Tytuł oryginału: SPOONBENDERS

Redakcja językowa: Agnieszka Niegowska

Projekt okładki: Magda Kuc

Zdjęcia na okładce © Everett Collection / Shutterstock (man)

© Everett Collection / Shutterstock (woman)

© Olena Yakobchuk / Shutterstock (boy)

Korekta: Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Hlal

Copyright © 2017 by Daryl Gregory. By arrangement with the author. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2018

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

ISBN 978-83-8015-562-6

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

„Można by pomyśleć, że cokolwiek sprawia, iż te właśnie rzeczy się dzieją,

nie chce, by zostały one udowodnione”.

Uri Geller

Rok 1995

Czerwiec

1.

Matty

Matty Telemachus po raz pierwszy opuścił swoje ciało latem 1995 roku, gdy miał czternaście lat. Dokładniej rzecz ujmując, ciało wyrzuciło go z siebie, wybuchając niczym gejzer pożądania i wstydu.

Zanim do tego doszło, klęczał w szafie wnękowej z jedną spoconą ręką przyciśniętą do kredowej ścianki działowej, z prawym okiem przystawionym do nieokablowanej puszki w ścianie. Po drugiej stronie ściany była jego kuzynka, Mary Alice, w towarzystwie swej pyzatej koleżanki o platynowych blond włosach. Janice? Janelle? Chyba Janelle. Dziewczęta – dwa lata starsze od niego, uczennice drugiej klasy liceum, k o b i e t y – leżały na łóżku obok siebie, podparte na łokciach, twarzami zwrócone w jego kierunku. Janelle miała na sobie koszulkę z flagą amerykańską, a Mary Alice, która rok wcześniej oznajmiła wszem wobec, że będzie reagować tylko na „Malice”, odziana była w obszerną czerwoną koszulę flanelową, która zsuwała jej się z ramienia. Jego wzrok powędrował w kierunku dekoltu, potem niżej, tam, gdzie pojawiała się wypukłość, a dalej już tylko cień. Był niemal pewny, że ma na sobie czarny biustonosz.

Przeglądały szkolną księgę pamiątkową i słuchały muzyki z walkmana Mary Alice, dzieląc między sobą jedną parę piankowych słuchawek. Matty nie słyszał muzyki, ale nawet gdyby to było możliwe, nie potrafiłby rozpoznać zespołu. Ktoś, kto każe na siebie mówić Malice, nie toleruje niczego, co można nazwać popularnym. Kiedyś usłyszała, jak nucił kawałek Hootie & the Blowfish, i jej drwiące spojrzenie sprawiło, że poczuł ścisk w gardle.

Ogólnie rzecz biorąc, nie lubiła go, choć miał dowód, że kiedyś było inaczej: na zdjęciu zrobionym polaroidem w Boże Narodzenie czteroletnia Mary Alice, rozpromieniona, swoimi brązowymi ramionami obejmuje jego białe maleńkie ciało. Jednak w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, kiedy Matty i jego mama sprowadzili się z powrotem do domu dziadka Teddy’ego w Chicago, widywał Mary Alice niemal co drugi tydzień, a ona prawie w ogóle się do niego nie odzywała. Próbował odwzajemniać jej chłód, udając, że jej nie dostrzega. Potem ona przechodziła obok, rozsiewając wokół zapach gumy balonowej i papierosów, a racjonalna część jego mózgu gwałtownie skręcała z drogi i rozbijała się o drzewo.

W akcie desperacji ustanowił dla siebie pewne reguły.

Zasada nr 1: Jeśli twoja kuzynka przebywa w tym samym pomieszczeniu co ty, staraj się nie patrzeć jej w dekolt. To przyprawia o dreszcz.

Zasada nr 2: Nie miej lubieżnych myśli związanych z twoją kuzynką.

Zasada nr 3: Pod żadnym pozorem nie dotykaj się podczas lubieżnych myśli związanych z twoją kuzynką.

Więc jeśli chodziło o ten wieczór, pierwsze dwa przykazania poszły się bujać, a trzecie było bliskie złamania. Wszyscy dorośli domownicy (z wyjątkiem wujka Buddy’ego, który tak naprawdę prawie wcale nie wychodził z domu) poszli na kolację, chyba w jakieś luksusowe miejsce, bo mama miała na sobie tę spódnicę, w której chodzi na rozmowy o pracę, wujek Frankie wyglądał jak prawdziwy agent nieruchomości w koszulce polo i marynarce, a jego żona, ciotka Loretta, wcisnęła się w lawendowe spodnium. Dziadek Teddy oczywiście miał na sobie garnitur i Kapelusz (w głowie Matty’ego „Kapelusz” pisany był zawsze wielką literą). Nawet i ten jego uniform został lekko podrasowany ze względu na okoliczność: złote spinki do mankietów, ozdobna poszetka w górnej kieszonce marynarki i najelegantszy z jego zegarków, ten wysadzany diamentami. Planowali wrócić tak późno, że dzieciaki Frankiego miały już dawno spać. Wujek Frankie zmiksował dzban soku z jagód goji w proszku, a obok niego ceremonialnym gestem położył banknot dwudziestodolarowy i zwrócił się do swoich córek: „Reszta dla mnie”. Te słowa skierował do Mary Alice. Po czym wskazał na bliźniaczki i powiedział: „A wy mi, kurwa, domu nie spalcie, okej?”. Polly i Cassie, siedmiolatki, zdawały się go nie słyszeć.

Wujek Buddy miał teoretycznie ich pilnować, ale kuzynostwo doskonale wiedziało, że na resztę wieczoru zostaje same.

Buddy żył w swoim świecie, na planecie o dużej sile przyciągania, którą opuszczał z wielkim trudem. Pracował nad swoimi projektami, fioletowaworóżową kredką skreślał dni w kalendarzu na lodówce, odzywając się przy tym do niewielu osób i tylko tyle, ile było konieczne. Nie otworzył nawet dostawcy pizzy; to Matty musiał podejść do drzwi. Wręczył mu dwie dychy, a dwa dolary reszty ostrożnie położył na środku stołu.

Dzięki starannie rozłożonej w czasie choreografii Matty zdołał wykołować intruza Janelle oraz bliźniaczki i zająć miejsce na krześle obok Mary Alice. Spędził całą kolację u jej boku, doskonale świadom każdego centymetra, jaki dzielił jego rękę od jej dłoni.

Buddy wziął kawałek pizzy i zniknął w piwnicy, a przez następne godziny o jego obecności przypominał już tylko jęk piły taśmowej. Buddy, kawaler, który całe życie mieszkał w domu z dziadkiem Teddym, ciągle rozpoczynał jakieś projekty – co rusz coś burzył, rozgrzebywał, mocował – nigdy jednak niczego nie doprowadzał do końca.

Tak właśnie było z pomieszczeniem, w którym teraz chował się Matty. Do niedawna ten i sąsiedni pokój stanowiły część niewykończonego poddasza. Buddy usunął starą izolację, wstawił szafy, podłączył światło, wstawił łóżka w obu pokojach, a potem zabrał się do czegoś nowego. Ta część poddasza była teoretycznie pokojem Matty’ego, choć większość szafy wnękowej wypełniały stare ciuchy. Buddy chyba zapomniał o tych ubraniach i pustych gniazdkach elektrycznych znajdujących się za nimi. Matty jednak doskonale o nich pamiętał.

Janelle przerzuciła stronę w księdze i się roześmiała.

– O! Twój kochaś! – powiedziała.

– Zamknij się – odparła Mary Alice. Ciemne włosy opadały jej na oczy w sposób, który go zniewalał.

– Chciałabyś wziąć go do ust, przyznaj się – powiedziała Janelle.

Matty poczuł skurcze w udach, ale nie miał teraz zamiaru się ruszyć.

– Weź się, kurwa, zamknij – odparła Mary Alice.

Walnęła koleżankę w ramię. Janelle, rechocząc, oparła się o nią, a kiedy dziewczęta wróciły do dawnej pozycji, flanelowa koszula zsunęła się z ramienia kuzynki, ujawniając czarne ramiączko stanika.

Nie: jednak g r a n a t o w e .

Trzecie przykazanie – w duchu „Nie będziesz dotykał ciała swego” – zaczęło odchodzić w zapomnienie.

Dwadzieścia gorączkowych sekund później grzbiet Matty’ego wygiął się jak za dotknięciem gorącym prętem. Zaszumiało mu w uszach.

Nagle znalazł się w powietrzu, tuż pod ukośnym sufitem. Krzyknął, ale jego krzyk okazał się niemy. Próbował odepchnąć się od sufitu, ale zdał sobie sprawę, że nie ma rąk. Że w ogóle nie ma ciała.

Po chwili jego wzrok powędrował w innym kierunku, lecz on nie miał nad tym żadnej kontroli; jakby to był aparat, który sam robi panoramiczne ujęcie. Jego oczom ukazała się podłoga, a na niej jego ciało, które wypadło z szafy i leżało rozciągnięte na dykcie.

T a k   w ł a ś n i e wyglądam? Z okrągłym brzuszkiem i pryszczatym podbródkiem?

Ciało zatrzepotało powiekami, otworzyło oczy i przez przyprawiającą o zawrót głowy chwilę Matty był jednocześnie obserwowanym i tym, który obserwuje. Ciało rozdziawiło usta w szoku, a potem było tak, jakby sznurki, które unosiły go w górze, zostały nagle odcięte. Matty gwałtownie spadł. Ciało krzyknęło, wydając z siebie przenikliwy, dziewczęcy pisk, który zdążył zarejestrować jako mocno żenujący. Następnie świadomość i ciało zderzyły się ze sobą.

Odbijał się we wnętrzu swego ciała jak kauczukowa piłeczka. Kiedy w końcu doszedł do siebie, ten dziwaczny rozdźwięk ustał.

W pokoju obok dały się słyszeć czyjeś kroki. To dziewczyny! Usłyszały go!

Skoczył na równe nogi, chwytając się za krocze jak ranny żołnierz.

– Matty? – zawołała Malice.

Drzwi zaczęły się otwierać.

– Nic mi nie jest. Wszystko okej! – krzyknął, chowając się w szafie.

Z dala dobiegł go śmiech blondynki. Mary Alice pojawiła się w drzwiach szafy z rękami na biodrach.

– Co ty tutaj robisz?

Spojrzał na nią, dolną część ciała przykrywając damskimi ciuchami, pierwszą z brzegu pomarańczową sukienką w paski w stylu lat siedemdziesiątych.

– Potknąłem się – powiedział.

– Okej…

Nadal nie wstawał.

– Co się dzieje? – spytała Mary Alice, dostrzegając coś w jego twarzy.

– Nic – odparł.

Przez głowę przebiegła mu zła myśl: to sukienki babci Mo. Właśnie splądrowałem szafę mojej zmarłej babci.

Wsparł się na łokciu. Starał się robić wrażenie wyluzowanego, jakby właśnie odkrył, że te łaszki sprzed dwudziestu lat są świetnym materiałem na pościel.

Mary Alice już miała coś powiedzieć, gdy nagle jej wzrok spoczął na znajdującej się za nim ścianie. Jej źrenice zwężały się. Siłą woli powstrzymał się od spojrzenia za siebie i sprawdzenia, czy Malice patrzy na puste gniazdko elektryczne.

– No dobra – powiedziała i cofnęła się.

– Wszystko gra, dzięki – odparł.

Wyszły z pokoju, a on natychmiast odwrócił się i zasłonił dziurę w ścianie pomarańczową suknią. Zaczął zakładać na wieszaki sukienki i płaszcze: sięgające do pasa futro z królika, kilka spódnic do kolan, płaszcz w szkocką kratę. Jedną z ostatnich rzeczy, jakie odwiesił, był plastikowy pokrowiec z pralni chemicznej, w którym znajdowała się długa świecąca srebrna sukienka, która z czymś mu się kojarzyła.

Och, pomyślał. No tak. To tę sukienkę miała na sobie babcia Mo w nagraniu na kasecie. T e j   k a s e c i e .

Wujek Frankie pokazał ją Matty’emu cztery lata temu w Święto Dziękczynienia. Był już pod wpływem sporej ilości czerwonego wina, które zaczął w siebie wlewać, jeszcze zanim jego żona, Loretta, odpakowała przystawki w postaci koktajlu z krewetek. W tonie jego głosu słychać było p o r u s z e n i e i p o w a g ę . Ględził o jakimś gościu imieniem Zdumiewający Archibald, który wszystko s c h r z a n i ł .

– Pomyśl tylko, co moglibyśmy osiągnąć – rzekł Frankie. – Mogliśmy być królami.

Irene, mama Matty’ego, roześmiała się, co wywołało grymas na twarzy Frankiego.

– Królami czego? – spytała.

Irene i Matty przyjechali z Pittsburgha poprzedniej nocy, a gdy wstali, zobaczyli, że dziadek Teddy kupił jedynie indyka i nic więcej; czekał, aż córka wyczaruje resztę posiłku. Teraz, gdy kolację mieli już za sobą, stół przypominał krajobraz po bitwie: rozgrzebane ciasto dyniowe, połamane ciasteczka z ryżowych płatków, opróżnione butelki po winie. Matty był jedynym dzieckiem, które zostało przy stole. Od zawsze lubił przesiadywać z dorosłymi. Przez większość czasu nie wychylał się, nie odzywał, mając nadzieję, że zapomną o jego obecności i zaczną mówić jakieś interesujące rzeczy.

– To beztalencie, ten kombinator po prostu nie mógł znieść, że wygrywamy – powiedział Frankie.

– To nie tak. On miał talent, był utalentowanym człowiekiem – odezwał się dziadek Teddy siedzący u szczytu stołu. – Powiedziałbym nawet, że genialnym. Tyle że krótkowzrocznym.

Dziadek był jak zwykle najbardziej elegancko ubraną osobą w domu. Lśniący czarny garnitur, różowa koszula, krawat w krzykliwych barwach szeroki jak pstrąg. Zawsze wyszykowany, jakby wybierał się na ślub albo na pogrzeb, z wyjątkiem ranków albo gdy szedł spać – wtedy paradował po domu, jakby był jego jedynym domownikiem: w koszulce bez rękawów, bokserkach i czarnych skarpetkach. Nie posiadał „odzieży sportowej” ani „roboczej”, może dlatego, że nigdy nie uprawiał sportu ani nie pracował. Za to był bogaty. Irene mówiła, że nie wie, skąd dziadek ma pieniądze, ale Matty podejrzewał, że wszystkie wygrał w pokera. Dziadek Teddy, co zrozumiałe, był największym oszustem karcianym wszech czasów. Nauczył Matty’ego siedmiokartowego studa. Godzinami siedzieli przy kuchennym stole, aż Matty’emu skończyły się drobne. (Dziadek Teddy zawsze grał na pieniądze i nigdy ich nie oddawał, gdy gra była skończona. „Noża gąbką nie naostrzysz”, mawiał. Zasada, w którą Matty wierzył, nie do końca ją rozumiejąc).

– Archibald był złem koniecznym – powiedział dziadek Teddy. – Był głosem sceptyków. Gdyby twoja matka go ośmieszyła, publiczność by nas wielbiła. Sięgnęlibyśmy gwiazd, jeżdżąc po kraju z tym numerem.

– Zło wcielone – rzekł Frankie. – Pieprzony kłamca i oszust! Komunii świętej by nie przyjął, nie zwędziwszy przy tym opłatka.

Dziadek Teddy zachichotał.

– Było, minęło. Teraz to już nie ma żadnego znaczenia.

– Kierowała nim czysta zazdrość – powiedział Frankie. – Nienawidził tego, że mamy dar. Chciał nas zniszczyć.

Matty dłużej nie wytrzymał. Musiał spytać.

– Co ten gość nam zrobił?

Frankie pochylił się nad stołem, patrząc Matty’emu prosto w oczy.

– Co z r o b i ł ? – powiedział niskim, dławionym emocjami głosem. – Zabił babcię Mo, ot co.

Matty’ego przeszedł dreszcz. Nie z powodu tego dramatycznego oświadczenia, zelektryzował go raczej fakt, że został zauważony przez wuja. Został dostrzeżony. Wuj Frankie zawsze był dla niego miły, ale nigdy nie rozmawiał z nim na poważnie.

– Możemy zakończyć ten temat? – spytała Irene.

– On naprawdę ją zabił – nie przestawał Frankie i cofnął się, nie odrywając wzroku od Matty’ego. – Jakby przyłożył jej pistolet do głowy.

Mama Matty’ego zmarszczyła brew.

– Ty w to naprawdę wierzysz, prawda?

Frankie obrócił głowę i patrzył na nią tak długo, aż odwróciła wzrok.

– Tak, Irene. Wierzę w to.

Loretta wstała od stołu.

– Idę zapalić.

– Pójdę z tobą – powiedział dziadek Teddy. Wstał, poprawił mankiety koszuli i wziął ją pod rękę.

– Tobie nie wolno palić, tato – powiedziała Irene.

– To Loretta pali – odparł. – Ja jestem tylko biernym palaczem.

Wujek Frankie skinął na Matty’ego.

– Chodź, czas, żebyś coś zobaczył.

– Sama tego nie pozmywam – powiedziała Irene.

– Niech Buddy ci pomoże.

Poklepał brata po ramieniu – trochę za mocno, zdaniem Matty’ego. Buddy zamrugał, lecz wzrok wciąż miał utkwiony gdzieś w dali. Miał zwyczaj siedzieć bardzo spokojnie, osuwając się coraz niżej, jakby zamieniał się w budyń.

– Daj mu spokój – powiedziała Irene.

Buddy pozostał niewzruszony. Odkąd skończył jeść kawałek ciasta, trwał w jednym ze swoich transów, gapiąc się w przestrzeń, od czasu do czasu uśmiechając się do siebie bądź bezgłośnie poruszając ustami. Jego milczenie było dla Matty’ego zagadką, a dorośli nie chcieli o tym rozmawiać. Podwójna, nieprzenikniona cisza. Mama Matty’ego serwowała mu tylko komentarze w stylu „Taki już jest”. Kiedyś Matty zdobył się na odwagę i spytał dziadka Teddy’ego, dlaczego Buddy prawie nic nie mówi, a on na to: „Sam go o to spytaj”.

Frankie zaprowadził Matty’ego do pokoju dziennego, gdzie pod ścianą jak zaparkowany chrysler stał wielkich rozmiarów telewizor. Wuj opadł ciężko na tyłek – trzymając w ręku lampkę wina i jakimś cudem nie rozlewając całej jej zawartości na podłogę – i otworzył jedną z szafek.

– O to mi chodziło – powiedział Frankie.

Na półce stał wideoodtwarzacz, a pod nim leżało pełno kaset. Wyjął jedną z nich, rzucił okiem na opis i odrzucił na bok. Zaczął przeczesywać stertę.

– Dałem jedną kopię ojcu – wymamrotał pod nosem. – Chyba że Buddy ją wyrzucił, pierdolony. O! Jest.

Była to czarna kaseta w pomarańczowe paski. Frankie opróżnił odtwarzacz i włożył trzymaną w ręku taśmę.

– Oto nasza historia – oznajmił i włączył telewizor. – To twoje dziedzictwo.

Na ekranie sprzedawca mocno ściskał rolki papieru toaletowego. Frankie nacisnął play na magnetowidzie, ale nic się nie wydarzyło.

– Musisz przełączyć na kanał trzeci – powiedział Matty.

– Tak, tak.

W telewizorze brakowało gałki i w jej miejscu wystawał tylko goły trzpień. Frankie sięgnął po szczypce, które dziadek trzymał na obudowie.

– To była moja pierwsza fucha. Byłem dziadka pilotem od telewizora.

Taśma musiała być nagrywana z telewizji, bo obraz był rozchwiany. Gospodarz programu, w garniturze i krawacie, na ciasnawym planie, siedział na tle jasnożółtej ściany.

– Czym zachwycają publiczność w całym kraju – mówił. – Przed wami Teddy Telemachus i Jego Niesamowita Rodzina!

Matty wręcz słyszał te wielkie litery.

Brawa z kasety miały metaliczne brzmienie. Gospodarz wstał i podszedł do otwartej sceny, gdzie kilka stóp od drewnianego stołu stali skrępowani goście. Ojciec, matka i troje dzieci, wszyscy w garniturach lub sukienkach.

Dziadek Teddy wyglądał prawie tak samo jak teraz, tylko młodziej. Szczupły, zadbany i pełen energii, w kapeluszu nałożonym na tył głowy, wyglądał jak reporter z dawnych czasów, gotowy przekazać najprawdziwsze informacje.

– Wow, czy to babcia Mo? – spytał Matty, wiedząc, że to nie mógłby być nikt inny.

Miała na sobie błyszczącą srebrną suknię wieczorową i jako jedyna z rodziny wyglądała na zwierzę sceniczne. Nie chodziło o to, że była jakąś hollywoodzką pięknością, choć rzeczywiście prezentowała się cudownie, z krótkimi czarnymi włosami i wielkimi oczami. Wyglądała jak chodząca naiwność z lat dwudziestych. Emanowała spokojem i pewnością siebie. Trzymała za rękę słodkiego przedszkolaka – wujka Buddy’ego.

– Jest taka młoda…

– To było na rok przed jej śmiercią, więc miała tu jakieś trzydzieści lat – powiedział Frankie.

– Nie, chodzi mi o to, że wygląda młodo w porównaniu z dziadkiem.

– Taa, no cóż, przygruchał sobie młódkę. Znasz swojego dziadka.

Matty przytaknął świadomie. Znał swojego dziadka, ale nie od tej strony, o której mówił wuj.

– O tak.

– To był najpopularniejszy program, emitowany w najlepszym czasie antenowym, rozumiesz? – tłumaczył Frankie. – Mike Douglas. Miliony widzów.

Na ekranie gospodarz wskazywał na różne przedmioty leżące na stole: metalowe puszki, jakieś srebra stołowe, stertę białych kopert. Obok stołu znajdowało się miniaturowe Koło Fortuny, wysokie na jakiś metr, w którym zamiast cyfr na polach były obrazki: zwierzęta, kwiaty, samochody. Matka Matty’ego, Irene, wyglądała na dziesięć, jedenaście lat, choć aksamitna sukienka, którą miała na sobie, wyraźnie ją postarzała. Podobnie jak jej zmartwiony wyraz twarzy. Matty był zaskoczony, że już w tak młodym wieku miała na twarzy ten zatroskany grymas, który on tak dobrze znał. Trzymała rękę na ramieniu młodszego brata, silnego i giętkiego, zdenerwowanego dzieciaka, który sprawiał wrażenie, jakby chciał wyskoczyć z garnituru i krawata.

– Czy to ty? – spytał Matty. – Nie wyglądasz na zadowolonego z faktu, że tam jesteś.

– Ja? Musiałbyś zobaczyć Buddy’ego. On był w takim stanie, że… ale zaraz do tego dojdziemy.

Maureen – babcia Mo – odpowiadała na pytanie gospodarza programu. Uśmiechała się nieśmiało.

– Cóż, Mike, nie użyłabym słowa „utalentowani”. To prawda, mamy do tego smykałkę. Ale uważam, że każdy może robić to co my.

Kiedy wypowiadała słowo „każdy”, spojrzała na Matty’ego. Nie do kamery czy w stronę publiczności przed ekranami telewizorów, tylko na niego. Spojrzeli sobie w oczy, choć dzieliły ich lata i zakłócenia wizji.

– Och! – powiedział.

Wujek Frankie spojrzał na niego.

– Patrz uważnie. Teraz moja kolej.

Dziadek Teddy mówił gospodarzowi o tym, że trzeba mieć otwarty umysł.

– We właściwym otoczeniu wszystko jest możliwe. – Uśmiechnął się. – Nawet dzieci to potrafią.

Gospodarz przykucnął niezdarnie obok Frankiego.

– Powiedz państwu, jak się nazywasz.

– Potrafię poruszać przedmiotami za pomocą myśli i koncentracji – powiedział.

U stóp Frankiego była linia zaznaczona białą taśmą. Stali za nią wszyscy z wyjątkiem gospodarza.

– Teraz też mógłbyś to zrobić?

– Ma na imię Franklin – powiedziała jego siostra.

Prowadzący podsunął jej mikrofon.

– A ty jak się nazywasz?

– Irene – powiedziała z wahaniem.

– Masz jakąś szczególną zdolność, Irene?

– Potrafię czytać w myślach, coś w tym rodzaju. Wiem, kiedy…

– Wow! Chcesz teraz odczytać moje myśli?

Babcia Mo położyła Irene rękę na ramieniu.

– Chcesz spróbować, kochanie? Jak się czujesz?

– Dobrze.

Wcale nie wyglądała dobrze.

Teddy wtrącił się, by wyjaśnić, że Irene to „żywy wykrywacz kłamstw”.

– Czarodziejska różdżka, takie wahadełko wykrywające prawdę! Powiedzmy, że użyjemy tych kart… – Tu wyciągnął rękę w kierunku stołu.

– Ja je podam – powiedział Mike Douglas, przekroczył wyznaczoną linię i podniósł plik ogromnych kart.

– Skurwiel – rzucił wujek Frankie.

– Co?

– Czekaj, zaraz zobaczysz – wyjaśnił Frankie.

Na ekranie Teddy mówił dalej:

– To zwykłe karty do gry. Teraz, Mike, proszę, abyś przetasował talię i wybrał jedną kartę, a potem pokazał ją do kamery, tak aby widzowie przed telewizorami mogli ją zobaczyć. Nie pokazuj jej jednak Irene.

Mike Douglas podszedł do jednej z kamer i pokazał piątkę karo. Trochę przeciągał ten moment, przybliżając ją i oddalając od kamery.

– Masz teraz szansę oszukać tę małą dziewczynkę – rzekł Teddy. – Włóżmy twoją kartę z powrotem do talii. Świetnie, Mike, wspaniale. Przetasuj kilka razy… Dobrze, wystarczy. Wyciągnij rękę, proszę. Zacznę teraz wykładać karty wartością do góry. Ty jedynie musisz odpowiadać na pytania Irene. Nie obawiaj się, ona zawsze pyta o to samo i to jest bardzo proste pytanie.

Dziadek Teddy wykładał karty na dłoń prowadzącego. Irene powiedziała:

– Panie Douglas, czy to pańska karta?

– Ależ skąd, panienko.

I puścił oko do kamery.

– To prawda – potwierdziła Irene.

– Mówiłem, że to proste – rzekł dziadek Teddy do gospodarza programu. – Możesz mówić tak lub nie, wedle uznania.

Wykładał kartę za kartą na jego dłoń. Mike mówił „nie” z każdą nową kartą, a Irene przytakiwała. I nagle Mike oznajmił:

– Ta jest moja.

– Pan kłamie – powiedziała Irene.

Mike Douglas roześmiał się.

– I tu mnie masz! Prawda, moja karta to nie dama pik.

Przełożyli jeszcze kilka kart, a Mike za każdym razem mówił „nie”, ale po piątej Irene pokiwała głową.

– To pańska karta – powiedziała.

Gospodarz wyciągnął dłoń w stronę kamery: była na niej piątka karo. Potem zwrócił się do babci Mo.

– Co odpowiadasz tym, którzy w takiej chwili mówią, że te karty są znaczone. Że nauczyliście to dziecko je rozpoznawać?

Babcia Mo uśmiechnęła się, wcale nie zbita z tropu.

– Ludzie mówią różne rzeczy.

Wciąż trzymała Buddy’ego za rękę. Był taki mały, że jego głowę ledwo było widać w kadrze.

Gospodarz sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął z niej kopertę.

– Więc ja przyniosłem kilka obrazków. Każdy z nich przedstawia prostą figurę geometryczną. Nigdy nie zaglądałaś do tej koperty, prawda?

Irene wyglądała na zmartwioną – no ale w końcu na zmartwioną wyglądała od samego początku programu.

– Gotowa? – spytał gospodarz, wyjął kartę z koperty i przez chwilę się jej przyglądał.

Irene spojrzała na swoją matkę.

– Proste figury geometryczne – powiedział prowadzący.

– Nie musisz jej przypominać – rzekła babcia Mo.

– Powiedz mi, czy kłamię – rzekł gospodarz. – Czy to koło?

Irene zmarszczyła brew.

– Hmm…

– Czy to trójkąt?

– To nie fair – zaprotestowała Irene. – Nie może mi pan zadawać pytań, musi pan…

Wuj Frankie nacisnął guzik i zatrzymał obraz.

– Spójrz na tę miskę. – Wskazał na małe naczynie ze stali nierdzewnej z okrągłym dnem. – Tam jest woda. Gotów?

– Pewnie – powiedział Matty.

Frankie nacisnął „start”. Na ekranie Irene wyglądała na wściekłą.

– Tak się nie robi. Nie mogę powiedzieć „tak” czy „nie”, jeśli on…

Spoza ekranu odezwał się ostry głos dziadka Teddy’ego:

– Frankie! Zaczekaj na swoją kolej!

Miska na stole zaczęła się trząść, a cały stół wibrował.

Kamera zwróciła się w stronę małego Frankiego. Siedział po turecku na podłodze, wpatrując się w stolik. Sterta srebrnych naczyń zadźwięczała, a misa zaczęła się kołysać w przód i w tył.

– Uważaj – powiedział dziadek Teddy. – Bo zaraz… – miska przechyliła się i woda rozbryzgała się na boki. – …ją rozlejesz – dokończył dziadek Teddy.

– Jasna cholera! – krzyknął prowadzący. – Za chwilę dalszy ciąg programu.

Zespół muzyczny zaczął grać i pojawiły się reklamy.

– Ty to zrobiłeś wujku? – spytał Matty. – Super!

Frankie był podekscytowany.

– Widziałeś ten numer z obrazkami? To też był pomysł Archibalda. Chciał nas wydymać. Powiedział Douglasowi, żeby nie pozwolił nam korzystać z własnych rekwizytów, dał mu te karty Zenera.

Matty nie rozumiał, jak to miałoby pozbawić mocy jego matkę. Wiedział, że jej nie da się okłamać, tak samo jak wiedział, że dziadek Teddy czytał listy bez otwierania kopert, że babcia Mo miała zdolność zdalnego widzenia, że wujek Frankie potrafił poruszać przedmiotami za pomocą myśli, a wujek Buddy, kiedy był mały, potrafił przewidzieć wynik meczów drużyny Chicago Cubs. To, że mieli zdolności parapsychologiczne, było takim samym faktem dotyczącym rodziny Telemachusów jak to, że w połowie byli Grekami, a w połowie Irlandczykami, że byli katolikami, fanami Cubsów i że nienawidzili drużyny White Sox.

– To jeszcze nie koniec – powiedział Frankie.

Przewinął reklamy, ominął streszczenie programu, cofnął, potem znów przewinął do przodu, znów cofnął i tak kilka razy. Babci Mo i Buddy’ego nie było już na scenie. Dziadek Teddy obejmował ramieniem Irene.

– Wracamy po przerwie, a u nas dziś Teddy Telemachus i Jego Niesamowita Rodzina – powiedział gospodarz. – Maureen musiała pójść ogarnąć mały rodzinny kryzys…

– Za co przepraszamy – rzekł Teddy z uśmiechem. – Buddy, nasze najmłodsze dziecko, trochę się zdenerwował i Maureen musiała go uspokoić. – Zabrzmiało to tak, jakby Buddy był niemowlęciem. – Za sekundę do nas dołączą.

– Możemy kontynuować? – spytał prowadzący.

– Oczywiście! – odpowiedział Teddy.

– Co się stało Buddy’emu? – spytał Matty swego wuja.

– Jezu, wpadł w histerię, zaczął płakać i zawodzić. Twoja babka musiała wziąć go za kulisy i uspokoić.

Gospodarz trzymał rękę na ramieniu młodego Frankiego.

– Tuż przed przerwą mały Franklin zrobił coś, co można by nazwać… No właśnie, jak byś to nazwał?

– Psychokinezą, Mike – odparł dziadek Teddy. – Frankie zawsze miał zdolności w tym kierunku.

– Ten stolik naprawdę się trząsł – stwierdził gospodarz.

– To nic nadzwyczajnego. Podczas kolacji bywa ciekawie, Mike, naprawdę ciekawie.

– Nie wątpię! A teraz, zanim przejdziemy do kolejnego punktu programu, chciałbym przedstawić naszego gościa specjalnego. Przywitajmy znakomitego magika, iluzjonistę i pisarza. Przed państwem Zdumiewający Archibald.

Niski łysy mężczyzna ze śmiesznym czarnym podkręconym wąsem pojawił się na wizji. Teddy pokręcił głową, jakby z rozczarowaniem.

– To wiele wyjaśnia – powiedział.

Ten łysy mężczyzna był jeszcze niższy od dziadka Teddy’ego.

– Miło znów pana widzieć, panie Telemachus – przywitał się Archibald.

Podali sobie dłonie.

– G. Randall Archibald jest nie tylko znanym na cały świat magikiem – recytował Mike Douglas – jest także sceptykiem i demaskatorem osób przypisujących sobie parapsychologiczne zdolności.

– To naprawdę wiele wyjaśnia – powtórzył Teddy, tym razem głośniej.

Prowadzący jakby go nie słyszał.

– Poprosiliśmy go o pomoc w przygotowaniu testów dla rodziny Telemachusów. Widzicie tę linię? – Kamera cofnęła się, aby pokazać przyklejoną do podłogi taśmę samoprzylepną. – To był pomysł pana Archibalda, żebyśmy nie pozwolili Teddy’emu ani żadnemu z członków jego rodziny dotykać zastawy czy zbliżać się do stolika.

– Być może zauważyłeś – Archibald zwrócił się do gospodarza – że Irene nie miała problemu z odczytaniem kart, które wręczył ci sam Teddy. Lecz kiedy użyłeś kart Zenera, do których Teddy wcześniej nie miał dostępu i których nie było mu wolno dotknąć… była niepewna, chrząkała przed udzieleniem odpowiedzi.

– Nie, to nieprawda! – zaprotestował Teddy. – Mike robił to w niewłaściwy sposób! Ale, co gorsza, k t o ś o negatywnych fluidach spowodował zakłócenia. Poważne zakłócenia!

– Sugerujesz, że już sama moja obecność sprawiła, iż ona nagle straciła swą moc? – spytał Archibald.

– Tak jak ci mówiłem, Mike – tłumaczył Teddy. – Trzeba mieć otwarty umysł, żeby te umiejętności zadziałały.

– Albo pusty – powiedział Archibald.

Mike Douglas roześmiał się.

Archibald, zadowolony z siebie, zwrócił się do publiczności:

– Podczas gdy Irene t a k   b a r d z o się koncentrowała, kamera filmowała jej ojca. Mike, możemy pokazać publiczności przed telewizorami to, co zarejestrowaliśmy?

Teddy wyglądał na zszokowanego.

– Czy ty szydzisz z mojej córki? D r w i s z sobie z niej, ty kurduplu? – powiedział gość ledwo pięć centymetrów od niego wyższy.

– Nie drwię z niej, panie Telemachus, ale może to pan żartuje sobie z publiczności i jej zdolności do…

– Zaprośmy tu moją żonę – powiedział Teddy. – Maureen Telemachus jest bez wątpienia Najlepszym Jasnowidzem na Świecie. Mike, czy możesz ją tutaj poprosić?

Prowadzący odwrócił wzrok od kamery, jakby kogoś słuchał. Po czym zwrócił się do Teddy’ego:

– Dostałem informację, że w tej chwili jest niedostępna. Coś ci powiem, obejrzyjmy to nagranie, a potem zobaczymy, czy Maureen da radę wrócić po następnej przerwie.

– Sądzę, że to, co pan zobaczy, będzie bardzo interesujące – rzekł Archibald, a miał efektowny styl wypowiadania się, akcentujący spółgłoski. – Kiedy wszyscy skupili swoją uwagę na tej dziewczynce, stolik zaczął się poruszać i trząść.

– Tak było – potwierdził Mike Douglas.

– Ale jak do tego doszło? Czy to p s y c h o k i n e z a… a może coś bardziej przyziemnego…?

Na ekranie ukazała się scena sprzed kilku minut, kręcona jednak z innej perspektywy – zza pleców rodziny Telemachusów. Z początku kamera skierowana była na gospodarza i Irene, ale potem zwróciła się w stronę Teddy’ego. Przekroczył pasek taśmy samoprzylepnej i oparł stopę o nogę stołu.

Archibald komentował to nagranie:

– To stary trik. Wystarczy lekko unieść stół i wśliznąć czubek buta pod nogę stolika.

Stopa Teddy’ego prawie wcale się nie poruszała, jeśli w ogóle, ale stół bez wątpienia się trząsł. Potem na ekranie ukazali się Archibald i gospodarz. Teddy odsunął się i patrzył na boki, krzywiąc się, sfrustrowany.

– Mogę cię nauczyć, jak to zrobić – zaproponował Archibald prowadzącemu. – Nie potrzeba do tego żadnych zdolności parapsychologicznych.

Mike Douglas zwrócił się do dziadka:

– I co na to powiesz, Teddy? Nie potrzeba żadnych mocy?

Teddy wydawał się go nie słyszeć. Patrzył gdzieś poza scenę.

– Gdzie do… – powstrzymał się od przekleństwa. – Gdzie jest moja żona? Czy ktoś może ją tu przyprowadzić?

Irene, zakłopotana, chwyciła dziadka Teddy’ego za ramię. Syknęła coś do niego, czego mikrofony nie zdołały wychwycić.

– Dobrze – powiedział dziadek Teddy i przywołał do siebie Frankiego. – Wychodzimy.

– Doprawdy? – zdziwił się Archibald. – A co z Maureen? Naprawdę chciałbym…

– Nie dziś, Archibaldzie. Twoje negatywne fluidy sprawiły, że to niemożliwe. – Po czym zwrócił się do gospodarza: – Naprawdę spodziewałem się po tobie czegoś więcej, Mike.

Teddy i jego dzieci zeszli ze sceny – z wielką godnością, jak uznał Matty. Mike Douglas wyglądał na zbitego z tropu. Zdumiewający Archibald wydawał się zaskakująco rozczarowany.

Wujek Frankie nacisnął przycisk „wysuń” i obraz się zatrzymał.

– Rozumiesz, co mam na myśli?

– Wow – powiedział Matty. Tak bardzo pragnął, by ta rozmowa się nie skończyła, ale nie chciał, żeby Frankie się wściekł i przestał z nim gadać. – Więc babcia Mo nigdy nie wróciła na scenę?

– Nie. Nigdy nie doszło do pokazania jej numeru. A to zamknęłoby Archibaldowi gębę, na bank, tyle że nie dostała swojej szansy. Buddy’emu jeszcze się pogorszyło i wszyscy wróciliśmy do domu.

– No dobrze, ale…

– Co ale?

– Jak to przyczyniło się do jej śmierci?

Frankie wpatrywał się w niego.

O nie, pomyślał Matty.

Frankie, gramoląc się, wstał.

Matty też zerwał się na równe nogi.

– Przepraszam, ja nie…

– Wiesz, co to jest teoria chaosu? – spytał Frankie.

Matty pokiwał głową.

– Skrzydła motyla, Matty. Jeden trzepot i… – Zrobił zamaszysty gest ręką, co przypomniało mu o prawie pustym kieliszku. Opróżnił go. – Niech to szlag.

Patrzył z uwagą przez okno, jakby dostrzegł coś nowego w starych domach z ceglaną fasadą. Matty widział w oknie jedynie odbicie swojego wujka, jego świecącą twarz unoszącą się niczym duch nad jego ciałem.

Frankie spojrzał na niego.

– Co to ja mówiłem?

– Hmm, coś o motylach?

– Ach tak, prawda. Trzeba patrzeć na ciąg przyczynowo-skutkowy tego, co się dzieje. Najpierw nie idzie nam w telewizji. W oczach publiki jesteśmy skończeni. Odwołują nasze dalsze występy, a pieprzony Johnny Carson zaczyna robić sobie z nas jaja.

– Carson – rzekł Matty, udając rozgoryczenie.

Wszyscy w rodzinie wiedzieli, że Carson skradł dziadkowi Teddy’emu numer z kopertą.

– Kiedy już nas odizolowali, staliśmy się łatwym celem. – Frankie intensywnie wpatrywał się w niego z góry. – Połącz fakty, synu. – Skierował wzrok na jadalnię i choć mama Matty’ego przeniosła się do kuchni i nikogo nie było w zasięgu wzroku, Frankie zniżył głos: – Rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty trzeci. Apogeum zimnej wojny. Najsłynniejsi telepaci na świecie zostają zdyskredytowani w programie The Mike Douglas Show, a zaledwie rok później kobieta o tak potężnej mocy jak twoja babka nagle u m i e r a ?

Matty rozdziawił usta, po czym je zamknął.

– Potężnej mocy?

Frankie wolno skinął głową.

– O tak.

– Ale mama… – Frankie uniósł dłoń i Matty ściszył głos do szeptu: – Mama powiedziała, że babcia zmarła na raka.

– Jasne – rzekł wujek Frankie. – Zdrowa kobieta, niepaląca, umiera na raka szyjki macicy w wieku trzydziestu jeden lat.

Położył rękę na ramieniu Matty’ego i pochylił się nad nim. Jego oddech miał zapach oranżady o smaku winogron.

– Posłuchaj, ale niech to zostanie między nami, dobrze? Moje córki są zbyt młode, żeby udźwignąć prawdę, a twoja matka… sam widzisz, j a k reaguje. Dla reszty świata twoja babcia zmarła z przyczyn naturalnych. Rozumiesz?

Matty skinął głową, choć nie do końca rozumiał, począwszy od tego, że jemu wolno było poznać sekret, a Mary Alice, która była od niego dwa lata starsza, nie mogła. Z drugiej strony może dlatego, że nie płynęła w niej krew Telemachusów? Była córką Loretty z poprzedniego małżeństwa. Czy to stanowiło jakąś różnicę? Już miał zapytać, ale Frankie znów uniósł rękę.

– Tu historia się nie kończy, Matthias. Jednak dla twojego bezpieczeństwa więcej ci nie powiem. Wiedz jednak jedno… – Jego głos załamał się z emocji, a oczy zaszły mu mgłą.

– Tak? – spytał Matty.

– Masz w genach wielkość – rzekł wujek Frankie. – Masz w sobie wielkość. I żadne reżimowe narzędzie rządu amerykańskiego nie może…

Matty miał się już nigdy nie dowiedzieć, jakie były dalsze słowa wuja Frankiego, bo w tej właśnie chwili na górze rozległ się wielki huk. To Mary Alice krzyczała:

– Pali się! Pali się!

– A niech to szlag – rzucił cicho Frankie. Zacisnął oczy, po czym pobiegł na górę, wołając do wszystkich, żeby przestali krzyczeć.

Matty podążył za nim do pokoju gościnnego, który miał podwójną funkcję, gdyż służył również jako pomieszczenie gospodarcze pełne różnych pudeł i koszy z praniem. Palił się pokrowiec na deskę do prasowania, żelazko stało w samym środku płomieni, a jego czarny kabel zwisał z boku… niepodpięty do gniazdka. Trzyletnie bliźniaczki stały w kącie pokoju, trzymając się za ręce, patrząc na płomienie oczami wielkimi jak spodki; nie tyle wystraszone, ile zaskoczone. Mary Alice trzymała przed sobą jedną z wielkich koszul Buddy’ego, jakby osłaniała się od gorąca, choć chyba zamierzała zdławić nią ogień.

– Jezu, zabierz stąd Cassie i Polly – rzekł Frankie do Mary Alice. Rozejrzał się po pokoju, ale nie zobaczył tego, czego szukał, krzyknął więc tylko: – Wszyscy wynocha!

Bliźniaczki uciekły na korytarz, a Mary Alice i Matty cofnęli się jedynie do drzwi, zbyt zafascynowani, żeby wyjść. Frankie kucnął przy desce do prasownia i podniósł ją za nóżki, próbując nie strącić stojącego na niej żelazka.

Niósł ją w ich kierunku, jakby to był jakiś ogromny tort urodzinowy. Mary Alice i Matty cofnęli się przed nim. Szedł w dół po schodach, krocząc rozważnie pomimo buchających mu w twarz płomieni. To zrobiło na Mattym ogromne wrażenie. Mary Alice otworzyła drzwi frontowe, a on wyszedł na podjazd i zrzucił deskę do prasowania na bok. Dymiące, częściowo stopione żelazko odbiło się dwa razy od ziemi i wylądowało płytką do dołu.

Ciotka Loretta wyszła zza domu, a chwilę później dziadek Teddy. Potem matka Matty’ego wybiegła przez drzwi wejściowe, za nią bliźniaczki. Cała rodzina, z wyjątkiem Buddy’ego, stała teraz na podjeździe.

– Co się stało? – spytała Loretta Frankiego.

– A jak myślisz? – odparł Frankie. Obrócił deskę do góry nogami, choć płomienie wciąż lizały jej boki. – Spakuj te diabły wcielone i Mary Alice. Jedziemy do domu.

Miesiącami Matty nie potrafił wymazać tej taśmy z pamięci. Wydawała się przesłaniem z odległej przeszłości, oświeconym tekstem pełnym sekretów jego rodziny. Tak bardzo pragnął spytać o to swoją matkę, ale nie chciał złamać obietnicy danej wujkowi Frankiemu. Ograniczył się do zadawania matce dwuznacznych pytań o program The Mike Douglas Show albo o związek babci Maureen z rządem, lecz za każdym razem ucinała rozmowę. Nawet gdy próbował ukradkiem przemycić temat – „Kurczę, zastanawiałem się, jak to jest wystąpić w telewizji?” – natychmiast wyczuwała, do czego zmierza, i od razu zmieniała temat.

Następnym razem, gdy przyjechali z mamą do Chicago, nie mógł znaleźć kasety w szafce pod telewizorem. Wujek Buddy przyłapał go, jak przeglądał pudełka, wkładając każdą z taśm do odtwarzacza, przewijając i sprawdzając, czy nie pojawi się na niej Mike Douglas. Wujek zmarszczył brew i wyszedł z pokoju.

Matty nigdy nie odnalazł taśmy. A podczas następnego Święta Dziękczynienia Frankie jakby nie pamiętał, że mu ją pokazywał. Podczas świąt Matty siedział przy stole, czekając, aż dorośli zaczną wspominać tamte dni, jednak jego matka nałożyła pewnego rodzaju embargo na ten temat. Frankie od czasu do czasu rozpoczynał wątek, który brzmiał obiecująco – wspominając babcię Mo albo „wojnę umysłów” – a wtedy mama rzucała mu spojrzenie, które obniżało temperaturę w pokoju. Te wizyty były coraz rzadsze i coraz bardziej napięte. W niektóre Święta Dziękczynienia rodzina Frankiego w ogóle się nie zjawiała, czasami zaś Matty i jego mama zostawali w domu w Pittsburghu. Te weekendy były straszne.

– Masz napad melancholii – mówiła mu.

I jeśli to była prawda, wiedział, po kim to ma; jego matka była najbardziej melancholijną osobą, jaką znał.

To prawda, że był niezwykle nostalgiczny jak na dzieciaka w jego wieku, a jednak tęsknił do czasów sprzed swoich narodzin. Prześladowało go uczucie, że przegapił wielki show. Cyrk spakował się i wyjechał z miasta, on zaś, przybywszy na miejsce, zastał już jedynie pole pomiętej trawy. Kiedy indziej, zwłaszcza wówczas, gdy mama czuła się dobrze, nagle wypełniało go poczucie pewności siebie, jakby był księciem zdetronizowanej rodziny królewskiej, pewnym swego prawa do objęcia tronu. Myślał sobie wtedy: Kiedyś byliśmy Niesamowici.

A potem jego matka traciła kolejną pracę i całymi tygodniami musieli jeść makaron z serem. Wtedy myślał: Tak, k i e d y ś byliśmy Niesamowici.

A potem, gdy miał czternaście lat, jego matka straciła najlepszą posadę, jaką miała, i wprowadzili się z powrotem do dziadka Teddy’ego. Wkrótce znalazł się w szafie pełnej ubrań zmarłej babci i dochodził do siebie po najbardziej interesującym przeżyciu, jakiego doświadczył. Jego zażenowanie zaczęło słabnąć, dając ciału przestrzeń na inne emocje: mruczącą mieszaninę strachu, zdziwienia i dumy.

Opuścił swoje ciało. Unosił się dwa i pół metra nad ziemią. Należało to uczcić.

Zastanowił się przez chwilę, po czym podniósł wieszak ze srebrną suknią i zwrócił się do niego:

– Cześć, babciu Mo – powiedział na tyle cicho, by Mary Alice i jej przyjaciółka-idiotka go nie usłyszały. – Dzisiaj jestem…

Miał powiedzieć: „Dzisiaj jestem Niesamowity”. Miała to być przejmująca, wzruszająca chwila, o której potem opowiadałby swoim dzieciom. Był młodym Bruce’em Wayne’em przysięgającym, że pomści swoich rodziców; Supermanem, który obiecywał, że podtrzyma dziedzictwo Kryptonu; żydowskim chłopcem, który robi to, co żydowscy chłopcy robią w bar micwę.

Ale wtedy zobaczył czyjś cień na drzwiach.

To był wujek Buddy. W jednej ręce trzymał młotek, a w drugim zszywacz tapicerski. Jego wzrok wędrował wolno od Matty’ego do szafy, a następnie z powrotem na Matty’ego – i na suknię. Oczy rozszerzyły mu się odrobinę. Czy miał zamiar się uśmiechnąć? Tego Matty by nie zniósł.

– Właśnie odkładałem ją na miejsce! – powiedział Matty.

Rzucił w niego suknią i wybiegł, w szaleńczym tempie uciekając od wujka, od tego pokoju i od swego ciała.

2.

Teddy

Teddy Telemachus obrał sobie za cel zakochać się co najmniej raz dziennie. Może nie tyle zakochać się, ile zadurzyć. Dwadzieścia lat po tym jak Maureen umarła, jedynym sposobem na to, by podtrzymać bicie swego podziurawionego serca, było regularne dostarczanie mu szybkiego rozruchu. W letnie weekendy przechadzał się po targu Clover’s Garden na North Avenue albo spacerował po Wilder Parku, mając nadzieję na emocjonalną defibrylację. W dni powszednie natomiast musiał zdać się na sklepy spożywcze. Market Jewel-Osco był najbliżej i był doskonałym miejscem do robienia zakupów, ale do spraw sercowych bardziej nadawał się Dominick’s.

Zobaczył ją, jak z rozmysłem przegląda produkty w dziale z żywnością organiczną. Nie wzięła wózka, w zgięciu łokcia trzymała pusty koszyk; znak, że kobieta robi zakupy dla zabicia czasu.

Miała może jakieś czterdzieści pięć lat. Jej styl był zwodniczo prosty: gładka koszulka bez rękawów, rybaczki i sandały. Gdyby ktoś sprawił jej komplement, powiedziałaby, że zarzuciła na siebie cokolwiek, ale inne kobiety wiedziałyby, że to nieprawda. Teddy też był tego świadom. Jej ubrania były skrojone tak, by w y g l ą d a ć na luźne i swobodne. Zwisająca u jej biodra prosta skórzana torba marki Fendi. Sandały też włoskie. Jednak tym, co sprawiło, że jego serce zadrżało, był doskonale dobrany odcień czerwieni lakieru na jej paznokciach.

To dlatego właśnie robił zakupy w Dominick’s. Idziesz do Jewel we wtorkowe popołudnie, takie jak dziś, i spotykasz starsze panie w błyszczących dresach szukające promocji i unoszące puszki z zupą do światła, zahipnotyzowane wielkością porcji i ceną za uncję. Natomiast w sklepie Dominick’s, szczególnie na eleganckich przedmieściach jak Hinsdale czy Oak Brook, wciąż można było napotkać kobiety z klasą, kobiety, które wiedziały, jak dobierać dodatki.

Popchnął swój pusty wózek bliżej niej, udając, że studiuje etykiety siedmiu rodzajów miodu.

Nie zauważyła go. Cofnęła się o krok od półki i wpadła na niego, a on upuścił plastikowy słoik z miodem na podłogę. To niemal zdarzyło się przypadkiem; jego zesztywniałe palce dziś rano były wyjątkowo niezdarne.

– Najmocniej przepraszam! – powiedziała.

Pochyliła się, a on powiedział:

– Och, proszę to zostawić. – I schylił się w tym samym czasie.

Niemal zderzyli się głowami. Zaśmiali się oboje. Ubiegła go i ręką udekorowaną obrączką z przyciężkawym diamentem zagarnęła słoik z miodem. Pachniała drzewem sandałowym.

Przyjął słoik z udawaną powagą, co znów ją rozśmieszyło. Podobały mu się jej oczy, jaśniejące pośród uroczych kurzych łapek. Dałby jej jakieś czterdzieści pięć, sześć lat. Całe szczęście. Miał żelazną zasadę, którą jedynie od czasu do czasu łamał: zakochiwał się tylko w kobietach, które miały co najmniej o połowę mniej lat niż on plus siedem. W tym roku kończył siedemdziesiąt dwa, co oznaczało, że obiekt jego uczuć musiał mieć co najmniej czterdzieści trzy.

Młody mężczyzna nie uznałby jej za piękność. Dostrzegłby jej dojrzałe uda, a przeoczyłby doskonale ukształtowane łydki i delikatne kostki. Skupiłby się na jej solidnym rzymskim nosie i nie dostrzegł jej jasnych zielonych oczu. Widziałby bruzdy na jej szyi, gdy śmiejąc się, odchylała głowę, i nie doceniłby w niej kobiety, która potrafi na chwilę się zapomnieć.

Krótko mówiąc, młodzi mężczyźni to idioci. Czy poczuliby tę iskrę, którą on poczuł, gdy go dotknęła? Kilka palców musnęło jego łokieć, delikatnie i pozornie niedbale, jakby chciała się na nim wesprzeć, łapiąc równowagę.

Ukrył swą radość, udając zaskoczonego i zaniepokojonego.

Zabrała dłoń z jego ramienia. Już miała zapytać, co jest nie tak, ale wycofała się, być może przypomniawszy sobie, że są przecież dwójką nieznajomych. On przemówił pierwszy:

– Martwi się pani o kogoś? – zapytał. – O Jay?

– Słucham?

– Albo o Kay? Nie. O kogoś, kogo imię zaczyna się na J.

Otworzyła szeroko oczy.

– Przepraszam, bardzo przepraszam – powiedział. – To ktoś pani bliski. Nie mój interes.

Chciała zadać mu pytanie, ale nie wiedziała, jak je sformułować.

– A zatem – rzekł, podnosząc słoik z miodem – dziękuję za uratowanie miodu, choć jestem pewien, że nie jest tak słodki jak pani.

Ten ostatni banał wypowiedział na tyle świadomie, by odebrała to jako flirt.

Odszedł, nie odwracając się za siebie. Powoli kroczył alejką, po czym skręcił w otwartą przestrzeń, gdzie leżały warzywa i owoce.

– Mój najstarszy syn ma na imię Julian – powiedziała.

Uniósł głowę, jak gdyby nie widział, że nadchodzi. Jej koszyk wciąż był pusty. Po chwili skinęła głową, jakby potwierdzając to, co podejrzewał.

– Ma trudności w nauce – rzekła. – Trudno mu się skupić, a jego nauczyciele chyba nic sobie z tego nie robią.

– Brzmi poważnie – odpowiedział. – To naprawdę poważna sprawa.

Nie chciała jednak rozmawiać o chłopcu. Pytanie wisiało w powietrzu. W końcu je zadała:

– Skąd pan o tym wiedział?

– Nie powinienem był zaczynać tego tematu – odparł. – Tyle że gdy dotknęłaś mojej ręki… – Przechylił głowę. – Czasami miewam przebłyski. Widzenia. Ale to nie oznacza, że muszę mówić o wszystkim, co wpadnie mi do głowy.

– Próbuje mi pan powiedzieć, że ma zdolności parapsychologiczne? – Jej ton wyraźnie dawał do zrozumienia, że nie wierzy w takie rzeczy.

– To określenie budzi złe skojarzenia – powiedział. – Ci wróżbici w telewizji, pod telefonem dziewięć zero zero… Oszuści i szarlatani, moja droga. Kanciarze. Aczkolwiek… – Uśmiechnął się. – Muszę przyznać, że w pewnym względzie wprowadziłem panią w błąd.

Uniosła brwi, czekając, aż rozwinie wątek.

– Wcale nie potrzebuję tego miodu.

Jej niski, gardłowy śmiech w niczym nie przypominał tego, jak śmiała się Maureen – śmiech Mo przywodził na myśl dźwięk dzwonków nad drzwiami sklepu – ale był równie przyjemny.

– Tak myślałam – odparła.

– Wygląda na to, że pani też dziś zrobiła spore zakupy.

Spojrzała do koszyka wiszącego jej na ramieniu, po czym położyła go na podłodze.

– Tam przy centrum handlowym jest bar – powiedziała.

– Tak, słyszałem. – I podał jej rękę. – Jestem Teddy.

Zawahała się, być może obawiając się, że dostarczy mu kolejnej sposobności do parapsychologicznych doznań. Ustąpiła jednak i uścisnęła jego dłoń.

– Graciella – przedstawiła się.

Teddy stał się wyznawcą Kościoła Miłości od Pierwszego Wejrzenia latem 1962 roku, w dniu, w którym wszedł do sali Uniwersytetu Chicago. W pomieszczeniu było kilkanaście osób, a on widział tylko ją, dziewczynę stojącą do niego plecami, oświetloną blaskiem jupitera, jakby zaraz miała się odwrócić i zacząć śpiewać do mikrofonu.

Maureen McKinnon, dziewiętnaście lat. Obezwładniła go, choć nawet na niego nie patrzyła.

Wtedy oczywiście jeszcze nie znał jej imienia. Stała dziesięć metrów od niego, rozmawiając z recepcjonistką siedzącą przy biurku nauczycielskim po drugiej stronie wielkiej sali lekcyjnej, która była jedynym pomieszczeniem w tej części pseudogotyckiego budynku. Ten matecznik ludzi nauki wywołał w nim rozdrażnienie – nigdy nie doszedł do siebie po dwóch okropnych latach spędzonych w katolickiej szkole średniej – ale dziewczyna była światłem, za którym podążał. Płynął do niej środkową nawą, nie czując stóp i nie odrywając od niej wzroku. Wyglądała jak drobnokoścista czarnowłosa wróżka w oliwkowej rozkloszowanej sukience i w rękawiczkach tego samego koloru. Ach, te rękawiczki. Ściągała je, palec po palcu, a każdy z tych gestów poruszał jego czułą strunę.

Sekretarka podała jej plik formularzy, dziewczyna odwróciła się i omal na niego nie wpadła, skupiona na kartce leżącej na samej górze. Zaskoczona podniosła wzrok… i to był śmiertelny cios – niebieskie oczy spod czarnej grzywki. Który mężczyzna mógłby się temu oprzeć?

Przeprosiła go, mimo że zdjął kapelusz i upierał się, że to on jest winien. Spojrzała na niego, jakby go znała, co przyprawiło go jednocześnie o dreszcz i wytrąciło z równowagi. Czyżby kiedyś w przeszłości ją okantował? Na pewno zapamiętałby tę czarnowłosą irlandzką dziewczynę.

Zarejestrował się u recepcjonistki, kobiety po pięćdziesiątce z wytapirowanymi rudymi włosami, które wyglądały na perukę. Wręczyła mu plik formularzy do wypełnienia, a on uśmiechnął się do niej szeroko, mówiąc:

– Dzięki, laluniu.

Zawsze warto mieć dobre układy z sekretarką.

Usiadł kilka ławek za dziewczyną w oliwkowej sukience, tak by mógł ją obserwować. Zakładał, że przywiodło ją tu to samo ogłoszenie, które on znalazł w gazecie.

ZAPRASZAMY DO UDZIAŁU W BADANIU

ZJAWISK PARAPSYCHOLOGICZNYCH

A potem drobniejszą czcionką:

PŁACIMY: 5 DOLARÓW ZA WYPEŁNIENIE ANKIETY, 20 DOLARÓW DZIENNIE DLA TYCH, KTÓRZY ZOSTANĄ ZAKWALIFIKOWANI DO DŁUGOTERMINOWEGO BADANIA. OŚRODEK ZAAWANSOWANEJ KOGNITYWISTYKI, UNIWERSYTET CHICAGO.

Domyślał się, że to badanie to zwykła akademicka brednia; żerowanie na dwóch głównych typach ludzi, którzy odpowiedzą na tego rodzaju ogłoszenie: desperatach i naiwniakach. Ci czterej prostacy w koszulach bez marynarki i w ogrodniczkach, zgarbieni w swych ławkach, rozchichotani i podjudzający się nawzajem, przyszli tu dla kasy. Tamten student z krecią mordą, tłustymi włosami, w garniturze i w okularach z grubymi szkłami, trzęsący nogą, naiwnie sądzi, że jest kimś wyjątkowym. Ten czarnoskóry dzieciak w koszuli, krawacie i niedzielnych butach to desperat. A tamta para staruszków pomagająca sobie wypełnić papiery? Ci zaliczają się do obu kategorii.

Teddy przyszedł tu dla kasy. A dziewczyna? Jaka jest jej historia?

Teddy co rusz spoglądał na nią, wypełniając papiery. W pierwszych formularzach trzeba było podać informacje demograficzne, z których część zmyślił. Interesująco zrobiło się dopiero kilka stron dalej, gdzie były pytania typu prawda/fałsz w stylu: „Czasami wiem, co ludzie powiedzą, zanim to zrobią” albo: „Zegarki i urządzenia elektryczne czasami przestają działać w mojej obecności”, a dwadzieścia punktów niżej: „Zepsute zegarki i urządzenia elektryczne czasami zaczynają działać w mojej obecności”. Czysta głupota. Skończył szybko wypełniać formularze i wręczył je sekretarce w rudej peruce.

– Czy to wszystko? – spytał.

– Czek na pięć dolarów zostanie wysłany na adres podany w formularzu – odparła.

– Chodziło mi raczej o dalszy ciąg badań. Co dalej?

– Skontaktujemy się z panem, jeśli zostanie pan wybrany.

Uśmiechnął się.

– Myślę, że będą chcieli ze mną porozmawiać.

– To zależy od doktora Eldona.

– A kto to taki?

Wydawała się lekko urażona tym pytaniem.

– To jego projekt.

– Och! Czy to nie taki wysoki gość, nieco grubawy, z włosami jak Einstein i w wielkich kwadratowych oprawkach?

Trafił. Ewidentnie trafił.

– Czy pan już się spotkał z doktorem? – spytała.

– Nie, nie. Tylko… cóż, kiedy wypełniałem formularze, pojawił mi się w głowie taki właśnie obraz. Postać kogoś, kto jest naprawdę zainteresowany tym, co się tutaj dzieje. Prześladował mnie, więc zacząłem go sobie rysować. Mogę pani pokazać?

Sięgnął ręką po podkładkę z klipsem, którą dopiero co jej wręczył. Przewertował kilka stron.

– Czy to on?

Teddy nie miał zdolności artystycznych, ale był dobry w rysowaniu karykatur na potrzeby własne. Prawdę mówiąc, to, że nie było się zbyt dobrym ani dokładnym, bywało pomocne. To, co narysował, to kółko, które miało sugerować pyzatą twarz, para kwadratów jako okulary i burza nagryzmolonych włosów.

Recepcjonistka spojrzała na niego tak, jak tego oczekiwał. Jej zdezorientowanie powoli przeradzało się w zdumienie.

Zniżył głos:

– A wie pani, co jest jeszcze dziwniejsze? Że miałem wizję spotkania z nim. On, ja i tamta dziewczyna. – I skinął głową w stronę dziewczyny w oliwkowej sukience, z czarnymi włosami i niebieskimi oczami. – Siedzimy razem, uśmiechnięci, przy okrągłym stole.

– Och – wyrzuciła z siebie tylko recepcjonistka.

– Dlatego właśnie muszę być w tym projekcie – rzekł poważnie. – Takie rzeczy przydarzają mi się cały czas.

Nie wspomniał, że przydarzają mu się głównie w barach, gdy można ugrać kilka dolców. Oskubać pijaczków z pięciu dolarów było łatwo, ale wyżyć z tego się nie dało. Nadszedł czas poszerzenia swoich kwalifikacji.

Kiedy zobaczył to ogłoszenie w „Sun-Times”, dotarło do niego, że najpierw powinien postarać się, by prawdziwi naukowcy uznali jego zdolności parapsychologiczne. Zadbał o to, by się dobrze przygotować do rekrutacji. Zanim się na niej pojawił, odwiedził bibliotekę Uniwersytetu Chicago – kilka pytań dotyczących Ośrodka Zaawansowanej Kognitywistyki, szybki wgląd w spis pracowników wydziału, by zobaczyć zdjęcie doktora Horace’a Eldona, no i proszę. Jeden przebłysk przyszłego jasnowidza, do tego karykatura. Ostatni element, czyli dodanie dziewczyny do wizji przyszłości, był już improwizacją.

Wyszedł z sali, nie odzywając się słowem do dziewczyny. Wiedział jednak, ba, był przekonany, że znów się spotkają.

Graciella była kobietą chętną do rozmowy. Siedzieli przy gorącej kawie, a on zadawał jej wiele pytań, na które ona szczegółowo odpowiadała, co ją samą chyba zaskakiwało. Miał wrażenie, że jest kobietą spiętą, którą ktoś kiedyś zranił; kobietą trzymaną pod kloszem, która zerwała się na wagary, uciekając przed swoim wewnętrznym policjantem.

Uznał, że jest kurą domową – albo, biorąc pod uwagę wielkość domów w Oak Brook, dzielnicy, gdzie mieszkała, „kurą pałacową” – której główne zajęcie to organizowanie życia trzem synom w wieku szkolnym. Jednym z nich był ten problematyczny Julian. Jej dzień był całkowicie podporządkowany ich potrzebom: wożenie ich na treningi piłki nożnej, korepetycje z matmy, taekwondo.

– To musi być stresujące – powiedział. – Ogarniać to wszystko w pojedynkę.

– Można się przyzwyczaić – odpowiedziała, ignorując oczywiste pytanie. – Jestem twarda jak skała. – Nadal nie wspomniała słowem o mężu. – Ale po co ja ci to wszystko opowiadam? Pewnie cię zanudzam.

– Po raz pierwszy od wielu miesięcy się nie nudzę. Możesz mi wierzyć.

– Opowiedz mi o sobie – zaproponowała zdecydowanym tonem. – Skąd pochodzisz, Teddy? Mieszkasz gdzieś w pobliżu?

– Tu, niedaleko, moja droga. W Elmhurst.

Spytała go o rodzinę, a on opowiedział jej o swoich dorosłych dzieciach, nie wspominając ani słowem o wnukach.

– Tylko trójkę, dwóch synów i córkę. Moja żona była irlandzką katoliczką. Gdyby żyła, pewnie mielibyśmy kilkanaścioro.

– Och, przykro mi – powiedziała Graciella.

– Była miłością mojego życia. Odeszła, gdy dzieci były jeszcze małe, i wychowywałem je sam.

– Wtedy było to pewnie dość nietypowe – rzekła.

W jej ustach zabrzmiało to, jakby mówiła o bardzo odległych czasach. I właściwie tak było, choć nie chciał, żeby skupiała się na różnicy wieku między nimi. No bo co w tym fajnego?

– Było ciężko, bardzo ciężko – powiedział. – Ale trzeba było robić to, co należy.

Przytaknęła zamyślona. Nauczył się nie spieszyć i na siłę nie wypełniać ciszy. Widział, że dostrzegła rolexa na jego ręce, lecz zamiast to skomentować, powiedziała:

– Podoba mi się twój kapelusz.

Leżał na brzegu stolika. Podczas rozmowy bezwiednie gładził jego główkę.

– To Borsalino – odpowiedział. – Najlepsza marka…

– Och, znam Borsalino.

– Naturalnie, że znasz – odparł z przyjemnością. – Oczywiście, że tak.

– Więc… – powiedziała, wreszcie przechodząc do sedna – zrób coś paranormalnego.

– To niezupełnie tak, że możesz to ot tak sobie włączyć, jak jakimś przyciskiem – tłumaczył. – Są dni, że przychodzi mi to łatwo, idzie jak z płatka. Kiedy indziej zaś…

Uniosła brew, zachęcając go ponownie. Wiele potrafiła zdziałać za sprawą brwi.

Zacisnął usta, po czym skinął głową, jakby właśnie podejmował decyzję. Wyjął serwetkę ze stojącego na stole podajnika i podarł ją na trzy części.

– Chcę, żebyś napisała trzy rzeczy, jakich pragniesz dla swojej rodziny.

– Co masz na myśli?

– Po prostu. Dwa słowa, dwa słowa na każdym kawałku, coś w stylu „Więcej pieniędzy”. Nazwijmy to „życzeniami”.

Wątpił, żeby życzyła sobie pieniędzy. To wyraźnie nie był jej problem. Otworzyła torebkę, by poszukać w niej pióra, a on podał jej to, które trzymał w kieszeni marynarki.

– Nie spiesz się, powoli. Napisz to porządnie, wyraźnie, drukowanymi literami… Włóż w to trochę emocji. To bardzo ważne.

Graciella przygryzła wargę i wpatrywała się w pierwszy skrawek. Podobało mu się, że tak poważnie do tego podchodzi. Że j e g o traktuje poważnie. Kiedy zaczęła pisać, odwrócił się i spojrzał na puste plastikowe stoliki. Było popołudnie, martwa pora, więc ruch w interesie zastygł.

– Skończyłam – powiedziała Graciella.

Poprosił, żeby złożyła każdą karteczkę na pół, a potem ponownie zagięła.

– Upewnij się, że w żaden sposób nie będę mógł odczytać tego, co napisałaś.

Odwrócił kapelusz, a ona wrzuciła tam karteczki.

– Następna część zależy od ciebie, Graciello. Musisz mocno pomyśleć o tym, co napisałaś. Wyobraź sobie każdą z tych rzeczy na papierze, wszystkie trzy życzenia.

Spojrzała na sufit.

– Dobrze.

Za nim otworzyły się drzwi, co na chwilę ją rozproszyło. Mężczyzna w czarnym płaszczu zajął miejsce przy stole po przekątnej. Usiadł tuż za lewym ramieniem Gracielli, twarzą zwrócony w przeciwną stronę.

Chryste, pomyślał Teddy.

– Skup się – powiedział do niej. I do siebie. – Masz wszystkie trzy?

Przytaknęła.

– Dobra, zobaczmy, co tu mamy. – I wyrzucił skrawki papieru na stół. – Weź ten najbliżej ciebie i włóż go do mojej ręki. Nie otwieraj go. Tylko przykryj dłonią.

Ich dłonie dotykały się. Dzielił ich jedynie papier.

– Graciello – rzekł.

Spojrzała mu w oczy. Była podekscytowana, owszem, ale też zaniepokojona. Bała się tego, co napisała. Tego, że zaraz zostanie to wypowiedziane.

– Szkoła – powiedział. – Nowa szkoła.

Wypuściła powietrze, zaskoczona.

– Chyba chodzi o Juliana – rzekł. – Czyżbyś już zdecydowała?

– To było proste – stwierdziła. – Wszystko ci o nim opowiedziałam. Mogłeś się domyślić.

– Możliwe – odparł. – Całkiem możliwe. A jednak…

Mężczyzna siedzący za Graciellą zakasłał. Był potężnym gościem z fryzurą na jeża, jak szary trawnik, który rolował się na tłustych fałdkach jego szyi. Teddy starał się nie zwracać na niego uwagi. Rozwinął karteczkę i przeczytał jej zawartość:

– „Nowa szkoła”. To dobre życzenie.

Odłożył papierek na bok i kazał jej wybrać następny. Znów położyła na nim swoją dłoń. Jego palce dotykały jej nadgarstka, tak że mógł poczuć jej puls.

– Hmm. To życzenie jest bardziej skomplikowane – rzekł.

Jej dłoń zadrżała. Czego się obawiała?

– Pierwsze słowo to żadnych. – Zamknął oczy, by się skoncentrować. – Żadnych… królików?

Roześmiała się. Wyraźnie jej ulżyło. Zdaje się, że jeszcze nie trafił na skrawek, którego tak się obawiała.

– Ty mi wyjaśnij – poprosił i spojrzał na nią. – Widzę „Żadnych królików”. To ma być jakiś kod? Czekaj. – Zrobił wielkie oczy, udając zaskoczonego. – Jesteś w ciąży?

– Co? – zachichotała.

– A może martwisz się, bo jakiś królik umiera.

– Nie! Ja wręcz życzę im śmierci. Pożarły mi cały ogród.

– Chodzi o ogródek? – Pokręcił głową. – Powinnaś życzyć sobie czegoś więcej, moja droga. Może to ostatnie. Włóż ten papierek za wstążkę przy kapeluszu… O tak… Nie pozwól mi go dotknąć.

Wetknęła go za wstążkę z przodu.

– Jak ty to robisz? – spytała. – Od zawsze miałeś takie zdolności?

Mężczyzna siedzący za nią prychnął. Ostentacyjnie studiował plastikowe menu.

– Niech się skupię – powiedział Teddy. – Włożył kapelusz, palce trzymając jednak z dala od opaski. – Tak, to zdecydowanie coś poważniejszego.

Mężczyzna roześmiał się.

– Jezu Chryste! – warknął Teddy. – Pozwolisz?

Mężczyzna odwrócił się. Graciella spojrzała za siebie, po czym zwróciła się do Teddy’ego:

– Czy wy się znacie?

– Niestety – odparł Teddy.

– Destin Smalls – przedstawił się mężczyzna, podając jej rękę.

Nie podała mu swojej.

– Jest pan gliniarzem, prawda?

Ding! Serce Teddy’ego otworzyło się jak rozpruty sejf.

– Pracuję dla rządu – wyjaśnił Smalls.

– Czy to jest jakaś ustawka? – spytała Graciella. – Czy to ma coś wspólnego z Nickiem?

– Kto to Nick? – spytał Smalls Teddy’ego.

– Mój mąż – rzekła Graciella.

– Nie mam pojęcia, dlaczego tu się zjawił – Teddy odezwał się do Gracielli. – Nie widziałem gościa od lat.

– Nie daj się nabrać – ostrzegł Smalls Graciellę. – Ta sztuczka, „czytanie w myślach”, to stary trik, prawie tak stary jak on.

To zabolało. Próba zawstydzenia go przed młodszą kobietą. Ona jednak, dzięki Bogu, wydawała się nie słuchać Smallsa.

– Powinnam już iść – stwierdziła Graciella. – Zaraz muszę odebrać chłopców.

Teddy wstał razem z nią.

– Przepraszam za mojego znajomego.

– Miło było cię poznać – odpowiedziała Teddy’emu. – Chyba. – I ruszyła w stronę drzwi.

Teddy rzucił Smallsowi groźne spojrzenie, po czym zawołał za nią:

– Graciello, zaczekaj chwilę.

Była na tyle miła, że na niego poczekała.

– Ostatnie życzenie – powiedział na tyle cicho, by Smalls nie usłyszał. – Czy to chodziło o ciebie? Czy nic ci nie grozi?

– Oczywiście, że nie – odparła. – Jestem jak skała.

Przemaszerowała przez parking. Miał tyle pytań. Na ostatniej karteczce napisała: „Bez winy”.

Destin Smalls zajął miejsce Gracielli, co tylko zirytowało Teddy’ego.

– Wciąż bawisz się w Carnaca, Teddy?

– Wyglądasz jak śmierć – odpowiedział.

Minęły cztery lata, odkąd widział agenta rządowego Smallsa, a ten postarzał się, jakby minęło co najmniej osiem. Pech. Tak to bywa. Ciało trzyma się przez dziesięć lat, jedno zdjęcie z Wigilii niczym nie różni się od poprzednich, a potem, bach, latka zaczynają lecieć i przygniatają cię jak ciężarówka. Resztki byłej gwiazdy piłki nożnej zżarł wiek i węglowodany. Z kwadratową głową na prostokątnym ciele wyglądał teraz jak mikrofalówka na lodówce.

– Wiesz, że nie dotrzesz dalej niż do pierwszej bazy? – powiedział Smalls. – Jesteś już starcem. Kobiety rozmawiają z tobą, bo jesteś bezpieczny.

– Mówię poważnie, masz straszny kolor skóry. Co to, rak jądra? A może wątroba ci wysiadła? Zawsze uważałem, że popijasz po kryjomu.

Kelnerka wróciła. Nawet jeśli zaskoczyło ją to, że na miejscu atrakcyjnej pani z przedmieścia pojawił się siedemdziesięcioletni szpieg, nie dała tego po sobie poznać.

– Kawa dla mojego przyjaciela – poprosił Teddy.

– Nie, dziękuję – odmówił Smalls. – Wodę z cytryną, poproszę.

– Zapomniałem, że jest mormonem – odezwał się Teddy. – Czy mogłaby pani upewnić się, że woda jest bezkofeinowa?

Kelnerka przyjrzała mu się przez chwilę, po czym odeszła bez słowa.

– Cofam to, co powiedziałem, wciąż potrafisz je oczarować – stwierdził Smalls. – A jak tam twoje dłonie?

– Raz lepiej, raz gorzej – odpowiedział Teddy.

– Na tyle dobrze, by zrobić tę sztuczkę z życzeniami, co? – rzekł Smalls.

Teddy zignorował te słowa.

– A ty co robisz w Chicago? Stolica dla ciebie za gorąca?

– Chcą się mnie pozbyć – powiedział Smalls. – Zamykają program „Star Gate”. Obcięli mi fundusze do zera.

– To „Star Gate” jeszcze istnieje? – Teddy pokiwał głową. – Aż trudno uwierzyć, że wszystkich was jeszcze nie wypędzili ze świątyni.

– Kongres zamyka wszystkie projekty, które działają pod egidą „Star Gate”. Za dużo złej prasy.

– Czyli media… – Teddy odchylił się do tyłu, przybierając wyluzowaną pozę, zadowolony, że może sobie pożartować jak za dawnych czasów. – Zawsze byliście niezadowoleni, że w uczciwych relacjach wspominano, że wasza praca nie przynosi żadnych rezultatów.

– Wiesz równie dobrze jak ja…

Teddy uniósł rękę.

– Z wyjątkiem Maureen. Ale bez niej nie mieliście nic.

Kelnerka wróciła z wodą i dzbankiem z kawą. Uzupełniła filiżankę Teddy’ego i znów zniknęła.

– Wypijmy za Maureen – powiedział Smalls i uniósł swoją szklankę. – Wiecznie młodą.

– Za Maureen.

Po chwili Teddy znów się odezwał:

– Pechowo z tą robotą. Nikt nie chce być tym, który gasi światło.

– To zbrodnia – rzekł Smalls. – Strategiczny błąd. Sądzisz, że Rosjanie zamknęli komitet rządowy SCST?

– Dlaczegóż by nie? Cały kraj zamknęli.

– Byłe KGB wciąż tam rządzi. Nie więcej niż pięć lat temu doniesiono nam, że Ministerstwo Rolnictwa uprzedziło nas w kwestii budowy broni psychotronicznej.

– Jezu, wciąż nad tym pracujecie? Ile rządowej kasy w to władowaliście?

– To poufna informacja.

– Ale ktoś w Kongresie o tym wie, co? Nic dziwnego, że wygaszają wasz program. Nikt prócz ciebie nie wierzy w jasnowidzów i psychokinezę.

– À propos, czy Frankie trzyma się z dala od kasyn?

– Frankiego w to nie mieszaj.

Smalls uniósł rękę w geście obronnym.

– Jak on się miewa? A co u Buddy’ego i Irene?

– Mają się świetnie – skłamał Teddy.

Frankie ciągle pożyczał od niego pieniądze, Irene cierpiała na depresję, a Buddy… Jezu, Buddy z każdym rokiem miał się gorzej. Samotnik i niemowa. Kilka miesięcy temu zaczął rozmontowywać dom jak ktoś, kto nauczył się magicznej sztuczki, ale tylko do połowy. Patrzcie, panie i panowie, jak rozwalam ten zegarek! Dobrze, teraz, niech to szlag… Co to było?

– Buddy to teraz niezły majsterkowicz – powiedział Teddy.

– Nie mów! A wnuki? Ile ich teraz masz?

– Troje i pół – odpowiedział Teddy.

– Pół? – Smalls wyglądał na zaskoczonego. – Czy Irene jest w ciąży?

– Boże, mam nadzieję, że nie. Nie. Miałem na myśli córkę Loretty, Mary Alice.

– Nie powinieneś tak mówić. Kategoryzować w ten sposób. Nie ma czegoś takiego jak przyrodni wnuk czy wnuczka.

– Chyba nie przyjechałeś do Chicago, taki kawał drogi, żeby wypytywać mnie o moje wnuki – powiedział Teddy. – Wróć. Cofam to. Właśnie dlatego przyjechałeś, prawda?

Smalls wzruszył ramionami.

– Czy któreś z nich wykazuje jakieś… zdolności?

– Myślałem, że wygaszają wasz program, agencie Smalls.

– Jeszcze nie całkiem.

– Tak czy inaczej, trzymaj dzieciaki z dala od tego. Taki układ zawarłeś ze mną i z Maureen. Naszych wnuków tyczy się to podwójnie.

– Ten układ ma dwie strony – rzekł Smalls. – Powinieneś trzymać je z dala od kłopotów.

– Chodzi ci o to, że nie powinni wykorzystywać swych wielkich, potężnych mocy do niecnych czynów.

– W ogóle nie powinni ich wykorzystywać.

– Jezu, Smalls. Moje wnuki? One ledwo co umieją przeczytać menu i to pod warunkiem, że je im podsuniesz pod sam nos. Poza tym zimna wojna się skończyła.

– A mimo to świat jest bardziej niebezpieczny niż kiedykolwiek. Potrzebuję, m y potrzebujemy, programu „Star Gate” oraz ludzi takich jak Maureen.

Teddy nigdy nie słyszał podobnej desperacji w głosie Smallsa. A zdesperowany agent rządowy, nawet taki prawie wykluczony z gry, mógł się przydać.

– Dobra – powiedział Teddy. – Podaj mi swój numer telefonu.

Ta nagła kapitulacja zaskoczyła Smallsa. Powoli wyjął wizytówkę z portfela. Na wierzchniej stronie nie było nic oprócz nazwiska oraz kodu pocztowego D.C.

– Zapłacili ci za to, żebyś tu przyleciał i pogadał ze mną dziesięć minut? Myślałem, że obcięli ci fundusze.

– A może sam uznałem, że warto.

– I dali się przekonać? – dopytywał Teddy. Nagle przerwał. Grymas na twarzy Smallsa podpowiedział mu, że trafił w sedno. Teddy się roześmiał. – Rozbiłeś w tym celu swoją własną skarbonkę? Jezu, musisz oszczędzać na emeryturę. A co na to Brenda?

Smalls potarł kciukiem szklankę z wodą.

– Chryste – powiedział Teddy. – Przepraszam. To była dobra kobieta.

– Tak, no cóż. – Wstał i włożył do kieszeni skrawek papieru. – Obaj ożeniliśmy się lepiej, niż na to zasługiwaliśmy.

, kiedy to pierwszy raz ujrzał Maureen McKinnon, nic się nie zdarzyło – gdyby doktor Eldon nie zobaczył jego karykatury i nie zakwalifikował go do tych badań; gdyby do tego Maureen nie została również zakwalifikowana; gdyby nie znalazł się ramię w ramię z nią kilka tygodni później – może jej urok szybko przestałby działać.

Najpierw jednak spotkał się sam na sam z doktorem Eldonem. Dwa tygodnie po wypełnieniu wstępnej ankiety Teddy został ponownie zaproszony na kampus w celu omówienia „jego niezwykłych zdolności”. I tak oto znalazł się w gabinecie doktora. Pomieszczenie było dziwne: miało kształt litery L z widocznymi belkami, siecią przewodów i instalacją wodno-kanalizacyjną.

– Po prostu miewam wizje – wyjaśnił Teddy, mówiąc o tym, jakby to nie było nic wielkiego. – Szczególnie na papierze… Jest coś w tym, jak ludzie się koncentrują, gdy coś piszą albo rysują… I to pozwala mi zobaczyć…

Doktor Eldon przytaknął i nabazgrał coś w swoim notatniku. Był co najmniej dziesięć lat starszy i dwadzieścia kilo cięższy niż na tamtym, i tak nietwarzowym zdjęciu w spisie pracowników.

– Czy mógłby pan, hmm, coś mi zademonstrować? – spytał doktor.

Powiedział to delikatnym i poważnym, niemal błagalnym tonem.

– Pewnie, że tak – odpowiedział Teddy. – Myślę, że czuję się na tyle silny, by spróbować. Ma pan kawałek papieru? – Oczywiście, że miał. – Proszę narysować trzy rzeczy, które łatwo będzie sobie wyobrazić. Coś sławnego, jakąś postać z kreskówek albo jakąś figurę geometryczną, co pan chce.

Teddy wstał z krzesła, zrobił kilka kroków i odwrócił się do niego plecami.

– Zasłonię oczy – rzekł. – Proszę mi powiedzieć, kiedy pan skończy.

Doktor Eldon zmarszczył brew w skupieniu, po czym narysował pierwszą figurę. Teddy nie mógł uwierzyć, że wszystko idzie jak z płatka. Był pewien, że Eldon będzie chciał go sprawdzić p o   s w o j e m u , poddać go badaniom laboratoryjnym, a tu, proszę, pozwala, by to Teddy poprowadził show. To było p r o s t s z e niż wówczas, gdy robił to w barach, gdzie widzowie zawsze zaglądali mu w rękawy… albo w dłoń, w której obecnie trzymał małe lusterko pozwalające mu obserwować nauczyciela. Że też Eldon nie zastanowił się, po co gość odwrócony do niego plecami musi mieć dodatkowo zakryte oczy.

Kiedy profesor skończył, Teddy wsunął lusterko z powrotem do kieszeni i kazał Eldonowi złożyć papierki w kwadraciki.

– Nie będę mówił po kolei – stwierdził Teddy. – Będę mówił o obrazkach w takiej kolejności, w jakiej mi się ukażą, a pan mi powie, czy mieszczę się w ramach.

Teddy przycisnął pierwszy obrazek do swojego kapelusza, udając przy tym, że się koncentruje. Następnie odkładał kwadracik i brał następny, a potem kolejny. Analizując każdy z nich, mrużył oczy i robił miny.

– Ukazują mi się obrazy – powiedział.

Pierwszą rzeczą, jaką narysował doktor Eldon, była głowa Myszki Miki. Typowe. Każ komuś narysować „jakąś prostą, nieskomplikowaną postać z kreskówki” i to będzie pierwsze, co przyjdzie mu do głowy. Pozostałe rysunki były równie oczywiste. Drugim była piramida, a trzecim samolot.

– Widzę tyle rzeczy – rzekł. – Widzę ptaka lecącego nad górą. Nie, to trójkąt. Trójkątna góra? I wielkie koło, może to księżyc? Nie, widzę więcej niż jedno koło. Przylegają do siebie, a ten ptak… – Pokręcił głową, jakby zdezorientowany. – Ten ptak jest… metalowy? O! – Niemal strzelił palcami. – To samolot. Trójkąt i samolot. Ale co z tymi kołami? – Postukał palcami w czoło. – Są dwa za jednym środkowym. Jak koła olimpijskie, ale nie aż tyle, wie pan? Ten obraz wydaje się znajomy, taki…

Teddy opadł na krzesło, jakby się poddał. Doktor Eldon wpatrywał się w niego. Twarz miał zesztywniałą od ukrywania swego zachwytu.

– Przykro mi, doktorze – powiedział Teddy. – To wszystko, co udało mi się zobaczyć.

– Całkiem dobrze – rzekł łagodnie profesor i dodał: – Bardzo dobrze panu poszło.

– Naprawdę?

Doktor Eldon pokazał mu kartki, a Teddy z wprawą udał zdumionego.

– Myszka Miki! No tak!

Doktor Eldon uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Więc jak? Miałby pan ochotę uczestniczyć w dalszej części projektu?

Teddy już prawie słyszał brzęk kasy. Nie odpowiedział od razu.

– Przez większość dni w tygodniu pracuję – powiedział przepraszająco. – Nie mogę sobie pozwolić na zbyt częste nieobecności.

Eldon na to:

– Dla każdego z uczestników badań przewidziano uposażenie.

– Na tyle duże, by pokryć dzień nieobecności w pracy?

– Znaczne uposażenie.

– W takim razie brzmi nieźle – odparł Teddy.

Doktor Eldon kontynuował:

– Obawiam się, że na tym będziemy musieli poprzestać. Czekają inni uczestnicy. Kiedy wróci pan do poczekalni, mógłby pan poprosić, hmm, następną osobę? – I potem z lekko drwiącym uśmiechem, którego nie mógł powstrzymać, dodał: – Myślę, że domyśla się pan, o kogo mi chodzi.

Teddy udał głupiego, mimo iż poczuł ucisk w klatce piersiowej.

– Przepraszam, czy to część testu?

– Wspomniał pan Beatrice, mojej sekretarce, że miał pan wizję, w której spotykam się tu z jakąś młodą kobietą…

– Ach tak! – powiedział Teddy. – Czy ona też została na dziś zaproszona? – Był dumny z tego, jak spokojnie brzmiał jego głos. – Kogo mam zatem poprosić?

Doktor Eldon spojrzał na listę nazwisk leżącą na biurku przed nim. Skreślone były wszystkie nazwiska z wyjątkiem ostatnich trzech.

– Nazywa się Maureen McKinnon.

Wtedy po raz pierwszy usłyszał jej imię wypowiedziane na głos. Podobało mu się jego brzmienie.

– Nie ma problemu. – Pochylił się nad listą, jakby upewniał się co do tego nazwiska. – Pani McKinnon. Rozumiem.

Udał się do sali po drugiej stronie korytarza, do tego samego pomieszczenia, w którym dwa tygodnie wcześniej wypełniał kwestionariusz. Zanim wszedł na rozmowę, pokój był pusty i ciemny, teraz jednak znajdowały się w nim trzy osoby: tamten czarnoskóry dzieciak, chyba w tym samym co ostatnio krawacie, a może i koszuli; ulizany studencik z krecią gębą; oraz dziewczyna jego marzeń. Siedziała w pierwszym rzędzie, z nogami skrzyżowanymi pod niebieską spódnicą w żółte grochy, machając nerwowo misternie wykonanym żółtym butem przypominającym baletkę.

Czarnoskóry krawaciarz siedział kilka rzędów dalej, za to „kret” tuż obok, ochoczo z nią rozmawiając. Tak to już bywa. Zostaw dziewczynę samą w pokoju, a jakiś pryszczaty od razu ci ją skradnie.

Młodzieniec trzymał w ręku klucz w kolorze miedzi i mówił:

– To wyłącznie kwestia koncentracji. Narzucania swojej woli.

– Co robicie? – Teddy spytał Maureen, ignorując chłopaka.

Spojrzała na niego i uśmiechnęła się.

– Próbuje wygiąć klucz.

– Siłą umysłu – dopowiedział tamten.

– Nic nie mów! Nazywasz się Russell Trago?

– Zgadza się.

Teddy wcześniej przeczytał jego nazwisko na liście i teraz zgadywał, że to musi być właśnie Russell. To oznaczało, że tamten czarny to Clifford Turner.

– Ty jesteś następny, Russell. Powodzenia.

– Okej! Dzięki! – Położył klucz na biurku i zwrócił się do Maureen: – Pamiętaj, co powiedziałem. Zrób to siłą woli.

Teddy zajął zwolnione właśnie miejsce i wziął do ręki klucz. Dziwne, że go zostawił. Zwykle trzyma się rekwizyty przy sobie.

– Wciąż prosty – powiedział.

– Dopiero co zaczął – tłumaczyła Maureen.

– Szkoda. To fascynujące, po prostu fascynujące. A tak przy okazji to mam na imię Teddy. Teddy Telemachus.

– Ja…

– Nie mów. Mary. Nie. Coś pomiędzy Mary a Irene…

Na ławce przed nią leżało pióro i kawałek papieru, zaproszenie od doktora Eldona. Mógłby wykorzystać ten kawałek kartki, gdyby przyszło co do czego. Może zrobi sztuczkę z „trzema życzeniami”.

– Czekaj, masz na imię Maureen?

– Ale z ciebie zdolniacha – powiedziała. Spodobał mu się ten błysk w jej oku. – Teraz nie była kolej Russella, prawda? Przysłali cię po mnie.

– Zaskakujesz mnie, Maureen McKinnon.

– Co kazali ci zrobić?

Opowiedział jej o zabawie w zgadywanie obrazków, ale powstrzymał się od wyjaśnienia, jak to zrobił i z jaką łatwością mu to przyszło.

– Wyglądali na podekscytowanych, kiedy odgadłem pierwszy – wyznał. – Myślałem, że to trójkąt, ale okazało się, że to piramida.

– Och! Naprawdę? – Zdawała się nieco z b y t zaskoczona.

– Dlaczego uważasz, że Trago jest jedynym, który ma ponadludzkie zdolności?

– To nie tak – powiedziała. – Chodzi o to, że…

Wziął do ręki klucz i powiedział:

– Pozwól, że spróbuję…

– Ty też wyginasz klucze?

– Między innymi – oznajmił i zacisnął wokół niego pięść. – Ale w tym wypadku będzie mi potrzebna twoja pomoc. – Przysunął ławkę bliżej niej. – Tu nie chodzi o narzucanie swojej woli. Musisz po prostu p o p r o s i ć ten przedmiot, żeby się wygiął. Ten przedmiot chce cię posłuchać. Wystarczy jedynie, że będziesz myśleć: wygnij się… wygnij się… I wiesz, co się stanie?

– Mam nadzieję, że nie wybuchnie – powiedziała.

Roześmiał się.

– Tylko, jeśli na niego krzykniesz. Musisz go grzecznie poprosić.

To była prosta sztuczka. Tymczasem zdążył już przełożyć klucz do swojej lewej ręki. Kiedy przesunął ławkę, wetknął jego końcówkę pod blat i pchnął w dół. Wygięcie nie było duże, jakieś dwadzieścia, trzydzieści stopni, ale wszystkie najlepsze magiczne sztuczki zaczynały się od czegoś małego.

– Zobaczmy, jak nam idzie – zaproponował.

Zaczął pocierać zaciśniętą pięść, dzięki czemu zdołał przełożyć klucz do prawej dłoni. Pozwolił, by jego koniuszek pojawił się między kciukiem a palcem wskazującym.

– Mów teraz – rzekł Teddy. – Wygnij się.

– Wygnij się – powiedziała Maureen.

– Proszę, wygnij się – poprawił ją.

– Proszę, wygnij się – powtórzyła.

Powoli wysuwał klucz spomiędzy kciuka i palca wskazującego, pozwalając, by stawał się coraz bardziej widoczny, a tym samym ujawniając wygięcie.

– O nie – powiedziała Maureen.

– Co się stało?

– Mogę mieć problem z dostaniem się do domu.

– To t w ó j klucz?

– Myślałam, że wiesz…

– Myślałem, że należy do niego! Dałaś temu studencikowi do zabawy swój jedyny klucz?

– Nie sądziłam, że cokolwiek z nim zrobi – powiedziała.

Obojgu wydało się to zabawne. Śmiali się, kiedy Russell wrócił do sali. Wyglądał na pokrzywdzonego. Maureen zakryła ręką usta. Trago zdawał się wyczuwać, że to właśnie z niego się śmieją.

– Powiedzieli, że chcą Maureen – wyjaśnił, patrząc na Teddy’ego.

– Och – rzekł Teddy. – Przepraszam, musiałem się pomylić.

Maureen wstała zza ławki i wyciągnęła rękę. Wcisnął wypaczony klucz w jej dłoń.

– Co się stało? – spytał Trago, a oczy miał wielkie ze zdumienia. – Czy ja go wygiąłem?

Teddy pomachał jej na pożegnanie.

– Pokaż im, na co cię stać, Maureen McKinnon.

Zostawiła pióro i kartkę. Wcześniej musiała ją złożyć, może ukrywając przed Trago, gdy koło niej usiadł. Teddy rozwinął ją. Były na niej trzy obrazki.

Piramida.

Samolot.

Myszka Miki.

– Jezu Chryste! – wykrzyknął.

Prześledził w myślach wszystkie zwyczajne metody, wykluczając każdą z nich, jedna po drugiej. Owszem, powiedział jej, jaki był pierwszy obrazek, ale o pozostałych nie wspomniał ani słowem. Odległość od gabinetu doktora Eldona uniemożliwiała podglądanie. Poza tym, gdy Teddy był na rozmowie, siedział tu z nią Trago, próbując wygiąć ten cholerny klucz, czego świadkiem był Clifford Turner. Teddy nie znał żadnej metody, która umożliwiłaby zobaczenie tych rysunków z tak daleka.

Istniało tylko jedno wytłumaczenie. Maureen McKinnon, ta dziewiętnastolatka, była najlepszą oszustką, jaką kiedykolwiek spotkał.

Teddy wracał z baru samochodem, myśląc o niesamowitych zbiegach okoliczności. Nie wierzył w nie, chyba że sam je wcześniej zaaranżował. Jak jednak wyjaśnić to, że spotkał Graciellę, najbardziej interesującą kobietę, z jaką rozmawiał od lat, akurat tego samego dnia, gdy w jego życiu na nowo pojawił się Destin Smalls? Podobnie jak Graciella, węszył w tym jakiś podstęp, ale to nie Smalls był jego autorem. To nie było w jego stylu. Ten agent był prosty jak konstrukcja cepa.

Teddy zaparkował swego buicka w garażu, wyszedł bocznymi drzwiami i stanął jak wmurowany. Na podwórku był dół, a w nim po uda stał Buddy, nie przestając kopać.

– Buddy!

Syn spojrzał na niego z zaciekawieniem. Był nagi od pasa w górę, dzięki czemu wydawał się jeszcze grubszy.

– Co ty, u diabła, wyprawiasz?

Buddy spojrzał w dół, a potem z powrotem na Teddy’ego.

– Kopiesz jakiś cholerny dół na środku podwórka!

Chłopak nie zareagował. No tak, oczywiście. Buddy uznał, że jest Marcelem Marceau.

– Wrzuć to z powrotem. – Wskazał na góry brudnego piachu wokół niego. – Wrzuć to z powrotem w tej chwili.

Buddy popatrzył w drugą stronę. Jezu Chryste, ten dzieciak miał kiedyś taki talent… Dzięki niemu mogli stać się bogaci, wystarczyłoby, że kredkami wypisywałby liczby. Teraz zamienił się w jakiegoś cholernego wyżła, który kopie dziury w trawniku.

Teddy machnął rękami i pomaszerował w stronę domu. W zlewie leżały brudne naczynia, ale przynajmniej wszystkie urządzenia były nadal w jednym kawałku. W pokoju dziennym Matty siedział po turecku na kanapie, jak hindus, z zamkniętymi oczami.

– Co robisz, do cholery?

Matty szybko otworzył oczy.

– Co? Nic! – powiedział, po czym dodał: – Rozmyślam.

– Brzmi poważnie. – Teddy odłożył borsalino na półkę w garderobie. – Dlaczego nie jesteś w szkole?

Dzieciak poderwał się z miejsca:

– Szkoła się skończyła.

– Co takiego?

– Dziś ostatni dzień szkoły i puścili nas wcześniej. Od jutra mam wakacje.

Był pucołowaty, blady jak większość osób z rodziny Maureen. Niski wzrost odziedziczył po Teddym. Biedny gówniarz. Dosłownie. Matka biedna jak mysz kościelna, a ojciec porzucił go wiele lat temu.

– I co teraz? – spytał Teddy.

Matty zamrugał oczami.

– Zamierzasz tu tak cały czas siedzieć?

– Yyy…

Jak to się stało, że stracił kontrolę nad swoim domem? „Mój dom to moja twierdza”. Yhm, na pewno. Ten przypomina raczej obóz dla uchodźców. Zgarnął stertę listów ze stołu i zaczął przeglądać koperty. Rachunek, rachunek, przesyłki reklamowe. Kolejna oferta jednej z tych firm internetowych. America Online. Dostawał jedną dziennie, czasami nawet dwie.

– A może byś kuchnię posprzątał? – zaproponował Teddy. – Zabierzemy się do gotowania, kiedy mama wróci.

To była największa zaleta tego, że Irene wprowadziła się do domu. Kiedy mieszkał tylko z Buddym, trzy razy w tygodniu jadali chińszczyznę. Zamawiali chińszczyznę albo smażyli omlety.

Matty przeszedł obok niego, a Teddy wystawił rękę, w której trzymał banknot pięciodolarowy.

– Słuchaj, masz rozmienić piątaka?

Matty włożył ręce do kieszeni. Za wcześnie i zbyt pewnym ruchem, ale nad tym mogą jeszcze popracować.

– Nie wiem, proszę pana. Zaraz sprawdzę. – Lekki znamienny uśmiech. Nad tym też będą musieli popracować. – Tak, chyba tak – odpowiedział, po czym wyjął piątaka spomiędzy palców Teddy’ego i zaczął go zaginać.

– Hej, powiedziałem, że potrzebuję drobnych – rzekł Teddy, udając burkliwego klienta.

– W porządku, rozmienię. – Teddy nauczył go również, jak odpowiadać. Matty ostrożnie rozwinął banknot, po czym naciągnął go. – Co pan na to?

Pięciodolarowy banknot zamienił się w dwudolarówkę.

– Strzepnij go lekko – rzekł Teddy. – Jak ręcznik. Niech to usłyszą. I nie uśmiechaj się, dopóki nie skończysz, bo to sprawia, że stają się czujni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki