Tytuł oryginału: Deeply

Redakcja: Ida Świerkocka

Korekta: Marta Stochmiałek, Marta Tojza

Skład i łamanie: Robert Majcher

Opracowanie graficzne polskiej okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Copyright © 2021 by Bastei Lübbe AG, Köln

Ilustracja na okładce © 2020 by Rhett Podersoo

Projekt okładki © Andrea Janas – andreajanas.com

Zdjęcie autorki © Ava Reed

Copyright for the Polish edition © 2022 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-8266-093-7

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2022

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

tiktok.com/@wydawnictwojaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2022

Bezpłatny fragment

Przedmowa i ostrzeżenie o niepożądanych skutkach

Playlista Zoey i Dylana

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Epilog

Podziękowania

O Autorce

Dla każdego, komu życie – na ten lub inny sposób – pokazało, że jest nie fair. I dla każdego, kto walczy o siebie, swoje życie i swoje marzenia.

Dla Tami i Bianki, bez których nie ukończyłabym tej książki.

I dla Jil, która zawsze dodaje mi otuchy.

Przedmowa i ostrzeżenie o niepożądanych skutkach

W Deeply poruszane są tematy, które mogą wywołać niepożądane zachowania.

Jeśli chodzi o Zoey, książka porusza temat zmuszania do czynności seksualnych/gwałtu.

(Spojler) W przypadku Dylana ważną rolę odgrywają problem amputacji kończyny i protezowania oraz trauma powypadkowa. Oboje znajdują się już jednak w fazie zdrowienia, ewentualnie mają już tę fazę za sobą.

Podobnie jak w Madly, chcę Wam kolejny raz przypomnieć, że Wasze uczucia są ważne. Jeśli źle się czujecie, czytając o wyżej wymienionych problemach, posłuchajcie samych siebie. Uczucia są po to, żeby je czuć. Należą do Was i nikt nie powinien umniejszać ich znaczenia.

Krótka myśl na początek: gdyby chodziły Wam po głowie zdania typu: „Dlaczego on/ona nie powiedział(a) czegoś od razu…”, „Ja bym postąpił(a) inaczej…”, „Jak dla mnie okazała się za słaba…”, „Dobrze daje sobie z tym radę, to nierealistyczne”, spróbujcie się nad nimi chwilę zastanowić. Każdy człowiek reaguje inaczej i każda sytuacja jest inna. I dopóki sami nie znajdziecie się w podobnym położeniu, nie będziecie wiedzieli, jak byście się zachowali. W każdym razie nie tak naprawdę.

Niezależnie od tego, czy jesteśmy silne, czy słabe, wszystkie jesteśmy po prostu kobietami. To samo dotyczy mężczyzn. I są jeszcze decyzje. I prawo do ich podejmowania, jeśli tylko możemy i chcemy je podjąć. Zdania przytoczone powyżej jedynie szufladkują innych ludzi. A najczęściej szufladkowane są w ten sposób kobiety, i to przez inne kobiety. A my później musimy się z tych szufladek wyzwolić.

Bo co tak naprawdę oznacza być silną?

Playlista Zoey i Dylana

Harry Styles – Falling

Shawn Mendes – Use Somebody (Spotify Studios)

Fink – Looking too closely

Tom Walker – Leave a Light On (acoustic)

Nea – Some say

Kaleo – Way Down We Go (Stripped)

Harry Styles – Girl Crush

Jaymes Young – Stone

WILDES – Bare

Tender – Smoke

Sinéad Harnett – Unconditional (acoustic)

Abi Ocia – Running

Jessie Ware – Say You Love Me

Dan Owen – Stay Awake with Me (acoustic)

Hozier – Almost

Vance Joy – We’re Going Home

Isak Danielson – Power

Florence + The Machine – Stand By Me

Maren Morris ft. Hozier – The Bones

Beyoncé – If I Were a Boy

4 Non Blondes – What’s Up?

Tina Turner – What’s Love Got to Do with It

Imagine Dragons – Birds

Lewis Capaldi – Bruises

Mozart – Sonata fortepianowa nr 11

„Czasami dobre rzeczy rozpadają się, robiąc miejsce rzeczom lepszym”.

– Marilyn Monroe

Prolog

Czasami trzeba odpuścić.

Zoey

Dylan zasnął krótko po tym, jak wjechaliśmy na międzystanową. Wprawdzie miarowo oddycha i jednocześnie lekko chrapie, ale nawet we śnie wygląda na zaniepokojonego.

Martwi się.

Na szczęście poprosiłam go wcześniej, żeby wpisał w nawigację adres docelowy, inaczej już bym się zgubiła. Jeszcze przed wyjazdem wyglądał na wykończonego, już wtedy pomyślałam, że pewnie zaśnie w trakcie jazdy. Może przyłożyłam też do tego rękę, bo kawa była tylko rodzajem placebo, nie zawierała kofeiny. Nie chciałam go rozbudzać, kiedy tak wyraźnie potrzebował odpoczynku.

Kilka minut temu zjechałam z autostrady. Minęliśmy już Bellingham i teraz jadę po starej, niezbyt dobrze wyasfaltowanej drodze, otoczonej niezliczoną ilością nagich drzew. Wszędzie tylko pola i las, gdzieniegdzie widać pojedyncze domy i farmy. Wreszcie docieramy pod odpowiedni adres, podjeżdżam pod dom oznaczony numerem cztery i parkuję na skraju ulicy. Jest tu jeszcze kilka innych domów, ale całość sprawia raczej wrażenie jakiegoś opustoszałego siedliska na końcu świata, a nie przedmieścia Bellingham. Do tej pory zauważyłam tylko stację benzynową na początku ulicy i skromny kiosk. Zastanawiam się, jakie inne sklepiki znajdują się w tej okolicy i co jeszcze jest tu do odkrycia.

Przez chwilę nie wychodzę z samochodu i rozglądam się wokół. Przy ulicy zauważam ciemnoczerwoną skrzynkę na listy, na której z przodu, odrapanymi literami, zapisane jest nazwisko Anderson.

Droga do domu nie jest najnowsza, niektóre płyty są popękane, a trawnik najlepsze lata ma już za sobą. Mimo to jest tu naprawdę ładnie. Odludnie, ale ładnie. Drewniany dom jest staroświecki, lecz przytulny, weranda wygląda jak marzenie, chociaż nie jest zbyt przestronna. A przynajmniej tak mi się wydaje z tej perspektywy.

Nie spiesząc się, chłonę wszystko dookoła, dopiero później kieruję wzrok z powrotem na Dylana, który nadal twardo śpi. Mimo że najchętniej bym go nie budziła, nadszedł czas, żeby właśnie to zrobić. Z pewnością chce jak najszybciej sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Po długiej jeździe jestem wykończona, ale cieszę się, że nie musiał sam prowadzić.

– Dylan? – zwracam się do niego nieśmiało i oczywiście o wiele za cicho. Nie chcę go przestraszyć, ale jakoś muszę go obudzić, więc decyduję się jednak podnieść głos. Niestety to też nie przynosi efektu.

Ostrożnie kładę dłoń na jego ramieniu i potrząsam nim. Wpierw delikatnie, potem coraz mocniej.

– Dylan, dojechaliśmy – powtarzam i jeszcze raz szarpię go za ramię.

Powoli się budzi, chrząka i przeciera oczy, wreszcie otwiera je, mrugnąwszy parę razy.

– Wszystko w porządku? – Jego zaspany, zachrypnięty głos sprawia, że mimowolnie muszę się uśmiechnąć.

– Tak, wszystko okej. Jesteśmy u ciebie w domu. Właśnie zaparkowałam.

– Naprawdę spałem? I to przez całą drogę? Cholera. Dlaczego nie obudziłaś mnie wcześniej? – Podnosi się i uważnie mi się przygląda.

– Nie było takiej potrzeby. Dałam sobie radę, a ty wyglądałeś, jakbyś koniecznie potrzebował trochę odpoczynku.

– Dzisiaj w nocy fatalnie spałem. I w efekcie zdecydowanie za krótko. Więc… dzięki. – Kładzie dłoń na mojej, która nadal, czego nie byłam świadoma, spoczywa na jego ramieniu.

– Nie ma za co – mamroczę pod nosem, zatapiając się w jego oczach i jego spojrzeniu, a moje zdradzieckie serce bije dużo za głośno i za szybko. Nagle wnętrze samochodu wydaje mi się zdecydowanie za małe.

– Zoey, ja…

– Powinniśmy wysiąść – przerywam mu i cofam się, a w piersiach czuję nagle bolesny skurcz i mam wrażenie, że brakuje mi powietrza.

„Nie!”, krzyczy głos w mojej głowie. „Nie, nie mogę teraz tego słuchać. To nie jest właściwy moment, to nie jest właściwy czas”. Przechodzi mi przez myśl, że może nigdy nie będzie odpowiedniego, ale to ignoruję.

Tylko by bolało.

Rozdział 1

Nawet ludzie, którzy cię kochają, mogą cię zranić i utrudnić ci życie. Zwłaszcza oni.

Zoey

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?

Pomijając fakt, że w poniedziałek zaczyna się semestr, to i tak byłoby już za późno, żeby się nad tym zastanawiać, ale nie mówię tego na głos. W ciągu ostatnich dni mama tak często mnie o to pytała, że nie mogę już tego słuchać i wymaga to ode mnie dużo samozaparcia, żeby w tej chwili nie jęknąć z frustracji, przewracając jednocześnie wymownie oczami. Oczywiście ma dobre intencje, jak zawsze. Wiem to i kocham ją. Ale z jakiegoś powodu te ustawiczne pytania, które zadaje mi od kilku tygodni, odbierają mi powietrze i mam wrażenie, że się duszę.

Zamiast odpowiedzieć jej coś w nerwach, czego później bym żałowała, siadam na swojej leciwej już walizce, zdmuchuję kosmyk włosów z czoła i próbuję usilnie zaciągnąć suwak, nie gubiąc przy okazji połowy moich rzeczy. To trzecia próba, do tej pory zawsze czegoś zapominałam. Za każdym razem walizka zamyka się z coraz większym trudem. Jeśli będę musiała zamykać ją po raz czwarty, i to o dziewiątej rano, nie tylko grozi mi załamanie nerwowe, ale też spóźnię się na pociąg.

– Tak, mamo. Jestem pewna. I to od czasu, kiedy zdecydowałam się zdawać na Harbor Hill – odpowiadam z naciskiem, ale z twarzy mojej matki nie znika zatroskanie. To jednak bez znaczenia. Mam konkretne plany i nie zmienię ich tylko dlatego, że powodują niestrawność u moich rodziców.

Z wysiłkiem udaje mi się uśmiechnąć, a ona odwzajemnia się tym samym.

– Nie znikam z tego świata, a w przerwie semestralnej przyjadę was odwiedzić. Obiecuję. To już w maju.

– Do tego czasu to my cię odwiedzimy, Zoey.

A przecież zostałam w domu tak długo jedynie ze względu na rodziców. Gdyby nie oni, wyjechałabym do Seattle już kilka dni temu, żeby mieć czas na aklimatyzację.

– Z pewnością. Czas szybko leci, zobaczysz.

– Nieważne, co się stanie, pamiętaj o jednym: uważaj na siebie – mówi zdecydowanym tonem. Gdyby to były słowa na papierze, napisałaby je permanentnym markerem wielkimi literami, podkreśliła i wyróżniła tłustym drukiem. A na końcu opatrzyła wykrzyknikiem.

– Będę ostrożna. – Opuszczam głowę, żeby nie dostrzegła, jak zaciskam usta. Nie chcę dać po sobie poznać, że to jedno zdanie tak mnie zraniło, ale jest to trudniejsze, niż myślałam.

Mama troszczy się o mnie i zrobiłaby wszystko, żeby cofnąć czas. Nie jest jedyna. Ale kiedy tak dobitnie mówi, że mam na siebie uważać – i to zawsze, i dobrze na siebie uważać – wydaje się, że wtedy tego nie robiłam albo nie próbowałam. Jak gdyby to była moja wina i jakbym nie zadbała wystarczająco o swoje bezpieczeństwo. To brzmi tak: wszystko to mogłoby się nie wydarzyć, gdybym tylko była ostrożniejsza. Że wtedy nikt nie mógłby mi tego zrobić. Ale mama nie potrafi czytać w myślach i nie wie, jak jej słowa mnie ranią.

– I że to musi być akurat Seattle. Akurat to miasto… – Jej głos wyrywa mnie z zamyślenia. Zaciskam mocno oczy, po czym podnoszę wzrok, przełykając ślinę. A raczej nie ślinę, ale kolejną odpowiedź na słowa mamy.

