Tytuł oryginału: The City of Stardust

Copyright © Georgia Summers 2024

Projekt okładki: Micaelo Alcaino

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Copyright © for the translation by Ewa Bobocińska

Redakcja: Ida Świerkocka

Korekta: Renata Kuk, Magdalena Magiera

Skład i łamanie: Robert Majcher

Copyright for the Polish edition © 2024 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-8266-404-1

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2024

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

tiktok.com/@wydawnictwojaguar

twitter.com/WydJaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2024

Mojej mamie

Zrobiła krok naprzód, w zamyśleniu, nie zdradzając emocji. Uniosła stopę, wyżej, jeszcze wyżej – i nagle wzbiła się w górę, piękna, na jaskółczych skrzydłach, i to był najcudowniejszy widok w ten rozgwieżdżony wieczór. Bo cóż bardziej naturalnego niż lot dla tych istot obdarzonych szczególną fantazją? A my, zwyczajni śmiertelnicy, mogliśmy tylko żałować, że nie jesteśmy w stanie do niej dołączyć.

– Hyacinth Watson, The Fairy Knight’s Daughter & Other Stories

Non est ad astra mollis e terris via.

Nie ma łatwej drogi z ziemi do gwiazd.

– Seneka Młodszy, Hercules Furens

Prolog

W Paryżu znika dziecko. Niemowlę, żeby być precyzyjnym. W jednej chwili chłopczyk zaciska pulchne piąstki w wózeczku, który matka toczy po sklepie spożywczym. Tylko na moment – dosłownie na sekundę, jak potem zapewnia – odwraca wzrok, aby sprawdzić listę zakupów, bo wydaje jej się, że o czymś zapomniała, a nie może sobie przypomnieć o czym. A w następnej chwili dziecko znika, uniesione przez czyjeś stanowcze, pewne dłonie. Kiedy matka ponownie zwraca spojrzenie na miękkie posłanie, na którym powinno leżeć niemowlę, po sprawcy nie ma już śladu. W ułamku sekundy, który dzieli moment odkrycia zniknięcia chłopczyka od krzyku wyrywającego jej się z gardła, dociera do niej niezwykły zapach wanilii w powietrzu.

Dziewczynka z Wiednia ma dwa latka i po raz pierwszy w życiu odwiedza galerię obrazów. Uspokaja ją kołysanka, która brzmi jak wspomnienie z życia płodowego – jak piosenka, której nigdy nie słyszała, a jednak słuchała jej przez całe życie. Gdy rodzice zatrzymują się, żeby podziwiać jakiś obraz, dziewczynka przemyka wśród tłumu turystów, wpada w wyciągnięte ramiona i znika na zawsze. Są telefony na policję, potem zarzuty i proces sądowy. Detektywi pracowicie oglądają nagrania z kamer bezpieczeństwa, okazuje się jednak, że zapis został nieodwracalnie uszkodzony. Ktoś wspomina o kobiecie pachnącej wanilią, ale ten szczegół zostaje zignorowany i dziecko uznaje się za zaginione.

W Pradze jest chłopiec o oczach szarych jak morskie szkło. Mamrocze coś przez sen, jedno z wielu dzieci z sierocińca. Kobieta pachnąca wanilią podchodzi do niego, ma wyrachowane spojrzenie i pewne ręce, nie odczuwa wyrzutów sumienia z powodu zbrodni, którą zaraz popełni. Potrafi przewidzieć, jak wyglądałoby życie tego dziecka bez jej interwencji: nieciekawe, pozbawione miłości, może nawet traumatyczne. Życie bez bohaterów, bez ratunku w ostatniej chwili. Bez bajkowych rodziców, którzy zabiorą go – swojego księcia, który został przez pomyłkę uznany za żebraka – z powrotem do domu. W Pradze ten chłopiec będzie żył nikim i umrze nikim.

Ale tam, dokąd pójdzie ona, chłopiec będzie kimś więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuścić.

Pochyla się nad jego łóżeczkiem i szepcze:

– Słyszę twój śpiew, mały marzycielu. I przychodzę na wezwanie.

* * *

Marianna Everly wychodzi podczas burzy z piorunami.

Ta noc zapowiada się katastrofalnie: ulewny deszcz, który siecze o szyby w oknach, jakby sam dom popełnił zbrodnię; sine chmury rozbłyskują białą furią; w złowieszczych kałużach kryją się zdradzieckie zagłębienia. Byłoby lepiej, myśli Marianna, gdyby zaczekała do rana, gdyby miała za sobą słońce i dobrą wolę. Ale nie może zignorować melodii bębniącej w jej kościach ani szeptu mówiącego, że już czas, by pożegnała swój rozpadający się dom i jego mieszkańców.

