Tytuł oryginalny: TROLLHEIM. Vampyrer og demoner

Tekst: Arne Lindmo

Przekład: Joanna Bernat

Wydawczyni: Katarzyna Biegańska

Redaktorka prowadząca: Joanna Rutkowska-Marchewka

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Marta Baszewska

Ilustracja na okładce: Marcin Minor

Opracowanie graficzne tytułu: Kjetil Nystuen

Opracowanie graficzne okładki polskiego wydania: Tomasz Kozłowski

Grafika na stronach rozdziałowych: Jarosław Marchewka

Text © Copyright by Arne Lindmo

Logo design © Copyright by Kjetil Nystuen

© Copyright by Figenschou forlag, 2023

First published in 2023 by Figenschou Publisher, Tromsogata 21 Oslo, 0565, Norway, www.figenschouforlag.no; contact: anitra@figenschouforlag.no

For the Translation © Copyright by Joanna Bernat, 2025

For the Polish Edition © Copyright by Wydawnictwo Kropka, 2025

All rights reserved.

Jakiekolwiek fragmenty niniejszej publikacji nie mogą być kopiowane i rozpowszechniane w żadnej formie (tradycyjnej czy elektronicznej) bez pisemnej zgody Wydawcy.

ISBN 978-83-68382-18-1

Wydawnictwo Kropka

Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.

ul. Mierosławskiego 11a, 01-527 Warszawa

tel. 48 22 663 02 75

wydawnictwokropka.com.pl

Warszawa 2025

Wydanie pierwsze

Fragment

Rozdział 1. Metamorfoza Ziry

Rozdział 2. Pierwszy dzień szkoły

Rozdział 3. Drama na podwórku

Rozdział 4. Walentynki

Rozdział 5. Kartka walentynkowa

Rozdział 6. Wywiad z wampirzycą

Rozdział 7. Pierwsza wizyta

Rozdział 8. Porażka Silje

Rozdział 9. Złodziejka

Rozdział 10. Głęboki sen

Rozdział 11. Godzina zemsty!

Rozdział 12. Konfrontacja w sypialni

Rozdział 13. Zaginiona księga

Rozdział 14. Nowe przygody szpiega Teodora

Rozdział 15. Metamorfoza Ziry

Rozdział 16. Pakt z diabłem

Rozdział 17. Adam i Tara na tropie

Rozdział 18. Grób

Rozdział 19. Zmartwychwstanie

Rozdział 20. Śpiączka!

Rozdział 21. Powrót do podziemia

Rozdział 22. Skrobanie, stukanie, drapanie…

Rozdział 23. Złapani w pajęczą sieć

Rozdział 24. Spotkanie

Rozdział 25. Odkrycie

Rozdział 26. Ojciec i syn

Rozdział 27. Silje nawiązuje kontakt

Rozdział 28. Na progu

Rozdział 29. Prosto w pułapkę!

Rozdział 30. Pozdrowienia z Helheimu

Rozdział 31. Demony atakują!

Rozdział 32. Czy to Tobiasz?

Rozdział 33. Szpital

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 1

Metamorfoza Ziry

Zira zamrugała kilkakrotnie.

Siedziała w swoim dawnym pokoju i przyglądała się odbiciu w lustrze. Nie dowierzała temu, co widzi. Jej tęczówki nie świeciły już czerwienią – były ciemnobrązowe. Jakby ukradła komuś oczy!

– Co to za czarna magia? – zapytała.

– Żadna magia – odpowiedział Tobiasz. – To tylko soczewki kontaktowe. Teraz twoje oczy wyglądają jak każde inne.

Czyżby naprawdę mogło im się udać? Gdzieś głęboko w Zirze zakiełkowała nadzieja. Czy mogłaby znów żyć jak zwyczajna dziewczyna? Kontynuować to, co przerwano jej dwieście lat temu?

– Hej! – krzyknęła, odtrącając Tarę. – Dlaczego bijesz mnie miotłą po twarzy?

– Spokojnie… – Tara westchnęła. – Zabierz rękę. To tylko puder, taki kosmetyk. Ma przyciemnić twoją cerę, bo wyglądasz jak duch.

Zira znów poczuła się zagubiona. To uczucie nie opuszczało jej od chwili, gdy dołączyła do trójki przyjaciół w świecie ludzi. Od dwóch miesięcy ukrywała się w opuszczonej willi, a każdy dzień przynosił coś nowego i dziwnego. Dziś były to soczewki i puder. Tobiasz zaproponował też perukę, żeby zakryć jej srebrzyste włosy, ale Tara go wyśmiała.

– Przecież mogą być farbowane – powiedziała. – Tak jak moje.

Fioletowe włosy Tary były chyba jeszcze bardziej niezwykłe.

– Będziesz wyglądać super! – rzuciła radośnie, pudrując z zapałem.

– Ale… czy to, czym mnie wcześniej posmarował Tobiasz, to nie był puder? – zapytała Zira. Od tych nowych słów i rzeczy kręciło jej się w głowie.

– Nie – odparł Tobiasz. – To był krem przeciwsłoneczny z bardzo mocnym filtrem. Ochroni cię przed słońcem. To konieczne, jeśli chcesz iść z nami do szkoły.

Adam opierał się o ścianę i obserwował przyjaciół.

– Z bardzo mocnym filtrem? Skąd go wziąłeś?

– Sam zrobiłem i dokładnie przetestowałem. Nie przepuszcza ani promienia. Zira będzie bezpieczna, jakby siedziała w ciemnym pokoju.

– A jeśli potrze twarz? – Adam nie wydawał się przekonany.

– Eee… No, lepiej żeby w ogóle nie dotykała skóry, dopóki nie wrócimy do willi.

– Bez obaw – powiedziała Zira. – Nic mnie nie swędzi, nawet z tą całą mazią na twarzy.

– Która godzina? – zapytała Tara.

– Za pięć minut musimy wychodzić – odpowiedział Adam. – Albo się spóźnimy.

– Jak zwykle za mało czasu – westchnął Tobiasz. – Trzeba było lepiej zaplanować pierwszy dzień Ziry w szkole. Mam złe przeczucia… Czy o niczym nie zapomnieliśmy?

– Gotowe! – Tara uśmiechnęła się do koleżanki. – Nie do poznania!

Zira znów patrzyła w lustro z niedowierzaniem. Brązowe oczy, opalona cera. Nowe, modne ubrania pożyczone od Tary. Kim jest dziewczyna w lustrze? Czy to ona sprzed lat, zanim… Czy tak wyglądała kiedyś Sara Gran?

Potem spojrzała na stary obraz wiszący na ścianie. Była na nim znacznie młodsza, ale dało się zauważyć pewne podobieństwo. Uśmiechnęła się.

– Dziękuję – powiedziała do Tary. – Wyglądam prawie jak na tym portrecie. Tylko trochę starsza.

– Nie ma sprawy – odparła Tara.

– Myślałem, że wampiry nie mają odbicia w lustrze – zauważył Adam, zakładając plecak.

– Nie bądź śmieszny – obruszyła się Zira. – Przecież nie jesteśmy niewidzialni.

– Ale… – Chłopak się zawahał. – Nie oglądałaś filmów o wampirach?

– Filmów? A co to takiego?

Wytrzeszczył oczy.

– Nigdy nie widziałaś filmu?!

– No przecież – wtrącił Tobiasz – mieszkała pod ziemią przez dwieście lat.

– Ale zanim ją porwali, mogła chociaż widzieć jakieś stare, czarno-białe!

– Pierwszy film pokazali w norweskim kinie w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym szóstym roku – wyjaśnił mu przyjaciel. – Sto lat po porwaniu Ziry. Historia się kłania.

– Historia jest nudna – mruknął Adam. – Szczególnie te wszystkie daty.

– W takim razie trzeba zorganizować wieczór filmowy! – zawołała Tara. – Pożyczę od brata kilka filmów o wampirach, a Zira powie nam, co jest prawdą, a co bajką.

– O, obejrzyjmy Draculę! – ucieszył się Adam. – Świetny film!

– Hm, brzmi trochę strasznie – zawahał się Tobiasz. – To nie jest film dla dorosłych?

– Nie bądź tchórzem! – Tara trąciła go łokciem. – To tylko film. A może urządzimy kino na pierwszym piętrze? Wystarczy posprzątać jedno z pomieszczeń. Byłoby ekstra!

Adam postukał palcem w zegarek.

– Koniec czasu.

– Lecimy! – zawołała Tara, chwytając plecak.

Adam i Tobiasz ruszyli za nią.

Zira posłała ostatnie, niepewne spojrzenie w lustro. Czy to na pewno dobry pomysł? A co, jeśli ktoś w szkole odkryje jej tajemnicę? Co zrobią dorośli w Trollheim, kiedy się dowiedzą? Wbiją jej kołek w serce? Przywiążą do drzewa i zostawią na pastwę słońca?

Ale podziemne życie już jej zbrzydło. Od lat marzyła, by znów zobaczyć niebo. Teraz miała przyjaciół. To była jej szansa.

Zira, nie zmarnuj tego. Nie rzucaj się w oczy. Rób to, co inni. Zachowuj się jak zwyczajna dwunastoletnia dziewczyna.

– Zira! Chodź! – dobiegł ją głos Adama z dołu. – Spieszymy się!

Założyła na ramię plecak i z bijącym sercem pomaszerowała za resztą.