Tytuł oryginału: Love Arranged

Copyright © 2025. LOVE ARRANGED by Lauren Asher
The moral rights of the author have been asserted.

Copyright for the Polish Edition © by Wydawnictwo Luna,
imprint Wydawnictwa Marginesy 2026
Copyright for the Polish Translation © by Magdalena Kowalczuk 2026

Dyrektorka wydawnicza: Magdalena Cylejewska

Redaktorka literatury zagranicznej: Jadwiga Mik

Redaktorka prowadząca: Sylwia Chrabałowska

Redakcja: Sandra Popławska

Korekta: Sara Szulc-Przewodowska, Kamila Recław

Projekt okładki: Mary, Books & Moods

Adaptacja okładki: Anna Jedlikowska

Skład i łamanie: JS Studio

Koordynatorka produkcji: Anna Pawłowicz

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a, 01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Warszawa 2026

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68647-41-9

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

PLAYLISTY

Miłość zaaranżowana przez Lauren Asher

Posłuchaj na Spotify:

Love Arranged

Playlista

Flower Shop Pop

Playlista

Road Trip Requirement

Playlista

I Hate Running

Playlista

Dancing Around In The Kitchen

Playlista

NOTA ODAUTORSKA
I OSTRZEŻENIE
DOTYCZĄCE TREŚCI

Miłość na pokaz to powieść, którą można czytać w oderwaniu od cyklu, choć wydarzenia w niej przedstawione zazębiają się z akcją Projektu miłość i Miłości między wersami, czyli pierwszej i drugiej części serii Lakefront Billionaires.

Niniejszy romans zawiera treści nieodpowiednie dla dzieci oraz porusza tematy potencjalnie trudne dla części czytelników. Bardziej szczegółowa lista ostrzeżeń znajduje się na stronie: https://laurenasher.com/lalbcontentwarnings/, dostępnej po zeskanowaniu poniższego kodu QR.

Dla tych, którzy marzą o znalezieniu miłości.

I tych, którzy się jej boją.

Miłość jest jednym z najwspanialszych życiowych darów,

o ile jesteśmy gotowi na nią zapracować.

.

LAURENCE:

Zrobiłaś kiedyś coś złego?

ANA:

Nie wiem, czy to próba flirtu, czy chcesz mnie nastraszyć, żebym już nigdy nie skorzystała z Erosa.

LAURENCE:

A jeśli to pierwsze?

ANA:

Cóż, gdybym zrobiła coś złego, nie gadałabym o tym na czacie, który mógłby przeczytać jakiś znudzony pracownik IT.

LAURENCE:

A jeśli to drugie?

ANA:

W takim razie zdaje się, że nie rozmawiamy o wykroczeniach drogowych ani pożyczeniu ulubionego swetra siostry i przypadkowym skurczeniu go w praniu.

LAURENCE:

Zdecydowanie nie.

ANA:

Dobrze wiedzieć.

ANA:

W takim razie jako twoja nieoficjalna radczyni prawna radzę przerwać tę rozmowę.

LAURENCE:

Jesteś prawniczką?

ANA:

Obejrzałam tyle seriali prawniczych, że mogłabym prowadzić własną kancelarię.

LAURENCE:

Prowadzić na manowce?

ANA:

Przykro mi, że masz o mnie tak niskie mniemanie. Trochę wiary.

LAURENCE:

Coś tam się znajdzie.

ANA:

Ale tej złej?

LAURENCE:

Właśnie.

ANA:

Wiesz, że to apka do randkowania, a nie infolinia dla osób w kryzysie?

LAURENCE:

Łatwo zapomnieć, kiedy Twoje życie miłosne tak wygląda.

ANA:

Moje? A co z Twoim?

LAURENCE:

Posypało się lata temu.

ANA:

Och, ktoś złamał Ci serce?

LAURENCE:

Kto powiedział, że je mam?

ANA:

O, to teraz moja szansa, żeby rzucić banałem z gatunku „każdy ma serce, Twoje jest tylko nieco pokiereszowane”.

LAURENCE:

Nieźle sobie radzisz ze słowami.

ANA:

Serio?

LAURENCE:

Nie.

ANA:

Może nadeszła pora, bym usunęła tę anonimową rozmowę i znalazła kogoś, kto doceni mój urok ORAZ nie będzie mieć problemu, żeby spotkać się na żywo po kilku tygodniach ciągłego pisania.

LAURENCE:

Już się poddajesz?

ANA:

Twoje radosne usposobienie zaczyna działać mi na nerwy.

LAURENCE:

Żart Ci się wyostrzył, prawie się zaśmiałem.

ANA:

Czyli jest dla mnie jeszcze nadzieja?

LAURENCE:

Przykro mi, ale nadziei mam mniej więcej tyle samo co wiary.

ANA:

Wiesz, czego się nauczyłam, opiekując się zwierzętami?

LAURENCE:

Uderzony pies nie szczeka. Gryzie.

ANA:

Czasem myślę o tym, żeby się spakować i wyjechać.

LAURENCE:

Nie wierzę.

ANA:

Słusznie. Kocham Lake Wisteria i zamierzam spędzić tu resztę życia. Jest częścią mojego trzydziestoletniego planu kupienia urokliwej chatki, urodzenia kilkorga dzieci i stworzenia sanktuarium dla pszczół w ogródku za domem.

LAURENCE:

Bardzo... szczegółowy ten plan.

ANA:

Miałam sporo czasu, żeby to sobie przemyśleć.

LAURENCE:

Nie domyśliłbym się.

ANA:

Ty nie masz trzydziestoletniego planu?

LAURENCE:

Nie, a nawet gdybym miał, nie sądzę, by obejmował to miasteczko.

ANA:

W końcu się do niego przekonasz, zapamiętaj moje słowa.

LAURENCE:

Przy tych okropnych zimach to właściwie niemożliwe.

ANA:

Domyślam się, że pochodzisz z jakiegoś cieplejszego miejsca.

LAURENCE:

Piekło znane jest z tego, że cały rok panuje tam jednakowa temperatura.

ANA:

Zabawne.

LAURENCE:

Masz za nisko zawieszoną poprzeczkę.

ANA:

Ciesz się, masz łatwiej.

LAURENCE:

Powinnaś mieć większe oczekiwania wobec ludzi.

ANA:

Czemu?

LAURENCE:

Bo inaczej skończysz z kimś takim jak ja.

ANA:

A to coś złego?

LAURENCE:

Nawet nie masz pojęcia.

Wrzesień

ANA:

Doskwiera Ci czasem samotność?

LAURENCE:

Nie.

ANA:

Niech zgadnę: za bardzo lubisz swoje towarzystwo, żeby mieć takie problemy.

LAURENCE:

Zrozumiałabyś, gdybyś usłyszała głos, który mam w głowie.

ANA:

Też się z tym zmagasz? Myślałam, że jestem jedyna.

ANA:

Czy Twój też podpowiada Ci, że zasłużyłeś na coś słodkiego albo nowy ciuch, za każdym razem, kiedy spotykają Cię jakieś drobne niedogodności?

LAURENCE:

Nie.

ANA:

Och.

ANA:

Rozczarowujące.

ANA:

W takim razie może powinieneś poszukać pomocy specjalisty.

LAURENCE:

Dlaczego czujesz się samotna?

ANA:

Zapomnij o mnie, choć raz skupmy się na Tobie.

LAURENCE:

Powiesz mi, jeśli odpowiem szczerze na Twoje pytanie?

ANA:

Och, tak bardzo przejmujesz się moimi uczuciami? Wzruszyłam się.

LAURENCE:

Raczej zastanawiam się, jak to możliwe, by ktoś taki jak Ty choć przez chwilę czuł się samotnie.

ANA:

Nie jestem pewna, czy mnie obrażasz, czy jednak nie.

LAURENCE:

Gdybym Cię obrażał, nie miałabyś wątpliwości.

ANA:

Umarłbyś, gdybyś od czasu do czasu kogoś skomplementował, nie?

ANA:

I mówiąc „kogoś”, mam na myśli mnie.

LAURENCE:

Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Po co ryzykować?

ANA:

Co za koszmar!!!

LAURENCE:

Odpowiedz na pytanie.

ANA:

Komuś, kto nie lubi towarzystwa innych ludzi, może się to wydać głupie.

LAURENCE:

Twoje lubię.

<Ana jest offline>

<Ana jest online>

ANA:

Wybacz opóźnienie. Musiałam sprawdzić, czy przypadkiem nie zasnęłam w trakcie pracy i czy mi się to nie śniło.

LAURENCE:

I jak to zrobiłaś?

ANA:

Lepiej nie pytaj.

LAURENCE:

Jesteś...

ANA:

Najbardziej wyjątkową kobietą, jaką spotkałeś w życiu?

LAURENCE:

Nie.

LAURENCE:

Jesteś najbardziej wyjątkową *osobą*, jaką spotkałem w życiu.

ANA:

Lepiej, żeby to nie była obraza.

LAURENCE:

A jeśli nie była?

ANA:

Mógłbyś niechcący udowodnić, że ta anonimowa apka wcale nie była takim złym pomysłem.

ANA:

Dobra, rozbiłeś się na bezludnej wyspie, możesz mieć ze sobą trzy rzeczy, co to będzie?

LAURENCE:

Rzeczy czy ludzi?

ANA:

Oboje wiemy, że nigdy z własnej woli nie skazałbyś się na przymus czyjegoś towarzystwa.

LAURENCE:

Prawda.

LAURENCE:

Przynajmniej dopóki nie poznałem Ciebie.

Październik

ANA:

Jutro w Ostatniej Kolejce jest impreza halloweenowa, myślę, że może być fajnie.

LAURENCE:

Fajnie, baw się dobrze.

ANA:

Powinieneś pójść.

LAURENCE:

Jestem zajęty.

ANA:

Krwawe rytuały mogą poczekać.

LAURENCE:

Powiedz to pełni księżyca.

ANA:

Mam nadzieję, że żartujesz.

ANA:

Minęło pięć minut, wciąż czekam na odpowiedź.

LAURENCE:

Zostawiam to Twojej wyobraźni.

ANA:

Może lepiej nie, ma tendencję do szaleństw.

LAURENCE:

Pora na codzienne przypomnienie, że nie jestem żadnym wampirem ani wilkołakiem.

ANA:

Gdybyś był, dla zmyłki powiedziałbyś dokładnie to samo.

LAURENCE:

Racja.

ANA:

Proszę, przyjdź.

ANA:

Nie każ mi błagać.

LAURENCE:

Wolałbym, żebyś tego nie robiła. Nie kręci mnie uległość.

ANA:

Zabawne, mam tak samo z boidupami.

LAURENCE:

Nie boję się.

ANA:

Jasne. Pewnie.

LAURENCE:

Dlaczego naciskasz na spotkanie?

ANA:

Mam już dość dawania Ci czasu, żebyś mógł mnie poznać.

ANA:

Jutro masz swoją ostatnią szansę. Będę przebrana za kowbojkę. Różowy kapelusz. Mnóstwo błyskotek. Najprawdopodobniej znajdziesz mnie na parkiecie z drinkiem o smaku marakui w dłoni.

LAURENCE:

Nie przyjdę.

ANA:

Szkoda. Jeśli się nie zjawisz, wrócę do domu z kimś innym.

LAURENCE:

Grozisz mi?

ANA:

Skoro tak to odebrałeś, to jasny znak, że zależy Ci na mnie bardziej, niż jesteś gotowy przyznać.

LAURENCE:

Nieprawda.

ANA:

Udowodnij.

<Ana jest offline>

LAURENCE:

Kiedy to dziś zobaczysz, uciekaj.

<Laurence wysyła zdjęcie>

ANA:

Dokąd? W Twoje ramiona?

LAURENCE:

Dlaczego nie jestem zaskoczony?

ANA:

Skąd wytrzasnąłeś taką maskę w tak krótkim czasie?

LAURENCE:

Tym się nie martw.

ANA:

Proszę Cię... martwię się wyłącznie moją publiczną reakcją, kiedy w końcu się spotkamy.

<Ana jest offline>

Lorenzo

Aż do wczoraj lubiłem wyzwania. Dzięki nim wzrastałem, rozwijałem się, ale wtedy zjawiła się Ana. Przejrzała mój blef i zagroziła, że jeśli nie zjawię się na imprezie, wróci do domu z kimś innym.

Już wtedy wiedziałem, że przegrałem i że po tym wieczorze stracę ją na dobre.

Nigdy nie była twoja.

Ignoruję niepokój wzbierający w piersi, zakładam maskę na twarz i wchodzę do zatłoczonego baru. Nigdy wcześniej nie widziałem takich tłumów w Ostatniej Kolejce. Lokal jest pełen ludzi w różnych przebraniach – wszystkie z nich wymagały dużo więcej wysiłku niż mój: czarna koszulka, dżinsy i podświetlana maska z neonowoniebieskimi szwami w miejscu oczu i ust.

Rozglądam się w poszukiwaniu kobiety, która zajmuje mój umysł, odkąd napisała do mnie po raz pierwszy. Przez ostatnie dwa miesiące nieustannie zastanawiałem się, czy każda dziewczyna, z którą rozmawiałem, to nie ona.

Dwa miesiące roztrząsania. Zaprzeczania. Prób dystansowania się od Any, za którą nie powinienem się uganiać, skoro uznałem, że nie zostanie moją fałszywą narzeczoną.

Nie mógłbym jej tego zrobić.

Usiłowałem zerwać tę znajomość, ale bezskutecznie. Potem raz jeszcze, a i tak skończyłem dokładnie tam, gdzie chciała: wpatrując się w parkiet w poszukiwaniu kobiety w różowej, błyszczącej sukience i dopasowanym kowbojskim kapeluszu.

Skupiam się na wybranym obszarze. Wmawiam sobie, że jeśli nie znajdę jej w ciągu pięciu minut, to będzie znak.

Los chyba uwielbia stroić sobie żarty z mojego życia, bo w chwili, kiedy zaczynam odliczanie, tłum zaczyna się rozstępować. Jakby ktoś wbił niewidzialny klin w sam środek parkietu i rozsunął ludzi na boki, by ukazać mi Anę skąpaną w snopie światła jakiejś przypadkowej lampy.

Choć powinienem raczej nazwać ją Liliana.

Moje serce, które szwankuje, odkąd wszedłem do baru, przyspiesza. Bas głośnej muzyki dodatkowo wzmaga intensywne pulsowanie w moich uszach.

Robię krok w tył, a potem kolejny, przy trzecim się potykam i wtedy Lily spogląda mi prosto w oczy.

Gdy radosny, beztroski uśmiech rozszerza jej idealnie krągłe usta, wszyscy poza nią znikają, jakby zostali wypędzeni w cień. Jestem oszołomiony. Moje bezużyteczne ciało przeszło w tryb czuwania. Lily odwraca się w moją stronę.

Rusza pewnym krokiem w moim kierunku, a ja wgapiam się w nią, usiłując dojść do ładu z faktem, że moja Ana to w rzeczywistości nikt inny jak Liliana Muñoz.

To musi być jakiś szwindel. Nic tu się nie klei. Ktoś, kto wzbudza powszechną sympatię i emanuje dobrocią we wszystkim, co robi, nie może lubić kogoś takiego jak ja. Gdyby nie to, że Lily najwidoczniej rozpoznała moją maskę, uznałbym, że jej strój to wyłącznie zbieg okoliczności.

W żadnym z wyobrażonych scenariuszy Ana nie była tą niesamowitą kobietą, której uśmiech olśnił mnie blisko rok temu, kiedy w kościele wsunęła się na puste miejsce obok mnie i obdarzyła serdecznym spojrzeniem ciepłych, brązowych oczu.

– Czyli to ty jesteś sensacją tygodnia, o której wszyscy rozmawiają – mówi.

– Czuję, że masz tu znaczną przewagę, bo ja nie mam pojęcia, kim jesteś.

Uśmiech nie znika z jej twarzy, jakimś cudem jest jeszcze radośniejszy niż wcześniej.

– Lily Muñoz.

Wyciąga rękę, a ja waham się, czy ją uścisnąć. Nie zwykłem dotykać innych, jeśli nie jest to absolutnie konieczne, nie lubię tego, ale im dłużej jej dłoń wisi w powietrzu, tym bardziej skłonny jestem ją chwycić.

Kiedy to robię, fala nieznanej, rozgorączkowanej energii wystrzeliwuje w górę mojego ramienia i unicestwia wszelkie zmartwienia dotyczące fizycznego kontaktu.

– Lorenzo Vittori. – Mój głos obniża się o oktawę.

– Miło cię poznać, Lorenzo – odpowiada, moje imię w jej apetycznych ustach brzmi jak czysty grzech.

– A więc – szepczę – muszę zapytać: co tak konkretnie o mnie mówią?

Śmieje się, czym sprawia, że czuję się bliżej nieba niż dzięki jakiejkolwiek mszy czy ewangelii.

– Nie lubię plotkować.

– Tylko słuchać plotek?

– Masz mnie.

Puszcza mi oczko, a w moim brzuchu rozpętuje się chaos, gdy – nie wierzę, że to mówię – do lotu wzbija się chmara motyli.

Wspomnienie ulatuje, ale nieokiełznane uczucie pozostaje, gdy powoli przeszłość i teraźniejszość mieszają się w jedno.

– No proszę. Spójrzcie tylko, kto jednak postanowił przyjść. – Lily wiedzie palcem wskazującym przez środek mojej piersi, rozgrzewając moją skórę.

Milczę, bo nie jestem pewny, czy byłaby w stanie rozpoznać mój głos ze spotów kampanijnych wyświetlanych w lokalnej telewizji.

– Milczymy? – Kciukiem bawi się krawędzią mojej maski, a małym palcem łaskocze mnie po gardle.

Drżę – w żadnym wypadku nie jest to subtelna reakcja.

Jej uśmiech robi się niemożliwie szeroki.

– Niech będzie. Dobrze, że żeby tańczyć, nie trzeba gadać.

Splata swoje palce z moimi i ciągnie mnie na parkiet, czym sprawia, że zapominam o swoich granicach i zatracam się w muzyce.

I w niej.

Na dziesięć minut oddaję jej władzę. Dziesięć za krótkich minut, ale nim ulatują, obiecuję sobie kolejne pięć. A potem piętnaście zamienia się w trzydzieści i nagle okazuje się, że Lily prowadzi nas prosto ku katastrofie, gdy kieruje mnie przez tłum i korytarz na tyłach.

Wystarczy, że rzuca mi konspiracyjny uśmieszek przez ramię, i wszelkie wątpliwości względem tego, czy brnąć w to dalej, znikają.

Ludzie nie zwracają na nas uwagi; albo są zbyt zajęci obściskiwaniem się, albo rozpraszają ich znajomi, w czasie gdy czekają w kolejce do łazienki.

Nie mam pojęcia, dokąd idziemy, ale jakimś sposobem docieramy na zewnątrz. Drzwi awaryjne zamykają się z hukiem i po chwili stoję przyparty do nich plecami, a przed sobą mam Lily.

Kiedy to stałeś się typem człowieka, który oddaje innym kontrolę? Niespokojny głos zakrada się i grozi, że zrujnuje tę chwilę.

Nie jesteś sobą, krzyczy mój instynkt.

Uciekaj, zanim będzie za późno, upomina mnie wcześniejszy głos, kiedy Lily niweluje odległość między nami i zbliża swoją pierś do mojej.

Gdy wsuwa dłoń pod maskę i kciukiem drażni moją dolną wargę, w jej oczach migocze łobuzerski błysk. Jeden ruch i atakuje mnie mrowienie. Bez większego namysłu kąsam opuszkę jej palca.

Jej uśmiech jest zniewalający. Lily chwyta mnie za brodę i całuje w plastikową maskę, udowadniając, że nie musi nawet dotykać moich warg, by po kręgosłupie przebiegł mi dreszcz.

Początkowo jest to przyjemne drżenie, które wkrótce przeradza się w prawdziwy paraliż, gdy dociera do mnie, że mam ochotę zerwać maskę, wbić swoje usta w jej i zatopić się w niej tak, by błagała o chwilę wytchnienia.

Wytchnienia, którego sam desperacko potrzebuję.

Wizja jej w moim łóżku, splątanej w mojej pościeli, niemającej na sobie nic poza śladami pozostawionymi przeze mnie na jej szyi, skutecznie powściąga moje fantazje.

Fałszywy związek pomiędzy dwiema osobami, które siebie pożądają, nie ma racji bytu. Zbyt wiele granic by się zatarło, wszystkie restrykcje, które sobie nałożyłem, zostałyby podważone.

Może nawet całkowicie zapomniane.

Dlatego nie mogę próbować stworzyć prawdziwego związku. Nie chcę, nawet jeśli przez ostatnie kilka miesięcy oszukiwałem sam siebie, że to możliwe.

Nawet z kimś tak niesamowitym jak Lily.

Zwłaszcza nie z nią.

Już mam to zakończyć, kiedy ona pocałunkami znaczy drogę w dół mojego gardła, przez co pozbawia mnie tchu i słów.

Żałosne, powraca ten sam głos co wcześniej, tym razem głośniejszy.

Moje dłonie odnajdują jej biodra, jednak nie po to, by trzymać ją z daleka, jak początkowo zamierzałem, ale by przyciągnąć ją bliżej.

Uśmiecha się zaraz przy mojej napiętej skórze.

– Całą noc będziesz chować się za tą maską czy w końcu pokażesz mi, o kim marzyłam przez ostatnie dwa miesiące?

Niech to.

Jej ciało dopasowuje się do mojego. Obejmuje mnie za szyję i bawi się paskiem przytrzymującym maskę.

– Bo choć chętnie zgłębiłabym moją nowo odkrytą słabość do masek, mam inny pomysł na dzisiejszą noc.

– To znaczy?

– Wolałabym ci pokazać.

Kiedy unosi moją maskę, jej oczy są tak niesamowicie jasne, tak pełne nadziei. Nie mogę jej powstrzymać, a może zwyczajnie nie wystarczyło mi siły. Lily w końcu staje twarzą w twarz z Laurence’em.

Robi wielkie oczy i rozchyla usta.

– Lo...

Wpijam się w nią ustami.

Tylko jeden pocałunek na pamiątkę, obiecuję sobie, rozkoszując się dreszczami przeszywającymi moje ciało, podczas gdy ona rujnuje moje wszystkie przyszłe pocałunki.

Równie dobrze mogłaby być moją pierwszą i ostatnią, ponieważ nikt z mojej przeszłości jej nie dorównuje i na pewno nie ma nikogo, komu uda się to w przyszłości.

Za ten ból, który zaraz jej zadam, zasługuję na o wiele gorszą karę. Otóż mężczyzna, o którym dwa miesiące marzyła... ten, którego chciałaby wpisać w swój trzydziestoletni plan... to nie ja.

Mam nadzieję, że nigdy nie wybaczysz mi tego, że cię skrzywdziłem, myślę sobie, kiedy Lily odpowiada na mój pocałunek z równym co mój entuzjazmem. Smakuje marakują i słodką pokusą – zakazana mieszanka, od której z łatwością mógłbym się uzależnić.

Mam nadzieję, że znajdziesz dobry powód, albo i więcej, by mnie nienawidzić, i będziesz się ich trzymać, dodaję bezgłośnie, wsuwając dłonie w jej włosy i odchylając jej głowę, bym mógł złupić jej usta.

I mam nadzieję, że kiedyś przestanę nienawidzić samego siebie za to, że pozwoliłem ci odejść.

Kiedy się odsuwam, wiem, że to nie będzie możliwe, ponieważ to nie jest zwykła nienawiść.