W drzwiach majaczą sylwetki jej braci, trudno odczytać wyraz ich twarzy. Poczucie winy, żal, złość – pełen wachlarz tego typu uczuć mają za sobą, pozostała tylko niewzruszona pewność, że teraz już nie ma odwrotu.

Jeśli nie liczyć domu, to Marianna bardzo niewiele za sobą zostawia. Książeczkę z bajkami w jedwabnej okładce, z postrzępionymi brzegami kartek. Parę lśniących bransoletek o niespotykanym połysku. Stary i bezużyteczny miecz o stępionym ostrzu, przekazywany od wieków z jednego stęchłego przodka na drugiego.

Także na córkę, jeśli chodzi o ścisłość.

W pogrążonym w mroku domu pali się tylko światło w oknie jej córki, choć mała szybko zasnęła, kiedy Marianna złożyła na jej czole pożegnalny pocałunek.

Marianna zatrzymuje się na moment. Rozświetlone okno przyciąga jej spojrzenie. Być może się waha, ponieważ pomimo wszystkiego, co doprowadziło do tej chwili, zew dziecka jest niemal silniejszy od jakiegokolwiek innego wezwania.

A może jednak nie? Może odrzuca brzemię macierzyństwa z ulgą, pozbywa się ciężaru, którego nie chciała na siebie wziąć?

Trudno powiedzieć, gdy tak stoi w deszczu.

Ciemność zamyka się wokół niej. Marianna Everly zdejmuje z szyi podniszczony klucz, przekręca go w powietrzu – i znika.

* * *

Klątwa może mieć rozmaite oblicza. Może być życzeniem pozostawionym na słońcu, by się zepsuło, by zgniło i sflaczało, obróciło się w zwapniałą żądzę i utlenioną zawiść. Albo zatrutym kielichem, błędem wytatuowanym na całym drzewie genealogicznym rodziny, którego wszystkie kolejne pokolenia obiecywały, przysięgały nie wziąć ani jednego łyku, dopóki ktoś się nie złamał. Czasami są to zmowa i pech, spiskujące ze sobą jak starzy oszuści szukający łatwego zarobku.

U Everlych wszystko zaczyna się od gwiezdnego pyłu.

CZĘŚĆ

PIERWSZA

ROZDZIAŁ

Pierwszy

O to jak po latach będzie pamiętał ten dzień Ambrose Everly. Nie zapamięta deszczu spływającego po szybach, wciskającego się w każdą szparę i wypełniającego domostwo Everlych łagodnym pluskiem wody, kapiącej do wszelkich przypominających miskę przedmiotów. Nie zapamięta też białego światła błyskawicy, która doprowadziła do zwarcia i zmusiła go do grzebania w kredensie w poszukiwaniu świec i zapałek. Zapamięta trudny do zniesienia bezruch, jakby cały dom wstrzymał oddech w oczekiwaniu.

Dlatego Ambrose odczuwa niemal ulgę, gdy ktoś łomocze do drzwi, jakby uderzył piorun, choć trwa to bardzo krótko. To z pewnością nic innego jak zwykły zbieg okoliczności, ale i tak ze ściśniętym sercem przemierza długie, ciemne korytarze, mijając portrety przodków, które spoglądają na niego z posępną obojętnością. Bardzo niewiele osób wie, że ten dom w ogóle tutaj jest, a jeszcze mniej czuje się tu na tyle mile widzianym, aby zapukać do drzwi. Ambrose otwiera, niepewnie.

W pierwszej chwili widzi jedynie mrok i strugi deszczu lejącego się z dachu. Potem błyskawica rozświetla na moment świat. W progu stoi mężczyzna w skórzanej kurtce, kompletnie przemoczony. Okulary przeciwsłoneczne ukrywają jego spojrzenie, mimo że na dworze jest ciemno choć oko wykol. Za jego plecami, na podjeździe stoi jaskrawopomarańczowy sportowy samochód, smukły i drapieżny.

– Zmieniłeś zamki – stwierdza mężczyzna.

– Gabriel? – pyta Ambrose, a potem znowu, bo nie może uwierzyć, że stojący przed nim mężczyzna to nie zjawa.

– Musimy porozmawiać, braciszku – mówi Gabriel ponuro.

Ambrose ani drgnie. Bierze głęboki wdech i stara się zrozumieć to, co właśnie się dzieje. To powinno być niemożliwe. Czuje, że to niemożliwe. Ale jego starszy brat rzeczywiście stoi na podwórzu, jakby nigdy stąd nie wyjeżdżał, mimo że minęły już przeszło dwa lata. Tylko samochód jest inny, choć nosi wszelkie znamiona gustu brata: jest ostentacyjny, głośny i niewiarygodnie paskudny. Jak środkowy palec pokazany całemu światu.

– Co ty tutaj robisz? – pyta Ambrose.

Gabriel odsuwa włosy z czoła i zerka ponad nim w otwarte drzwi, jakby spodziewał się, że coś – albo ktoś – się tam pojawi.

– Powinniśmy rozmawiać w środku.

Ambrose’a ogarnia nagły niepokój.

– Myślisz, że ktoś za tobą jechał?

– Nie, byłem ostrożny. Ale jednak.

– A czy powinieneś w ogóle tutaj przyjeżdżać? – To w założeniu nie miało brzmieć oskarżycielsko, ale Ambrose krzywi się, słysząc w swoim głosie ostrą nutkę.

– To ważne – odpowiada Gabriel.

Niewiele powodów mogło go skłonić do podjęcia ryzyka przyjazdu do domu, a wszystkie były niepokojące. Wnętrzności Ambrose’a znowu skręcają się ze zdenerwowania.

– Okej – ustępuje.

Gdy Gabriel przekracza próg, dom wydaje powitalne westchnienie – zbłąkany Everly w końcu powrócił. Ambrose prowadzi brata korytarzem, mijają rozliczne pęknięcia, wypłowiałe tapety i pokłady kurzu pokrywającego nieużywane meble. W opinii Ambrose’a dom wygląda dokładnie tak samo jak w ich dzieciństwie, no, może jest trochę bardziej zaniedbany, bardziej spragniony miłości. Ale teraz, gdy Gabriel przesuwa krytycznym spojrzeniem po pokojach, nagle robi mu się wstyd, że zawiódł jako pan domu i nie dokonał tych wszystkich napraw, na które nigdy nie wystarczało mu czasu. Potem ogarnia go irytacja; a kogo obchodzi, jak ten dom wygląda? Przecież brata nigdy tu nie ma, nigdy mu w niczym nie pomaga.

W ciemności Gabriel potyka się o coś i klnie. Ambrose podnosi z podłogi jedną z lalek siostrzenicy, wystrojoną w zbroję z folii aluminiowej, z mieczem z mieszadełka do koktajli. Uśmiecha się z czułością. Zabawki są porozrzucane po całym domu i choć Violet twierdzi, że jest już za duża, żeby się nimi bawić, to on ciągle znajduje je w niespodziewanych konfiguracjach. Czarodziejki w zbrojach, rycerze z różami w rękach, księżniczki unoszące triumfalnie miecz.

– To należy do dziecka? – pyta Gabriel.

Ambrose wygładza zgniecioną zbroję.

– To należy do Violet, tak.

Gabriel obrzuca zabawkę przeciągłym, twardym spojrzeniem. Ale nic nie mówi.

Jedynym miejscem, w którym nadal działa oświetlenie, jest biblioteka, bo w kinkietach na ścianach są jeszcze zainstalowane oryginalne lampy naftowe. Ambrose zapala je wszystkie ostatnimi zapałkami, podczas gdy Gabriel bawi się leżącym na biurku notesem. Ciepłe światło rozjaśnia pokój, migocze w złoconych grzbietach książek.

Ambrose opiera się o starą szafę na samym końcu biblioteki i stara się powstrzymać pytania, które cisną mu się na usta. Nigdy nie byli szczególnie wylewni w okazywaniu sobie uczuć, więc trzyma się z dala od brata i chowa ręce do kieszeni. Minęły już dwa długie lata od dnia, w którym Gabriel opuścił dom, i choć zgodzili się, że tak będzie najlepiej – aczkolwiek nigdy właściwie nie było dyskusji o tym, który z braci ma odejść, a który pozostać – to Ambrose nie może powstrzymać ukłucia żalu. Ma za sobą dwa lata robienia zbroi z folii aluminiowej, ale również uczenia się bycia rodzicem w najgorszym możliwym momencie, dwa lata dzikich awantur o porę kładzenia się spać i jedzenia posiłków, dwa lata zmagań, by wbić siostrzenicy do głowy coś na kształt nauki, podczas gdy jego własne studia poszły w zapomnienie – a Gabriel nie musiał tego znosić. Ale Gabriel miał lukratywną pracę, dzięki której mógł utrzymać dom, a nie do połowy napisany doktorat i niejasne ambicje pracy naukowej. A tylko jeden z nich musiał zostać.

Gabriel pochwytuje jego spojrzenie.

– To dziecko… Violet. Gdzie ona jest?

– Śpi – odpowiada Ambrose, mimo że nie ma pojęcia, gdzie jest siostrzenica. Violet myśli pewnie, że wuj nie zauważył, jak wymyka się nocą z łóżka, choć dom wyśpiewuje wtedy całą symfonię trzasków.

– Czego chcesz, Gabrielu?

Cisza. Gabriel spogląda na ciemność za oknem i zaciąga zasłony, zetlały materiał strzępi się na brzegach. I znowu powraca poczucie, że coś strasznego czai się w pobliżu. Ambrose zaczyna chodzić po pokoju, próbując pozbyć się niepokoju.

– Słuchaj, robiłem wszystko, co w mojej mocy – mówi. – Ona jest szczęśliwa, jest najedzona, jest bezpieczna…

– I tu się mylisz, braciszku.

Ambrose zatrzymuje się.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Violet nie jest już tajemnicą. Nie wiem, co Marianna zrobiła, z kim rozmawiała, ale nie zachowała ostrożności.

Imię siostry spada pomiędzy nich jak kamień. Ambrose czuje w uszach walenie pulsu. Strach ściska mu wnętrzności.

– Jesteś pewien? – szepcze, a Gabriel kiwa głową. – Cholera.

Cholera.

Co tu więcej można powiedzieć? Przez lata obawiał się najgorszego obrotu spraw i oto stało się. Violet nie jest już tajemnicą. Oczami duszy widzi, jak cień pada na jego żywiołową, małą siostrzenicę, i nagle robi mu się słabo z przerażenia.

– Jesteś pewien, że to nie twoja sprawka? – pyta podejrzliwie Ambrose. – Musiałeś coś chlapnąć podczas swoich podróży, wyprawiając Bóg wie co…

Gabriel przerywa młodszemu bratu.

– Jeśli sądzisz, że mógłbym choć przez moment zaryzykować bezpieczeństwo dzieciaka…

– Gdyby ci zależało, to już dawno położyłbyś kres tej farsie z uczonymi!

Z góry dobiega grzmot, a bracia nie przestają mierzyć się wzrokiem. Ambrose ze zdenerwowaniem przesuwa ręką po włosach, jego pierś unosi się ciężko pod wpływem wzbierającej złości. Próbuje wziąć kilka głębokich oddechów, ale czuje tylko panikę paraliżującą jego myśli. Co, do licha, mają teraz zrobić?

– To jest również moja siostrzenica. Zależy mi – mówi twardo Gabriel. – Poza tym nie chodzi wyłącznie o pieniądze. Jak sądzisz, w jaki sposób dowiedziałem się o Mariannie? O Violet? – Unosi brew. – Ja nie jestem zbyt dumny, żeby robić to, co musi zostać zrobione. A ty?

Ambrose bierze kolejny głęboki wdech, tym razem idzie mu trochę łatwiej. Dla dobra Violet powinien wziąć się w garść. Powoli zaczyna rozważać rozmaite możliwości, metodycznie, z logiką, spychając panikę w najdalsze zakamarki mózgu.

– Moglibyśmy ją stąd odesłać – myśli głośno. – Żeby zniknęła z oczu. Ty masz kontakty, mógłbyś ją zabrać. – Choć nie chce nawet sobie tego wyobrażać.

– Na to już o wiele za późno – stwierdza Gabriel ponuro. – Powiedz mi, komu powierzyłbyś Violet? Który z moich „kontaktów” zaryzykowałby dla nas swoje życie? – Unosi z drwiną brew. – Do licha, braciszku, czy zaufałbyś mnie?

Ambrose milczy. Nie ma dobrej odpowiedzi na to pytanie.

– W najlepszym razie zyskalibyśmy kilka miesięcy, braciszku. A potrzebujemy znacznie więcej.

Znowu ten braciszek. Już od dłuższego czasu Ambrose nie czuje się tak młody i naiwny, żeby zgadzał się na traktowanie z góry.

– Violet zasługuje na przyzwoite życie – mówi. – Marianna chciałaby…

– Marianna stąd spieprzyła i zostawiła swoje dziecko – warczy Gabriel. – I naprawdę nie obchodzi mnie, czego by chciała.

– Nie miała wyboru. Odeszła właśnie dla Violet. Wiesz o tym.

– Wiem? – Gabriel patrzy spode łba na brata. – Kiedy ktoś wygląda tak, jakby uciekał, to znaczy, że ucieka. I zostawia nas, żebyśmy posprzątali cały ten cholerny bałagan. Jak zwykle.

Ambrose przełyka ciętą ripostę. Dla Gabriela Marianna to żywa rana, paląca bólem przy każdym dotknięciu.

– Więc to oznacza… – Nie może się zmusić do wymówienia jej imienia, jakby wypowiedzenie go na głos mogło sprowadzić moce, przed którymi tak długo chronił Violet. – Kiedy ona się tutaj zjawi?

Gabriel potrząsa głową, zaciska usta w wąską linię.

– Raczej wcześniej niż później, jak sądzę.

Ambrose gorączkowo analizuje sytuację. Musi istnieć jakieś rozwiązanie, którego on na razie nie dostrzega. Ale jego myśli, zazwyczaj tak doskonale zorganizowane, chodzące jak w zegarku, tym razem zawodzą. W głowie mu się kręci od rozważań o Violet, o długim, mrocznym cieniu wiszącym nad rodem Everlych. Potrzebuje więcej czasu do zastanowienia. Potrzebuje po prostu czasu.

– Zaprosimy ją – odzywa się nagle. – Zawrzemy umowę. Powiedziałeś, że potrzebujemy więcej czasu. Więc… kupimy sobie czas. Na kolejne posunięcia, na jakiś plan. Na cokolwiek.

Dla Marianny, dodaje w myślach.

Czeka, by Gabriel storpedował jego pomysł. A tymczasem brat rozciera nadgarstek i powoli kiwa głową, rozważając jego propozycję.

– Ona zapyta o Mariannę – ostrzega.

– Wiem.

Gabriel poprawia skórzaną kurtkę, bawi się czymś w kieszeniach.

– Ja nie mogę zostać, już jestem spóźniony na spotkanie z Verne’ami. Będziesz musiał mówić za nas obu.

– To również wiem.

Po wyjściu Gabriela Ambrose przysiada na biurku, przytłoczony nagle potwornością zadania, którego się podjął. Nie mówiąc już o tym, co, do licha, ma powiedzieć swojej dociekliwej siostrzenicy. Która nieustannie zadaje pytania, choć on już od dawna nie ma łatwych odpowiedzi.

Pozostaje na nogach do wczesnych godzin porannych, pisze listy, szoruje zakurzone blaty kuchenne, pierze prześcieradła, nagle znajduje czas na to wszystko – byle nie myśleć o tym, co teraz nastąpi.

* * *

Wewnątrz starej szafy na samym końcu biblioteki Violet Everly mocno przyciska do siebie książkę i zakrywa usta, żeby nie było słychać jej przerażonego oddechu.

ROZDZIAŁ

Drugi

V iolet Everly ma dwanaście lat i marzy o innych światach. To zazwyczaj oznacza włażenie do starej szafy na końcu biblioteki i zatrzaskiwanie drzwi w wirującym obłoku kurzu. Tam właśnie przesiaduje z cienką latarką w zębach i grubą książką rozłożoną na kolanach. Sztywne, pożółkłe stronice książki pokrywa ją staromodny druk i bogato ilustrowane zdania. A każde z nich szepcze o przygodzie.

Światy przesuwają się pod jej powiekami: miasta ze złotymi i srebrnymi filigranowymi budynkami; krzyżujące się szlaki wodne z kolorowymi łódkami, kołyszącymi się na falach; las czarownic o skórze w odcieniach od jasnego błękitu aż po najgłębszy zmierzch, na których ramionach migoczą konstelacje. A wszystko to syreni śpiew, z którego dziewczynka nie potrafi się całkiem otrząsnąć.

I właśnie z powodu pragnienia ucieczki w dobrą książkę Violet siedzi ukryta w szafie, podczas gdy Ambrose rozmawia z nieznajomym. A potem wuj mówi: „Czego chcesz, Gabrielu?”.

Gabriel! Jej drugi wuj pojawia się bardzo rzadko, ale w czasie jego odwiedzin pokoje wydają się jaśniejsze, cieplejsze, jakby cały dom radośnie witał powrót zaginionego mieszkańca. Gabriel nigdy nie przyjeżdża z pustymi rękami, przywozi prezenty, równie magiczne jak piękne. Mechaniczne statuetki książąt i rycerzy, czarodziejek i królewien, misternej roboty, rozkładające ażurowe skrzydła rozpięte na drucikach. Albo kiedyś, na jej szóste urodziny, przyniósł zestaw matrioszek, w których wnętrzu nigdy nie pojawiał się ten sam obiekt. Podczas ostatniej wizyty dał jej blade światełko do czytania, które nigdy się nie wyczerpywało, choć nie potrzebowało wymiany baterii.

Z podsłuchanych nocnych rozmów telefonicznych wywnioskowała, że Gabriel robił coś nielegalnego, ale Ambrose skąpił jej szczegółów. Ponad połowa książek podróżniczych z biblioteki należała do Gabriela. Musiał zjeździć cały świat.

Przygoda, myśli Violet i przeszywa ją dreszcz.

Nagle wuj wspomina o jej matce i Violet o mało nie wypada z szafy. Marianna Everly.

Matka już dawno zniknęła z jej życia, rozpłynęła się jak sól w morskiej wodzie. To znaczy nie można jej nigdzie znaleźć, a jednak jest wszędzie: zapach jej perfum unosi się z nadgryzionych przez mole płaszczy; na toaletce leży jej zapomniany wąski, złoty zegarek; i jej krzesło, którego nikt nie zajmuje. Przeważnie Violet wyobraża ją sobie w pustych miejscach pomiędzy akapitami albo w niewidzialnych wdechach przed zdaniem. Tymczasem ojciec jest całkowicie zaginioną księgą, taką, do której klucz posiada tylko jej matka, jeśli w ogóle posiada. Pozostaje rodzicokształtną pustką, którą Ambrose próbuje na swój sposób wypełnić.

Potem trudno jej już skoncentrować się na czymkolwiek. Poza tym większa część rozmowy nie dociera do jej uszu, a to jest niezwykle frustrujące. Co najmniej połowa słów jest tłumiona przez szafę, zagłuszana krokami Ambrose’a, chodzącego po skrzypiącej podłodze – i biciem jej własnego serca, łomoczącego gwałtownie w uszach Violet, która daremnie próbuje coś z tego zrozumieć.

W zaledwie trzy dni po tajemniczych odwiedzinach wuja przyjmują kolejną wizytę. Ambrose, zamiast zwykłej bluzy i dżinsów, wkłada wyprasowaną koszulę i eleganckie spodnie, wita gości w butach wypolerowanych na wysoki połysk. Nerwowo zaciska ręce.

– Chodź, Violet – mówi. – Ktoś chce cię poznać.

Kobieta siedzi w bawialni. Przycupnęła elegancko na ulubionym fotelu Ambrose’a. Jej jasnozłote włosy są starannie przycięte w boba i wsunięte za uszy, a dłonie idealnie gładkie, wolne od jakichkolwiek pierścionków czy odcisków. Ma na sobie ubrania bez wyrazu, ale doskonale skrojone, z jedwabistego, kosztownego materiału. Kobieta uśmiecha się sympatycznie i wyciąga do niej rękę na powitanie. W powietrzu unosi się leciutki zapach wanilii.

Violet wzdryga się i odsuwa.

– Witaj, mała marzycielko – mówi kobieta głosem równie miękkim i bezpretensjonalnym jak jej wygląd. – Miło mi wreszcie cię poznać.

Znowu wyciąga do niej smukłą dłoń, ale Violet pozostaje na swoim miejscu. Ambrose, który stoi za nią, uspokajająco kładzie jej rękę na ramieniu.

– Jest trochę nieśmiała. Od dawna nie mieliśmy żadnych gości – wyjaśnia ze swym zwykłym powściągliwym ciepłem.

Popycha lekko Violet, która niechętnie przemierza bawialnię, żeby uścisnąć rękę kobiety. Ale ta, zamiast potrząsnąć ręką dziewczynki, obejmuje jej dłoń obiema rękami i wciska kciuki w jej wnętrze. Po chwili puszcza Violet i klaszcze z zachwytem.

– No, jesteś nieodrodną córką swojej matki – oznajmia, po czym zwraca się do Ambrose’a. – Wypisz wymaluj jak Marianna w jej wieku. I niewątpliwie równie utalentowana. Co za fortunne odkrycie. I pomyśleć, że tak długo ją przede mną ukrywałeś. Te wszystkie kartki urodzinowe, których nie dane mi było wysłać.

Ambrose marszczy czoło, ale zanim zdąży się odezwać, drobna postać przemyka obok niego i staje za kobietą. Chłopiec, nieco starszy od Violet, z ciemnymi, kręconymi, opadającymi na kark włosami. Ma szare oczy w kolorze morskiego szkła, prawie przezroczyste. Stoi sztywno wyprostowany, w staromodnych ciuchach: wełnianej, czerwonej kamizelce, wyblakłej i wystrzępionej na dole, narzuconej na koszulę z kołnierzykiem zmechaconym ze starości.

– A, mój asystent. – Kobieta wskazuje stojące za nią dziecko. – To jest Aleksander.

Chłopiec zerka podejrzliwie na Violet, jakby to ona stała w jego bawialni. Dziewczynka odpowiada mu takim samym spojrzeniem.

– Vi, może oprowadziłabyś Aleksandra po domu? – zwraca się do niej Ambrose. – Byłoby miło, prawda? Penelopa i ja mamy sporo do obgadania.

Kobieta uśmiecha się do niego, pokazując idealnie proste zęby.

– Zdecydowanie tak. Aleksandrze?

Aleksander, równie cichutko jak się pojawił, odsuwa się od Penelopy z ciężkim westchnieniem starszego dziecka zmuszonego do opieki nad młodszym. To absolutnie ostatnia rzecz, na jaką Violet miałaby ochotę, szczególnie że to ona ma być głównym tematem rozmowy. I że mogłaby zakraść się na drugie piętro, usunąć dwie luźne deski podłogowe – te, na widok których Ambrose ciągle odgraża się, że je naprawi – i przyłożyć ucho do szczeliny nad sufitem bawialni, przez którą tocząca się tutaj rozmowa docierałaby do niej bez przeszkód.

Violet obrzuca Ambrose’a mrocznym spojrzeniem.

– Idź, Vi. Proszę.

Wygląda na to, że wyjaśnienia będą musiały zaczekać. Z przeciągłym, cierpiętniczym westchnieniem Violet wyprowadza chłopca z pokoju i zamyka za sobą drzwi.

* * *

Ambrose nie jest starym mężczyzną – daleko mu do starości. Właściwie nie widać po nim upływu lat, choć przekroczył już trzydziestkę i powoli zbliża się do czterdziestki. Ale tego dnia czuje się przytłoczony odpowiedzialnością podszytą straszliwą paniką spowodowaną trudną sytuacją, w jakiej się znalazł.

Cały misternie ułożony plan runął w jednej chwili.

– Minęło dużo czasu – odzywa się Penelopa, kiedy Ambrose siada naprzeciw niej w bawialni. – Zaczynałam już podejrzewać, że ukrywacie się przede mną.

– To jest siedziba rodu Everlych – stwierdza Ambrose ze wzruszeniem ramion, które sytuuje go na cienkiej granicy między brawurą a głupotą. – Gdzie indziej mielibyśmy być?

Nie uznał za stosowne informować jej o tym, że ten dom był od dwunastu lat opuszczoną ruderą na głębokiej angielskiej prowincji. I że nikt z nich nie miał ochoty zamieszkać w domu, w którym wyrośli, skoro w ich dzieciństwie było tyle goryczy. Ambrose, jako najmłodszy, wyjechał stąd ostatni i jako pierwszy poprzysiągł sobie nigdy tu nie wrócić – a oto jest tutaj. I tak. To jakaś straszliwa ironia, że wrócił, aby wychować Violet, wprzągł się ponownie w koło losu, z którego tak desperacko pragnął umknąć.

Dom, ze względu na nieobecność właścicieli i stan godny pożałowania, został właściwie wymazany z mapy. I usunięty z wszelkiej korespondencji, archiwów i tym podobnych, do których bracia Everly mieli dostęp. Dopóki Ambrose zachowywał milczenie, Gabriel prowadził interesy gdzie indziej, a Violet nie opuszczała domu, kto miałby podejrzewać, że ukrywali tutaj dziecko? Penelopa nie mogła szukać tego, o istnieniu czego nie miała pojęcia.

Aż do teraz.

Gdyby naciskała, mógł twierdzić, że zależy mu na ciszy i spokoju – ale oboje wiedzą, że samotność może bardzo przypominać tajemniczość.

Penelopa bębni palcami o brzeg fotela.

– Jesteście mi coś winni, bądź łaskaw o tym pamiętać.

– Skoro tak twierdzisz – odpowiada Ambrose ostrożnie. – Ale nie przypominam sobie, żebym cię prosił o jakąś przysługę.

Ambrose stąpa po kruchym lodzie, mówiąc do niej w ten sposób, jednak nie jest w stanie poddać się bez walki. Być może dlatego, że po raz pierwszy obudził się w nim płomyczek nadziei, będący słabiutką nagrodą za konieczność marnowania czasu w tym domu. A być może po prostu sądzi, że jego rodzina nie zasługuje na to, by podać ją potworowi na tacy.

– Ja nie negocjuję, Ambrose – oświadcza Penelopa z doprowadzającym go do furii spokojem.

– Ród Everlych ma wobec ciebie dług. Nie ja – odpowiada.

– A ty nie jesteś Everly? – pyta Penelopa.

– Nie udawaj, że to jest to samo…

– Ambrose.

Penelopa nie musi wymawiać jego nazwiska, żeby usłyszał echo słów, które biegły za nim przez całe życie. Uparty jak Everly, dzielny jak Everly, skazany na zgubę jak Everly. Ale zawsze Everly. Gdyby tylko mógł wyrwać z siebie tego Everly’ego, czułego, nieuchwytnego i marzycielskiego. Gdyby tylko mógł pozbyć się tej części samego siebie na dobre – co oznacza siebie całego.

Zrobiłby to bez wahania, jeśliby uznał, że to ich uratuje.

– No, dobrze – rzuca Ambrose. – Ale to nie oznacza…

– A więc jesteś moim dłużnikiem, podobnie jak twoja siostrzenica. Mogłabym po prostu zabrać dziewczynkę teraz, jeśli wolisz – kontynuuje Penelopa. – Violet jest równie dobra jak jej matka, zapewniam cię.

Serce mu się ściska na tę myśl.

– Możemy znaleźć Mariannę – mówi szybko. – Gabriel właśnie jej szuka, teraz, kiedy rozmawiamy.

Po prostu kupuję sobie czas, myśli Ambrose. Tyle, na ile mi wystarczy śmiałości. Jeśli narażam w ten sposób Mariannę, jeśli za kilka miesięcy znajdziemy się na rozdrożu i trzeba będzie położyć na szali matkę i córkę, i nie będzie innego wyjścia…

Ambrose nie ma natury hazardzisty, a jednak postawiłby ostatnią monetę na to, że siostra będzie sprytniejsza niż ich nieporadne machinacje. Wybacz mi, myśli desperacko.

– Masz do niego ogromne zaufanie. Jesteś pewien, że Gabriel jej nie ukrywa? – pyta cicho Penelopa.

– Tak – odpowiada Ambrose. Po czym dodaje: – My nie wiemy nawet, dlaczego Marianna odeszła.

Co, oczywiście, jest kłamstwem. Ale ćwiczył to przed lustrem, powtarzał te słowa tak długo, aż stały się pozbawionymi znaczenia sylabami. Aż zmieniły się w swego rodzaju prawdę.

– Violet to jeszcze dziecko – kontynuuje kłamstwa. – Nie ma dla ciebie żadnej wartości.

Penelopa uśmiecha się szerzej i Ambrose czuje, że ziemia usuwa mu się spod stóp, że jest o włos od katastrofy. Żadne z nich nie wypowiada tego słowa, ale wisi ono między nimi w powietrzu: Violet nie ma żadnej wartości – jeszcze.

Penelopa przeciąga pozory towarzyskiej wizyty, bierze łyk herbaty z filiżanki, a każda sekunda to udręka.

– Dobrze. Zawrę z tobą umowę, Ambrose Everly. Zostawię Violet w spokoju, jeżeli znajdziecie Mariannę. Ale nie będę czekała w nieskończoność. – Jej oczy się zwężają. – Dziesięć lat to wystarczająco długo, nie sądzisz?

– Dziesięć lat – powtarza Ambrose jak echo. – I w tym czasie nie skrzywdzisz Violet?

– Nie widzę żadnego powodu – odpowiada Penelopa.

– To… wspaniałomyślne z twojej strony.

Ambrose zauważa, jak zawsze zwraca uwagę na to, że czas nie ima się tej kobiety, Penelopa jest nienaturalnie piękna, jak róża zamrożona w pełnym rozkwicie. Jak szkło, zanim zostanie rozbite.

– Umowa stoi – zmusza się do wypowiedzenia tych słów.

Penelopa wyciąga rękę, którą on pospiesznie ujmuje. Zawarł już w życiu wiele diabelskich umów i nie zamierza wzdragać się przed kolejną. Palce Penelopy zaciskają się wokół jego dłoni. Ból przeszywa jego nadgarstek, biegnie w górę ramienia. Światła migoczą i gasną, cienie zbierają się u jego stóp.

Ambrose opada na jedno kolano, potem na drugie, traci oddech. Ale ręka Penelopy nadal zaciska się jak imadło. Ktoś – może on sam – dyszy: „Proszę”. W jego mózgu następuje krótkie spięcie, wszelkie myśli zmieniają się w czerwoną wirującą udrękę.

Penelopa puszcza jego dłoń, Ambrose pada na ziemię. Chłód drewnianej podłogi jest błogosławieństwem dla jego pulsującej bólem skóry. Wciąga do płuc powietrze, nic innego nie jest w stanie zrobić. Jego twarz jest mokra od łez. Kiedy odzyskuje wreszcie dość sił, żeby unieść głowę, Penelopa spogląda na niego zimno, już się nie uśmiecha.

– Powinieneś był powiedzieć mi o dziewczynce, Ambrose.

Ambrose podnosi się chwiejnie na nogi. Światła nadal się palą; na dworze trwa ten sam ponury, szary dzień. Ale cień palącego bólu dalej krąży w jego żyłach.

– Dziesięć lat – mówi Penelopa. – Wierzę, że nie zapomnisz.

Dziesięć lat na znalezienie Marianny Everly. To jakby cała wieczność, a jedna chwilka zarazem.