Sanaka Hiiragi, i_004

Przesyłka z Nieba

Tytuł oryginału: i_005 (Tengoku kara no takuhaibin)

Przekład: Barbara Słomka

© Sanaka Hiiragi 2022

All rights reserved.

First published in Japan in 2022 by Futabasha Publishers Ltd., Tokyo.

Polish translation rights arranged with Futabasha Publishers Ltd. through EMILY BOOKS AGENCY LTD., Taiwan and Book/lab Literary Agency

Copyright for the Polish edition © 2025 Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o.

Redakcja: Kamila Wrzesińska

Korekta: Anna Banaszczyk-Susłowicz

Projekt okładki: Grupa Wydawnicza Relacja

Skład: Sylwia Budzyńska

ISBN 978-83-68228-06-9

Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 4 lok. 5

00-590 Warszawa

www.relacja.net

I

Nasz mały domek

Yuko aragaki spędza całe dni na kanapie, to jej stałe miejsce. Światło, które wpada do pokoju rano, przesuwa się po suficie na ścianę, a ona przewraca się na kanapie, popatrując bezmyślnie w sufit do czasu, aż znów zrobi się ciemno. Wcale nie chce tego robić. W pokoju po prostu nie ma gdzie postawić nogi i tylko na kanapie może się wyprostować. Z nagromadzonych toreb ze śmieciami wystają pałeczki, prześwitują jakieś ulotki, stare szmaty, torebki po ciastkach. Tu i tam leżą sterty niepranych ubrań, które po prostu odkłada po zdjęciu z siebie, gazety sprzed ponad roku wyglądają jak warstwy skorupy ziemskiej. Znów zapomniała wystawić śmieci w wyznaczonym dniu. Siwiuteńkie włosy siedemdziesięciopięcioletniej staruszki i jej sucha skóra z pewnością również przesiąknięte są zapachem stęchlizny unoszącym się w pokoju.

Za oknem rozległy się kroki i zatrzymały nagle przed domem. Ktoś przyszedł – Aragaki próbowała się podnieść. Stawy zatrzeszczały nieprzyjemnie. Przez przybrudzoną zasłonkę wyjrzała za okno. Skrzywiła się, widząc, kto to: znów to skaranie boskie!

Do tego domu przychodzą sami niechciani goście.

To Okino z bujnie rozwianym siwym włosem, kobieta z opieki społecznej. Trzyma w ręce jakąś paczuszkę. Jak zawsze uśmiechnięta, z tą swoją okrągłą buzią, w okrągłych okularach na okrągłych oczach.

– Dzień dobry. Pani Aragaki! Jest tam pani? Dziś znów mamy ładną pogodę – rozległo się z monitorka domofonu po dzwonku.

Okino zawsze wciska bez końca dzwonek przy wejściu, nawet jak jest wywieszka, że nikogo nie ma w domu. Nic na świecie nie wkurza Aragaki bardziej niż takie sytuacje. Co konkretnie ją wkurza? Wszystko! Nawet ubranie Okino, widoczne na ekranie: niby nie rzuca się w oczy, wygląda skromnie, ale Aragaki doskonale wie. Po zgniłozielonym kolorze grubej, gęstej tkaniny i guzikach o wymyślnych kształtach ocenia, że to płaszcz od Hermesa; Okino dba o niego i nosi go od wielu lat. Sweter pod spodem też. Nóg wprawdzie nie widać, ale z pewnością ma na nich te co zawsze buty marki Tod’s. I z pewnością te wygodne mokasyny zrobione były na miarę.

Jako osoba taktowna zapewne uznała, że na odwiedziny starej samotnej kobiety na jej ubogich śmieciowych włościach stosowniejsze będą stonowane kolory, i dopasowała wszystko tak, by wyglądało najskromniej, jak to możliwe. Zbyteczny trud.

Aragaki dostrzega wiele rzeczy, których by pewnie nie zauważyła, gdyby od urodzenia była biedna; to i owo w życiu poznała. Nie ma nic bardziej irytującego. Ale nie tylko to ją denerwuje. Okropne jest też to, że opiekunka Okino robi to wszystko w najlepszej wierze, bez żadnych ukrytych zamiarów.

– Upiekłam szarlotkę. Może zjemy razem, pani Aragaki?

Są w zbliżonym wieku, Okino nieco młodsza. Pochodzi z bogatego domu, weszła jako żona do rodziny miejscowych posiadaczy dużych nieruchomości. Mają tu niedaleko rezydencję. Ma swobodę bycia typową dla kobiet, które nigdy, od urodzenia po dziś dzień, nie musiały pracować ani martwić się o pieniądze. Dzieci od dawna już nie wymagają opieki, więc postanowiła, że zrobi coś dla lokalnej społeczności, i została opiekunką społeczną. Zorganizowała miejsce, w którym samotne starsze osoby mogą się zrelaksować, nadzoruje kursy cukiernicze i gastronomiczne. Jest popularna w miasteczku, nie może zabraknąć jej machania chorągiewką i serdecznych pozdrowień podczas społecznych prac porządkowych czy w czasie, gdy dzieci idą do szkoły.

Może obdarowywać innych, bo ma wszystkiego w nadmiarze. Może się zawsze uśmiechać, bo nic jej nie ogranicza. Gdzieś w głębi duszy Aragaki tlił się ciemny płomień. Zawsze tak było: syty głodnego nie zrozumie. Choćby nie wiem co. Nie zrozumie, co czuje biedak, gdy dostaje jałmużnę od wspaniałomyślnych sąsiadów… – w tym miejscu Aragaki po raz kolejny uświadamiała sobie, że nie jest w stanie odciąć się od spraw dawno minionych, i poczuła, jak niewiele może jako człowiek. Nie chciała więc nawet oglądać twarzy Okino. Lecz mimo że wielokrotnie jej odmawiała, natrętna staruszka – siostra miłosierdzia Okino nie dawała za wygraną. Nawet gdy ją odprawiała słowami: „Nie przychodź więcej!”, tamta robiła minę wyrażającą: no trudno!, i ze słowami „To do zobaczenia” wracała do domu.

Aragaki nie była jednak w stanie dłużej słuchać niekończącego się dzwonienia do drzwi, więc poddała się i drążąc jak dzikie zwierzę tunel między torbami śmieci, przesunęła się do drzwi i je otworzyła.

– A dzień dobry, pani Aragaki. Upiekłam dziś szarlotkę z myślą, że zjemy ją razem.

Prawdopodobnie po otwarciu drzwi z mieszkania czuć było odór, bo ludzie przeważnie się krzywili, ale nie Okino. Jak wytresowany pies w najmniejszym stopniu nie dawała niczego po sobie poznać. Będziesz miłował bliźniego swego, nawet jak okrutnie śmierdzi, tym się chyba kieruje.

– Proszę się mną już nie przejmować. Chce pani powiedzieć, żebym coś zrobiła z tymi śmieciami, tak? Kiedyś się tym zajmę, jak przyjdzie mi ochota.

– Ależ skąd. Nie przyszłam, by robić pani wyrzuty. Rozumiem, że musi się pani czuć zawiedziona, przygnębiona, tak nagle została pani sama, a przecież mieszkałyście we trzy. Pewnie pod różnymi względami jest ciężko. Samej pewnie trudno sprzątać i w ogóle. Męczy to panią, prawda. Mnie też sprzątanie męczy, czasem myślę: jak ja nie lubię robić porządków! Tyle z tym zawracania głowy.

Zauważyła, że Okino z serdecznym uśmiechem starej przyjaciółki świdruje wzrokiem przestrzeń za jej plecami. Przejmuje się ilością śmieci? „Nie lubię robić porządków. Tyle z tym zawracania głowy” – coś takiego w ustach Okino, która może sobie pozwolić na wynajęcie ludzi, którzy posprzątają każdą ilość śmieci! – pomyślała Aragaki, ale się nie odezwała.

– Pani Aragaki, oczywiście gdyby pani chciała, mogłabym porozmawiać z szefową opiekunek i na przykład w dzień gdzieś by sobie pani poszła, zjeść coś albo pospacerować, a w tym czasie dzielnica przysłałaby do pani firmę sprzątającą.

– Nie potrzebuję.

– A nie czuje się pani samotna? Jest pani jeszcze całkiem w formie, to najważniejsze, ale gdyby coś się stało, na przykład wybuchł pożar, to w tej sytuacji byłoby naprawdę ciężko.

– Może byłoby lepiej, gdyby się coś stało, gdybym zniknęła razem z domem i zostałaby pusta parcela, wszyscy w okolicy odetchnęliby z ulgą. Nawet dzieciaki z podstawówki. Przecież to „przeklęty dom”, w którym unosi się zapach śmierci.

Dzieci w okolicy tak właśnie wołają: „przeklęty dom” albo „nawiedzone miejsce”. A jak kiedyś przypadkiem wyszła na dwór, pokazywały ją palcami, wyśmiewając się, że jest starą diablicą.

– Co też pani! To żaden „przeklęty dom”. Jak tu posprzątamy, z pewnością znów będzie piękny. Pani Aragaki, przecież ma pani już ponad siedemdziesiąt lat, myślę, że powinna pani czasem skorzystać z czyjejś pomocy.

Cała Okino, nie podda się, słysząc jakieś tam: „Nie potrzebuję”. Chce rozwiązać problem miasta, organizując sprzątanie tego domu, na który skarżą się sąsiedzi, to jej cel na dziś. Wojowniczka w słusznej sprawie się nie podda. Dopóki nie pozbędzie się tej zakały – ogromnych stert śmieci.

– Człowiek przecież powinien utrzymywać jakieś kontakty z innymi ludźmi, tak mi się wydaje. Pani lubiła śpiewać, prawda? Mamy kółko śpiewacze, wszyscy się dobrze bawią, śpiewając stare piosenki – powiedziała Okino, wręczając Aragaki ulotkę reklamową.

Widząc narysowany na niej byle jak rządek nut, wpadła w furię.

– Proszę odejść!

– Ale…

– Proszę odejść! Poprzednim razem już pani mówiłam! Nie musi pani do mnie przychodzić!

Cofnęła się, próbując zamknąć drzwi, ale Okino wcisnęła w nie paczuszkę.

– Proszę to wziąć. To szarlotka. Później pani zje. Bardzo dobra mi wyszła.

Chciała ją wypchnąć, ale trochę nie wypadało, no trudno, wzięła paczuszkę. Ciasto musiało być dopiero co upieczone, bo było jeszcze lekko ciepłe. Przekręciwszy w zamku klucz tak, by było wyraźnie słychać, zgniotła w ręce ulotkę i rzuciła ją na stertę worków ze śmieciami, po czym torując sobie drogę między nimi, wróciła do pokoju. Ciasta nie ruszyła.

Nie chcę, by ktokolwiek tu przychodził. Szczerze. Chcę spokojnie zasnąć w tym domu, jak w kokonie wypełnionym workami śmieci i zatęchłym powietrzem.

Aragaki położyła się z powrotem na kanapie. Popatrzyła w sufit. Łaził po nim jakiś podejrzany owad.

Niedługo minie rok, jak tamte dwie mnie zostawiły. Cały czas chciałam je o coś zapytać, ale z tej kanapy przecież moje pytanie już do nikogo nie dotrze. Nie przyjdzie więc odpowiedź. Przenigdy.

Czy byłyśmy prawdziwymi przyjaciółkami? Tenkochan, Kanachan, powiedzcie mi!

Dryń, dryń, znowu dzwonek. Dziwne, aż dwie osoby tego samego dnia. Może to zresztą Okino wróciła. Aragaki z irytacją popatrzyła na monitor. A tam całkiem nieznajoma twarz.

Szara służbowa czapka na krótko ostrzyżonych włosach, w ręce jakaś paczka, można by pomyśleć, że to ktoś z firmy kurierskiej. Jednak Aragaki nie ma rodzeństwa, jej mąż umarł ponad dziesięć lat temu, z jego rodziną nie utrzymuje kontaktów, jest na tym świecie sama jak palec. Przyjaciół też nie ma, nie istnieje nikt, kto mógłby wysłać do niej paczkę. I przez ostatni rok nie dostała żadnej. Nawet wizytówkę zdjęła z drzwi.

Domyślała się, że musi to być próba oszukania starszej osoby, która mieszka samotnie, metodą na kuriera. Okino czy ta kobieta, co za różnica, w Aragaki aż się zagotowało. Nerwowo szukała sposobu, jak się jej pozbyć. No i ten mundurek jakiś dziwny, nigdy takiego w okolicy nie widziała.

Znowu dzwonek. Otworzyła.

– Czy to dom pani Yuko Aragaki? – spytała kurierka. – Jestem z firmy kurierskiej Przesyłka z Nieba, mam dla pani paczkę.

Przesyłka z Nieba? Nie słyszała o takiej firmie. Kurierka była młoda i, jak na kobietę, wysoka. Szczupła, z zadziwiająco długimi nogami. Aragaki podniosła głowę i napotkała wzrok dziewczyny: pod służbową czapką kryły się wyraźne, ufne oczy. Na piersi mundurka było logo firmy – białe skrzydła. Z wnętrza domu musiało strasznie śmierdzieć, bo kurierka – pewnie należy do tych, którzy nie potrafią niczego ukryć – przez moment jakby zaczynała się dusić, ale wytrzymała i zdołała się nawet uśmiechnąć. Wyciągnęła rękę z paczką do Aragaki.

– Nie potrzebuję tego.

Kobieta próbowała zamknąć drzwi, a wtedy tamta się zniecierpliwiła.

– Chwileczkę. Ta przesyłka to…

– Nie potrzebuję! – krzyknęła Aragaki. Zawsze miała mocny głos. Dobrze jest wyprzedzić cios wroga, krzykiem osłabić w nim wolę walki. W ten sposób ostatnio pozbyła się domokrążcy. – To musi być jakieś oszustwo albo co! Zaraz wezwę policję!

Kurierce pewnie zaświdrowało w uszach, bo cofnęła się o krok i zamarła.

– Ależ, pani Aragaki, to przesyłka od pań Myojin i Watabe.

Przesyłka od pań Myojin i Watabe? Nie może być! Naprawdę od Tenkochan i Kanachan? Przez chwilę poczuła, jakby się czas zatrzymał.

– Nie, nie chcę jej! – upierała się, nie był to już jednak krzyk jak przed chwilą.

– Ale… to jest naprawdę paczka od pań Myojin i Watabe. O tutaj, proszę spojrzeć.

Wskazała na naklejkę na paczce. Było tam napisane: „Adresat – Pani Yuko Aragaki”. W rubryce „Nadawca” były dwa nazwiska budzące w Aragaki czułość. Dobrze pamięta te charaktery pisma. Tenkochan mocno przyciskała długopis, jej znaki były kanciaste, lekko unoszące się i przechylające w prawo. Natomiast znaki Kanachan miały w sobie pewną elegancję.

Nagle świat zawirował Aragaki przed oczami. Nie wiedziała, co się dzieje. Kolana się pod nią ugięły. Zakryła twarz rękami, spod których na podłogę przedsionka zaczęły kapać łzy.

Kurierka miała identyfikator z nazwiskiem Nanahoshi. Dziewczyna być może uznała, że nie można tak po prostu przekazać paczki i odejść, zostawiając starą kobietę, która się nagle rozpłakała, a może starała się nie dopuścić, by zaniepokojeni sąsiedzi nie przyszli zobaczyć, co się dzieje, dość, że zaproponowała:

– Może nie tutaj, wejdźmy do środka. Jeśli pani sobie życzy, opowiem, jak było z tą przesyłką.

Nanahoshi wiedziała, że tam śmierdzi, ale po kilkukrotnym odkaszlnięciu dzielnie czekała, aż Aragaki przestanie płakać. Pewnie myśląc, że to ją uspokoi, powiedziała:

– A na tym zdjęciu to pewnie są… panie Myojin i Watabe?

W przedsionku wisiało duże oprawione w ramki zdjęcie trzech kobiet zrobione w zakładzie fotograficznym. Ktoś nieznający sytuacji mógłby pomyśleć, że to lekko podstarzałe siostry pozostające w dobrej komitywie. Nie były jednak spokrewnione, życie każdej z nich też bardzo się różniło. Tenkochan rzuciła wtedy pomysł: zróbmy sobie razem zdjęcie w studiu fotograficznym na pamiątkę tego, że ukończyłyśmy urządzanie „naszego małego domku”, więc wszystkie udały się do salonu piękności, zafundowały sobie masaże odchudzające i nawet zrobiły trwałą rzęs. Stroje dobrała Kanachan, bo była w tym dobra. Z samego rana poszły do fryzjera ufarbować siwe włosy: Tenkochan na jasny fiolet, Kanachan na różowo, a ona sama na pomarańczowo. Zaśmiewały się: cha, cha, cha, wyglądamy jak sygnalizator świetlny.

Tamtych dwu już nie ma.

Postanowiła, do czasu, aż się uspokoi, wpuścić Nanahoshi do pokoju dziennego. Zrobiła trochę miejsca na stoliku, zgarniając ręką i odsuwając na bok leżące tam rzeczy. Torby ze śmieciami, niewystawione w dniu zbiórki, wepchnęła do pokoju obok, rozsunęła też zaciągnięte do połowy zasłony. Ponieważ zasłona zaczepiła o stertę starych gazet, je też przesunęła, a wtedy spod gazet wyłonił się zakurzony fortepian. Od dawna niestrojony.

Dotychczas panował tu półmrok, więc nie było tego widać, ale teraz, gdy wpadło słońce, unoszący się wokół kurz rzucał się w oczy. Zawstydzona, a jakże, wyjęła ścierkę, ale w tej samej chwili Nanahoshi odebrała jej ją ze słowami: „Ja to zrobię” i szybkimi ruchami zebrała kłęby kurzu. Zaczęła kichać, więc Aragaki otworzyła okno, żeby pokój przewietrzyć. Dawno nie było otwierane, więc na parapecie zebrało się dużo liści, które utrudniały otwieranie, dopiero wspólnymi siłami się udało.

Marcowy wiatr wpadał, wydymając zasłony, w ogrodzie szeleściły suche trawy, które rozrosły się jak chciały, bo nikt im nie przeszkadzał.

Po raz pierwszy od bardzo dawna ktoś postawił stopę w tym pokoju. Nie poczęstować nawet herbatą kurierki, której pozwoliło się wycierać kurze, byłoby niegrzecznie. Wyjęła więc dawno nieużywany czajnik i zagotowała wodę.

– Proszę. – Podała Nanahoshi herbatę, a ta, już bez czapki, skłoniła głowę, mówiąc: „Dziękuję”, i wzięła czarkę do ręki.

Na krótko ostrzyżonych włosach odciśnięty był kształt czapki, a kosmyki w okolicach uszu wywijały się fikuśnie. Miała duże oczy i bardzo długą szyję, jakoś tak kojarzyła się z sarną.

Na stoliku leżała teraz przesyłka. Aragaki sprawdziła, czy ciężka, i okazało się, że całkiem, całkiem, zważywszy jej niewielki rozmiar, jakby w środku był dajmy na to album. Coś tu nie gra, myślała, ale były przecież podpisy ich obydwu.

Kurierka nazywała się Ritsu Nanahoshi.

 – Nasza firma kurierska Przesyłka z Nieba zajmuje się przekazywaniem pamiątek po zmarłych na ich życzenie wskazanym osobom.

– Przesyłka… z nieba? Rzeczy po zmarłych?

Nic z tego nie rozumie. Nie miała informacji od żadnego z zakładów pogrzebowych, które zajmowały się pogrzebami przyjaciółek. Nie może być, przecież nie nadały z nieba formularza wysyłkowego z ziemskim adresem odbiorcy. Bardzo uważnie przyjrzała się twarzy Nanahoshi. Nie sprawdzała oczywiście, czy pod stołem ma nogi, ale jak by nie patrzeć, to człowiek z krwi i kości.

– Panie Myojin i Watabe były łaskawe jeszcze za życia zlecić nam dostarczenie tego na adres pani Aragaki.

Nanahoshi uśmiechnęła się spokojnie. Mówiła o tamtych dwu kobietach zupełnie naturalnym tonem, nie miało się wrażenia, że wspomina zmarłych. Ona sama, choć młoda i pełna energii, zdawała się przebywać gdzieś na obrzeżach śmierci, bardzo dziwne wrażenie robiła ta dziewczyna.

– Czyli że one kazały to… kiedy jeszcze żyły? – Aragaki popatrzyła na pudełko. Tenkochan poszła do szpitala jakieś półtora roku temu, musiała więc to zrobić jeszcze wcześniej.

Mając pudło tuż przed oczami, ani myślała go otwierać. Niech sobie tam będzie co chce, one i tak już tu nie wrócą. Jeśli otworzy przesyłkę, co najwyżej poczuje się jeszcze bardziej samotna w tym domu.

Nanahoshi, zdaje się, zauważyła, że Aragaki nagle posmutniała, bo przyglądając się jej z troską, spytała:

– Były panie przyjaciółkami, prawda?

– Tak właśnie. Przyjaciółkami. Poznałyśmy się w liceum, działałyśmy w tym samym kółku zainteresowań, ale nawet po skończeniu szkoły, już jako całkiem dorosłe, nadal „byłyśmy” przyjaciółkami. Ale obie się zabrały ciach-mach. Zostawiły mnie samą… Chociaż ciągle powtarzały: zawsze będziemy razem we trzy – mówiła, próbując opanować łamiący się głos.

Nanahoshi pośpiesznie pogrzebała w kieszeni.

– Proszę wziąć. Przepraszam, już ją napoczęłam. To czekolada. Na smutek najlepiej zjeść coś słodkiego, tak samo jak na zmęczenie podczas dostarczania przesyłek.

Dziewczyna podała jej tabliczkę czekolady. Aragaki rozwinęła ją ze sreberka i włożyła do buzi. W towarzystwie kurierki, którą widziała pierwszy raz na oczy, mając przed sobą tajemniczą paczkę, w dziwnej atmosferze zapuszczonego pokoju, czekolada wydała się jej nieprawdopodobnie słodka.

– Nie roz… pakuje pani? – zapytała Nanahoshi, przysuwając do niej paczuszkę.

– O, nie!

– Dlaczego? Przecież to rzeczy od przyjaciółek.

– A po co teraz miałabym się rozczarować? Nie wiem, co tam jest, ale gdybym miała jakieś oczekiwania, to tym większy byłby mój zawód.

– Jak z czymś tam Schrödingera, co? Dopóki się nie otworzy, nie wiadomo, czy jest tam przykra niespodzianka, czy coś miłego.

Jakieś dziwnie rzeczy opowiada. Poza tym jak długo ta kurierka zamierza tu sterczeć?

– Czy usługa doręczenia przesyłki nie kończy się wraz z jej dostarczeniem?

– Nie, dopiero gdy dotrze do adresata.

– No to chyba dotarła…?

– Panie Myojin i Watabe życzyły sobie, byśmy dostarczyli do pani Aragaki to, co jest w środku.

Zapadło nieprzyjemne milczenie. Starczy tego dobrego, niechby już sobie poszła.

Nanahoshi spojrzała na ozdobny regał i nagle spytała:

– O! Tamto to chyba album?

Zapewne chodziło jej o grubą księgę w czerwonej oprawie stojącą na najwyższej półce.

– Album… wspaniała rzecz! Oprawiony w czerwoną skórę, jaki elegancki… – mówiła coraz bardziej podekscytowana. Nawiązać rozmowę, obłaskawić i skłonić do otwarcia przesyłki – taki chyba ma plan.

Co było robić, Aragaki zdjęła z półki zakurzony album. Przetarła go. Kanachan – ona miała wspaniały gust – kupiła go w Paryżu na pchlim targu, a introligator pięknie odświeżył skórę.

– A co tu jest napisane?

Na skórze był odręcznie napisany tytuł.

– To po francusku. Znaczy „nasz mały domek”.

– Wow, jaki śliczny tytuł. Mogę zajrzeć do środka?

– A przesyłki do innych klientów?

Przecież kurierzy zazwyczaj biegają, roznosząc przesyłki, więc kobieta trochę się martwiła, czy to jest w porządku.

– Na dziś właśnie skończyłam. Resztę moich przesyłek też dostarczy szef, więc będzie dobrze. – Nanahoshi uśmiechnęła się, mrużąc oczy.