Przekład

Wiesława Dzieża

Korekta

Justyna Maluga

Skład

Łucja Freda

Tytuł oryginału: Storie di angioletti

PAOLINE Editoriale Libri

© FIGLIE DI SAN PAOLO

via Francesco Albani, 21-20149 Milano

© Copyright by Wydawnictwo „Bernardinum”, 2009

Wydawnictwo „Bernardinum” Sp. z o.o.

ul. Biskupa Dominika 11, 83-130 Pelplin

tel. 058 536 17 57; fax 058 536 17 26

e-mail: bernardinum@bernardinum.com.pl

www.bernardinum.com.pl

ISBN 978-83-7823-331-2

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Figlarne aniołki

O poranku stworzenia świata Bóg wezwał do siebie kilka aniołków i wyznaczył im zadanie rozpostarcia ogromnych zasłon, aby zorganizować niebo. Błękitne zasłony miały służyć niebu za dnia, a czarne podczas nocy. Bóg dał wszystko, co potrzeba, i wrócił na najwyższe poziomy Nieba, aby kontynuować dzieło stworzenia.

Aniołki naradziły się wspólnie, jak najlepiej wykonać pracę. Postanowiły rozciągnąć najpierw błękitne zasłony dnia. Dzięki wytężonej i zgodnej pracy całego zespołu udało im się je rozciągnąć bez większych problemów (nie możemy powiedzieć, ile czasu im to zajęło, bo Bóg nie stworzył jeszcze czasu).

Problemy pojawiły się przy rozciąganiu zasłon na nocne niebo. Musiały one doskonale do siebie pasować, żeby czerń na całym niebie była jednakowa. Niestety, kolor wcale nie ułatwiał tego zadania.

Nagle dało się słyszeć TRACH…

– O nie, podarliśmy jedną zasłonę. Co teraz powiemy Panu Bogu, jak przyjdzie zobaczyć naszą pracę? – zawołał jeden z aniołków.

– Prawdę – odpowiedział drugi.

– Rozgniewa się bardzo – odparł pierwszy.

– Ja tak nie uważam. Pamiętaj, że dobroć Pana Boga jest nieskończona – kontynuował drugi.

– Masz rację. A czy ty opowiesz Mu o wszystkim? – zapytał jeszcze inny.

– No pewnie. Wszystko Bogu wytłumaczę i poproszę, żeby nam coś dał do naprawy zasłony – odpowiedział.

Aniołek pozostawił kolegów i poszedł do Pana Boga, żeby zameldować o tym, co się wydarzyło. Pan Bóg pozwolił mu mówić, mimo że wiedział przecież o wszystkim. Kiedy aniołek skończył, Bóg uspokoił go, głaszcząc po policzku zupełnie tak samo, jak robi to tatuś swoim dzieciom, i uśmiechając się wręczył mu wielki worek pełny pluskiewek. Oczywiście w swojej mądrości wiedział już, że aniołki spotkają kolejne wypadki przy pracy.

Wróciwszy do swoich kolegów, aniołek naprawił pluskiewkami rozdartą zasłonę i wszyscy razem ponownie wzięli się do pracy. Tak jak przewidział Pan Bóg, były jeszcze kolejne TRACHY. Być może było ich nawet trochę za dużo, bo pluskiewki wyczerpały się jeszcze przed zakończeniem pracy, skończyła się również cierpliwość aniołków. Na usilną prośbę kolegów aniołek wrócił do Pana Boga z prośbą o kolejne pluskiewki. I nie był to wcale ostatni raz. Kiedy Pan Bóg zobaczył go przed sobą po raz piąty, nie dał mu nawet ust otworzyć, tylko zawołał dwóch wysokich i mocnych aniołów, którym powierzył ogromną skrzynię pełną pluskiewek dla uporządkowania nocnego nieba.

– Te pluskiewki są inne! – zawołał aniołek.

– Tak, one są specjalne – odpowiedział Pan Bóg. – Błyszczą po ciemku.

Dzięki temu unikniecie wpinania kilku pluskiewek w to samo miejsce, jak to zrobiliście poprzednio.

– Tych czarnych jednak nie widać, zwłaszcza z daleka. Dlatego niebo wygląda… jednolicie – powiedział aniołek z pochyloną głową i wzruszył ramionami jak maluch przyłapany na psocie, który nieporadnie próbuje się ratować.

– Nic się nie martw. Jestem pewny, że ty i inne aniołki urządzicie niebo bardzo dobrze – pocieszył go Pan Bóg.

W towarzystwie dwóch silnych aniołów niosących skrzynię ze specjalnymi pluskiewkami wrócił do kolegów i wszyscy zabrali się znów do pracy.

Po wielu TRACHACH i po zużyciu praktycznie wszystkich pluskiewek, jak tego chciał Bóg (to właśnie trzeba powiedzieć!), aniołki zakończyły pracę.

– Wreszcie udało się nam skończyć. Aż trudno w to uwierzyć – powiedział aniołek, parskając jak lokomotywa (chociaż lokomotywa też jeszcze nie istniała).

– Czy nie przesadziliśmy trochę z tymi pluskiewkami? – zapytał jeden.

– Hm! Mam nadzieję, że Panu Bogu tak też się spodoba. Kto pójdzie Go zawołać?

Wszyscy spojrzeli na tego aniołka, który już pięć razy szedł do Pana Boga prosić o pluskiewki.

– Dlaczego zawsze ja? – zapytał biedny aniołek ze łzami w oczach.

Jednak nikt nie musiał udawać się na najwyższe poziomy Nieba, bo Pan Bóg sam już zstępował, żeby się z nimi spotkać.

Aniołki mocno zmrużyły oczęta, spodziewając się głośnej nagany. Tymczasem reakcja Pana Boga była zupełnie inna. Były zaskoczone, kiedy zobaczyły Boga uśmiechającego się z zadowoleniem, podziwiającego nocne niebo pełne pluskiewek, zwłaszcza tych najbardziej świecących i dobrze widocznych.

Było zupełnie inaczej niż na niebie dziennym, które całkiem pozbawione jest światełek. Pan Bóg wiedział, że aniołki popełnią trochę błędów i że w konsekwencji zużyją wiele świecących pluskiewek.

Nie zdając sobie z tego sprawy, ogromnie ożywiły niebo, tak bardzo rozległe i czarne.

– Dobra robota, moi mali. Dobra robota! – zawołał Pan Bóg, głaszcząc z miłością aniołki po głowach.

To powiedziawszy, powrócił na najwyższe poziomy Nieba, żeby dokonać najważniejszego stworzenia: człowieka.

Aniołki spojrzały jeden na drugiego i uśmiechając się odetchnęły głęboko z ulgą.

Chcecie wiedzieć, ile zużyły pluskiewek, żeby naprawić podarte zasłony? Już wam odpowiadam. Wieczorem podnieście oczy do nieba i spróbujcie policzyć wszystkie gwiazdy. Jeśli wam się uda (o wy, szczęściarze!), będziecie mieli odpowiedź, której szukacie.