Projekt okładki i stron tytułowych

Fahrenheit 451

Redakcja i korekta

Małgorzata Ablewska

Barbara Manińska

Skład i łamanie wersji do druku

TEKST Projekt

Dyrektor wydawniczy

Maciej Marchewicz

ISBN 9788368771213

Copyright © by Grzegorz Kasjaniuk

Copyright © for Fronda PL, Sp. z o.o.

Wydawca

Fronda PL, Sp. z o.o.

ul. Łopuszańska 32

02-220 Warszawa

tel. 22 836 54 44, 22 877 37 35

faks 22 877 37 34

e-mail: kontakt@wydawnictwofronda.pl

www.wydawnictwofronda.pl

www.facebook.com/FrondaWydawnictwo

www.twitter.com/Wyd_Fronda

Jakiekolwiek nieautoryzowane wykorzystanie tej publikacji do szkolenia generatywnych technologii sztucznej inteligencji (AI, SI) jest wyraźnie zabronione z wyłączeniem praw autora, współautora oraz wydawcy. Wydawca korzysta również ze swoich praw na mocy artykułu 4(3) Dyrektywy o jednolitym rynku cyfrowym 2019/790 i jednoznacznie wyłącza tę publikację z wyjątku dotyczącego eksploracji tekstu i danych.

Przygotowanie wersji elektronicznej

Wprowadzenie

Głęboka miłość do Matki Bożej jest niezawodnym znakiem, że jesteśmy wybrani do nieba. Kochać Maryję, czcić Ją i nieustannie o Niej myśleć – oto samo serce prawdziwej pobożności.

Do bogatej literatury dedykowanej wielbicielom Najświętszej Bogurodzicy, pełnej natchnienia, szczerej miłości i głębokiego namysłu, pragnę dołączyć skromny, lecz z serca płynący modlitewnik na chwałę Najdostojniejszej Matki i Królowej – Matki Bożej Gietrzwałdzkiej.

W granicach moich możliwości chciałem ofiarować Jej czcicielom zbiór tekstów modlitewnych inspirujących do lektury, rozważań i medytacji, aby łatwiej było nam trwać w bliskości Tej, która w Gietrzwałdzie raczyła przemówić do nas tak łaskawie. Są to teksty napisane w ciągu ponad stu kilkudziesięciu lat, które upłynęły od objawienia się Niepokalanej w Gietrzwałdzie. Zachowałem w nich oryginalną pisownię, aby świadczyły o pobożności minionych pokoleń – aż do dziś – a zarazem aby mogły one stanowić źródło modlitewnych natchnień na przyszłość.

Co skłania nas do czci Maryi? Jej nieskończona godność, świętość, doskonałość i niezmierna dobroć wobec nas, grzeszników. Gdy z wiarą i miłością rozważamy te żywe prawdy, otwierają się nasze oczy, rozgrzewają zziębnięte serca, a przede wszystkim budzą się w nich głęboka miłość i wdzięczność wobec Niepokalanej Dziewicy.

Najwięksi czciciele Maryi wskazują nam proste, a jednocześnie najpewniejsze drogi do pogłębienia tej relacji: codzienne modlitwy, akty oddania się, medytacje nad Jej cnotami oraz wierne praktyki duchowe. To one kształtują autentyczne i żywe nabożeństwo.

Naśladowanie cnót Maryi – unikanie grzechu i czynienie dobra – stanowi istotę prawdziwej doskonałości i świętości. W tym właśnie tkwi sedno nabożeństwa do Niej: Maryja jest odwieczną Zwyciężczynią szatana, Niewiastą obleczoną w blask niezrównanych cnót i zwierciadłem najwyższej sprawiedliwości. Wpatrując się w Nią uważnie, z Jej pomocą – Szafarki wszystkich łask – wspinamy się na szczyty świętości.

Niech więc ten skromny modlitewnik stanie się dla Ciebie, drogi Czytelniku, codziennym towarzyszem w drodze do Serca Matki Bożej Gietrzwałdzkiej, która tak bardzo pragnie prowadzić nas wszystkich do swego Syna.

Dedykacja Najświętszej Maryi Pannie

U Twych niepokalanych stóp, o Przeczysta Dziewico i Matko Boża, składam z drżeniem serca ten skromny modlitewnik, owoc moich słabych wysiłków i żarliwej tęsknoty za Tobą. Jak ubogi wędrowiec, co na progu świątyni składa dar z pierwszych owoców swej pracy, tak i ja, niegodny sługa, przynoszę Ci ten maleńki bukiet myśli, słów i modlitw, upleciony z nici miłości i czci. Niechaj będzie on kroplą rosy na Twojej szacie, co i tak jaśnieje blaskiem łask niebieskich, a dla mnie – znakiem, żeś mnie raczyła przyjąć do grona swych czcicieli.

O Ty, coś w Nazarecie powiedziała: „Oto ja, służebnica Pańska”, a w Kanie Galilejskiej szeptałaś: „Zróbcie, cokolwiek wam powie” – racz spojrzeć łaskawym okiem na te strony, które pragną Cię wychwalać i naśladować. W nich, jak w lustrze Twojej świętości, przeglądam się ja i wszyscy, którzy Cię szukają w codziennych zmaganiach. Niechaj Twoje matczyne dłonie, co ukołysały Syna Bożego, dotkną tych kart i napełnią je Duchem, by oświecały umysły, rozgrzewały serca i prowadziły dusze ku źródłu wszelkiej łaski – ku Sercu Jezusa, któreś Ty uformowała w swym łonie.

Błogosław temu zbiorowi modlitw, o Maryjo, Królowo nieba i ziemi, aby choć w drobnej mierze przyczynił się do chwały Twego Syna i Twojej. Niechaj stanie się mostem, który łączy ziemskie pielgrzymowanie z niebieską Ojczyzną, a dla Czytelników – ścieżką ku głębszemu nabożeństwu, ku miłości, co pali jak pochodnia w mroku grzechu. Przez Ciebie, z Tobą i w Tobie – wszystko to ku chwale Trójcy Przenajświętszej. Amen.

Twój sługa i czciciel, w pokorze

Grzegorz Kasjaniuk

Objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie – „polskie Lourdes” na Warmii

W kontekście głębokiej miłości do Matki Bożej nie sposób pominąć objawień w Gietrzwałdzie – jedynych w Polsce maryjnych zjawień oficjalnie uznanych przez Kościół katolicki.

To wydarzenie z 1877 roku, pełne nadziei i patriotycznego ducha, stało się fundamentem dla Sanktuarium Matki Bożej Gietrzwałdzkiej, które dziś przyciąga co roku wielkie masy pielgrzymie. W rozważaniu o nabożeństwie maryjnym warto przyjrzeć się bliżej temu cudownemu zdarzeniu, które podkreśla, jak Maryja wspiera swój lud w trudnych czasach.

Krótka historia wizji

Wszystko zaczęło się latem 1877 roku w małej warmińskiej wsi Gietrzwałd, wtedy będącej pod zaborem pruskim, gdzie Polacy zmagali się z germanizacją i prześladowaniami religijnymi.

Od 27 czerwca do 16 września Matka Boża ukazała się ponad 160 razy – zawsze pod starym klonem przy kościele, na początku w otoczeniu aniołów i z Dzieciątkiem Jezus na kolanach.

Pierwsza wizję ujrzała 13-letnia Justyna Szafryńska, wracając z matką z egzaminu przed pierwszą komunią. Następnego dnia dołączyła do niej krewna Justyny, 12-letnia Barbara Samulowska, podczas odmawiania różańca.

Dziewczynki, z ubogich polskojęzycznych rodzin, opisywały Maryję jako dostojną Królową w białej szacie, odpowiadającą na pytania po polsku i zasiadającą na tronie wysadzanym perłami. Wieść rozeszła się błyskawicznie, przyciągając tłumy wiernych. 8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, doszło do kulminacyjnego momentu: Matka Boża pobłogosławiła źródełko, które do dziś uchodzi za cudowne – wielu pielgrzymów doświadczyło tam uzdrowień fizycznych i duchowych.

Kim były wizjonerki?

Justyna i Barbara to proste, pobożne dzieci z warmińskiej wsi – Justyna z Nowego Młyna, Barbara z Woryt.

Na polecenie proboszcza ks. Augustyna Weichsla zadały Maryi kluczowe pytania, by potwierdzić autentyczność wizji. Ich relacje, spisywane na bieżąco, były badane przez komisję biskupa warmińskiego Philippa Krementza. Dziewczynki nie szukały rozgłosu: zgodnie z wolą Matki Bożej obie wstąpiły do zakonu szarytek. Barbara, przyjęta jako siostra Stanisława, służyła na misjach aż do śmierci w 1950 roku w Gwatemali. Justyna opuściła zakon w 1897 roku, wyszła za mąż i osiadła początkowo we Francji. Zmarła w ciszy. Ich życie pokazuje, jak Maryja prowadzi swoich „małych świadków” ku świętości, bez fanfar.

Orędzie – wezwanie do prostoty i nawrócenia

Maryja przemawiała po polsku, w ciepłej warmińskiej gwarze – już to samo w sobie było znakiem nadziei dla uciskanej polskości.

Jej słowa były konkretne i pełne matczynej troski. Na pytanie Justyny: „Kto Ty jesteś?”, odpowiedziała: „Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta!”. Gdy Barbara zapytała: „Czego żądasz?”, powiedziała: „Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec!”.

Prosiła też o abstynencję od alkoholu, nawrócenie grzeszników i modlitwę za prześladowany Kościół w Polsce – w odpowiedzi na los osieroconych parafii po powstaniu styczniowym powiedziała: „Tak, jeśli ludzie gorliwie będą się modlić, wówczas Kościół nie będzie prześladowany, a osierocone parafie otrzymają kapłanów!”. Te orędzia rezonują z naszymi współczesnymi wyzwaniami – w świecie pełnym hałasu Maryja przypomina o sile prostych modlitw, jak różaniec, i o potrzebie osobistego nawrócenia. To nie abstrakcyjne teorie, ale praktyczne wskazówki do budowania relacji z Bogiem.

Uznanie i dziedzictwo

Kościół nie spieszył się z werdyktem: wizje badano starannie już w 1877 roku, ale oficjalne uznanie przyszło dopiero sto lat później – nastąpiło to 11 września 1977 roku, dekretem biskupa warmińskiego Józefa Drzazgi, za zgodą Stolicy Apostolskiej.

Papież Paweł VI nazwał Gietrzwałd „polskim Lourdes”, a w 1970 roku nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. Koronacja obrazu Matki Bożej, z udziałem prymasa Stefana Wyszyńskiego i kardynała Karola Wojtyły (późniejszego Jana Pawła II), odbyła się w 1967 roku – była symbolem jedności Kościoła z narodem w czasach komunizmu.

Dziś sanktuarium w Gietrzwałdzie to miejsce pielgrzymek, rekolekcji i cudów – od uzdrowień po duchowe przebudzenia. Tłumy pielgrzymów przypominają o aktualności tych wizji: w dobie sekularyzacji Maryja wciąż wzywa do różańca jako „broni duchowej”.

Rozważając te wydarzenia, łatwiej zrozumieć, dlaczego czciciele Maryi widzą w Niej nie tylko Matkę, ale także niezawodną Orędowniczkę w codziennych zmaganiach.