Copyright © by Magdalena Stachula-Nieścioruk 2023
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2023

Wydawca: NATALIA GOWIN

Redakcja: KAROLINA MACIOS

Korekta: JOLANTA KUCHARSKA, JOANNA BŁAKITA

Projekt okładki i stron tytułowych: ANNA SLOTORSZ

Zdjęcie na okładce: JILL HYLAND / Arcangel

Skład i łamanie: Perpetuum Design

Warszawa 2023
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67790-74-1

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Mojemu Tacie

CZĘŚĆ PIERWSZA

Laura

– Nie boi się pani, że sama padnie ofiarą własnej wyobraźni? – Przez jego twarz przebiega lekki uśmiech. – A wymyślone przez panią historie ziszczą się w rzeczywistości? – dodaje.

W jego oczach dostrzegam trudną do określenia emocję.

Czy to jest groźba? Czy on coś sugeruje? Odrywam od niego spojrzenie i przełykam ślinę, po czym zbliżam mikrofon do ust.

– Nie. – Kręcę przecząco głową, spoglądając na salę po brzegi wypełnioną ludźmi. – Absolutnie o tym nie myślę. Moi czytelnicy czekają, a przede wszystkim zasługują – poprawiam się – na kawałek dobrej i mocnej literatury, a ja właśnie to im dostarczam.

– Ociekającą krwią rzeczywistość, którą pani kreuje, nazywa pani kawałkiem dobrej literatury? – drąży prowadzący.

Kołnierzyk jego białej koszuli zdradza żółte zabrudzenia od wewnętrznej strony. Albo tak się denerwuje i nadmiernie poci, albo włożył nieświeżą. Skrywając obrzydzenie, odwracam głowę i znów spoglądam na salę, w której zajęte są wszystkie krzesła. Przyzwyczaiłam się do nienagannej frekwencji publiczności, ale nie zawsze tak było – musiałam sobie na to zapracować. Poprawiam się na krześle, próbując zebrać myśli, użyć jakiejś znanej maksymy lub nawet wpleść w wypowiedź anegdotę. Ludzie to lubią, a ja potrafię sypać jak z rękawa sentencjami, które potem cytują dziennikarze.

W pierwszym rzędzie siedzi mój mąż. Sebastian jak zawsze wpatruje się we mnie z podziwem. Od czasu gdy zaczął nosić kilkudniowy zarost, jest jeszcze bardziej seksowny, co nie uchodzi uwadze dwóch dziewczyn, które zajęły miejsca obok niego i zamiast patrzeć na mnie, co chwilę zerkają to na swoje smartfony, to na mojego męża – jestem pewna, że wymieniają wiadomości między sobą na temat siedzącego obok przystojniaka.

W ostatnim rzędzie dostrzegam mojego agenta. Artur ma na sobie granatowy garnitur, a w kieszonce na lewej piersi chusteczkę z motywem literek, jak na miłośnika literatury przystało. Gdy tylko skończy się spotkanie, z końca sali w błyskawicznym tempie przeniesie się do kącika sprzedaży książek, nie pozwalając nikomu wyjść bez zaopatrzenia się w mój najnowszy naturalistyczny thriller. Stara się, naprawdę robi wszystko, żebym sprzedawała jak najwięcej. Mój sukces to jego sukces, moje zarobki to jego zarobki, jesteśmy sobie potrzebni i od siebie zależni, zawsze powtarza.

Długo wzbraniałam się przed decyzją o współpracy z agentem, nie chciałam dzielić się z nikim dochodami. Tak naprawdę początkowo nie było nawet czym się dzielić, ale gdy stałam się poczytniejsza, a moja skrzynka mejlowa pękała w szwach od propozycji współpracy, spotkań literackich i udziałów w festiwalach, zaczęłam poważnie myśleć nad czyjąś pomocą. W zasadzie chciałam wynająć jakąś ogarniętą studentkę, która odpisywałaby na mejle i zajęła się opracowywaniem tras autorskich, ale wtedy moja serdeczna przyjaciółka po piórze Barbara Bojarczuk skontaktowała mnie z Arturem. Sama korzystała z jego usług, a kiedy wyszła za mąż za Francuza, zaszła w ciążę i na stałe przeniosła się do Paryża, postanowiła odstąpić mi swojego agenta.

– Facet ma głowę na karku, jest najlepszy w branży. Uwierz mi, nie będziesz żałować. Ja zamierzam na jakiś czas zawiesić moją aktywność pisarską – dodała, gdy w jeden z wakacyjnych weekendów wyciągnęła mnie do SPA. – Chcę oddać się wychowaniu dziecka i smakowaniu Paryża, a zarobki Gastona nam to umożliwią. – Posła mi swój uwodzicielski uśmiech, na który rok wcześniej złapała Gastona.

Nie mówiłam BiBi, że jakiś czas temu odrzuciłam propozycję Artura, i to dwukrotnie. Potem żałowałam, gdy dzięki jego zaangażowaniu jej książki pięły się po liście bestsellerów. Przyznałam się przed sobą, że być może popełniłam błąd i powinnam była skorzystać z jego propozycji, więc gdy z polecenia BiBi po raz trzeci zadzwonił do mnie Artur Konarski z ofertą współpracy, od razu zgodziłam się z nim spotkać. Po kilku tygodniach podpisaliśmy umowę i jak do tej pory nie żałuję. To spotkanie to też jego zasługa – jedno z wielu na mojej trasie autorskiej promującej najnowszy thriller Inspiracja.

– Każdy, kto sięga po thrillery – mówię, odpowiadając na zadziorne pytanie prowadzącego – oczekuje emocji i mocnych wrażeń, a takie są moje historie: prawdziwe.

Zerkam na faceta. Jego skoncentrowane na notatkach spojrzenie zdradza mi, że wyszukuje na swojej liście kolejne niewygodne pytanie, ma ochotę zapędzić mnie w kozi róg. Najwyraźniej nie przypadliśmy sobie do gustu.

– A czy to nie życie pisze najlepsze scenariusze? – wtrąca.

– Oczywiście – przyznaję. – Ja nie rywalizuję z życiem, ja je opisuję, dodając coś od siebie. Moi bohaterowie to zlepek prawdziwych ludzi. Od jednych zapożyczam wygląd, od innych osobowość czy sposób bycia, a historie, które opisuję, zostały gdzieś zasłyszane, podejrzane, pogłębione o moje fantazje i wyobrażenia.

– Oby nikt nie chciał zemścić się na pani, gdy dojrzy w tych thrillerach samego siebie – mówi prowadzący, podnosząc się z fotela. – Panie i panowie, gościem dzisiejszego wieczoru była Laura Ruta.

W sali słychać burzę oklasków. Wstaję, uśmiecham się i kłaniam. Kątem oka widzę, jak Artur przemieszcza się w stronę stoiska z książkami. Gdy brawa milkną, sięgam po torebkę i zmierzam w stronę stolika, przy którym przez następną godzinę, jak nie dłużej, będę podpisywać książki. W połowie drogi dogania mnie mój mąż.

– Kochanie, poczekam na zewnątrz – mówi. – Zadzwoń, jak skończysz.

– Jedź do domu. – Ściskam go za ramię. – Wezmę taksówkę. Nie ma sensu, żebyś czekał.

Kiwa głową i momentalnie zostaje pochłonięty przez tłum ludzi, który ustawia się w gigantyczną kolejkę. Artur wyjmuje telefon i zaczyna pstrykać zdjęcia, żeby było z czego wybierać przy wieczornym wpisie na social media – dba o wszystko, ja właściwie tylko odpowiadam na komentarze pod postami. Siadam na krześle, wyjmuję z torebki wieczne pióro, prezent od mojego agenta, i uśmiecham się do pierwszej kobiety w kolejce, młodej blondynki z włosami obciętymi na long boba.

Joanna

Bierze do ręki moją książkę, to znaczy książkę jej autorstwa, która należy już do mnie, bo ją przed chwilą kupiłam. Ciekawa jestem tej nowej historii. Inspiracja, cóż za obiecujący tytuł. Laura Ruta spogląda mi w oczy i pyta, dla kogo autograf.

– Dla Aśki – mówię, patrząc, jak jej ręka porusza się, wypisując dedykację.

A mogłabym być na jej miejscu, siedzieć na obitym welurem krześle i trzymać drogie pióro w dłoni. Mój agent latałby wokół mnie, dbając o to, żebym czuła się jak królowa. W czym ona jest lepsza? W niczym. Po prostu miała więcej szczęścia. Dobrze pisze, to trzeba jej przyznać. Umie wzbudzić emocje, trzymać w niepewności, wodzić za nos i jest mistrzynią suspensu, ale ja też to potrafię. Tylko dlaczego od lat nie mogę znaleźć wydawcy? Wysłałam swoją książkę do wielu wydawnictw i nic. Odpowiedzi nie nadchodzą tygodniami, a gdy napiszę mejla z prośbą o komentarz, otrzymuję same odmowy albo wydawcy w ogóle mnie olewają. Cóż za niewdzięczni i zadufani w sobie ludzie. Rozumiem, że są zapracowani, że takich jak moja propozycja pewnie dostają na pęczki, ale wcale ich to nie usprawiedliwia. Mam nadzieję, że ich też ktoś kiedyś potraktuje w tak podły sposób. Co prawda jeden z redaktorów pokusił się o kilka słów komentarza do mojego tekstu: „sama historia jest dość ciekawa, ale powinna pani popracować nad stylem”. Wkurzyłam się. Nie widzę różnicy w tym, jak piszę ja, a jak Laura Ruta – ta sama narracja, ten sam czas, ten sam gatunek. Czy ją kopiuję? Nawet jeśli, to przecież każdy może być pisarzem; nikt nie ma na to monopolu. Ruta łączy w swoich książkach brutalność z namiętnością. Emocje na dwóch przeciwstawnych biegunach, ale tak samo mocne w przekazie. Sceny przemocy opisuje z niezwykłą dokładnością, podobnie jak sceny seksu nie są pozbawione szczegółów. W tym tkwi jej sekret, to właśnie lep na czytelników. Inspiruje mnie, sama jednak na pewno też szuka natchnienia, czytając książki innych autorów. Nawet się z tym nie kryje – podaje na spotkaniach nazwiska swoich mistrzów, Chris Carter, Jo Nesbø. Ostatnio przeczytałam w jednym z wywiadów, że Laura Ruta to polski Guillaume Musso w spódnicy. Rozbawiło mnie to. Naprawdę poniosło tę dziennikarkę, tym bardziej że w ani jednej książce Ruty nie ma wątków paranormalnych, w przeciwieństwie do mojej propozycji literackiej, a Musso robi międzynarodową karierę, podczas gdy ona nie doczekała się ani jednego tłumaczenia na inny język.

Jestem pierwsza w kolejce – celowo, nie mogłabym przecież wyjść bez autografu, ale gdybym była ostatnia, mogłabym zadać kilka pytań, a nawet poprosić, żeby przeczytała mój tekst, poleciła mnie tu czy tam.

Kilka dni temu też miałam ku temu okazję, bo Laura Ruta zjawiła się w sklepie meblowym, w którym pracuję. Przyjechała z mężem, wybierali stół do jadalni – ona obstukiwała każdy blat, pytała o rodzaj drewna i kraj produkcji, a jej facet nie był zainteresowany. Może gdyby wybierali łóżko do sypialni, wykazałby większe zaangażowanie? Chodziłam za nią krok w krok i odpowiadałam na pytania, nie przyznałam się jednak, że wiem, że jest znaną pisarką, a ja jestem jej fanką. Byłam spięta i czekałam na odpowiedni moment, żeby powiedzieć, że ją rozpoznałam i chciałabym poprosić o kilka wskazówek dla początkującej pisarki, ale się nie złożyło. Cały czas był obok jej mąż, a ona co chwilę odbierała telefony. Czułam, że jeśli zacznę rozmowę, spławi mnie. Dzisiaj jest ku temu lepsza okazja, w końcu na spotkanie autorskie przyszła dla nas, dla swoich czytelników, jednak tłum za moimi plecami nie ułatwia zadania. Laura wręcza mi książkę, uśmiechając się, i już wzrokiem przywołuje następną osobę w kolejce. Dziękuję, przyciskam egzemplarz do piersi i usuwam się w głąb sali. Siadam na wolnym krześle i drżącymi dłońmi otwieram na stronie z wpisem.

Traktuj przeszkody jako okazje. Niechaj będą dla ciebie źródłem inspiracji.

Anthony Doerr, Światło, którego nie widać

Dla Joasi z życzeniami udanej lektury Inspiracji

Laura Ruta

Kręci mi się w głowie, po prostu brak mi tchu. Po raz drugi czytam dedykację, wiem, że te słowa nawiązują do Inspiracji, ale ja odczytuję je jako przesłanie. Skierowane do mnie sekretne zaklęcie, które pomoże spełnić moje najskrytsze marzenia o zostaniu pisarką. To zaproszenie do podjęcia walki, nieustawania w drodze do publikacji mojego debiutu. Przejeżdżam palcem po dedykacji – tusz jeszcze dobrze nie wysechł i słowa się rozmazują, ganię siebie w myślach za ten pośpiech. Na szczęście autograf pozostaje bez skazy. „Traktuj przeszkody jako okazje. Niechaj będą dla ciebie źródłem inspiracji”. Czytam ponownie słowa z książki, której nie znam, obiecując sobie, że od razu zamówię ją w księgarni internetowej. W mojej wyobraźni rysuje się lista przeszkód: sytuacji, osób i wydarzeń, które utrudniają mi zostanie pisarką, wręcz uniemożliwiają. Nie szkodzi, pokonam je, wykorzystam jako źródło inspiracji. To będzie próba wyobraźni – mogę dać się jej ponieść, napisać swoją historię. Najpierw na kartach powieści, a potem w życiu. A może odwrotnie?

Artur

– Kura znosząca złote jajka. – Słyszę za plecami.

Odwracam się. Z kieliszkiem wina w ręku stoi facet, który rozmawiał z Laurą, Pan Wymądrzalski. Działa mi na nerwy, ale ma ogromne zasięgi w social mediach, dlatego zaproponowałem mu prowadzenie tego spotkania. Większość ludzi w sali to jego zasługa, ściągnął miłośników swojego profilu, którzy teraz ochoczo kupują książki Laury. Taki właśnie był plan.

– Wina? – pyta i nie czekając na odpowiedź, wręcza mi lampkę, a sam sięga po kolejną stojącą na stole przykrytym białym obrusem.

– Dziękuję – mówię bez słowa protestu, bo może być mi jeszcze kiedyś potrzebny.

– Jak to jest złowić taką gwiazdę? – pyta, ruchem głowy wskazując na Laurę.

Nie mam ochoty z nim rozmawiać. Unoszę kieliszek i choć najchętniej wylałbym zawartość na jego głowę, plamiąc koszulę czerwonym winem niczym krwią, tylko stukam nim w jego lampkę.

– Za udane spotkanie. Świetnie je pan poprowadził.

Gość wypina klatkę piersiową, ego dosłownie go rozdyma. Mirosław Znaniecki, bezczelny, bezkompromisowy, nadęty dupek, z którym raz na jakiś czas muszę mieć styczność. Sądząc po kolejce do Laury, podpisywanie potrwa około godziny, a nie mam zamiaru stracić jej z tą zadufaną w sobie kreaturą. Jego vlog i kanał na TikToku cieszą się ogromną popularnością – robi z siebie pajaca, a to podoba się ludziom. Odnoszę wrażenie, że słabo radzi sobie z pisaniem, może nawet ma dysleksję, tylko wstydzi się do tego przyznać. W rozmowie jest dobry, potrafi zadać ciekawe i kontrowersyjne pytania, ale opatrzony w zdjęcia jedynie z hasztagami profil na Facebooku czy Instagramie zdradza według mnie nieumiejętność pisemnego sformułowania myśli. Może to pchnęło go do pracy z pisarzami? Chce być bliżej ludzi, którzy są jego niedoścignionym wzorem? Potrzebuje obok siebie kogoś, kto bawi się słowem, uwodzi, manipuluje, czaruje magią wyrazów zamkniętych w zdania, wersety, rozdziały, czasem wręcz przełomowe, a niekiedy ponadczasowe dzieła? Wierzy, że przebywając z takimi osobami, zarazi się ich swobodą pisania? Nie zdziwiłbym się, gdyby okazało się to prawdą.

– Tak, nieskromnie przyznam panu rację – odzywa się.

W pierwszej chwili nie wiem, o czym mówi, a gdy orientuję się, że dziękuje mi za słowa uznania pod jego adresem, chce mi się śmiać, bo już dawno zapomniałem o powinszowaniach.

– A przy okazji chciałbym o coś zapytać. – Nachyla się w moją stronę i ścisza głos. – Na jakim procencie pan pracuje?

– Niestety to tajemnica zawodowa. – Nie chce mi się wierzyć, że jest tak bezczelny. Mimo wszystko miałem o nim lepsze zdanie.

– Tajemnica, tajemnica – powtarza, wydymając usta. – A w środowisku i tak wszyscy wiedzą.

Skoro wiedzą, po co mnie pyta.

– Powiem prawdę. – Odstawia kieliszek na stół i ponownie nachyla się w moją stronę. – Mam zamiar rozszerzyć zakres swojej działalności. Chciałbym zostać tak jak pan agentem literackim.

O mało nie dławię się winem.

– O, proszę się nie bać – śmieje się, bezbłędnie odczytując moją reakcję. – Nie będę dla pana konkurencją, przynajmniej nie na początku – dodaje z uśmieszkiem i teatralnie kilka razy uderza mnie otwartą dłonią w plecy.

Mocno. Za mocno. Kaszlę.

– A poza tym niech pan powie prawdę. – Znów wypina pierś i sięga po swój kieliszek. Jest nienaturalnie niski i wątły, wręcz filigranowy. Jednak jego siła charakteru jest odwrotnie proporcjonalna do sylwetki. Gdyby kiedykolwiek kręcono polską wersję kryminałów Pierre'a Lemaitre'a, jestem pewien, że bez castingu dostałby rolę komisarza Camille’a Verhoevena. – Ilu autorom pan odmawia? No, tak szczerze.

To prawda, nie mogę być agentem wszystkich, którzy się do mnie zwracają. Mam pod swoją pieczą cztery autorki, staram się sprawiedliwie dzielić między nie czas i zaangażowanie, jednak siebie nie okłamię: numerem jeden jest Laura Ruta i to jej poświęcam najwięcej uwagi.

– No właśnie – ciągnie. – A autorów potrzebujących kogoś, kto pokieruje ich karierą, pomoże odnaleźć się w świecie rekinów biznesu, jest wielu. To tacy nieporadni życiowo ludzie, nie wszyscy, rzecz jasna, ale większość potrzebuje własnego impresario. Nie mam zamiaru do końca życia prowadzić kanału o książkach czy spotkań autorskich. Zawsze kierowała mną ambicja, lubię się rozwijać, no i zarabiać, rzecz jasna – uśmiecha się. – A sądząc po pana aucie, raczej pan nie bieduje, oj nie!

Nie znoszę wścibstwa. Mam faceta dość. Zaczynam układać w głowie plan, jak się od niego uwolnić, gdy nagle ratuje mnie jakaś dziewczyna ściskająca w dłoni książkę Laury. Nieśmiało podchodzi do nas i zwraca się do mnie, patrząc mi w oczy:

– Przepraszam, nie chciałabym przeszkadzać, ale czy mogę zająć panu chwilę?

– Oczywiście! – reaguję entuzjastycznie. – Przepraszam najmocniej, za chwilę wracam – zwracam się w stronę Pana Wymądrzalskiego i odchodzę na bok.

Spadła niczym anioł z nieba, nawet trochę go przypomina – jasne proste włosy niczym aureola otaczają jej drobną twarz. Kątem oka widzę, jak Mirosław Znaniecki opuszcza salę, najwyraźniej poczuł się urażony. I dobrze, mam nadzieję, że już dzisiaj nie wróci.

– Moje nazwisko nic panu nie powie. Joanna Sernecka – przedstawia się.

Rzeczywiście nic mi to nie mówi. Jakaś blogerka, może dziennikarka, chce umówić się na rozmowę z Laurą?

– Artur Konarski. – Odwzajemniam uścisk dłoni.

– Tak, wiem. Znam pana, jest pan agentem pani Laury.

– To prawda. W czym mogę pomóc?

– Nie bardzo wiem, od czego zacząć. To dla mnie bardzo ważne i trudne jednocześnie.

– Najlepiej od początku – uśmiecham się. – Może wina dla kurażu?

Najchętniej bym ją spławił, ale wolę pogawędkę z nią niż z tym durniem, gdyby jednak postanowił wrócić i nękać mnie swoim pyszałkowatym towarzystwem.

– Nie, dziękuję. Przyjechałam samochodem, nie piję – tłumaczy, po czym dodaje: – Napisałam debiutancką książkę.

Czuję, że wkraczam na niebezpieczny grunt. Od lat nie pracuję z debiutantami, takie mam już zasady. Wolę rozpoznawalne nazwiska – wszystko jest wtedy prostsze i oznacza większą kasę. Oczywiście wśród żółtodziobów mogą kryć się prawdziwe talenty, sławy, dzięki którym w szybkim czasie da się zbić fortunę, ale zdarza się to niezwykle rzadko, więc lepiej nie ryzykować. Poza tym nie mam na to czasu. Mógłbym podsunąć dziewczynie Pana Wymądrzalskiego, jednak wydaje się naprawdę sympatyczna i nie chcę wpakować jej na minę.

– O, wspaniale – mówię, odstawiając swój kieliszek na blat stołu. Grzebię w wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjmuję wizytówkę. – Proszę przysłać mi swój tekst. – Wręczam ją dziewczynie, wiedząc, że nawet nie zerknę do tego mejla. – Zobaczymy, co da się z tym zrobić.

Rozemocjonowana ściska kartonik, a ja ją przepraszam, mówiąc, że muszę wykonać pilny telefon.

Sebastian

– Mówiłem ci, że masz tu nie przychodzić – cedzę przez zaciśnięte zęby.

– Bo co? – oburza się. – Boisz się, że się wyda?! Gówno mnie to obchodzi!

– Cii... – Chwytam ją za przedramiona i odciągam za róg kamienicy.

Moja kochanka najwyraźniej oszalała, bo właśnie przyszła na spotkanie autorskie Laury. Wielokrotnie tym straszyła i w końcu dotrzymała obietnicy. Te spotkania w Warszawie zawsze budzą we mnie obawy. Wolałbym, żeby moje kłamstwa nie wyszły na jaw.

– Nie odbierałeś telefonów, martwiłam się – mówi, próbując dotknąć dłonią mojej twarzy. Odsuwam się.

– Przecież mówiłem ci, że od rana będę z Laurą – tłumaczę. – Obiecałem, że zadzwonię wieczorem, i tak właśnie bym zrobił. Nawet wpadłbym do ciebie, ale ty oczywiście – kręcę głową – musiałaś wszystko posuć.

– Przestań. Najlepiej zwalić winę na mnie. To ty zdradzasz żonę, a ja mam już tego dość. Ile mam czekać? – pyta. – No, powiedz ile. Kiedy w końcu od niej odejdziesz?

– Mówiłem ci, że teraz nie jest dobry czas...

– Nigdy nie jest dobry! – przerywa mi z wyrzutem w głosie. – Teraz nie, bo ma trasę autorską, wcześniej nie, bo pisze książkę. Obiecałeś, że to zrobisz!

No cóż, teraz na pewno nie jest dobry czas na taką rozmowę. W każdej chwili może pojawić się ktoś, kto wie, że jestem mężem Laury. Rozmowa w pustej uliczce z kobietą, która co chwilę próbuje mnie czule dotknąć, może ściągnąć na mnie problemy.

– Zrobię – kładę jej rękę na ramieniu – ale daj mi chwilę...

– Chwilę?! – wybucha. – To trwa prawie dwa lata! Ile mam na ciebie czekać? Czy ty w ogóle wiesz, jak ja się czuję? Stale ta druga...

Wiktoria ma dwadzieścia pięć lat, jest młodsza ode mnie i Laury o ponad dekadę, zabawna, bezproblemowa i świetna w łóżku. Nie żeby mojej żonie brakowało czegoś w tej kwestii, o nie – ona po prostu przestała się mną interesować. Dla niej ciekawsze są fikcyjne światy, które tworzy, niż rzeczywistość, która ją otacza.

Poznaliśmy się na studiach. Laura była na filozofii, ja na bankowości. Odmienne światy, ale czy przeciwieństwa się nie przyciągają? Działaliśmy na siebie jak magnesy o różnych biegunach. Nadal pożądam mojej żony, nadal zachwyca mnie jej piękny umysł, choć też czasem przerasta. Makabra w jej powieściach jest często przesadzona, ale zarazem opisana z najmniejszymi detalami, co sprawia złudne wrażenie prawdziwości. Do tego ta pikanteria, niesamowite sceny seksu. W te książki po prostu się wpada, ich mroczny świat uzależnia i mimo że jest paskudny i bezwzględny, nie chce się go opuszczać. Na tym polega siła Laury Ruty – pochłania człowieka bez reszty. Wiktoria nigdy jej nie dorówna, zdaję sobie z tego sprawę. Inteligencja, błyskotliwość mojej żony nie znają granic i to właśnie najbardziej mnie w niej podnieca, a czasem wręcz przeraża, jak historie, które tworzy. Oczywiście jest też zjawiskową kobietą, czarującą, uwodzicielską, gdy tylko ma na to ochotę, ale w moim towarzystwie już od dawna nie ma.

Wiktoria przyszła razem ze swoją przyjaciółką. Siadły obok mnie, sprawiając, że godzinne spotkanie autorskie przerodziło się w gehennę. Stale pisała do mnie esemesy. Czułem, jak mój telefon wibruje w kieszeni marynarki, próbowałem skupić całą uwagę na Laurze, ale Wiktoria mi to utrudniała. Bałem się, że za chwilę zrobi jakąś głupotę, przysunie się do mnie, usiądzie mi na kolanach lub pocałuje w usta na oczach mojej żony, na oczach wszystkich czytelników. Na szczęście tego nie zrobiła, ale właśnie oznajmiła mi, że jeśli nie odejdę od żony, weźmie sprawy w swoje ręce.

– Proszę cię, nie teraz. Pogadamy o tym jutro, kiedy do ciebie przyjadę.

– Kiedy przyjeżdżasz, jesteś zainteresowany wyłącznie moim ciałem. Zawsze tak jest, Seba, zawsze. – Zakrywa twarz dłońmi. – Ja ci ulegam, potem wychodzisz i jedziesz do niej, a wiesz, jak ja się czuję? Jak dziwka. – Jej ręce opadają i znów spogląda mi w oczy.

Muszę ją uspokoić, bo zaczyna mówić coraz głośniej, przemawiają przez nią emocje i jest zdenerwowana, a to może pchnąć ją do głupich czynów.

– Pogadam z nią, obiecuję – kłamię. – Idź już. Zamówię ci taksówkę.

– Nie trzeba, Paulina na mnie czeka. – Wskazuje na samochód zaparkowany przy chodniku.

W miejscach publicznych nie okazujemy sobie uczuć, to zbyt ryzykowne, zwłaszcza tutaj, gdzie pełno ludzi, którzy znają Laurę i mnie.

– Jutro do ciebie wpadnę – obiecuję i wtedy kątem oka zauważam, jak agent mojej żony wychodzi z budynku. – No idź już! – ponaglam ją.

Nie czekając, aż Wiktoria wsiądzie do samochodu przyjaciółki, ruszam z powrotem do biblioteki. Mam nadzieję, że Artur nie zauważył mnie z dziewczyną, która właśnie przebiega przez ulicę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

POLECAMY THRILLERY MAGDY STACHULI

Brawurowy thriller małżeński. Rozmyta granica między rzeczywistością a obsesją potęguje atmosferę napięcia, strachu i niepewności. Perfekcyjne domestic noir!

Kto jest bardziej niebezpieczny – zdradzona czy może jednak zakochana kobieta? Czy wymierzanie sprawiedliwości na własną rękę daje ukojenie, czy wciąga nas w spiralę zła, której sami padamy ofiarą?