Copyright © by Dorota Zalepa 2025

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2025

All rights reserved

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym.

Projekt okładki: © Małgorzata Bocian

Materiały okładkowe i materiały środka © Dorota Zalepa

Redakcja: Anna Skóra

Korekta: Krystyna Stobierska

ISBN 978-83-68536-43-0

Wydanie I, Kraków 2025

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel. 12 267 05 69, 12 264 37 09

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@esprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Fragment

Wstęp

01. Odkryj cel i misję swojego życia

02. Pozwól Mu działać

03. Umiar i prostota

04. Pełnia życia

Zakończenie

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Wstęp

Wiosną 2022 roku przeprowadziłam się wraz z mężem i dziećmi na wieś. Z małego mieszkania w mieście do sporego domu nieopodal lasu. Była to duża rewolucja w życiu naszej rodziny, musieliśmy na nowo zorganizować sobie codzienność. Zachwycałam się tym nowym domem i życiem blisko natury, a jednocześnie czułam, że przeprowadzka niewiele zmieniła w moim wnętrzu. Miałam ciszę, mogłam spokojnie pracować, miałam też większy dostęp do siebie samej. W momencie przeprowadzki miałam czterdzieści cztery lata i czułam, że doszłam do ściany, jakby nic już mnie w życiu nie czekało. Byłam odizolowana od ludzi, robiłam wciąż te same rzeczy, rezygnowałam z wyzwań i zamykałam się w moim małym świecie. Przestałam się rozwijać. A gdy człowiek się nie rozwija, to tak naprawdę uchodzi z niego życie. Czułam się martwa. Nie dostrzegałam sensu mojej pracy, utknęłam gdzieś pomiędzy perfekcjonizmem i wycofaniem się z życia. Zrezygnowałam z siebie. Wykonywałam swoje codzienne zadania mechanicznie. Odwożenie dzieci, zakupy, sprzątanie, praca, obiad, media społecznościowe jako forma rozrywki, jakieś zdawkowe rozmowy, bez prawdziwej obecności. Każdy kolejny dzień wyglądał tak samo. Zaczął się pojawiać lęk przed wyzwaniami, spotkaniami w większym gronie osób, przed życiem.

Na zewnątrz wszystko wyglądało super: piękny dom, rodzina, dobry mąż, fajne ciuchy, praca marzeń – a wewnątrz mnie zgliszcza. Czułam się wypalona i przestałam cieszyć się życiem. Ja, pisząca o uważności, czerpaniu radości z chwili obecnej, sama doświadczałam braku sensu. Właśnie w tym punkcie mojego życia zaczęłam szukać Boga. W tym czasie chodziłam do kościoła, korzystałam z sakramentów, czytałam książki o duchowości, ale moja wiara była raczej kolejnym zadaniem do wykonania. Nie było w niej życia, a już na pewno nie było w niej żywego spotkania z Bogiem.

Kiedy nastąpił przełom? Poszłam na wieczór uwielbienia, czyli modlitwę o uzdrowienie przed Najświętszym Sakramentem w kościele. I wtedy dowiedziałam się, że czytanie słowa Bożego ma realny wpływ na życie człowieka, że przemienia serce, ma moc uzdrawiania i uwalniania nas od wszelkiej niemocy. Prowadzący to uwielbienie przekonywali nas, by zacząć czytać słowo Boże regularnie, bo dzięki temu możemy doświadczyć przemiany swojego życia. A ja tego pragnęłam jak zwiędnięty kwiat wody. Pragnęłam życia! Od tego zaczęła się moja droga uzdrowienia, którą cały czas podążam. Słowa Boga czytane praktycznie codziennie rozpoczęły solidną pracę w moim sercu.

Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa (Iz 55, 10–11)¹.

Słowo Boże zaczęło we mnie działać, zanim zdałam sobie z tego sprawę. Codzienna lektura Biblii ożywiała i wciąż ożywia we mnie to, co było umarłe. Podjęłam pracę nad swoim życiem i zaprosiłam do niego Boga. To On wskazuje mi obszary, nad którymi warto się pochylić. Nawadnia i użyźnia wyjałowioną glebę i zapewnia urodzaj, o jakim dawno już nie marzyłam.