Podenerwowana mruczę coś pod nosem. Przez walizkę, która za skarby świata nie chce ze mną współpracować, i przez mamę, przede wszystkim przez nią.

Przeprowadzam się do Seattle, bo miasto to nie kojarzy mi się już z odwiecznym lękiem i bólem, a jest jedynie kolejnym krokiem naprzód. To dla mnie uzdrowienie, a zarazem koniec i nowy początek. Nie mam zamiaru dłużej uciekać od mojej przyszłości i tego miasta. I będę na siebie uważać, zawsze to robiłam. Nie jestem już małym dzieckiem i na pewno nie dawną Zoey. Mama najwyraźniej nie chce tego przyjąć do wiadomości, niezależnie, ile razy jej to tłumaczę. Nie potrafi uwolnić się od przeszłości, chociaż jest zbyt bolesna, żeby się jej dłużej trzymać. Mam nadzieję, że któregoś dnia to zrozumie, tak samo jak moją decyzję. Szczególnie tę, żeby nie dać się przez nią zatrzymać.

Kiedy kilka miesięcy temu odwiedziłam Coopera, nie załamałam się. Ani ta noc przed kilkoma laty, ani to miasto mnie nie złamały. One mnie tylko zmieniły.

Dam radę.

– No i co tam u was? Wszystko w porządku? – Tata staje koło mamy w drzwiach, podczas gdy ja ostatnim pociągnięciem domykam zamek i wierzchem dłoni ocieram czoło. Nareszcie.

– Oczywiście – odpowiada mama. – Tylko nadal nie mogę uwierzyć, że nasza córka wyprowadza się i zaczyna studia.

– Przynajmniej wyprowadza się do żeńskiego akademika. – Tata przyciąga mamę i delikatnie całuje ją w czoło. Jest święcie przekonany, że będą tam na mnie uważać, w końcu w akademiku obowiązują pewne reguły, a cały teren należy do uniwersytetu. Myślę, że wypiera fakt, że niebezpieczeństwa w prawdziwym życiu żądzą się innymi prawami, ale gdyby tego nie robił, nigdy by mnie tam nie puścił. Więc może to nawet lepiej.

Jednocześnie jego słowa wywołują na mojej twarzy rumieniec, a mnie ogarniają wyrzuty sumienia.

Tak, okłamałam rodziców. Po tym, jak dostałam się na Harbor Hill, a rodzice dali mi wolny dostęp do mojego konta oszczędnościowego, powiedziałam im, że zamieszkam w akademiku. Myśleli więc, że zaoszczędzone przez nich i przeze mnie pieniądze są w dobrych rękach i że zasilą budżet małej, ale bezpiecznej żeńskiej wspólnoty na kampusie, a nie wynajmowanego mieszkania, które zajmuje już dwóch facetów. Jeden, którego nie lubią, i jeden, którego nie znają.

Gdyby więc wiedzieli, że nowe meble i cała reszta potrzebnych mi rzeczy jadą do ich syna wyrzutka i innego męskiego współlokatora, pewnie nie puściliby mnie albo przed wyjazdem zgotowaliby mi piekło. To nie było wcale takie łatwe przekonać ich, żeby pozwolili mi jechać samej – bo oczywiście chcieli mnie tam zawieźć – ale po kilkudniowych dyskusjach w końcu ulegli. Meble pojadą wynajętym transportem bezpośrednio do nowego mieszkania, resztę rzeczy zawiozę sama. Nie tylko ze względu na moje postanowienia, cele i marzenia, ale też z powodu całej tej sprawy z mieszkaniem.

Dlatego teraz milczę. To jeszcze nie czas, żeby poruszać ten temat. Nie jestem tchórzem, ale nie jestem również głupia.

Słowa mojego ojca jednoznacznie odnosiły się do mojego brata. Jedne z niezliczonych, które padły w ostatnich latach, i to mimo że przecież nigdy o nim nie rozmawiają. Nie wprost. Nie naprawdę. Nie mieści mi się w głowie, że nadal nie mogą mu wybaczyć, nie mówiąc już o tym, że nie wypowiadają jego imienia. A przecież tak naprawdę nie ma tu nic do wybaczania. Ani z mojej strony, ani z żadnej innej.

Niedługo minie pięć lat. I czy tego chcą, czy nie, Seattle nie ma tu nic do rzeczy. Cooper nie ponosi winy za to, co się wtedy stało, tak samo jak ja albo oni.

Mimo to nie chcę znowu odgrzewać tego tematu, kłócić się z nimi ani sprawiać im przykrości, tak samo jak nie chce tego Coop. Próbowałam wszystkiego, przez lata powtarzałam i powtarzałam, sprowadziłam tu nawet Milly, ale moi rodzice zabarykadowali się w swoich sztywnych przekonaniach i wreszcie musiałam uznać, że nie mam już na nich wpływu. Tata i mama noszą ten ból nieprzerwanie z sobą, jakby wrósł w nich, a oni nie byli gotowi, żeby o nim zapomnieć – ale muszą zrozumieć, że ja już jestem. Że muszę być. Jeśli nadal będę unikać tego miasta, które naprawdę lubię, zawsze będzie istnieć coś, co mnie powstrzymuje. Co wzbudza we mnie strach.

A do tego nie mogę dopuścić. Nie zrezygnuję z siebie dla niczego i nikogo i odważę się spojrzeć strachowi w oczy, nieważne, jak byłby obezwładniający. Tamta noc mnie tego nie pozbawiła, mimo że nie od razu to zrozumiałam. W przyszłości również nie dam sobie tego odebrać.

Nie, nie dopuszczę do tego…

Wstaję, rozglądam się i po raz pierwszy od czasu, kiedy dowiedziałam się, że zostałam przyjęta na wydział psychologii w Harbor Hill, robi mi się ciężko na sercu. Mam nadzieję, że nowe łóżko okaże się równie wygodne jak moje stare z wyleżanym materacem, inaczej będzie mi go brakować, tak samo jak niebieskiej tapety przedstawiającej niebo i chmury, zdobiącej ścianę nad nim. I jeszcze prostego drewnianego biurka, na którym od spodu Cooper, Mason i ja wyryliśmy nasze imiona i rysowaliśmy dziwaczne komiksy, których teraz żadne z nas nie potrafiłoby już odszyfrować. Albo puszystego, kolorowego dywanu w kształcie koła zakrywającego rysy na podłodze. Na koniec tęsknić będę pewnie nawet za upałem, który w gorące letnie dni otacza cię tu i przytłacza, i za skosem nad łóżkiem, w który przez te wszystkie lata o wiele za często uderzałam głową. Albo za Cooperem, kiedy spał w moim pokoju, żeby mama i tata nie zorientowali się, że za późno wrócił do domu. Wspinał się wtedy po olbrzymiej pergoli na dach garażu, a stamtąd wchodził przez okno do mojego pokoju. Jego znajdował się po drugiej stronie domu, koło sypialni rodziców, nie miał więc możliwości, żeby niezauważenie do niego wejść lub z niego wyjść. Dlatego używał mojego. Ciągle zostawiał na podłodze resztki bluszczu i innego zielska, kiedy wracał w nocy… Od tego pamiętnego dnia, który wszystko zmienił, rodzice nigdy już nie weszli do jego pokoju.

Mason i Cooper niezliczoną ilość razy siedzieli ze mną przed telewizorem albo opowiadali mi wymyślone historie. Mase często tu bywał. Jest dla mnie jak drugi starszy brat.

Te stare wspomnienia uderzyły we mnie jak fale w skaliste wybrzeże, a ja wciągnęłam ich zapach, bo czuć w nim było bezpieczeństwo. Bo na chwilę dał mi zapomnieć, że nie jest już tak jak dawniej.

Cooper nie gra już w futbol – niedługo kończy studia na wydziale sztuk pięknych i historii sztuki. Wreszcie robi to, co kocha. Tata nie jest już z niego dumny, a mama usilnie dba o to, żebym nie zapomniała przypadkiem tego, o czym tak bardzo chciałabym nie pamiętać. Mason nie przychodzi już w odwiedziny, a ja mieszkam tu teraz jakby całkiem sama. Przez ostatnie lata brakowało mi brata i myślę, że tęskniłam za nim nie tylko z powodu jego fizycznej nieobecności, ale też z powodu świadomości, że moim rodzicom go nie brakowało. Bo w mojej samotności też byłam tu sama.

– Zoey? – Aż podskakuję, kiedy ojciec kładzie mi dłoń na ramieniu. Mrugam zaskoczona.

– Przepraszam, zamyśliłam się. Co mówiłeś?

– Pytałem, kiedy mamy odwieźć cię na pociąg i czy wszystko w porządku z meblami? Dojadą jutro, prawda? – Tata uśmiecha się ciepło, a mnie napływają łzy do oczu. Cooper wygląda jak jego młodsza wersja, ma tylko trochę więcej włosów, brodę i jest o głowę wyższy. Ciemnobrązowe włosy, wyraziste rysy, brązowe oczy, podobna budowa ciała. Po ojcu widać, że wcześniej uprawiał dużo sportu. Że dużo się śmiał i że po prostu żył pełnią życia. Z głębokimi zmarszczkami wokół oczu jest mu do twarzy.

A teraz? Najchętniej nakrzyczałabym na ojca za to, że traktuje mnie jak najcenniejszy skarb świata, a mojego brata jak kogoś, kto wszystko zniszczył. Marzenia, plany i – według niego – również całe moje życie.

Głośno chrząkam. Postanawiam wziąć się w garść.

– Jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidzianego, to tak. W najgorszym wypadku przyjadą w poniedziałek, ogarnę to jakoś.

– Cieszę się, że zostałaś tu tak długo, ale czy tych kilka dni wystarczy, żebyś się tam zaaklimatyzowała, skarbie? – Mama wchodzi. Ma na sobie dzisiaj stylową szarą wełnianą sukienkę i ciemną szminkę na ustach. Już od dawna uważam, że przypomina trochę Grace Kelly.

– Nie martw się tyle. Dam sobie radę. A gdyby coś było nie tak, zadzwonię. – Tym razem udaje mi się przywołać na twarz szeroki, szczery uśmiech. Tata kiwa głową i klepie mnie po ramieniu.

– Dobrze. To dobrze.

– Poza tym… – zaczynam i od razu zagryzam dolną wargę.

Cisza wypełnia pokój. Do momentu, kiedy wzdycham, nabieram powietrza i kończę zdanie, którego nigdy nie chciałam zacząć.

– Lane też tam jest. Tak samo jak Mason. Nie będę sama. I poznam nowych przyjaciół.

Nagle mama poważnieje i przenosi wzrok na ojca, który cofa rękę i lekko odwraca twarz. Zagryza zęby, widzę to dokładnie, a ciepło i uprzejmość, jakie jeszcze chwilę temu biły z jego twarzy, bezpowrotnie zniknęły. Teraz widać na niej cierpienie i ból, a moje całe ciało napina się w oczekiwaniu na słowa: te, które zawsze przychodzą.

„Nie powinnaś go widywać. On wszystko tylko psuje. Już wtedy cię nie przypilnował, nie było go i tak samo nie będzie go teraz. To wszystko jego wina! Nie chcę więcej słyszeć jego imienia – nigdy więcej”.

Ale czekam na darmo. W końcu tata chwyta jedynie w milczeniu moją walizkę i, mimo że ma kółka, podnosi ją.

– Powinniśmy już jechać, inaczej Zoey spóźni się na pociąg. Czekam na was na dole przy samochodzie.

Wychodzi z pokoju, a ja staję przed mamą, rozmasowując sobie ramiona, i nie wiem, jak się zachować.

– Twój tata ma rację, powinnyśmy już iść.

– Mamo?

– Tak?

– Nie chciałam o tym mówić. Ale… to przecież mój brat – szepczę, ale łamie mi się głos. „To mój brat”, chcę krzyczeć na cały głos. „Wasz syn”.

„Niszczycie więcej, niż wam się wydaje”.

– Wiem – odpowiada miękko, jakby głośno i wyraźnie usłyszała moje niewypowiedziane myśli. – Wiem… – I wtedy również wychodzi, a ja nie mogę się już dłużej powstrzymywać i zalewam się łzami.

Rozdział 2

Nie wiemy, co przyniesie przyszłość. Nieważne, jak dokładnie ją zaplanujemy, jak bardzo będziemy chcieli ją nagiąć: zawsze znajdzie sposób, żeby nas zaskoczyć. Pozytywnie albo negatywnie. Najlepszym tego dowodem jest nasza przeszłość…

Zoey

Mój sweter jest kompletnie przepocony. Na dworze było za zimno, a w samochodzie za gorąco, poza tym byłam za bardzo wzburzona rozmową z rodzicami i pożegnaniem, które po niej nastąpiło. Było dołujące, ale jednocześnie wyzwalające.

Nie wiem dlaczego, ale w drodze na pociąg, na który rzeczywiście prawie bym się spóźniła, po raz pierwszy poczułam rosnący niepokój. Być może dlatego, że moi rodzice mogą mieć rację w tym, co powtarzają mi od tygodni: że nie dojrzałam jeszcze do tego, że może rzeczywiście to miasto i studia to będzie dla mnie po prostu za dużo. A najbardziej boję się tego, że kiedy zamieszkam u Coopera, relacje między nami nie będą już takie jak wcześniej. Że to zdarzenie, do którego nigdy nie powinno dojść, nas od siebie oddaliło.

Nie chcę, żeby mój brat znowu czuł się gorzej tylko dlatego, że zamieszkam teraz w pokoju obok. Na chwilę zalewa mnie fala lęków i wyrzutów sumienia, bo to Mase był tym, który ostatecznie przekonał Coopera, żeby zgodził się na moją przeprowadzkę. Na samym początku mój brat chciał trzymać mnie od siebie, Seattle i studiów z daleka. Już w zeszłym roku, kiedy przypadkowo wspomniałam mu o tym pomyśle przy śniadaniu z Andie i June, nie był nim zachwycony.

Ale w końcu udało się im wszystkim sprawić, że zmienił zdanie. Coop po prostu już taki jest. Martwi się o mnie, tak samo jak rodzice, a przecież wcale nie musi. Na szczęście, przynajmniej ostatnio, trochę wyluzował, co naprawdę wyszło nam na dobre.

Na moją twarz zakrada się uśmiech.

Cieszę się na spotkanie z Cooperem i innymi. Szczególnie z Mase’em, którego niestety nie miałam okazji zobaczyć podczas mojego ostatniego pobytu.

Mój brat przysłał mi nawet ostatnio zdjęcia Dylana, żebym wiedziała, jak wygląda, zanim się wprowadzę. Ale były rozmyte, nieostre i za małe. Chociaż mój brat tak dobrze rysuje i ma oko do ładnych rzeczy, w fotografowaniu jest naprawdę kiepski.

Pierwsze, co przyszło mi na myśl, kiedy oglądałam zdjęcia Dylana, to to, że nie jest do nich podobny. To dobrze. Wpierw mi ulżyło, ale później na dwa dni złapałam porządnego doła. Nie jest do nich podobny – do twarzy, które widziałam nie tylko tamtej nocy, ale które od tego czasu prześladują mnie w niezliczonej liczbie sennych koszmarów. I wstyd mi było, że oceniałam człowieka według takiego kryterium. Że to tak głęboko we mnie siedzi. Że jest tak silnie we mnie zakorzenione, że nie potrafię tego ani zdusić, ani kontrolować.

Zaczynają drżeć mi palce, zacieram więc dłonie i skupiam się na tym, co widać za ogromnym oknem. Krajobraz przemyka szybko za szybą. W Portland przed kilkoma dniami padał nawet śnieg. Teraz na zewnątrz wciąż jest zimno, ale po lodzie i śniegu ani śladu. Na niebie zbierają się ciemne chmury i piętrzą na horyzoncie jak szczyty gór. Ale nawet ten fascynujący widok nie jest w stanie odciągnąć mnie od prześladujących myśli i trosk, nie mówiąc już o tym, żebym się całkiem uspokoiła.

Znowu zaczynam się pocić.

Chyba nadszedł czas, żeby posłuchać muzyki, wtedy poczuję się lepiej. Muzyka pomaga. Od tego zdarzenia rzadko udaje mi się wytrzymać dłużej w całkowitej ciszy, nie rozmawiając z kimś albo czegoś nie robiąc. Na szczęście przynajmniej w nocy już sobie z nią radzę. To jakiś postęp.

Sięgam palcami do wielkiego plecaka leżącego koło mnie i wyciągam komórkę. Naciskam guzik z boku, żeby włączyć wyświetlacz i…

Niski poziom baterii. Podłącz ładowarkę.

Kurczę. Nie ma nawet trzech procent. Jak to się mogło stać? I gdzie jest ładowarka? Sięgam ponownie do plecaka i gruntownie przetrząsam jego zawartość. Książka, słuchawki, kanapka zrobiona przez mamę, woda, bilet… ale gdzie jest ten cholerny kabel?

Mój wzrok pada na wielką walizkę, która zakleszczyła się między siedzeniem obok a siedzeniem przed nim. O nie. Jeśli jest tam, to za żadne skarby nie podejmę się próby jej znalezienia, bo zaryzykuję tym otwarcie wrót do piekieł. Albo wrót do moich majtek – zależnie od tego, czy z eksplodującej walizki wylecą najpierw demony, czy moja bielizna.

– Dzień dobry, bilety do kontroli – oznajmia konduktor, a ja posłusznie wypełniam jego polecenie. W tym samym czasie do moich uszu dochodzi okropny dźwięk, który aż za dobrze znam. Zanim konduktorowi udaje się skasować i oddać mi bilet, a mnie mu podziękować i ponownie rzucić okiem na komórkę, wiem już dokładnie, co się stało.

Rozładowała się bateria, a ekran jest kompletnie czarny. Mrucząc coś niepochlebnego pod nosem, pakuję ją z powrotem do torby. Nie tylko nie będę mogła posłuchać muzyki, ale dodatkowo jeszcze nie będę mogła zadzwonić do Coopera, żeby poinformować go, kiedy dokładnie przyjeżdżam. Nie żebym tego już nie zrobiła, ale zawsze lepiej byłoby mieć jakieś zabezpieczenie. Teraz może będę musiała wziąć taksówkę, co też nie byłoby problemem. Przecież nic mi się nie stanie… nic mi się nie stanie!

Zamykam oczy i myślę o słowach Milly: „Przyszłość tylko częściowo leży w twoich rękach, a na przeszłość w ogóle nie masz wpływu. Ale na tu i teraz ten wpływ masz. Weź głęboki wdech. Zacznij liczyć do tyłu, Zoey. Od dowolnej liczby poniżej dziesięciu. I po każdej liczbie masz powiedzieć sobie coś pozytywnego, coś dobrego. Pomyśl te zdania albo powiedz je na głos, żeby usłyszały je twoja dusza i ciało, żeby powstała łączność. Żebyś je zrozumiała”.

Cztery…

Już po wszystkim.

Trzy…

Przeżyłam to i nie popełniłam żadnego błędu.

Dwa…

To nie była moja wina.

Jeden…

Mogę oddychać. Jestem wolna.

Niecałe dziesięć oddechów później czuję, jak mantra spowija moje ciało, otulając je jak kołdra, a ja się uspokajam. To naprawdę działa. To jest naprawdę dobre. I nie ma w tym nic złego, że ciągle to sobie powtarzam.

Przyjechałam! Witaj, Seattle.

Zadowolona, że wreszcie wysiadłam z pociągu i dotarłam do celu, przeciągam się zamaszyście, po czym zakładam plecak i chwytam za rączkę walizki.

Kierowana odruchem, chcę znowu spojrzeć na komórkę, ale baterie nie ładują się za sprawą czarodziejskiej różdżki, więc telefon leży ciągle dobrze schowany na dnie plecaka, z ciemnym jak smoła wyświetlaczem. Mogę tylko mieć nadzieję, że ładowarka rzeczywiście znajduje się w walizce, inaczej będę musiała jutro rano kupić sobie nową. Nieważne, jak długo się nad tym zastanawiam, nie mogę sobie przypomnieć, kiedy i gdzie ją spakowałam. Tym bardziej że jeszcze nigdy coś tak małego nie kosztowało mnie tyle nerwów.

Kiedy opuszczam peron, wielki zegar na dworcu pokazuje czternastą dziesięć. Pociąg miał małe opóźnienie i Coop czeka pewnie na mnie przed głównym wejściem.

Pośpiesznie toruję sobie drogę, przeciskam się między podróżnymi, aż w końcu przechodzę przez główne drzwi i wychodzę z dworca. Uderza mnie zimne miejskie powietrze. Z przyjemnością wciągam je głęboko do płuc. Przy wydechu przed moimi ustami tworzą się małe chmurki, które zaraz jednak rozpływają się w powietrzu. Przechodzą mnie dreszcze, naciągam więc mocniej kaptur, aż zakrywa mi twarz. Potem szybko zapinam kurtkę, chociaż jeszcze przed chwilą było mi za ciepło, ale tu na zewnątrz jest dużo zimniej niż w pociągu, do tego porządnie leje. Kiedy patrzę na jezdnie i chodniki, dochodzę do wniosku, że musi tak padać już od kilku godzin. Woda nie spływa dobrze, brud i błoto gromadzą się gdzieniegdzie w kałużach, rowach i nierównościach podłoża. Mimo to idę dalej. Oddalam się od budynku dworca, który chronił mnie przed deszczem, i od razu czuję, jak krople wody wnikają w moje dżinsy, kompletnie je przemaczając. Rozglądam się za bratem, ale nigdzie go nie widzę. Chwilę później nie mogę się powstrzymać i jeszcze raz się odwracam. Kieruję wzrok na wieżę zegarową, której czerwonobrązowe cegły pną się w górę, rozdzierając ciemnoszare niebo. Na twarz spadają mi niezliczone krople deszczu, łaskocząc mnie w nos. Chociaż Portland z pewnością nie jest jakąś wioską, Seattle ma jednak zupełnie inną atmosferę niż moje rodzinne miasto. Może czuję się tu nawet bardziej swojsko niż w domu. Może było już tak zawsze – mimo…

– No i popatrz, kogo tu mamy. – Znam ten głos. Mimowolnie uśmiecham się szeroko, aż czuję ból w policzkach, i obracam się. – Moja przyszywana siostra. – Mase również się uśmiecha, wyciągając w moim kierunku wolną dłoń: w drugiej trzyma akurat duży czarny parasol. Odstawiam walizkę, żeby go objąć.

– Ej, nie tak namiętnie! – wydaje z siebie jęk, a ja czuję jego śmiech na swoim policzku.

Po raz pierwszy ogarnia mnie uczucie, że dotarłam do domu.

Ostrożnie odsuwam się od niego i patrzę badawczo na jego twarz.

– No, braciszku? – żartuję. – Dobrze wyglądasz. – To się akurat zgadza. Nie tylko wygląda fantastycznie, jak zawsze, ale do tego robi wrażenie szczęśliwego i zadowolonego.

– Poczuję się lepiej, kiedy wyciągnę moje nowe buty z tego bajora, a ciebie odwiozę do domu. Chodźmy. Dawaj, brzdącu.

– Hej! Brzdącem to byłam dawno temu. – Mase przezywał mnie tak, kiedy byliśmy mali, a ja rzeczywiście byłam niska i drobna. Ale od tego czasu minęły wieki.

Wyraźnie rozbawiony, chwyta moją walizkę i otacza nas dwoje parasolem.

– Na zawsze zostaniesz dla mnie brzdącem. Przykro mi.

– Wcale nie jest ci przykro.

– Masz mnie. Ale ponieważ to ja cię odbieram i zawożę do Coopera, musisz to jakoś wytrzymać.

– Gdzie on właściwie jest? – Ponownie się rozglądam, po czym biorę Masona pod rękę, a on prowadzi nas na drugą stronę dworca, gdzie zaparkował auto. Rozpoznaję je już z daleka. Elegancki sportowy samochód, którego nie powstydziłby się James Bond, z ciemną karoserią i błyszczącymi w deszczu chromowanymi felgami.

– Próbował się z tobą skontaktować, żeby ci powiedzieć, że nie da rady cię odebrać. Jadąc tu, też chciałem się dodzwonić, ale włączała się tylko poczta głosowa. Wszystko w porządku z twoim telefonem?

– Padła mi bateria. Chyba nie podłączyłam jej na noc, a ładowarka przepadła gdzieś w czeluściach tej walizy. – Wskazuję od niechcenia na monstrum u boku Masona.

– Rozumiem. Za kilka minut dotrzemy na miejsce i będziesz mogła wszystko wypakować.

– Był bardzo zdenerwowany? – To, że mój brat nie mógł się ze mną skontaktować, z pewnością dobrze na niego nie podziałało.

– W skali od jednego do dziesięciu?

– Dwanaście? – zgaduję, a Mase wykrzywia twarz w grymasie.

– Można tak powiedzieć. Ale dzielnie się trzymał. Na oko dałbym mu tylko ósemkę, ale znamy go. Uwierz mi, przeżyje. Nasze duże dziecko. – Wybucham śmiechem. – No, jesteśmy na miejscu. Otwiera auto i podchodzi do bagażnika. – Cholera, ale to ciężkie. – Podnosi walizkę, podczas gdy ja trzymam parasol.

– Potrzebujesz większego wozu, z dużo większym bagażnikiem. Rodzinnego kombi.

Zamyka bagażnik i śmieje się.

– Wiesz coś, czego ja nie wiem? Dlaczego miałbym potrzebować większego samochodu?

– Może niedługo pojawi się jakaś mała June albo mały Mason, albo od razu dwójka. Czy to nie byłoby piękne? – Myślałam, że przestraszy się moich słów, ale on tylko śmieje się dalej i przez jedną sekundę wygląda nawet, jakby ta myśl mu się spodobała.

– Kocham ten wóz. Sama wiesz. Jeśli kiedyś zajdzie potrzeba, kupię sobie drugi, a ten wstawię do garażu. Będzie czekał na czasy, kiedy kombi pójdzie w odstawkę.

– To chyba dobry plan.

Mase mruga do mnie okiem, przytrzymując mi drzwi – jak zwykle dżentelmen w każdym calu. Następnie chowa parasol, strzepnąwszy z niego kilkakrotnie wodę, i sam wsiada do środka. Kilka kropel zebrało się na jego srebrzystoszarym płaszczu, poza tym widać, że wyszedł z ulewy całkowicie bez szwanku. Z uśmiechem zaciera parę razy ręce, po czym zapina pas i przekręca kluczyk w stacyjce. Rozbrzmiewa ryk silnika, a ja wsuwam plecak pod siedzenie i ściągam wreszcie mokry kaptur z głowy.

– Ale, chwila! Co ja widzę!

Nerwowo przeczesuję palcami włosy.

– O co ci chodzi?

– Pasuje ci. Rodzice dostali zawału? A może zaliczyli wylew? – Uderzam go pięścią w ramię.

– Po trochu to i to – przyznaję, podczas gdy Mason rusza z parkingu, a wycieraczki odgarniają wodę z szyby. Podkręcam trochę ogrzewanie i z pełnym rozkoszy westchnieniem zapadam się w fotelu.

– Wierzę. Chcę być przy tym, gdy zobaczy to Cooper.

– To tylko włosy, Mase. Nie użyłam nawet porządnej farby, to jedynie siwa płukanka.

– Mnie nie musisz się tłumaczyć, ale znasz swego brata. Dla niego nigdy nie będziesz dorosła.

– Jeśli przeżył awarię mojej komórki, to przeżyje też to. A tak na marginesie, nie powiedziałeś mi jeszcze, dlaczego nie mógł mnie dzisiaj sam odebrać. I czy June i Andie też będą na miejscu?

– Sama zobaczysz.

– Jesteś tajemniczy.

– Znasz mnie, brzdącu. – W udawanej rozpaczy potrząsam głową, ale Mase mówi dalej: – A co do June i Andie, niestety nie. Dzisiaj jest piątek i obie muszą dłużej zostać na uczelni z powodu jakiegoś cholernego wakacyjnego kursu z marketingu. W przeciwnym wypadku June na pewno siedziałaby teraz w pokoju Andie i czekała na ciebie. Ale obie cię pozdrawiają. Musisz powiedzieć June, że przekazałem ci od niej pozdrowienia, zagroziła, że zrobi mi krzywdę, jeśli o tym zapomnę.

– Ona ma na ciebie dobry wpływ, wiesz?

Jego twarz przybiera wyraz rozmarzenia. Naprawdę wpadł po uszy.

– Wiem.

– Mimo to wielka szkoda – odpowiadam z rozczarowaniem w głosie, większym, niżbym siebie o to podejrzewała, słuchając jednocześnie deszczu, który bezustannie dudni w karoserię.

– Zobaczysz się z nią potem, najpóźniej w niedzielę, jestem tego pewien. June i ja mamy wprawdzie jakieś plany, a Andie musi pracować, ale na pewno zarezerwuje sobie trochę czasu dla ciebie. Może zresztą wcale jej nie ma w rozpisce na niedzielę. Możesz też wpaść do klubu i tam ją odwiedzić.

W żadnym wypadku. Na to nie jestem jeszcze gotowa – a może jednak? Ale na razie postanawiam zachować to dla siebie.

Zamiast tego odwzajemniam jego uśmiech, a nasze spojrzenia na moment się spotykają.

– Tylko jeżeli chcesz, żeby z mojego powodu Cooper również osiwiał…

Rozdział 3

Nagle w twoim życiu otwiera się nowy rozdział – a ty nawet tego nie zauważasz.

Dylan

– Jasna cholera, niech to diabli, co za gówno. – Cooper zaciska szczęki, ale mimo to udaje mu się kląć nad wyraz głośno i wyraźnie. Jak dla mnie to prawdziwa sztuka. Skarpeta siedzi przy nim i solidarnie zaczyna wyć.

Kocham tego zwierzaka.

– Naprawdę nie masz zdolności do majsterkowania, co? Jak udało ci się wtedy skręcić łóżko Andie, że tak długo się trzyma?

– Śmieszne, naprawdę śmieszne – przyznaje z cichym pomrukiem, rozcierając sobie jednocześnie rękę, w którą dopiero co walnął młotkiem. Na moje oko niewiele brakowało, a trafiłby w gwóźdź.

Siedzę i głaszczę Skarpetę po głowie. Pies dyszy, a z rozdziawionego pyska zwisa mu język. Wygląda, jakby miał z Coopera niezłą polewkę.

Uśmiecham się i rozglądam po pokoju. Biurko już stoi, a jeżeli Coop zdoła wbić jeszcze ostatni gwóźdź w tylną ściankę, nie łamiąc sobie przy okazji jakiejś części ciała, szafa też niedługo będzie gotowa. Krzesło do biurka jest nadal nieodpakowane, tak samo jak wielki materac na łóżko. Wygląda na to, że przyszła kolej na stelaż łóżka. Sprawdzam jeszcze raz instrukcję, żeby od razu móc się do tego zabrać.

– Powinieneś przyłożyć zimny okład – zwracam się do Coopera, jednocześnie próbując zrozumieć dziwaczne obrazki widniejące na instrukcji. Nawet praktykanta nie podejrzewałbym o taką fuszerkę. Jeśli zbudujemy to według tych wskazówek, efekt naszej pracy będzie bardziej przypominał dzieło Picassa niż łóżko…

– Już w porządku. – Z rozmachem większym, niż potrzeba, Coop wbija w drewno ostatni gwóźdź, a w jego oczach pojawia się coś na kształt satysfakcji. – Zoey mówiła, że meble przyjadą dopiero jutro. Mieliśmy szczęście, że byliśmy na miejscu, inaczej zostawiliby wszystko przed garażem na deszczu, a to byłoby niezłe świństwo.

– Mieli pozwolenie na pozostawienie przesyłki?

– Dobre pytanie. Jeśli nie, zabraliby ją z powrotem, a potem musielibyśmy odbierać wszystko z jakiegoś magazynu. To nie byłoby lepsze rozwiązanie.

– Przy Andie zrobiła się z ciebie niezła gaduła. – Z uśmiechem przeczesuję sobie palcami brodę.

– Z tobą jest podobnie. Potrafisz teraz nawet poprowadzić normalną rozmowę. Jestem pod wrażeniem.

– Potrafię też zrobić chili!

– Przeszedłeś też niełatwą drogę. Wliczając makaron z serem, umiesz ugotować już całe dwa dania, i to bez nieprzewidzianych efektów w postaci zgonu któregoś z biesiadników. – Bije mi brawo, a ja wybucham śmiechem. Wcale tak bardzo się nie myli. Od kiedy Mason się wyprowadził i razem z June zniknęli z pola widzenia, co drugą niedzielę Andie i ja wspólnie coś gotowaliśmy. Poznałem przy tym kilka nowych dań i co nieco się nauczyłem. Chili według przepisu jej mamy jest fantastyczne i opanowałem je już do tego stopnia, że nie jest za mdłe, nie przywiera i nie wypala wnętrzności. Co prawda trochę mi to zajęło. Raz zrobiłem je takie ostre, że Coop po jednej łyżce musiał wypić całą butelkę mleka, a i tak na końcu płakał jak dziecko, co wyraźnie rozbawiło Masona, który odwiedził nas wtedy razem z June i na swoje szczęście nie zdążył jeszcze spróbować. June zachowała się jak zwykle. Wyzwała wszystkich od prostaków i tchórzy, po czym zjadła całe trzy łyżki, aż wreszcie jęcząc i zalewając się łzami, stwierdziła, że jeśli ktoś natychmiast nie usunie z niej operacyjnie mojego chili, będzie zmuszona własnoręcznie wyrwać sobie wnętrzności.

Andie poklepała mnie wtedy tylko po ramieniu i zamówiła pizzę. To był jeden z najlepszych wieczorów od dawna. I chociaż nie jestem urodzonym kucharzem, nieźle się wtedy bawiłem. Niestety, teraz Andie jest tak zawalona pracą i nauką, że nie udaje się nam umówić na wspólne gotowanie. Nie zapominajmy o Cooperze, który też chciałby spędzić trochę czasu ze swoją dziewczyną.

– Znowu pijesz do mojego chili?

– Nie wiem, o czym mówisz. Zajmijmy się lepiej łóżkiem.

Rozbawiony potrząsam głową i pomagam mu zmontować ramę. I to bez tej kretyńskiej instrukcji.

Niecałe pół godziny później praca jest skończona, a meble stoją gotowe na podłodze. Teraz wystarczy już tylko przesunąć na bok łóżko.

– Na trzy – mówi Coop i zaczyna odliczanie. Razem podnosimy mebel i kierujemy się w stronę ściany. W to samo miejsce, w którym wcześniej stało łóżko Masona.

– Skąd możesz wiedzieć, że będzie chciała, żeby tu stało?

– Będzie zadowolona, a jeśli nie, mogę je zawsze przestawić. Zresztą na tyle, na ile ją znam, da radę to zrobić również sama. Kiedy byliśmy młodsi, raz na rok przemeblowywała cały swój pokój, bo nudziło jej się stare ustawienie. I robiła to bez niczyjej pomocy.

– Brzmi ciekawie.

– Raczej denerwująco. Zaczynała zawsze wieczorem i kończyła w nocy, budząc przy okazji wszystkich w domu.

– Mam cię trochę pożałować? – odpowiadam żartem. Coop próbuje pokazać mi środkowy palec i tym samym utrzymać przez chwilę ramę łóżka jedną dłonią. W efekcie łóżko zaczyna się kołysać, wybijając nas z rytmu. Przede wszystkim dzięki determinacji Coopera, któremu udaje się jednak wykonać zamierzony gest.

Próbuję jakoś utrzymać ramę i odzyskać równowagę. Niestety w tym samym momencie ostry kant z rozmachem trafia mnie w miejsce pod kolanem. Zaciskam zęby, bo – mimo zabezpieczenia pod protezą – trochę skóry dostaje się między drewno a karbon, a samo uderzenie trafia w nerw. Kurwa.

Bez nadmiernego grymasu, ale za to w nienaturalnej pozycji, stawiam ramę łóżka dokładnie w tym miejscu, gdzie ustaliliśmy, a następnie razem z Cooperem układamy na niej stelaż i nowy materac. Całą siłą woli zmuszam się, żeby nie zacząć masować nogi, chociaż to mogłoby trochę uśmierzyć ból.

Kiedy wszystko jest skończone, Skarpeta wskakuje na łóżko i siada z błogą miną na samym środku.

– Kiepski z ciebie pomocnik – informuje go jasno i bez niedomówień Cooper, na co Skarpeta od razu przechyla głowę na bok. Jakby doskonale rozumiał jego słowa.

Biorę go z łóżka na ręce i drapię za uszami.

– Nie słuchaj tego ponuraka. Jest tylko zazdrosny, bo nie jest taki słodki jak ty.

Cooper mruczy coś pod nosem, ale zanim zdążę coś sensownego odpowiedzieć, dochodzi do nas brzęk kluczy i ciche głosy w korytarzu. Chwilę później słychać trzaśnięcie frontowych drzwi.

Mase i Zoey już są.

Rozdział 4

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 5

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 16

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 17

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 18

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 19

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 20

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 21

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 22

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 23

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 24

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 25

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 26

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 27

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 28

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 29

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 30

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 31

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 32

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 33

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 34

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 35

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 36

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 37

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 38

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 39

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Epilog

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

A v a  R e e d zawsze była molem książkowym. Wychodzenie z domu bez czegoś do czytania było dla niej nie do pomyślenia! W końcu odkryła, że sama może pisać, i nigdy nie pożałowała tej decyzji. Ava Reed mieszka ze swoim mężem we Frankfurcie nad Menem.