Skąd przychodzi
do człowieka
lęk przed Bogiem
i dokąd go odprowadzić?

Boimy się tego, czego nie znamy. A Bóg, pomimo dwóch godzin katechezy tygodniowo przez kilka lat w szkole, bywa często Wielkim Nieznajomym. Mamy dość mglistą wizję tego, kim Pan Bóg jest. Ludzie mają wykrzywiony obraz Boga. Widzą w Nim groźnego sędziego, policjanta, demiurga, tajemniczą moc, ale nie widzą Ojca.

Lęk przed Panem Bogiem jest też efektem wirusa, który w sobie nosimy, a jest nim grzech pierworodny. Pierwszym, który się Pana Boga wystraszył, był Adam. Schował się przed Panem w krzakach. Bóg był jego najlepszym przyjacielem, odwiedzał go, chodził z Adamem po raju, rozmawiali… Adam widywał Boga twarzą w Twarz. Miał z Panem relację, w której nie było lęku. Wszystko się skomplikowało, gdy pojawił się grzech. Bóg zawołał: „Adamie, gdzie jesteś? Gdzie się schowałeś? Dlaczego się mnie boisz?”. Adam nie odpowiedział wprost, że zgrzeszył. Zaczął tłumaczyć, że to inni go skrzywdzili, że Ewa dała mu owoc do zjedzenia, w końcu zarzucił Panu Bogu, że to Jego wina. Wszyscy tylko nie on winni byli tego, że bał się Pana Boga. I to jest podstawowa przyczyna lęku przed Bogiem – grzech.

A gdzie może odprowadzić lęk? Do świńskiego koryta. Do koryta, przy którym siedział syn marnotrawny – napluł on swojemu ojcu w twarz, zmarnował jego majątek, zbezcześcił wszystko, co dla ojca było ważne (dopiero w momencie, gdy przez swoje decyzje i wybory wylądował na dnie, przypomniał sobie, że ma ojca, który nie jest wcale takim złym zawodnikiem). Powrót syna marnotrawnego do domu i otwarte ramiona ojca to odpowiedź na ludzki lęk. Tu widzimy prawdziwy obraz tego, kim Pan Bóg jest, a kim na pewno nie jest. Nie widzimy tu policjanta, sędziego, strażnika, nie widzimy tu nawet swoich rodziców, którzy na nasze błędy i porażki potrafili zareagować irytującym: „A nie mówiłem?!”. Widzimy natomiast cichą przystań, która leczy rany i daje siłę. W końcu widzimy kogoś, kto cieszy się nami, nawet jeśli przypominamy nie sympatycznego brzdąca, ale wstrętnego typa z pociętą gębą. I kogo tu się bać?

Skoro Pan Bóg
może wszystko,
dlaczego nie czyni
wszystkiego,
o co Go prosimy?

Dlaczego rodzice nie spełniają wszystkich zachcianek dzieci? Bo wiedzą, że spełnienie pewnych zachcianek – zbyt wcześnie albo w ogóle – może dzieciom zaszkodzić. Cała Europa przekonała się, że wychowanie bezstresowe kształtuje tak naprawdę nie fajne jednostki, ale ludzi niezaradnych życiowo, krnąbrnych, roszczeniowych. Europa powoli wycofuje się z niego, a my oczekujemy, że Pan Bóg będzie nas wychowywał bezstresowo.

Kiedyś, chodząc po kolędzie, spotkałem trzynastolatka, który powiedział mi, że on nie wierzy w Pana Boga. Gdy go zapytałem, dlaczego nie wierzy, odpowiedział: „Bo modliłem się, a On mnie nie wysłuchał”. „A o co się modliłeś?”, zapytałem. „O mercedesa. Wstaję rano, a mercedesa nie ma”. No i mamy ateistę (śmiech). Przykład może nieco naiwny, ale mam wrażenie, że sporo osób posługuje się podobną logiką. A przecież to tak nie działa! Pan Bóg to nie wróżka-zębuszka!

Myślę, że Pan Bóg nas słucha bardzo cierpliwie, tylko że my zawsze mamy jakiś plan A, a On ma często plan B (śmiech). Spełnia oczywiście te nasze prośby, które mają przynieść nam dobro, ale tak jakby dookoła. Czasami spełnia natychmiast – tu i teraz. Modlimy się i jest! Uzdrowienia, uwolnienia, cuda… Ale najczęściej jest to bardzo pedagogiczna droga dochodzenia do daru. Przynajmniej takie jest moje doświadczenie.

Kiedyś myślałem, że gdy pójdę do seminarium, to trochę w nim posiedzę, trochę mnie przeszkolą i za pół roku będę na ulicy ewangelizował chłopaków. No i po pięciu latach seminarium (my, salezjanie, „na księdza” uczymy się dziewięć lat) myślę sobie: „Kurde, o co chodzi? Pięć lat prawie w ogóle nie mam styczności z ulicą, o którą mi chodziło!”. Co więcej, miałem wrażenie, że jestem coraz bardziej łagodny, coraz bardziej wrażliwy, że coraz bardziej się tej ulicy boję (no bo w końcu seminarium to jest taki świat trochę odcięty). I tak się zastanawiałem, co to ma wspólnego z moim planem, z moimi pragnieniami. Wewnętrznie mocno się buntowałem. Zacząłem się modlić, pytać: „Jak to jest, Panie Boże? Ja tu chcę pracować na ulicy, a w ogóle nie mam z nią kontaktu!”. Po tej modlitwie pojechałem do poprawczaka na praktyki, które miałem w każdy weekend. I tam, na tych praktykach kapelan po Mszy mówi do zgromadzonych: „No dobra, klerycy co weekend przyjeżdżają, ciągle się za was modlą, to dzisiaj my pomodlimy się za nich. Niech klerycy klękną, a my położymy na nich ręce”. Klęknęliśmy, a chłopaki, takie wytatuowane byki – wiadomo, jak to w ośrodkach wychowawczych: klapeczki, dresik, łysa pała, tatuaż na szyi – położyli na nas ręce i zaczęli się modlić. I kiedy tak klęczałem, uświadomiłem sobie, że przecież na mnie leżą ręce złodziei, dilerów, chuliganów, łobuzów, zadymiarzy… I teraz te ręce – chłopaków z ulicy – leżą na mnie, a oni modlą się, żebym ja był kapłanem dla takich jak oni. Pomyślałem: „Cholera, to naprawdę ma sens!”. Dostałem od Pana Boga konkretną odpowiedź: „Zobacz, chłopie! Jesteś tu, gdzie trzeba”. To była wysłuchana modlitwa, dzięki której szybko odkryłem, że Pan Bóg mnie słucha i przez konkretne znaki pokazuje mi, gdy jestem na dobrej drodze.

My jednak często robimy tak, że o coś się modlimy, a potem w ogóle nie myślimy o tym, czy Pan Bóg nas wysłuchał, nie analizujemy tego. I ludzie mówią: „Ja się modlę, a Pan Bóg mnie nie słucha”. Ale gdy tak zaczynamy żyć trochę świadomiej, gdy usiądziemy i zapytamy siebie: „No właśnie, modliłem się o coś pół roku temu – Pan Bóg mnie wysłuchał czy nie?”, to widzimy, że to nie zostaje bez odpowiedzi. Dlatego dobrze jest dokonać takiej refleksji nad sobą, potraktować siebie trochę jak taki obiekt do badań – staję sobie z boku i patrzę na własne życie, analizuję, snuję refleksje.

Bóg jest dobrym Ojcem. Jest też Pedagogiem, dobrym Wychowawcą. Prowadzi nas za rękę, krok po kroku. Pytanie, czy my wyczuwamy to prowadzenie, czy może jesteśmy tak zahukani, do tego stopnia przekonani o tym, że trzymamy ster życia, że Bożej obecności nie zauważamy…

Co zrobić, kiedy to,
co Pan Bóg nam daje,
nie jest tym,
czego oczekujemy?

Dojrzałość chrześcijańska polega na tym, że potrafię Panu Bogu podziękować za to, co było w moim życiu fajne – za sukcesy, ale też za to, co było słabe, trudne. Dojrzałość chrześcijańska polega na tym, że w tym, co nie jest moim planem, moim marzeniem, potrafię zobaczyć działanie Pana Boga.

Postacią, która jakoś szczególnie przekonuje mnie na tym polu, jest Józefina Bakhita – czarnoskóra święta. Jako dziewięcioletnie dziecko została porwana przez handlarzy niewolników. Do czternastego roku życia miała kilku panów, każdy następny był coraz gorszy. Jako niewolnica była bita i poniewierana. Gdy umarła, na jej ciele doliczono się stu czterdziestu blizn – „pamiątek” z dzieciństwa. Jej ostatnim panem był mężczyzna, który musiał uciekać z kraju (z Sudanu, w którym mieszkał) ze względu na zmianę polityczną, jaka się tam dokonała. Chciał Józefinie dać wolność, ale ona nie miała do kogo wrócić – nie pamiętała, skąd jest. Pojechała więc razem z nim do Włoch. Tam, w nowej kulturze, po raz pierwszy usłyszała o Panu, który jest dobry… który opiekuje się takimi jak ona. Chodziło oczywiście o Pana Boga. Zaprzyjaźniła się z Nim. Została chrześcijanką. Na zewnątrz wciąż była niewolnicą, ale w sercu była już tylko córką Pana Boga. Prawdziwie wolnym człowiekiem. Gdy zapytano ją, co by zrobiła, gdyby dziś spotkała handlarzy niewolników, którzy ją przed laty porwali, odpowiedziała, że uklękłaby przed nimi i podziękowała, bo dzięki nim spotkała Jezusa Chrystusa. Szok!

Pogodzić się ze swoim życiem – to pierwsza, najważniejsza sprawa dla człowieka. Aby do tej zgody dojść, trzeba przejść długą drogę, bo to jest często długofalowy etap stawiania sobie pewnych pytań i odpowiadania na nie. Bywa, że trzydziesto-, czterdziestoletni człowiek zapytany o przeszłość gotów jest popełnić samobójstwo, bo dla niego przeszłość to pasmo nieszczęść i rozpaczy. Dlatego trzeba to wszystko zanurzyć w Bożym klimacie, w modlitwie, aby powoli dojść do przebaczenia sobie, innym ludziom i zaakceptowania swojego życia – takiego, jakie ono było, jakie jest. I od tego momentu zacząć nowe życie – życie wolnego, pięknego człowieka!

Czy już samo
pragnienie doświadczenia
obecności Boga
jest znakiem
Jego obecności?

Oczywiście, że tak! Jest to wpisane w naturę człowieczeństwa. Człowiek od zawsze wyczuwał, że musi być coś więcej niż materia, w której się porusza. Życie nie może się kończyć dwa metry pod ziemią. Wpisana jest w nas transcendencja, pragnienie spotkania z Absolutem. Człowiek, jeżeli nie spotka żywego Boga, jest w stanie uwielbić wszystko, wszystkiemu oddać cześć.

Kiedyś studenci socjologii, chyba z Uniwersytetu Poznańskiego, gdy w Polsce była taka śmieszna ustawa, że wystarczyło dziesięć czy piętnaście osób, żeby zarejestrować grupę religijną (to też coś mówi o działaniach naszego rządu swego czasu), zarejestrowali Kościół Czcicieli Gwoździa w Ścianie. Z ich strony był to oczywiście psikus, ale to fakt, że pod taką nazwą w naszym kraju oficjalnie zarejestrowano związek wyznaniowy. To może wydawać się paradoksalne, ale jestem w stanie uwierzyć, że gdyby ktoś dobrze to nakręcił, mogliby zdobyć masę wyznawców. Skoro są wyznawcy Potwora Spaghetti, to dlaczego nie można uwielbiać gwoździa w ścianie? Mam świadomość, że to jakaś forma fraszki na ludzką naiwność, bardziej marketing niż prawdziwa wiara, ale jednak pokazuje tendencję, która jest w człowieku – jesteśmy w stanie oddać hołd wszystkiemu, jeśli nie spotkamy prawdziwego Boga.

Jednym z imion Boga jest Miłość. Potrzeba miłości tkwi w człowieku bardzo głęboko. Jeżeli nie znajdziemy miłości, która swoje źródło ma w Panu Bogu, będziemy jej szukać po omacku w różnych miejscach. Człowiek to taka istota, która zrobi wszystko za odrobinę miłości. Mój kolega Kuba z zespołu Cuba de Zoo śpiewa, że czujemy się często jak bezpański pies – próbujemy łasić się do innych, żeby nas głaskali choć przez chwilę… Aby zostać pogłaskanym, aby usłyszeć coś miłego, jesteśmy w stanie podejść dosłownie do każdego. A tak naprawdę jest tylko jedna ręka i jeśli ona nas pogłaszcze, to poczujemy pełnię – ręka Boga.

Czy Panu Bogu
trzeba oddać
swoje „ja”?

Dostępne w wersji pełnej

Co Bóg mówi,
kiedy milczy?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego Bóg
jest o nas zazdrosny?

Dostępne w wersji pełnej

Czy od Pana Boga
można się uzależnić?

Dostępne w wersji pełnej

Czy od Pana Boga
można wziąć urlop?

Dostępne w wersji pełnej

Do kogo Panu Bogu bliżej –
życiowych nieudaczników
czy ludzi sukcesu?

Dostępne w wersji pełnej

Czy Pan Bóg
jest cierpliwy?

Dostępne w wersji pełnej

Jaka jest różnica między
byciem w relacji
z Bogiem z miłości
a byciem w relacji
z Nim z lęku?

Dostępne w wersji pełnej

Czy Panu Bogu
można stawiać granice?

Dostępne w wersji pełnej

Co to znaczy
stanąć przed Bogiem
w prawdzie o sobie?

Dostępne w wersji pełnej

My znajdujemy Pana Boga
czy to On znajduje nas?

Dostępne w wersji pełnej

Jak Panu Bogu zaufać,
aby nie doznać zawodu?

Dostępne w wersji pełnej

Kiedy nie czujemy,
że Bóg się nami opiekuje,
mamy Mu
o tym powiedzieć
czy udawać,
że wszystko jest OK?

Dostępne w wersji pełnej

Jak w relacji z Bogiem
zagospodarować
własną kreatywność?

Dostępne w wersji pełnej

Czy Pan Bóg ma uczucia?

Dostępne w wersji pełnej

Co sprawia,
że w relacji z Bogiem
czujemy się samotni?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego Pan Bóg operuje
w naszym życiu cudami?

Dostępne w wersji pełnej

Czy niewiara człowieka
ogranicza hojność Boga?

Dostępne w wersji pełnej

W jaki sposób Pan Bóg
walczy o człowieka?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego krzywdy
warto darować?

Dostępne w wersji pełnej

Jak zachować spokój
w obliczu życiowych burz?

Dostępne w wersji pełnej

Czym różni się
wolność od samowoli?

Dostępne w wersji pełnej

Czy powołanie
jest tym samym
co przeznaczenie?

Dostępne w wersji pełnej

Jakie są profity
z życia (z) Bogiem?

Dostępne w wersji pełnej

Czy każdy wierzący
musi dawać świadectwo?

Dostępne w wersji pełnej

Jak zaprosić do swojego
życia Ducha Świętego
i co zrobić,
żeby oddzielił
ziarno od plew?

Dostępne w wersji pełnej

Czy o względy Pana Boga
należy zabiegać?

Dostępne w wersji pełnej

Skoro wszystko jest łaską,
to dlaczego
na niebo
trzeba zapracować?

Dostępne w wersji pełnej

Czym różni się
Kościół od korporacji?

Dostępne w wersji pełnej

Czy warto chodzić
do kościoła,
jeżeli nie czujemy,
że warto?

Dostępne w wersji pełnej

Co ma zrobić
młody człowiek nieczujący,
że Kościół jest
przestrzenią,
w której można oddychać
Panem Bogiem?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego Kościół
ma problem
z seksem przed ślubem?

Dostępne w wersji pełnej

Czym jest Msza Święta
i jak ją przeżywać?

Dostępne w wersji pełnej

Jak odkryć, co w życiu
duchowym ważne,
a co jedynie
stwarza pozory ważności?

Dostępne w wersji pełnej

Jakimi szczelinami
uchodzi z człowieka wiara?

Dostępne w wersji pełnej

Czym jest grzech
śmiertelny i dlaczego
jeśli go popełnimy,
dalej żyjemy?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego księża
nie spowiadają online?

Dostępne w wersji pełnej

Jak zarządzać kryzysem
w życiu duchowym,
aby stał się dla nas szansą,
a nie zagrożeniem?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego wielu ludzi
wychodzi z założenia:
„Jakiego mnie,
Panie Boże, stworzyłeś,
takiego mnie masz”?
Co na to Pan Bóg?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego chrześcijanin
powinien być
człowiekiem radosnym?

Dostępne w wersji pełnej

Czym różni się
pokora od uległości?

Dostępne w wersji pełnej

Co to znaczy,
że moc w słabości
się doskonali?

Dostępne w wersji pełnej

Czy nieumiejętność
proszenia o pomoc
to pycha?

Dostępne w wersji pełnej

Czy aby pokochać innych,
trzeba kochać siebie?

Dostępne w wersji pełnej

Gdzie znajduje się raj,
do którego chcemy trafić
po śmierci?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego warto
pielęgnować w sobie
wdzięczność?

Dostępne w wersji pełnej

Dlaczego swoim życiem –
jakie by ono nie było –
warto się cieszyć?

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © Katarzyna Szkarpetowska & Przemysław Kawecki 2017

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2017

All rights reserved

Na okładce: © Paweł Koziński Photography by Desonik

Redakcja: Diana Osmęda, Kamila Klepacka

isbn 978-83-65847-51-5

Wydanie I, Kraków 2017

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Przewóz 34/100, 30-716 Kraków

tel./fax 12 267 05 69, 12 264 37 09, 12 264 37 19

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@wydawnictwoesprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com