Ta droga podążania z Jezusem i za Jezusem nie jest łatwa ani usłana różami: musiałam się zmierzyć z wieloma kłamstwami na swój temat, pozwolić na nowo otworzyć się dawnym ranom, przebaczyć, by rozpoczął się proces uzdrowienia. Zaczęłam budować swoje życie na nowo, od podstaw, czyli od fundamentów. Ja, przyzwyczajona do powierzchowności – wszak od lat zajmowałam się kreowaniem swojego wizerunku w internecie, rodzinie, wśród znajomych, nawet przed samą sobą – zostałam zaproszona do tego, by w końcu zdjąć maskę i odkryć prawdę o sobie. W książce tej opisuję moją drogę do wolności. To nie jest koniec mojego nawracania się, ale wiem, że przeszłam już spory kawałek tej drogi. Jeśli chcesz, możesz odbyć tę wędrówkę wspólnie ze mną, by odkryć prawdziwe życie, jakie ma dla ciebie Pan Bóg, który jest najczulszym z ojców, Tatą czekającym na ciebie z otwartymi ramionami. Pytanie do ciebie: czy chcesz wybrać się w tę podróż?

0I

Odkryj cel i misję swojego życia

Szukaj swojej drogi

Nie wystarczy siedzieć na kanapie i czekać z założonymi rękami, aż coś samo się wydarzy. Musimy pójść za głosem Ducha Świętego i próbować, bo tylko dzięki tym próbom jesteśmy w stanie odkryć pasję życia.

Nasza życiowa droga i powołanie są wpisane w naszą naturę. Każdy z nas gdzieś głęboko wie, jaka droga będzie dla niego najlepsza, co pozwoli mu odnaleźć szczęście i radość. Robiłam w życiu różne rzeczy. Byłam sportowcem wyczynowym, przez kilkanaście lat trenowałam sztuki walki i reprezentowałam Polskę na arenie międzynarodowej. To była moja ogromna pasja i praca jednocześnie, ale wszystko skończyło się wraz z założeniem rodziny. Późniejszy etap mojego życia to poszukiwanie nowej drogi zawodowej. Byłam zatrudniona w urzędzie marszałkowskim, później w firmie komputerowej, czyli na tak zwanym etacie. Po kilku latach poczułam, że to nie jest moje miejsce, że potrzebuję czegoś więcej, że ta praca nie daje mi satysfakcji, a chwilami nawet mnie przytłacza. Czułam się wypalona. Próbowałam pracować pomimo tego uczucia, ale ono nie mijało, a z czasem wręcz się nasiliło. Nie wiedziałam za bardzo, co mam robić – w końcu zatrudnienie dawało mi poczucie bezpieczeństwa. Potrzebowałam jednak wolności, swobody, rozwoju i tworzenia czegoś swojego, a w pracy biurowej czułam się ściśnięta ograniczeniami.

Przyszedł moment, gdy złożyłam wypowiedzenie i postanowiłam rozwijać swoją działalność, którą zaczęłam prowadzić w międzyczasie. Gdzieś w głębi serca czułam, że chcę coś tworzyć, być kreatywna, robić coś więcej niż wykonywanie obowiązków w wyznaczonych godzinach. To były czasy, kiedy coraz większą popularność zyskiwały blogi, a że lubiłam pisać, przelewać swoje myśli na papier, tworzyć, postanowiłam spróbować i tak zimą 2011 roku powstał blog pod nazwą „Kameralna”, który prowadzę do dziś. Blog całkiem dobrze prosperował, zarabiał na siebie, pozwalał mi rozwijać kreatywność, czułam się na właściwym miejscu. Powstał z potrzeby serca, znalezienia mojego miejsca w życiu i nowej pasji.

Gdy teraz sięgam pamięcią do mojego dzieciństwa, przypomina mi się pewne wydarzenie: napisałam kiedyś opowiadanie, które tak się spodobało mojej ówczesnej nauczycielce języka polskiego, że trafiło na szkolną tablicę ogłoszeń. Byłam dumna i szczęśliwa! Piszę o tym, bo czasami takie doświadczenia z dzieciństwa zostawiają głęboki ślad w naszej pamięci i mogą być dobrą wskazówką, co możemy w życiu robić.

Po wielu latach blogowania przyszedł moment, kiedy poczułam, że za blogiem powinno pójść coś więcej, że jest on jedynie etapem większego projektu, zaczęłam więc pytać o to Pana Boga. Szukałam odpowiedzi, ale ona nie przyszła natychmiast. Ponieważ poruszam się w świecie cyfrowym, trafiłam na informację o talentach Gallupa, czyli teście wyłaniającym nasze predyspozycje i obszary rozwoju osobistego. Wykonałam go i spotkałam się z trenerką talentów Gallupa, by poukładała mi w głowie wyniki w jakąś konkretną ścieżkę. Po rozmowie z coachem podjęłam decyzję, by spróbować pójść nową drogą. Tak oto narodziła się ta książka. Poszłam za tym, co pojawiło się w moim życiu, i zaufałam, że będzie to dla mnie dobre.

Na przestrzeni naszego życia pojawiają się różne okazje i szanse na rozwój oraz odnalezienie swojej drogi, tylko my często je bagatelizujemy albo po prostu odkładamy ewentualne zmiany na później. Bo teraz nie mamy czasu, odwagi, siły, możliwości. A gdybyśmy tak poszli za ciosem i powiedzieli tej szansie: TAK? Podjęli wyzwanie! Wychodzenie ze swojej strefy komfortu jest ważnym punktem rozwoju osobistego, nawet jeśli wystawimy poza nią tylko stopę. Zastanów się, co było twoją pasją w dzieciństwie. Dzieci nie mają oporów przed odkrywaniem i próbowaniem nowych rzeczy. Przychodzi im do głowy jakiś pomysł i po prostu go realizują. Żyją z pasją. Warto uczyć się od nich takiego podejścia do życia.

Rozmawiaj o wszystkim z Panem Bogiem, powierz Mu swoją drogę i przyjrzyj się temu, co pojawia się w twoim życiu. Bez względu na to, czy coś z tego wyjdzie, czy nie, to każde doświadczenie uczy nas czegoś nowego i może być pierwszym krokiem na drodze, która poprowadzi nas do odkrycia samych siebie, powołania, nowych celów.

Nasze działanie jest jednak potrzebne. Nie wystarczy siedzieć na kanapie i czekać z założonymi rękami, aż coś samo się wydarzy. Musimy pójść za głosem Ducha Świętego i próbować, bo tylko dzięki tym próbom jesteśmy w stanie odkryć pasję życia. Pamiętaj przy tym, że myśli, które pojawiają się w naszej głowie, mogą nie pochodzić od Boga, bo zły duch lubi się wtrącać. Wyznacznikiem tego, że coś jest Boże, są owoce. Zastanów się, czy ten nowy pomysł przynosi radość, pokój, nadzieję, czy raczej frustrację, zniechęcenie, smutek i gniew. To zawsze jest dla nas najlepszy radar.

Słowo Boże mówi: „Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22–23). Dlatego jeśli szukasz swojej drogi, módl się o prowadzenie i światło, ale także podejmuj działania. To nie musi być od razu skok na głęboką wodę, choć znam osoby, które tak właśnie zrobiły i odnalazły nową pasję w życiu – ale miały pełną ufność, że czeka tam na nich dobry Ojciec, który złapie je, jeśli będzie taka potrzeba.

Słuchaj zaufanych ludzi. Wybieraj osoby, które są blisko Boga, żyją w łasce uświęcającej, bo wtedy są wyczulone na myśli, które pochodzą od Boga, i On może się tymi osobami posłużyć, by dać ci odpowiedź. Zapytaj je, w czym jesteś dobra/dobry, co uznają za twój talent. Zapisz te wnioski i spokojnie czekaj, aż wszystkie puzzle się ułożą.

Możesz też skorzystać z podpowiedzi trenera personalnego lub psychologa – popytaj wśród znajomych, czy kogoś takiego znają, ale także módl się o to, by Pan Bóg wskazał ci taką osobę. Na pewno to zrobi. Każda próba odnalezienia swojej drogi przy współpracy z Bogiem przyniesie efekty. Jestem tego pewna, ponieważ „Pan, który pójdzie przed tobą, On będzie z tobą, nie opuści cię i nie porzuci” (Pwt 31, 8).

Ty też jesteś ważna/ważny

Ważnym krokiem na drodze miłości jest potraktowanie siebie i swojego życia z uważnością: niebagatelizowanie własnych potrzeb, refleksja i zatrzymanie się nad sobą. Dokąd zmierzam, czego pragnę, jakie są moje marzenia, czy odpowiadam na moje powołanie?

Miłość jest motorem napędowym życia. W Piśmie Świętym, w Pierwszym Liście do Koryntian, czytamy: „Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący” (1 Kor 13, 1). W tym samym rozdziale Bóg mówi: „Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość” (1 Kor 13, 13). W Ewangelii według św. Marka w rozdziale dwunastym Jezus zapytany, które przykazanie jest najważniejsze, odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych” (Mk 12, 30–31).

Bóg cały jest miłością i Jego pragnieniem jest, by nasze słowa i uczynki wynikały z miłości. Mamy kochać Boga, drugiego człowieka, ale także samych siebie, wcale nie mniej niż innych. Bez miłości do siebie samego, szacunku do swojego ciała i duszy nie będziemy zdolni do miłości względem Boga i drugiego człowieka. Bo jak mamy kochać Stwórcę i Dawcę naszego życia, jeśli nie kochamy tego dzieła Boga, jakim my sami jesteśmy? Zostaliśmy stworzeni i powołani do miłości. Jezus Chrystus z miłości do nas oddał życie, byśmy byli zbawieni. Wszystkie Jego dzieła są wynikiem Jego miłości. Krytykując siebie, swój wygląd, umiejętności, talenty, krytykujemy Boga, który nas stworzył. Odrzucając siebie poprzez negatywne słowa, które pod swoim adresem wypowiadamy, jednocześnie odrzucamy dzieło Boga. W Księdze Rodzaju czytamy: „A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre” (Rdz 1, 31). Naszym obowiązkiem jest troszczyć się o siebie, dbać o ten dar, jakim jest nasze życie, podchodzić do siebie z czułością i miłością.

Każdego dnia, gdy wstaję rano, dziękuję Bogu za dar życia, za ten nowy dzień, który od Niego otrzymałam, i za to, że dziś mogę uczynić coś dobrego, mogę dokonywać zmian podyktowanych miłością. Zawsze zaczynam dzień od modlitwy, nawet wtedy, gdy nie mam czasu albo gdy jestem zmęczona i zwlekam się z łóżka nieprzytomna. Klękam i odmawiam modlitwę, choćby najkrótszą, ale przede wszystkim oddaję ten dzień Duchowi Świętemu, by przejął stery, podpowiadał, prowadził, wzbudzał natchnienia w moim sercu. Niech kocha tam, gdzie ja nie daję rady kochać, niech posługuje się mną, by nieść miłość i pokój ludziom, którzy tego potrzebują, niech uczy mnie widzieć siebie Jego oczami.

Miłość jest potężnym darem, dlatego warto się o niego po prostu modlić. O miłość do Boga, ludzi i siebie samego. Każde ziarno miłości zasiane w sercach innych ludzi będzie wydawało dobry owoc. Każde słowo powiedziane z miłości zasieje w drugiej osobie coś dobrego. Zbieramy to, co siejemy. Skoro złe słowa potrafią ranić nie tylko tę osobę, do której są skierowane, ale także nas samych – to wypływające z naszych ust dobre, pełne miłości słowa zmieniają życie całych pokoleń. Jeśli chcemy, by świat stał się lepszy, zacznijmy od siebie, od tego, by z naszych ust i uczynków wypływała miłość.

Ważnym krokiem na drodze miłości jest potraktowanie siebie i swojego życia z uważnością: niebagatelizowanie własnych potrzeb, refleksja i zatrzymanie się nad sobą. Dokąd zmierzam, czego pragnę, jakie są moje marzenia, czy odpowiadam na moje powołanie? Nie dowiemy się tego, żyjąc na wysokich obrotach, bez chwili zadumy i ciszy. Odkrywanie siebie to proces, który warto przejść razem z Bogiem. Bo On nas zna, On wie, co będzie dla nas najlepsze.

Zastanówmy się, jak możemy okazać sobie miłość, a tym samym wychwalać Boże dzieło, jakim my sami jesteśmy. Przez sakrament chrztu świętego zostaliśmy włączeni do rodziny królewskiej, staliśmy się dziećmi Boga, a więc także jego dziedzicami. Bóg nadaje nam królewskie pochodzenie. On jest Panem panów i Królem królów, jest absolutnie największą i najpotężniejszą osobą na świecie, a my jesteśmy Jego dziećmi. Czasami zachowujemy się tak, jakby nasze pochodzenie nic nie znaczyło. Nasza wartość nie zależy od naszych uczynków, podejmowanych działań, sukcesów, ilości pieniędzy na koncie, luksusowego samochodu czy ubrań od najlepszych projektantów – naszą wartość wyznacza nasze boskie pochodzenie.

Żyjmy tak, jakby naszym ojcem był najważniejszy przywódca na świecie. To nie znaczy, że mamy się wynosić, uważać, że jesteśmy lepsi od innych – uznanie prawdy o sobie samym jest tożsame z pokorą. Przyjęcie swojej prawdziwej tożsamości sprawia, że zaczynamy patrzeć na życie zupełnie inaczej. Nie tylko dostrzegamy jego wymiar ziemski, materialny, ale także ten duchowy. Mamy dostęp do Pana Boga dwadzieścia cztery godziny na dobę, On zawsze jest przy nas, nawet wtedy, gdy my się od Niego odwracamy. Święty Paweł w Liście do Rzymian mówi: „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra” (Rz 8, 28). O tę miłość możemy się modlić, o to, by Duch Święty nas do niej uzdolnił. Ten proces się rozpocznie, a wydarzenia w naszym życiu będą przybliżały nas do Boga, centrum miłości, z której wszyscy możemy czerpać.

Jeśli jesteś rodzicem i troszczysz się o swoje dzieci, chcesz im zapewnić dobry start, dbasz o ich zdrowie, pocieszasz je w trudnych momentach i pomagasz im w każdej sytuacji, to pomyśl sobie, że Bóg jest takim właśnie ojcem dla nas, a nawet kimś więcej. Jeśli oddamy Mu wszystko i uznamy Jezusa za naszego Pana i Zbawiciela, postawimy Go w centrum naszego życia, nauczymy się kochać Boga, siebie i innych. Bóg sobie z nami poradzi, będzie nas prowadził i wskazywał nam drogę.

Traktujmy siebie jak synów i córki samego Króla, dbajmy o siebie, troszczmy się o nasze życie i zdrowie, nasz wygląd, bo reprezentujemy naszego Ojca, a On zasługuje na największy szacunek.

Na czym się koncentrujesz?

Skoncentrowanie się na czymś sprawia, że nasze myśli zaczynają krążyć wokół tej rzeczy, poświęcamy jej czas i ona rośnie w naszym życiu. Jeśli skupiamy się na negatywnych, smutnych i trudnych wydarzeniach, to one zaczynają wpływać na nasze życie i przynoszą owoce, których byśmy nie chcieli.

Znasz tę indiańską opowieść o dwóch wilkach? Jeden jest zły, pełen kłamstwa, zazdrości, gniewu, zawiści, arogancji, chciwości, lęku, smutku, przygnębienia i poczucia niższości, drugi zaś jest pełen miłości, radości, łagodności, cierpliwości, pokoju, nadziei, hojności, prawdy i życzliwości. Dzieci pytają starego Indianina: „Który wilk wygrywa walkę?”. On odpowiada: „Ten, którego nakarmisz”.

Skoncentrowanie się na czymś sprawia, że nasze myśli zaczynają krążyć wokół tej rzeczy, poświęcamy jej czas i ona rośnie w naszym życiu. Jeśli skupiamy się na negatywnych, smutnych i trudnych wydarzeniach, to one zaczynają wpływać na nasze życie i przynoszą owoce, których byśmy nie chcieli. Jeśli koncentrujemy się na dobru, pięknie, wartościowych i dobrych słowach, to takie właśnie rzeczy są zaakcentowane w naszym życiu i zaczynamy dostrzegać ich owoce.

Nie musimy daleko szukać potwierdzenia, że tak jest. Gdy św. Piotr widzi idącego po wodzie Jezusa, mówi: „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!” (Mt 14, 28). Jezus odpowiada: „Przyjdź!” (Mt 14, 29). Piotr idzie po wodzie, a gdy dochodzi do Jezusa i ma Go na wyciągnięcie ręki, nagle wzrok apostoła kieruje się na szalejącą burzę, Piotr traci z oczu Jezusa i zaczyna tonąć. Kiedy krzyczy: „Panie, ratuj mnie!” (Mt 14, 30), Jezus natychmiast wyciąga rękę. O czym ten fragment nam mówi? O tym, że gdy skupiamy się na problemach, trudnościach, chorobach, czyli widzimy tylko burzę i poświęcamy jej nadmierną uwagę, ona przybiera na sile, przejmuje kontrolę nad naszym życiem. A gdy mamy przed oczami Jezusa, dobro, miłość, to On jest cały czas obok, gotowy natychmiast wyciągnąć do nas rękę.

Bóg jest z nami w każdej sytuacji i jeśli to sobie uświadomimy, przestaniemy się koncentrować na trudnościach. Mamy kogoś, kto jest w stanie pokonać każdą burzę, ponieważ jest większy od każdego zawirowania w naszym życiu. Zanim jednak Piotr zobaczył Jezusa i zaczął chodzić po wodzie, uczniowie siedzieli w łodzi, zerwał się silny wiatr, bujało nimi na wszystkie strony i nagle zauważyli jakąś zjawę idącą po wodzie. Przestraszyli się. Jezus im na to odpowiedział: „Odwagi, to Ja jestem!”. Dlatego pamiętaj, że jakakolwiek burza jest teraz w twoim życiu, On zawsze jest z tobą, gotowy wyciągnąć rękę i cię uratować. Patrząc na Niego, nie utoniesz. „Albowiem Pan jest twoją ucieczką, jako obrońcę wziąłeś sobie Najwyższego” (Ps 91, 9).

By zwyciężyć nad burzą, musimy odwrócić od niej wzrok. Nie znaczy to, że mamy lekceważyć problemy, chorobę, trudności pojawiające się w naszym życiu – bynajmniej, ale nie koncentrujmy wszystkich myśli wokół nich. Wygramy wtedy, gdy nie będziemy się im przyglądać i ich kontemplować. Zamiast tego patrzmy na Jezusa – wtedy problemy, które przychodzą, nie burzą naszego spokoju ani radości życia. Stają się nieistotne. Adoruj Jezusa zamiast burzy. Podczas uwielbienia Boga zmienia się też nasza perspektywa patrzenia na świat: my zajmujemy się Nim, a On przywraca porządek w naszym życiu. Pamiętaj, że po każdej burzy wychodzi słońce. Po trzech dniach Jezus zmartwychwstał.

Zwróć jeszcze uwagę na to, że gdy Piotr zaczyna tonąć, Jezus nic nie robi, dopóki apostoł nie zawoła: „Panie, ratuj mnie!” (Mt 14, 30). Pan Bóg jest przy nas, jest na wyciągnięcie ręki, ale czeka na nasze zaproszenie, ponieważ szanuje naszą wolną wolę. Gdy Piotr wypowiedział te słowa, Jezus natychmiast chwycił go, mówiąc: „Czemu zwątpiłeś, małej wiary?” (Mt 14, 31). Miej wiarę w to, że Bóg jest Bogiem wszechmogącym, Bogiem, który może zmienić nas, okoliczności naszego życia, uzdrowić nas i uwolnić od utrapień. Potrzebujesz tylko Mu zaufać i wejść w proces współdziałania z Bogiem we wszystkim, co robisz.

Nie wierz w te kłamstwa!

Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Jesteśmy dziećmi Bożymi, Jego dziedzicami, którzy mają dostęp do całego boskiego spichlerza. Bóg wlał w nas talenty i pragnienia, byśmy te talenty pomnażali.

Nie jesteś dość dobra, jesteś brzydka, chuda, żyrafa, płaska deska, kostucha, a wszystko, co udało ci się jakimś cudem osiągnąć, było zwykłym fartem. Te kłamstwa na mój temat krążyły w mojej głowie od dzieciństwa i spowodowały, że weszłam w dorosłe życie z kompleksami i niskim poczuciem własnej wartości. Nie zawsze wierzyłam w siebie. Nawet w sporcie, kiedy odnosiłam ogromne sukcesy na arenie międzynarodowej, cały czas pokutowało we mnie przekonanie, że był to zwykły fuks. Że tak naprawdę w końcu wyjdzie na jaw, że nie jestem dość dobra. Stawiałam sobie poprzeczkę bardzo wysoko, a i tak nigdy nie byłam zadowolona z efektów. Gdy stawałam na najwyższym stopniu podium, moja radość trwała chwilę, a później w mojej głowie pojawiały się różne głosy krytyki.

Nie wiem, jakie kłamstwa usłyszałaś/usłyszałeś na swój temat, ale musimy sobie uzmysłowić jedną, najważniejszą rzecz. Te słowa, choć cię dotyczą, tak naprawdę nie są o tobie, one cię nie definiują, to nie jest prawda. Opinie, które usłyszałam w swoim życiu od wielu osób i które mocno wyryły się w mojej pamięci, zaczęły kształtować moje wybory, postrzeganie samej siebie i tego, co osiągałam. Ale to, co wypowiadają o nas inni ludzie, jest tylko i wyłącznie ich zdaniem o nas.

Często słyszymy rzeczy, które ranią nas na całe życie. Dlatego tak ważne jest, co mówimy innym. Wydawałoby się, że to są tylko słowa, ale słowa mają znaczenie i potrafią być ostre jak miecz, potrafią zabijać. Pozornie niewinne zdanie rodziców rzucone pod adresem dziecka może wpłynąć na jego późniejsze wybory.

Myślę, że każdy z nas kiedyś usłyszał coś krzywdzącego na swój temat od rówieśników, nauczycieli, rodziców czy rodzeństwa. Słowa mogą budować, ale mogą także niszczyć. Nie jesteśmy zupełnie bez wpływu na ich działanie. Przecież to nie nasza wina, że ktoś, często w złości, nawet nie zastanawiając się nad tym, co mówi, rzuca w nas różnymi epitetami. Możemy jednak stawić czoło tym kłamstwom, które kłębią się w naszych głowach. Nie sami, bo nie jesteśmy tak mocni, ale możemy złamać je mocą imienia Jezus.

Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Jesteśmy dziećmi Bożymi, Jego dziedzicami, którzy mają dostęp do całego boskiego spichlerza. Bóg wlał w nas talenty i pragnienia, byśmy te talenty pomnażali. Nie możemy pozwalać, by kłamstwa, które zasiewa w naszej głowie zły duch, nas blokowały. Pan Bóg chce, byśmy działali, byśmy wychodzili ze swojej strefy komfortu, pokonywali strach i wstyd. Chce dla nas tego, co najlepsze, daje nam mnóstwo możliwości, byśmy wzrastali i rozwijali swoje talenty. Dlatego nie wierz w te oszczerstwa o sobie, a gdy pojawiają się w twojej głowie, natychmiast je odrzucaj, wyrzekaj się ich w imię Jezusa, z którym nasze zwycięstwo jest pewne, bo On już pokonał zło.

Bóg jest naszym Ojcem, który kocha nas nie za zasługi, ale dlatego, że jesteśmy Jego dziećmi. Jego miłość jest bezwarunkowa, czysta, miłosierna, przekracza wszelkie granice. To Ojciec, który wybacza wszystko i zawsze wita nas z otwartymi ramionami, bez względu na to, co w życiu zrobiliśmy. Z Nim każde nasze działanie, praca, rozmowy, odpoczynek mogą być uświęcone i dobre. Bo Bóg jest większy od każdej naszej myśli, każdego kłamstwa na nasz temat, każdego zranienia. Wsłuchuj się w dobre myśli o tobie. Zacznij dostrzegać dobro, które jest twoim udziałem, i dziękuj za nie Panu Bogu, bo to jest ogromna łaska. Zwróć też uwagę, jakie słowa wypowiadasz o sobie. Nawet jeśli przychodzą ci do głowy negatywne myśli, nie wypowiadaj ich na głos. Pilnuj, by ich nie karmić, bo będą rosły w twojej głowie i przynosiły zgniłe owoce. Zamieniaj je na coś pozytywnego i podkreślaj dobro, które czynią twoi bliscy. Nie odkładaj pochwalenia bliskich na później. Bo później jest to dużo trudniejsze i często zapominamy o tym w ferworze nowych zadań. Dobro mnoży dobro, a złe i negatywne słowa wyrządzają nam i innym krzywdę. Podchodźmy do tego bardzo świadomie, a każdą naszą słabość oddawajmy Jezusowi, który wziął już na siebie wszystkie nasze boleści.

¹ Wszystkie cytaty podano za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia, wyd. 4, Poznań 2003.