Copyright © by Agnieszka Lingas-Łoniewska 2023
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2023

Wydawca: NATALIA GOWIN

Redakcja: KATARZYNA WOJTAS

Korekta: MILENA NAPIÓRKOWSKA, KATARZYNA WOJTAS, ANNA GODLEWSKA

Projekt okładki i stron tytułowych: MAGDALENA ZAWADZKA

Zdjęcia na okładce: mężczyzna – Marc Roura/Shutterstock, jezioro – CanY71/iStock

Skład i łamanie: JENA

Warszawa 2023
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67674-60-7

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl
facebook.com/wydawnictwoluna
instagram.com/wydawnictwoluna

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

Mr.Kitty Hold Me Now

Nie mogłam w to uwierzyć! W piątek rano odebrałam telefon z korporacji Highlander Company i miła pani z HR-u poinformowała mnie, że przeszłam wszystkie etapy rekrutacji i firma zdecydowała się mnie zatrudnić do działu IT, do sekcji graficznej. Byłam w szoku! Złożyłam tam podanie miesiąc temu, potem przez dwa tygodnie chodziłam na rozmowy i testy rekrutacyjne, ale bez większej nadziei, że w ogóle coś z tego będzie. Nie miałam zbyt wielkiego doświadczenia, a oni szukali zdolnego grafika lub graficzki. Przez trzy lata pracowałam jako freelancerka, robiłam okładki do książek, a także banery do małych akcji promocyjnych dla księgarń internetowych. Ale to wszystko. Tak więc, kiedy odebrałam ten piątkowy telefon, prawie podskoczyłam z radości pod sufit. Poproszono mnie o przyjście po weekendzie, aby podpisać umowę i odebrać skierowanie na badania. Pracę miałam zacząć od środy.

Zaraz po tym, jak się rozłączyłam, wybrałam numer do Natki, mojej serdecznej przyjaciółki, z którą poznałam się zaraz na pierwszym roku moich studiów graficznych na WSB[1]. Poszłam wówczas na imprezę, na którą zaprosił mnie mój przyjaciel Tobiasz, a tam była jego dobra koleżanka. O dwa lata starsza Natalia, która studiowała prawo. I to była przyjaźń od pierwszego spojrzenia. Minęło siedem lat, a my nadal trzymałyśmy się bardzo blisko.

Odebrała niemalże natychmiast, bo cały czas mi kibicowała, i to w sumie za jej namową wysłałam tam swoje CV.

– Mów!!! – krzyknęła, a ja ze śmiechem także odkrzyknęłam:

– Mamy to!!!

– Wiedziałam! A ty oczywiście mendziłaś, że bez sensu wysyłać tam cefałkę! Musimy to opić!

– Znowu? – Przewróciłam oczami.

– A co ostatnio opijałyśmy? – Natka oburzyła się.

– Twoje nowe buty?

– Och, daj spokój. Dzwonię do Tobiasza.

Tobi był świetnym kumplem, z którym chodziłam do podstawówki, potem kontakt z nim się urwał, aż pewnego razu spotkaliśmy się w schronisku dla zwierząt, kiedy na pierwszym roku robiłam zbiórkę karmy, koców i gazet. Okazało się, że Tobiasz studiuje na polibudzie i także pomaga zwierzakom. Od tamtej pory, gdy nasze drogi ponownie się połączyły, byliśmy nierozłączni. I zaraz do tej małej paczki doszła Natalia. Nasi znajomi zastanawiali się, do której z nas Tobi uderza. Ale jedynie my wiedziałyśmy, że Tobi uderzał wówczas do przystojnego barmana z knajpy studenckiej. A teraz Tobiasz pisał programy do gier, zarabiał na tym megakasę i był w związku z równie przystojnym co tamten barman trenerem personalnym. Byli ze sobą już drugi rok. Najdłuższy związek z całej naszej trójki. Natka miała dwóch chłopaków w czasie studiów, ale nudziła się przy nich niemożebnie. Była szaloną dziewczyną, która potrzebowała zabawy i adrenaliny, a to w dziwny sposób przerażało facetów. A ja... nie było o czym mówić. Nie byłam w tym dobra. Wolałam książki, moje rysunki i zwierzęta. One przynajmniej mnie rozumiały. Pomagałam w fundacji, organizowałam zbiórki i robiłam za darmo grafiki na potrzeby różnych akcji pomocowych dla bezdomnych kotków i piesków.

Moja mama trzy lata temu zwalczyła nowotwór piersi, w tej chwili wróciła już do pracy w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i na nowo zaczynała żyć. Pamiętam te chwile grozy, kiedy dowiedziała się o guzie, potem chemia, naświetlania, mastektomia, później rekonstrukcja piersi... wszystko to sprawiło, że teraz łapała życie pełnymi garściami. Planowała wylot na Majorkę z koleżanką z działu, z czego bardzo się cieszyłam. Szczególnie że nasze życie było naznaczone tragedią sprzed lat. Zbyt wiele złych rzeczy pojawiło się wśród nas, dlatego w końcu widziałam światełko w tunelu. Mama odzyskała zdrowie i chęć życia, a ja dostałam naprawdę świetnie płatną pracę.

Dlatego dzisiaj dałam się namówić przyjaciołom i wylądowałam w modnym klubie High Level, który otworzył się w podziemiach loftów na Jana Pawła II jakieś pół roku temu i był niezwykle popularny wśród wrocławian. Aby się tam dostać, trzeba było przejść ostrą selekcję i w sumie próbowaliśmy wejść już trzy razy, ale nam się nie udało. Mnie wcale na tym nie zależało, lecz wiedziałam, że Natka bardzo chce tam się pobawić, dlatego dzisiaj także około dwudziestej drugiej wylądowaliśmy na Ruskiej i w trójkę poszliśmy do jednego z popularnych shot barów. Tam wypiliśmy po dwa wściekłe psy i jednego kamikadze, po czym ruszyliśmy w stronę eleganckich loftów. Widzieliśmy tłumy rozbawionych ludzi, zmierzające do tego nieco snobistycznego miejsca, a z daleka dostrzegłam kolejkę osób, których marzeniem było dostać się do High Level.

– Jeśli tym razem znowu tam nie wejdziemy, to przegryzę selekcjonerowi aortę! – Tobiasz pokręcił głową i przejechał dłonią po jasnych jak len włosach. Tobi był wysokim, przystojnym blondynem z jasnoniebieskimi oczami, ciemnymi brwiami i nieprzyzwoicie długimi rzęsami.

– Wyglądamy świetnie. Wejdziemy. – Natka była pełna optymizmu. Poprawiła długie ciemne włosy, sięgające ramion, wyjęła błyszczyk z torebki i musnęła nim pełne usta. Była naturalnie piękna, właściwie nie musiała nic robić, aby wyglądać jak milion dolców. Widziałam, że jest dobrej myśli, że uda się nam tam wejść.

Ja trochę mniej, ubrałam się w wąskie czarne dżinsy, czarny top ze srebrną nitką, długie blond włosy związałam na czubku w fantazyjny niby kok, a na stopy wsunęłam balerinki na płaskiej podeszwie, chociaż przyjaciółka usiłowała wcisnąć mnie w swoje srebrne szpilki na niebotycznych obcasach. Odmówiłam stanowczo, bo chciałam jeszcze posiadać pełne uzębienie, a biorąc pod uwagę moją zerową umiejętność poruszania się w takim obuwiu, mogłoby to się dla mnie skończyć bardzo źle.

Staliśmy w beznadziejnie długiej kolejce, a kiedy w końcu dotarliśmy do selekcjonera, po jego minie się zorientowałam, że po raz kolejny nie wejdę do tego klubu. Nie chciałam, aby przyjaciele cierpieli przeze mnie.

– Właźcie. Was wpuści – powiedziałam do Natki.

– Nie ma opcji.

– Daj spokój, nie patrz na mnie. – Popchnęłam ją lekko. Tobiasz spojrzał w moją stronę wkurzonym wzrokiem, a potem ruszył do ochroniarza.

– Ale co jest z nią nie tak? Ogarnijcie się.

– Odsuń się, człowieku. – Ochroniarz patrzył na mojego kumpla wkurzony.

– Tobi, zostaw, proszę...

Nie chciałam żadnej zadymy, a Tobiasz znany był z tego, że szybko się denerwował. I był bardzo opiekuńczy w stosunku do mnie, niczym starszy brat. Na tę analogię poczułam ból w sercu.

Nagle selekcjoner odebrał jakieś połączenie przez słuchawkę, spojrzał na mnie i pokiwał głową. Złapał za złoty sznur, który był niczym brama do raju albo piekła, i powiedział do nas:

– Wasza trójka. Możecie wejść.

Zaskoczeni popatrzyliśmy po sobie, ale już nie analizowaliśmy. Prawie wbiegliśmy do środka, Natka piszczała, ja się śmiałam, a Tobi kręcił głową.

– Niespodziewany zwrot akcji. Ciekawe, czemu jednak nas wpuścili.

– Przestraszyli się ciebie, Tobiaszku! – Natka uwiesiła się na szyi naszego przyjaciela.

– Tak było! – zawtórowałam.

– Niewątpliwie. – Tobi też się śmiał. – Lecimy, laseczki. Ta noc będzie nasza!

Klub zrobił na nas ogromne wrażenie. Wchodziło się przez długi ciemny korytarz, rozświetlony punktowymi, ciemnofioletowymi światełkami.

– Droga do piekła! – Tobiasz zawył złowieszczo, a Natka zapiszczała z radością.

Śmiałam się z moich szalonych przyjaciół. Także chciałam wyluzować, zazdrościłam im tej beztroski i umiejętności całkowitego odcięcia się. Nigdy tak nie potrafiłam. Zawsze coś mnie blokowało. Poczucie straty, żal, nawet wyrzuty sumienia, których nie rozumiałam. Jakieś mgliste wspomnienie z przeszłości, które nieustannie mnie przygniatało i sprawiało, że ciężko było mi nabrać tak zwanego wiatru w żagle. Jakby ciągle coś trzymało mnie mocno przy ziemi. A pragnęłam nabrać głębszego oddechu i poczuć młodość, szaleństwo, beztroskę. W nielicznych momentach z przyjaciółmi, właśnie w klubach, podczas tańca, udawało mi się na chwilę oderwać, odciąć, lecz to były ulotne chwile, które znikały tak szybko, jak się pojawiały.

Ale dzisiaj postanowiłam zostawić wszystko w tyle. Chociaż na tę jedną noc.

– Stawiam pierwszą kolejkę! – krzyknęłam, kiedy weszliśmy do klubowej sali, błyskającej srebrem i czernią. Wskazałam jeden z pięciu barów, przy którym już gromadzili się ludzie.

– I to mi się podoba! – Przyjaciółka uderzyła mnie ramieniem. – Lecimy!

Cztery szoty później wylądowaliśmy na jednym z parkietów, gdzie leciał modny, klubowy kawałek. Tańczyliśmy we trójkę, ale już wkrótce dołączyli do nas inni ludzie, jakiś facet zaczął przysuwać się do Natki, Tobiasz szalał z dwiema dziewczynami, a do mnie także uśmiechał się jakiś przystojny chłopak z kolczykiem w nosie. Po kolejnych trzech przetańczonych kawałkach uznaliśmy, że czas udać się do baru.

– Ale impreza! – Natalia złapała mnie za ramię. – Chodź ze mną sikuuuu.

– Chodźmy!

– Dlaczego dziewczyny zawsze chodzą razem do kibelka? – Chłopak, który tańczył z Natką, spojrzał na nas z uśmiechem.

– Żeby obgadać facetów, z którymi właśnie się tańczyło! – Moja przyjaciółka odparowała szybko i pociągnęła mnie w stronę korytarza podświetlonego na różowo, gdzie znajdowały się damskie toalety.

Kiedy po załatwieniu potrzeby wyszłam na zewnątrz, Natki jeszcze nie było. Za to pojawił się przy mnie ten facet, który bawił się z moją przyjaciółką, i jego dwóch kumpli.

– Słuchaj, gdzie twoja koleżanka?

– Zaraz wyjdzie. – Kiwnęłam głową w stronę łazienek. – A o co chodzi?

– Mamy melanżyk tu niedaleko. Na Legnickiej. Może polecicie z nami? – Wysoki blondyn z nażelowanymi włosami poruszył znacząco brwiami.

– Raczej nie, bawimy się tu we trójkę.

– Wasz przyjaciel chyba jest zajęty. Widziałem, jak szalał z jakimiś paniami.

– Mamy coś do oblania, więc dziękuję – odparłam grzecznie. Gdzie, do diabła, podziewała się Natka?

– Nie bądź sztywniara. – Trzeci chłopak, ogolony prawie na zero, niespodziewanie mnie objął. – Lubię takie nieprzystępne. Są najbardziej szalone!

– Zostaw mnie! – Chciałam się wyrwać, ale gnojek przycisnął mnie do siebie mocniej, był nadspodziewanie silny.

– Nie udawaj. Znam takie. Najpierw udają, a potem... Aaaaaaa!

Jego krzyk zbiegł się w czasie z jakimś zamieszaniem, a ja poczułam jedynie, że już mnie nikt nie trzyma. Przy nas pojawiło się kilku, o ile nie kilkunastu, wysokich facetów, trójka natrętów zniknęła jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki, a ja nagle znalazłam się w objęciach wysokiego mężczyzny o prawie czarnych oczach i długich, kręconych włosach. Wyglądał jak Chris Cornell, którego wraz z Tobiaszem uwielbialiśmy słuchać.

– Co... Co się dzieje? – Byłam całkowicie zbita z tropu i na pewno przestraszona.

– Nic pani nie zrobili? – Jego niski głos z lekkim akcentem, chyba niemieckim, zawibrował mi w uszach.

– Tak... nie... znaczy wszystko okej.

– Dobrze. Zapraszam do baru. Macie otwarty rachunek w ramach przeprosin.

– Słucham? – Miałam wrażenie, że się przesłyszałam.

Ale koło mnie pojawiła się Natka.

– Otwarty bar? Ależ nam miło! Dziękujemy! – Trzymała mnie za rękę i uśmiechała się szeroko.

Długowłosy kiwnął do mnie i otaksował ciemnymi oczami całą moją sylwetkę. Poczułam gorąco wędrujące do policzków, a lądujące gdzieś na wysokości żołądka.

– A może macie ochotę na prywatną lożę vip? – Ciemnooki mężczyzna spojrzał na mnie z bliska. Dostrzegłam w jego oczach coś takiego, że mimowolnie objęłam się ramionami, jakbym chciała zatrzymać uciekające ze mnie ciepło.

Spojrzałam na przyjaciółkę, która ściskała mnie za rękę tak mocno, że chyba powoli odcinała dopływ krwi do palców. Przewróciłam oczami i kiwnęłam do mojego wybawcy.

– Z przyjemnością. Dziękujemy.

Długowłosy spojrzał na jednego z facetów w czerni. Powiedział coś gardłowym językiem, stanowiącym mieszankę niemieckiego i angielskiego. Po chwili zostałyśmy zaprowadzone do eleganckiej loży z prywatnym barem i parkietem. Po drodze oczywiście zgarnęłyśmy Tobiasza, który szybko został wtajemniczony przez Natkę, co się właściwie stało.

– Nie wiem, jak do tego doszło, i w sumie nie chcę wiedzieć. – Kumpel wyszczerzył się w uśmiechu. – Ale to jest zajebisty finał tego wieczoru!

Za to ja bardzo chętnie dowiedziałabym się, jak doszło do sytuacji, w której bawiliśmy się w vipowskiej loży, z otwartym barem, w którym serwowano nam najdroższe drinki. A przede wszystkim chciałabym wiedzieć, kim był ten zniewalający mężczyzna, który najpierw uratował mnie z opresji, a potem zafundował wieczór marzeń. Lecz do końca naszej szalonej nocy długowłosy przystojniak już się nie pokazał, co przyjęłam z niemałym rozczarowaniem. Jednakże potem dałam się porwać. Muzyka, światła, drinki, shoty o północy, występy na scenie, seksowne tancerki, cudownie zbudowani tancerze. Prochy, trawa, tabsy... Z tych ostatnich nie korzystałam, ale wszystko to było na wyciągnięcie ręki. Tobiasz poleciał ze śniegiem, Natka jarała zioło, a ja... no cóż. Wypiłam dwa drinki i dwa shoty, miałam fazę i tańczyłam do upadłego. Nie potrzebowałam innych wspomagaczy. Dzisiaj czułam, że naprawdę żyję, i nie chciałam przytępiać tego odczucia niczym innym. Około czwartej nad ranem zaczęliśmy zbierać się do domu. Natka prawie już spała, naspidowany Tobiasz wciąż szalał, a ja praktycznie byłam zupełnie trzeźwa. Kiedy wyszliśmy z klubu, podszedł do nas jakiś facet w koszulce z logo High Level i zwrócił się do mnie uprzejmie. Zbyt uprzejmie, jak na czwartą nad ranem.

– W ramach bonusu macie państwo zapewniony środek transportu.

Wskazał na zaparkowanego na chodniku wielkiego mercedesa z przyciemnianymi szybami.

– Żartuje pan? – Zaskoczona spojrzałam na opartą o mur Natkę, która na chwilę się przebudziła i zaczęła klaskać.

– Kurwa, ale fura! – Tobiasz wciąż tańczył na chodniku. – Masz tam dobrą muzę? – spytał kierowcę.

– Jaką tylko pan sobie życzy. – Mężczyzna nadal był niespodziewanie uprzejmy.

– To wsiadamy. Zapodaj Mr.Kitty. Masz coś takiego?

– Oczywiście.

Władowaliśmy się do tyłu, mimo iż zajęliśmy miejsca we trójkę, to i tak było całkiem wygodnie. Skórzane siedzenia, mały barek, telewizorki w zagłówkach, fantastyczne nagłośnienie. Kierowca włączył jeden z kawałków ulubionego wykonawcy Tobiasza i ruszyliśmy najpierw na Legnicką, gdzie mieszkał nasz przyjaciel. Pod jego blokiem żegnałyśmy się z nim długo i bardzo głośno. Potem odwieziona została Natalia, która mieszkała na Popowicach. A jeszcze później podałam swój adres Tigowi, jak kazał do siebie mówić nasz uprzejmy kierowca, i niedługo znaleźliśmy się pod moim czteropiętrowym blokiem przy Komandorskiej.

– Dziękuję serdecznie. – Chciałam wysiąść, ale Tig także otworzył drzwi.

– Mam odprowadzić panią pod same drzwi.

Zmarszczyłam brwi, kompletne zaskoczona.

– A kto tak powiedział?

– Mój szef.

– A kim on jest?

– Człowiekiem, który widzi wszystko. Zapraszam. – Gestem wskazał mi drogę do bloku. I faktycznie, zostałam odprowadzona pod same drzwi, pożegnana uprzejmym skinieniem i dopiero gdy przekręciłam klucz i spojrzałam przez judasza, Tig zbiegł po schodach z pierwszego piętra.

Stanęłam przed lustrem, spojrzałam na swoją zmęczoną i błyszczącą twarz, rozczochrane włosy i uśmiechnęłam się szeroko.

– Ależ to było... zwariowane!

Szybko się umyłam, ledwie przytomna wciągnęłam stary T-shirt i runęłam na łóżko, w locie zasypiając. Przyśnił mi się długowłosy facet z czarnymi oczami, który patrzył na mnie, jakby chciał zrobić mi krzywdę...

*

Trochę mi zajęło znalezienie jej, ale w sumie nie było to aż takie trudne. W ostatnim czasie spędziłem kilka godzin na śledzeniu monitoringu wejścia do klubu i gdy w końcu ją dojrzałem, wiedziałem, że niebawem wpadnie w moją pułapkę. Zgrabnie połączyłem dwie nitki i teraz panna Wiktoria Kopik nie spodziewała się, że już niebawem spotka się z samym diabłem.

Kiedy w sobotni wieczór znowu zlokalizowałem ją przed klubem, wiedziałem, że nasz selekcjoner jej nie wpuści. Klub był ekskluzywny i na wejściu wpuszczano tylko laski dziesięć na dziesięć. Ta mała może była piątką w skali moich ludzi. W dodatku wyglądała jak licealistka, chociaż miała dwadzieścia pięć lat. Tak, wiedziałem o niej niemalże wszystko. Zamierzałem też wkrótce zhakować jej telefon, tak więc będę miał wgląd w jej korespondencję, co jest niezbędne w realizacji mojego planu. Dlatego, kiedy zobaczyłem, że Alf nie chce jej wpuścić, wydałem polecenie, że ta trójka stojąca przy wejściu może wejść. Potem obserwowałem ją, jak się bawi, i stwierdziłem, że w sumie jest całkiem niezła. Taka niewinna.

Poczułem zew krwi. To może być całkiem zabawne. Jednak dla mnie to nie była zabawa. To była sprawiedliwość.

Nieco później, kiedy wybawiłem ją z łap tych podpitych i napalonych kutasów, po raz pierwszy spojrzałem jej w oczy. Były niebieskie, duże, okolone długimi rzęsami. W ogóle dziewczyna okazała się nadspodziewanie ładna. Drobna, z długimi jasnymi włosami, ładnym uśmiechem, piegami na nosie i niezłą figurą. Wszystko to sobie otaksowałem, gdy uważnie ją obserwowałem podczas pląsów na parkiecie. Kiedy znalazła się obok mnie, sięgała mi do brody. Zauważyłem zainteresowanie w jej oczach. No tak, pojawiłem się w odpowiednim momencie, zaprosiłem do vipowskiej loży, pewnie postrzegała mnie jako pieprzonego rycerza na białym koniu. Nic bardziej mylnego. Stwierdziłem, że to może być nader ciekawe. Odrobina rozrywki jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Lecz nic nie mogło przesłonić mi celu, do którego dążyłem. Od dwudziestu lat.

PRZYPISY

[1] Wyższa Szkoła Bankowa.