Tekst: Anna Andrusyszyn

Ilustracje: Aneta Fontner-Dorożyńska

Redaktor prowadząca: Julita Dziekańska-Gębska

Redakcja: Aleksandra Wietocha

Korekta: Katarzyna Malinowska

Opracowanie graficzne okładki i skład: Małgorzata Ćwieluch

© Copyright for text by Anna Andrusyszyn-Wojtasik, 2024
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.,
Warszawa 2024

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN 978-83-82997-01-9

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 94
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Mili i Tomka

oraz

Leny, Nicolasa, Kuby i Szymona

Ubłocony samochód dostawczy gwałtownie zahamował przed tablicą z napisem:

WITAMY W MIEŚCINIE WIELKIEJ!

Z pojazdu wygramolił się nieprzeciętnie wysoki mężczyzna w wymiętym płaszczu i zapalił papierosa. W milczeniu przyglądał się miastu rozpościerającemu się w dolinie. Dzień jeszcze się nie rozpoczął. Mimo że zaczynało świtać, mieszkańcy smacznie spali. Było cicho jak makiem zasiał. Po chwili z okna samochodu wychyliła się kobieta i powiedziała zniecierpliwionym głosem:

– Naprawdę musisz teraz palić? Kiedy jesteśmy tak blisko? – ofuknęła go.

– Właśnie dlatego, że już prawie dojechaliśmy, mogę nareszcie się zatrzymać i spokojnie zapalić! Przez całą drogę tylko mnie poganiałaś! – odburknął.

Kobieta westchnęła z rezygnacją i również wysiadła z auta. Ciaśniej opatuliła się długim ciepłym swetrem. Była prawie tak samo wysoka i szczupła jak mężczyzna. Niezrażona jego kiepskim humorem, odezwała się ponownie:

– Myślisz, że ta przeprowadzka to dobry pomysł?

Mężczyzna przewrócił oczami.

– Rozmawialiśmy o tym setki razy! Chyba nie chcesz zaczynać całej dyskusji od nowa? – wycedził przez zęby.

– Masz rację, nie pora na to... Nie było sensu zostawać w starym domu, odkąd zamknięto Pensjonat Andaluzja – rzuciła polubownie.

W głębi duszy wciąż targały nią wątpliwości i strach przed nieznanym. Nic nie wiedziała o nowym miejscu, nikogo tu nie znała. Nie miała pojęcia, dlaczego jej mąż uparł się na tę właśnie miejscowość.

Albert Zadługi nie miał w zwyczaju tłumaczenia się komukolwiek ze swoich decyzji, a zwłaszcza żonie i córce. W każdej sprawie lubił mieć ostatnie zdanie.

Przez twarz mężczyzny przebiegł cień złości.

– Gdyby nie te przeklęte baby, nie musielibyśmy nigdzie się ruszać! Zniszczyły dorobek mojego życia! – powiedział i zgasił papierosa, przygniatając go butem.

– Nie denerwuj się, Albercik. – Towarzyszka próbowała go uspokoić. – Z twoim sprytem i smykałką do interesów na pewno znowu wszystko sobie poukładamy.

Z tylnego okna samochodu wychyliła się rozczochrana dziewczyna. Rozglądała się nieprzytomnie dookoła, jakby dopiero się obudziła.

– Już dojechaliśmy? – zapytała zaspanym głosem.

– Prawie – odparła szybko kobieta. – Zostań w samochodzie, Sofija, jest bardzo zimno. Zaraz będziemy na miejscu.

Mężczyzna spojrzał na córkę niechętnie. Nie przepadał za swoim jedynym dzieckiem i wcale się z tym nie krył.

– Wkrótce zobaczysz nasz nowy dom – powiedział oschle. – Otworzymy restaurację i powoli się odkujemy. A potem – tu groźnie zawiesił głos – odnajdę te, przez które musieliśmy się wyprowadzić, i odpłacę im za wszystko!

– Oj, tato, daj spokój – zaprotestowała cicho dziewczyna.

– Nie dam spokoju! – zawołał. – Zbyt długo pracowałem na nasze szczęście, żeby pozwolić komuś je tak po prostu odebrać!

– Nie denerwuj się, Albercik, lepiej już jedźmy – poparła córkę kobieta i ruszyła w stronę auta.

– Jak zwykle trzymacie swoją stronę – zauważył niezadowolony, również wsiadając do środka. – Gdyby Sofija odziedziczyła czarodziejskie talenty po mojej rodzinie, nie musiałbym się martwić o naszą przyszłość. Ale nie! Musiała wdać się w mamusię – narzekał, odpalając silnik.

– Gdybyś to ty odziedziczył magiczne umiejętności, również nie musielibyśmy się martwić o naszą przyszłość – odgryzła się wyraźnie urażona kobieta.

Odpowiedź mężczyzny zagłuszył warkot silnika. Samochód minął tablicę powitalną i powoli potoczył się drogą prowadzącą do miasta.

Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że jedziemy do Mieściny Małej – jęczał Lukrecjusz, obserwując pakujące się Trzykrotki, ale w jego głosie nie było słychać żadnej radości.

Przed każdą podróżą zamęczał czarownice swoim marudzeniem. Gdyby to od niego zależało, nigdy w życiu nie wystawiłby łapy poza ogrodową furtkę.

– Jak? – spytała odruchowo Paulina, przeglądając szuflady w poszukiwaniu ciepłych skarpet.

Kiedy ma się ponad czterysta lat, wełniane skarpety przydają się coraz częściej.

– Wcale! Ani troszeczkę! Przecież wiecie, jacy oni są... Nata i Piotrek? – Czarny kot nie dawał za wygraną.

– Uroczy? Zabawni? Sympatyczni? – zaryzykowała podpowiedź Paulina, dokładając do walizki kamizelkę i szal zrobiony na drutach.

– Głośni! Biegający! Nieprzewidywalni! – wyliczał Lukrecjusz. – To nie jest dobre towarzystwo dla szanującego się kota!

Chociaż czarownica całkowicie zignorowała jego wypowiedź, niestrudzenie ciągnął dalej:

– I jeszcze ta nadęta arystokratka Suzanne Charlotte Genevieve Nouvelle! Jaki normalny kot tak się nazywa? Żaden, zapewniam was, że żaden! – Od razu sam sobie odpowiedział.

– Chyba trochę przesadzasz – zauważyła druga z sióstr, Pelagia. – Suzi jest naprawdę urocza. Jeśli spędzicie ze sobą więcej czasu, na pewno się polubicie.

– O nie! Co to to nie! Mój ojciec i dziad byli dumnymi dachowcami i zawsze powtarzali: „Trzymaj się z dala od arystokracji! To nieroby i darmozjady!”.

– Za to ty jesteś pracuś jakich mało! – Patrycja wybuchnęła śmiechem, pojawiając się na progu. – Każdy dzień na kanapie!

– O, przepraszam, wczoraj siedziałem na fotelu i czytałem książkę – prychnął kot.

– Bo pokrycie kanapy suszyło się w ogrodzie, po tym jak wylałeś na nie połowę soku porzeczkowego – przypomniała mu Patrycja.

– Zdarza się nawet najlepszym i najbardziej eleganckim kotom! Nie masz pojęcia, jak trudno otwiera się łapą butelkę z sokiem... – dokończył smętnym głosem.

– Może dlatego, że nie jest przeznaczona dla kotów, które zostawiają na zakrętce swoje kłaki – wycedziła Patrycja.

– Masz rację! – ożywił się Lukrecjusz. – Producenci soków powinni pomyśleć o takich wyjątkowych klientach jak ja i stworzyć specjalną linię produktów z łatwym otwieraniem. Jak zwykle wyszedłem na geniusza! Chyba powinienem opatentować swój pomysł, prawda?

– Sądzę, że żaden producent na świecie nie będzie chciał stworzyć specjalnej oferty soków dla jednego dziwnego kota – powiedziała Patrycja.

Lukrecjusz w ogóle się tym nie przejął i zaczął sporządzać notatki.

– Mogłyby się nazywać Kocioki albo coś w tym stylu... Musiałoby być wiele smaków, na każdy dzień tygodnia inny – notował z wywieszonym jęzorem. – W poniedziałki mój ulubiony, jabłkowy...

– Chyba nie otworzyłeś jabłkowego? – nastroszyła się Patrycja. – Był zarezerwowany dla mnie! Jeżeli znajdę na nim chociaż odrobinę kociego futra, to zamienię cię w wiewiórkę na resztę tygodnia! – odgrażała się. – Będziesz jadł same orzechy!

– To by mu akurat nie zaszkodziło – zachichotała Pelagia. – Orzechy są bardzo zdrowe, ale niestety to chyba jedyne pożywienie, z którym nigdy nie widziałam naszego Lukrecjusza!

– Nie jestem i nie będę wiewiórką! – prychnął kot.

– To się jeszcze okaże, gdy obejrzę mój sok jabłkowy – odparła Patrycja.

– Akurat takiej etykiety na nim nie było... Raczej Z wiejskiego sadu, a nie Z Patrycji sadu – zauważył Lukrecjusz.

– Dajcie już spokój i lepiej pomóżcie mi z pakowaniem, bo nie wyjedziemy stąd do końca ferii – wtrąciła Paulina.

– To jest nadzieja? – zapytał szybko kot, odkładając notatki.

– Żadnej – odparła stanowczo Paulina.

*

W przytulnym pokoju na piętrze, w domu przy ulicy Ogrodowej w Mieścinie Małej wciąż panowała błoga cisza.

Nata Koczek przeciągnęła się leniwie i spojrzała na budzik. Jak zwykle stał na biurku wśród rzeczy porzuconych tam w pośpiechu. Biurko Naty z rzadka bywało puste i gotowe do rozłożenia na nim zadań domowych, dlatego dziewczynka najczęściej odrabiała je przy stole kuchennym.

Z lekkim niepokojem zauważyła, że budzik pokazywał dziesiątą. Czyżby zaspała do szkoły? Kilka kolejnych sekund zajęło jej przypomnienie sobie, że przecież dzisiaj jest sobota. I to nie byle jaka sobota! Pierwsza sobota ferii, a zatem przez najbliższe dwa tygodnie nie będzie musiała wstawać przed ósmą. A wstawania przed ósmą Nata nie znosiła jak mało czego. Gdyby to od niej zależało, chodziłaby do szkoły na dziesiątą. Albo jeszcze lepiej, na dwunastą!

Uniosła się na łokciach i pełnym nadziei wzrokiem spojrzała w stronę okna. Niestety, śniegu jak nie było, tak nie było. Ferie zapowiadały się całkiem ciepłe i bezśnieżne. Rozczarowana dziewczynka z powrotem opadła na łóżko. Tej wyjątkowo łagodnej zimy jej sanki i narty raczej nie opuszczą garażu.

Nata obróciła się na lewy bok i próbowała pomyśleć o przyjemniejszych sprawach. Już jutro miały przyjechać Trzykrotki i zostać do końca ferii! A to, oprócz całej góry wspaniałych naleśników Pelagii, oznaczało dużo przyjemnych rzeczy. Trzykrotki były przecież czarownicami i chociaż Natalia, mama dziewczynki, zupełnie tego nie pochwalała, potajemnie robiły dla Naty różne magiczne rzeczy.

Dziewczynka poczuła burczenie w brzuchu i zdecydowała się zejść do kuchni na śniadanie. Na stole czekały już racuchy z jabłkami. Słodko pachniały i wciąż były gorące, chociaż mama zapewne poszła do zakładu fryzjerskiego z samego rana. Nata od razu poznała, że są wyczarowane, a nie usmażone. Potrafiła to rozróżnić bezbłędnie. Racuchy smażone przez mamę szybko stygły i były zawsze trochę przypalone na brzegach. Odkąd jednak wydało się, że Natalia Koczek również potrafi czarować i nie musi już ukrywać się przed córką, częściej korzystała ze swoich magicznych zdolności, zwłaszcza w kuchni. Dlatego racuchy leżące na talerzu wyglądały idealnie. Ze stojącą obok szklanką mleka Nata poradziła sobie jeszcze szybciej niż z racuchami. Po prostu przelała je do kociej miski stojącej pod oknem. Odkąd Suzi zamieszkała w domu przy ulicy Ogrodowej, Nata w taki właśnie sposób „wypijała” swoją codzienną porcję mleka. No, chyba że mama akurat była obok.

Po śniadaniu stwierdziła, że najlepiej od razu pójdzie do Piotrka, jedynego sąsiada w jej wieku, który mieszkał w okolicy. Zarzuciła kurtkę i wskoczyła w kalosze. Co prawda nie miało być dzisiaj deszczu, ale przynajmniej nie trzeba było ich sznurować, co – zdaniem Naty – zabierało zbyt dużo czasu. Wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi. Od razu zauważyła, że samochód Grajków nie stoi jak zwykle na podjeździe.

„Czyżby gdzieś wyjechali?”, zaniepokoiła się. Nacisnęła parę razy dzwonek i uderzyła pięścią w drzwi, jednak nikt nie otwierał.

– Halo! Jest tam kto? – zawołała głośno na wszelki wypadek, ale jedyną odpowiedzią była cisza.

„No to pięknie”, nachmurzyła się. „Piotrek pewnie gdzieś się świetnie bawi, a ja zostałam sama jak palec”.

Tymczasem Piotrek Grajek wcale nie uważał, że się świetnie bawi. Z samego rana rodzice zaskoczyli go wiadomością, że wieczorem będą mieli gości i trzeba szybko zrobić zakupy w Mieścinie Wielkiej. Nie zważając na protesty syna, zagonili go do auta i jeszcze przed dziewiątą ruszyli do sąsiedniego miasta. W Mieścinie Wielkiej było więcej sklepów i restauracji niż w Mieścinie Małej. Było również kino, do którego czasami przyjeżdżali z Natą, oraz kręgielnia, bardzo oblegana w weekendy. Tym razem był tu jednak bez Naty i żadna z tych atrakcji nie znalazła się na liście rodziców.

Piotrek jakoś przetrwał w supermarkecie, szukając składników na sałatkę i stojąc w długiej kolejce po świeżą rybę. W tym czasie tata zaliczył zakupy w cukierni (posłanie tam samego Piotrka groziłoby nadprogramowym zakupem pączków), a mama w piekarni. Teraz rodzice zaparkowali jeszcze pod sklepem z wyposażeniem wnętrz, żeby dokupić brakujące kieliszki do wina. Chłopak wolał już zostać w aucie i popatrzeć na ulicę. A było na co popatrzeć!

Na ulicy Mlecznej, pod starym barem, który stał opuszczony od dobrych kilku lat, zaparkował ubłocony i pokryty kurzem samochód dostawczy. Jego wygląd wskazywał, że przebył bardzo długą drogę. Tylne drzwi miał szeroko otwarte, więc Piotrek mógł zauważyć liczne paczki i torby, jakieś krzesła, dywan i składany stół.

„Chyba ktoś się wprowadza”, pomyślał chłopak.

W środku samochodu nie było nikogo, ale z mieszkania nad barem dochodziły podniesione głosy. Piotrek uchylił szybę samochodu, żeby lepiej słyszeć.

– Tutaj mamy mieszkać? Przecież ta rudera wymaga generalnego remontu! – krzyczała jakaś kobieta.

– Nie przesadzaj, pomalujemy ściany i będzie dobrze – odpowiedział męski, gburowaty głos.

– Pomalujemy ściany? – denerwowała się dalej kobieta. – Ty chyba jeszcze nie byłeś w łazience! Wszystko się sypie! Kafelki odpadają, a umywalki nie da się doszorować!

– Kupimy nowe płytki i umywalkę – zapewnił mężczyzna, który najwyraźniej był gotów obiecać wszystko, byle tylko zakończyć awanturę.

– A ten bar na dole? Zanim doprowadzimy go do porządku, minie rok! – nie ustępowała kobieta.

– Zatrudnimy pomocników i pójdzie raz, dwa! – Mężczyzna nie podzielał obaw swojej partnerki. W jego głosie pojawiło się zniecierpliwienie. – Idę po resztę rzeczy do samochodu i zabieramy się do pracy – powiedział, ucinając dyskusję co do możliwości odwrotu.

Piotrek usłyszał odgłos ciężkich kroków i na progu stanął ktoś, kogo zupełnie się nie spodziewał. Z wrażenia aż skulił się w fotelu, żeby tylko mężczyzna go nie dostrzegł.

Na progu stał Albert, właściciel zajazdu W stronę Andaluzji, do niedawna główny pomocnik hrabiny Anny de las Moscas, która odsiadywała wyrok w więzieniu dla czarodziejów za porwanie Naty i Piotrka oraz próbę uwięzienia Natalii i Trzykrotek. Nieudaną próbę, oczywiście. Aż do dzisiaj Piotrek był niemal pewien, że już nigdy w życiu nie ujrzy tego, który traktując jego i Natę jak dwa worki ziemniaków, wyłowił ich z bagien i oddał w ręce hrabiny. A tu taka niespodzianka! Na szczęście ten nie zwrócił uwagi na auto Grajków zaparkowane parę metrów dalej. Pochwycił dwa duże kartony i ruszył z powrotem do budynku.

– Sofija, złaźże na dół i pomóż mi z resztą paczek! – wrzasnął.

Na progu pojawiła się szczupła, bardzo wysoka dziewczyna. Spod niebieskiej chustki, którą miała zawiązaną na głowie, wystawały długie jasne włosy. Wyglądała na przestraszoną i bardzo niepewną siebie. Lekko się garbiła, jakby wolała wcale nie rzucać się w oczy.

Piotrek nigdy wcześniej jej nie widział, ale domyślił się, że to z nią rozmawiała Nata podczas pamiętnej nocy w tamtym zajeździe. To Sofija próbowała namówić dziewczynkę, aby zawrócili. I – o czym teraz pomyślał Piotrek – miała wtedy całkowitą rację!

Sofija wzięła dwie mniejsze paczki i wróciła do domu. Po chwili na progu stanęła wysoka kobieta, w której Piotrek od razu rozpoznał gadatliwą kucharkę z zajazdu W stronę Andaluzji. To dzięki niej dostali nocleg za połowę ceny. Gderając pod nosem, wzięła jedną z toreb i również zniknęła w budynku. Zanim Piotrek zdążył ochłonąć, do samochodu wrócili rodzice z pudłem kieliszków do wina.

– Możemy jechać – powiedziała wesoło mama i uważniej spojrzała na syna. – Źle się czujesz? – zaniepokoiła się i odruchowo położyła mu dłoń na czole. – Coś blado wyglądasz...

– Nic mi nie jest – wymamrotał chłopak. – Spać mi się tylko zachciało, bo długo nie wracaliście.

Na potwierdzenie swoich słów Piotrek ziewnął przeciągle i potarł oczy.

Konstanty Grajek przekręcił kluczyk w stacyjce.

– Za kwadrans będziemy w domu. Zamówiliśmy dwie pizze, możesz jedną zjeść na spółkę z Natą. Pewnie już cię szuka. – Puścił oko do syna i powoli zaczął wycofywać auto z ciasnej uliczki.

Piotrek po raz ostatni zerknął w stronę ciężarówki, jednak chwilowo nikogo przy niej nie było. Nie mógł się doczekać, aż przekaże Nacie sensacyjne wiadomości.

Kiedy tylko dojechali do domu, złapał pudełko z pizzą i od razu pobiegł do sąsiadki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki