Copyright © by ks. Marcin Sobiech 2024

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2024

All rights reserved

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym.

Projekt okładki: © Małgorzata Bocian

Materiały okładkowe: Wikimedia Commons (Maryja)

Redakcja: Monika Łojewska-Ciępka

Korekta: Sylwia Kajdana

ISBN 978-83-68317-65-7

Wydanie I, Kraków 2024

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel. 12 267 05 69, 12 264 37 09

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@esprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Fragment

Wstęp

I. Objawienia w 1947 roku

Początek

Pierwsze objawienie: trzy miecze w Sercu Matki

Wynagradzać, aby zapobiec wiecznemu potępieniu dusz

Szczególne nabożeństwo: do Róży Mistycznej w intencji wszystkich osób konsekrowanych

Godzina cudu

„Proszę o modlitwy i akty pokuty dla wynagrodzenia za grzechy przeciw czystości”

„Zstępuję, aby było wiele nawróceń”

Maryja i dwoje dzieci

Godzina Łaski

II. Objawienia w latach 1960–1983

Fontanelle – po trzynastu latach przerwy

Objawienie 17 kwietnia 1966 roku

Objawienie 13 maja 1966 roku

Objawienie 9 czerwca 1966 roku

Objawienie 6 sierpnia 1966 roku

Objawienie 30 września 1967 roku

Objawienie 25 marca 1968 roku

Objawienie 12 października 1968 roku

Objawienie 13 października 1969 roku

Objawienie 14 lutego 1970 roku

Objawienie 11 maja 1970 roku

Objawienie 17 stycznia 1971 roku

Objawienie 25 lipca 1971 roku

Objawienie 14 października 1971 roku

Objawienie 4 marca 1972 roku

Objawienie 5 sierpnia 1972 roku

Objawienie 11 marca 1973 roku

Objawienie 22 lipca 1973 roku

Objawienie 15 maja 1974 roku

Objawienie 29 czerwca 1974 roku

Objawienie 8 września 1974 roku

Objawienie 30 stycznia 1975 roku

Objawienie 8 kwietnia 1975 roku

Objawienie 3 lipca 1975 roku

Objawienie 31 sierpnia 1975 roku

Objawienie 6 stycznia 1976 roku

Objawienie 13 lutego 1976 roku

Objawienie 20 kwietnia 1976 roku

Objawienie 3 grudnia 1976 roku

Objawienie 5 stycznia 1977 roku

Stanowisko Kościoła

Zakończenie

Modlitwy do Róży Duchownej

Jak odprawić Godzinę Łaski?

Modlitwy przez wstawiennictwo Maryi Róży Duchownej

Różaniec Trzech Róż. (podyktowany Pierinie Gilli przez Świętą Marię od Krzyża)

Różaniec do Matki Bożej Róży Duchownej

Bibliografia

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Wstęp

W dzisiejszych czasach coraz częściej słyszymy o nowych objawieniach maryjnych. Znamy te wielkie: z Paryża, La Salette, Lourdes, Gietrzwałdu, Fatimy. Wiele osób jeździ do Medjugorje. Maryja przychodzi, aby przekazać prośbę Nieba, ostrzec ludzkość oraz przypomnieć o Bożej miłości. Ukazując się, mówi zawsze: „Módlcie się! Czyńcie pokutę! Składajcie ofiary! Odmawiajcie święty różaniec! To jest broń przeciw szatanowi”. Zastanawiając się nad autentycznością niebiańskich odwiedzin, możemy być pewni, że szatan z pewnością by do tego nie nawoływał. Jeżeli więc w jakimś miejscu prośby Matki Bożej są spełniane, podejmuje się modlitwy i czyni pokutę, a nie szuka sensacji, zaspokojenia ciekawości lub nawet korzyści majątkowych – to takie miejsce staje się miejscem łask, podobnie jak każde inne, gdzie spełnia się rzeczywiście prośby Matki Najświętszej. Macierzyńska miłość Maryi obejmuje cały świat. Przede wszystkim obejmuje ona jednak Kościół i jego dzieci. Kościół to Chrystus dalej żyjący, dalej działający, dalej cierpiący. On tu działa i dokonuje cudów. Pierwszy cud, jaki się dokonał, to cud w Kanie Galilejskiej – cud na prośbę Matki Bożej. Cud przemiany. Możemy go nazwać cudem maryjnym. Ten pierwszy cud nie pozostał jednak ostatnim – powtarza się w wielu miejscach kultu Matki Bożej, miejscach słynących łaskami. Ileż łask płynie z miejsc maryjnych, ile pociechy. Maryja stoi wiernie przy swoich dzieciach. Ileż osób, klęcząc i modląc się, mogło doświadczyć wysłuchania próśb.

W latach 1947–1983 w Montichiari w północnych Włoszech, w diecezji Brescia, z której pochodził święty papież Paweł VI, kilkadziesiąt razy Matka Boża objawiła się jako Róża Duchowna. Dla wielu osób te objawienia pozostają nieznane, choć część z nich kojarzy nabożeństwo Godzina Łaski objawione właśnie w Montichiari. Na tym niestety ich wiedza się kończy.

Jakie jest stanowisko Kościoła w kwestii tych objawień? Niemalże od początku ich występowania wielu biskupów i kapłanów udawało się i nadal udaje do Montichiari. Stolica Apostolska wyrażała się o tym objawieniu przychylnie. Stanowisko samej kurii w Brescii było raczej negatywne. W końcu, po wielu latach obojętności, a czasem opozycji, w roku 2000 kuria biskupia z Brescii zatwierdziła kult Matki Bożej w osadzie Fontanelle, dzielnicy Montichiari. U progu trzeciego tysiąclecia do Brescii przybył nowy biskup, J.E. Giulio Sanguineti. Było to dziesięć lat po śmierci Pieriny Gilli, włoskiej pielęgniarki, która doświadczyła objawień maryjnych. Odeszła ona do wieczności 12 stycznia 1991 roku. Jej grób, podobnie jak źródło oraz świątynia w Montichiari, jest odwiedzany rocznie przez ponad sto tysięcy pielgrzymów. Na początku lipca 2024 roku watykańska Dykasteria Nauki Wiary pozytywnie odniosła się do objawień Pieriny Gilli. Więcej na ten temat piszę w rozdziale o stanowisku Kościoła.

Pierwsze moje spotkanie z Maryją, Różą Duchowną miało miejsce, kiedy u znajomych na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych zobaczyłem piękną, dużą figurę Maryi w białych szatach, ze złożonym rękami i trzema różami na piersi: złotą, czerwoną i białą, z podpisem na podstawie: Rosa Mistica. Dopiero wiele, wiele lat później, już będąc księdzem, przeczytałem bardzo pobieżną relację o objawieniach w Montichiari. Z czasem zacząłem zgłębiać temat i zaskoczyły mnie dwie rzeczy: niesamowita zbieżność z objawieniami w Fatimie i aktualność przesłania.

Montichiari i Fontanelle to jakby powtórzenie tego, co wydarzyło się w Fatimie, ale jednocześnie swoisty komentarz do objawień sprzed ponad stu lat. Wtedy też pojawiło się we mnie pragnienie odwiedzenia tego sanktuarium. Kiedy organizowałem pielgrzymkę po sanktuariach Włoch i napisałem już jej program, po kilku miesiącach dostrzegłem na mapie, że Montichiari leży niedaleko Werony, miejsca, którego zwiedzanie było zaplanowane. Od razu dopisałem do programu kolejny punkt. I tak oto w niedzielę 30 czerwca 2019 roku po raz pierwszy stanąłem pod katedrą w Montichiari, a następnie kilka kilometrów dalej przy źródle w Fontanelle. Zachwyciła mnie cichość tego miejsca, ale jednocześnie jego wielka mistyczność. Poczułem, jakby niebo było otwarte i spływały na mnie zdroje łask. Prawdziwie mistyczne miejsce. Spełniło się moje marzenie. To, czego doświadczyłem, pozostawiam w sercu, ale już wtedy poczułem, że Maryja chce, aby te objawienia zostały poznane, i to również w kontekście objawień fatimskich. Dlatego powstała ta książka. Na polskim rynku wydawniczym istnieje tylko jedna pozycja, która dokładnie opisuje wydarzenia z lat 1947–1983 w północnych Włoszech – jest to książka Goccii di Stelle Róża Duchowna. Objawienia i orędzia na podstawie dzienniczka widzącej Pieriny Gilli, wydana w 2015 roku przez wydawnictwo Rafael. Pozostałe pozycje to ulotki bądź teksty przestarzałe. Oczywiście niniejsza publikacja nie opisuje dokładnie, krok po kroku, objawień w Montichiari. Chciałem w niej przede wszystkim ukazać zbieżność orędzia Róży Duchownej z orędziem fatimskim i zwrócić uwagę na ważność słów Maryi przekazanych w tych miejscach. Zapraszam do wspólnej wędrówki. Może i ty zakochasz się w Róży Duchownej i zapragniesz odpowiedzieć na Jej wezwanie przekazane już w Fatimie. To pierwszy powód powstania tej książki. Jest jeszcze powód drugi: w czasie nasilonych ataków na Kościół i duchowieństwo z jednej strony i gdy z drugiej słudzy Kościoła nie zawsze są w porządku, Montichiari jawi się jako recepta na tę chorobę. I myślę, że to wystarczy. Zapraszam do lektury.

I. Objawienia w 1947 roku

POCZĄTEK

Montichiari, łącznie z dzielnicą Fontanelle, jest małym miasteczkiem położonym we Włoszech, dwadzieścia kilometrów od Brescii, w dolinie Padu, u stóp włoskich Alp. Montichiari znaczy dosłownie „jasne góry”. Na wzgórzu, obok zamku Maryi, stoi kościół Świętego Pankracego. To tutaj, począwszy od 1947 roku, objawiała się Matka Boża zatroskana o kapłanów, zakonników i dusze poświęcone Bogu. Ukazywała się Pierinie Gilli.

Pierina urodziła się 3 sierpnia 1911 roku i niemal przez całe swoje życie pracowała jako pielęgniarka w szpitalu. Po raz pierwszy ujrzała Matkę Bożą wczesną wiosną 1947 roku na sali operacyjnej. Dorastająca Pierina, najstarsza z ośmiorga rodzeństwa, przeszła wiele prób z powodu ubóstwa rodziny. W latach 1937–1940 pracowała jako pomocnica w klinice Villa Bianca w Brescii. Pięć następnych lat spędziła w szpitalu w Desenzano, nad brzegiem jeziora Garda. To w tym czasie jako młoda kobieta otrzymała pozwolenie na wstąpienie do zgromadzenia Służebnic Miłości w Brescii. Pozostała tam jednak zaledwie trzy miesiące. Stan jej zdrowia coraz bardziej się pogarszał, aż do dnia, w którym udzielono jej sakramentu namaszczenia chorych. Uznano, że wkrótce umrze. Wtedy doszło do pierwszego nadprzyrodzonego wydarzenia w jej życiu: wpadła w stan wielkiego odrętwienia i ujrzała w wizji siostrę Marię od Krzyża di Rosa, założycielkę Służebnic Miłości. Święta dotknęła serdecznie jej czoła i powiedziała: „Namaszczam cię, wyzdrowiejesz, lecz będziesz nosić ciężki krzyż”. Zaraz po tym wydarzeniu Pierina wstała całkowicie uzdrowiona. Siostry ogarnęło zdumienie, zastanawiały się, czy był to cud… Pierina opuściła szpital, aby wrócić do domu, gdzie spędziła rok. Potem na nowo podjęła pracę w szpitalu w Montichiari, gdzie pozostała aż do 1947 roku.

Warto powiedzieć kilka słów o Świętej Marii Róży. Paola di Rosa urodziła się 6 listopada 1813 roku w Brescii (Włochy) jako córka Klemensa i księżnej Kamili Albani z Bergamo. Rodzice dali jej wszechstronne wykształcenie oraz religijne wychowanie. Kiedy miała jedenaście lat, zapadła na ciężką chorobę, z której szczęśliwie wyzdrowiała. Wcześnie straciła matkę. Jako sierota obrała sobie za matkę Najświętszą Maryję Pannę. Oddana do szkoły i na wychowanie sióstr wizytek, uczyniła duże postępy w nauce i w cnotach chrześcijańskich. W wieku siedemnastu lat wróciła do domu. Kiedy ojciec zaproponował jej małżeństwo, odmówiła i w dziewiętnastym roku życia złożyła ślub dozgonnej czystości. Równocześnie podjęła się kierownictwa nad siedemdziesięcioma pracownicami w przędzalni ojca w Acquafreddzie, rozwijając wśród nich prawdziwie misyjną i apostolską pracę w latach 1831–1836. Podobną chrześcijańską działalność rozwijała, ilekroć przebywała w wiejskiej letniej posiadłości rodzinnej w Capriano (Brescia), zajmując się ze szczególną troską biednymi i chorymi, dopomagając miejscowym kapłanom w pracy nad młodzieżą żeńską, w misjach, w rekolekcjach lub w różnych inicjatywach kościelno-społecznych. Jej bohaterstwo zabłysło w czasie epidemii cholery, kiedy to z całym poświęceniem usługiwała zarażonym.

W latach 1836–1839 podjęła się pracy w dwóch szkołach dla głuchoniemych oraz w instytucjach przeznaczonych dla opuszczonych kobiet i dziewcząt narażonych na utratę niewinności. Pod kierownictwem wytrawnego kierownika duchowego, księdza Faustyna Pinzoniego, postanowiła założyć stowarzyszenie pielęgniarek dla posługi chorym. Po otrzymaniu zezwolenia od władz państwowych w 1840 roku Paola zebrała trzydzieścioro dwoje dziewcząt, przeszkoliła je i udała się z nimi do szpitala kobiecego w Brescii. Przekonała się bowiem, że oprócz pomocy lekarskiej, chorzy potrzebują stałej opieki. Tak powstało zgromadzenie Służebnic Miłości. Rok później Paola otworzyła drugi podobny szpital w Cremonie. Świątobliwy ojciec z radością wspierał te wszystkie wysiłki i inicjatywy swojej córki. Na dom centralny dla powstającej nowej rodziny zakonnej przeznaczył zakupiony pałac w Brescii. Starał się ponadto o poparcie władz. W 1844 roku Rzym wydał dekret pochwalny, a w roku 1847 papież Pius IX zatwierdził warunkowo na czas próby konstytucje napisane przez księdza Pinzoniego. W roku 1852, w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego Paola złożyła śluby i przybrała imię zakonne Maria Crocifissa (Maria od Krzyża). Wraz ze swoją przełożoną habit przyjęło osiemnaście sióstr. Dały się poznać przede wszystkim w czasie zarazy, jaka kilkakrotnie nawiedziła północne Włochy. Ich bohaterskie poświęcenie zyskało im powszechne uznanie. Maria patrzyła z radością, jak mnożyły się nowe fundacje. W roku 1855 było ich już siedem. Pewna, że dzieło ma zapewnione trwanie, mogła spokojnie odejść. W czasie ćwiczeń duchowych w Mantui 26 listopada zasłabła, mimo to ukończyła je i udała się do macierzystego domu w Brescii, gdzie 15 grudnia 1855 roku oddała Bogu ducha w wieku zaledwie czterdziestu dwóch lat. Jej ciało, pochowane początkowo w grobowcu rodzinnym, zostało następnie umieszczone w kościele domu macierzystego w Brescii. Papież Pius XII wyniósł ją do chwały błogosławionych w 1940 roku, a do chwały świętych – w 1954 roku.

PIERWSZE OBJAWIENIE: TRZY MIECZE W SERCU MATKI

Pierwsze objawienie w Montichiari miało miejsce 24 listopada 1946 roku. Pierina przebywała w pokoju szpitalnym, który dzieliła z zakonnicą, kiedy ta miała dyżur. Klęczała, modląc się. Nagle ujrzała Najświętszą Pannę. Otoczona nimbem światła Maryja wydała się jej bardzo piękna, pełna majestatu, lecz ogromnie smutna. Z jej oczu obficie płynęły łzy, spadając na ziemię. Miała szatę koloru fioletowego, a na niej biały welon. Trzy wielkie miecze były zanurzone w jej piersi. Pierina Gilli była tak wstrząśnięta i wzruszona wizją, że nie udało się jej nic powiedzieć. Maryja zaś rzekła do niej tylko trzy słowa: „Modlitwy, ofiary, pokuty!”, a następnie zniknęła, zostawiając ją w stanie niewypowiedzianej słodyczy.

Nazajutrz po pierwszym objawieniu Pierina zaczęła cierpieć fizycznie i duchowo. Kiedy pośpieszyła do kościoła, aby opowiedzieć wszystko swemu spowiednikowi, księdzu Luigiemu Bonominiemu, wicerektorowi w Montichiari, kapłan nie dość, że nie okazał żadnego entuzjazmu, to dodatkowo surowo ją napomniał: „Nie masz mi nic innego do opowiedzenia? To, co ci się przytrafiło, musi być wynikiem pracy twojej wyobraźni lub przejedzenia!”. Pożegnał ją słowami: „W każdym razie milcz i… nie przychodź więcej opowiadać mi tych historyjek!”.

Już tutaj, w tym pierwszym wezwaniu Maryi, widzimy skrócony przekaz orędzia fatimskiego. Maryja w 1917 roku przyszła do Cova da Iria i przez trójkę dzieci: Łucję, Hiacyntę i Franciszka przekazała światu swoją prośbę, aby ludzie się nawrócili (pokuta), odmawiali codziennie różaniec (modlitwa) oraz ofiarowali swoje cierpienia Bogu (wynagrodzenie).