Copyright © by Jagoda Kwiecień 2026

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2026

All rights reserved

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym.

Projekt okładki: © Katarzyna Rećko

Wydawczyni: Magdalena Kilian-Antoine

Redakcja: Justyna Yiğitler

Korekta: Ewa Kujaszewska, Krystyna Stobierska

ISBN 978-83-68536-92-8

Wydanie I, Kraków 2026

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel. 12 267 05 69, 12 264 37 09

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@esprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Fragment

Prolog

Rozdział 1. „Niech mi się stanie”

Rozdział 2. Serca rozpalone radością

Rozdział 3. Moje serce bije przy twoim

Rozdział 4. Mały cień wśród szarości i światła

Rozdział 5. „W srebrzyste pola chciałbym z tobą iść”

Rozdział 6. Przełamane milczenie

Rozdział 7. Daruj nadzieję

Rozdział 8. Cisza, która kruszy powietrze

Rozdział 9. Echo starej melodii

Rozdział 10. Nić porozumienia

Rozdział 11. „Przecież dla Ciebie noc jest jasna tak jak dzień”

Rozdział 12. Silna wiara – silne ramiona

Rozdział 13. Milczenie jest złotem

Rozdział 14. Oddech Boga

Rozdział 15. Pożegnania i powroty

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Moim Dzieciom, Matyldzie i Mikołajowi.

Dziękuję, że piszecie książkę mojego serca.

Jesteście w niej najpiękniejszym rozdziałem.

Prolog

Wiktoria wracała do domu ze szpitala, przyciskając do siebie nosidło z noworodkiem. Malutkim i kruchym niczym płatek róży oderwany od kwiatu przez nagły podmuch wiatru. Chłopiec spał spokojnie, oddychając lekko i równo, jakby wciąż słyszał obok siebie serce matki.

Ze szpitala odebrał ją ojciec. Brzózka całą drogę do domu milczał, mocno zaciskając dłonie na kierownicy. Skóra na jego kostkach pobielała od napięcia, a wąskie usta zaciśnięte były w linię, za którą kryła się bezsilność. Jego spojrzenie, zmartwione i ciężkie, wbijało się gdzieś daleko, poza szybę, w pustkę. W samochodzie unosił się zapach szpitalnych korytarzy, który osiadł na ubraniach Wiktorii, zmieszany z wonią noworodka – słodką, niewinną, mleczną. Cisza między nimi była gęsta, a młoda matka bez słów zrozumiała, co i tym razem czeka ją w domu. Każde nierówne stuknięcie kół o asfalt wstrząsało nią aż do piersi, które już i tak były obolałe od pierwszych prób karmienia synka. Czuła, jak buzujące w niej hormony mieszają się ze strachem – miała ochotę złapać nosidło i uciec. Uciec gdzieś daleko, gdzie oboje z dzieckiem będą bezpieczni.

Po kwadransie zatrzymali się pod domem. Witkowska wysiadła powoli, bo każdy ruch po długim i ciężkim porodzie był dla niej wysiłkiem. Ojciec otworzył im drzwi i chciał pomóc wnieść wnuczka do środka, ale ona ruchem głowy odmówiła. Chciała sama, choć nie tak wyobrażała sobie ten moment.

W progu przywitała ją cisza – nie ta spokojna, kojąca, lecz napięta, martwa, przetykana wonią alkoholu, ciężką, gryzącą, wdzierającą się w nozdrza jak ostrze. Na podłodze, obok porzuconych butów, leżała pognieciona koszula. W łazience było słychać szum wody, która miała w pośpiechu zmyć z Janka resztki alkoholu.

Wika zacisnęła mocniej dłonie na uchwycie nosidła. Jej kroki, tłumione przez dywan, brzmiały w jej uszach jak uderzenia serca. Weszła na schody powoli, czując, jakby każdy pokonywany przez nią stopień był granicą, którą musiała przekroczyć. Nie dla siebie. Dla bezbronnego dziecka, które kochała od momentu, gdy dowiedziała się o ciąży.

Drzwi łazienki otworzyły się nagle. Janek, z włosami mokrymi i przylegającymi do czoła, wytoczył się na korytarz. Woda wciąż spływała po jego twarzy i karku, kapiąc na podłogę. Chciał coś powiedzieć, może się uśmiechnąć, ale w jego oczach nie było ani jednego promienia światła. Były przeraźliwie puste.

Żona stanęła naprzeciw niego. Spojrzała na dziecko – maleńkie, bezbronne, tak kruche – i na ojca, który od początku odrzucał to istnienie. Czuła, jak potężne zmęczenie i przeszywający ją ból – poranione ciało, pokrwawione piersi, ciężar nieprzespanych nocy – zbierają się w niej, by nagle przemienić się w siłę. Siłę lwicy, która w trudnych warunkach walki o przetrwanie musi obronić swoje potomstwo.

– Nie było cię – wyszeptała, głosem drżącym, a jednak nieugiętym. – Nie było cię, Janek… – wycedziła już dobitniej.

Witkowski milczał, nie spoglądając nawet na nosidło. Zimny, obcy wzrok minął dziecko tak, jakby w środku nikogo nie było. Jakby Wiktoria nic nie trzymała w swoich rękach. Poczuła, jak krew uderza jej do głowy.

– To twoje dziecko! – wyrwało się z jej gardła, tym razem ostrzej, mocniej, prawie krzykiem. – Nasze dziecko! Jak możesz być taki cholernie obojętny!

I wtedy wszystko zaczęło się rozpływać. Ściany domu rozmyły się jak akwarela zalana wodą, drewniana podłoga zaczęła rozpływać się pod jej stopami, a korytarz pochłaniała ciemność. Janek cofał się w cień, krok po kroku, aż w końcu zniknął całkiem, jakby wessała go bezdenna otchłań. Została tylko ona i dziecko.

Maleńka dłoń chłopca wysunęła się spod kocyka i drgnęła – bezradna, a zarazem ufna. Wiktoria poczuła, że jeśli ją puści, jeśli się zawaha, wszystko zostanie jej odebrane. Ciemność, którą widziała przed sobą, a w której zniknął jej mąż, gęstniała, naciskała na nią z każdej strony. Oddychała ciężko, serce waliło jej jak młotem, a jej nogi były ciężkie jak ołów. Próbowała zbiec ze schodów, ale nie potrafiła zrobić ani kroku. Stała cały czas w tym samym miejscu, walcząc z ponadnaturalną siłą, która ją zatrzymywała.

Nagle rozległ się niespokojny, rozdzierający płacz dziecka, który – gdyby tylko była noc – zbudziłby całe śpiące Wrzosowo. Wiktoria przycisnęła synka do piersi, próbując go uspokoić. Kołysała go rytmicznie, przystawiała do obolałych piersi, nuciła pod nosem jedyną kołysankę, którą znała z własnego dzieciństwa.

– Na Wojtusia z popielnika iskiereczka mruga… – wyszeptała, przytulając maleńką główkę do siebie. – Chodź, opowiem ci bajeczkę, bajka będzie długa…

Słowa zawisły w powietrzu jak srebrne nici, delikatne, a jednak mocniejsze niż ciemność, która próbowała ją osaczyć.

– Była sobie raz królewna, pokochała grajka… – Głos jej się załamał, a z oczu popłynęły łzy. – Król wyprawił im wesele i skończona bajka…

Melodia plątała się ze szlochem, a jednak chłopiec ucichł, odnalazł w jej drżącym śpiewie bezpieczne miejsce. Ciemność cofała się krok po kroku, ustępując przed tą prostą piosenką.

– Nie pozwolę… – zaczęła, sama nie wiedząc, czy mówi do Janka, który rozpłynął się w mroku, czy do ciemności, która ich otaczała. – Nie pozwolę, żeby ktoś cię skrzywdził tylko dlatego, że… – Urwała niedopowiedziane zdanie, bo mrok zbierający się nad nią zgęstniał jeszcze bardziej. Zza niego wysunęła się fala, czarna, wijąca się masa, jak cień wielkiego skrzydła albo dym unoszący się z pożaru. Zawirowała nad nią, gotowa pochłonąć ją i dziecko jednym ruchem.

Wiktoria krzyknęła – krzyk ten nie był jednak wyrazem rozpaczy, lecz dzikim, pierwotnym wrzaskiem matki lwicy broniącej swojego potomstwa. W tej samej chwili synek poruszył rączką, jakby w odpowiedzi, a jego drobny gest sprawił coś niezwykłego: ciemność zetknęła się z mocą większą niż ona sama.

I wtedy światło zaczęło rozlewać się wokół – biło nie z lampy, nie z nieba, lecz z tego maleńkiego życia przyciśniętego do jej piersi. Ciemność cofała się w popłochu, pękała, rozpraszała się jak mgła o poranku, aż w końcu zniknęła całkowicie.

„Nawet jeśli ciemność wielka nas zakryje…”¹ – echo tej pieśni, którą wiele razy śpiewała w kościele podczas uwielbienia, zabrzmiało w jej sercu wyraźniej niż kiedykolwiek. „Przecież dla Ciebie noc jest jasna tak jak dzień. Nigdy nas nie zgubisz, ani na chwilę…”

Światło otuliło ją i dziecko. Ciche i czyste, jak obietnica lepszego jutra. A potem wszystko nagle się urwało – jakby ktoś przeciął tkaninę snu ostrym nożem.

ROZDZIAŁ 1

„Niech mi się stanie”

Róża Jakubowska, trzymając w rękach karton pełen starych książek, pchnęła przeszklone drzwi kwiaciarni i weszła w ciepło klimatycznego pomieszczenia, wnosząc ze sobą odrobinę śniegu z zewnątrz. Lutowy mróz nie odpuszczał od tygodnia, podobnie jak biały puch, który nieustępliwie padał, ozdabiając uliczki Wrzosowa mieniącymi się płatkami.

Dziewczyna otrzepała zaśnieżone buty i przeszła ostrożnie przez środek lokalu z kwiatami, których zapach dawał choć namiastkę upragnionej wiosny. Położyła paczkę na ladzie i odetchnęła z ulgą, gdy w końcu mogła rozluźnić bolące od dźwigania kartonów ręce. Zdjęła beżową wełnianą czapkę z pomponem i okulary zaparowane od ciepła panującego wewnątrz.

– To już ostatnie łupy! – powiedziała do siebie, obracając się w stronę drewnianego regału z kolorowymi grzbietami książek. Energicznie zaczęła pocierać zmarznięte dłonie, patrząc z uśmiechem na kawiarnianą część Zakątka.

Od ukończenia remontu minęły już prawie dwa miesiące, a ona wciąż nie mogła się nacieszyć efektem, który przerósł jej najśmielsze oczekiwania. Gdyby nie Hubert, który poświęcał każdą wolną chwilę na pracę w kwiaciarni i dopieszczanie każdego jej pomysłu, pewnie do dziś droczyłaby się z kolejnymi fachowcami, którzy po jednym dniu pracy traciliby do niej cierpliwość. Tak bardzo chciała wnieść do tego lokalu odrobinę przytulnego ciepła, które będzie zachęcać do spędzenia kilku chwil wśród szelestu przewracanych stron powieści, zapachu kwiatów i świeżo zmielonej kawy. Sama również korzystała z niego i w przerwie od pracy zasiadała najczęściej przy stoliku tuż przed regałem z książkami przy zaparzonym kubku aromatycznego americano, i w ciszy sporządzała odręczne notatki w regularnie prowadzonym dzienniku. Słowem, kochała to miejsce bardziej niż kiedykolwiek.

Roska zdjęła w końcu puchową kurtkę i odwiesiła ją na drewniany wieszak stojący w rogu sali. Do pracy przyszła godzinę przed otwarciem. Musiała przygotować kilka rzeczy przed przyjściem pierwszych stałych klientów, którzy wpadali każdego dnia po gorący napój na wynos, a dla pani Zofii mały bukiet ciętych kwiatów na imieninowy prezent dla jej koleżanki. Miała nadzieję, że szybko uwinie się z obowiązkami, marząc o doczytaniu zaczętej kilka dni temu Maleńkiej Dorrit Dickensa.

Przeszła w stronę wielkiego ekspresu kolbowego, który błyszczał za ladą niczym najjaśniejsza gwiazda na niebie. Włoski, srebrny sprzęt przykuwał uwagę wielkością, estetyką i zapachem, który dzięki niemu unosił się w Zakątku. Szybko stał się sercem tego miejsca i właśnie od pstryknięcia jego włącznika Róża zaczynała od niedawna każdy swój dzień.

Po kilku lekcjach obsługi profesjonalnego ekspresu Roska bez problemu potrafiła przygotować aromatyczny napar. Robiła to już niemal machinalnie, jakby od kilku dobrych lat pracowała w kawiarni. Precyzyjnymi ruchami odmierzała odpowiednią porcję ziaren, dokładnie ubijała kawę czy ustawiała ciśnienie. Wiedziała już, jak rozpoznać ten idealny moment, gdy gęsta, złocistobrązowa strużka zaczynała się sączyć z dyszy. Zapach świeżo zaparzonej kawy natychmiast wypełnił pomieszczenie, a ona uśmiechnęła się do siebie, odkrywając, jak wielką satysfakcję daje jej ta nowa umiejętność.

Gdy w końcu z kubkiem parującego naparu miała się udać na zaplecze kwiaciarni, usłyszała dobiegający z zewnątrz narastający odgłos silnika samochodu. Róża wiedziała doskonale, że warunki do jazdy były ostatnio zdradliwe, więc z ciekawości podeszła do drzwi wejściowych, by sprawdzić, czy ktoś nie utknął czasem na nieodśnieżonym poboczu i nie potrzebuje pomocy. Nie myliła się. Ciemne kombi wylądowało w zaspie kilkanaście metrów od Zakątka.

Dziewczyna w jednej chwili odstawiła kubek z kawą na stojący przy drzwiach regał z donicami. Szczelnie owinęła się swetrem, bez zastanowienia wyszła przed kwiaciarnię i ostrożnie skierowała się w stronę samochodu, którego koła buksowały w zaspie. Skrzypiący śnieg pod jej butami i przeszywające zimno uświadomiły jej, jak niska tego ranka panowała temperatura. Jednak gdy widziała, jak ktoś próbuje gorączkowo rozbujać auto, by wyjechać z zaśnieżonego pobocza, nie miało to dla niej żadnego znaczenia.

Kiedy podeszła bliżej, zobaczyła, że w samochodzie siedzi młoda kobieta. Kurczowo trzymała się kierownicy i wyraźnie spanikowana rozglądała się na boki. Roska bez wahania podeszła bliżej. Gdy zapukała w boczną szybę, mrużąc przy tym oczy przez padający śnieg, zdała sobie sprawę, że pojazdem kieruje Ania Wiśniewska, dziewczyna, którą poznała bliżej dzięki jej świadectwu danemu podczas jednego ze spotkań wspólnoty. To też dzięki niej odprawiła pierwsze w swoim życiu piętnaście czwartków ku czci Świętej Rity, które tak bardzo zmieniły jej życie. Ostatnio miały kontakt głównie dzięki grupie Róż Świętej Rity, którą założyła na Facebooku, by łączyć się w modlitwie z innymi czcicielkami włoskiej patronki. Jakubowska zastukała w szybę, czym wystraszyła swoją koleżankę.

– Boże, Anka! Wszystko w porządku? Nic ci nie jest? Potrzebujesz pomocy? Zadzwonić po mojego tatę? – Seria gorączkowych pytań wypłynęła z ust Roski, gdy spanikowana dziewczyna otworzyła drzwi samochodu.

Ania skinęła głową, ale nie wykrztusiła słowa. Uderzenie nie było silne, ale wystarczyło, by wyobrazić sobie, jaką panikę musieli czuć jej rodzice, gdy wpadli pod koła pędzącego samochodu. Huk blachy, krzyk, ciemność. Ten ostatni obraz z ich życia skojarzył jej się z dzisiejszym doświadczeniem, co wywołało w niej przerażenie. Róża nie czekała na odpowiedzi. Potrafiła się domyślić, co może oznaczać cisza i wzrok Ani wbity gdzieś w dal. Po chwili jednak Wiśniewska drżącym głosem powiedziała:

– Nie wiem, jak to się stało. Wydawało mi się, że jadę naprawdę ostrożnie… – zaczęła się tłumaczyć, ściskając nerwowo kierownicę. W radiu wciąż cicho grała muzyka. – Wpadłam w poślizg przez jakiegoś wariata, który pędził na motocyklu. Wystraszyłam się, gdy nagle zaczął mnie wyprzedzać, szarpnęłam kierownicą i odbiłam w bok, tracąc przyczepność. Miałam wrażenie, że koła tańczą na oblodzonej drodze. Ściągnęło mnie w bok, prosto do tej zaspy… – Jej oddech co chwila zawiązywał się w gardle. W uszach wciąż słyszała motocyklowy ryk, tak bardzo niepasujący do zimowej aury. Trzęsąca się z zimna Róża słuchała Ani, z przejęciem obserwując, czy rzeczywiście nic jej się nie stało. – Wiesz… moi rodzice… – wydusiła z siebie Wiśniewska, nie chcąc nawet kończyć tego zdania. Jakubowska zrozumiała. Pamiętała doskonale jej opowieść, w której wyznała, że rodzice dziewięć lat temu zginęli w wypadku samochodowym.

– Och, kochana, nic już nie musisz mówić. Pamiętam. Powiedz jedynie, czy wszystko z tobą okej?

– Tak, tak… Nic mi nie jest – wydusiła, choć czuła, jak nogi jej się trzęsą, sama już nie wiedziała, czy bardziej z zimna, czy z tego stresu. – Czy to w ogóle normalne, żeby zimą jeździć na motocyklu?! – zapytała nieco głośniej, wyraźnie zirytowana.

– Rzeczywiście to nie są najlepsze warunki na takie szaleństwa – odparła Jakubowska, patrząc na ośnieżoną drogę.

Oprócz samego odgłosu przemykającego tuż obok niej czarnego jednośladowca, w pamięci Ani wyrył się jeden obraz: czerwony materiał. Szalik? Wstążka? Chusta? Cokolwiek to było, zostało przyczepione do końca rozpędzonej maszyny i łopotało pod wpływem wiatru, niczym płomień próbujący wyrwać się ku niebu. W momencie, gdy spojrzała w jego stronę, straciła panowanie nad kierownicą.

Roska czuła uporczywe mrowienie w palcach u stóp, które zdążyły jej już zmarznąć. Marzyła, by wejść z powrotem do ciepłego, pachnącego kawą Różanego Zakątka i tam zaopiekować się Anią.

– Och, bardzo mi przykro. – Gdy to mówiła, jej wzrok padł na przednie koło samochodu. Zrobiła nietęgą minę, marszcząc przy tym nos.

– Co jest? Aż tak źle? Myślisz, że nie wyjadę? A może dasz radę mnie nieco popchać, co?

– No wiesz, mechanikiem nie jestem, na autach słabo się znam, ale sądząc po wgniecionym prawym nadkolu i pękniętej oponie, to raczej sama stąd nie wyjedziesz, a moje pchanie na nic się nie zda. – Spojrzała na zmartwioną Anię, rozcierając ręce. – To jak? Może włącz światła awaryjne, zgaś silnik i wejdź do mnie? Ogrzejemy się trochę i zadzwonię po tatę, może uda mu się coś wskórać, hm? – dodała, dygocząc z zimna.

Anna wlepiła wzrok w Roskę, której szczęka podskakiwała wyraźnie, i dopiero wtedy zorientowała się, że jej koleżanka wybiegła z kwiaciarni bez kurtki. Prędko podążyła za radami Jakubowskiej. Wzięła torbę, telefon i powoli zaczęła wygrzebywać się z auta. Nogi miała jak z waty, a przed oczami cały czas stał jej zniszczony samochód rodziców. Minęło tyle lat, a i tak to zdarzenie przywołało zakodowane obrazy z dzieciństwa.

– No już. Chodź tu do mnie, kochana. – Nim Ania zatopiła stopę w śniegu, ujrzała przed sobą pomocną dłoń Jakubowskiej. – Dobrze, że nic ci się nie stało, a cała reszta… No cóż, tu się wyklepie, tam się podmieni i jakoś to będzie. – Mówiąc to, objęła serdecznie koleżankę. Widziała, jak bardzo ten wypadek ją zestresował. Ręce Ani wciąż drżały z emocji, była blada i wystraszona.

– Chodźmy szybko, bo zaraz się rozchorujesz – wydusiła z siebie tylko.

Zanim Ania przekroczyła próg kwiaciarni, zawahała się. W oddali znów usłyszała ryk silnika. Zamarła w pół kroku i niecierpliwie wlepiała wzrok w ulicę, obserwując, czy to ten sam szalejący na drodze motocyklista.

„Jak można być takim idiotą?!” – pomyślała w duchu dziewczyna. W piersi zadrżał jej nowy impuls ‒ nie lęku, lecz gniewu, jakiejś wewnętrznej siły i determinacji. Potrzeby konfrontacji. Chciała coś zrobić. Powiedzieć coś, nawrzeszczeć na niego tak, by poszło mu w pięty i żeby na dobre zapamiętał ten dzień. Zacisnęła palce w pięści i wyszła na zewnątrz.

– Ania? – Roska obróciła się w stronę wyjścia, gdy dzwoneczek nad drzwiami dał znać, że ktoś przeszedł przez próg Różanego Zakątka. Zmarszczyła czoło. „Może zapomniała czegoś z auta?” – pomyślała i poszła nastawić wodę, by zaparzyć gorącej herbaty.

Wiśniewska czuła, jak serce bije jej mocniej, gdy podchodziła do zaśnieżonego pobocza. Zdążyła jedynie odwrócić głowę, gdy nagle przed jej oczami pojawił się dokładnie ten sam motocykl z kierowcą ubranym całym na czarno, łącznie z kaskiem zasłaniającym jego twarz.

– Zatrzymaj się! – zawołała bezradna, machając przy tym rękoma w nadziei, że to pomoże. Tak bardzo chciała wykrzyczeć mu prosto w twarz, jaki jest nieodpowiedzialny i jak bardzo skomplikował jej życie, ale mężczyzna miał widocznie inne plany. Zwolnił jedynie nieco na wysokości ugrzęźniętego w śniegu auta i ponownie ruszył przed siebie, przyspieszając tempa.

– No bez kitu! – krzyknęła w jego kierunku Wiśniewska, choć wiedziała, że przy takim hałasie silnika próżno było toczyć jakiekolwiek dyskusje pod nosem.

Raz jeszcze chciała dojrzeć szalejącego na drodze kierowcę motocyklu, ale zaśnieżona droga była już pusta. Tylko dźwięk pozostał, wybrzmiewając uporczywie echem w jej piersi, podobnie jak zapamiętany obraz czerwonego materiału, który dynamicznie łopotał pod wpływem prędkości niczym skrzydła ptaka szykującego się do lotu.

Otworzyła z trudem oczy na dźwięk nastawionego budzika. Nawet po wyłączeniu sygnału Wiktoria miała wrażenie, że w jej głowie wciąż dzwoni drażniąca ją melodia. Było przed dziewiątą.

Zimowy poranek wpełzł do sypialni Witkowskich, przeciskając się bladym światłem przez niewielkie szpary w spuszczonych roletach. Janek przekręcił się na bok, odszukał swoją żonę i objął ją czule. Podmuchy wiatru zatrzymywały się na ścianach domu, gwiżdżąc przy tym przeciągle. Wika, mrużąc oczy, zaczęła dłonią uciskać skronie z wyraźnie niezadowoloną miną.

– Nie wstawaj – wyszeptał Janek do żony z wciąż zamkniętymi oczami, jakby jeszcze na kilka minut chciał się odgrodzić od poniedziałkowej rzeczywistości. – Zrobię sobie śniadanie do pracy. Pośpij jeszcze chwilkę, hm?

Witkowska milczała, próbując zebrać myśli. Miała wrażenie, że głowa jeszcze nigdy nie bolała jej tak mocno. Syknęła z bólu, mocniej wciskając się w ciepłe, bezpieczne ramiona męża. Janek spojrzał na Wikę, która jedną dłonią wciąż masowała głowę.

– Mhm – zamruczała cicho, po czym dodała zachrypłym głosem: – I tak muszę już wstać. Po dziesiątej mam klientkę na przymiarkę marynarki.

– Do dziesiątej jeszcze dużo czasu. Śpij. – Janek powiedział zmartwiony. – Znowu głowa? – zapytał, głaszcząc ją delikatnie. Odpowiedziało mu jedynie twierdzące kiwnięcie, co tylko spotęgowało rosnący w nim niepokój.

Witkowski zmarszczył czoło. Wika wyglądała na przemęczoną, a może chorą. Delikatnie musnął jej czoło, aby sprawdzić, czy nie ma gorączki, jednak raczej nie to było przyczyną gorszego samopoczucia żony. Zamyślił się na moment.

– Kochanie, może warto byłoby zadzwonić do przychodni, umówić się na wizytę? – zaproponował ostrożnie, choć w jego głosie dało się wyczuć troskę. – Wiesz, tak dla pewności. Może brakuje ci jakiejś witaminy?

Żona na te słowa obróciła się w jego stronę. Uśmiechnęła się delikatnie, patrząc mężowi prosto w zakochane oczy.

– Och, Janku. Spokojnie, to pewnie nic wielkiego. Wiesz, że ostatnio dużo się działo. Długie miesiące szycia sukni ślubnej, zlecenia, cały stres związany z przygotowaniami do ślubu – mówiła zachrypniętym głosem. – Wiesz, jak to jest, mój drogi. Mało snu, dużo myśli. A teraz organizm odreagowuje ostatni czas.

– Tak myślisz? Od ślubu minęły prawie dwa miesiące… – Nie chciał naciskać, choć coś mówiło mu, żeby jednak nakłonić żonę do badań. – Kocham cię, wiesz?

– Wiem – wyszeptała, głaszcząc jego rozczochrane włosy. – Też cię kocham, mój mężu. Mężu… – powtórzyła z rozpaloną iskierką w oczach. – Wciąż to do mnie nie dochodzi. Jesteś tu ze mną, blisko, w naszej sypialni. W końcu mam cię cały czas przy sobie.

Witkowski się uśmiechnął, przyciągając ją do siebie. Gdy zamknął oczy, w jego pamięci pojawił się obraz sprzed kilku lat, gdy pewnego letniego popołudnia, jadąc na rowerze, ujrzał Wiktorię w zwiewnej sukience, gorączkowo chodzącą w tę i z powrotem przy samochodzie. Złapała wtedy gumę i dzwoniła po pomoc do taty. Kto by wtedy pomyślał, że wieloletnia przyjaźń zaczyna zamieniać się właśnie w zakochanie, by następnie przerodzić się w miłość. A dziś? Dziś mieszkał z Wiką w jej rodzinnym domu, była już jego żoną i nie wyobrażał sobie choćby jednego dnia bez znajomego zapachu jej włosów – delikatnego zapachu lawendy, morza i słońca, który zostawał zawsze na jego koszuli jeszcze długo po tym, jak po wspólnie spędzonym czasie wracali do swoich domów.

Westchnął cicho. Wiktoria przysunęła się jeszcze bliżej i wtuliła się w niego mocno. Słyszała każde uderzenie bijącego mu szybciej serca.

– O czym tak myślisz, co? – zapytała półgłosem, nie otwierając oczu.

– O tobie. O nas. O tamtym dniu, gdy przebiłaś oponę, i moim katorżniczym treningu na rowerze. – Zaśmiał się w głos, choć wspominając bolące od wysiłku uda, wiedział, że nie było mu wtedy do śmiechu. – I o tym, jak wtedy pomyślałem, że jesteś najpiękniejszą dziewczyną, jaką znam, choć bałem się w jakikolwiek sposób to okazać. Gdybym zrobił coś nie tak, nie darowałbym sobie. Nie chciałem cię stracić, jak…

– Jak Hubert Roski? – Spojrzała na niego, mrużąc oczy, i kolejny raz złapała się za skroń. – Och, kochanie. Stare czasy! Róża z Sypniewskim mają się bardzo dobrze, są narzeczeństwem i nie wyobrażają sobie życia bez siebie. Ty przecież też wtedy jednak zaprosiłeś mnie na randkę, dając znać, że ci się podobam, a skoro budzimy się obok siebie, to znak, że chyba wszystko poszło całkiem dobrze, prawda? – Mimo bólu zachichotała, przymykając przy tym lekko oczy.

Janek też uśmiechał się pod nosem na to wspomnienie. Spojrzał jednak na zegarek i widząc, że pozostało mu jedynie niecałe pół godziny, aby wyszykować się do pracy, wysunął leniwie jedną nogę spod kołdry. Ileż by dał, by spędzić dzisiaj cały dzień ze swoją żoną. Kochał ten czas, spokojny i bezpieczny, pełen zwykłej obecności. W jednej chwili wróciła do niego myśl, by w końcu wybrali się w podróż poślubną, którą cały czas odkładali na później. Marzył o beztroskim czasie w jakimś ciepłym miejscu, odpoczynku, który na pewno przydałby się przemęczonej żonie. Ale najpierw musi przekonać ją do rutynowych badań.

– Wikuś?

– Hm? – wyszeptała, przecierając zaspane oczy.

– Zadzwonisz do tej przychodni? – W jego tonie znów było słychać zmartwienie.

– Mam się przebadać na zmęczenie? – odpowiedziała, śmiejąc się pod nosem, a on nie wiedział, czy żartuje, czy ironizuje…

– Powinnaś bardziej o siebie zadbać, już nie mówiąc o tym, żeby trochę zwolnić…

– Dobrze, już dobrze. Tylko się z tobą droczę. – Podniosła się z łóżka i oparła o miękkie wezgłowie. Miała wrażenie, że cały pokój wiruje jej przed oczami, ale nie chciała tego dać po sobie poznać. Janek niepotrzebnie by się przejął. – Umówię się na wizytę, masz rację.

Mężczyzna uśmiechnął się, czując ulgę. Udał się w końcu w kierunku łazienki, a Wiktoria, zostawszy sama w pokoju, ponownie osunęła się na miękką poduszkę.

– Boże, co mi jest? – szepnęła cicho, czując, jak wszystko podchodzi jej do gardła, choć przecież tego dnia nie zjadła jeszcze nawet śniadania. – Zabierz mi, Panie, ten ból. – Cicha modlitwa niemal rozpłynęła się w powietrzu.

Dziewczyna sięgnęła do szuflady szafki nocnej po schowane tam tabletki przeciwbólowe. Wiedziała, że nie ma co liczyć, aby pulsujący ból głowy przeszedł sam, więc bez wahania połknęła dwie i popiła je zimną wodą, która od wczorajszego wieczoru stała przy łóżku. Oby ulga przyszła szybko. Spojrzała na zegarek, powoli wstała z łóżka i skierowała kroki ostrożnie w stronę szafy, by przygotować Jankowi koszulę do pracy, jak to miała w zwyczaju.

Choć młode małżeństwo dopiero wstało, z kuchni na parterze, gdzie mieszkali jej rodzice, było słychać odgłosy rozmów i stukające garnki. Janek ubierał się w pośpiechu, zerkając ukradkiem na żonę, jakby zanim wyjdzie z domu, chciał się upewnić, czy jej ból głowy minął. Wiktoria czuła na sobie to spojrzenie, więc siląc się na uśmiech, objęła męża z niemym wyznaniem, które miało go nieco uspokoić.

– Zadzwoń, gdybyś gorzej się poczuła, dobrze? – rzucił jeszcze w progu, nim udał się w kierunku auta.

– Dobrze, dobrze – westchnęła, posyłając mu jeszcze buziaka. – Leć już, bo się w końcu spóźnisz – dodała, machając mu na pożegnanie.

W pracowni przez cały dzień starała się skupić. Włączone cicho radio odganiało jej myśli, podobnie jak pomarszczony materiał pod palcami, igła w ręce i terkot maszyny szumiący równym rytmem. To wszystko brzmiało jak muzyka, która ją koiła – przynajmniej na chwilę. Tabletki przeciwbólowe powoli przestawały działać.

– A teraz? Proszę teraz przymierzyć, już powinno być dobrze – powiedziała do pani Rozalii, która przyszła na przymiarkę wełnianej spódnicy. Wiktoria poznała starszą kobietę, gdy z Jankiem udała się do pracowni jej męża, by wybrać obrączki ślubne. Od razu mimo różnicy wieku poczuły, że jest wiele rzeczy, które je łączą, chociażby wrażliwość na piękno, sztukę i rękodzieło.

– Tak, Wikuniu, teraz jest idealnie – powiedziała Rozalia, wychodząc z przebieralni. Jak zawsze była elegancko uczesana, a jej usta mieniły się w karminowym kolorze. – A ty jak myślisz? – zapytała, obracając się ostrożnie dookoła.

Dziewczyna jednak siedziała na krześle z lekko przymkniętymi oczami. Ból głowy ponownie się nasilił. „Boże, nie teraz, nie teraz” – powtarzała w duchu, modląc się, by jakoś przeżyć dzień w pracy. Czuła, że jej ciało zaczyna mówić do niej innym językiem. Językiem, którego zupełnie nie zna. Inaczej reagowało na wszystko: zapachy, smaki, temperaturę. Była rozdrażniona, przemęczona. A może to tylko stres i rzeczywiście jej ciało musiało odreagować ostatnie tygodnie? Nie chciała nic pisać do przyjaciółek, bo przecież ostrzegały ją tyle razy, żeby tak dużo nie pracowała.

– Dziecko… – Z zamyślenia wyrwał ją troskliwy ton Rozalii. – Przepraszam, kochanie, ale czy wszystko w porządku? – zapytała z tym spokojnym, kobiecym instynktem, który czasem zna odpowiedzi, zanim padną pytania. – Wyglądasz… jakoś inaczej. Blada jesteś, taka rozkojarzona – ciągnęła seniorka, podchodząc nieco bliżej. – Już jak cię w progu zobaczyłam, to pomyślałam… a swoje już w życiu widziałam…

– Och, pani Rozalko – przerwała jej Wiktoria nieśmiało, delikatnie się uśmiechając. – Proszę się nie niepokoić. Ostatnio miewam po prostu uporczywe migreny, nie mam na nie sposobu. Jak widać, ból głowy znów mnie dopadł. – Oparła plecy o oparcie stołka i westchnęła ciężko.

Starsza kobieta z miłością patrzyła na młodą małżonkę, która jeszcze niedawno tryskała energią i trajkotała jak górski strumyk, który ani na chwilę się nie zatrzymuje.

– Wikuniu, proszę, wybacz mi śmiałość, moja droga. Mogłabyś być moją wnuczką, stąd moja troska… Czy nie myślałaś, że mogłabyś być w ciąży? – powiedziała pół żartem, pół serio, z tym matczynym błyskiem w oku. – Och, ja mam nosa do takich rzeczy! Uwierz mi, kochana, jak byłam w pierwszej ciąży…

Wiktoria Witkowska zamarła z igłą w palcach. Słowa Rozalii nie dochodziły już do niej, bo nagle zrobiło jej się ciepło. Za ciepło. Serce przyspieszyło, jakby chciało wyskoczyć jej z piersi. Starsza kobieta widocznie skończyła swoją opowieść, bo stała tuż nad nią z miną, jakby oczekiwała jakiejś odpowiedzi.

– Ale… że ja? – wydusiła w końcu z siebie.

– Och, moja droga, na pewno nie ja, obie wiemy, że to już niemożliwe! – Rozalia próbowała żartować, żeby nieco rozładować dające się wyczuć napięcie.

– Nie… nie wiem – odparła cicho. Złapała za stojącą na drewnianym stole szklankę z wodą i szybko upiła kilka łyków. – To pewnie zmęczenie.

„Ale co, jeśli to prawda?” – pomyślała młoda kobieta, czując, jak zaczyna się pocić. Przed oczami miała Janka i ostatnie wspólne noce, na myśl których czuła, jak motyle ponownie ożywają w jej brzuchu. Czy to tylko wspomnienie czułości, czy może coś innego? Przeczucie?

Wiktoria spojrzała na Rozalię, serdeczną, spostrzegawczą straszą kobietę, i uśmiechnęła się do niej niepewnie, wciąż myśląc o tym, co przed momentem usłyszała. „Że ja wcześniej o tym sama nie pomyślałam…” Dziewczyna poczuła iskrę ekscytacji.

– Może faktycznie… powinnam to sprawdzić. – Odłożyła ostrożnie igłę na stół i podniosła się z krzesła. – Czy mogłybyśmy skończyć przymiarki innego dnia? – Wika zerknęła w kalendarz, by poszukać wolnego terminu. – Może w czwartek? – Rozalia przytaknęła bez słowa, a w jej oczach dało się dostrzec zrozumienie, jakąś kobiecą solidarność, która dodawała młodej małżonce otuchy.

– Zatem do zobaczenia w czwartek, moja droga! Pomodlę się za ciebie! – powiedziała jeszcze na odchodne seniorka i zamknęła za sobą drzwi do pracowni.

Witkowska osunęła się na krzesło. „Nie będę się nakręcać” – próbowała przekonać samą siebie. – „Zrobię test. I będzie jasność. Albo i nie. Boże…” – toczyła w głowie monolog. Nie zwlekając, złapała za torebkę leżącą na krześle i zbiegła po schodach na ganek. Włożyła kozaki, wełniany płaszcz i ciepły szal, myśląc cały czas o słowach pani Rozalki.

– Gdzie się wybierasz? Podrzucić cię? Jadę za chwilę do sklepu – powiedział tata Wiktorii, który wychodził akurat z przedpokoju na klatkę schodową. – Wszystko dobrze?

– Tak… – powiedziała nieco zaskoczona, bo była pewna, że nikogo nie ma w domu. – Muszę się przejść, brakuje mi powietrza. Od rana siedzę tylko w pracowni, głowa mi już pęka! – odparła, łapiąc za klamkę. – Niedługo wrócę! – rzuciła na odchodne, kierując kroki na zaśnieżone schody.

Przez całą drogę do apteki serce chciało wyskoczyć jej z piersi. Śnieg skrzypiał w rytm jej ciężkich kroków, a mróz szczypał policzki. Po kwadransie dotarła na sam koniec ulicy Wakacyjnej, gdzie w ciepłym świetle apteki stała kolejka. Drżącymi dłońmi popchnęła ciężkie drzwi, weszła do środka i gdy przyszła jej kolej, wydusiła na jednym wdechu:

– Dzień dobry. Poproszę test ciążowy.

Aptekarka skinęła głową jak gdyby nigdy nic i sięgnęła po pudełko z górnej półki z wizerunkiem słodkiego, małego bobaska. Wiktoria poczuła dziwny skręt w brzuchu, jakby docierało do niej, że rzeczywiście – nie wyklucza ciąży. Obserwowała każdy ruch kobiety w białym fartuchu przez szybkę przy kasie, myśląc o Janku i wszystkich ich planach, które mogły się zaraz wywrócić do góry nogami. Gdy w końcu dostała pudełko z testem, zapłaciła, schowała go do torebki i wyszła na zewnątrz. Ostrożnie ominęła oblodzony chodnik i ruszyła w stronę domu, wdychając łapczywie zimne powietrze. Miała wrażenie, że niesie ze sobą coś, co mogło już dziś odmienić całe jej życie. Całe ich życie. Czy po cichu właśnie na to liczyła?

W domu zamknęła się w łazience. Patrzyła w lustro na swoje odbicie i pierwszy raz zobaczyła siebie tak przejętą. Wzięła głęboki oddech i ostrożnie rozpakowała test. Woda z kranu kapnęła na porcelanę umywalki, jakby odliczała czas. Po chwili nalała pipetką próbkę do okienka, odłożyła test na półkę i usiadła na krawędzi wanny. Czuła przyspieszony puls, który bił jej w skroniach.

„Spokojnie, Wika. Zaraz wszystko będzie wiadomo” – myślała, zerkając na bobasa na opakowaniu. Jedna kreska pojawiła się szybko. Po kilku minutach – druga. Jasna, prawie niewidoczna, więc złapała test do rąk i zaczęła obracać go pod światłem, chcąc się upewnić, czy naprawdę tam jest, czy to tylko jej wyobraźnia.

– Boże… – Zasłoniła usta dłonią. – Jest druga… – szepnęła do siebie, próbując pozbierać myśli.

W jednej chwili zalały ją łzy. Była zaskoczona, ale radosna, szczęśliwa. Trzymała test w dłoni, jakby trzymała przyszłość. Ich przyszłość. Od razu pomyślała o swoim ukochanym Janku.

„Jak mu to powiedzieć?” – przeszło jej przez głowę. „Jak zrobić to wyjątkowo? Czy będzie szczęśliwy? A jeśli się przestraszy?” – pytania zapętlały się w jej głowie, a ona snuła możliwe wersje jego reakcji.

Spojrzała w lustro. Oczy miała mokre od łez.

– Wika – powiedziała do siebie szeptem, ale dość stanowczo. – Ty już wiesz. I już kochasz. „Niech mi się stanie!”² – dodała jeszcze, czując, jak wzruszenie znów odbiera jej mowę.

Jest taki rodzaj smutku, którego nie da się wyrazić łzami ani słowami. Zagnieżdża się gdzieś głęboko, między sercem, myślami a duszą, gdzie żadne, nawet najmniejsze światło nie dochodzi, a czas zatrzymuje się w miejscu. Tak się dziś czuła Gabrysia Adamska, siedząc na podłodze w swoim pokoju, oparta plecami o ramę łóżka. W rękach ściskała cienką kartkę ‒ dokument, który przyszedł przed tygodniem z Włoch, z wiadomością jak z innego świata.

W pokoju panowała cisza. Jedynie gwizd mroźnego wiatru dmuchającego porywiście w okno i tykający na stoliku budzik dawały znać o upływającym czasie. Minęło zaledwie kilka miesięcy, odkąd prawda wdarła się w jej życie jak burza do cichego domu, a ona miała wrażenie, jakby czas posunął się do przodu co najmniej o kilka lat. Francesco, jej przyrodni brat, a także Grzegorz, ojciec, który, jak sądziła, zniknął na zawsze, wywrócili jej życie do góry nogami, pojawiając się nagle, bez uprzedzenia. To był dla niej trudny czas – pełen łez, odtwarzania scen z dzieciństwa na nowo, odkrywania historii, których wcześniej nie znała, i niespodziewanego wyjazdu w stronę zielonej Umbrii z ludźmi, dla których bez względu na wszystko była ważna. Dziś jeszcze bardziej kochała swoich przyjaciół za wsparcie, które jej okazali. Nie mówiąc o Nikodemie, który udowodnił wielokrotnie, jak bardzo mu na niej zależy.

Wieść o tym, że jej ojciec od lat prowadził hotele nad Jeziorem Trazymeńskim we włoskim, gorącym słońcu i wśród soczystej zieleni drzew, z dala od srogich, polskich zim i od niej, najpierw wzbudziła w niej gniew, a dopiero później tęsknotę. Tęsknotę za ciepłymi, kochającymi oczami taty i echem dawnych pytań bez odpowiedzi, które na nowo zapragnęła zadać. Wcześniej nie miała przecież takiej możliwości.

A potem przyszedł kolejny cios. Kolejna wiadomość, która pokrzyżowała jej plany. Informacja o chorobie ojca. Rak trzustki, wyniszczający i podstępny, jakby los postanowił skrócić ten spóźniony rozdział ich wspólnej historii. Mimo obaw, lęku, niepewności wyruszyła do niego w towarzystwie przyjaciół, by zmierzyć się z tymi wszystkimi emocjami i spotkać się z tatą twarzą w twarz. Nie było to dla niej łatwe, ale dzięki modlitwie przy grobie Świętej Rity zdobyła się na szczere przebaczenie i uwolniła swoje serce.

Dziś wspominała także dzień, zaledwie przed miesiącem, w którym wsiadła spanikowana do samolotu z głową pełną myśli i kołatającym w sercu pytaniem: „Boże, czy zdążę?”. Doskonale pamiętała, jak z drżącymi dłońmi stanęła ponownie przed drzwiami hotelu San Lorenzo, czekając, aż Franco ją przywita. Migawki przeskakiwanych w pośpiechu stopni drewnianych schodów pojawiały się w jej głowie niczym urywki starego filmu.

Zdążyła. Tata leżał w białej pościeli, podpięty do aparatury wydającej różne ciche, miarowe dźwięki, których nie rozumiała. Był blady, mizerny, a jego dłonie – wychudzone, poruszające się niemrawo – drżały, gdy z czułością objęła je swoimi. Patrzyła w niego jak w obrazek. Dokładnie tak samo jak w dzieciństwie, w czasach, które dane im było spędzić razem. Siedziała przy nim godzinami, głaszcząc jego suchą skórę, słuchając z uważnością cichego oddechu, jakby każde westchnienie było modlitwą.

W końcu Grzegorz Adamski otworzył oczy. Spojrzał na Gabrysię i na Franca. Ich spojrzenia się spotkały. Tata wysilił się na uśmiech, który miał jego dzieciom dodać otuchy, pokrzepić je. I wtedy znów wszystko się w niej złamało. Kolejny raz pomyślała, że mu wybacza. Zrobiła to tym razem w zupełnej ciszy, a nie w słowach, które już wcześniej między nimi padły. Tym razem to spojrzenie, uśmiech i czułe objęcie jego dłoni mówiły więcej niż tysiąc słów.

Minął miesiąc, odkąd odszedł.

Gabrysia codziennie wracała do tamtej chwili. Czasem nocą budziła się z uczuciem, że jego dłonie wciąż są w jej dłoniach. Czasem czuła zapach włoskiej ziemi i ciepło słońca, które im wtedy towarzyszyło. Te obrazy nie blakły, przeciwnie ‒ z każdym dniem stawały się wyraźniejsze, jakby pamięć chciała je ocalić przed zapomnieniem. Zrozumiała wtedy coś, co miało się okazać dla niej nauką na całe życie: że choć nie da się nadrobić straconego czasu, można go pogodzić z teraźniejszością. A niektóre serca biją razem, nawet jeśli przez lata się nie słyszały.

W głowie znów rozbrzmiał jej ochrypły głos taty, który cichym tchnieniem wyszeptał na łożu śmierci w swoim ukochanym domu nad jeziorem najważniejsze słowa, jakie mógł wtedy wypowiedzieć: „Boże, przebacz”. Ten cichy szept brzmiał niczym prośba dobrego łotra, wypowiedziana z pokorą człowieka u kresu ziemskiej wędrówki. To nie były przeprosiny rzucone z obowiązku, poczucia strachu czy lęku. To było ostatnie zawołanie serca – pełne cichej nadziei, że może jeszcze zostaną przyjęte.

W dłoniach Gabrysia wciąż ściskała cienką kartkę – oficjalne potwierdzenie spadku. Testament, zapisany drżącym pismem ojca, pieczątki, podpisy, urzędowa formułka. Adamska patrzyła na ten dokument bez poczucia satysfakcji, nigdy jej o to nie chodziło. Nie był to dla niej również tylko akt własności, dający zabezpieczenie na przyszłość. W jej oczach był to ostatni gest dobrej woli – milczące „przepraszam” i „pamiętam”, wypowiedziane z opóźnieniem, lecz całym sercem i ze szczerą miłością.

Miała więc nadzieję, że Bóg odpowiedział tacie tak samo, jak tamtemu dobremu łotrowi – że pod tą białą pościelą, słaby i gasnący w oczach, usłyszał cichy Boży szept: „Dziś będziesz ze Mną w raju”³.

Nagle rozległo się ciche pukanie do drzwi. Trzy krótkie uderzenia, chwila przerwy i powolne poruszenie klamką.

– Gabryniu – na dźwięk głosu mamy dziewczyna prędko schowała kopertę z dokumentami pod materac łóżka – kolacja już czeka na stole. Dobrze się czujesz? – Odkąd zmarł ojciec Gabrieli, Eliza pytała o to kilka razy dziennie. Może i nie pojednała się z byłym mężem przed jego śmiercią twarzą w twarz, ale twierdziła, że modli się za jego duszę. To i tak wiele jak na to, jakie życie wzajemnie sobie zafundowali.

Dziewczyna uniosła wzrok, jakby budząc się ze snu. Spojrzała na mamę, której mina była wyraźnie zatroskana. Ich relacja, choć przez lata naznaczona ciszą, niewypowiedzianym żalem i napięciem, zaczęła się goić – delikatnie, powoli, z cierpliwością i łagodnością. Obie uczyły się siebie na nowo. Eliza bardzo starała się zmienić. Wiedziała, że nie naprawi już tego, co było, ale była gotowa zrobić wszystko, by ich codzienność nie składała się wyłącznie z pracy w pensjonacie i wymiany zdań o tym, co należy jeszcze zrobić, a co już zostało zrobione. Dla mamy posiłki, zwłaszcza wspólne kolacje, stały się świętością. Chciała, by rozmawiały – o wszystkim i o niczym.

– Już idę, mamuś – odpowiedziała łagodnie Gabrysia, starając się nadać głosowi lekkość, by nie dać po sobie poznać, że wciąż przeżywa odejście taty. Nie chciała jeszcze mówić mamie o spadku. Mogłaby różnie zareagować na wieść o przepisanej ziemi i zabezpieczeniu finansowym córki na wiele lat.

– Co tak siedzisz na podłodze, hm? – Eliza podeszła nieco bliżej.

– Ach, porządkowałam sobie szufladki w szafce nocnej i tak jakoś… – Spojrzała na mały drewniany stoliczek, a następnie jej oczy skierowały się w stronę okna. Na zewnątrz szalał wiatr, a na szybie osiadały płatki śniegu. – Zima nie odpuszcza, co? Byłaś na zakupach, jak planowałaś? – prędko zmieniła temat.

– Przeszłam się tylko do Głogowskich po świeże pieczywo. Mróz trzyma i nie odpuszcza, dawno nie mieliśmy takiej zimy we Wrzosowie! A właśnie – powiedziała ostrożnie, patrząc, jak Gabrysia wstaje i rusza w jej kierunku – pan Kazik potwierdził, że od przyszłego tygodnia może zacząć remont przedpokoju. – Eliza obserwowała reakcję córki, która nieszczególnie zwróciła uwagę na te słowa. Nastawiła się już na to, że czekają je znowu długie tygodnie w kurzu i z zapachem farby. Pocieszające było jedynie to, że ich część mieszkalna była oddzielona od pensjonatu. – Wciąż uważam, że to najlepszy czas na zmiany. Nie mamy gości, pierwsi turyści, jak sprawdzałam, są zapisani dopiero na koniec marca. To prawie dwa miesiące na prace remontowe, pan Kazimierz powinien skończyć na czas.

– Tego nigdy się nie przewidzi, mamuś – odparła Gabriela, kierując się z nią w stronę kuchni. – Wiesz, że nie skaczę z radości na myśl o tym, jak znów będzie brudno, ale chyba nic nie wskóram. Widzę, jak ci zależy…

– Zobaczysz, Gabrysiu – przerwała jej Eliza – szybko zleci, a później będzie pięknie, nowocześnie, przytulniej. W takich nowych pomieszczeniach aż milej się pracuje! – dodała z uśmiechem i nutą ekscytacji. Widać było, że nie może się doczekać zaplanowanych zmian.

Gabriela zamiast podzielać jej entuzjazm, poczuła wyrzuty sumienia na myśl o tym, że mogłaby kiedyś oznajmić mamie, że jedyne, o czym marzy, to nowy początek i rozpoczęcie życia tam, gdzie być może czeka już na nią nowy dom.

Dziewczyna zatrzymała się na moment w progu. Ich kuchnia była przytulniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. Lśniła czystością, a stół był już nakryty: dwa talerze, dwa kubki przygotowane na herbatę, która parzyła się w dzbanku, talerzyk ze świeżą wędliną i koszyczek z bułkami. Nawet mała świeczka migotała na środku, rozlewając wokół ciepłe światło. Eliza coś jeszcze szybko poprawiała przy serwetkach, trajkocząc pod nosem jakąś opowieść z nimi związaną. Gabrysia poczuła ukłucie w sercu. Widać było, że mama bardzo się stara. Córka miała przed oczami jednak cały czas niezgrabny podpis ojca i adres miejsca, które zapisał jej w swoim testamencie. Na myśl, że jej życie już zawsze może pachnieć czereśniowym sadem – tym samym, który jeszcze do niedawna był jej znany wyłącznie ze wspomnień i starych zdjęć – serce ściskało się jej w nieznanym dotąd wzruszeniu. Może to jest właśnie czas, kiedy to, co znane i bliskie, musi odejść bezpowrotnie, by ustąpić miejsca czemuś nowemu, nieodgadnionemu, a jednak pełnemu obietnic?

„Tylko jak powiedzieć o tym mamie? I czy babcia w ogóle wie o decyzji taty?” – ta druga myśl była dla niej jak kubeł zimnej wody, który nagle ostudził jej rozmarzenie.

ROZDZIAŁ 2

Serca rozpalone radością

– Motocykl? Zimą? – Hubert zrobił wielkie oczy, słuchając opowieści swojej narzeczonej, która energicznie mieszała w dzbanku aromatyczną zimową herbatę. Zapach świeżo pokrojonej pomarańczy łączył się z korzenną wonią goździków, unosząc się w przytulnej kuchni. – Gość lubi ryzyko, nie ma co! Lepiej powiedz, co z Anią. Czemu do mnie nie zadzwoniłyście? Przecież bym wam pomógł… – powiedział, podając jej dwa kubki z kuchennej szafki.

– Och, wiedziałam, że masz dziś dużo pracy przy tym ostatnim remoncie, a tata był w domu… ale – powiedziała Roska, obracając się w stronę Sypniewskiego. – Słuchaj tego, bo to jeszcze nie koniec historii – dodała z przejęciem. – Gdy Anka w końcu usiadła w Zakątku, żeby trochę ochłonąć, zrobiłam jej herbatę i zaczęłyśmy rozmawiać, zastanawiałyśmy się, co dalej w tej sytuacji zrobić. Ostatecznie zadzwoniłyśmy do taty, który nam doradził, żeby jednak zgłosić to zdarzenie na policję, bo skoro samochód ma autocasco, to naprawa powinna zostać pokryta z ubezpieczenia, ale musi być dowód, że taki wypadek miał miejsce. A poza tym – Róża przerwała na moment opowieść, rozlewając gorący napar do kubków – może złapaliby motocyklistę, który spowodował to zamieszanie?

Hubert patrzył z zaciekawieniem na ukochaną, ze szczegółami przytaczającą mu historię z zimowego poranka.

– Anka była zdeterminowana, żeby jakoś złapać tego gościa, więc w jednej chwili zerwała się z krzesła i wybiegła na ten mróz. Chwilę stała przy drodze, ale nic. Cisza. Facet się rozpłynął w powietrzu. Ani motocyklu, ani kierowcy.

Sypniewski zmarszczył czoło, nie kryjąc zdziwienia.

– Ale akcja… No i co? Przepadł? Odjechał? Tak po prostu?

– Anka podeszła do swojego samochodu, bo zauważyła, że pod wycieraczką przedniej szyby była jakaś duża kartka, lekko zmoczona już od śniegu. Gdy ją rozłożyła, zobaczyła krótki liścik: „W sprawie naprawy auta” i podany numer telefonu. A na końcu jeszcze: „Przepraszam, M.”.

– M.? – Hubert powtórzył, jeszcze mocniej się dziwiąc. – To jakieś żarty? Czemu koleś nie wszedł od razu do kwiaciarni, żeby wyjaśnić tę sprawę, tylko bawi się w kotka i myszkę? I nawet imienia nie podał, no bez kitu… Jeszcze to „przepraszam”. – Chłopak odstawił kubek na blat i ponownie spojrzał na Roskę. – I co? Zadzwoniłyście do niego czy na policję?

– Właśnie… Ania próbowała zadzwonić najpierw do niego, ale odrzucił połączenie, a później numer już nie odpowiadał. A wypadku w końcu nie zgłosiła… przynajmniej nie przy mnie.

Sypniewski pokręcił głową, wzdychając ciężko. Wziął duży łyk herbaty, próbując oswoić rosnące w nim napięcie. Spojrzał na Roskę, której oczy błyszczały w półmroku kuchni. Widział, jak tli się w nich ta sama myśl co jego: o co chodzi z tajemniczym M.?

– Przedziwna historia – zaczął spokojnie. – Mam nadzieję, że Ania nie będzie próbowała załatwiać tego na własną rękę, tylko w razie czego poprosi nas o pomoc. Może napisz do niej i zapytaj, jak sytuacja, co?

– Też o tym myślałam – odparła Róża, łapiąc za telefon. Wystukała krótką wiadomość i wcisnęła zieloną strzałkę na wyświetlaczu, by wysłać ją do koleżanki. Miała nadzieję, że sytuacja szybko się wyjaśni. Mogła sobie jedynie wyobrazić, ile wspomnień musiało ponownie się pojawić przed oczami dziewczyny, której rodzice zginęli w wypadku. Nie chciała już ciągnąć tego tematu, tworzyć z Hubertem scenariusza na miarę filmu. Po wydarzeniach ostatnich miesięcy, które przeżywali razem z Gabrysią, łatwo było popaść w nadmierne spekulacje i zahipnotyzować się tajemniczymi inicjałami.

Róża przysunęła się bliżej Huberta, a ten objął ją czule ramieniem, opierając się na miękkiej poduszce. Aromat zimowej herbaty wciąż unosił się w powietrzu, tworząc ciepły, przytulny klimat w jego mieszkaniu.

– Lepiej powiedz, jak w pracy. Jak idzie ci remont u tej rodziny, która kupiła stary dom? – Dziewczyna naturalnie zmieniła temat.

– Na Kwiecistej… ‒ odpowiedział, uśmiechając się ciepło na samo wspomnienie o tym wyjątkowym miejscu. – Powiedziałbym, że jak na warunki, jakie zastałem na początku, to praca idzie całkiem sprawnie. Ten budynek ma naprawdę niesamowity potencjał: wysokie sufity, drewniane belki na poddaszu i spore okna od strony wielkiego sadu. Teraz zimą może tak tego nie widać, ale gdyby na dole przekuć ścianę w kuchni, to można by zrobić duży taras z pięknym widokiem na kwitnące wiosną drzewa. Zresztą, sporo tam jest takich perełek do przerobienia, które w przyszłości będą cieszyć oczy. Teraz na pewno perspektywa remontu przeraża właścicieli. Wiesz coś o tym, prawda? – Zaśmiał się, przytulając ją do siebie mocniej.

– O tak! Zdecydowanie! Ale na szczęście miałam niezastąpioną pomoc. – Dziewczyna obróciła się i skradła mu całusa. Była mu ogromnie wdzięczna za wszystko, co zrobił dla niej w Różanym Zakątku. – A wracając do tej rodziny… – Zamyśliła się na chwilę, próbując sobie wyobrazić coś na ich temat. – Ciekawe, skąd się tu przeprowadzili i czemu wybrali akurat to miejsce. Młodzi są?

– Boguszewscy? – Zastanowił się chwilę. – To małżeństwo w wieku moich rodziców, choć mają piątkę dość małych jeszcze dzieci. – Na te słowa Roska zrobiła wyraźnie zaskoczoną minę. – Więc pewnie dlatego zdecydowali się na przeprowadzkę – dopowiedział Hubert, sięgając po kubek z herbatą. – Jak stwierdził właściciel, dom jest trochę zaniedbany, ale ma w sobie to coś. Zgadzam się z nim w zupełności. Jeszcze będzie pięknie!

Róża pokiwała głową z uśmiechem.

– Już ty się o to postarasz, co? – Pogładziła narzeczonego po twarzy i delikatnie odgarnęła opadające mu na czoło włosy. – Jestem pewna, że ten dom czekał na nich. Ludzie nie bez powodu trafiają w dane miejsce. O! Nasz Nikodem na przykład! Myślisz, że przypadkowo znalazł się w pensjonacie Gabrysi? – zadała pytanie, choć oboje znali na nie odpowiedź. – No, ale te dzieci… Mówisz, że są małe. W jakim mniej więcej wieku?

Sypniewski spojrzał na nią z uniesionymi brwiami.

– Serio? Myślisz, że potrafię określić wiek dzieci? – Zaśmiał się. – Nie mam pojęcia. Może pięć, siedem, dziesięć lat? Widziałem tam też kilka razy starszego chłopaka, na oko… dwadzieścia dwa, może dwadzieścia cztery lata? Nie wiem, czy to ich syn, ale kręci się zwykle koło starej szopy i garażu. Odśnieża, coś wynosi. Może w czymś im po prostu pomaga?

Róża była ciekawa ich historii. Zaintrygowana, odstawiła pusty kubek na stolik i przysunęła się jeszcze bliżej do swojego narzeczonego.

„Przeprowadzka, remont starego domu, piątka dzieci… Musi się tam tlić jakaś wyjątkowa opowieść” – myślała w duchu. Hubert spojrzał na nią z uśmiechem, dobrze znał ten błysk w jej oczach. Znów coś ją poruszyło. Znów chciała być światłem w czyimś zmierzchu. Objął ją mocno i spojrzał w ciepłe, czekoladowe oczy.

– Kocham cię, Roska – powiedział półszeptem i nie czekając, aż mu odpowie, zamknął jej niewypowiedziane słowa w swoich ustach, po czym wplótł palce w jej miękkie włosy. Róża odwzajemniła pocałunek z czułością.

Za oknem śnieg cicho osiadał na parapecie, a oni – w cieple jego mieszkania, między zapachem pomarańczy a parą unoszącą się dzbanka aromatycznego naparu – na chwilę oboje zapomnieli o tajemniczym M.

Zimowe morze w Dziwnowie miało w sobie coś mistycznego. Było ciche, spokojne, surowe i majestatyczne. Linia horyzontu zacierała się w mlecznej mgle unoszącej się w powietrzu, a fale, ciężkie i poszarzałe, uderzały o brzeg w jednostajnym rytmie, jakby morze oddychało własnym, nieśpiesznym tempem. Słońce już dawno zniknęło za ciężkimi, ołowianymi chmurami, a światło stojących przy deptaku latarni rysowało złotawe smugi na mokrym piasku i zamarzniętych plamkach wody. Niebo – gęste i ciemne – wisiało nad zatoką jak zasłona oddzielająca świat zewnętrzny od tego, który należał tylko do Witkowskich siedzących na ogrzewanym tarasie swojej ulubionej restauracji. Ona i on, okryci grubymi pledami, ogrzewani ciepłem nie tylko lamp gazowych, ale też swoich serc, tak bardzo stęsknionych za takimi romantycznymi chwilami.

– Nie wierzę, że nam się w końcu udało – powiedział Janek z uśmiechem, poprawiając żonie pled zsuwający się z ramion. – Randka z moją ukochaną żoną, i to w środku tygodnia! Bez telefonów od klientek przekładających termin przymiarek, bez laptopów z tabelkami, bez spraw do ogarnięcia. Czy to cud? – Zaśmiał się, biorąc jej dłoń w swoją. – Dziękuję, że wszystko zorganizowałaś i zrobiłaś mi niespodziankę. – Rozejrzał się dookoła, podziwiając zapalone przy szerokich oknach migoczące światełka. – Zimą jest tu równie pięknie, jak latem.

Wiktoria czuła nieco inne emocje niż jej mąż. Cieszyła się, że udało jej się tak zorganizować popołudnie i mogli wyjść razem, ale wiedziała, że już niedługo przekaże Jankowi wiadomość, że zostanie tatą. Jej ekscytacja była zatem inna niż jego, bo przeplatała się z tysiącem pytań kotłujących się w głowie.

– Też się cieszę. – Odwzajemniła czuły gest i pogłaskała męża po dłoni. Spojrzała na zimową dekorację restauracji, która dodawała temu miejscu klimatu. Cicha jazzowa muzyka była idealnym tłem do tego, co za moment miało się wydarzyć. – Od ślubu minęły dwa miesiące, a my zamiast zaplanować urlop i nacieszyć się sobą, rzuciliśmy się w wir pracy – powiedziała, lekko marszcząc nos. – Masz rację, Janku, z tym, co mówiłeś ostatnio, że powinniśmy w końcu wybrać się w tę podróż poślubną. – Chciała dodać, że później może być coraz ciężej, ale jeszcze ugryzła się w język. Janek wyraźnie ucieszył się na te słowa.

W tym samym czasie kelner przyniósł zamówione wcześniej dania. Aromat przyprawionych owoców morza rozszedł się w powietrzu, mieszając się z korzennym zapachem rozgrzewających herbat, które mieli już na stoliku. Młody chłopak postawił talerze przed gośćmi i stojąc wyprostowany jak struna, zaproponował uprzejmym tonem:

– Do owoców morza polecam schłodzone białe wino, może chardonnay dla państwa?

– Ja dziękuję, dzisiaj jestem kierowcą. – Janek się uśmiechnął i spojrzał na żonę. – Kochanie, a ty? Może dasz się namówić na lampkę swojego ulubionego?

Wiktoria pokręciła głową.

– Nie, dziękuję. Nie dzisiaj. – Na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. Nie mogła i jeszcze długo nie posmakuje żadnych alkoholowych trunków.

Witkowski zamrugał lekko zaskoczony, ale nie drążył tematu. Uznał, że żona nie ma dzisiaj ochoty na wino albo może ból głowy ponownie ją męczy, tylko nie przyznaje się do tego głośno. Może wzięła tabletki przeciwbólowe, a on nawet o to wcześniej nie zapytał? Poczuł wyrzuty sumienia.

– Wszystko w porządku? – zapytał z czułością, gdy kelner się od nich oddalił. – Jak się czujesz, Wikuś? Jak twoje bóle głowy?

– Trochę lepiej. Rano chyba jest najgorzej, a teraz… – Witkowska chciała powiedzieć, że czuje się dobrze, ale zapach owoców morza sprawił, że momentalnie dopadły ją mdłości. – Dobrze, kochanie, ale wiesz… Przepraszam cię, muszę wyjść do toalety. – Mówiąc to, była już jedną nogą obrócona ku wyjściu z restauracyjnego tarasu.

Janek nie zdążył nic powiedzieć, odprowadził tylko żonę wzrokiem. Wpatrzony w parę unoszącą się znad talerzy, zastanawiał się, czy aby na pewno Wika mówi mu prawdę. Wyglądała na bladą i osłabioną, a jeszcze przed chwilą rozmawiała z nim, uśmiechając się promiennie.

Wiktoria przeszła szybkim krokiem przez ciepły, przytulny korytarz lokalu, po czym zniknęła za drzwiami toalety. Rozpuszczone długie włosy zebrała na bok i oblała kark zimną wodą. Czuła, jak robi jej się gorąco, oddychała nieco szybciej, próbując opanować kiepskie samopoczucie. Spojrzała w lustro. Miała lekko zaróżowione policzki, rozszerzone źrenice, a w spojrzeniu coś, czego jeszcze u siebie nie znała – matczyną łagodność, ukrytą gdzieś pod nerwami i całą tą adrenaliną ostatnich dni, z którą jak na razie zmagała się sama. O ciąży nie powiedziała nikomu. Ani rodzicom, ani pani Rozalce. Chciała, by Janek dowiedział się pierwszy.

„To tylko hormony” – pomyślała, przecierając chusteczką delikatnie rozmazany tusz pod okiem. Wzięła jeszcze raz głęboki oddech.

– Dasz radę, Wika – szepnęła do swojego odbicia, myśląc o mężu, którego zostawiła przy stoliku. Musi mu już powiedzieć, nie może dłużej zwlekać.

Poprawiła włosy, wygładziła rękawy wełnianego sweterka w cynamonowym kolorze i spojrzała na siebie z odrobiną odwagi, jakby chciała dodać sobie otuchy. Wyszła z łazienki i wróciła na taras, gdzie Janek czekał, zatopiony w myślach.

– Już jestem – powiedziała cicho, siadając na krześle, i założyła kosmyk włosów za ucho.

– Już lepiej? – Witkowski zapytał, marszcząc brwi z troską. Uważnie się jej przyglądał.

– Tak, już lepiej. Trochę mnie zaskoczył… ten zapach. Dawno nie jadłam owoców morza… – odpowiedziała spokojnie, choć w środku serce waliło jej jak szalone. Już miała pociągnąć temat, ale mąż zaczął bombardować ją pytaniami.

– Może zamówisz coś innego? – Otworzył kartę dań, leżącą na końcu stolika. – Zupa? Pieczona kaczka? Nie musisz jeść tego makaronu na siłę, kochanie.

Zapach sosu znów doszedł do jej nozdrzy. Zrobiło jej się gorąco. Nerwowo zaczęła masować skroń.

– Wika? – Pogładził ją po dłoni. – Kochanie, martwię się – dodał w końcu, patrząc na nią z przejęciem.

Wiktoria nie chciała już przedłużać. Wzięła głęboki oddech i bez słowa sięgnęła do swojej torebki, przewieszonej na oparciu krzesła. Janek obserwował ją w milczeniu, wciąż czekając na odpowiedź. Jej dłoń poruszała się niespiesznie, jakby czas nagle zwolnił. Gdy w końcu wyjęła starannie zapakowane pudełeczko owinięte w czerwony papier z atłasową wstążką, podała mu je z lekkim uśmiechem, ale też delikatnym drżeniem rąk.

– To dla ciebie. Uszyłam coś wyjątkowego – powiedziała cicho, spoglądając mężowi prosto w oczy.

Janek spojrzał z zaciekawieniem na nią, a potem na pakunek, wciąż nic nie rozumiejąc. Jego brwi uniosły się lekko, ale na twarzy nie było jeszcze ani cienia domysłu. Rozwiązał ostrożnie wstążkę, rozchylił papier. W środku znajdowały się maleńkie, kremowe śpioszki z haftowaną kieszonką. Na pierwszy rzut oka wyglądały jak ozdobny rekwizyt – przepiękne dzieło rąk Wiktorii, jak wiele jej projektów, z których mogła być dumna. Ale tym razem rozmiar ciuszka, który leżał przed nim, sprawił, że Janek znieruchomiał. Sięgnął palcami do kieszonki i wyjął małą, złożoną kartkę. Gdy ją rozłożył, zobaczył odręcznie zapisaną wiadomość: „Tatusiu, do zobaczenia wkrótce!”.

Witkowski spojrzał na Wiktorię. Już nie kryła swoich emocji – jej oczy były pełne łez, na wargach drżał ledwie powstrzymywany uśmiech.

– Wikuś… Ty… ty jesteś… – wyszeptał, a potem wypuścił powietrze z piersi, jakby do tej chwili wstrzymywał oddech. – Kochanie… będziemy mieli dziecko? – Jego oczy rozbłysły nadzieją.

Kobieta kiwnęła głową, bo nie ufała swojemu głosowi, i wyciągnęła ręce do męża, dając znać, że jedyne, czego teraz pragnie, to zatopić się w jego ramionach.

Janek zrozumiał. Pospiesznie odsunął krzesło i podszedł do ukochanej. Uklęknął przy niej, nie zważając na to, czy ktoś z gości restauracji ich obserwuje. Objął ją ramionami i przytulił do siebie mocno, czule, jakby świat wokół zupełnie przestał istnieć.

– Boże… nie wierzę… – szeptał jej do ucha, gładząc jej długie, falowane włosy. – Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę. Wika. – Odchylił się i spojrzał jej prosto w oczy. – To najpiękniejsza, najcudowniejsza wiadomość.

Tymi słowami sprawił, że po jej ciele rozlało się przyjemne ciepło. Wiktoria wtuliła się jeszcze na moment w ramiona ukochanego Janek, wciąż obejmując ją ramieniem, usiadł obok, przysunąwszy bliżej swoje krzesło. Ściskał jej dłoń, uśmiechał się, a w oczach błyszczały mu łzy, które mieszały się z iskrą chłopięcej ekscytacji.

Przez oszklony taras spojrzał na morze, oświetlone latarniami i rozmazane w lekkiej mgle. Fale odbijały światło w szaro-perłowych smugach. Ten sam krajobraz, który jeszcze chwilę wcześniej wydawał się surowy i odległy, teraz nabrał symbolicznego znaczenia. Wyobraził sobie siebie i swojego syna, jak razem pokonują fale, uczą się wiatru, śmieją się z każdej wywrotki na desce.

„A jeśli będziemy mieli córkę? To nie jest istotne – pomyślał w duchu. – Przecież też nauczę ją skakać na kicie”.

– Wikuś – powiedział w końcu – już widzę, jak uczę nasze dzieci latać ponad falami – dodał cicho, bardziej do siebie niż do niej. – Zabiorę je nad Bałtyk, pokażę, jak się łapie wiatr. Wszystkiego je nauczę. Wszystkiego. Kite’a, deski, roweru, życia…

Wika zaśmiała się w głos na te wszystkie plany męża. Cieszyła się, że Janek z taką radością przyjął wieść o ciąży. Przez chwilę oboje milczeli, pozwalając, by cisza mówiła za nich więcej niż słowa. Mroźny wiatr znad morza owiewał taras, ale ogrzewały ich lampy znajdujące się w pobliżu, podobnie jak serca rozpalone radością.

Tego wieczoru czas w Dziwnowie się zatrzymał. Dla Witkowskich nie istniał już chłód zimy, nie było już niepokoju ani niewyjaśnionych wyników badań. Byli tylko oni: dwoje kochających się ludzi, którzy z czułością i nadzieją przyjęli cichy szept nowego życia.

A to życie miało im pokazać, jak wielką trzeba mieć w sobie siłę, by nie tylko przyjąć cud, ale także go ochronić.

¹ Pieśniopisarze, Umiłowany, sł. i muz. M. Król, M. Otremba (Mate.O).

² Łk 1, 38. Wszystkie cytaty biblijne za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia, Poznań 2020.

³ Łk 23, 43.