Tytuł oryginału: Bad Boy’s Girl 2

Redakcja: Karolina Wąsowska

Korekta: Renata Kuk, Aneta Pawłowska

Skład i łamanie: Ekart

Copyright © 2017 by Blair Holden

All rights reserved

Cover design copyright © Compañía

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-702-1

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

1

Zaczynam nienawidzić rudych jak jakiś psychopata

Z czasem jest taka zabawna sprawa: on ma cię w dupie. Nie obchodzi go, że roztrzaskałaś się na tyle kawałków, że nie możesz się na nowo posklejać. Nie obchodzi go, że cierpisz z powodu tak ogromnej straty, że ilekroć nabierasz tchu, boli cię serce. Nie, czas ma na to wylane. Biegnie, nie zatrzymuje się ani na chwilę. Możesz sobie chcieć zastygnąć w bezruchu, w jednym, określonym stanie, ale to tak nie działa. Czas ma w rzyci, że nie jesteś gotowa, by ruszyć dalej. Leje na to, że nie możesz zmusić się, by zrobić coś tylko dlatego, że jest na to odpowiednia pora.

Nie interesuje go cierpienie sprawiające, że drętwieje całe ciało. Tik-tak, tik-tak, czas płynie nieubłaganie i zmusza cię, byś dotrzymywała mu kroku.

Więc to robię.

Po jakimś, nomen omen, czasie, rzecz jasna.

* * *

Tydzień później

Przez ostatni tydzień ja i łóżko staliśmy się najbliższymi kumplami. Gdyby was to interesowało, to, owszem, nie rozstajemy się ani na chwilę. Mieliśmy jechać na wycieczkę. Wszyscy. Megan, Alex, Beth, Travis, ja i… on.

Przyjaciele nie chcą jechać beze mnie.

Mówiłam im, żeby tak zrobili. Że potrzebuję trochę czasu, żeby sobie wszystko poukładać. Miałam nadzieję, że uwierzą, że nic mi nie jest, ale oni na serio się o mnie troszczą. Tak więc przejrzeli mnie na wylot i odwołali wyjazd. Jakby tego było mało, Megan i Alex pożarli się z mojego powodu. To właśnie jest niebezpieczne w randkowaniu wewnątrz grupy. Kiedy przychodzi chwila rozstania, reszta, choć wcale tego nie chce, musi opowiedzieć się po którejś ze stron.

Słowo „zerwanie” odbija się echem w mojej głowie, jednak, jak zawsze, staram się je zagłuszyć. Zazwyczaj w takich chwilach płaczę. Teraz również czuję napływające do oczu łzy, ale mam już naprawdę dość szlochania. Nie chcę być taka. Nie chcę być laską, która przez tydzień nie wyłazi z łóżka. Nie chcę być dziewczyną, która odpycha od siebie najbliższych. Nie chcę być przyczyną, dla której żrą się moi przyjaciele. Nie chcę cierpieć z powodu faceta.

Ale to właśnie robię.

Kiedy na nowo zjawił się w moim życiu, obiecałam sobie, że nie pozwolę, by jakiś chłopak stał się dla mnie całym światem. Nie po raz kolejny. Choć w sumie bardziej niż o niego, chodziło mi o Jaya. Pozwoliłam zawładnąć mężczyźnie swoimi emocjami, bo nie sądziłam, że kiedykolwiek aż tak bardzo mnie zrani. Więc wpadłam po uszy. A teraz on odszedł, a ja nadal jestem tą tępą laską, która czuje za dużo.

Naciągam kołdrę na głowę, zaciskam powieki i modlę się, by sen nadszedł jak najszybciej. Kiedy śpię, jestem bezpieczna i nic mnie nie boli. Kiedy się budzę, wszystko wraca i jest jeszcze gorzej niż wcześniej.

* * *

Dwa tygodnie później

Podobno codziennie do mnie przychodzi, a oni codziennie go odsyłają. Beth mówi, że pierwszego dnia Travis podbił mu oko i że byłoby jeszcze gorzej, gdyby go nie powstrzymała. Wspomina również, że się nie bronił. W ogóle. Po prostu stał i pozwalał mojemu bratu okładać się pięściami. Na tę wieść moje serce drgnęło. Wciąż jestem odrętwiała, gdy jednak widzę oczyma wyobraźni tę scenę, zaczynam coś czuć. Nie chcę tego. Nie chcę czuć. Wolę obojętność.

Beth nie ma pojęcia, że dzień w dzień widzę, jak on odchodzi. Trzaska drzwiami, jakby chciał zakomunikować mi, że tu był. Słysząc huk, zwlekam się z łóżka i spoglądam przez okno. On przystaje, zawsze w tym samym miejscu, na jakieś dziesięć sekund, a potem odchodzi. Raz, na samym początku, widziałam, jak opadł na kolana, a jego ramiona trzęsły się od płaczu. Niemal się złamałam. Niemal, bo przypomniałam sobie bezmiar bólu, który mi sprawił i który bez trudu mógłby sprawić mi ponownie.

To wystarczyło, żebym wróciła do swojej kryjówki.

Teraz więc muszę udawać, że mi nie zależy. Okłamuję przyjaciół, a co ważniejsze, również samą siebie. Nienawidzę się za to, że w ogóle o nim myślę. On przecież nie myślał o mnie, kiedy…

Nie.

Nie będę do tego wracać. Przemieliłam to raz i drugi, i trzeci, i już dość. Było, minęło. Nie mogę uzależniać od niego wszystkiego. Mówi się, że nastoletnia miłość przychodzi i odchodzi, że wcale nie jest tak wielka i mocna, jak to sobie wyobrażasz. Popadanie w tak gigantycznego doła z powodu związku, który mógłby nie przetrwać kolejnych kilku miesięcy, wydaje się naiwne i głupie, prawda?

Nie umiem się z tym zgodzić. To, co łączyło mnie z Cole’em, było czymś więcej. Czułam się, jakby to nie było szczenięce zauroczenie, ale związek na całe życie.

Czułam. Czas przeszły. Mam nadzieję, że zauważyliście.

A słyszycie ten dźwięk? To znowu pęka moje biedne serce.

W tym tygodniu pojawia się Jay. Najpierw pojawia się raz, potem wraca. Coraz częściej. Chyba załapał wreszcie, jak się czuję. No i nabrał taktu.

Jego pierwsza wizyta? Naprawdę doceniłam, że nie skrzywił się z niechęcią, zastając mnie w łóżku, wyglądającą jak bezdomna. Nie kąpałam się od kilku dni i mogłam sobie tylko wyobrażać, jakie roztaczałam aromaty, moja piżamka zaś nie pochodziła z salonu Victoria’s Secret. Oczy Jaya rozszerzyły się na nanosekundę, jednak szybko przybrał neutralny wyraz twarzy i usiadł na fotelu po mojej lewej stronie. Oglądałam akurat Nie z tego świata, bo jedyne, na co miałam ochotę, to krew i flaki.

Milczeliśmy przez długą chwilę, aż wreszcie Jay otworzył usta. Pomyślałam, że jeśli choć słowem wspomni swojego brata albo nawiąże do tego, co się stało, poproszę Travisa, żeby wywalił go na zbity pysk.

Ale Jay mnie zaskoczył.

– Który to sezon? – zapytał. – Przestałem to oglądać chyba z rok temu.

Bracia Stone zawsze znajdą sposób, żeby zrobić coś niespodziewanego, nieprawdaż?

* * *

Trzy tygodnie później

Zerwanie ma kilka pozytywnych aspektów. Kiedy próbujesz nie cierpieć i nie poddawać się bolesnym, nawiedzającym cię niczym wyjątkowo uparte duchy wspomnieniom, szukasz sobie alternatywnych zajęć. Bardzo, ale to bardzo potrzebowałam czegoś, żeby nie myśleć, zmusiłam się więc do pracy. Zbliżały się egzaminy, uczyłam się zatem do upadłego. Można by pomyśleć, że w stanie totalnego doła nauka to ostatnie, na co człowiek ma ochotę.

Pudło.

Uczę się. Uczę się więcej niż kiedykolwiek wcześniej. W tej chwili nawet Megan zaczyna fiksować, a przecież była gotowa do testów już trzy miesiące temu. Mimo to przez cały tydzień egzaminów nie może spać. Ciągle przesiaduje w bibliotece, gotowa jechać na samej kawie, póki nie dostanie z każdego przedmiotu przynajmniej 5+.

A ja jestem jeszcze gorsza, więc śmiało, nazywajcie mnie wariatką.

Gdy tylko zasnę, śni mi się coś, przez co budzę się zlana potem. W kółko ten sam koszmar. Erica i on, pocałunki, splecione ciała i wyczynowe macanki. Wstając z łóżka płaczę, chrzanię więc koncepcję zdrowego, ośmiogodzinnego wypoczynku. Stawiam na drzemki. Dwu-, maksymalnie trzygodzinne.

Przez resztę czasu wkuwam.

Tydzień przed pierwszym egzaminem mam ochotę paść na kolana i zwinąć się w kłębek, bo wiem, że kiedy testy dobiegną końca, wreszcie dojdzie do spotkania.

* * *

Miesiąc później

Dzisiaj

– Tak, mamo. Powiem jej. Nie mogę obiecać, że… Posłuchaj mnie… No dobrze. Spróbuję. Też cię kocham. Pa.

Travis z westchnieniem opada na kuchenny stołek. Wygląda na zmęczonego. Czuję się winna. Brat nie tylko musi radzić sobie z własną dziewczyną, która wciąż jeszcze nie doszła do siebie po śmierci matki, ale ma również mnie: psychotyczną, emocjonalnie niestabilną młodszą siostrę. Sytuację z rodzicami wspaniałomyślnie przemilczę.

Czuję się winna, ale przynajmniej czuję cokolwiek. To lepsze niż tkwienie na dnie doła i użalanie się nad sobą, co czyniłam przez ostatni miesiąc. Rany boskie – miesiąc. Cztery tygodnie samotnego siedzenia w pokoju i, jak to nazwałam, dochodzenia do siebie. Najwyższa pora ruszyć tyłek i przestać zachowywać się żałośnie, jak to oznajmiła moja kochana mamusia w trakcie jednej z rozmów telefonicznych. Mama nie zna wszystkich paskudnych szczegółów, wie jednak o zerwaniu oraz moim „smęceniu”, tak to uroczo nazwała.

Od tamtej pory z nią nie rozmawiałam.

Nie ma prawa mówić mi, jak powinnam żyć. Nie ma jej tu, szasta kasą dziadków i robi diabli wiedzą co z młodszymi od niej o połowę facetami. Przez całe miesiące miała w nosie zarówno mnie, jak i Travisa, a teraz nagle znowu chce być moją mamusią.

Nie żeby to była wielka niespodzianka. Ojciec poszedł po rozum do głowy i złożył pozew rozwodowy. Mówi, że nie obchodzą go towarzyskie konsekwencje i że wstydzi się tego, jak obydwoje z mamą zadrwili sobie z „instytucji małżeństwa”. Mama nie podpisała tych papierów, ale tata zaczął się już z kimś spotykać. Babka nie jest na szczęście tak młoda, żeby ktoś wziął ją za moją adoptowaną siostrę, ale cóż, nie da się ukryć, że jest młoda.

A mama czuje się zagrożona.

W tej chwili stara się namówić Travisa, żeby przekonał mnie, żebym spędziła z nią wakacje.

Jakby moje życie nie było wystarczająco parszywe.

– Powiedz jej wreszcie, że nigdzie się nie wybieram.

– Powiedziałbym, gdyby to coś pomogło, ale ona się nie odczepi. Będzie próbować, bo nie chce, żebyś spędzała czas z Daphne.

– O co ona się martwi? Przecież nie zaczniemy sobie z Daphne pleść nawzajem warkoczy. Nie przez najbliższych dziesięć lat. Sytuacja jest mocno niezręczna.

– Taa, spróbuj jej to wytłumaczyć.

Nie odpowiadam i gołym okiem widzę rozczarowanie na twarzy Travisa. Przykro mi, że sprawiam mu ból, ale na razie nie jestem najbardziej energiczną i kontaktową osobą na ziemi. Wstaję z łóżka, ostatnio cały czas wkuwałam do egzaminów, a dzisiaj idę do szkoły. Jasne, zmian, które we mnie zaszły, nie sposób do końca zamaskować. Trochę mniej się śmieję, trochę mniej mówię, a coś w moim wnętrzu wydaje się… martwe. Wszystko wymaga ode mnie świadomego aktu woli. Uśmiechanie się sprawia mi ból. Nie jest warte wysiłku. Z każdym dniem coraz trudniej mi być tą osobą, którą byłam niegdyś.

– Jestem tak zdenerwowana, że zaraz się porzygam. Co, jeśli zapomnę, co wczoraj wkułam?

Beth panikuje, co jest zupełnie zrozumiałe. Przez kilka ostatnich miesięcy szkoła nie była na szczycie listy jej priorytetów i przyjaciółka narobiła sobie zaległości. Staraliśmy się pomóc jej najlepiej, jak potrafiliśmy i Beth właściwie nie ma powodów, by się obawiać. A jednak jest zdenerwowana. Patrzę, jak mój brat ją uspokaja. Widzę w ich oczach miłość. Powinnam się z tego cieszyć jak dobra koleżanka i dobra siostra. Jednak zamiast czuć radość, tonę w poczuciu własnej straty.

Jestem tak pogrążona w smutku, że nawet nie zauważam, gdy to się dzieje. Nóż, którym kroję owoce na koktajl, mija pomarańczę i rozcina mój nadgarstek. W pierwszej chwili w ogóle nie czuję bólu. Spostrzegam krew, dużo krwi. Zastygam w bezruchu i wlepiam w nią wzrok.

Dopiero wtedy robi mi się słabo, a z moich ust dobywa się okrzyk. Ostry dźwięk zwraca uwagę dwojga ludzi, którzy naprawdę nie powinni być zmuszeni, żeby radzić sobie z moimi problemami. Travis podbiega i podtrzymuje mnie, żebym nie przewróciła się na podłogę.

– Cholera! Tess, co się stało?

Kręci mi się w głowie, a serce mocno wali. Chcę zamknąć oczy i powstrzymać mdłości. Tyle krwi… Spływa po mojej ręce, rozlewa się po podłodze, barwi karminem biały podkoszulek brata.

– Kuźwa, przynieś apteczkę! – ryczy Travis do oniemiałej Beth, która wreszcie otrząsa się ze stuporu. Słyszę jej kroki na schodach, gdy biegnie do łazienki na piętrze. Mam mroczki przed oczami. Travis siada na ziemi, sadza mnie na kolanach i obejmuje ramionami. Mam wrażenie, jakbym znowu miała sześć lat. Wtedy paskudnie rozcięłam sobie kolano o różane krzewy sąsiadów i Travis się mną zaopiekował. – Trzymaj się, Tess. Dopilnuję, żeby nic ci nie było. – Brat oddycha głęboko, uciskając moją rękę. Chce zatamować krwawienie, ale krew wciąż płynie. Nóż musiał wbić się naprawdę głęboko.

Dlaczego cały czas wszystko psuję?

Nie ma sensu walczyć z ciemnością, która na mnie opada. Straciłam dużo krwi. Kiedy przemyka mi przez głowę myśl, że w sumie to jestem wdzięczna swojej niezdarności za chwilę oderwania od rzeczywistości, dociera do mnie, że mocno mnie porąbało.

* * *

– Czy ona w ogóle cokolwiek jadła?

– Staram się, żeby jadła przynajmniej trzy posiłki dziennie, ale je strasznie mało. Mówi, że nie ma apetytu i jak zje za dużo, dostaje mdłości.

– To wyjaśnia, co się dzisiaj stało. Jest mocno osłabiona i widzę, że sporo schudła. Dodaj do tego utratę krwi i proszę bardzo, zasłabnięcie gotowe.

Znam ten głos. Znam go dobrze, ale nie mogę połączyć go z twarzą. Zaczynam przytomnieć, choć mój mózg stawia temu opór. Nie chcę wstawać. Tak jest dobrze. Otaczają mnie cisza i spokój. Cały ten codzienny zgiełk sprawiający, że czuję, znikł.

– Więc co mam robić? Uczyła się do egzaminów jak nawiedzona. Nie śpi, nie rozmawia ze mną, chwilami mam wrażenie, że choć siedzi obok, jest…

– Nieobecna? Zupełnie jakby była tylko skorupą dawnej siebie? Przyznam, że z Cole’em jest tak samo.

Krzywię się. Przecież wszyscy wiedzą, że nie wolno wypowiadać przy mnie jego imienia. Chcę powiedzieć tej kobiecie, żeby sobie poszła, jednak jej słowa mnie intrygują. Mówi o nim, wie, jak on się czuje. Chcę wiedzieć, czy cierpi tak samo jak ja.

– Pani Stone, jestem naprawdę wdzięczny, że zajęła się pani Tessą, ale wolałbym, żeby nie mówiła pani o swoim synu. Nie przy niej. To on jej to zrobił. Nie wiem, co dokładnie się stało, wiem jednak, że to przez niego jest załamana. Proszę wybaczyć, ale mam w dupie, co u niego słychać.

Wzdrygam się. To Cassandra. Nienawidzi mnie? Uważa, że wyrządziłam krzywdę obydwu jej synom? Każda inna matka winiłaby mnie za problemy w jej rodzinie. A jednak jest tutaj i mi pomaga. A Travis zachowuje się jak ostatni cham.

Moja własna rodzicielka dostałaby chyba zawału. Jaka szkoda, że jej tu nie ma.

Nie otwierając oczu, przysłuchuję się toczącej się nad moją głową konwersacji.

– Mamo – odzywa się nowy głos. Dość szybko domyślam się, do kogo należy. Tylko dwie osoby nazywają Cassandrę „mamą” i na szczęście nie jest to ta, której wolałabym przez resztę życia nie oglądać. – Szpital się do ciebie dobija. Chyba mają nagły wypadek – mówi łagodnie Jay.

Wszyscy szepcą, jakby bali się mnie obudzić. To zabawne, że choć za nic nie chciałabym, by bliscy traktowali mnie, jakbym była ze szkła, dałam czadu i pochlastałam sobie nadgarstek.

Niechcący, bo jakżeby inaczej.

Cassandra wzdycha.

– Muszę iść. Dopilnuj, żeby po przebudzeniu dużo piła. I odpoczywała. I spróbuj jakoś ją pocieszyć. Im lepiej będzie się czuła psychicznie, tym lepiej poczuje się fizycznie. Kiedy już dojdzie do siebie, wyciągnij ją z domu i wymyśl coś, żeby się nie zadręczała. – Słyszę, jak jej głos drży lekko, a potem dobiega mnie zbliżający się stukot jej obcasów. – Trzymaj się, mała. – Niemal się łamię, gdy otacza mnie znajomy zapach Chanel No. 5. Ostatnio Cassandra stała mi się bliższa niż rodzona matka i naprawdę chciałabym ją uścisnąć i poprosić, by zabrała jakoś cały ten ból. Całuje mnie w czoło i odgarnia z niego kosmyk włosów. – Dzwońcie, gdyby coś się działo. Jason wie, jak zmienić opatrunek, wszystko ci wyjaśni. I nie zapominajcie, co powiedziałam, spróbujcie jakoś poprawić jej humor.

Czy to w ogóle możliwe?

* * *

Budzę się i zasypiam ponownie. Za którymś razem Beth daje mi tabletki przeciwbólowe i wielką szklankę świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego. Nim się zorientuję, znów drzemię. Ostatnio nie sypiałam dłużej niż trzy godziny na dobę, więc sen naprawdę jest mi potrzebny. A dzięki proszkom najczęściej nic mi się nie śni.

Aż wreszcie budzi mnie koszmar na jawie.

– Daj mi ją tylko zobaczyć, okej? Ten jeden raz. Chcę się przekonać, że nic jej się nie stało.

– Nie mogę… Gdyby ktokolwiek dowiedział się, że w ogóle wpuściłam cię do domu… Cole, nigdy by mi nie wybaczyli.

Megan. To Megan. Kiedy przyszła? Zazwyczaj wpada rankiem i razem się uczymy. Wiele wysiłku kosztuje mnie niewypytywanie o Cole’a. Ona również udaje. Udaje, że wcale nie chce powiedzieć mi o różnych rzeczach, na które mogę nie być gotowa.

Wybitnie zdrowa forma przyjaźni.

W tej chwili jednak mogłabym ją udusić. Nader chętnie owinęłabym jej wokół szyi te czerwone kudły. Zaczynam nienawidzić rudych jak jakiś psychopata.

Oddech mi przyspiesza, serce wali jak oszalałe. On tu jest. Blisko, tuż za drzwiami. Minął miesiąc, odkąd słyszałam jego głos. Nie odsłuchiwałam poczty, nie przeczytałam żadnej wiadomości. Ale też niczego nie skasowałam, bo wmówiłam sobie, że któregoś dnia będę gotowa, by na spokojnie dowiedzieć się, co takiego miał mi do powiedzenia.

To nie jest odpowiedni moment. Jestem nieprzygotowana jak jasna cholera.

A on znajduje się ledwie kilka metrów ode mnie.

Przysięgam, słuchając ich rozmowy, wstrzymałam oddech.

– Śpi, prawda? Obiecuję, że tylko zajrzę i od razu się zmywam. Travis o niczym się nie dowie, zniknę, zanim wróci.

Każ mu spadać, Megan. Wiem, że potrafisz. Błagam, nie pozwól mu wejść. Nie zniosę tego. Ledwie częściowo poskładałam się do kupy. Na widok jego twarzy najpewniej znowu się rozlecę.

– Nie powinnam tego robić. A Alex powinien był trzymać dziób na kłódkę. Zraniłeś ją, niewyobrażalnie ją zraniłeś, a teraz oczekujesz, że o tym zapomnę i po prostu pozwolę ci ją odwiedzić? Nie widziałeś, jak ona… – Głos Megan się łamie. Brzmi, jakby miała się rozpłakać, i znów zalewa mnie poczucie winy. Jak bardzo źle było przez ostatni miesiąc? Jakim cudem nie spostrzegłam, że ranię najbliższych mi ludzi? I nagle przychodzi złość. Złość na niego, bo to on wszystko popsuł. Właśnie wtedy, kiedy myślałam, że moje życie zmieniło się na lepsze, wykopał mi grób.

I teraz nagle się przejmuje?

– Kocham ją, Megan. Uwierz mi, wściekle ją kocham. Myślisz, że nie dobija mnie to, że ją zraniłem? Myślisz, że zajebiście się z tym czuję? Muszę ją zobaczyć… Muszę się upewnić, że wszystko jest okej.

– Ale nie jest okej! – wrzeszczy Megan, po czym zniża głos. – Nie jest okej i nie wiem, czy kiedykolwiek będzie. Byłeś dla niej wszystkim. Nie wiem, co zrobiłeś, ale cokolwiek to było, potwornie jej dokopałeś.

– I będę tego żałował do końca życia. Straciłem dziewczynę, z którą chciałem być na zawsze. Jestem w piekle, Megan. Przecież o tym wiesz.

Nie słuchaj go, kłamie. Gdyby kochał mnie tak bardzo, jak mówi, to czy zrobiłby mi to, co zrobił? Po policzku spływa mi łza. I kolejna. Szlag trafia wszystkie szwy na mojej psychice. Boli tak, jakbym krwawiła z każdego pora skóry.

– No dobra. Możesz wejść, ale tylko na pięć minut. Nie wiem, ile trwa terapia Beth, ale Travis będzie chciał wrócić od razu po sesji. Ona śpi. Nie budź jej. Twoja mama mówiła, że potrzebuje odpoczynku.

Szlag!

Zanim mój mózg wznawia działanie, umieram przynajmniej dziesięć razy.

Uznaję, że nie zrobię chryi. Zamiast tego będę się zachowywać, jakby cała sytuacja mi wisiała. Ludzie ciągle ze sobą zrywają. Faceci zdradzają, to nic nowego. To ode mnie zależy, czy spędzę resztę życia, rozpaczając nad stratą, czy wezmę się w garść i zostawię przeszłość za sobą.

Byłoby mi znacznie łatwiej, gdybym wciąż tak strasznie go nie kochała.

Obracam się na bok, plecami do drzwi i chowam twarz w poduszkę z nadzieją, że nie widać moich podpuchniętych od płaczu oczu. Próbuję się również rozluźnić i sprawiać wrażenie, jakbym naprawdę spała. Bogu niech będą dzięki, dzięki kołdrze nie widać, jaka jestem sztywna i jak płytko oddycham.

Drzwi się otwierają.

Łup. Łup. Łup.

Na pewno słyszy, jak mocno wali mi serce.

Kroki. Dźwięk jest znajomy, chyba nigdy go nie zapomnę. Kiedyś przynosił mi pocieszenie. Kojarzyłam go z nim, moim obrońcą. Teraz został tylko ból. I jeszcze więcej bólu.

Nagle dociera do mnie jego zapach, ten drzewno-cytrusowy aromat, tak charakterystyczny. Do tej chwili nie zdawałam sobie sprawy, jak strasznie mi go brakowało. Jestem rozdarta, chce mi się krzyczeć, bić go i błagać o to, by położył się obok mnie i zamknął w mnie w swoich ramionach. Silną mam psychikę, nie?

Łóżko ugina się pod jego ciężarem.

Kiedy ostrożnie muska wierzchem dłoni nadgarstek mojej poranionej ręki, niemal wyskakuję z łóżka. Pozostaję w tej samej pozycji jedynie niewyobrażalnym wysiłkiem woli. Złości mnie, że wciąż tak reaguję na jego dotyk, jednocześnie jednak odczuwam ogromną ulgę, że on tu jest. Naprawdę tu jest.

– Tak mi przykro – szepce chrapliwym głosem. Czuję, jak jego ciało drży, leżę jednak nieruchomo. O tak, moja silna wola ma dzisiaj dobry dzień.

Na początku nie rozumiem, skąd bierze się wilgoć na moim ramieniu. Jest jej coraz więcej. Wreszcie, gdy słyszę, jak Cole ze świstem wciąga powietrze, dociera do mnie, że płacze.

O. Boże.

Nie wolno mu! Nie i już! Nie ma prawa płakać! Nie ma prawa wzbudzać we mnie wyrzutów sumienia. Powinien dać mi święty spokój, żebym mogła zapomnieć, że kiedykolwiek istniał. Matko i córko, nie mogę mu współczuć! Błagam, chłopie, przestań! Nie rób mi tego!

– Wiesz, że zawsze będę cię kochał. Jeśli kiedykolwiek zdecydujesz się wrócić, będę na ciebie czekał.

Muska wargami moje czoło. Pocałunek jest delikatny jak dotyk skrzydła motyla, czuję go jednak w całym ciele.

Potem Cole wychodzi, a ja zostaję sama, roztrzaskana na milion kawałków.

2

Obecnie mam samoocenę ameby

– To prawda, że próbowałaś się zabić, bo Cole z tobą zerwał?

Gapię się na drzwi mojej szafki, na zardzewiały, obłażący z farby metal. Mimo wieku wygląda dość solidnie. Gdybym pieprznęła w niego głową, na pewno choć trochę bym się uszkodziła, nie? Może udałoby mi się przekonać pielęgniarkę, by wyrobiła mi żółte papiery. Takich z wielkim napisem „Pacjentka niebezpieczna, pod żadnym pozorem nie wpuszczać do budynku”. Jaka szkoda, że przypadki, w których moje „co by było” się spełniły, można policzyć na palcach jednej ręki.

Cudownie nieświadoma moich samobójczych myśli Stacie, była akolitka Nicole, kontynuuje przesłuchanie. Przeklinam się w duchu za to, że nie zdjęłam bandaża. Jakby nie dość było tego, że obecnie mam samoocenę ameby, ludzie w szkole uznali, że z powodu złamanego serca podcięłam sobie żyły. Moje rozstanie z Cole’em wywołało tsunami plotek, a teorie spiskowe najwyraźniej wymknęły się już spod kontroli.

Pierwsza teoria mówiła o tym, że byłam w ciąży. Dla osoby, która przez większość życia była gruba, informacja, że wygląda, jakby nosiła w sobie dziecko, jest jak oberwanie po łbie dwuręcznym młotem.

Obracam się do drobniutkiej blondynki odzianej wciąż w strój czirliderki, choć zarówno rozgrywki, jak i treningi już się skończyły. Należy do tego rodzaju osób, które pozwalają, by strój zastępował im osobowość. Bez niego pewnie nie wiedziałaby, jak się nazywa. Pewnie już zawsze będzie czirliderką.

Otwieram usta, by po raz nie wiem który tego dnia wyjaśnić, co się stało, jednak ktoś mnie ubiega.

– Nie powinnaś raczej martwić się tym, że twój facet dobiera się do Melissy w damskiej przebieralni?

Można by pomyśleć, że to Beth wytacza działa w mojej obronie, ale to nie ona. Zatyka mnie, gdy spostrzegam górującą nad Stacie Nicole.

Ciekawe… Ludzie jednak potrafią zaskoczyć, nie?

Stacie zapomina języka w gębie i z wyraźnym wysiłkiem usiłuje sklecić jakieś sensowne zdanie. Po chwili, wymyśliwszy najwyraźniej ciętą ripostę, przywołuje na usta paskudny uśmieszek. W jednej chwili aniołek, w drugiej wiedźma.

– A to co? Klub lasek rzuconych przez braci Stone? Czyż to nie urocze? – Parska wzgardliwie, wskazując to na mnie, to na Nicole. – Dwie byłe dziewczyny solidaryzują się ze sobą, bo ich faceci uznali, że nie są dla nich wystarczająco dobre? Rany, to słodkie.

Czuję się potwornie zakłopotana i najchętniej uciekłabym, gdzie pieprz rośnie, Nicole jednak jest spokojna jak stojąca woda i nie traci rezonu. Posyła Stacie spojrzenie, które mogłoby zmrozić piekło. Znam je. Niezliczoną liczbę razy patrzyła tak na mnie.

– Cóż, przynajmniej miałyśmy okazję nacieszyć się ich boskimi ciałami, prawda? A ty? Jak to szło? Żaden z nich nie tknąłby cię nawet kijem? A właśnie, bo zapomniałam, na jakie choróbsko badałaś się w zeszłym miesiącu?

Auć.

Cieszę się, że nie jestem Stacie. Biedna dziewczyna, w tym momencie pewnie nawet armagedon przywitałaby z ulgą. Cóż, sama się prosiła. Jestem pewna, że należy do tej uroczej brygadki rozpuszczającej ploty o „samobójstwie z miłości”.

– Ale z ciebie dziwka! Cieszę się, że Jay zostawił cię w diabły! – Twarz Stacie w alarmującym tempie pokrywa się jaskrawoszkarłatnymi plamami. Trochę się boję, żeby nie dostała wylewu. Nicole powinna jej odpuścić, ale dziewczyna widowiskowo wręcz się podkłada. Ten żałosny komentarz to dla kogoś o zdolnościach mojej byłej przyjaciółki dodatkowa amunicja.

– Przynajmniej żyliśmy w monogamii, słoneczko. Nie wiem, jakbym się czuła, gdyby mój facet zachowywał się gorzej niż ogier rozpłodowy.

Trafiony, zatopiony. Ta runda należy do Nicole. A właściwie to wszystkie rundy należą do Nicole. Całe cholerne mistrzostwa. Ktoś powinien dać jej medal. Albo pas. Spoglądam na Stacie i nawet trochę mi jej szkoda. Powinna uciekać. Najlepiej w tej chwili, zanim dostanie załamania nerwowego. Na szczęście postanawia zachować się jak osoba inteligentna (chociaż nią nie jest), patrzy na nas ponuro, prycha pod nosem, po czym demonstracyjnie odchodzi. Na jej miejscu zastanowiłabym się po tej akcji nad terapią.

Obracam się do Nicole, która wciąż spogląda za swoją ofiarą, i zastanawiam się, co jej strzeliło do głowy. Dlaczego, do licha ciężkiego, stanęła w mojej obronie? Bo nie spotykam się już z Cole’em? Na serio myśli, że teraz sama ma u niego szansę? Zamierza się znowu mną posłużyć?

Nie mam pojęcia, co właśnie się wydarzyło, ale ani moje serce, ani mój mózg nie mają ochoty się angażować. Diabli wiedzą, jaki plan tym razem uknuła Nicole. Ja natomiast wiem, że muszę skoncentrować się teraz na pozytywnych aspektach życia. Cierpiałam w najlepsze przez cały miesiąc i choć wciąż jeszcze do końca się nie otrząsnęłam, mam dość ranienia najbliższych. Pora dorosnąć, Tesso.

– Dzięki? – mówię, a ona wzrusza ramionami.

– Zawsze chciałam jej to wygarnąć. Było nawet fajniej, niż się spodziewałam.

Opieram się o szafkę i przyglądam Nicole.

– Powiedz mi, całymi dniami kombinujesz, jak najmocniej dokopać ludziom?

Obraca się ku mnie, splata ramiona na piersi i unosi jedną brew.

– Zawsze tak dziękujesz za pomoc?

Wzdycham.

– Nie prosiłam cię o pomoc. A poza tym siedem miesięcy temu to ja byłam taką Stacie.

Nicole wydaje z siebie ciche gwizdnięcie.

– Jasne, kapuję. Jak następnym razem zauważę, że cię dopadły, nie będę się mieszać. Zostawię cię rekinom na pożarcie.

Głupio mi, że zachowałam się wrednie.

– Przepraszam – mruczę, gdy Nicole chce odejść. – Wiem, że starałaś się pomóc. Po prostu… No, nie lubię twoich metod.

– Za wcześnie?

– Za wcześnie – mówię, a ona kiwa głową.

– A przy okazji, mogę cię o coś zapytać?

Oho, zaczyna się. Zaraz zapyta o zerwanie. A potem o to, czy Cole wrócił na wolny rynek i czy korzystając z naszych nowych, pokojowych stosunków, uda się jej go po cichutku ukraść, jak to miało miejsce z Jayem.

Szczerze mówiąc, choć w tej chwili łączy mnie z Cole’em mieszanka miłości i nienawiści z naciskiem na nienawiść, to wolałabym raczej podpalić sobie włosy, niż zobaczyć tych dwoje razem albo bodaj zastanawiających się nad taką możliwością.

Gotowa wyciągnąć pazury, praktycznie warczę na Nicole:

– Co?

– Kapuję, że cokolwiek wydarzyło się między tobą a Cole’em, nieźle cię poturbowało, ale co ty sobie samej właściwie robisz? Zachowujesz się jak ostatnia mimoza i pozwalasz innym po sobie jeździć. Słuchaj, jeśli miałaś siłę, żeby postawić się mnie, to cała reszta powinna być jak bułka z masłem. Kiedy wreszcie się ogarniesz i przejmiesz kontrolę nad własnym życiem?

Zatyka mnie. Ludzie tak długo chodzili wokół mnie na paluszkach, byle tylko mnie nie urazić, że słowa Nicole są jak kubeł zimnej wody. Stoję niczym kołek, niezdolna wymyślić żadnej sensownej odpowiedzi. Bo co miałabym odpowiedzieć?

Nicole ma rację. Znowu to robię. Znowu wchodzę w rolę słabeusza i popychadła. Różnica polega na tym, że teraz to nie Nicole mnie gnoi. Sama to sobie robię. Winne jest moje durne, żałosne serce. Rzeczone durne i żałosne serce pragnie tylko jednego – żebym wpełzła w czarną dziurę, użalała się nad sobą i płakała. Taka byłam wcześniej, ale zmieniłam się. Dzięki Cole’owi. I wróciłam do przeszłości. Również dzięki Cole’owi. O w mordę, zatoczyłam pełne i nieco porąbane koło.

– Pomyśl o tym – ciągnie Nicole. – Nie pozwól, żeby jeden nieudany związek kompletnie cię wyhamował. Jeśli wrócisz do tego, co było kiedyś, to wszystko, co on dla ciebie zrobił, będzie pozbawione sensu.

Wiem, o kim mówi, ale tego akurat nie mam ochoty słuchać. Dosyć Cole’a w moim życiu! Nicole ma jednak rację. Nie mogę znowu stać się dawną, zastraszoną Tessą. To by oznaczało, że nic, co przeżyłam przez ostatnich kilka miesięcy, nie miało znaczenia i było tylko stratą czasu.

– Zawraca ci tyłek?

Jay. Niech mu Bozia błogosławi za to, że zachowuje się ostatnio jak mój rycerz w lśniącej zbroi. Kiedy jest blisko, nikt nie ma odwagi zadawać mi niewygodnych pytań, wziął więc na siebie rolę mojego ochroniarza. Jego obecność sprawia, że Cole trzyma się z daleka, co daje mi bezcenny czas, bym mogła się przygotować do nieuniknionego spotkania.

Wiecie, dlaczego spotkanie jest nieuniknione? Bo muszę zamknąć ten rozdział. Muszę i już.

Przyznaję jednak, że wyraz twarzy Cole’a, gdy widzi mnie z Jayem, jest jak kopniak prosto w żołądek. Cole wygląda na zranionego, choć nie ma do tego prawa. Nie powinien odgrywać ofiary, bez przesady. Jay nic sobie nie robi z cierpienia brata i nalega, by wszędzie mi towarzyszyć. Wszędzie. Pojawia się w najmniej odpowiednich momentach, właśnie takich, jak ten.

– Nie podniecaj się tak, Stone. Jestem w stanie prowadzić kulturalną rozmowę.

Dziwnie słyszeć, jak mówi o nim w ten sposób. To boli.

– Ale raczej nie z nią. Ostatnie, czego jej teraz trzeba, to twoje chore akcje.

Przewracam oczami.

– Jay, nic się nie dzieje. Pomogła mi. Miałam małe spięcie ze Stacie Dixon i Nicole się wmieszała.

Jay mierzy swoją byłą ponurym wzrokiem, co nie robi na niej najmniejszego wrażenia. To coś nowego widzieć tych dwoje w takiej sytuacji. Czuję się dość niezręcznie. Nie miałam pojęcia, jak odnoszą się do siebie po rozstaniu. Z tego, co słyszałam, robią wszystko, żeby na siebie nie wpaść, tak więc bycie świadkiem ich spotkania nie jest najmilszą rzeczą pod słońcem.

– Trzymaj się od niej z daleka. Dość szkód już wyrządziłaś, nie udawaj teraz jej przyjaciółki.

– Hej! – Mam ochotę strzelić go w łeb za brak empatii, ale on mnie nie słucha.

Nicole najwyraźniej kończy się cierpliwość. Lada moment poleje się krew.

– A ty nie wyrządziłeś, kolego? Masz w ogóle pojęcie, co jej zrobiłeś? Jesteś tak samo winny jak ja! Przestań zgrywać bohatera, Jason. Zawsze miałeś świadomość, co robiłam i dlaczego.

Nie mam ochoty słuchać odpowiedzi Jaya, więc zostawiam ich samych, niech skaczą sobie do oczu bez mojej asysty. Bucha z nich taka nienawiść, że to chyba cud, że ich związek przetrwał tak długo. A może każdy związek w końcu się rozpada? Świadczyłyby o tym wszelkie relacje wokół mnie, z małżeństwem moich rodziców na czele.

Wzdrygam się na myśl o tym, że mogłabym któregoś dnia skończyć jak oni, i idę na swój ostatni egzamin. Czyli na matematykę. Och, jak cudownie… Czy istnieje coś bardziej ponurego niż test z matmy? Ach, czekajcie, oczywiście, że tak!

Patrzenie na osobę, która na każdym egzaminie siedzi obok NIEGO.

Ignoruję Cole’a, opadam na moje miejsce i robię wielkie przedstawienie z wyciągania z torby ołówków i długopisów. Cole zawsze stara się pochwycić moje spojrzenie, ale ja unikam go z gorliwością neofity. Jestem w tym dobra. Zazwyczaj kończę pisać wcześniej i wychodzę z sali, nie dając Cole’owi szansy na to, by przydybał mnie gdzieś w korytarzu.

Ale dzisiaj jest inaczej.

To matma i nawet wytężona nauka niespecjalnie pomaga. Matematyka to potwór, z którym wciąż radzę sobie co najwyżej średnio. Pod koniec pierwszej godziny szarpię się za włosy i z trudem zwalczam chęć ucieczki. Megan pomogła mi nadrobić to, co straciłam, ale ten test… Porażka. Męczę się, póki nie jestem umiarkowanie pewna, że dostanę 5–, po czym zaczynam pakować rzeczy. Dzisiaj kończę o tej samej porze co inni i moja technika uników zawodzi.

Megan i Beth piszą w tej chwili egzamin z innego przedmiotu, nie ma ich więc przy mnie i nie mogą trzymać przy mnie straży. Właśnie dlatego Cole’owi udaje się mnie dopaść na szkolnym parkingu, na który spyliłam najszybciej, jak mogłam.

Mogłabym udawać, że wcale się na niego nie gapiłam. Mogłabym udawać, że zmęczenie na jego twarzy i opuszczone ramiona nie napawają mnie satysfakcją. Cienie pod jego oczyma mówią mi, że nie sypia zbyt dobrze. Schudł, włosy ma dłuższe niż zazwyczaj i nie zawraca sobie głowy codziennym goleniem. Nawet dzisiaj jego szczękę ocienia pięciodniowy zarost.

Oczywiście wciąż wygląda zajebiście. Dupek.

I nie, nie obchodzi mnie to.

– Zaczekaj! Hej! Zaczekaj.

Zaciskając zęby, zmuszam się, by zwolnić kroku. To takie dorosłe, prawda? Nie mogę przecież w nieskończoność go unikać. W końcu, na litość boską, mieszkamy blisko siebie. Muszę ogarnąć sytuację jak dorosły człowiek. Nawet jeśli bardziej kuszące wydają mi się tory kolejowe, trutka na szczury, ewentualnie zwój naprawdę mocnej liny.

Najgorsze jest to, że to nie dla niego planuję tę bolesną, upiorną śmierć. Planuję ją dla niej. Dla dziewczyny, która wlazła z buciorami w moje życie i wdeptała mnie w ziemię.

Nie wiem nawet, czy potrafię go znienawidzić.

Podchodzę powoli do samochodu, opieram się o niego i czekam, aż Cole podejdzie. Wygląda, jakby biegł albo jakby ktoś zasadził mu kopa w brzuch. Zauważam, jak bardzo poszarzała mu skóra. Wygląda okropnie, ale w ten straszny, pokrętny, uroczy, artystyczny sposób.

Moje uczucia do niego są taaaaakie zdrowe.

Serce mi przyspiesza. Kiedy Cole podchodzi wreszcie bliżej, głupi narząd grozi wyrwaniem się z piersi. Od tygodni nie byliśmy tak blisko siebie. Ostatni raz wtedy, gdy przyszedł do mojego pokoju. Nie ma pojęcia, że wtedy nie spałam. Teraz obydwoje wiemy, że będziemy rozmawiać i że to będzie poważna rozmowa.

Nie wiem, czy jestem na to gotowa.

* * *

– Hej – wykrztusza chrapliwym głosem.

Natychmiast czuję to przyciąganie, tę intensywną emocjonalną więź, która zawsze między nami była. Jest tutaj, wzmaga napięcie. Brakuje mi słów, nie mogę się ruszyć. Na litość boską, przecież nie przeczytałam żadnego podręcznika, jak sobie radzić ze zdradzającym facetem czy też z byłym facetem. Nie wiem więc, jak powinnam się zachować. Jestem zagubiona, a on jeszcze wszystko pogarsza, bo jest za blisko. Kiedy trzyma się z daleka, radzę sobie jakoś z emocjami i uczuciami. Wtedy czuję tylko tępy, ćmiący ból. Nauczyłam się go ignorować, teraz jednak nie potrafię. Wszystko wraca. On, ona. On z nią. Cały poprzedni miesiąc. Zupełnie jakby w mojej głowie w kółko odtwarzał się ten sam film.

I jedyne, co ma mi do powiedzenia, to „hej”?

– Czego chcesz?

Te słowa najwyraźniej nim wstrząsają. Brzmię ostro, ale nie jak rozemocjonowana wariatka. Chcę przekazać mu, że nie może być więcej częścią mojego życia, a ja nie mogę być częścią jego życia. Nie chcę po raz kolejny tak cierpieć, mogłabym tego nie przeżyć.

– Tessie, proszę…

– Nie nazywaj mnie tak. Nikt już tego nie robi.

Ze świstem wciąga powietrze i przeczesuje włosy palcami. Na ten znajomy widok zaczynają mnie piec oczy.

– Zasłużyłem na to, wiem. Ale… Może moglibyśmy to jakoś naprawić? Ja… Chciałem tylko upewnić się, że… Jak twój nadgarstek?

Spogląda na moją zabandażowaną rękę. Nie wiecie, jak szaleńczo się cieszę, że jutro pozbędę się opatrunku, choć zostanie blizna. I dobrze. To będzie urocze memento chwil spędzonych na samym dnie. Przypominajka, żeby nie iść znów tą drogą, a już na pewno nie z powodu faceta.

– W porządku.

– Gratuluję przyjęcia do Brown. Zawsze wiedziałem, że się dostaniesz.

A, no tak, uniwerek. Dostałam się na uczelnię, na której zawsze chciałam studiować, jedyną, do której, jak ostatnia kretynka, złożyłam papiery. List przyszedł kilka dni temu. Nie cieszyłam się tak, jak powinnam, za co winę zwalam na niego. Odebrał mi radość. Tak czy siak, była to jednak dobra wiadomość.

– Dzięki.

Ma wyraźny problem z podtrzymaniem dialogu, zwłaszcza że ja twardo stawiam na konwersacyjny minimalizm. Nie jest mi łatwo być tutaj, mam ochotę na niego wrzeszczeć, a nawet go walnąć. Nie mam pojęcia, w co pogrywa, wymuszając to spotkanie.

Pytam więc o to.

– Co tutaj robisz? Po co zadajesz mi te bezsensowne pytania?

Wzdycha i wkłada dłonie do kieszeni.

– Tęsknię za tobą. Potwornie tęsknię. Nadal cię kocham, choć wiem, że na ciebie nie zasługuję. Chciałem… Chciałem cię zobaczyć, chciałem usłyszeć twój głos. Ja…

– Jeśli tak strasznie ci na mnie zależy, to wyświadcz mi przysługę. – Gotując się na zadanie ostatecznego ciosu, spoglądam mu prosto w oczy.

– Cokolwiek zechcesz.

– Daj mi święty spokój. To koniec. Zrobiłeś, co zrobiłeś. Patrzyłam, jak rodzice zdradzają się nawzajem, i widziałam, co się stało z Travisem po tym, jak potraktowała go Jenny. Nie będę taka jak oni. Nie mogę. Zostaw mnie, zanim zrobi się jeszcze gorzej.

Usta Cole’a zamieniają się w cienką, bezkrwistą linię, a w jego oczach błyska furia.

– To, co jest między nami, w ogóle nie przypomina związku twoich rodziców i nie ma nic wspólnego z tym, co przydarzyło się Travisowi. Wiesz, że cię kocham, i wiesz, że nigdy bym cię celowo nie skrzywdził. Wątpisz we mnie? Okej. Ale zrób mi tę przyjemność i uwierz przynajmniej w to.

Serce mi wali, zmuszam się jednak, by nie okazać słabości.

– Masz rację. Nie wierzę ci i nie mam zamiaru znowu ci zaufać. Myślisz, że chodzi tylko o to, co wtedy zrobiłeś? Zapomniałeś już, co mi powiedziałeś? Jak ze mnie drwiłeś? Tyle czasu powtarzałeś, że powinnam szanować samą siebie, ale sam nigdy nie nauczyłeś się szanować mnie. W głębi duszy uważasz, że nadal jestem tą żałosną laską uganiającą się za twoim bratem. Robiłam wszystko, żeby udowodnić ci, że tak nie jest, i co? I chała! Nie dostrzegasz, jakim jesteś hipokrytą? Zrobiłeś wszystko to, czego spodziewałeś się po mnie.

No dobra. To był strzał z armaty. Wyrzuciłam z siebie wszystko, czym do tej pory obciążałam swój pamiętnik. Wielka szkoda, że tak dobrze się czułam, przelewając złość na papier, bo teraz, w rzeczywistości, czuję się parszywie. Z twarzy Cole’a odpływa krew. Jest tak blady, jakby cierpiał na jakąś śmiertelną chorobę. A jego oczy zaczynają się szklić…

O Boże, muszę się stąd ulotnić, zanim powiem albo zrobię coś jeszcze. Wsiadam do auta i odjeżdżam, a on nie próbuje mnie zatrzymać. W lusterku widzę, że tkwi na parkingu w tym samym miejscu, w którym go zostawiłam. Ale nie stoi. Nie. Klęczy i potwornie się trzęsie.

Co ja narobiłam?

* * *

Na początku lata planujemy z dziewczynami wielką samochodową wyprawę. Jesienią każda z nas pójdzie swoją drogą, teraz jednak trzymamy się razem i cieszymy się czasem, który jeszcze nam został. Obiecałyśmy sobie, że będziemy w stałym kontakcie, że będziemy do siebie dzwonić i gadać na Skypie. Jest nieźle. Nie martwię się. Wiem, że te dwie laski pozostaną moimi przyjaciółkami aż do grobowej deski.

Wracam właśnie z kolejnej tury pakowania gratów w dawnym domu Beth. Kiedy wjeżdżam na podjazd, zauważam przed domem nieznany mi samochód. Ktoś siedzi na frontowych schodach. Po sylwetce poznaję, że to jakiś facet, nie widzę jednak twarzy, bo splótł ramiona na karku i wpatruje się w ziemię. Wytężam wzrok, bo nie chciałabym zostać zamordowana przez szalonego topornika we własnej chałupie, choć, z drugiej strony, szalony topornik raczej nie woziłby się mercedesem.

Wysiadam i głośno trzaskam drzwiami, by zwrócić uwagę nieznajomego. Jestem wystarczająco inteligentna, żeby od razu do niego nie startować, gdy jednak facet unosi głowę, odkrywam, że nieznajomy wcale nie jest nieznajomy. Gorzej. Jest znajomy i przypomina mi czasy, których przypominać sobie nie chcę.

Podrywa się i otrzepuje dżinsy.

– Siema.

Stojąc jak kołek, staram się nie wyglądać wybitnie wrogo, podejrzewam jednak, że niespecjalnie mi to wychodzi. Nie powinno go tutaj być, nawet jeśli jedynym powodem tego „nie powinno” jest moje skrajnie niedojrzałe podejście do całej sprawy.

– Lan, co ty tutaj, u licha, robisz?

Lan parska nerwowym śmiechem.

– Mogłabyś mnie najpierw zaprosić do środka?

Dobre maniery wpojone mi przez moją zakochaną w konwenansach mamusię sprawiają, że mentalnie kopię się w rzyć. Jasne, że powinnam go ugościć. Nieważne, że jest najlepszym kumplem Cole’a. Nie jest moim wrogiem, tak samo jak nie jest nim Alex. Nie mogę ich winić za to, co zrobił ich przyjaciel.

– O rany, przepraszam. Jasne, wchodź.

Otwieram drzwi, a potem, by nadrobić wcześniejsze braki w dobrym wychowaniu, wyciągam z lodówki napoje. Lan siada na stołku przy kuchennej wyspie i rozgląda się po domu.

– Fajnie tu.

– Dzięki, to dom rodziców – odpowiadam sucho, otwierając dietetyczną colę i siadając naprzeciwko niego.

– Problemy bogatych dzieciaków, kapuję. Przeciwko temu się buntowałem.

Kiwam głową i zapada niezręczna cisza. Obydwoje podziwiamy wzór na blacie. Po długiej chwili biorę głęboki oddech i powtarzam wcześniejsze pytanie:

– To co tutaj robisz?

– Przecież wiesz. – Lan przygląda mi się uważnie, spodziewając się najpewniej wybuchu.

Choć rzeczywiście mam ochotę się poderwać i spylić z wrzaskiem, przekonuję samą siebie, że powinnam zachowywać się dojrzale.

– A co, jeśli nie chcę o tym rozmawiać?

– Powinnaś mnie wysłuchać. To ważne.

– Ale nie muszę tego robić, prawda?

– Ech, Tessa, proszę. Chciałbym, żebyś mnie wysłuchała, okej? Myślę, że tak byłoby lepiej.

– Dla kogo lepiej?

– Dla wszystkich. Dla ciebie, Cole’a, dla twojej rodziny i przyjaciół, którzy muszą oglądać was obydwoje w takim stanie.

Auć. Nasze rozstanie było jak kamień wrzucony do jeziora, wywołało rozchodzące się na wszystkie strony fale, a teraz Lan przypomniał mi, jak egoistycznie się ostatnio zachowywałam. Boże słodki, Beth straciła mamę, a poradziła sobie z tym lepiej ode mnie. Powinnam się wstydzić. I właściwie się wstydzę.

Więc słucham, co takiego Lan ma do powiedzenia.

– Co konkretnie Cole powiedział ci o Erice?

Na dźwięk jej imienia wybuchają we mnie ognie piekieł. Wspominam jej rude włosy, jej niewinne zachowanie i to, jak Cole wodził za nią wzrokiem. Im dłużej się nad nią zastanawiałam, tym bardziej byłam pewna, że przyjechała do domu na plaży z gotowym planem – planem zrujnowania mi życia.

– Że jest kradnącą cudzych facetów wiedźmą. To wersja ocenzurowana.

Lan wybucha śmiechem.

– Ej, ale serio. Co jeszcze o niej wiesz?

– Wspominał, że ich rodziny się kumplują i to od bardzo dawna. Zresztą ona sama opowiedziała mi trochę o swoich rodzicach i dziadkach… To chyba tyle.

– Ale zauważyłaś, jak kleiła się do Cole’a, prawda?

– Każdy w promieniu trzech kilometrów by to zauważył. Patrzyła na niego jak… Sama nie wiem. Jakby wielbiła ziemię, po której stąpał, albo coś w ten deseń.

– Ale Cole jest zupełnie ślepy, nie? Dla niego Erica jest…

– Jak kumpel, który przypadkowo ma cycki – kończę za Lana. – Kupuje każdy kit, jaki ona mu wciśnie. To tak absurdalne, że aż niepokojące.

Lan wzdycha z sympatią, jakby dokładnie wiedział, jak się czuję.

– Masz rację, ale gadałem z nim ostatnio i chyba wreszcie dotarło do niego, że Erica to raczej nie kumpel.

– No to czadowo, tylko, tak jakby, nieco za późno.

– No właśnie nie. Jest coś jeszcze, Tessa, i myślę, że to może wszystko zmienić. Wiem o Erice więcej, niż sądzisz, i… Kurczę, chciałbym nie wiedzieć.

– Zaczynam się bać – oznajmiam, zmieszana jak jasna cholera. – Co właściwie chcesz powiedzieć?

– Poprzedniego lata z nią chodziłem. Byliśmy w domu na plaży razem z Jamesonem i Sethem. Cole nas zaprosił i myślałem, że to ma być męski wypad, ale potem zjawiła się ona. Na początku nie zauważyłem niczego dziwnego, choć chyba powinienem był. No, ale to ładna laska i została z nami, więc… Podobała mi się, zaczęliśmy się spotykać. Dopiero po jakimś czasie zorientowałem się, że wykorzystuje mnie, żeby wzbudzić zazdrość.

Zaczyna walić mi serce. Przez skórę czuję, że za moment dowiem się czegoś okropnego.

– Znajdowała milion sposobów, żeby przemycić Cole’a na nasze randki. Pytała o niego, pytała o ciebie… To było dziwne, ale olewałem to. Kiedy na horyzoncie zjawiał się Cole, robiła się dla mnie milutka, w nadziei, że on jakoś zareaguje. Nie reagował, więc wpadała w szał i godzinami przesiadywała sama w pokoju. Cole totalnie nie załapał, co się działo. Nawet zrobił mi chryję, bo myślał, że źle traktuję jego kumpelę. Rozeszło się po kościach, potem wyjechałem i nie gadałem więcej z Ericą.

– O. Mój. Boże – jęczę. Laska jest psychiczna. I ma obsesję. I wreszcie dopięła swego.

– Wiem, że nie chcesz tego słuchać, Tessa, ale… Musisz wiedzieć o niej coś jeszcze. No więc, ona jest… Jak by to ująć… Ona potwornie kłamie.

Za moment zemdleję. Chyba tylko na to mnie w tej chwili stać. Nie mogę złapać tchu, a Lan jeszcze nie skończył dzielić się rewelacjami.

– Nie wierzę, że to się stało. Nie sądzę, że Cole miał ochotę… Słuchaj, gadałem z nim tamtej nocy. Był kompletnie napruty. Nie że trochę sobie popił, Tessa. Był nawalony do granic przytomności. Do tego stopnia, że następnego dnia rano mogłabyś mu wmówić cokolwiek, a on tylko by przytaknął. Jest w tym świetny, wiesz? Uważa, że to on wszystko spieprzył, nawet wtedy, gdy nie ma w tym jego winy. Daj spokój, Tessa, naprawdę wierzysz, że Cole by ci to zrobił?

Zrobiłby?

Zrobił?

Ja pierdzielę…

– Ale… Ale przecież sam powiedziałeś, że był pijany w cztery dupy. Pamiętam, że Cole mówił mi, że trochę popili i dlatego nie zachowywał się racjonalnie, kiedy…

– Następnego dnia odwiozłem go do domu, Tessa. Byłem na plaży. Widziałem tequilę, whisky i wódkę. Tylko tak się składa, że Erica w ogóle nie miała kaca. Za to Cole miał farta, że nie zszedł na zatrucie alkoholowe.

– No więc o co właściwie ci chodzi?

– O to, że prawdopodobnie Erica nagadała mu bzdur, a on łyknął to jak młody pelikan. Cole najpewniej wierzy, że wydarzyło się coś, co w ogóle nie miało miejsca. Zalany, czy nie, nie dotknąłby nikogo poza tobą. Zaufaj mi. Znam go.