Tytuł oryginału: The Thing About the Truth

Original English language edition copyright © 2012 by Lauren Barnholdt

Polish language translation copyright © 2012 by Wydawnictwo Jaguar

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Redakcja: Ewa Holewińska

Korekta: Aneta Szeliga

Skład i łamanie: EKART

Cover designed by Karina Granda

Cover photograph copyright © 2012 by Michael Frost

ISBN 978-83-7686-182-1

Książka dla czytelników w wieku 15+

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok.104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla prawdziwej Kelsey,

która zawsze zaczyna lekturę od ostatniej strony

Podziękowania

Dziękuję, dziękuję, dziękuję:

Jennifer Klonsky, mojej wspaniałej redaktorce, za jej mądre uwagi i niezachwiane wsparcie.

Alyssie Eisner Henkin za to, że jest najlepszą agentką, jaką mogłabym sobie wymarzyć.

Mojej mamie i siostrom za to, że są moimi najlepszymi przyjaciółkami.

Jessice Burkhart, Kevinowi Creggowi i Scottowi Neumyerowi za to, że zawsze są przy mnie.

Wreszcie mojemu mężowi Aaronowi za to, że jest moim oparciem, że mnie wspiera, kocha i czyni lepszym człowiekiem – kocham cię, AG.

Następstwa

Biuro dyrektora, godzina 11:26

Kelsey

Mam przechlapane. Totalnie przechlapane. Serio, trudno mi nawet ogarnąć, jak bardzo mam przechlapane. Każdy ma nadzieję, że takie kłopoty nigdy go nie spotkają, każdy, kto o podobnych słyszy, myśli sobie: „Łał, co za kretynka. Na szczęście mnie się to nigdy nie przydarzy”.

Prawdopodobnie wywalą mnie ze szkoły. Z drugiej szkoły na przestrzeni trzech miesięcy. Co się ze mną stanie? Gdzie ja się podzieję? Wcześniej wylali mnie z prywatnej szkoły Concordia Prep, więc oczywiście trafiłam do szkoły publicznej. Ale co się dzieje, kiedy wywalają cię ze szkoły publicznej? Gdzie się wtedy ląduje? W poprawczaku?

Boże, to byłoby okropne. W życiu nie dałabym sobie rady w poprawczaku. Umówmy się: mam różową torebkę od Kate Spade. Co prawda kupiłam ją w outlecie, ale to niewiele zmienia. W poprawczaku zjedliby mnie żywcem. Byłabym jak jedna z tych panienek, które pokazują w reality shows: biorą jakąś złośnicę i zamykają ją w więzieniu na jeden dzień, żeby pokazać jej, co ją czeka, jeśli nie zmieni swojego zachowania, a ona po pięciu minutach zaczyna ryczeć i kompletnie się rozkleja.

Obracam się na krześle i patrzę na zegarek: jest 11:27. Spotkanie z kuratorem, doktorem Ostranderem, powinno się zacząć za trzy minuty, a Isaaca ciągle nie ma. Nie to, żebym była tym szczególnie zdziwiona. Isaac zawsze się spóźnia.

Na zegarze pojawia się 11:28 i zaczynam podejrzewać, że on w ogóle nie przyjdzie. Że ojciec wyciągnął go jakoś z tarapatów i że zostanę z tym wszystkim całkiem sama.

Potem jednak drzwi otwierają się i Isaac wchodzi do środka. Jego ciemne oczy spoglądają najpierw na sekretarkę, potem na zamknięte drzwi, za którymi znajduje się biuro doktora Ostrandera, wreszcie na mnie. Nie odzywa się do sekretarki, nawet nie zgłasza nikomu, że przyszedł, po prostu siada dwa krzesła ode mnie.

Milczy, wpatrując się w przestrzeń. Zerkam na niego kątem oka. Ma na sobie wyprasowane, beżowe spodnie, błękitną koszulę i czerwononiebieski krawat. Jego czarne buty są idealnie wypastowane, włosy ułożone na żel. Wydaje się opanowany, pewny siebie i, jak zwykle, wygląda fantastycznie. Na jego twarzy widnieje lekki grymas niezadowolenia, ale dzięki niemu jeszcze bardziej wygląda na pana sytuacji, jakby trudno mu było uwierzyć, że musi tu tracić czas.

Odwraca się do mnie i zauważa, że na niego patrzę. Serce przestaje mi bić.

– Hej – mówię. Nie jestem pewna, czy w ogóle ze sobą rozmawiamy, ale słowo samo wyrywa mi się z ust, nim jestem w stanie je powstrzymać.

– Hej.

Jego ton jest ostry. Wciąż jest na mnie wściekły za to, co się stało, wciąż urażony, wciąż zraniony. Prawdopodobnie nie ma zamiaru dawać mi kolejnej szansy.

– Zaczynałam podejrzewać, że nie przyjdziesz – mówię.

To idiotyczne, ale nie chcę pozwolić, żeby rozmowa skończyła się na zwykłym „Hej”.

– Dlaczego miałbym nie przyjść? – Patrzy na mnie, jakby uważał, że zwariowałam, wątpiąc w jego obecność.

– Nie wiem. Pomyślałam, że może twój ojciec…

Isaac przewraca oczami.

– Nieważne – mówię. – Cieszę się, że jesteś.

Nie odpowiada, tylko wyciąga z kieszeni telefon. Jego palce poruszają się po ekranie: sprawdza wiadomości, czyta, pisze odpowiedź. Zastanawiam się, z kim koresponduje. Z Mariną? To mało prawdopodobne, ale szczerze mówiąc, nic by mnie już teraz nie zdziwiło.

– Pan Brandano, pani Romano? – mówi sekretarka. – Doktor Ostrander czeka na państwa.

Biorę głęboki oddech i wstaję. Wygładzam spódnicę – prostą, czarną, ołówkową spódnicę, którą wybrałam, żeby wyglądać możliwie dojrzale i poważnie.

– No to idziemy – mówię do Isaaca i uśmiecham się do niego.

Próbuję pokazać, że jesteśmy w tym razem, że razem wkraczamy do jaskini lwa, ale że może nam się powiedzie, jeśli tylko będziemy pomagać sobie nawzajem.

Isaac nie odpowiada. Odwraca się na pięcie obutej w superdrogi, superbłyszczący czarny pantofel i rusza w stronę biura pana Ostrandera. Przez chwilę stoję nieruchomo, powstrzymując napływające mi do oczu łzy.

Jest mi przykro, że Isaac nie chce ze mną rozmawiać, ale jeszcze bardziej dlatego, że to wszystko moja wina. To moja wina, że mogą wywalić nas ze szkoły. To moja wina, że wszystko tak się popsuło. A przede wszystkim – to moja wina, że się rozstaliśmy. Ze, najprawdopodobniej, straciłam go na zawsze.

Przez wiele godzin rozmyślałam o tym, rozważając wszystkie okoliczności po raz kolejny i kolejny. Jeśli znów zacznę, oszaleję, moje myśli znowu pogrążą się w kompletnym cha – osie. A podczas tego spotkania muszę myśleć jasno i trzeźwo. Wycieram oczy dłonią i ruszam do gabinetu doktora Ostrandera.

Wcześniej

Kelsey

Mój pierwszy dzień w szkole Concordia Public nie zaczął się dobrze. Najpierw wylałam sobie sok pomarańczowy na spódnicę. Było to beznadziejne, bo: a) zazwyczaj w ogóle nie jadam śniadań, b) niespecjalnie nawet lubię sok pomarańczowy. Tego dnia jednak, kiedy schodziłam po schodach, mój tata nalegał, żebym „zjadła cokolwiek”, żeby nie zabrakło mi energii pierwszego dnia w nowej szkole. Z trudem przełknęłam kawałek suchego tosta i wypiłam szklankę soku, głównie po to, żeby zrobić mu przyjemność (a robienie mojemu ojcu przyjemności to już całkiem osobna historia), a potem wylałam sok na spódnicę. I nie miałam czasu, żeby się przebrać, bo właśnie przyjechał autobus.

No właśnie. Autobus. Nie wiem, czy wiecie, ale jazda autobusem jest beznadziejna. No ale nie mam jeszcze prawa jazdy (mam siedemnaście lat, ale dwa razy oblałam, więc trzymajcie kciuki za kolejną próbę!), a moi rodzice nie mieli najmniejszego zamiaru odwozić mnie do szkoły. Wydaje mi się, że chcieli dać mi lekcję. Co zresztą nie ma sensu. Jakim cudem jazda autobusem miałaby mnie czegoś nauczyć? Wystarczająco dużo nauczyłam się, kiedy wylali mnie ze szkoły.

Mam nadzieję, że szybko znajdę nowych przyjaciół. Przyjaciół, którzy będą po mnie rano przyjeżdżać.

Na razie jednak pierwszy dzień w Concordia Public nie zapowiada się najlepiej.

Siedzę w gabinecie szkolnego pedagoga, czekając, aż przyjdzie, da mi mój plan lekcji i klucz do szafki, a nikt, kogo tu widzę, nie wygląda na potencjalnego przyjaciela. Umówmy się, laska, która siedzi koło mnie, ma różowe włosy i po pięć kolczyków w każdym uchu. Co mi zresztą nie przeszkadza. Owszem, jestem preppy¹, ale jestem też przecież tolerancyjna.

Mogłabym zaprzyjaźnić się z kimś, kto nosi kolczyki. Jeszcze mi się to, co prawda, nie przydarzyło, ale nie mam nic przeciwko temu. Lubię kolczyki, mam po dwa w każdym uchu. Prawdziwym problemem jest torebka tej dziewczyny. Jest uszyta z materiału moro. Co również mi nie przeszkadza – to nie mój styl, ale nieważne. Ważny jest natomiast napis wyszyty na torebce: „Zabić wszystkich prepsów”.

Ja nie mam uprzedzeń, ale ona najwyraźniej ma. Szybko chowam swoje buty od Prady (pożyczone od mojej przyjaciółki Rielle) głęboko pod fotel.

Najzabawniejsze jest to, że w sumie się z nią zgadzam. Prepsi są do niczego. Jednak w mojej poprzedniej szkole, Concordia Prep, wszyscy należeli do tej grupy. (Haha, prepsi w szkole ze słowem „prep” w nazwie, wielka niespodzianka!)

W każdym razie ja dostałam się tam dzięki stypendium, więc bardzo starałam się dopasować. A to oznaczało konieczność posiadania torebek od Kate Spade i butów od Prady. Nawet kiedy nie było mnie na nie stać…

Drzwi otworzyły się i do środka wszedł chłopak. Włosy ciemnoblond. Lśniące białe tenisówki. Idealnie wyprasowane dżinsy. Wchodzi na pełnym luzie, widać, że od zawsze jest pewny siebie. Nie można się tego nauczyć. Uwierzcie mi, próbowałam tak chodzić. Po prostu się nie da.

