DreamWorks Puss In Boots: The Last Wish © 2023 DreamWorks
Animation LLC. All Rights Reserved

Tytuł oryginału: Puss in Boots. The Last Wish. Junior Novel

Album pamiątkowy: Hannah Dussold
Projekt graficzny: Jessica Meltzer Rodriguez
Redakcja: Barbara Szymanek

Wydawca:
Wydawnictwo Olesiejuk, an imprint of Dressler Dublin sp. z o.o.
Dressler Dublin sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki
ul. Poznańska 91

ISBN 978-83-8315-060-4

Dystrybucja: www.dressler.com.pl

Księgarnia internetowa: www.swiatksiazki.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Prolog

Pewnego razu gwiazdka z nieba spadła na ziemię i wylądowała w lesie, paląc przy tym mnóstwo drzew. Obszar ten zaczęto nazywać Czarnym Lasem. Od tamtej pory nikt tam nie wchodził ani nikt stamtąd nie wychodził.

Gwiazdka z nieba leżała głęboko ukryta w samym środku lasu i miała spełnić jedno życzenie szczęśliwca, który zdoła ją odnaleźć. Była to oczywiście tylko bajka, która nie miała nic wspólnego z rzeczywistością. Ale czy na pewno?

Rozdział 1

Kota w Butach nikomu nie trzeba przedstawiać, ale warto na wszelki wypadek przypomnieć, że był on legendarną postacią o wielu imionach: El Kicia Diablo, Puszysty Kochanek, Czupakabra, Kotek Niecnotek i oczywiście Puszek.

Ten wybitny kot łasy był co prawda na pochwały, ale jeszcze bardziej pragnął zabawy! Przygotowywał się akurat do imprezy Fiesta del Puszek w rezydencji na klifie w Del Mar¹, która, jak każda jego impreza, świetnie się zapowiadała.

Kot w Butach przygotowywał się do przyjęcia na zapleczu sali balowej. Choć był już wyposażony w swój kapelusz i niezawodną szpadę, musiał jeszcze przećwiczyć wszystkie manewry, aby wywrzeć na swoich gościach piorunujące wrażenie.

– Trach, trach, trach! – krzyknął Puszek, imitując lunge².

Jego łapy poruszały się szybko i precyzyjnie.

– O tak, jestem w tym dobry – zamruczał radośnie pod nosem.

Ponieważ wszystko wskazywało na to, że był już zwarty i gotowy do imprezy, ruszył do sali, aby powitać gości. Przedzierając się przez tłum, podziwiał, jak wszyscy tańczyli do przygrywanej przez zespół muzyki.

– Witajcie! – zwrócił się Puszek do gości, którzy ubrani byli w nieco dziwaczne, lecz zarazem piękne stroje, a ich radość sięgała zenitu.

– Czujcie się jak u siebie w domu! Smacznego!

Wziął ze stołu kebab i zaczął wymachiwać nim na wszystkie strony, udając, że to szpada. Tłum wręcz oszalał!

– I na zdrowie! – dodał zawadiacko.

Puszek zrobił salto i wskoczył na stojące obok beczki. Jednym machnięciem szpady odkorkował trzy z nich i przyglądał się, jak mleko leje się strumieniami. Goście wiwatowali, napełnili szklanki po brzegi i wyśpiewywali pieśni na cześć przedzierającego się przez tłum Puszka.

Trzeba podkreślić, że Puszek przedzierał się w dosłownym tego słowa znaczeniu! Nie stanowiły dla niego bowiem przeszkody wyciągnięte ku niemu dłonie, haki, podkowy czy nawet… dziecięce buzie.

– Tatusiu! On nadepnął mi na twarz! – zawołało jedno dziecko.

– W takim razie już nigdy jej nie umyjemy! – odparł głośno ojciec malca, aby Puszek nie miał żadnych wątpliwości, że są lojalni.

Kot w Butach wspiął się na wysoką balustradę balkonu, a tłum wciąż bił gromkie brawa, wpatrując się w niego z zachwytem. Gdy znalazł się w świetle reflektora, skorzystał z okazji i zaczął rzucać garściami złota w stojącą na dole publiczność.

– Ludzie z Kordoby! – zawołał Puszek.

– To Del Mar! – wtrącił jeden z imprezowiczów.

– Mieszkańcy Del Mar! Przyjmijcie to złoto od… Kota w Butach! – Puszek rzucił złoto rzeszy ubóstwiających go fanów.

– Zagraj jakąś melodię! – poprosił jeden z nich, na co Puszek uśmiechnął się z fałszywą skromnością, mówiąc:

– Nie, nie, nie. Jak bym mógł…

– Zaśpiewaj dla nas, Puszku! – zachęcał go kolejny wielbiciel, któremu wtórowały nawet krowy. „Muuuuuuuuuu” (tłumacząc z języka krowiego na nasze, oznacza to: „Zaśpiewaj dla nas, Puszku!”).

– Ależ nie… – odparł cichutko.

Oczywiście była to z jego strony jedynie czysta kokieteria, bo już po chwili uniósł łapę i w jakiś magiczny sposób struny gitary wsunęły się prosto pod jego pazury.

Puszek zagrał wprawnie kilka dość trudnych solówek flamenco, a gdy dołączył do niego zespół, zaczął przytupywać do rytmu. Była to impreza, która mogłaby się z powodzeniem znaleźć w Księdze rekordów Guinnessa!

– Kto jest waszym ulubionym nieustraszonym bohaterem? – zapytał śpiewnym tonem Puszek. – Kto nie boi się stawiać czoła przeciwnościom losu?

– Ty! – odpowiadał tłum.

Puszek zaczął rzucać w fanów kłębkami włóczki niczym piłkami plażowymi.

– A kto jest do tego tak niesamowicie skromny?

– Ty! Ty!

Puszek dał się całkowicie ponieść gorącej atmosferze. Zanurkował w rzeszę imprezowiczów i, niesiony na ich rękach, dotarł do beczek z mlekiem.

– Który kot ryzykuje – zawołał Puszek – i szafuje swoim życiem?

– Ty! – krzyknął radośnie tłum.

– Kto nigdy nie został ugodzony ostrzem? – pytał dalej.

– Ty! – odparli bez wahania zgromadzeni.

– A kto jest waszym ulubionym nieustraszonym bohaterem? – zawołał Kot ponownie, tym razem tańcząc z kurczakiem.

Puszek dalej grał na gitarze, a tłum nie przestawał wiwatować. Po chwili kocur zaczął nawet huśtać się na wiszących w sali bankietowej zasłonkach.

SKRZYYYP…

Nagle otworzyły się drzwi rezydencji, a do środka wmaszerowały kozaki na wysokich obcasach (według Puszka dość sztywnych jak na ten rodzaj obuwia) wraz z bagażami. Kapela przestała grać, a gwiazda imprezy zamilkła.

To był gubernator! Nadęty biurokrata w pudrowanej peruce, który właśnie wrócił z urlopu. Jeśli się zastanawiasz, jak Puszek zdołał kupić tę posiadłość, to… wcale jej nie kupił. (Widzicie? Obiecaliśmy zaspokoić waszą ciekawość i dotrzymaliśmy słowa!) Rezydencja należała do gubernatora, który nic nie wiedział o imprezie Puszka.

Mężczyzna upuścił walizki, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.

– Moje ubrania! – krzyknął rozgniewany, gdy zauważył, że chłopi grzebali w szafach i paradowali w jego najlepszych strojach.

– Moja peruka! – wrzasnął z kolei, widząc, że spoczywa ona na głowie andaluzyjskiego konia.

– Mój portret! – zagrzmiał, zauważywszy, że jego lordowski portret został tak przemalowany, że przedstawiał go teraz z głową Kota w Butach.

Gubernator już nie miał żadnych wątpliwości, kto stał za tym skandalicznym włamaniem. Zawiesił wzrok na… wiszącym na jednej z jego zasłon Puszku.

– Banita, Kot w Butach! – zawołał zdenerwowany.

Puszek zsunął się powoli z zasłony i uśmiechnął do gubernatora z balkonowej barierki. Nadal dzierżył w łapkach gitarę.

– Witam serdecznie! Mi casa es su casa!

– Nie, su casa es MI casa³ – odparł wściekły gubernator. – Aresztujcie tych brudnych chłopów i przynieście mi głowę Kota w Butach!

Uzbrojeni strażnicy wbiegli do sali z wyciągniętymi szablami, a wyczuwający zagrożenie Puszek, porzucił gitarę i chwycił szpadę, gotowy do walki. Ale po kolei.

Najpierw zwrócił się jeszcze do zespołu:

– Hej, jest impreza! Gdzie ta muzyka?

Zespół zaczął więc nagle ponownie śpiewać swoją piosenkę:

On jest ostrzem sprawiedliwości i złu się przeciwstawia.

Walczy dla dobra ludzi, swym pięknem się nam objawia.

Kim jest bohater ten nieustraszony?

Toż to Kot w Butach! Przez wszystkich czczony!

Puszek walczył ze strażnikami gubernatora, z łatwością ich pokonując. Powalał ich, jednego po drugim, niczym duże kręgle. W końcu stanął twarzą w twarz z gubernatorem. Mężczyzna wyciągnął co prawda miecz, którym zaczął wymachiwać, ale Puszek i tak znacznie przewyższał go umiejętnościami. Kocur zsunął się po wywróconym stole z przekąskami i skoczył na swoją lodową rzeźbę. Zjechał z niej na łyżwach z lodu, po czym wpadł prosto na gubernatora, który akurat wycelował w niego broń. Zdołał jednak tylko odciąć głowę lodowej kociej podobiźnie.

Co ciekawe, Puszek znalazł nawet chwilę na fotkę z bezgłową figurką.

– Kota w Butach nigdy nie dosięgło ostrze! – krzyknął, kierując wzrok w stronę gubernatora. – A ciebie?

Jak na zawołanie rozdarła się peruka gubernatora, a za nią także i kołnierz. Litera „P” naznaczyła jego klatkę piersiową, a potem do samych kostek opadły mu spodnie! Puszek podstępnie go zaatakował.

Gubernator stał teraz w sali bankietowej w samej bieliźnie, a tłum śmiał się z niego do rozpuku, wytykając go palcami.

– Zedrzyjcie skórę z tego kota! – wrzasnął wściekły gubernator.

Jednak Puszek miał już w głowie pewien plan. Zapalił zapałkę i wszystko stało się jasne.

Pora na fajerwerki!

– Gubernatorze! – zwrócił się do mężczyzny. – Odpalamy!

Po chwili zbliżył zapałkę do lontu i… BŁYSK!

Nad rezydencją doszło do prawdziwej eksplozji fajerwerków, które były znacznie głośniejsze niż grzmoty i piękniejsze niż wszystko to, co mieszkańcy Del Mar mieli kiedykolwiek okazję oglądać. Donośne dźwięki rozbrzmiewały i odbijały się echem od górskich szczytów.

Obudziło to górskiego olbrzyma spod Del Mar, który zerwał się na równe nogi. (Oczywiście, Puszek jeszcze wtedy o tym nie wiedział, więc niech to na razie pozostanie naszą słodką tajemnicą).

Górski stwór miał poroże i jedno świecące oko. Drugie ślepie zakrywała mu przepaska. Olbrzym skierował wzrok na rezydencję gubernatora i ruszył w jej stronę.

W tym czasie do rezydencji wrócili strażnicy. Rzucili się na Puszka, przygniatając go ciałami, ale tak się jakoś złożyło, że tłum mógł dostrzec w tej kotłowaninie jedynie splątane kończyny i zbroje. Po chwili jeden ze strażników wystawił rękę na znak zwycięstwa, jednak zaraz coś zaszmerało przy pobliskim stole.

Był to Puszek, który jak gdyby nigdy nic stał sobie spokojnie, popijając smaczne mleczko.

– Ale ofermy! Nie ze mną te numery! – powiedział.

Niestety, nie dane było mu cieszyć się z tego zbyt długo, ponieważ jego oczom ukazały się ogromne łapska górskiego olbrzyma, które dostały się do rezydencji przez dach!

Rozdział 2

Łapy górskiego olbrzyma przebiły się do usytuowanej na klifie rezydencji gubernatora, dewastując dach. Z sali bankietowej imprezowicze mogli z łatwością zaobserwować, jak stwór zagląda do środka swoim błyszczącym ślipiem.

– Och ty w ole! – krzyknął Puszek.

– Obudziłeś śpiącego olbrzyma z Del Mar! – wrzasnął ktoś z tłumu.

Wściekły stwór chwycił wszystkich krzyczących jeńców i wetknął ich do swojej gigantycznej drewnianej biodrówki. Następnie wyjął zręcznie z budynku garść strażników.

Puszek był już oczywiście gotów, by wkroczyć do akcji i ratować swoich gości. Przebiegł po stołach i koniec końców przez całą rezydencję, dotrzymując kroku olbrzymowi.

Gdy ludzie uciekali, szukając schronienia, kolos oderwał kolejną część dachu, po czym sięgnął po jadącego na krowie chłopca.

– Jupi! Ja latam! – powiedział malec.

– Nie, nie latasz – sprostował Puszek. (Taka zabawna ciekawostka: latanie nie polega wcale na tym, że podnosi cię górski olbrzym!) – Uratuję cię! – dodał następnie bohaterskim tonem.

Zanim jednak ruszył chłopcu na ratunek, porwany został także gubernator.

– Mnie też uratuj! – krzyknął mężczyzna, na co Puszek wzruszył ramionami i odparł:

– Tylko jeśli nie będę się musiał przy tym zbytnio natrudzić.

Nie tracąc czasu, gitarzysta zespołu wystrzelił Puszka w górę ku olbrzymowi, pociągnąwszy do siebie struny gitary niczym łuk. Kot wybił się w powietrze i poszybował przed siebie z wyciągniętą szpadą. Doskonale wiedział, że musi dobrze wycelować.

Gdy znalazł się w zasięgu górskiego giganta, wbił szpadę prosto pod jego paznokieć. Stwór aż wrzasnął przerażony… identycznie uczynił zresztą tłum imprezowiczów.

– Prosto w paluch! – krzyknął triumfalnie Puszek.

W odpowiedzi olbrzym cisnął Puszkiem w kierunku wioski.

Podczas lotu Kot w Butach złapał za szyld lokalnego pubu i użył go jako tarczy. Olbrzym rzucił nim z taką siłą, że dotarł aż do kamienic i bloków mieszkalnych, lądując koniec końców w kuchni, w której siedział jakiś mężczyzna delektujący się szklanką mleczka.

Nie mogąc oprzeć się pokusie, Puszek delikatnie mu ją odebrał.

– Gracias, przyjacielu! – powiedział z wdzięcznością.

Wypił całą jej zawartość i zamruczał, po czym rzucił pustą szklankę z powrotem na stół.

Wszelkie obrażenia, których doznał podczas ataku olbrzyma, były już wygojone. Wróciły mu siły i był w pełnej gotowości do walki.

– Drżyjcie! – zawołał Puszek, który wyskoczył na dach i popędził co sił w łapach w stronę znajdującej się w centrum miasta dzwonnicy.

Górski olbrzym miał co prawda ranny palec, ale w ogóle nie przeszkadzało mu to w walce. Bez trudu wyrwał bowiem dzwon z wieży i zamachnął się nim jak stalową piłką.

Puszek przeskakiwał z dachu na dach, starając się zrobić unik. Gdy dzwon uderzył o ziemię, głośno brzdęknął. Trafił w wąskie przejście blisko Kota w Butach.

Puszek zdołał wskoczył na niego, gdy akurat był w ruchu i, wirując w powietrzu niczym shuriken⁴, gwałtownie rzucił się w stronę olbrzyma i wylądował na jego torebce.

Z wprawą przeciął pasek saszetki, uwalniając jeńców. Tak więc chłopiec i jego krowa oraz inne mniej ważne ofiary, jak na przykład gubernator, byli już bezpieczni.

Kocur wykonywał oszałamiające skoki, wirował w powietrzu i w końcu zdołał wbić szpadę w plecy olbrzyma. Gdy do tego wcisnął się jakoś do jego ucha, stwór aż zawył z bólu.

– Hej, olbrzymie, błagaj o litość! – krzyknął Puszek. – Jam Puszek Okruszek!

Następnie zsunął kolosowi z oczu opaskę, zamachnął się nią i wślizgnął do zdrowego oka. Ogłupiały olbrzym zamachnął się dzwonem, który wciąż trzymał w ręku, jednak stracił nad nim kontrolę. Po chwili lina, do której przytwierdzony był dzwon, zaczepiła o rogi. Wtedy Puszek zadał mu ten ostateczny, zwycięski cios – dzwon walnął go w twarz.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Zastanawiacie się, w jaki sposób Puszek dostał się do rezydencji na klifie w Del Mar? Spokojna głowa! Wszystko wkrótce się wyjaśni! Po prostu zaufajcie Puszkowi. [wróć]

2. Lunge – ruch w szermierce, w którym ciężar ciała przenoszony zostaje na jedną nogę (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki, chyba że zaznaczono inaczej). [wróć]

3. Mi casa es su casa! (…) su casa es MI casa – z hiszp.: Mój dom jest twoim domem! (…) twój dom jest MOIM domem. [wróć]

4. Shuriken – niewielka broń o ostrych krawędziach. [wróć]