Gardzę tym słabeuszem, którym jestem, i niepokojem, z którym muszę walczyć. Tym samym, który nakazuje mi odepchnąć Lily, nie dlatego, że zasługuje na kogoś lepszego, ale dlatego, że ja nie stanę się lepszy.

Nie wiedziałbym jak. I nie chcę wiedzieć. Po części ze strachu. Jestem samolubny. Mój cel jest dla mnie zbyt ważny, bym dał się rozproszyć jakiejś fantazji, która tak naprawdę nigdy nie była moja.

Delikatnie obracam Lily, by stała przyparta plecami do drzwi, po czym zabieram dłonie z jej talii i robię krok w tył.

I jeszcze jeden.

Trzeci jest krótszy, a to z powodu zawodu malującego się na jej twarzy, ale nie potykając się, udaje mi się zrobić i czwarty, a potem piąty.

– Dokąd idziesz? – pyta udręczonym głosem, a mnie ściska w żołądku.

– To był fatalny pomysł – odpowiadam beznamiętnie. Bez emocji. Nie ma wątpliwości, w którym miejscu spektrum dupkowatości stoję.

– Co?

– Ty. Ja... To był błąd.

Wzdryga się, zasilając ciemną chmurę nienawiści, która wisi nade mną, dokądkolwiek pójdę.

Aż nazbyt dobrze znam to uczucie niechęci do samego siebie, które będzie kąsać mnie bezlitośnie, aż nie zamienię się w kłębowisko żalu. Nigdy niczego nie będę żałować tak, jak tego.

Wiem to od pierwszego kroku.

ANA:

Porozmawiamy o tym, co się wczoraj stało?

ANA:

Albo o tym, że jesteś, kurde, Lorenzem Vittori?

<Laurence jest offline>

ANA:

Nie bądź dupkiem, porozmawiaj ze mną.

<Ana jest offline>

ANA:

Serio? Po dwóch miesiącach codziennych rozmów będziesz odczytywać moje wiadomości i zwyczajnie mnie ignorować?

<Laurence jest offline>

ANA:

Odtrącasz mnie ze względu na Juliana i Rafę? Bywają nieco nadopiekuńczy, ale są całkowicie nieszkodliwi. Zaufaj mi. Dawno przestali angażować się w moje życie miłosne.

<Ana jest offline>

ANA:

Mogłabym odciągnąć cię na stronę w jakimś miejscu publicznym i zmusić do rozmowy, ale obawiam się tego, co mógłbyś powiedzieć. Niechętnie, ale przyznaję, że taka jest prawda.

<Ana jest offline>

ANA:

Kiedy zobaczyłeś mnie w schronisku i zachowywałeś się przed wolontariuszami, jakbyśmy się nie znali, poczułam się, jakbyś wyrwał mi serce i rozbił je na tysiąc kawałków. Teraz przypomina Twoje.

ANA:

Dobra, skoro chcesz udawać, że się nie znamy, niech będzie, też tak zrobię.

<Ana jest offline>

<Ana jest offline>

<Ana jest offline>

Listopad

ANA:

Od ostatniej wiadomości minęło trochę czasu, ale jestem trochę porobiona.

ANA:

Porobiona, czyli najebanaaa.

ANA:

Pijaniutka. Nawalona. Borracha.

<Ana jest offline>

ANA:

Siostra próbowała zabrać mi telefon, ale wróciłam, żeby powiedzieć Ci, że tęsknię.

ANA:

Po prostu...

<Ana jest offline>

ANA:

Telefon padł. Uuupsi.

ANA:

Nie chciałam dłużej udawać. Teraz też nie chcę. Laurence czy Lorenzo, nie obchodzi mnie to. Lubię Cię mimo wszystkich powodów, dla których nie powinnam, i przez to nienawidzę samej siebie.

<Ana jest offline>

ANA:

Dobra, to było żenujące, ale jeszcze gorzej wyglądałam, kiedy wszedłeś do mojej kwiaciarni i poprosiłeś o bukiet dla innej kobiety.

ANA:

W końcu zrozumiałam, że byłam dla Ciebie tylko wyzwaniem, a nie końcową nagrodą.

<Ana dezaktywowała konto>

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki