Mojemu sercu lepiej po tym dniu. Kiedy Becca powiedziała mi, że rozmawiała z gołembiami, ja sie bała, że ona zwariowała. Ja sie bała, że Jaśnie Pani zamknie jom, bo pani nie lubi Becki. Przez Beccę muj pan za bardzo lubi być zwykłym Psem.

Myślała ja, żeby zabrać Beccę do matki mojego menża. Babcia Fern bendzie wiedziała, czy w tej krwi jest obłend. Więc zabrała ja tam dziś Beccę i zostawiła maleństwa z Myą.

Becca miała w kieszeniach chleb i przez całom droge na Koniczynowom karmiła gołembie. Podobno ptaki opowiadajom, jak niekturzy poumierali. Ja sie bała, że ktoś z Domu Starosty zobaczy chleb i powie, że go ukradła.

Jak powiedziałam Babci Fern, dlaczego my przyszły, Babcia sie śmiała.

Nie jest bardziej szalona niż ja, muwi. Becca ma magiczny dar. Chociaż niektuży muwiom, że to wcale nie jest dar. Nie da sie go używać na zawołanie. Albo go masz, albo nie. Miał go ojciec Becki, a wcześniej jego siostra i wuj.

Modliłam sie do Bogini. Moja curka nie jest szalona. Taki dar to nic dobrego, ale lepszy niż szaleństwo.

Babcia Fern kazała Becce ubijać masło. Becca tak mocno waliła w maselnicę! Babcia Fern powiedziała jej: możesz troszke rozruszać magie. Musisz, dziewczyno. Inaczej duchy, jeżdżonce na ptakach, pomieszajom ci zmysły gadaniem, kture słyszysz tylko czenściowo. Gołembie noszom zmarłych. Takich, co zginęli nagle i mieli sprawy do załatwienia.

Takich, co ich zamordowano, muwi Becca.

Gołembie to posłańcy Czarnego Boga, muwi Babcia. Zbierajom dusze, żeby je zabrać do Spokojnych Krajin, ale niekture nie chcom iść. Trzymajom sie ptaka, aż zobaczom, co sie z nimi stało. I muwiom. Czasem to, co muwiom, sie przydaje, Becco. Dlatego musisz sie nauczyć słyszeć ich głosy. Słyszałaś inne głosy, Becco? Może na rogach ulic?

Nie wiem, muwi Becca.

Chodźmy zobaczyć, muwi Babcia.

Najpierw skończyły my masło, bo nie mogło czekać. Potem Babcia zabrała nas na rug ulicy o dwa domy od swojego. Był tam pyłowy krent i rozrzucał wokuł liście i ziemię jak mała tromba powietrzna.

Twuj ojciec nazywał go Hasfush, muwi Babcia. Tak muwił. To jeden z pyłowych krentuw, kture nigdy nie odchodzom. Wejdź i słuchaj, Becco.

Becca nigdy sie nie kłuci z Babciom Fern. Tylko ze mnom. Weszła do krenta.

A co, jak sie udławi? – spytała ja.

Nie buj sie, muwi Babcia. Ona ma Dar Powietrza.

Krent zrobił sie mały. Becca wyszła strasznie brudna.

Musze ją umyć, muwie. Jaśnie pani dostanie szału.

Becca spojrzała na Babcie. Hasfush żyje. Powiedział mi wszystko, co słyszał. Potem był szczenśliwy.

Nastempnym razem przynieś mu kurz z innych czenści miasta, muwi Babcia. Twuj ojciec muwił, że to lubił. Ilony, przyślij ją do mnie po południu. Naucze Beccę, jak słyszeć duchy i pyłowe krenty. To jest zapisane w rodzinnej ksiendze.

Ona może to opanować. Słuchanie. Nie jest szalona.

Bardzo sie ja bała o mojom Beccę. Wiem, że umre od tej rozedmy płuc. Moje dzieci bendom musiały radzić sobie same. Becce bendzie najtrudniej. Za długo była w Niższym Mieście. Magia pomoże. Nawet przyjaciele – ptaki, wiatr na ulicy i kurz – też pomogą.

Z DZIENNIKA
MATTHIASA TUNSTALLA,
GWARDZISTY STAROŚCIŃSKIEGO,
ZAMIESZKAŁEGO W KWATERACH ROWANA,
PRZY ULICY BOTTA, W DZIELNICY PATTEN
CORUS, KRÓLESTWO TORTALLU

13 listopada 244

Dzisiaj Jaśnie Pan Gershom zabrał Clary i mnie na kolację w Delicjach Naxena. W ten sposób chciał nam podziękować za pokonanie Krwawego Jocka. (Ja bym nie poprzestał na związaniu go i doprowadzeniu przed sąd. Łajza obrabował parę, zabił mężczyznę i pocałował kobietę, kiedy tamten leżał obok.)

Była to nasza trzecia kolacja w Delicjach Naxena. Ja i Clary nigdy nie moglibyśmy sobie na to pozwolić, ale kiedy zamykamy ważne sprawy, możemy liczyć na elegancką kolację z Jaśnie Panem. Wino się lało, a po posiłku podano też brandy. Wszyscy dobrze się czuliśmy, gdy Clary zadała pytanie, które od dawna interesowało nas oboje: w jaki sposób Jaśnie Pan zdołał ujarzmić bandę Śmiałego Brassa sześć lat temu? Banda przez jakiś rok wałęsała się po dzielnicach Ładnakość, Góropola i Jednorożca, dobierając się do skarbców ludzi, którzy płacą Łotrowi, żeby ich nie okradano. Powiadano nawet, że Jego Wysokość szuka nowego pana starosty. A potem nagle cała banda była już w kajdanach, Jaśnie Pan dostał w nagrodę nowe włości od króla, a wicestarostę przeniesiono na stanowisko dowódcze na granicy scanrańskiej.

– Jakie opowieści słyszeliście? – pyta Jaśnie Pan z nieznacznym uśmiechem, jakby znał bardzo dobry dowcip.

Opowiadamy te, które słyszeliśmy najczęściej. Jedna z kobiet związanych z grupą przyłapała swojego męża z inną. Pałacowy mag zniżył się do pracy Psa, żeby zemścić się na bandzie za to, że został obrabowany. Banda zabiła konia, uwielbianego przez jakiegoś księcia, a ten sam zapłacił magom.

Jaśnie Pan zaczyna się śmiać.

– Nic z tego nie jest prawdą – mówi. – To była mała dziewczynka, ledwie ośmioletnia.

Patrzę na swoją szklankę brandy.

– To lepsze niż pomyje, do których przywykłem – mówię. – Mógłbym przysiąc, że powiedziałeś, iż banda Śmiałego Brassa została pokonana przez ośmiolatkę.

Jaśnie Pan kiwa głową.

– Żywiła urazę do jednego z nich. Mieszkał z jej mamą. Kiedy się dowiedział, że kobieta ma rozedmę płuc, pobił ją i zabrał wszystko, co miała wartościowego. Dziewczyna go tropiła. Tak jak wy byście to robili, trzymając się poza zasięgiem jego wzroku. Jeśli go zgubiła, po prostu znajdowała go później w jego ulubionych miejscach.

– Skąd wiedziała, że będzie wart tego wysiłku? – chce wiedzieć Clary. – Czemu po prostu nie poczęstowała go nożem?

Jaśnie Pan na to:

– Ten świński syn dawał jej mamie biżuterię, której nie mógł posiąść w uczciwy sposób, a potem wszystko zabrał, kiedy odchodził.

– Tak – mówi Clary. – Musiała być z Szamba. Te maluchy z Szamba wiedzą, które świecidełka mogą być stamtąd, a które nie.

Jaśnie Pan ciągnie swoją opowieść:

– No i Becca, bo tak się nazywa, Rebecca Cooper, w końcu tropi zbira aż do miejsca, w którym spotyka się on z kolegami. Obserwuje ich i po chwili wie, że natrafiła na kryjówkę bandy Śmiałego Brassa. Potem idzie do najbliższego Psa, tyle że ten jej nie wierzy.

– Pewnie Straż Dzienna – bąka Clary. Moja partnerka uważa, że jedyne Psy warte uwagi to Straż Wieczorna, na przykład my.

– Więc Becca idzie do swojej budy – ciągnie Jaśnie Pan – ale tam się z niej śmieją. Próbuje nawet powiedzieć mojemu wicestaroście. Ten każe ją wyrzucić na ulicę. Myśli, że próbowała go zaczarować. Becca nie jest magiem, ale ma te ich jasne, niebieskoszare oczy. Kiedy się gniewa, czujesz się, jakbyś patrzył w lodową studnię. A wtedy już się gniewała. Takie oczy u dziewczynki budzą lęk, ale ona nic nie może na to poradzić. Pewnego dnia jadę przez Targ Dzienny, a ta kruszyna łapie mojego Oso za uzdę. Znacie Oso, nie lubi niespodzianek. Omal nie wyciągnąłem broni, ale zobaczyłem, że to dziecko, a Oso się uspokoił, gdy do niego przemówiła. Powiedziała, że jeśli chcę dopaść bandę Śmiałego Brassa, powinienem jej posłuchać. Mój wicestarosta jest już gotowy wyciągnąć na nią bicz. A tymczasem ja czuję się, jakbym patrzył w oczy tysiącletniego ducha. W przeciwieństwie do wicestarosty nie boję się. Słucham jej. A ona daje mi bandę Śmiałego Brassa na tacy. A potem myśli, że może zniknąć, ale ja też znam parę sztuczek. Odnajduję jej dom i rodzinę. Teraz Cooperowie mieszkają u mnie.

– Z całym szacunkiem, panie, ale po co? – pytam. – Garść złota wystarczy jako dowód wdzięczności.

Kręci głową.

– Matka ma rozedmę płuc, a moi uzdrowiciele twierdzą, że nie można jej pomóc. Choroba za bardzo się rozwinęła. Pięcioro ślicznych, obiecujących maluchów, Becca jest najstarsza. I jakieś gnojowisko przy Uliczce Psich Sików. Matka jest zielarką, kiedy dobrze się czuje, ale to zdarza się coraz rzadziej. Miałem wrażenie, że Becca już uczy się kraść. Jego Wysokość chciał szukać nowego starosty. Byłem coś winien tej lodowookiej kruszynie. Becca Cooper uratowała mnie przed hańbą. Myślę, że będzie dobrym Psem, kiedy już dorośnie. Jej bracia i siostry dobrze sobie poradzą w świecie, jeśli dostaną szansę. A jej matka umrze w dobrych warunkach. Wierzę, że lepiej podziękować bogom za ocalenie mojej pozycji. – Jaśnie Pan unosi szklankę. – Uwielbiam być starostą.

My też wznosimy naczynia.

– Cieszymy się, że cię mamy, panie – mówi Clary. – Któż inny zwraca uwagę na Psy, które wykonują tyle pracy?

Nie mogę wyrzucić tej historii ze swojej głowy. Dziewczynka, która wytropiła kryjówkę szajki, mając tylko osiem lat. Mam nadzieję, że jeśli rzeczywiście trafi do Gwardii Starościńskiej, nie będzie myślała, że wie już wszystko na temat tego, co robimy. Wtedy szybko by zrezygnowała. Liczę, że Jaśnie Pan nie wychowa jej w taki sposób. Umarłaby z nudów i odpadła w pierwszym miesiącu pracy. Może też uznać, że skoro raz jej się udało, i to w dzieciństwie, to oznacza, że wszystko już potrafi. Wtedy po prostu czeka ją śmierć.

DZIENNIK
REBECKI COOPER

Środa, 1 kwietnia 246

Pisane rano, pierwszego dnia mojej służby.

Chcę, by ten dziennik stał się pamiątką dni, które spędzę w Gwardii Starościńskiej. Będzie to dla mnie dobre ćwiczenie, jeśli, oczywiście, przeżyję pierwszy rok jako Szczenię. Przyda się przy pisaniu raportów, gdy zostanę już prawdziwym Psem. Notując słowo w słowo wszystko, co pamiętam, zwłaszcza gdy chodzi o rozmowy z ludźmi w mieście, będę trenować pamięć. Nasi treserzy mówili, że musimy zawsze jak najdokładniej zapamiętywać wszystko, co się tylko da. „Pamięć to twoje akta, gdy masz zajęte ręce”. To jedno z naszych powiedzonek na szkoleniu.

Co do mnie, to na dobry początek napiszę, że mam metr siedemdziesiąt wzrostu i silne ramiona, choć jestem raczej szczupła. Jak na dziewczynę, jestem raczej mocno zbudowana. Piekielnie ciężko pracowałam na swoją sylwetkę, zarówno na dziedzińcu treningowym, jak i na własną rękę. Moje brzoskwinki są jak trzeba. Z pewnością byłyby większe, gdybym przytyła parę kilo, ale ponieważ nie mam ukochanego i na razie wcale mi na tym nie zależy, takie brzoskwinki są w sam raz.

Podobno mam ładną buzię, chociaż moja siostra Diona mówi, że kiedy mój drobny nosek i kości policzkowe zostaną kilka razy złamane, to już nie będzie ładna. (Moje siostry nie chcą, żebym była Psem.) Oczy mam jasne, szaroniebieskiej barwy. Niektórym się podobają. Inni twierdzą, że budzą niepokój. Ja je lubię, bo pracują dla mnie. Zęby mam zdrowe. Włosy – ciemny blond. Brwi i rzęs nie muszę czernić. Noszę długie włosy i to jedyny przejaw próżności. Wiem, że przeciwnik może za nie chwycić, ale nauczyłam się splatać ciasny warkocz od czubka głowy. Mam też kolczasty pasek, który mogę w nie wpleść, więc każdy, kto złapie mnie za warkocz, pożałuje.

Z taką niecierpliwością wypatruję godziny piątej i początku swojej pierwszej zmiany, że moje pismo na tej stronie jest roztrzęsione, a nie schludne, jak mnie uczono. Ciężko jest w spokoju pomyśleć. Muszę koniecznie opisać każdy szczegół tego pierwszego tygodnia mojego pierwszego roku w gwardii. Czekałam na tę chwilę osiem długich lat. Teraz nadeszła. Chcę napisać o swoim pierwszym zadaniu, o szkolących mnie Psach, o wszystkich detalach swojej pracy. Zostanę Psem szybciej niż którekolwiek ze Szczeniąt przede mną. W pierwszym tygodniu dowiodę, że wiem więcej niż wszystkie inne Szczenięta.

To nie jest próżność. Żyłam w Szambie przez osiem lat. Kradłam. Przez kolejnych osiem lat uczyłam się u pana starosty. Przez trzy z tych ośmiu lat biegałam z wiadomościami u starościńskich Psów, zanim zaczęłam szkolenie. Znam Niższe Miasto lepiej niż twarze swoich braci i sióstr, lepiej niż twarz matki. Reszty nauczę się szybciej niż inne Szczenięta. Teraz nawet mieszkam w Niższym Mieście, w Zaułku Drobnomiedzi. Nie mieszka tam nikt z pozostałych stażystów przydzielonych do budy przy ulicy Jane. (Pożałują tego, kiedy pod koniec zmiany będą musieli wracać kawał piechotą do domu!)

Drapek mówi, że liczę ryby przed złowieniem. A ja mu na to, że skoro już muszę się męczyć z fioletowookim gadającym kotem, czemu ten kot musi być taki zgorzkniały? W tym tygodniu ma zostać w domu. Nie pozwolę się rozkojarzyć temu dziwnemu stworzeniu, które przez cztery ostatnie lata było mi przyjacielem. I nie pozwolę, żeby rozkojarzyło moje Psy. Będą zadawać różne pytania na jego temat – pytania, na które ja nie umiem odpowiedzieć, a on nie zechce.

Największe obawy budzi we mnie moja nieśmiałość. Jest jeszcze gorzej, odkąd zaczęłam zaplatać włosy i odłożyłam spódnice. W walce byłam najlepsza z całej grupy, ale zasłużyłam na rózgi przez tydzień, bo nie umiałam deklamować formułek. Muszę jakoś odnaleźć w sobie odwagę, by powiedzieć komuś obcemu, że jest aresztowany za przestępstwa przeciwko królewskiemu pokojowi, a potem szczegółowo wymienić przewinienia. Albo muszę dostać partnera, który lubi mówić.

Zostałam przydzielona do budy przy ulicy Jane. Dowódcą straży w roku 246 jest Acton z Fenrigh. Wątpię, żebym kiedykolwiek miała z nim do czynienia. Większość Psów nie ma. Nasz sierżant to Kebibi Ahuda, moja mistrzyni szkolenia w walce wręcz i najzacieklejsza baba, jaką spotkałam. Mamy na swojej zmianie szóstkę kaprali i dwadzieścia pięcioro starszych gwardzistów. Nie licząc Psów klatkowych ani tych, którzy zajmują się ogarami gończymi. Mamy też dyżurnego maga, Fulka. Nazywamy go Fulkiem Nosodłubem. Z nim też nie chcę mieć nic wspólnego. Jak następny raz mnie dotknie, złamię mu tę rękę, czy jest magiem, czy nie.

Tak to wygląda. Zostają tylko moje Psy szkolące. Napiszę o nich i przedstawię dokładnie, kiedy już ich lepiej poznam.

Pisane pod koniec dnia.

Gdy słońce dotknęło krawędzi miejskich murów, weszłam do budy przy ulicy Jane. Pierwszego dnia nie mieliśmy szkolenia przed służbą. Dlatego byłam w świeżym, czystym mundurze. Dostałam go z pokoju ze starymi ubraniami w domu pana starosty. Miałam na sobie letnią czarną tunikę z krótkim rękawem, czarne spodnie i czarne buty. Do tego czarny pas z sakiewką, gwizdek, dwa sztylety, porządną pałkę, manierkę z wodą i rzemienne pasy do wiązania więźniów. Byłam wyposażona jak na Psa przystało i gotowa do złapania paru Szczurów.

Niektórzy inni stażyści z Niższego Miasta byli już na miejscu. Podobnie jak ja, mieli białe obwódki Szczeniąt na mankietach i rąbku tuniki. Nikt z nas nie wie, czy ta biel ma wskazać nas Szczurom, żeby nas oszczędzili, czy raczej zabili w pierwszej kolejności. Żaden nauczyciel nie chce nam tego powiedzieć.

Usiadłam z innymi Szczeniętami. Powitali mnie ponuro. Żaden z nich nie chciał tu być, ale każda dzielnica dostaje coroczny przydział stażystów. Moi towarzysze uważają, że mieli pecha w losowaniu. Diabelnie mało tu chwały. O ile nie jesteś Psem weteranem albo przyjacielem Łotra, do zdobycia są najwyżej miedziaki. A w Niższym Mieście jest ciężko. Wszyscy wiedzą, że spośród Szczeniąt, zaczynających rok szkoleniowy w Niższym Mieście, połowa rezygnuje albo ginie w ciągu pierwszych czterech miesięcy.

Próbowałam wyglądać równie posępnie, jak pozostali, żeby dotrzymać im towarzystwa. Są źli, że chciałam przyjść na ulicę Jane.

Ahuda zajęła swoje miejsce przy wysokim biurku sierżanta. Wszyscy usiedliśmy. Baliśmy się jej podczas ćwiczeń. To przysadzista, czarnoskóra kobieta z piegami i włosami, które wyprostowała i przycięła tuż pod uszami. Jej rodzina pochodzi z Carthaku na dalekim południu. Podobno jej podejście do stażystów to zemsta za to, że Carthakanie traktowali jej rodzinę jak niewolników. Ja wiem tylko tyle, że zrobiła z nas wszystkich szybkich wojowników.

Kiwała głową Psom ze Straży Wieczornej, przychodzącym na służbę już parami albo spotykającym się w poczekalni. Niektórzy spoglądali na naszą ławkę i uśmiechali się. Inni poszturchiwali się znacząco i wybuchali śmiechem. Moi koledzy pozwieszali głowy i wyglądali żałośnie.

– Zjedzą nas żywcem – szepnął mi do ucha mój przyjaciel Ersken. Był z nas wszystkich najmilszy. Nie najlepsza to cecha jak na przyszłego Psa. – Myślę, że ostrzą sobie zęby.

– Pływanie po otwartym morzu byłoby chyba lepsze. – Verene weszła po mnie i usiadła obok. – Dalej, Becco, poślij im to swoje lodowate spojrzenie.

Spuściłam wzrok. Chociaż czuję się swobodnie przy innych Szczeniętach, byłam onieśmielona w obecności Psów i ludzi, którzy przychodzili do budy w różnych sprawach.

– Masz chorobę morską – przypomniałam jej. – Dlatego postanowiłaś zostać Psem. A moich spojrzeń w to nie mieszaj.

Skoro Ahuda siedziała przy swoim biurku, znaczyło to, że dowódca straży był już w swoim gabinecie. Pewnie przeglądał zadania, dobierając Psom partnerów spośród Szczeniąt, a może po prostu akceptując wybory Ahudy. Poprosiłam Boginię, by Ersken dostał kogoś, kto zrozumie, że jego uprzejmość nie oznacza słabości. Verene potrzebowała Psów mówiących wprost. A ja?

Bogini, Mithrosie, niech będą dobrzy w tym, co robią, modliłam się.

Kogo dostanę? Wiedziałam, kogo chcę. Trzy pary partnerów słynęły ze swojej pracy. Pocałowałam półksiężyc pod paznokciem kciuka na szczęście.

Na zewnątrz dzwony na rynku zaczęły bić na piątą po południu, czyli na koniec pracy Straży Dziennej i początek Straży Wieczornej. Psy kończące służbę ustawiały się przed biurkiem Ahudy, ze Szczeniętami za plecami, by się odmeldować. Potem mieli już dzień z głowy. Ich Szczenięta, szóstka naszych kolegów ze szkolenia, westchnęły z ulgą i wyszły za drzwi. Przed wyjściem powiedzieli nam, czego się spodziewać, każdy na swój sposób. Niektórzy pokazywali uniesione kciuki. Dwoje ze zmęczonym uśmiechem wykonało gest oznaczający wieszanie. Odwróciłam wzrok. Co było dla nich takie trudne? Przypadła im Straż Dzienna. Każdy wiedział, że to Straż Wieczorna ma w Niższym Mieście najgorzej.

Po wyjściu Straży Dziennej Ahuda wywołała nazwiska pary Psów. Gdy podnieśli na nią wzrok, kciukiem wskazała drzwi dowódcy. Wyprostowali ramiona, sprawdzili nawzajem swoje mundury, po czym weszli do środka. Znałam ich. Jaśnie Pan Gershom dwa razy ich pochwalił.

Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, Ahuda popatrzyła na nas.

– Szczenię Ersken Westover. Zostajesz przydzielony do tych dwóch Psów na szkolenie. Podejdź.

Ersken przełknął ślinę, po czym wstał przy wtórze gwizdów i oklasków starszych Psów. Wygładziłam mu ubranie. Verene pocałowała go, a nasi koledzy poklepywali go po plecach i ściskali mu dłoń. Później Ersken spróbował przejść przez pomieszczenie tak, jakby był przekonany, że sobie poradzi, w obecności około dwudziestki zwykłych ludzi i Psów ze Straży Wieczornej.

Hilyard szturchnął mnie łokciem.

– To ty mogłaś go pocałować, żeby mu rozjaśnić ostatnie godziny.

W odpowiedzi szturchnęłam go mocniej. Zawsze próbował siać niezgodę.

– Moje pocałunki są nie dość dobre? – spytała Verene. Walnęła Hilyarda pięścią w ramię. – Zobaczymy, co ty dostaniesz, jak cię wezwą.

Ersken stanął na baczność przed biurkiem Ahudy. Zmierzyła go wzrokiem.

– Przestań. Odpręż się. Dowódca właśnie udziela im napomnień, że nie mogą cię połamać, poszczerbić ani wrzucić do rynsztoka bez mojego pozwolenia.

Psy wybuchnęły śmiechem. Jeden zawołał:

– Nie wypruwaj sobie żył, chłopcze. Tutaj wszyscy jesteśmy po prostu Psami pracującymi.

– Całą sławę, chwałę i ładne dziewczyny trzymają dla dzielnicy Jednorożca – przemówiła kobieta o twarzy przedzielonej poprzeczną blizną.

Odezwał się inny Pies:

– Tam z fontann leci woda różana. A tutaj…

– …siki! – wykrzyknęli pozostali. Był to stary dowcip w Niższym Mieście.

Drzwi gabinetu dowódcy się otworzyły. Wyszły z nich dwa Psy. Wyglądały na zrezygnowane. Ten bardziej przysadzisty skinął na Erskena.

– Do nogi, Szczenię. Niech zacznie się nasza wspaniała współpraca. Nic nie gadasz, jasne? My mówimy, ty słuchasz. – Zacisnął masywną dłoń na ramieniu Erskena i poprowadził go ku wyjściu.

– Pamiętaj, jutro wy, Szczenięta, meldujecie się godzinę wcześniej na ćwiczenia walki wręcz przed służbą. Nie będzie już tak łatwo jak dzisiaj!

Psy Erskena pozwoliły, by drzwi się za nimi zamknęły. Ahuda wywołała kolejną parę Psów na spotkanie z dowódcą i kogoś spośród nas, by czekał na swoje Psy szkolące. Nadeszła kolej na Hilyarda. Verene spełniła swoją groźbę i go nie pocałowała.

Podczas gdy czekaliśmy, aż Psy zabiorą Hilyarda, jakaś mieszkanka miasta zawołała:

– Pani sierżant? Są już jakieś wieści, kto zostawił prawnuczka starego Krzywonogiego martwego w rynsztoku?

Popatrzyliśmy na nią. Może przyszła odwiedzić kogoś zamkniętego w klatkach dla Szczurów na zapleczu. Ciągnęła ze sobą piątkę dzieci. Widocznie obawiała się, że w dzielnicy grasuje jakiś zabójca i nie chciała zostawiać ich w domu.

Ahuda pokręciła głową.

– Nie ma żadnych informacji, proszę pani. Jeśli boi się pani o swoje dzieci, radzę zapomnieć o strachu. Krzywonogi to najgorszy kutwa, paser i właściciel domów czynszowych w Niższym Mieście. Kupuje za miedziaki to, za co płaci się złotem. Jeśli jakaś jego rudera spali się z matką w środku, sprzedaje sieroty jako niewolników. Ma wystarczająco wielu wrogów. Każdy z nich mógł udusić to biedne maleństwo.

– Ano, ale nikt nie zabija kobiet i dzieci – mruknął jeden z Psów. – One nie uczestniczą w interesach.

Ahuda zgromiła mówiącego wzrokiem.

– Złapiemy Szczura i żywcem obedrzemy go ze skóry, ale założę się z każdym, że Krzywonogi doprowadził jakiegoś nieszczęśnika do utraty zmysłów. Pani dzieci są bezpieczne.

To prawda, że Krzywonogi jest najbardziej znienawidzonym człowiekiem w Corus. Prawdą jest także, że rodziny się nie rusza, jeśli ta nie pomaga twojemu wrogowi w pracy. Kto zabija potomstwo rywala, staje się banitą.

– Dam głowę, że stary paser wynajął najlepszych, żeby znaleźli zabójcę malucha – odezwał się jakiś mężczyzna. – Pani sierżant, komu zapłacił Krzywonogi, żeby dopaść mordercę? Słyszałem, że szukają go na każdej zmianie.

– To nie pańska sprawa – odparła Ahuda, nie odrywając oczu od dokumentów.

– Kto jest na tej zmianie? – spytał ktoś inny.

Ahuda podniosła wzrok i skrzywiła się, gotowa fuknąć na ludzi, żeby trzymali język za zębami. Odezwał się stary Nyler Jewel.

– No, ja i Yoav, dobrzy obywatele.

Wszyscy wbili w niego wzrok. Bez wątpienia wiedzieli, że siostra Yoav powiesiła się przed trzema miesiącami. Mąż sprzedał ją, by spłacić dług wobec Krzywonogiego, a potem ona zabiła się w zagrodach niewolniczych. Jewel i Yoav nigdy nie wypruwaliby sobie żył, żeby szukać zabójcy małego Rolonda, nieważne, ile łapówek zapłaciłby jego pradziadek.

Psy wybrane ze Straży Nocnej i Dziennej też chowały urazę. Krzywonogi miał tylu wrogów, że nawet ich wszystkich nie znał.

Podczas gdy Ahuda wyczytywała nazwiska czwartej pary wyznaczonej do spotkania z dowódcą, do środka weszli Matthias Tunstall i Clary Goodwin. Opuściłam głowę, żeby włosy zasłoniły moje oczy, i patrzyłam, jak szukają sobie fragmentu ściany, o który mogliby się oprzeć. Spośród trzech dobrych par z ulicy Jane oni byli najlepsi, kapral Goodwin i starszy Pies Tunstall. Mogli sobie wybrać dowolne miejsce w Corus, ale trzymali się Niższego Miasta.

Pewnej nocy Jaśnie Pan zaprosił ich na kolację po zadaniu, które bardzo dobrze wypełnili. Ukryłam się za kotarami małej jadalni w domu starosty, żeby posłuchać ich rozmowy. Jaśnie Pan Gershom zaoferował im pracę na Góropolach, ale odmówili.

– Clary i ja znamy Niższe Miasto – powiedział Tunstall. – A ci najgorsi znają nasze zwyczaje. Ludzie z Dworu Łotra znają na pamięć ślady naszych butów, błogosławione niech będą ich głupie łby. To nam pasuje, prawda, Clary?

A Goodwin zachichotała.

– Gdzie indziej łupy są sowitsze. – Jaśnie Pan Gershom był rozbawiony, wyraźnie to słyszałam. – Worki szczęścia z łapówkami dla bud są cięższe w innych dzielnicach.

– Jesteśmy skromni – stwierdziła Goodwin. Miała głos jak ciemny miód. – Lubimy skromne profity. A kości z worków szczęścia Łotra nam wystarczają.

Wiedziałam, że nigdy mnie do nich nie przydzielą. Nie dostawali Szczeniąt.

Goodwin i Tunstall plotkowali ze swoimi przyjaciółmi wśród Psów, podczas gdy inne pary wychodziły, każdy ze Szczenięciem. Weterani z Niższego Miasta to twarda załoga, oprócz zwykłego munduru noszą metalowe osłony szyi i karbowane naramienniki. Nawet inne Psy traktują ich z rezerwą, szanując ich zdolność przeżycia.

Będę wywołana na samym końcu. Rozejrzałam się dookoła, gdy ostatni kolega wyszedł ze swoimi Psami. Wytarłam spocone ręce o spodnie. A po chwili omal nie połknęłam własnego języka, bo Ahuda zawołała:

– Tunstall i Goodwin.

– Nie! – Goodwin posłała mi ostre spojrzenie swoich piwnych oczu. – Nie. Nie. Nie bierzemy Szczeniąt. Nie lubimy ich. Bez obrazy, kimkolwiek jesteś. Nigdy nie mieliśmy Szczenięcia.

– No to czas najwyższy. – W spojrzeniu Ahudy nie krył się nawet cień współczucia. – Wasze szczęście się skończyło.

Goodwin ruszyła do gabinetu dowódcy niczym jastrząb, który dojrzał zdobycz. Tunstall spokojnie poszedł za nią.

Wydają się źle dobrani. Kapral Goodwin jest o pięć centymetrów niższa ode mnie. Jest mocnej budowy, a ciemno-kasztanowe włosy nosi krótko przycięte. Ma drobny, haczykowaty nos i pełne wargi. Podobno położyła scanrańskiego berserkera, który zabił w walce trzech mężczyzn, a ona była sama i miała tylko pałkę. Jest szybka i zwinna. Służy jako Pies od siedemnastu lat.

Starszy Pies Tunstall jest jej partnerem od trzynastu lat. Sam służy od dwudziestu. Ma mniej więcej metr dziewięćdziesiąt, długie ręce, długie nogi, głęboko osadzone piwne oczy i długi, zakrzywiony nos. Przypomina mi sowę, ale wśród płci pięknej cieszy się sporym powodzeniem. Włosy ma krótko przystrzyżone i przyprószone siwizną, podobnie jak krótką brodę i wąsy. Jest wesoły i miły w obejściu. Mógłby być dowódcą straży, a nawet kapitanem. Goodwin zresztą też. Żadne z nich tego nie chce. W budzie krążą pogłoski, że Tunstall to jakiś góral, może nawet renegat z jednego ze wschodnich plemion. Kimkolwiek był przed wstąpieniem do Gwardii Starościńskiej, teraz jest jednym z nas.

– Rebecca Cooper.

Ze śmiechu w pomieszczeniu wywnioskowałam, że Ahuda nie pierwszy raz wywołuje moje nazwisko. Stanęłam przed biurkiem. Spojrzała na mnie.

– Nie daj im się zastraszyć – poradziła. – Dostałaś najlepszych. To jedyna dodatkowa szansa, jaką ci załatwiłam. A jeśli jesteś mądra, nie będziesz liczyć, że twoje koneksje ułatwią ci sprawę.

Opuściłam wzrok. Nigdy dotąd nie prosiłam swojego pana o pomoc!

– I lepiej nie gruchaj naszych historii do ucha pana starosty. – Nie znałam tego głosu i nie odwróciłam się, by spojrzeć.

– Nigdy tego nie robiła jako posłaniec, a wiele widziała.

I miała na to trzy lata. – Ten głos z kolei znałam. Nyler Jewel. – Nie martwcie się o małą Beccę.

Patrzyłam w podłogę. Nie cierpię, kiedy o mnie mówią. Tak czy owak, gdybym się odwróciła, żeby coś odszczeknąć, jak Hilyard czy Verene, wywróciłyby mi się wszystkie flaki. Poza tym słyszałam krzyki zza zamkniętych drzwi gabinetu dowódcy. Dobrze wiedziałam, że to Goodwin wyraża niezadowolenie.

Wyszła stamtąd i trzasnęła drzwiami. Do swojej listy modlitw dodałam jeszcze jedną. Chciałam przeżyć współpracę ze swoimi Psami. Podeszła blisko i otaksowała mnie wzrokiem.

– Mam dla ciebie dwie zasady, Szczenię.

Spuściłam wzrok. Zawsze tak robię i nic na to nie poradzę. Spotkania z ludźmi są dla mnie bardzo trudne. I nic mi ich nie ułatwia. Złapała mnie za podbródek i zmusiła, bym spojrzała jej w oczy.

– Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię, Szczenię Cooper. Dwie zasady. Nie odzywaj się nieproszona. I nie wchodź mi w drogę. – Puściła mnie i spiorunowała spojrzeniem Tunstalla, który do nas dołączył. – W porządku? Pora zająć się opieką nad dzieckiem.

Uśmiechnął się, przez co jeszcze bardziej przypominał wysoką, chudą sowę.

– Chodź, Szczenię Cooper. – Głos miał głęboki i mówił z lekkim akcentem.

Wyszłam za nimi na zewnątrz. Nie zamierzałam informować Goodwin, że dobrze znam zasady, obowiązujące Psy szkolące: „Nie odzywaj się nieproszona. Nie wchodź w drogę. Słuchaj wszystkich rozkazów. Zgiń w swoim czasie”.

– Jutro o czwartej ćwiczenia! – zawołała za mną Ahuda. – I tak każdego dnia, kiedy będziesz miała służbę na ulicy, Cooper!

Między drzwiami budy a bramą na ulicę Jane znajduje się dziedziniec, gdzie czekają gońcy i ludzie, którzy przyszli w jakiejś sprawie. Tłum był większy niż zwykle. Wiedziano, że dzisiaj następuje przydział Szczeniąt i każdy chciał zobaczyć, kto się komu trafi. Hałas, jaki podnieśli na widok Tunstalla i Goodwin ze stażystką, był ogłuszający: gwizdy, śmiech i mnóstwo komentarzy na temat tego, co Tunstall mógłby ze mną zrobić.

Starałam się nie słuchać. Nie sądziłam, że ciało może być zdolne do takich pozycji, o jakich mówiono. Nie miałam wielu doświadczeń. Większość innych dziewcząt spośród Szczeniąt było już z chłopakiem albo dwoma, a niektóre, choćby moja stara przyjaciółka Tansy, zostały mężatkami w wieku szesnastu lat. Ja próbowałam raz. Było w porządku, ale życie mojej mamy to wystarczający powód, żebym nie chciała się z nikim wiązać. No i jeszcze mój sen. Odkąd Jaśnie Pan Gershom zajął się nami, chciałam tylko zostać Psem. Gdybym się zakochała, wszystko bym zepsuła.

Przechodząc przez bramę, dostrzegłam jakiś ruch. Cień o kocim kształcie zbliżył się, by iść przy mnie.

– Drapek – mruknęłam. – Sio! Wynoś się! – Na zarazę i pomór, nigdy mnie nie słuchał! Mówiłam, że w tym tygodniu nie chcę go widzieć obok siebie! Przeklęty zwierzak zawsze mnie znajduje. Zamknęłam go w domu, choć to głupie. Zatrzasnęłam i zaryglowałam okna, przekręciłam klucz w drzwiach. Upewniłam się, że jest w środku, słyszałam, jak się darł, kiedy zbiegałam po schodach. W końcu zawsze się wydostaje, ale liczyłam, że tym razem zrozumie i zostawi mnie w spokoju! – Jestem na służbie!

– Wolałabym nie słyszeć żadnych hałasów z twojej strony, Szczenię! – zawołała Goodwin przez ramię.

Zamilkłam i zaczęłam odpędzać Drapka gestami. Zignorował mnie, przeklęty stwór. Głupie koty zostają w domu, kiedy się je zamknie. Nie miałabym problemu, gdyby był normalny.

– Tunstall, dlaczego idzie za nami kot? – spytała Goodwin. – Nie chcę się potknąć o jakiegoś bezdomnego czarnego kota.

– Nie jest bezdomny. Nosi obróżkę. – Mężczyzna nachylił się i podniósł Drapka. Wbiłam w kota spojrzenie, prowokując go, żeby spróbował zadrapać albo ugryźć. Zamiast tego mój przekorny pupil zwrócił wąsy do przodu w kocim uśmiechu, po czym pozwolił, by Tunstall podrapał go pod brodą. Nawet się nie szamotał, gdy gwardzista zatrzymał się w plamie blaknącego blasku słońca, by lepiej mu się przyjrzeć.

I wtedy zobaczył jego oczy.

– Na Mithrosa. Goodwin, spójrz.

Spojrzała. Zaklęła. Ludzie dzielą się mniej więcej po połowie na takich, którzy na widok pyszczka Drapka klną, i takich, którzy odwołują się do religii. Nie dziwię im się. Sama omal nie spadłam ze stryszku w stajni, gdy znalazłam kocię o fioletowych oczach.

– Jesteś bogiem? – zwrócił się do kota Tunstall.

– Manh! – powiedział mój zidiociały kot. Dodał kilka dźwięków w rodzaju „mrt”, jakby chciał dowieść swojej kotowatości. Wyjątkowo nawet dla mnie brzmiał jak kot. Wiele jego kocich odgłosów przypomina mowę.

– Jeśli jest bogiem, postanowił nie mówić – stwierdziła Goodwin.

– Ma obróżkę Cooper. – Mężczyzna popatrzył na mnie. – Masz magicznego kociaka, Szczenię Cooper? – spytał, unosząc brwi. – Możesz odpowiedzieć.

Słowa uwięzły mi w gardle. Pokręciłam głową, pragnąc zapaść się pod ziemię przez pomyje i śmieci ulicy Jane. To tylko Drapek, próbowałam powiedzieć. Jest dziwny, ale można się przyzwyczaić. Ale oczywiście nie zdołałam wydusić z siebie słowa.

– To jej kot? – Goodwin popatrzyła na obróżkę Drapka. – I z takimi oczami nie jest magiczny? – Mój zwierzak, któremu groziła rychła sprzedaż na farsz do pyz, wyciągnął łapę i pacnął ją w nos. – Przestań. – Uśmiechała się jednak, gdy to mówiła, i po chwili podrapała go za uszami. Drapek potarł łebkiem o jej dłoń, jakby to ona wydawała cenne miedziaki na mięso, a następnie własnymi rękami je dla niego kroiła. – Przyprowadziłaś swojego kota? Mów, stażystko.

Starałam się. Naprawdę. I przypomniałam sobie zalecenie, żeby patrzeć jej w oczy. Na to się zdobyłam, ale do mówienia nie byłam już zdolna.

Goodwin wzięła Drapka z rąk Tunstalla.

– Przyprowadziłaś go do budy?

To było proste. Pokręciłam głową i zmusiłam się do mówienia.

– N-nie, gwardzistko. – Wydawało mi się, że nie powinnam nazywać jej bez pozwolenia „Psem” ani nawet „Goodwin”.

– Przyszedł tu za tobą. – Jej palce za uszami Drapka poruszały się szybko, ale z czułością. Mały zdrajca zaplótł przednie łapy na jej szyi.

– Tak, gwardzistko. – Wiele bym oddała, żeby nie musieć patrzeć w jej jasne, piwne oczy.

– Mądry kot – odezwał się Tunstall.

Goodwin odłożyła zwierzę.

– Zmiataj stąd. Ona ma pracę. A niewchodzenie mi w paradę to ciężka praca.

Zgromiłam Drapka wzrokiem – czekaj no, aż wrócę do domu, niewdzięczny futrzaku! – i wskazałam w kierunku naszych kwater. Potruchtał ulicą. Nie mogłam długo na niego patrzeć, bo Tunstall i Goodwin ruszyli już dalej.

Ludzie pozdrawiali ich od drzwi i straganów, chcieli też wiedzieć, kim jest Szczenię. Zwiesiłam głowę, a oni śmiali się i wykrzykiwali rozmaite propozycje – chcieli mnie kupić albo się ze mną zabawić. Setny raz przeklinałam swoją nieśmiałość, przez którą nie byłam w stanie rozmawiać z towarzyszącymi mi Psami, nawet wbrew ich poleceniom, a także odpowiadać gapiom, tak jak robił to Tunstall.

– Ale to nasze Szczenię, Czarnonosie. Gdybyśmy ją do ciebie dopuścili, zrobiłaby ci krzywdę.

– Zostaw dziewczynę w spokoju, Jeżyno, ty zuchwała dziewko. Nigdy nie będzie tak piękna, jak ty i twoje siostry.

– Zamknij się, Pastoi. Nie zapłaciłeś Psom za ostatnią grupkę Szczeniąt, które sprzedałeś w Siraju.

Między rzucanymi uwagami Tunstall wyjaśniał mi różne rzeczy.

– Ponieważ jesteśmy starszą parą, nie mamy wyznaczonej trasy. Przez trzy wieczory w tygodniu, zaczynając od dzisiaj, przemierzamy Targ Nocny i Niższe Miasto między ulicą Włóczęgów i Koskynen, Bramą Północną i ulicą Skrzydło-sztorma. W środy, piątki i niedziele. Chodzimy tam, gdzie zapewne nie będzie kłopotów. W czwartki i soboty jesteśmy tutaj, w Szambie, od Skrzydłosztorma do Morwowej i Zwęglonego Sadu. Prowadzimy własne poszukiwania, chyba że dostaniemy polecenie od Ahudy, bierzemy specjalne papiery, kiedy potrzebujemy pomocy, mamy też stada Ptaszków, które zapewniają nam wszystko, czego potrzeba do poszukiwań. I jeśli mamy coś dobrego, idziemy w swoją stronę. Clary? Chcesz coś dodać?

Popatrzyła na niego.

– Nudzę się.

Tunstall podrapał ją w tył głowy.

– A mówisz, że to ja jestem barbarzyńcą. Przynajmniej wiem, jak wyszkolić nową wojowniczkę. Zatrzymaj się, Cooper. Rozejrzyj się dookoła. Co widzisz?

To było aż zbyt proste. Niecałe trzy metry od nas kieszonkowiec zbliżał się do sprzedawczyni kiszonych ogórków. Oparłam dłoń na swojej pałce, ale Tunstall przeniknął ku złodziejaszkowi niczym atrament w wodzie. Delikatnie położył pałkę na dłoni chłopca, gdy ta dotknęła sakiewki. Gwardzista pokręcił głową. Sprzedawczyni zaczęła krzyczeć. Tunstall posłał jej uśmiech i wyciągnął miedziaka.

– Może podasz mi ogórka, słonko? – Jak każdy z Niższego Miasta, baba od razu całą uwagę poświęciła interesom. Gdy zabrała się za wyławianie ogórka z beczki, Tunstall podniósł pałkę z dłoni kieszonkowca, a ten od razu uciekł.

Tunstall z ukłonem wymienił monetę na ogórka, po czym odgryzł spory kęs.

– Oj, daj spokój. Nic dziwnego, że nazywają was Psami, skoro uważacie, że merdając ogonem, możecie zauroczyć taką staruchę jak ja! – Sprzedawczyni żachnęła się i zarumieniła, po czym schowała miedziaka i ruszyła dalej ulicą. Zakołysała biodrami. Założę się, że ofiaruje mężowi wyjątkowo gorącą noc, myśląc o wysokim Psie, który z nią flirtował.

– Jeśli jej mąż przyjdzie cię szukać, nie będę twoją sekundantką, nie po ostatnim razie. – Goodwin szturchnęła go łokciem. – Stałam wtedy jak idiotka, podczas gdy ty tak go rozśmieszyłeś swoimi dowcipami, że na koniec kupił wszystkim śniadanie. Też mi pojedynek.

– Cóż, nie zabiłem go, a on nie chciał zabić mnie. Wszyscy byli zadowoleni, być może oprócz sekundantów. – Popatrzył na mnie i kiwnął, bym podeszła. – No, Szczenię, zauważyłaś go. To dobrze. Zaczęłaś się ceregielić. To raczej już niedobrze. Której klasy był kieszonkowcem?

Wielki Mithrosie, pytanie szkoleniowe. Miałam mętlik w głowie. A potem sobie przypomniałam i spojrzałam mu w oczy.

– Nie miał noża, więc to prawdziwy kieszonkowiec. Jest taki wolny, że raczej nie dożyje rangi mistrza kieszonkowców.

Szturchnął mnie.

– A jak brzmi uliczna nazwa mistrza kieszonkowców?

– Wsuwka, panie – odparłam.

– Czyli zna słowa – mruknęła Goodwin. – I co z tego?

Tunstall poklepał ją po ramieniu, po czym odwrócił się do mnie.

– Nie robimy zamętu z powodu płotek, Szczenię. Nie lubię stawać przed sędzią częściej, niż muszę. Mam wtedy mniej czasu na szukanie tutaj naprawdę niebezpiecznych ludzi.

To miało sens. Skinęłam głową i zauważyłam, że Drapek wrócił i usiadł przy moich nogach. Spróbowałam odepchnąć go butem.

– Chodźmy – powiedziała Goodwin. – Wieczór jeszcze młody i pomyślałam, że można by złożyć wizytę Krzywonogiemu. Chciałbym z nim pogadać o tym ładunku różowych pereł, który zniknął z Zakątka Klejnotów. Jeśli jest choć w połowie tak pogrążony w smutku, jak mówią, podczas rozmowy może się stać nieostrożny.

Podniosłam wzrok. Goodwin uśmiechała się, odsłaniając wszystkie zęby. Były mocne i białe, jak u wilków w królewskiej menażerii.

– Ej, Clary, nieładnie – odparł karcąco Tunstall. – Stary drań jest w głębokiej żałobie po małym Rolondzie. – Odwrócił się do mnie, szybki jak wąż. – Szczenię, kto to jest Krzywonogi?

Zaskoczył mnie, więc odpowiedziałam bez zastanowienia:

– Największy paser na Targu Nocnym. Ma towar z większości kradzieży, opanował dostawy przynajmniej połowy towarów luksusowych. Jedną czwartą rynku pożyczek. Właściciel mniej więcej dwudziestu budynków w Szambie. I jeszcze dwudziestu w innych częściach Niższego Miasta. – Przełknęłam ślinę, przypominając sobie, gdzie jestem i z kim rozmawiam. – Panie.

– Czego się spodziewałeś, Mattes? – spytała Goodwin. – Osiem lat mieszkała u Jaśnie Pana Gershoma. Musiała coś załapać, jeśli nie jest całkowicie głupia. Ale zapamiętaj: wiedza i działanie to dwie różne rzeczy. – Wyszła na skrzyżowanie Kąta Szubienic i Biesiadnej. Stragany zapełniały duży plac. Dotarliśmy na Targ Nocny.

Z zaskoczenia omal się nie potknęłam o swoje buty, które były jak nowe. Wiedziała, kim jestem! Przemowa, którą wygłosił dowódca, gdy mnie im przydzielano, niemal na pewno nie zawierała tej informacji. Słyszała o mnie już wcześniej.

Czy wie, że przyjaźnię się z wnuczką Krzywonogiego, Tansy, tak jak kiedyś moja mama z jego synową, Annis? Rozmyślałam gorączkowo. Nie, to niemożliwe. Nikogo z dzielnicy Szambo nie wpuszczano do domu. Więc powinnam powiedzieć Psom…

Doganiając ich truchtem, zmieniłam zdanie. To nie było potrzebne. Tansy nie pokaże się, żeby przywitać gości, o ile Psy można w ogóle nazwać gośćmi. Nie ruszała się z domu, odkąd Rolonda znaleziono martwego. Jeśli Annis wyjdzie nam na spotkanie, na pewno mnie nie wyda. Była twardą kobietą, która sama uczyniła siebie prawą ręką teścia. Mogłam powiedzieć Goodwin i Tunstallowi, że mam przyjaciół w domu Krzywonogiego później, jak już zejdziemy z ulicy.

Na Targu Nocnym trwały przygotowania do interesów. Zapalano pochodnie, bo słońce opadło za mur. Wiele osób jeszcze nie skończyło swojej dziennej pracy. Był to spokojny czas. Nabywcy i sprzedawcy rozmawiali między straganami, zbierali plotki, zaczynali gotować posiłki, poprawiali broń. To moja ulubiona pora na Targu Nocnym.

Szliśmy dalej. Kupcy i stali bywalcy głośno witali Goodwin i Tunstalla. Na targu pracowały jeszcze dwie pary Psów, ale się na nich nie natknęliśmy.

Znowu próbowałam odpędzić Drapka, gdy Tunstall przystanął. Widziałam, jak drga ten jego wielki nochal.

– Czuję paszteciki z jabłkami i rodzynkami – oznajmił.

Goodwin odwróciła się do niego i przewróciła oczami.

– Obżartuch – rzuciła, wykrzywiając jeden kącik ust w drwiącym półuśmiechu.

Tunstall poprowadził nas alejką piekarzy i kupców korzennych, aż zatrzymał się przed straganem, z którego rozchodziły się te smakowite zapachy. Nie znam nikogo, kto nie przysiągłby przed wszystkimi bogami, że pani Deirdry Noll prowadzi najlepszą piekarnię w całym Corus. Tunstall miał szczęście, bo tego wieczoru pani Noll osobiście zajmowała się pełnymi wypieków tacami.

– Mattes, mogłam się domyślić, że wyniuchasz moje paszteciki! – powiedziała ze śmiechem. Wyciągnęła nawet rękę i uszczypnęła go w nos. – Daj mi swoją chusteczkę, ty wielki głupolu. Pani Clary, jak pani idzie w ten ładny wieczór?

– Jak zwykle, pani Deirdry – odparła Goodwin. – Żadna z córek nie mogła się zająć straganem?

– Nie dzisiaj. – Pani Noll położyła sześć tłustych, ciężkich od cynamonu pasztecików na chusteczce Tunstalla. Według mnie wyglądała tak jak zawsze: pulchna, z siwymi włosami zaplecionymi i upiętymi w kok z tyłu głowy, piwnymi oczami, małym nosem i prostą linią ust. Miała na sobie sukienkę z brązowej tkaniny, na którą nałożyła biały kucharski fartuch. Patrząc na nią tak, jak powinien patrzeć Pies, oceniałam jej wiek na mniej więcej pięćdziesiątkę.

Z chusteczki zrobiła zawiniątko z pasztecikami i podała je gwardziście. Sięgnął po sakiewkę. Wsparła pięści na biodrach i wyprostowała się najbardziej, jak potrafiła, lecz i tak sięgała mi ledwie do ramienia.

– Tak jakby jakiś Pies w Niższym Mieście płacił mi za cokolwiek, co pomaga mu przetrwać do kolacji! – wykrzyknęła z oburzeniem. – Walnęłabym cię w pysk, gdybym mogła! – Zwróciła spojrzenie na Goodwin. – Ci mężczyźni! Nie mają pojęcia, co to prezent! – Wyciągnęła kawałek materiału, prany tyle razy, że zrobił się niemal przejrzysty, i położyła na nim trzy paszteciki. – To dla ciebie, Clary, bo wiem, że bardziej dbasz o swoją chusteczkę niż ten barbarzyńca.

Tunstall mruknął coś niezrozumiale z ustami pełnymi gorącego farszu i okruchów.

Goodwin nachyliła się i pocałowała panią Noll w policzek.

– Dziękuję – powiedziała z rozbawieniem. – Proszę na niego nie zważać. Nie był ułożony, kiedy go kupiłam.

Pani Noll spojrzała w dół.

– Drapek, ty mały żebraku, co tu robisz? Nie mów, że uciekłeś od Becki. Jesteście jak zrośnięci.

Mój przyjaciel krzyknął w kociej mowie: Patrz przed siebie! Zdumiewa mnie, że może zdecydować, kto go zrozumie, a kto nie. Robi tak, odkąd cztery lata temu kazał mi się znaleźć, gdy był jeszcze hałaśliwym kociątkiem.

Tym razem zrozumiałam tylko ja. Pani Noll zachichotała i dała mu trochę pasty rybnej, której używała do pyz, smażonych na piecyku wewnątrz straganu. Gdy się wyprostowała, zobaczyła mnie.

– Niech mnie Bogini błogosławi, toż to Becca! Ale wyrosła i… została partnerką waszej dwójki? – Popatrzyła na Goodwin i Tunstalla.

– To stażystka, a nie partnerka. – Goodwin uśmiechnęła się, ledwo ledwo. – A skąd pani ją zna, pani Deirdry?

W dłoni straganiarki pojawił się kolejny kawałek czystej, choć sfatygowanej tkaniny. Położyła na niej trzy kawałki jabłka w cieście – dobrze wiedziała, że to mój przysmak.

– Hej – odezwał się Tunstall. – Ona dostała większą porcję.

Uśmiechnęłam się do niego. Potem pochyliłam głowę.

– Dobrze się nią opiekujcie. Znam ją całe życie i nie moglibyście prosić o poczciwsze dziewczę – powiedziała pani Noll. – Już dawno jej mówiłam, że powinna mi pozwolić zrobić z ciebie pyzy – zwróciła się do Drapka, drapiąc go za uszami.

Kot zamiauczał wystarczająco żałośnie, by poruszyć czułe struny w jej sercu. Zupełnie jakby dziękował za to podrapanie ostatnim, wygłodniałym oddechem. Wbiłam w niego wzrok, mówiąc mu tym spojrzeniem: „Jesteś obrzydliwy. Może mi powiesz, że nie dostałeś wołowiny na kolację przed moim wyjściem”. Drapek oblizał pyszczek, a sprzedawczyni podsunęła mu jeszcze większą grudkę pasty rybnej, po czym odezwała się Goodwin:

– Pani Deirdry, słyszała pani o przyszywanym prawnuczku starego Krzywonogiego?

Pani Noll spojrzała na nią z ukosa. Wiedziała, że próbuje się od niej wyciągnąć informacje. Tunstall wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć: To moja partnerka. Co ja mogę?

Kobieta zajęła się ugniataniem ciasta na małym stole przy piecyku.

– Jakby ktoś nie wiedział, biedne maleństwo. To hańba, słowo daję, przenosić spór z tym starcem na jego rodzinę. Barbarzyństwo. Może tak się postępuje w Scanrze albo Barzunie, ale nie tutaj. Ktokolwiek to zrobił, długo nie pożyje, skoro złamał prawo Łotra.

Tunstall się skrzywił. Goodwin pociągnęła nosem. Łotr jest stary i powinien ustąpić miejsca komuś młodemu i silnemu, kto potrafiłby utrzymać porządek wśród złodziei w mieście. Zamiast tego stworzył Dwór Łotra, żeby utrzymać się przy życiu. Już nie dba o ludzi w Niższym Mieście, a tylko o swoich szefów i o tych, którzy napełniają mu skarbiec.

Na markizie nad straganem zaczęły lądować gołębie.

– Sio, paskudy! – wrzasnęła pani Noll, chwytając miotłę i dźgając płótno. – Nie zapaskudzajcie mi towaru! Becco, stań gdzie indziej!

– To nasza stażystka i musi stać przy nas – przypomniał jej Tunstall. – I co ona ma wspólnego z gołębiami?

Przełknęłam ślinę i podziękowałam Bogini, że nie spełniłam polecenia pani Noll. Miałabym kłopoty, gdybym wykonała rozkaz kogoś innego. Słyszałam szmer głosów. Ptaki zaczęły krążyć nad łopoczącym płótnem. Jak zwykle spośród gruchania gołębi wyłaniały się fragmenty ludzkich rozmów. „Odpoczynek na…”, „Wydałem…”, „Mamo!”.

Donośne, naglące miauczenie Drapka przecięło ten poszum. Jakby wydał im rozkaz, gołębie przeniosły się do Hali Wymiany Pieniędzy i przysiadły na rzeźbach, ozdabiających front.

– Za Beccą zawsze lata trochę gołębi – wyjaśniła pani Noll moim partnerom. – Odrobina dziwnej magii, bez wątpienia.

Ma to po rodzinie ojca. – Uśmiechnęła się do mnie. – Może jeden z ptaków odrodził się w twoim kocie, dziewczyno.

– O tej porze nocy ptactwo powinno siedzieć na grzędzie. – Goodwin otrzepała rękawy, jakby się obawiała, że ma na sobie ptasie odchody.

– Tyle tu światła, że zachowują się jak w dzień – stwierdził Tunstall. Położył przed sobą miedzianego nobla. – Poproszę placek z wołowiną, jako żałobny dar. – Nachylił się i zniżył ton głosu. – Jakieś pogłoski o kimś, kto kręcił się przy tym dziecku od Krzywonogiego, a nie powinien?

Pani Noll ostrożnie włożyła placek do taniego koszyka.

– Mattesie Tunstall, dobrze wiesz, że żadne przydatne informacje nie trafiają do kogoś takiego jak ja. Nikt się niczym nie dzieli ze starymi ludźmi. Jesteśmy skończeni, tyle że jeszcze nie umarliśmy.

– Ależ nie jesteście skończeni! – Gwardzista mrugnął z figlarnym uśmiechem. – Was, bystrych staruszek, wszędzie pełno. Jesteście wszędzie, widzicie i słyszycie wszystko.

– A gdyby pani coś usłyszała… – podsunęła Goodwin.

– To byłby cud. Tak czy owak, przekazałabym wam, bo cieszycie się szacunkiem. Gdyby tak inni byli tacy jak wy. – Podała Tunstallowi resztę i koszyk. – Smacznego. Za zwrot koszyka dostaniesz pięć miedziaków.

– Nie ma sprawy – odrzekł z uśmiechem. – Każę Szczenięciu go odnieść.

Dom Krzywonogiego stał na tyłach Targu Nocnego i był największym budynkiem przy ulicy Stuvek. Drapek podreptał w głąb targu, a nas sługa wpuścił do środka. Czekaliśmy w salonie, gdy udał się po Annis Lofts, synową Krzywonogiego. Znowu zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam powiedzieć swoim Psom, że moja mama przyjaźniła się z panią Annis.

Przyszła, zanim zdążyłam wydobyć słowa, które zablokowały mi się w piersi. Z powodu śmierci Rolonda nosiła czerń, długą, czarną tunikę na czarnej sukience. Widać było, że płakała.

– Możecie się spotkać z ojcem Ammonem, jeśli wam to w czymś pomoże – oświadczyła. Dopiero po chwili zrozumiałam, kogo pani Annis miała na myśli, mówiąc o „ojcu Ammonie”. Od tak dawna był Krzywonogim, że zapomniałam, jak brzmią prawdziwe imię i nazwisko starego pasera: Ammon Lofts. – Siedzi po ciemku bezczynnie od dłuższego czasu. Ale was dwojga nienawidzi tak bardzo, że może dla was się ruszy. Tędy.

Goodwin spojrzała na mnie.

– Szczenię, siad – rozkazała, a potem wraz z Tunstallem ruszyła za gospodynią.

A ja, zamiast siedzieć, chodziłam po pokoju, wyceniając piękne drobne ozdoby i draperie. Krzywonogi kupił zapewne to wytworne umeblowanie za jednodniowe wpływy ze skradzionych towarów, a tym, którzy je ukradli, zapłacił tylko część wartości. Paserzy tak właśnie postępowali.

Po chwili pani Annis wróciła.

– Nie wyrzucił ich za drzwi. – Próbowała się do mnie uśmiechnąć, ale nie wyszło to najlepiej. Mimo żałoby nie podeszła, by mnie objąć. – No proszę, wystrojona jak Pies. To co, zaczniesz gadać o starych przyjaciołach?

– Wszystkie Psy przez to przechodzą – odparłam.

– No tak. – Pokręciła głową. – Oj, Becco, szkoda, że twojej matki już z nami nie ma. Bardzo za nią tęsknię.

– Też za nią tęsknię. – Mamy nie ma dopiero od dwóch lat. Ciągle boli. – Wiem, że by panią pocieszyła, o ile by tylko mogła.

Pani Annis otarła oczy.

– Można by oczekiwać, że po takim czasie nie będę już płakać. Ale Rolond miał dopiero trzy latka! Kto mógł zabić trzylatka, który na dodatek wobec wszystkich był tak przyjazny? – Wydmuchała nos. – Spotkasz się z Tansy? Dobrze by jej to zrobiło.

Chciałam się z nią spotkać wiele razy, ale teraz to trudne. Krzywonogi nie lubi, kiedy jego wnuczka zadaje się ze starymi przyjaciółkami z Szamba. A stare przyjaciółki z Szamba, które mieszkają w domu starosty, są jeszcze gorsze. Tansy ma też męża i dziecko, więc tym trudniej jej wychodzić.

– Kazano mi tu zostać – powiedziałam, powstrzymując łkanie.

Pani Annis posłała mi osobliwy uśmiech.

– Myślisz, że będzie im przeszkadzać twoja przyjaźń z Tansy? Psy zawsze szukają tylnych drzwi do domu. Do tej pory tutaj ich nie mieli. Będą zachwyceni.

Nie wiedziałam, czy rzeczywiście będą „zachwyceni”, ale może pani Annis miała rację. Ucieszą się, że mam przyjaciół w rodzinie Krzywonogiego. Mam nadzieję, że się nie wkurzą, jeśli nie będę chciała o tym opowiadać. Ze skąpych informacji od Tansy wynika, że Krzywonogi to srogi teść i dziadek. Nie narażę Tansy i pani Annis na jego gniew, opowiadając o ich rodzinie moim psom. O ile, oczywiście, będzie to ode mnie zależało.

Skinęłam głową.

– Powiem twoim Psom, gdzie jesteś, jeśli szybko skończą z ojcem – obiecała. – Warczał, kiedy ich przyprowadziłam, ale pewnie będą chcieli sprawdzić, ile da się wyciągnąć od starego liczykrupy. Chodź. Może nakłonisz Tansy, żeby coś zjadła. – Poprowadziła mnie przez dom, mijając służących, którzy jej się kłaniali, a na mnie się gapili. Chciałabym powiedzieć, że mundur budził ich szacunek, ale cóż, dostrzegałam tylko drwiące uśmieszki i pokazywanie palcami, gdy zauważali obwódki Szczenięcia. Mam na sobie uniform dopiero pierwszy dzień, a już nie mogę się doczekać, kiedy zerwę ten jego element.

– Tansy nosi kolejne dziecko – powiedziała mi Annis, gdy wspinałyśmy się po wąskich schodach dla służby. – Nie może się tak głodzić.

Dwa piętra wyżej schody się skończyły i ruszyłyśmy korytarzem. Kobieta wprowadziła mnie do pięknej sypialni.

Tansy leżała na dużym łóżku i wpatrywała się w sufit. Zobaczyłam jej nabrzmiały brzuch. Zostały jej jeszcze ze cztery miesiące ciąży. Ten pokój nie był dobrym miejscem na myślenie o nowym życiu – z łóżkiem, na którym udrapowano czarny muślin. Małe lustro też przysłonięto czarną tkaniną. Tansy miała na sobie czarną sukienkę i pomiętą chustę na głowie. Pani Annis zaczęła do niej szeptać, błagając, by wstała i się ze mną przywitała.

– Odejdź! – krzyknęła Tansy, rzucając się na łóżku. – Nie chcę żyć!

Obok stał dzban z wodą. Podniosłam go.

– Przepraszam, pani Annis. – Starannie wymierzyłam i chlusnęłam, oblewając przyjaciółkę wodą.

Wrzasnęła i zerwała się z łóżka jak oparzony kot. Cisnęła we mnie ociekającą chustą. Usunęłam się. Potem ruszyła na mnie, gotowa wydrapać mi oczy. Złapałam ją za nadgarstki, tak jak nas uczono.

– Wstydź się, wyjesz jak wariatka i nie myślisz o swojej biednej teściowej ani o dziecku, które nosisz – powiedziałam ostro. – Wstyd! Trzymasz tu ducha Rolonda. Pozwól mu spokojnie odejść do królestwa Czarnego Boga. – Wiedziałam, że to kłamstwo. To morderstwo, a nie Tansy, trzymało duszę dziecka na ziemi, ale Tansy gotowa była zapłakać się na śmierć i ktoś musiał przemówić jej do rozsądku.

Skuliła się i zaczęła płakać. Posadziłam ją na łóżku i podałam ręcznik, który dostałam od pani Annis.

– Zjesz coś teraz jak rozsądna dziewczyna? – spytała kobieta. – Czy mam dolać wody do dzbana?

Tansy pokiwała głową.

– Poproszę zupy. – Miała ochrypły głos. – Może jeszcze jakieś bułki. I… i mleka. – Dłońmi pogładziła brzuch. Gdy Annis poszła po te rzeczy, Tansy popatrzyła na mnie. Posłała mi drżący uśmiech, chociaż ciągle płakała. – Nigdy nie miałaś do mnie cierpliwości. Nawet kiedy miałaś pięć lat, a ja osiem, pouczałaś mnie jak babcia.

– Zwłaszcza kiedy robiłaś z siebie ciamajdę – przypomniałam jej. – Jeśli chcesz opłakiwać dziecko, zrób to jak należy, w świątyni. Daj zabawki Rolonda na ofiarę… albo jego ulubione słodycze. Ale takie zachowanie jak teraz nie przynosi nic dobrego ani jemu, ani tobie.

Po policzkach popłynęły jej łzy.

– Kto mógł zabić Rolonda? Małego chłopca, który śmiał się, gdy tylko zobaczył jakąś nową twarz?

Właśnie dzięki temu zabójca go złapał, pomyślałam.

– Psy się dowiedzą. Odszukają tego, kto to zrobił, i będzie musiał zapłacić za zbrodnię. – Wiedziałam jednak, że nie będzie to takie proste. Jewel i Yoav, którzy prowadzili łowy podczas Straży Wieczornej, nie widzieli wcześniej słodkiego chłopczyka, którego ja znałam. Rolond nigdy się do nich nie uśmiechał, by pokazać nowe ząbki, ani nie bawił się z nimi w koci koci łapci. Roland był dla nich tylko anonimową ofiarą. Ktoś po prostu zadał cierpienie Krzywonogiemu, gasząc malca. Jestem przekonana, że inne Psy ze Straży Dziennej i Nocnej, prowadzące te łowy, czują dokładnie to samo.

Zawsze tak jest. I to nie jest właściwe. Rolond nie był winny podłości Krzywonogiego. Zasługuje na Psa, który będzie szukał sprawiedliwości, nawet jeśli ten Pies to jedynie Szczenię. Ja przynajmniej znałam małego takim, jaki był.

Tansy otarła oczy rękawem.

– Niech nas Bogini błogosławi, jesteś ubrana jak Pies. Szczenię. Zabiją cię. Zasztyletują w jakimś zaułku, uduszą, wrzucą do rzeki…

Zgromiłam ją spojrzeniem.

– Uważasz, że twój płacz w komnacie jest lepszy niż moja uczciwa praca?

Podniosła głowę.

– Przynajmniej nie jestem biedna i nie wyskrobuję przypalonej owsianki z garnka, żeby się najeść… – Usta jej drżały. – Chciałam uciec z Uliczki Psich Sików, Becco. Herun chciał mnie stamtąd zabrać. Mam dobrego męża i wspaniały dom.

Nie mogłam się z tym spierać. Ja zawdzięczam wydostanie się stamtąd swojemu panu Gershomowi. To, że mama mogła umrzeć w porządnym łóżku, oraz to, że moje rodzeństwo uczy się uczciwych zawodów.

Ponieważ rozmowa okazała się kłopotliwa, zrobiłam to, co mówili mistrzowie na szkoleniu, i obejrzałam pokój Tansy. Rodzina Loftsów żyła na wysokim poziomie. Prasy do ubrań wykonane były ze świetnego cedru, ozdobionego macicą perłową i polerowanym mosiądzem. Na stole stały flakony na perfumy i balsamy. Tansy miała szylkretowe grzebienie i szczotki, wstążki w rzeźbionej, drewnianej miseczce, a także figurkę Bogini jako Matki dla ochrony pomieszczenia. Półki na ścianach zapełnione były przedmiotami pozbawionymi praktycznych funkcji. Podeszłam, by przyjrzeć się kamiennym posążkom. Między nimi leżał kawałek nieobrobionego kamienia. W blasku świec jego jasnoróżowa powierzchnia, szorstka pod palcami niczym piaskowiec, skrzyła się różnokolorowymi rozbłyskami. Z fascynacją obracałam odłamek na wszystkie strony. Odblaski pojawiały się na gładkich fragmentach kamienia, paskach, kropkach, a nawet jednej jakby półeczce, która lśniła bladą czerwienią, błękitem i zielenią o pastelowym odcieniu. Kamyk był nie większy niż pierwszy paliczek mojego kciuka włącznie z paznokciem, ale zachęcał, by oglądać każdy jego szczegół.

– Co to? – spytałam, odwracając się, by jej pokazać.

– Na Boginię, zabierz to! Nie chcę już więcej widzieć tej przeklętej rzeczy! – wykrzyknęła Tansy. – Herun przyniósł ten odłamek i ofiarował mi go niczym klejnot, mówiąc, że dzięki temu wszyscy przeniesiemy się do dzielnicy Jednorożca. Następnego dnia ukradli mojego Rolonda. To przynosi pecha, słowo daję!

– Nie widzę magicznych znaków. – Przybliżyłam kamyk do nosa i powąchałam. – Nie czuję żadnych olejków.

– Nic mnie to nie obchodzi! – Tansy znowu szlochała. – Wiesz, jak mówią. Jeśli w twoim życiu pojawia się coś nowego, a potem masz pecha, to znaczy, że pech przyszedł z tą nową rzeczą. Wiesz, co ci radzę, gdyby pech poszedł za tobą? Wrzuć ten kamień do Olorunu, przeklinając tego, kto go przysłał.

Włożyłam go do kieszeni.

– Tansy, przychodzi ci do głowy ktoś na tyle głupi, żeby w ten sposób atakować Krzywonogiego? Albo przyczyna, dla której ktoś to uczynił?

Oczy jej zalśniły.

– Odejdź, Becco. Mówisz jak Pies. Zabierz po prostu ten pechowy kamień ze sobą.

Uświadomiłam sobie, że popełniłam błąd. Podeszłam, żeby ją objąć. Kiedy się odsunęła, posłałam jej surowe spojrzenie.

– To nie Pies chce cię przytulić, na zarazę i pomór! – Była niezdecydowana, lecz potem pozwoliła się objąć. – Niech cię bogowie błogosławią. Czarny Bóg zadba o bezpieczeństwo duszy Rolonda, dopóki znowu się z nim nie spotkasz – wyszeptałam. Mam przynajmniej taką nadzieję. Chłopczyk został zamordowany, więc Czarny Bóg może nie mieć go jeszcze u siebie.

Drzwi się otworzyły. Do środka weszły Pani Annis z pokojówką, która niosła tacę z jedzeniem.

– Psy cię proszą, Becco – zwróciła się do mnie kobieta. – Powiedziałam im, że może dzięki tobie Tansy poczuje się lepiej, i miałam rację. Powodzenia. – Też mnie uściskała i pocałowała w policzek. – Palisz kadzidełka dla ducha Ilony? – Przytaknęłam. Pani Annis wcisnęła mi w rękę miedziaka. – Kup takie o zapachu konwalii, który uwielbiała, i powiedz, że za nią tęsknię.

– Dobrze, pani Annis. Niech Bogini błogosławi panią i pani bliskich. – Odbiegłam, przypominając sobie drogę na dół. Nie chciałam, by Goodwin i Tunstall czekali choć chwilę dłużej, niż było trzeba, zwłaszcza jeśli byli na mnie źli, że opuściłam stanowisko.

Goodwin skrzywiła się na mój widok. Jej partner przeżuwał placek. Kręcił na palcu opróżnionym koszykiem.

– Odnieś to pani Noll, Szczenię, a potem spotkamy się tutaj – polecił, gdy wyszliśmy na zewnątrz. Cisnął koszyk w powietrze.

Złapałam go i spełniłam polecenie, przepychając się przez tłumek klientów. Rozglądałam się w poszukiwaniu Drapka, ale kota nie było w polu widzenia.

– Dłużej, niż się spodziewałam – stwierdziła pani Noll. Dała mi miedziaki, które by sobie zatrzymała, gdyby Tunstall nie zwrócił koszyka. – Nie mów, że naprawdę rozmawiali z tym starym podlizuchem.

Wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się, po czym wróciłam do swoich Psów. To jedna z podstawowych zasad: „Sprawy Psów zostają między Psami”. To oczywiste, że sprzedawczyni chciała wiedzieć, czy Krzywonogi puścił parę z gęby. Ja też chciałam wiedzieć, czy powiedział cokolwiek wartego uwagi. Ale nie ważyłam się spytać.

Moje Psy ciągle czekały pod domem Krzywonogiego. Targ Nocny powoli się zapełniał. Przechodnie pozdrawiali moje Psy, starając się zostawić im trochę miejsca. Goodwin balansowała na rozstawionych nogach, z palcami zatkniętymi za pas, a żadna twarz nie umykała jej czujnym oczom. Tunstall żonglował sztyletem, przerzucając go z ręki do ręki i za każdym razem łapiąc za rękojeść, mimo że broń wykonywała w powietrzu kilka obrotów.

– Szczenię – odezwała się Goodwin, wskazując miejsce tuż przed sobą. – Pani Lofts powiadomiła nas, że była przyjaciółką twojej matki, a ty przyjaźnisz się z młodą panią Lofts, matką zabitego dziecka. Czemu nie wspomniałaś o tym Mattesowi albo mnie? Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię, Szczenię Cooper.

– Nie pytaliście, gwardzistko Goodwin – odparłam bardzo szybko.

– Ma trochę racji, Clary. – Tunstall ostatni raz podrzucił sztylet i wsunął go do pochwy jednym płynnym ruchem. – Jeśli masz znajomości w jakimś miejscu, gdzie wtykamy nosy, Cooper, mów. Jesteśmy dobrzy, ale nie umiemy czytać w myślach.

– Tansy coś powiedziała? – spytała Goodwin. – Nie, nie odpowiadaj tutaj. Zaczekaj, aż będziemy w bezpiecznym miejscu. Lepiej, żebyś nic nie ukrywała, Szczenię Cooper. Ludzie, którzy coś ukrywają, sprawiają zwykle więcej kłopotów, niż są warci.

– Mówi tak, bo sama wiele ukrywa – wyjaśnił mi Tunstall, gdy gwardzistka ruszyła naprzód.

– Słyszałam! – zawołała przez ramię Godwin.

Szłam za nimi, obracając w dłoni szorstki kamyk. Chciałam zachować go dla siebie, samodzielnie sprawdzić, czy ma jakieś znaczenie, czy nie. Herun Lofts uważał, że jest cenny, a wychowywał się pod skrzydłami Krzywonogiego.

Ale mistrzowie na szkoleniu surowo podchodzili do takiego myślenia. Nie działaj za plecami partnera. A już tym bardziej za plecami partnerów, którzy cię szkolą. Ale jak błyszczący kawałek kamienia mógł odmienić los Krzywonogiego i Heruna? Wiedziałam, że rubiny, szmaragdy i szafiry nie wyglądają zbyt obiecująco zaraz po wydobyciu z ziemi, ale przynajmniej stanowią pojedyncze, twarde kamienie.

Zegary wybiły ósmą, kiedy usłyszeliśmy jakąś wrzawę. Ruszyliśmy na Targ Nocny. Tłum zebrał się przy fontannie na placu. Krzyki i przekazywanie sobie monet świadczyło o tym, że w środku ciżby trwa walka.

Tunstall stanął na palcach, żeby popatrzeć.

– Bracia Parks. Jakiś nieszczęsny dureń musiał na nich krzywo spojrzeć. Teraz ostro trzepią mu skórę.

Goodwin trąciła pałką jednego z rozkrzyczanych chłopów.

– Jakie stawki?

– Trzy do dwóch przeciwko nowemu – odparł, nie odrywając wzroku od bójki. – Podobno jest mistrzem zapasów w swojej zafajdanej wiosce. Mówi, że jego bracia przenoszą byki… Na Mithrosa, jeśli ci dwaj to bracia… stawiam pięć do trzech przeciwko Parksom!

Usłyszałam trzask pękającego drewna. Ktoś wrzasnął, wzywając gwardię. Goodwin westchnęła.

– A już miałam trochę zarobić. Tunstall, Szczenię, chodźcie. Szczenię, stań obok z wyciągniętą pałką i obserwuj. Jeśli ktoś spróbuje rozwalić czaszkę mnie albo Tunstallowi, możesz działać. Poza tym trzymaj się z daleka.

Wyciągnęłam pałkę i ruszyłam za nimi, gdy przedzierali się przez tłum. Używali pałek, gdy podniesione głosy nie wystarczały, by ludzie odsuwali się dostatecznie szybko. Przepchnęliśmy się do miejsca walki. Trzask drewna musiał pochodzić z pobliskiego straganu sprzedawcy piwa. Drążki, podtrzymujące płócienne boki, były złamane. Dach zwieszał się żałośnie. Skórzane kufle i drewniane kubki walały się w kałużach na bruku, przynajmniej dopóki lepkie ręce, zmora Targu Nocnego, nie zdążyły ich ukraść.

Uwagę tłumu przyciągało pięciu chłopa, bijących się pośrodku całego tego rozgardiaszu. Znałam dwóch braci Parksów. Pozostali trzej byli wieśniakami, po wiejsku wielkimi i po wiejsku silnymi. Jeden z nich dowiódł tego, odrywając starszego Parksa od ziemi i unosząc go nad głowę. Wymierzył w pięciopoziomową fontannę, poświęconą pamięci króla Jonathana Pierwszego.

Goodwin wkroczyła do akcji. Lekko, jak na Psa, uderzyła wieśniaka w brzuch swoją pałką. Stracił dech i upuścił mężczyznę.

Drugi z przybyszów ze wsi, o oczach błękitnych jak niebo i twarzy szerokiej jak pole, ruszył ratować tego pierwszego przed drobną kobietą. Nie wiedział, że Tunstall wszedł pomiędzy niego a trzeciego bijaka. Mój partner nawet nie wyjął pałki. Po prostu złapał drugiego i trzeciego wieśniaka, po czym zderzył ich ze sobą głowami. Następnie pozwolił im usiąść.

Parks, który bił się z tym trzecim, był zbyt głupi, by ucieszyć się z końca walki. Ryknął i rzucił się na Tunstalla z opuszczoną głową. Gwardzista odstąpił w bok i uniósł zgięte kolano. Trafił napastnika w podbródek, a ten postanowił się położyć.

Popatrzyłam na Parksa, upuszczonego na ziemię. Widać było, że mocno uderzył się w głowę. Leżał bez ruchu. Goodwin nachyliła się, by sprawdzić mu puls. Potem odwinęła mu powiekę.

– Jego mózg ciągle działa, o ile w ogóle go ma. Będzie…

– Hej! – wydarł się ktoś za mną. – Chłopaki, miastowe napadły na Weatherskillów! Chodźcie! Chodźcie!

Odwróciłam się. Trzech kolejnych wieśniaków biegło prosto w moją stronę. Ten, który pędził na przedzie, a wcześniej krzyczał, trzymał obnażony sierp. Dobre pół metra ostrza na rękojeści. Najwyraźniej żaden inny Pies nie zauważył narzędzia, noszonego ukradkiem na ulicy.

Zrobiłam to, czego uczyła mnie Ahuda. Chłop galopował wpatrzony w Tunstalla i Goodwin. Nawet nie zobaczył, jak walę go pałką w nadgarstek. Upuściwszy broń, schylił się po nią. Przyłożyłam mu w kręgosłup, modląc się, by cios nie okazał się zbyt mocny. Nie chciałam go okaleczyć, a tylko zatrzymać. Jeden z jego kolegów złapał mnie za rękę. Wolną dłonią chwyciłam go za mały palec i mocno odgięłam w tył. Próbowałam tego na sobie. Wiem, że takiego bólu nie da się długo wytrzymać. Tak jak się spodziewałam, puścił mnie z wrzaskiem.

Po chwili Goodwin i Tunstall byli już przy mnie i zajmowali się ostatnimi dwoma drabami, stojącymi jeszcze na własnych nogach. Gdy wszyscy już leżeli, Tunstall sięgnął po gwizdek. Dmuchnął, dobywając z niego trzy krótkie i dwa długie gwizdy, sygnał dla Psów klatkowych na służbie w okolicach Targu Nocnego.

– Zabierzcie tych durniów – poleciła Goodwin, gdy wezwani się pojawili. – Niech się kłócą o to, co się wydarzyło, w miłej atmosferze klatek. – Przeniosła wzrok na Tunstalla i na mnie. – Nie wiem, jak wy, ale ja zgłodniałam.

Rozległ się czyjś krzyk:

– Zawarłem zakłady na tę walkę!

– Nikt nie wygrał, głąbie! – zawołał ktoś inny. – Nie wygrałeś i nie przegrałeś. Zabierz swoje monety z powrotem albo daj w pysk temu, kto je ukradł!

– Ej, przyjmujący zakłady! – Grzmiący ryk Tunstalla mógłby wstrząsnąć całym pałacem. – Macie oddać wszystko, co do miedziaka. Jak usłyszę, że ktoś oszukał gracza, kanciarz już jutro zobaczy mnie na swoim progu!

– On nie żartuje – szepnął ktoś w tłumie. – Zwróć pieniądze, gałganie. To jest Tunstall.

Gdy przechodziliśmy przez ciżbę, wyławiałam z pomruku pojedyncze głosy.

– Brawo, Szczenię.

– Dobra robota.

– Ma dziewczyna zimną krew.

– To najstarsza córka Ilony Cooper. No, wiecie.

– Matka byłaby dumna.

Goodwin zwolniła, by iść obok mnie.

– Myślisz, że jesteś teraz ich złotą dziewczyną, Cooper? – spytała, mówiąc tak, by jej głos docierał wyłącznie do moich uszu. – Poczekaj, aż będziesz musiała przymknąć kogoś, kogo kochają, kogoś lubianego. Takiego wiecznie uśmiechniętego i czarującego. Szybko zrozumiesz, po czyjej stoją stronie. A teraz… zdaje się, że kazałam ci stać i nic nie robić. – Otworzyłam usta. Uniosła palec. – Dobrze zrobiłaś. Ten sierp przysporzyłby nam dużych kłopotów, a ty byłaś najbliżej. Tylko niech nieposłuszeństwo nie wejdzie ci w krew, rozumiemy się?

– Tak, gwardzistko. – Przez chwilę patrzyłam jej w oczy, bo musiałam, a potem odwróciłam wzrok, przeklinając swoją nieśmiałość.

Razem z Tunstallem poprowadzili mnie Aleją Zupną do małej jadłodajni o nazwie Pod Piecem i Pulardą. Wszyscy tam znają moje Psy. Mają nawet własny stolik.

Tunstall dał mi miedzianego nobla i głową wskazał kontuar.

– Dla nas dwa piwa plus to, co ty pijesz – powiedział. – Zamówimy ci specjał z pieczonego szczura.

Wyczułam go na tyle, że odważyłam się na nieznaczny uśmiech, zanim pognałam do oberżysty. Nalał już piwo dla Goodwin i Tunstalla do skórzanych kufli, na których wypalono ich nazwiska.

– A co dla ciebie, śliczne Szczenię? – spytał, gapiąc się na mnie lubieżnie. – Dobre, mocne piwo, żeby poluzować pas? Wino na pierwszy dzień?

Nie musiałam na niego patrzeć.

– Wodę jęczmienną, proszę pana, jeśli można.

– Żartujesz. – Jego głos był teraz zupełnie bezbarwny.

– Nie, panie oberżysto. Poproszę wodę jęczmienną.

– Masz coś przeciwko mojemu ciemnemu piwu? Jest takie mocne, że można łyżkę wetknąć! Wystarczająco dobre dla każdego Psa i żołnierza, który przekracza ten próg, tak dobre, że pił je sam król, niech go bogowie mają w opiece, a ty marszczysz swój wybredny nosek…

Jakiś mężczyzna nachylił się obok mnie i zastukał w deskę kontuaru.

– Słuchaj, panie beczkowy. Zamiast tracić czas i trajkotać do ładnej dziewczyny, której to nie interesuje, lepiej nalej mnie i moim paniom, a jej pozwól się zająć swoimi sprawami.

Zerknęłam na niego i odsunęłam się w bok. Był szczupły i wyglądał groźnie, a na jego kościstych dłoniach widniały blizny. Miał też bladą skórę i ciemne oczy, a włosy tak jasne, że niemal białe. Mrugnął do mnie, nachylając się do karczmarza. Na moje oko niedawno przekroczył dwudziestkę. Nieźle oceniałam wiek mężczyzn, byłam niemal pewna, że się nie mylę.

Barmanka podała mi dzban.

– Jeśli chcesz kufel, przynieś własny – powiedziała mi, taksując wzrokiem nowo przybyłego o wrogich zamiarach. – Ze swoim nazwiskiem, żebyś nie próbowała cudzej śliny. – Usunęła się przed klapsem oberżysty.

Wróciłam z napitkami do swoich Psów.

– Długo cię nie było. – Goodwin złapała swój kufel i wypiła połowę piwa. Postawiłam przed Tunstallem jego naczynie. Tak jak wszyscy pozostali, obserwował nowego klienta. Mężczyzna zaniósł napoje dwóm kobietom, które zajęły pusty stolik. Jedna bez wątpienia była Scanranką, wysoką blondynką dwa, trzy lata starszą ode mnie, noszącą męski strój i miecz. Druga, drobniejsza, brunetka, była mieszanej krwi, mojego wzrostu. Miała na sobie lśniącą niebieską suknię. W przyćmionym świetle nie widziałam koloru jej oczu.

– Co myślisz, Cooper? – spytał Tunstall. – Gwardia z jakiegoś innego miasta? Wojsko na przepustce?

– Blondynka może być najemniczką. – Łatwiej było mi mówić, gdy patrzyłam na nią, nie na niego. – Ale ten tam nigdy nawet nie powąchał wojskowej dyscypliny. – Przypomniałam sobie szramę w kształcie litery Y na czole nieznajomego oraz blizny na rękach i mruknęłam: – A jeśli nawet, nie ma najlepszych doświadczeń.

Goodwin opróżniła swój kufel i pchnęła go do partnera.

– Wezmę drugie. Powiedz temu durniowi za szynkwasem, że jeśli jeszcze raz da się we znaki naszemu Szczenięciu, każę mu zjeść beczkę, jak ją już opróżnię.

Gdy Tunstall poszedł, odezwała się do mnie: