Tytuł oryginalny: TROLLHEIM. Edderkoppenes dronning

Tekst: Arne Lindmo

Przekład: Joanna Bernat

Wydawczyni: Katarzyna Biegańska

Redaktorka prowadząca: Joanna Rutkowska-Marchewka

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Marta Baszewska

Ilustracja na okładce: Marcin Minor

Opracowanie graficzne tytułu: Kjetil Nystuen

Opracowanie graficzne okładki polskiego wydania: Tomasz Kozłowski

Grafika na stronach rozdziałowych: Jarosław Marchewka

Text © Copyright by Arne Lindmo

Logo design © Copyright by Kjetil Nystuen

© Copyright by Figenschou forlag, 2024

First published in 2023 by Figenschou Publisher, Tromsogata 21 Oslo, 0565, Norway, www.figenschouforlag.no; contact: anitra@figenschouforlag.no

For the Translation © Copyright by Joanna Bernat, 2026

For the Polish Edition © Copyright by Wydawnictwo Kropka, 2026

All rights reserved.

Jakiekolwiek fragmenty niniejszej publikacji nie mogą być kopiowane i rozpowszechniane w żadnej formie (tradycyjnej czy elektronicznej) bez pisemnej zgody Wydawcy.

ISBN 978-83-68382-15-0

Wydawnictwo Kropka

Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.

ul. Mierosławskiego 11a, 01-527 Warszawa

tel. 48 22 663 02 75

wydawnictwokropka.com.pl

Warszawa 2026

Wydanie pierwsze

Fragment

Prolog

Rozdział 1. Złe wieści

Rozdział 2. Więcej złych wiadomości

Rozdział 3. Otoczeni przez policję

Rozdział 4. Brutalne przesłuchanie

Rozdział 5. Adam wpada na szalony pomysł

Rozdział 6. Niespodzianka dla Tobiasza

Rozdział 7. Ucieczka

Rozdział 8. Operacja „Na ratunek Silje”

Rozdział 9. Więcej sekretów

Rozdział 10. Fredrik Gran

Rozdział 11. Słowa z przeszłości

Rozdział 12. Sad jabłoniowy

Rozdział 13. Złapani!

Rozdział 14. Powaleni na łopatki

Rozdział 15. Powrót do Helheimu

Rozdział 16. Frank

Rozdział 17. Na tropie Silje

Rozdział 18. Silje się budzi

Rozdział 19. Plan Arachne

Rozdział 20. Zira się budzi

Rozdział 21. Prawie na miejscu

Rozdział 22. Meduza

Rozdział 23. Portale

Rozdział 24. Τάρταρος

Rozdział 25. Rytuał

Rozdział 26. Na tropie

Rozdział 27. Wężowy potwór

Rozdział 28. Czas na rozrachunki

Rozdział 29. Lodowy sztylet

Rozdział 30. Walka z Arachne

Rozdział 31. Walka z Lokim i Fredriksenem

Rozdział 32. Olbrzymi problem!

Rozdział 33. Czarna wieża

Rozdział 34. W nieznane

Rozdział 35. Κρήτη

Rozdział 36. Blefowanie, pieniądze i randki

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Prolog

Silje wrzuciła grzyba do wiadra i otarła pot z czoła.

Ile już takich wiader dziś napełniła? Czy wystarczy, żeby dostać dodatkową porcję jedzenia? Tym razem chyba tak… A przynajmniej uda się uniknąć kary. W Helheimie nauczyła się jednego: robić to, co każą.

Zbieranie jedzenia było ciężką pracą, w dodatku ogromna kula na suficie świeciła i grzała tak mocno, że Silje czuła się, jakby pracowała w polu pod prawdziwym, palącym słońcem.

Ale tu nie świeciło prawdziwe słońce, a ona nie znajdowała się na polu, tylko głęboko, głęboko pod ziemią, w gigantycznej jaskini. Schwytana przez istotę, którą na początku wzięła za samego diabła. Może zresztą nim był, chociaż wszyscy nazywali go tu jednym imieniem: Loki, władca podziemnego świata.

Już nie płakała. Zdołała się przyzwyczaić. To było jej nowe życie – odkąd ją porwano. Powiodła wzrokiem wokół siebie, po domach z wyschniętej gliny i kamienia, aż zatrzymała się – jak zawsze – na wieży Lokiego.

– Zbieraj dalej – szepnęła starsza kobieta obok. – Bo inaczej przyjdą i posmakujesz bicza!

To była Åsta. Silje ją lubiła. Zawsze uprzejma i pomocna. Troll uwięził ją tu, gdy miała zaledwie osiem lat. Teraz wyglądała na sześćdziesiąt. Trudno to sobie wyobrazić – całe życie spędzone tutaj…

Wszyscy niewolnicy opowiadali tę samą historię: uprowadzeni w wieku sześciu, czasem ośmiu lat. Silje była wyjątkiem – miała już dwanaście.

Dlaczego porywano tylko dzieci? Czy dlatego, że łatwiej je złapać? Łatwiej złamać? A może dlatego, że dłużej wytrzymywały, zanim dopadła je choroba albo śmierć? Raz zapytała o to trolla, ale w odpowiedzi dostała tylko policzek i wrzeszczący nakaz:

– Zamknąć dziób!

Åsta mówiła, że już nie pamięta powierzchni. Nie pamiętała też swoich rodziców. To było… smutne. I strasznie niesprawiedliwe.

– Za późno – mruknęła nagle Åsta, zbierając grzyby jeszcze szybciej.

Silje podniosła głowę i zamarła. W jej stronę zmierzał ogromny troll. Trzymał w ręku bicz, a na pysku krzywił mu się paskudny uśmiech.

– Leniwa dziewucha! Bat na takie! – ryknął.

Troll uniósł rękę, gotowy do uderzenia. Silje zacisnęła powieki i zęby, czekając na ból. Jednak… nic nie poczuła. Otworzyła oczy. Troll wpatrywał się z przerażeniem w coś za jej plecami. Silje odwróciła się i dreszcz przeszedł ją po całym ciele.

Z tunelu w ścianie jaskini wypełzło stado gigantycznych pająków.

– Arachne! – wrzasnął troll. – Straż! Arachne atakować!

Pająki były wielkie jak psy, a niektóre nawet jak niedźwiedzie! Na końcu stada sunął stwór, jakiego Silje jeszcze nigdy nie widziała. Górna połowa jego ciała wyglądała jak u kobiety, a dolna – jak u pająka: osiem włochatych odnóży, odwłok i cała reszta!

Małe i duże trolle nadbiegały ze wszystkich stron. Jedne strzelały z łuków, inne ciskały w stronę bestii włócznie. Ale wszystkie padły w końcu na ziemię, powalone przez długie włochate odnóża i przyklejone do ziemi obrzydliwą kleistą pajęczyną.

Nici lśniły w świetle sztucznego słońca.

Silje stała jak sparaliżowana. Nie mogła poruszyć nawet palcem. Wokół niej toczyła się bitwa jak z filmu. Doświadczyła już wcześniej ataków, nigdy jednak takiego. Zwykle pająki ograniczały się do porwania pojedynczego trolla albo niewolnika, z którym od razu znikały w tunelach. Szybkie, małe wypady – jakby polowały na jedzenie. Ale tym razem… to była inwazja. Wojna!

A ona tkwiła w samym środku pola walki.

Troll złapał batem jedną z nóg kobiety-pająka. Przyciągnął ją bliżej siebie i uniósł topór. Wtedy włochate odnóże wystrzeliło w górę i przebiło trolla na wylot!

Silje zadrżała, gdy dostrzegła, że każda z ośmiu nóg kończyła się pazurem ostrym jak brzytwa.

Pajęczyca podniosła trolla w powietrze i z impetem cisnęła nim o ziemię. Z rany na piersi stwora sączył się purpurowy płyn. Trucizna! To musiała być Arachne – królowa pająków. Silje słyszała o niej okropne historie… a teraz zbliżała się w zawrotnym tempie.

Åsta odwróciła się do dziewczyny i krzyknęła:

– Uciekaj!

To były jej ostatnie słowa. Włochate odnóże przeszyło jej plecy, pazur wystrzelił z brzucha. Oczy Åsty zgasły…

Silje wciąż nie mogła się ruszyć, strach ściskał ją jak imadło. A nawet gdyby mogła – dokąd miałaby uciekać? Wszędzie dookoła szalała bitwa.

Arachne zsunęła martwe ciało Åsty na ziemię i podpełzła bliżej Silje. Ich spojrzenia się spotkały. Dziewczynka czuła, że tonie w lodowatych, hipnotyzujących błękitnych źrenicach królowej. Czy teraz przyszła kolej na nią?

Jedno z włochatych odnóży uniosło się, ostry pazur na jego końcu zalśnił świeżą trucizną…

Rozdział 1

Złe wieści

Adam ziewnął i zamieszał w rondlu. Owsianka była już prawie gotowa. Miło będzie zjeść śniadanie.

Jego wzrok znów padł na karton mleka stojący na kuchennym blacie. Widniały na nim dwa portrety – paszportowe zdjęcia Silje i Franka.

„Zaginieni” – głosił napis. „Milion koron nagrody za informacje, które doprowadzą do ich odnalezienia”.

Milion… To by było coś. Mama chyba zemdlałaby z radości. A Adam wiedział, gdzie są te dzieciaki.

Jeszcze dwa miesiące temu chodzili do tej samej klasy, zanim pochłonął ich lustrzany portal. Silje i Frank trafili prosto do Helheimu – królestwa śmierci. Królestwa Lokiego…

Tylko co on niby mógł z tym zrobić? Razem z Tarą i Tobiaszem przysięgli sobie, że przejście do podziemi pozostanie tajemnicą. Misja ratunkowa i tak wydawała się niemożliwa, a z pewnością śmiertelnie niebezpieczna… Co by było, gdyby Loki i jego armia przedarli się na powierzchnię? Adam pamiętał, co mówił Tobiasz: Ragnarok. Koniec świata.

Cóż, Frank, ten chuligan, musiał się tam odnaleźć całkiem nieźle. Po wypiciu krwi starożytnych przemienił się w wampira. I to nie w pięknego, jak Zira, tylko w ohydnego potwora. Pewnie służył teraz Lokiemu.

Ale Silje…

Nie powinni jej tak po prostu zostawić tam na dole. Prawda? Przecież dała mu nawet walentynkę. Wciąż trzymał ją pod poduszką i czasami czytał przed snem. Nawiedzały go wtedy straszliwe koszmary o tym, co się mogło stać z Silje.

Adam potrząsnął głową, próbując odgonić mroczne myśli.

– Mamo! – krzyknął, wyłączając kuchenkę. – Wstawaj! Śniadanie gotowe!

Podzielił owsiankę na dwie miski i zaniósł do salonu. Stół był już nakryty, postawił na nim jeszcze tylko kubek kawy dla mamy.

Powoli usiadła na kanapie, wciąż w znoszonej białej koszulce i szarych dresach z wczoraj – wieczorami zwykła zasypiać przed telewizorem. Teraz przetarła oczy i ziewnęła.

– Dziękuję, aniołku – mruknęła po polsku, sięgając po gorący kubek. Wzięła mały łyk i złapała za pilota.

Na ekranie pojawiła się czołówka porannych wiadomości. Adam opadł na kanapę obok mamy i nalał sobie szklankę mleka.

– Dzień dobry! – przywitała się pogodnie prezenterka. – Na początek aktualności z Trollheimu. Dwójka dzieci, które zniknęły bez śladu dwa miesiące temu, wciąż nie została odnaleziona. Policja otrzymała właśnie pomoc w śledztwie od…

– O rany! – wyrwało się mamie Adama i natychmiast zerwała się z miejsca. – Naprawdę już tak późno? Dziś mam sprzątanie w liceum! Autobus zaraz odjeżdża!

Dopiła kawę jednym haustem, zaklęła po polsku, po czym wybiegła do przedpokoju i trzasnęła drzwiami łazienki.

Adam śledził z napięciem wiadomości w telewizji i jadł owsiankę. Kto mógł pomóc policji?

– Jestem tu z detektywem Fredriksenem z Trollheimu. Czy to prawda, że macie nowe informacje dla opinii publicznej? – spytał reporter, podtykając mikrofon pod nos niskiego, szarookiego mężczyzny w eleganckim ciemnym garniturze i czerwonym krawacie. Mężczyzna przesunął palcem po cienkim pasku wąsów i zrobił minę, jakby był kimś bardzo ważnym.

– Zgadza się – odpowiedział. – W nadziei na pomoc od mieszkańców ujawniamy, że zaginiona dziewczynka prowadziła pamięt…

Z przedpokoju dobiegł charakterystyczny hałas. Mama najwyraźniej skończyła się myć i teraz szarpała się z szafą.

Adam podkręcił głośność. Czy on powiedział „pamiętnik”?

– Do zobaczenia! – zawołała mama i zatrzasnęła drzwi wejściowe.

– Na razie… – odparł automatycznie Adam, wsypując łyżeczką kakao do mleka. Wypił łapczywie.

– …w pamiętniku Silje jest wpis o tym, że uważała jedno z dzieci uczęszczających do Szkoły Podstawowej w Trollheimie za wampira! – oznajmił detektyw.

Adam aż podskoczył, a kakao trysnęło mu z ust i nosa.

– Co?! Skoro wiedzą o Zirze, to dlaczego…?

– Wampira! – zawołał reporter przesadnie dramatycznym tonem. – Naprawdę?

– Oczywiście to kompletne bzdury – kontynuował detektyw. – Ale też ważny trop! Dziecko, być może rówieśnik zaginionych, wierzy, że jest wampirem. Z zapisków w pamiętniku wynika, że to coś więcej niż zwykła gra czy zabawa. Nie, mamy tu do czynienia z osobą szaloną, chorą, o psychice złoczyńcy. Kimś tak bardzo dręczonym przez urojenia, że nosi kły w szkole! Sztuczne, rzecz jasna. Mam ważną wiadomość dla wszystkich mieszkańców Trollheimu. – Spojrzał prosto w kamerę i uniósł palec wskazujący: – Jeśli widzisz jakieś podejrzane zachowania… Jeśli masz sąsiada, kolegę albo kogoś z rodziny, kto interesuje się wampirami… Jeśli twoje dziecko bawi się w Drakulę w swoim pokoju… chcemy o tym wiedzieć!

Adam upuścił łyżkę do miski i zerwał się z kanapy.