Notuję w myślach, że powinnam trzymać się od niego z daleka. Najprawdopodobniej jest najpopularniejszym chłopakiem w szkole, takim, który traktuje wszystkich z góry i za którym, z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu, szaleją wszystkie dziewczyny. Dlaczego laski tak się zachowują? Zawsze zakochują się w dupkach. Co jest idiotyczne. I nie mogę powiedzieć, żebym nie była dokładnie taka sama.

Nie byłoby mnie tutaj, gdybym nie zakochała się w dupku. To właśnie przez niego zostałam wylana z poprzedniej szkoły.

Ale wyciągnęłam z tego wnioski i teraz będzie inaczej.

Spoglądam na dziewczynę, która siedzi obok mnie. Tak wpatruje się w chłopaka, że omal nie spadnie z krzesła. Biedactwo. Nie wie, co ją czeka. A poza tym wydawało mi się, że nie znosi prepsów. Najwyraźniej nie dotyczy to bardzo przystojnych prepsów o idealnych fryzurach i idealnych…

Pan Popularny się odzywa.

– Dzień dobry – zwraca się do sekretarki, pochylając się nad jej biurkiem. – Nazywam się Isaac Brandano. To mój pierwszy dzień i powiedziano mi, że powinienem zgłosić się do gabinetu, żeby odebrać plan.

Omal nie zadławiłam się swoją miętową kawą. To pierwszy dzień tego gościa? I chodzi w ten sposób?

– Oczywiście, panie Brandano – mówi uprzejmie sekretarka. Uśmiecha się do niego. Kiedy ja weszłam do gabinetu, spojrzała na mnie spode łba, jakbym robiła wielką aferę. – Bardzo proszę – podaje mu plan. Ze co? On nie musi tu siedzieć i czekać na szkolnego psychologa jak wszyscy pozostali?

O.M.G. Prawdopodobnie z psychologiem muszą spotykać się tylko wywalone z poprzednich szkół wyrzutki. Co za wstyd.

Pan Popularny dziękuje jej i odwraca się na pięcie, spoglądając na swój plan lekcji. Marszczy lekko brwi – prawdopodobnie nie może uwierzyć, że ktoś odważył się zapisać go na matematykę.

Unosi wzrok. Nasze oczy spotykają się. Jego są ciemne, niepokojące, mają kolor czekolady. Czuję, że mocniej bije mi serce. No cóż, jestem tylko człowiekiem.

– Hej – mówi.

– Cześć – odpowiada dziewczyna z różowymi włosami, wcinając się pomiędzy nas.

– Czy któraś z was wie, gdzie jest sala numer 107?

Uśmiecha się, obnażając idealnie białe zęby. Naprawdę białe. Nie takie, które mają ludzie, którzy używali wybielających paseczków albo wydali setki dolarów u dentysty. Rielle ma takie zęby. Ona i tłumy innych dziewczyn z Concordia Prep.

– Nie – mówię zdecydowanym tonem. Opanowuję swoje hormony, biorę łyka latte i opuszczam wzrok na książkę.

– Nie? – pyta z niedowierzaniem.

Jest wyraźnie zdziwiony, że nie chcę mu pomóc. Oczywiście, nie ma pojęcia, że też jestem nowa, i podejrzewa, że jestem po prostu wredna. A to mi się podoba. To, że myśli, że jestem wredna. Uważam, że to zabawne.

– Nie – powtarzam.

– Ja wiem – znów wcina się dziewczyna o różowych włosach. – Ja wiem, gdzie jest ta sala.

Isaac Brandano nie zwraca na nią uwagi. Wciąż patrzy na mnie. Zapamiętałam jego nazwisko tylko dlatego, że takie samo nosi senator stanowy, John Bran… O.M.G. Niesamowite. Isaac Brandano jest synem senatora!

Poprzedniego dnia w wiadomościach mówili, że John Brandano wysyła syna do publicznej szkoły, żeby udowodnić, że publiczna edukacja jest równie dobra, co prywatna. Nie sądzę, by była to prawda. Umówmy się, szkoły publiczne…

– Nie wiesz, gdzie jest sala numer 107? – pyta mnie Isaac Brandano. – Naprawdę nie masz pojęcia?

Jego niedowierzanie dziwi mnie teraz jeszcze mniej. Nie dość, że jest niesamowicie przystojny, to jeszcze jest synem senatora. Z pewnością jest przyzwyczajony do tego, że wszyscy robią to, o co ich prosi, i tylko marzą o tym, żeby mu pomóc. Teraz jestem podwójnie zadowolona, że uważa mnie za wredną małpę.

– Nie – odpowiadam. – Przykro mi, nie wiem. Ale rozumiem, że chciałbyś, żebym się dla ciebie dowiedziała.

– Nie – kręci głową. – Nie oczekuję tego, po prostu…

Wydaje się zszokowany, że ktoś jest dla niego niemiły, i przez chwilę robi mi się głupio. Umówmy się: naprawdę zachowuję się jak wredna małpa. Gdyby chodziło o kogoś innego, po prostu powiedziałabym, że jestem nowa i dlatego nie potrafię wskazać, gdzie jest sala. Poza tym jestem dzisiaj lekko wkurzona, a to na pewno ma wpływ na moje zachowanie.

Ale chyba nie powinno mi być zbyt głupio, prawda? Prawdopodobnie nigdy w życiu nikt nie był dla niego nieuprzejmy. Prawdopodobnie jest przyzwyczajony do tego, że uśmiecha się do ludzi, a oni zakochują się w nim i robią wszystko, o co ich poprosi. Tak jak ta durna sekretarka.

Znam ten typ. Miałam do czynienia z tym typem. Jestem w tej głupiej szkole właśnie przez ten typ.

– Przepraszam – mówi Isaac. Wciąż na mnie patrzy i kręci głową, jakby nie bardzo rozumiał, co się właśnie stało, jakby chciał zacząć wszystko od początku. – Ja po prostu…

– Ja ci pokażę, gdzie jest ta sala – mówi dziewczyna. Wstaje i bierze swoją torbę.

– Widzisz? – mówię. – Wszystko się dobrze skończyło.

Wracam do czytania książki. Szczerze mówiąc, chciałabym, żeby oboje sobie poszli. Muszę się skupić, żeby zrobić dobre wrażenie na psychologu. Teraz, kiedy wywalili mnie z jednej z najlepszych szkół w kraju, muszę się nieźle postarać, żeby dostać odpowiednią rekomendację do college’u.

Isaac wychodzi na korytarz za różowowłosą dziewczyną. Wreszcie chwila spokoju.

– Pani Romano? – mówi sekretarka. Teraz, kiedy Isaac ze swoją śliczną buźką poszedł sobie, ton jej głosu znów jest zimny jak lód. – Pan Lawler czeka na panią.

– Dziękuję – wkładam książkę do torby. Wchodzę do gabinetu szkolnego psychologa, gotowa, by zrobić dobre wrażenie i uratować swoją przyszłość.

Wcześniej

Isaac

Ta szkoła jest kompletnie pogrzana. Serio, tak ma wyglądać publiczna edukacja? Ludzie są po prostu niemili bez powodu. Ta panienka w gabinecie psychologa była po prostu… nieważne.

Jasne, spodziewałem się, że ludzie mogą być niezbyt mili, ze względu na to, kim jest mój ojciec. W mojej poprzedniej szkole nie musiałem się tym przejmować, bo wszyscy mieli to w dupie. Wszyscy rodzice byli ważni. Niektórzy byli nawet gwiazdami.

Są tu jednak ludzie, którzy po prostu zachowują się dziwnie. Jedni, jak sekretarka w gabinecie, stają na głowie, żeby ci pomóc. Inni stają na głowie, żeby pokazać, że nie zamie – rzają cię traktować w żaden szczególny sposób. Wiedziałem więc, że w publicznej szkole będzie inaczej, nie wiedziałem tylko, że doświadczę tego już w pierwszej minucie.

Wiedziałem, że nie powinienem wkładać moich nowych trampków. Zdecydowanie za bardzo rzucają się w oczy.

– Zmieniłeś szkołę, tak?

Panienka, która prowadzi mnie do sali, papla bez przerwy. Nie słucham jej, myśląc o tamtej dziewczynie z gabinetu.

– Tak – mówię, rozglądając się po korytarzu. – Zmieniłem szkołę.

Najwyraźniej nic o mnie nie słyszała. Zresztą, nie ma się co dziwić. Cała ta afera z publiczną szkołą wybuchła dość niespodziewanie. Mój ojciec próbuje przekonać wszystkich, że wysyła mnie do niej, żeby zająć stanowisko w sprawie edukacji czy coś w tym stylu. Prawda jest jednak taka, że wylali mnie z poprzedniej szkoły i nie za bardzo miałem szansę na przyjęcie do jakiejkolwiek innej prywatnej placówki. Miałem do wyboru albo tę, albo jakiś europejski internat. A sama myśl o nim wkurzała mnie straszliwie.

Numery na salach zmniejszają się: 119, 117, 115… Cholera jasna, gdybym wiedział, że tak łatwo znaleźć salę, w ogóle nie prosiłbym o pomoc.

– Skąd się przeniosłeś? – pyta dziewczyna.

– Z Hotchmann – odpowiadam. Patrzy na mnie bez zrozumienia, więc dodaję: – To internat w Nowym Jorku.

– Łał! – Otwiera szeroko oczy. – To co robisz tutaj?

– Mój ojciec uznał, że to dobry pomysł.

Pokiwała głową. Wciąż nie ma pojęcia, kim jestem, choć najprawdopodobniej to się niedługo zmieni.

Stajemy przed salą.

– Jesteśmy – mówi, uśmiechając się do mnie szeroko.

Zaglądam do środka. W ławkach siedzą dzieciaki. Gadają z kolegami, szperają w torbach, piszą SMS-y. Nauczyciela jeszcze nie ma: to dobrze. Ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę, to jakaś wielka scena zaaranżowana przez nauczyciela. Nienawidzę wielkich scen. Całe moje życie składało się do tej pory z wielkich scen i mam już tego serdecznie dosyć.

Odwracam się do dziewczyny z różowymi włosami.

– Dziękuję, że mnie odprowadziłaś – mówię. – Jak masz na imię?

– Melissa.

– Dzięki, Melissa.

Uśmiecham się do niej i wchodzę do sali. Nikt na mnie nie patrzy, a że – oczywiście – nie mam tu jeszcze żadnych kolegów, siadam sam pośrodku klasy, uznając, że miejsce nie za blisko i nie za daleko będzie najbardziej odpowiednie.

Ledwie zdążyłem usiąść, kiedy chłopak z przedniej ławki odwraca się i zaczyna na mnie gapić. Jezu Chryste. Ludzie z tej szkoły naprawdę nie są szczególnie sympatyczni. Chyba powinienem zacząć o tym mówić publicznie, zacząć pisać bloga albo coś w tym stylu. Powiedzieć wszystkim, że publiczne szkoły naprawdę są poniżej krytyki, że ludzie są niebezpieczni. Serio, kiedy tylko zobaczę nóż, napiszę exposé.

– To miejsce jest zajęte – mówi facet z przodu.

– Serio? – pytam. – Nie wygląda, jakby ktoś tu siedział. – Zaczynam podejrzewać, że w tej szkole jest trochę jak w więzieniu: od razu trzeba pokazać, że jest się twardym, bo inaczej nikt nie będzie cię szanował. Kładę na ławce zeszyt, nie wierząc, że naprawdę próbuję oznaczyć swoje terytorium w podmiejskiej szkole publicznej.

Chłopak mruży oczy.

– Jak się nazywasz? – pyta.

– Isaac – odpowiadam, uznając, że lepiej będzie darować sobie nazwisko.

– Jesteś nowy?

– Tak.

Kiwa głową z akceptacją.

– Lubisz gry?

– Sportowe czy damsko-męskie?

Zastanawia się przez chwilę.

– I takie, i takie.

– Gram w lacrosse i w kosza.

Kiwa głową jeszcze raz, jakby to też mógł zaakceptować.

– A dziewczyny?

– Lubię sobie z nimi pograć.

To prawda. Lubię. Nie jestem jakimś strasznym dupkiem, ale lubię się dobrze bawić. Coś mi mówi, że ten koleś jest w stanie to zrozumieć.

– Jestem Marshall. – Nie wiem, czy to jego imię, czy nazwisko, ale po prostu podaję mu rękę. – Trzymaj się mnie – mówi. – Wszystko ci pokażę.

Zastanawiam się nad tym przez chwilę. Wygląda trochę jak tępy osiłek, ale to pewnie i tak nie najgorsze towarzystwo. Nie wspominając już o tym, że jest pierwszą osobą, która jest dla mnie miła.

Nie, nieprawda. Melissa, czy jak jej tam było na imię, też była dla mnie miła. Może to znaczy, że dziewczyna w sekretariacie była wyjątkiem.

No ale… Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma.

– Fajnie – mówię do Marshalla.

Może właśnie poznałem swojego pierwszego kumpla.

Wcześniej

Kelsey

OK, spotkanie z panem Lawlerem nie poszło najlepiej. Kiedy wywalają cię ze szkoły, ludzie zaczynają myśleć, że jesteś jakimś cholernym przestępcą. A to naprawdę nie jest przestępstwo. Nie idzie się za to do więzienia.

Całe życie pracujesz nad czymś, a potem, w jednej chwili, wszystko przepada. Twoje dokonania przestają cokolwiek znaczyć. Czy pana Lawlera obchodzi, że całe życie miałam czerwony pasek? Ze brałam udział w mnóstwie zajęć pozalekcyjnych? Nie. Obchodzi go tylko to, że wywalili mnie z Concordia Prep.

Co, swoją drogą, w ogóle nie powinno go interesować. To szkoła publiczna. Publiczna. Każda przypadkowa osoba po – winna móc się tu zapisać bez zbędnych pytań. Dlaczego więc chcą wiedzieć wszystko o mojej przeszłości?

Gdyby to zależało ode mnie, w ogóle nic bym im nie mówiła o tym, że mnie wywalili. Czy nie mogłabym udawać, że po prostu się przeniosłam? Moi rodzice jednak uznali, że należy powiedzieć prawdę. Co jest idiotyczne. To przecież tylko moja sprawa.

W każdym razie pan Lawler przez cały czas mówił mi, że powinnam się skupić, że to już moja ostatnia szansa i bla bla bla. Szczerze mówiąc, wydawało mi się, że ma ochotę zaprezentować się jako prawdziwy rygorysta. Co było dość irytujące.

Starałam się mu uświadomić, że próbuje nawrócić nawróconego – nikomu nie mogłoby zależeć na pokazaniu się od dobrej strony bardziej niż mnie. Zamierzam uczyć się jeszcze lepiej niż do tej pory, bo inaczej nie mogłabym liczyć na stypendium. A bez stypendium w ogóle nie pójdę do college’u, ponieważ moich rodziców na to nie stać.

Chciałabym być dobra w sporcie. Sportsmenki mają farta. Nie muszą specjalnie przejmować się stopniami. Standardy dla sportowców są śmieszne – wystarczy mieć średnią C czy coś w tym stylu.

No ale ja jestem beznadziejna w sporcie. Zawsze wolałam książki od bejsbola. I od koszykówki. I w zasadzie od wszystkich innych zabaw z piłką.

I dlatego jestem nieźle wkurzona, że w pierwszym semestrze mam wuef. Co za szatan zdecydował, że ludzie powinni mieć wuef w pierwszym semestrze? Ze w ogóle powinni mieć wuef w szkole? OK, wysiłek fizyczny jest istotny, ale czy ktokolwiek naprawdę nazwałby szkolną gimnastykę porządnym treningiem? No błagam.

Zazwyczaj nie jestem aż taką marudą, przysięgam. Po prostu dzisiaj wszystko mnie wkurza.

Na szczęście, jako że to dopiero pierwszy dzień, nie musimy się dzisiaj przebierać.

Po prostu wbiegamy do sali, siadamy na widowni i słuchamy nauczycielki, młodej blondynki o nazwisku Fitzpatrick, która informuje nas, że teraz zostaniemy zważeni i zmierzeni.

Ze zdziwieniem zauważam, że w ławkach siedzą też chłopcy.

– Przepraszam – zwracam się do siedzącej obok dziewczyny – czy to jest koedukacyjny wuef?

Patrzy na mnie, jakby było to najgłupsze pytanie, jakie w życiu słyszała, kiwa głową i odwraca się do swojej koleżanki. Hmm. Nigdy wcześniej nie miałam koedukacyjnego wuefu. W mojej poprzedniej szkole był wuef dla dziewczyn i wuef dla chłopaków. Podzielony, jak należy.

Przynajmniej nie będą ogłaszać naszej wagi przed całą klasą. Wzywają nas po kolei i zapisują wzrostoraz wagę w formularzu. Nie to, żebym szczególnie wstydziła się swojej wagi.

Odkąd wyrzucili mnie z Concordia Prep, ze stresu ledwie byłam w stanie jeść.

Otwieram torebkę (bardzo szykowną torebkę od Michaela Korsa, którą kupiłam w pobliskim outlecie – mało brakowało, a bym jej nie kupiła, bo wydałam na nią dwa kieszonkowe, ale teraz cieszę się, że jednak to zrobiłam – później rodzice odebrali mi kieszonkowe, więc mądrze było kupić torebkę, kiedy jeszcze miałam na to szansę) i wyciągam książkę, ekscytujący romans autorstwa Jennifer Crusie.

Kiedyś wstydziłam się tego, że czytam romanse, zwłaszcza że wszyscy ludzie w mojej dawnej szkole czytali klasykę i poważne powieści, a potem dyskutowali o prawdziwym znaczeniu „Wolności” Jonathana Franzena i o tym, czy jest to wielkie dzieło literackie, skoro wyniki sprzedaży jasno wskazują na komercję.

Gdy wylali mnie z Concordia Prep, postanowiłam, że nie będę się więcej przejmować podobnymi rzeczami. Zrozumiałam, że to, co myślą ludzie wokół, nie ma większego znaczenia. Prawdziwe znaczenie ma tylko to, co myślą komisje rekrutacyjne.

Właśnie dochodziłam do interesującego fragmentu powieści (tak, mówiąc „interesujący”, mam na myśli fragment o seksie. Szczerze powiedziawszy, trochę się zawstydziłam – czytanie takiej sceny, kiedy wokół siedzi tłum ludzi, jest jednak trochę dziwne), kiedy ktoś usiadł koło mnie.

Tuż koło mnie. Zdecydowanie za blisko.

Czyjaś noga dotknęła mojej.

Odsuwam się trochę, nie odrywając wzroku od książki.

– Co czytasz? – słyszę głos.

Odwracam się i napotykam wzrok chłopaka, którego poznałam rano, Isaaca Brandano. O ile to tylko możliwe, z bliska jest jeszcze bardziej uroczy niż z daleka. Jego grzywka w kolorze brudnego blondu opada na czoło, celowo potargana. Jego szczęka jest silna, wyraźnie zarysowana, pokryta delikatnym zarostem, jakby się tego dnia nie golił. Ma na sobie koszulę, której górny guzik jest rozpięty tak, że widzę kawałek jego klatki piersiowej. Wydaje się muskularna. I jest opalona.

Na brwi ma maleńką bliznę, dzięki czemu nie wygląda jak kompletny laluś. Jest tak przystojny, że aż zapiera mi dech w piersiach. Najprawdopodobniej jednak po prostu przeczytałam za dużo romansów. Nie wspominając o tym, że podejrzewam, iż jest totalnym dupkiem. A ludzie, którzy wyglądają na totalnych dupków, zazwyczaj nie okazują się nikim innym jak tylko totalnymi dupkami. Przynajmniej w książkach.

– Nie twoja sprawa – odpowiadam i odsuwam się jeszcze dalej.

Przysuwa się do mnie.

– Słuchaj – mówi – wydaje mi się, że źle zaczęliśmy tę znajomość. Jestem Isaac. – Wyciąga rękę. Ignoruję ją. – A ty jesteś.

– Niezainteresowana.

– Niezainteresowana czym?

– Randką z tobą.

– Ale ja… ja nie… nie chciałem się z tobą umawiać.

– To po co ze mną rozmawiasz? – Zamykam książkę, palcem podtrzymując właściwą stronę i spoglądam na niego.

– Niech zgadnę: pewnie rozmawiasz ze mną dlatego, że nie możesz znieść myśli, iż w twojej nowej szkole albo w ogóle na świecie jest ktoś, kto cię nie lubi.

– Dlaczego mnie nie lubisz? – pyta. Nie wydaje się zirytowany. Brzmi raczej, jakby był zaciekawiony. I uśmiecha się.

A wtedy mnie zaczyna robić się głupio. Bo nawet jeśli jest dupkiem, ja faktycznie zachowuję się wobec niego okropnie. Poza tym dobrze wiem, że wcale nie chodzi mi o niego. Wciąż chodzi mi o Rexa, o to, co wydarzyło się między nami i o to, że uczucie do niego tak mnie pochłonęło, że wylali mnie ze szkoły. Chcę więc przeprosić Isaaca, powiedzieć, że miałam zły poranek i że tak naprawdę nie mam nic przeciwko niemu.

Zanim jednak zdążyłam się odezwać, on mówi:

– Niech zgadnę: przypominam ci jakiegoś faceta, który cię skrzywdził?

Jestem tak zszokowana, że przez dłuższą chwilę nie wiem, co odpowiedzieć.

– Przepraszam? – pytam wreszcie.

– Jakiegoś faceta – powtarza – który cię skrzywdził. Przypominam ci go, prawda? Spotykałaś się z nim albo może tylko przyglądałaś mu się z daleka, nie mogąc zdobyć się na odwagę, żeby się z nim umówić? A teraz ja tu jestem, więc uznałaś, że mogę odpowiedzieć za wszystkie winy tamtego gościa.

Przełykam ślinę i czuję, że łzy napływają mi do oczu. Odwracam się, żeby tego nie zobaczył, ale najwyraźniej niewystarczająco szybko.

– Hej – mówi – przepraszam. Tak sobie gadam, nie chciałem ci sprawić przykrości.

– Nie sprawiłeś mi przykrości – odpowiadam. Ale byłabym wdzięczna, gdybyś w przyszłości po prostu zostawił mnie w spokoju.

Wstaję i przesiadam się na inną ławkę. Co za tupet! Jak mógł powiedzieć mi coś takiego? Cieszę się, że go nie przeprosiłam. Udaję, że wciąż czytam, ale ledwie widzę litery, bo moje oczy wciąż są lekko załzawione. Nieważne zresztą: wcale nie chce mi się już czytać.

Wcześniej

Isaac

Nie powinienem był tego robić. Po prostu… ta dziewczyna z jakiegoś powodu mnie wkurza. Wydaje jej się, że jest taka wspaniała i mądra, a siedziała tam, czytając pieprzony romans. Romans! Na wuefie! Co to w ogóle za pomysł? Tylko ludzie, którzy próbują udowodnić, że są tak wyluzowani, że nic ich nie obchodzi, co myślą wszyscy dokoła, mogą się tak zachowywać. No błagam, na okładce jej książki były buty. A wokół nich wisienki, serduszka czy inne gówno.

Zastanawiam się, czy obchodzi mnie ona na tyle, żeby pójść za nią i przeprosić, czy też nie chce mi się mieć z nią nic do czynienia, kiedy słyszę krzyk jakiejś dziewczyny:

– Hej!

Odwracam się. Dziewczyna ma długie, ciemne włosy i obcisły, niebieski sweter.

We wszystkich moich poprzednich szkołach panował ściśle określony dress code. Mundurki z krawatami dla chłopców i długie spódnice dla dziewczyn. Dziewczyny podciągały je sobie tak wysoko, jak tylko umiały, ale nie mogły zrobić nic więcej. Generalnie musieliśmy czekać do weekendu, żeby zobaczyć kawałek skóry.

Ta panna natomiast, ta, która mnie woła, aż prosi się o zainteresowanie. Jej sweter jest tak obcisły i wydekoltowany, że cycki właściwie wyskakują jej z biustonosza.

– Jesteś nowy, prawda? – Siedzi w górnym rzędzie na widowni. Wstaje i zostawia za sobą grupę przyjaciółek, żeby do mnie podejść.

Widzę, jak dziewczyna czytająca romans spogląda na nas z obrzydzeniem. Nadęte i zarozumiałe panny nienawidzą tych, które nie wstydzą się swojej seksualności. Uważają, że to antyfeministyczne, czy coś w tym stylu.

– Tak – odpowiadam. – Jestem nowy. Nazywam się Isaac Brandano. – Podaję jej rękę, żeby pomóc zejść po stopniach. – A ty?

Chichocze i siada obok mnie. Dół jej sweterka unosi się nieco, kiedy się ku mnie pochyla. Widzę kawałek jej pleców. Są opalone. Ale nie jest to obleśna, pomarańczowa, sztucz na opalenizna z solarium, która sprawia, że dziewczyny wyglądają jak statystki z „Jersey Shore”. To prawdziwy, ładny, słoneczny brąz. Nagle zaczynam zakochiwać się w tej szkole. I w tej dziewczynie.

– Jestem Marina – mówi.

– Marina?

– Zostałam poczęta na łodzi.

– Naprawdę?

– Tak. – Pochyla się jeszcze bardziej, tak, że czuję zapach jej perfum. – Kocham wodę.

Wszystko, co mówi, jest seksowne. Zaczynam już wyobrażać ją sobie w bikini, jak opala się na rufie mojej łodzi… to znaczy na rufie łodzi mojego ojca. Kątem oka sprawdzam, czy ta głupia dziewczyna wciąż czyta swój romans i udaje, że nie przysłuchuje się naszej rozmowie. To takie oczywiste. Na pewno słucha i chce wiedzieć, co się dzieje.

Chce przedstawienia – dam jej przedstawienie.

– Ja też – mówię. – Uwielbiam narty wodne. Jeździłaś kiedyś?

– Tak – odpowiada Marina. – Opowiem ci świetną historię o nartach wodnych. Serio. Najlepszą – przerywa. Nie mówi nic więcej.

– Jaką? – próbuję ją zachęcić.

– Spadła mi góra od bikini – mówi. – I wszyscy zobaczyli moje cycki.

Uśmiecha się, wyraźnie dumna z siebie. Hmm. Wydawałoby się, że historia będzie niezła – opowieści o piersiach seksownych dziewczyn zazwyczaj są niezłe – ale ta jakoś mi się nie podoba. Może dlatego, że powiedziała to wszystko tak po prostu. Gdzie budowanie napięcia, fabuła, kuszące szczegóły?

– To faktycznie niezła historia – kłamię. Potem dodaję – Szkoda, że mnie tam nie było. – To akurat prawda.

– W ten weekend wybieramy się z przyjaciółmi na plażę – mówi. – To ostatnia szansa, zanim pogoda się zepsuje. Może pojedziesz z nami? – Owija sobie kosmyk włosów wokół palca i patrzy na mnie zmysłowo.

– Czy wszystkie okoliczne plaże nie są już zamknięte? -pytam.

Przewraca oczami, jakby nie mogła uwierzyć w moją naiwność.

– Tak, ale są na to sposoby.

Podoba mi się ta dziewczyna. Oczywiście powinienem trzymać się z daleka od kłopotów. Gdyby mój ojciec dowiedział się, że postanowiłem wkraść się na zamkniętą plażę, byłby wściekły. Prawdopodobnie znów zacząłby mi grozić internatem. Europejskim internatem. Co jest idiotycznym pomysłem.

Nie mam najmniejszego zamiaru jechać do szkoły za ocean. Nie mam nic przeciwko Francuzkom i Niemkom (ich akcenty są zresztą bardzo seksowne), ale nie chcę mieszkać w Europie. No way.

– Fajnie – sięgam do jej torby, z której wystaje komórka. Wyciągam ją i wpisuję swój numer. – Napisz do mnie.

– Dobrze. – Odgarnia włosy z twarzy. Wygląda, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze.

Nim jednak zdąży się odezwać, rozlega się głos nauczycielki:

– Marina Ruiz!

Przewraca oczami, zabiera telefon i chowa go do torby.

– Boże – mówi – komu to jest potrzebne? Jakby nie wiedziała, że od pierwszej klasy ważę pięćdziesiąt dwa kilo. Co za strata czasu. Jeśli tak naprawdę nie zależy im, żeby niektórzy schudli, po co w ogóle to robią? Mogliby się zdecydować – albo ważyć nas raz w tygodniu, jak w Weight Watchers, albo wcale.

Kilka rzędów przed nami dziewczyna czytająca romans prycha głośno.

Marina spogląda, nią i uśmiecha się przyjaźnie.

– Przepraszam – mówi, dość chłodnym tonem. – Kim jesteś?

– Jestem Kelsey – pyta dziewczyna. Odwraca się do nas i uśmiecha szeroko. – Przepraszam, że podsłuchiwałam, ale ta historia o twoich piersiach była taaaaka zajmująca.

– Dzięki – rzuca Marina, wyraźnie nie wyczuwając sarkazmu. – Może i jest ciekawa, ale strasznie się wtedy zawstydziłam. Byli tam koledzy mojego ojca. A oni są, no wiesz, starzy.

– Marina Ruiz! – woła jeszcze raz nauczycielka. – Czekam!

– Już idę! – odpowiada Marina, wcale się jednak nie ruszając. – Ty też jesteś nowa, prawda? – pyta.

– Tak – mówi Kelsey. – To mój pierwszy dzień.

– Naprawdę? – pytam zdziwiony. To znaczy, że mówiła prawdę, kiedy twierdziła, że nie wie, gdzie jest moja sala.

– Powinnaś pojechać z nami na plażę – proponuje Marina. – Serio. – Co? Czy ona zwariowała? Dlaczego zaprasza Kelsey na plażę? Kelsey zdecydowanie nie wygląda na laskę, która lubi wylegiwać się na plaży. Marina macha telefonem.

– Podaj numer!

Widzę panikę w oczach Kelsey. Nie ma najmniejszej ochoty jechać na plażę. Nie chce się zaprzyjaźniać z tą panienką. Nie chce nawet z nią rozmawiać.

Zaczyna kręcić głową, a jej wzrok napotyka mój. Uśmiecham się przebiegle, próbując przekazać coś w stylu: „Oto, co spotyka gumowe uszy. Teraz sama wymyśl, jak się z tego wykaraskać”. Zamiast jednak wymyślać wymówki, Kelsey spogląda na mnie zmrużonymi oczami i zwraca się do Mariny.

– Dzięki, to bardzo miłe, że mnie zaprosiłaś. Mój numer to: 555-0332. Plaża brzmi super!

– Marina Ruiz! – Głos nauczycielki brzmi, jakby zaraz miała dostać zawału.

– Już. Idę. – Marina przewraca oczami. – Do zobaczenia później! – mówi na odchodnym.

Spoglądam na Kelsey. Jej twarz jest cała czerwona. Znów patrzy w książkę.

– Plaża brzmi super? – pytam ją.

– Tak. – Wzrusza ramionami. – Uwielbiam plażę.

– Naprawdę? To super. Ja też. – Wstaję i zaczynam schodzić po stopniach widowni. – Rozumiem, że do zobaczenia tamże.

– Mhm – odpowiada, zamykając książkę i chowając ją z powrotem do torby. – Do zobaczenia.