Copyright © by Charlie N. Holmberg, 2020

Projekt okładki i ilustracje: Micaela Alcaino
Przygotowanie okładki: Olga Bołdok-Banasikowska

Redaktor prowadząca dział young adult: Marta Orzechowska; morzechowska@grupazpr.pl
Redaktor nadzorująca: Anna Sperling
Tłumaczenie: Helena Komar
Redakcja: Agnieszka Łodzińska
Korekta: Mortensja de Lux, Joanna Misztal

Copyright © for the Polish edition by TIME SA, 2023
Wydawca: TIME SA, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa

Książkę możesz zamówić pod numerem telefonu:
22 590-55-50 lub na

Więcej o naszych autorach i książkach:
facebook.com/hardewydawnictwo
instagram.com/hardewydawnictwo
tiktok.com/@harde.wydawnictwo

Dział sprzedaży i kontakt z czytelnikami: harde@grupazpr.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Emily Schwarzmann,
potężnej Em’terprise, która idzie pod wiatr w burzy,
tańczy przez prądy, chroni swoje plemię
i wykrzykuje MIŁOŚĆ z dachów.
Cofnij się, świecie, i usłysz jej ryk.

Prolog

PROLOG

Abingdon nad Tamizą, Anglia, rok 1885

Elsie nie zamierzała spalić przytułku.

Nie wspomniała o tym konstablowi, kiedy przyszedł przesłuchać ją i inne dzieci. W ogóle nic nie powiedziała. Nie chodziło o to, kto wzniecił pożar. Wszyscy wiedzieli, że to był Stary Wilson, którego bolały kłykcie, kiedy padał deszcz, a ciało z każdym rokiem drżało coraz bardziej. Upuścił lampę. Rozbił szkło. Rozlał naftę. Ale to nie dlatego dywan i ściany się zapaliły. To nie dlatego wielka bryła budynku gorzała za ich plecami na pomarańczowo i żółto, a dym szczypał Elsie w oczy.

Nie wiedziała, że piękna runa na ścianie była strażniczką ognia. Nie wiedziała też, że była ważna. Zwróciła na nią uwagę zarówno Betsey, jak i Jamesowi, ale żadne z nich nie widziało runy. Elsie chciała tylko jej dotknąć, prześledzić jej kontur palcem. A kiedy to zrobiła, runa pod jej dłonią zniknęła. Nie powiedziała o tym nikomu. Nie chciała pakować się w kłopoty. Nie chciała też, żeby wyrzucili ją z przytułku. To było miesiąc temu. Więc kiedy Stary Wilson upuścił lampę naftową, zabrakło magii, która powstrzymałaby ogień przed strawieniem całego budynku.

Elsie nienawidziła przytułku. Nie była więc zbytnio zmartwiona, kiedy patrzyła, jak się rozpada, ale czuła się winna, że wszyscy zostali wyciągnięci z łóżek, że konstabl był taki niesympatyczny i że Stary Wilson będzie miał kłopoty.

Elsie nie wiedziała, dokąd ją teraz wyślą. Kolejny przytułek? Z nowymi osobami czy z tymi samymi? Jeden z chłopców obok niej zaczął płakać. Elsie nie wiedziała, co powiedzieć. Chciała pomóc, ale wyjawienie prawdy im by nie pomogło, a jej na pewno by zaszkodziło. Nie chciała im dawać powodu, żeby przestali ją kochać.

Odsunęła się. Policja kazała wszystkim pozostać na miejscu, ale ogień był tak gorący. Elsie nie odeszła daleko, tylko kilka kroków, a potem jeszcze kilka. Odwracając twarz w stronę cieni drzew za sobą, pozwoliła wilgotnemu powietrzu, które pachniało burzą, ochłodzić policzki. Wypatrywała kształtów w cieniu, kiedy czyjaś dłoń dotknęła jej ramienia. Wzdrygnęła się, pewna, że to konstabl, Betsey lub James chcą jej nagadać, że złamała runę… Ale kiedy się odwróciła, zobaczyła ciemną postać, która stała obok, z twarzą zasłoniętą kapturem.

– Moja droga – usłyszała głos dochodzący spod kaptura. – Jak masz na imię?

Elsie przełknęła ślinę, gardło miała zaciśnięte. Zerknęła z powrotem na ogień, na krzyczących mężczyzn próbujących go opanować.

– Nie przejmuj się nimi. Jesteś bezpieczna. Jak masz na imię?

Elsie zajrzała pod kaptur, ale ciemność zasłaniała jakiekolwiek rysy. Głos był cichy i kobiecy.

– E-Elsie. Elsie Camden.

– Jakie ładne imię. Ile masz lat?

Komplement ją zaskoczył.

– Je-jedenaście.

– Wspaniale. Chodź ze mną, Elsie.

Jej stopy poruszały się wolno.

– Zabierasz mnie do innego przytułku?

Kaptur zakołysał się na boki, odsłaniając cofnięty mięsisty podbródek.

– Nie, jeśli zrobisz, co mówię. Jesteś bardzo ważna, Elsie. Potrzebuję twojej pomocy, aby uczynić świat lepszym. Muszę wykorzystać twój wyjątkowy talent.

Elsie wbiła pięty w miękką ziemię. Wiedziała o tym. Wiedziała, że jest jedną z nich – łamaczką zaklęć – urodzoną z jednym rodzajem magii, a nie wyuczoną stu innych.

– Jeśli mnie zarejestrujesz, będą wiedzieć, że to zrobiłam – wyszeptała.

Dłoń na jej ramieniu zacisnęła się.

– Tak, będą wiedzieć i wpakujesz się w kłopoty. Pętla na szyi, bez wątpienia. Ale nigdy nie prosilibyśmy cię o zrobienie czegoś takiego. Pomożesz mi, a ja pomogę tobie. Zapewnimy ci bezpieczeństwo i nigdy nie będziesz marionetką rządu. Przed nami dużo dobrej roboty, słodka Elsie. Będziesz pomagać tym, którzy tego potrzebują, a nie tym, którzy mają władzę. No chodź, znam dobrą kryjówkę, a potem załatwimy ci coś do jedzenia. Co ty na to?

Żar ognia kłuł Elsie w skórę głowy. Była dla kogoś ważna? Ktoś jej potrzebował? Jej duch wydawał się przerastać ciało, rozkwitając jak dzika róża. Elsie uśmiechnęła się, a kobieta w płaszczu prowadziła ją dalej.

Elsie nigdy nie zobaczyła jej twarzy.

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

Londyn, Anglia, 1895

Elsie ledwie słyszała w oddali dźwięk Big Bena. Czwarta. Wystarczająco dobry czas na łamanie prawa.

Ale kiedy prawo nie jest właściwe, czy łamanie go na pewno jest takie złe? Wymykając się zza rogu, Elsie wyjęła z kieszeni list. Chociaż Londyn znajdował się tylko o godzinę jazdy omnibusem lub powozem od jej domu w Brookley, nie znała tej konkretnej dzielnicy. Zwykle od razu paliła listy, ale bała się, że tym razem może się zgubić, jeśli nie weźmie go ze sobą. List dotarł do niej, mimo że nie został dostarczony pocztą. Jak zawsze nadawca się nie podpisał, chociaż mała pieczęć ptasiej łapy odciśnięta nad sierpem księżyca wystarczyła do identyfikacji. Kaptury. To oczywiście nie była ich prawdziwa nazwa, jednak Elsie nie wiedziała, jak inaczej ich określić. Nie widziała żadnego z nich, odkąd skończyła jedenaście lat, czyli dziesięć lat temu, ale utrzymywali z nią kontakt. Ostatnio częściej niż wcześniej. Albo świat się kończył, albo staczał, albo schodził na psy, albo byli o krok od prawdziwej zmiany i chcieli, żeby była jej częścią. Na początku przydzielali jej drobne zadania, raczej lokalne. Odczarowała niezniszczalny mur, magicznie ufortyfikowany wieki temu, który stał pośrodku pola uprawnego. Miejscowi rolnicy miesiącami pisali do swoich panów, prosząc o zdjęcie zaklęcia ze względu na położenie muru, ale to ona im pomogła. Niektóre z zadań, które jej początkowo powierzano, nie wymagały nawet podstawowych umiejętności łamania zaklęć. Dostarczenie koszyczków z chlebem do sierocińca było pierwszą próbą, która wyciągnęła ją z domu, i udało jej się wykonać to zadanie, gubiąc się tylko raz. W miarę jak doskonaliła swoje umiejętności, zadania, które otrzymywała, były coraz bardziej poważne i znaczące. Monety lub cukierki dostarczane jej od czasu do czasu razem z listami mówiły, że Kaptury są wdzięczne i że jest dla nich naprawdę cenna. Wracając myślami do teraźniejszości, Elsie ponownie sprawdziła adres. Na rogu młoda kobieta sprzedawała róże z koszyka, a naprzeciwko niej był mały sklep z jasnoniebieskim szyldem, na którym widniał napis: „Czarodziej wszystkich zawodów”. Elsie przewróciła oczami – nie na śmiałość koloru, ale na pomysł bycia czarodziejem wszystkich zawodów. Takie miejsce odwiedziłby jedynie ktoś, kto potrzebowałby bardzo słabego zaklęcia lub nie miał pojęcia o magii. Bo kiedy osoba uczyła się wszystkich czterech rodzajów magii, była bardzo słaba w każdym z nich, bez względu na poziom jej magicznych zdolności. Nie bez powodu ludzie się specjalizowali.

Nie żeby to dotyczyło Elsie. Specjalizacje były tylko dla twórców zaklęć.

Odwracając wzrok, przeszła przez następne skrzyżowanie. Ta dzielnica była tak duża, a uliczki tak kręte… Była pewna, że minęła właściwy zakręt, ale nie mogła zawrócić. Nie mogła zrobić nic, co wzbudziłoby podejrzenia. Schowała więc list z powrotem do kieszeni i spacerowała, ciesząc się słońcem, starając się nie myśleć za dużo o powieści, którą skończyła czytać tuż przed otrzymaniem ostatniej wiadomości. Och, ale trudno było nie myśleć o tajemnicy! Baron w przebraniu właśnie powierzył mademoiselle Amboise swój sekret, zupełnie nieświadomy tego, że jest zaręczona z jego wrogiem! Było tak wiele możliwości rozwoju fabuły, a autor w swoim okrucieństwie zakończył historię właśnie w tym momencie, zmuszając Elsie i tysiące innych do czekania na kontynuację. Gdyby to była powieść Elsie – co prawda nie była pisarką, ale gdyby nią była – wpakowałaby mademoiselle Amboise w jakieś kłopoty. Może z rozbójnikiem? Dama będzie zmuszona wyrzec się informacji, zanim mogłaby przekazać je nikczemnemu hrabiemu Neville’owi, tylko po to, by później dowiedzieć się, że rozbójnik był w rzeczywistości dawno zaginionym bratem barona i prawowitym spadkobiercą!

I pomyśleć, że musiała czekać kolejne dwa tygodnie, aby przeczytać, co stało się dalej.

Och, zaraz, to tu, ulica Jaskółcza. Spojrzała w górę na rzędy dużych budynków, myśląc o tym, ile rodzin zmieściłoby się w jednym z tych molochów, zanim ruszyła w dół ulicy. Kunsztowne wille po jednej stronie były strzeżone przez płoty z kutego żelaza, a budynki po drugiej otaczał wysoki ceglany mur. Z łatwością znalazła dom pana Turnera po ceglanej stronie ulicy. Miał trzy piętra i był biały, wyłożony granatowymi płytkami, z oknami na wszystkie strony. Czarne okiennice, niebieskie zasłony, duży wiąz rosnący wzdłuż wschodniej strony budynku. Okazałe białe gzymsy, wykusze, wszystko, czego zamożny człowiek mógłby pragnąć. Ci ludzie nie chcieli, żeby biedacy włóczyli się pod ich drzwiami, z całą pewnością. Elsie ukryła zmarszczone brwi, gdy zbliżyła się do końca ulicy, po czym skręciła w następną drogę i zawróciła, by podejść do domu Turnerów od tyłu. Pomimo ciasnej zabudowy miasta na tyłach osiedli nie stały kolejne rzędy budynków. Bogaci wymagali, aby ich ładne domy okalały ładne ogrody. Dzierżawcy pracowali na ich ziemi i płacili podatki bez zwykłego „dzięki!” rzuconego w ich stronę. Właśnie dlatego Elsie nie czuła się winna, łamiąc prawo.

Sprytniej byłoby zrobić to w nocy. Z pewnością włamywacz albo ktoś w stylu bohaterów jednej z jej powieści działałby pod osłoną nocy, ale Elsie była wolną kobietą, błąkającą się samotnie, nie musiała się więc zbytecznie fatygować, robiąc to po zachodzie słońca. Czasy się zmieniały, to prawda, ale umysły ludzi nie nadążały za tym.

Minął ją mężczyzna, uchylając kapelusza na powitanie. Elsie uśmiechnęła się i skinęła głową. Kiedy odszedł, Elsie dotknęła ceglanego muru otaczającego dom Turnerów, pozwalając, by jego chropowatość podrapała opuszki jej palców. Szukała jakichkolwiek śladów magii.

Kilka stóp przed nią runa zamigotała raz i zniknęła, jakby zawstydzona bacznym spojrzeniem dziewczyny. Fizyczne zaklęcie – ach, gdyby mogła je zobaczyć. Różne zaklęcia objawiały się jej na rozmaite sposoby. Mogła wyczuwać runy rozumowe, słyszeć runy duchowe i wąchać czasowe. Fizyczne zaklęcia jednak lubiły być widziane. Były elegancikami magicznego świata.

Cechą wspólną wszystkich run była ich przypominająca węzły budowa. A przynajmniej Elsie lubiła myśleć o nich jako o węzłach. Podobnie jak węzły runy z czasem mogły się postrzępić. Im bardziej doświadczona ręka twórcy czaru, tym trudniej było rozsupłać węzeł. Te, które widziała – zaklęcia fizyczne – składały się ze światła i brokatu, jasne i podobne do precli, luźne, jeśli rzucający je mężczyzna był leniwy lub po prostu nie miał talentu. Aspektorzy przeważnie byli mężczyznami.

Na świecie były dwa rodzaje czarodziejów – ci, którzy tworzyli zaklęcia, i ci, którzy je łamali. Czarodzieje, zwani aspektorami, zapłacili królewski okup za zaklęcia, które wprowadzili w swoje ciała, co było kolejnym sposobem przynoszenia korzyści bogatym i pomijania albo lekceważenia biednych. Ale Bóg znalazł sposób, by przywrócić równowagę, był hojny dla drugiej strony – łamacze zaklęć rodzili się ze zdolnością do rozpraszania magii i nie kosztowało ich to ani grosza. Elsie nie potrafiła sama poradzić sobie z żadnym z czterech rodzajów magii, ale umiała wykrywać zaklęcia i rozplątywać je jak węzły. To zaklęcie było przyzwoicie zawiązane, ale nie jakoś bardzo. Średnio zaawansowane fizyczne zaklęcie ukrywania. Maskowało drzwi, Elsie była tego pewna. Tak się złożyło, że pan Turner miał zwyczaj „gubienia” czynszu swoich najemców i zmuszania ich do płacenia drugi raz. Ludzie, których los był od niego uzależniony, z trudem wiązali konic z końcem, podczas gdy on sam opływał w dostatki, wylegiwał się razem ze szlachtą i miał służących na każde zawołanie. To był ten rodzaj niesprawiedliwości, którym Kaptury często się zajmowały z pomocą Elsie. Ona odczaruje te drzwi, a Kaptury odzyskają pieniądze, które Turner ukradł. Bardzo robinhoodowsko z ich strony. A Elsie była Małym Johnem.

Wepchnęła dłonie w zaklęcie i pociągnęła za końce węzła. Było ich siedem i będzie musiała je rozwiązywać w odwrotnej kolejności. Na szczęście Elsie spotkała się już z tym rodzajem czaru. Będzie wiedziała, jak postąpić, gdy znajdzie wolny koniec. W ciągu kilku uderzeń serca zaklęcie zniknęło, a zawiasy ciężkich jak cegła drzwi stały się widoczne dla jej oczu.

– Kto tam idzie?

Serce podskoczyło jej do gardła. Odsunęła się od ściany, jakby ta ją ukłuła. Nie był to konstabl, lecz mężczyzna ubrany w spodnie i elegancką kamizelkę, ze złotym łańcuszkiem od zegarka zwisającym z jednej z kieszeni. Rozpoznając jego twarz na tle popołudniowego słońca, Elsie prawie pożałowała, że to nie konstabl.

Dziedzic Douglas Hughes zarządzał jej rodzinnym miastem. Brookley znajdowało się na tyle blisko Londynu, że spotkanie go tutaj nie było dla niej szczególnie dziwne, ale oznaczało pecha. Nie dlatego, że bała się rozpoznania – mimo że pracowała w jego domu przez rok, wątpiła, żeby ją sobie przypomniał – ale dlatego, że dziedzic Hughes był uosobieniem wszystkiego, czego nienawidziła. Był opryskliwy dla zwykłych ludzi i schlebiał arystokratom. Gromadził pieniądze i sprawował obowiązki dziedzica, kiedy to było dla niego wygodne, a kiedy nie – znosił je z najwyższą pogardą i nie próbował tego ukrywać. Zatykał nos, kiedy mijał rolników. Kiedyś nadepnął Elsie na stopę i nawet się nie zatrzymał, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, nie mówiąc już o przeprosinach.

Należał do kreatur, z którymi walczyły Kaptury, chociaż jak dotąd tajemnicza grupa nie uważała go za wystarczająco ważnego, by podjąć przeciwko niemu jakieś działania, choć Elsie bardzo tego pragnęła. Jeśli Kaptury były Robin Hoodem, ten człowiek był księciem Janem.

Przybierając zrelaksowaną postawę, Elsie podeszła do niego, zamiast pozwolić jemu podejść do siebie. Nie chciała, żeby zauważył kontur drzwi w murze. Pan Turner był zamożnym człowiekiem i dziedzic Hughes mógł naprawdę zainteresować się tym, dlaczego Elsie węszy przy jego posiadłości.

Zagryzając wnętrze policzka, dygnęła.

– Przepraszam, jeśli przeszkadzam. Pracuję dla kamieniarza, po prostu podziwiałam mur.

To było tylko półkłamstwo. Mężczyzna uniósł wypielęgnowaną brew.

– Podziwiałaś mur? Z pewnością żartujesz – przyglądał się jej, ale nie zdradził się, że ją rozpoznał. Wydawał się raczej zdezorientowany jej ubiorem, zwłaszcza spódnicami, jakby zadziwił go fakt, że kobieta może być kimś nienależącym do służby. Elsie z pewnością nie była ubrana jak pokojówka. Nie mogła się zarumienić, ale odwróciła wzrok, jakby zawstydzona.

– Nie wałęsaj się. Twój pracodawca byłby zły, gdyby zobaczył, że marnujesz czas – powiedział.

Kusiło ją, żeby się odgryźć, upierać się, że jej pracodawca pobłogosławił ją, by tu była, ale to nie byłaby do końca prawda. Chociaż Ogden był niezaprzeczalnie hojny, jeśli chodzi o jej czas, nie miał pojęcia, na co go wykorzystywała. Gdyby teraz wyjechała, mogłaby wrócić do Brookley na kolację, a on nie wiedziałby, co robiła. Dygnęła ponownie.

– Przepraszam.

Dziedzic nawet nie skinął głową, więc Elsie przeprosiła bez słowa, idąc trochę za szybko, by zachowywać się swobodnie. Kiedy skręciła za róg, wyprostowała kręgosłup i rozciągnęła ramiona.

Nie czuła się źle z powodu złamania prawa. Ani odrobinę.

***

Słońce zachodziło, gdy Elsie wróciła do Brookley. Zapłaciła dorożkarzowi, żeby podwiózł ją aż do Lambeth, a resztę drogi przeszła pieszo. Podarła list od Kapturów, który cały czas miała w kieszeni. O tej porze piec będzie gorący i bez problemu będzie mogła wrzucać kawałki papieru do ognia.

Czasami żałowała, że nie ma powiernika, ale mimo wszystko uważała się za szczęściarę. Kaptury zabrały ją z przytułku i wyrwały z nędzy. Mogła przynajmniej chronić ich tajemnice. Brookley znajdowało się nieco na południe i trochę na wschód od Londynu, wciśnięte niemal w równej odległości między Croydon i Orpington. Było stare, ale dobrze utrzymane przez mieszkańców. Główna droga wiła się przez centrum jak brukowana rzeka, prowadząc na południe do Clunwood i pól uprawnych, a następnie dalej do Edenbridge. Miasteczko było małe i osobliwe, ale miało wszystko, czego potrzebowałby rozsądny człowiek – bank, pocztę, krawcową, kościół. Co prawda, jeśliby ktoś oczekiwał powiewu mody, musiałby udać się do Londynu lub Kentu, ale biorąc pod uwagę, że Elsie była nastawiona tylko na nakrycia głowy, nie przeszkadzało jej to zbytnio. Jedną z najlepszych rzeczy w Brookley było to, że warsztat kamieniarski znajdował się po jego północnej stronie, przy małej uliczce odchodzącej od głównej, więc spacer do Londynu i z powrotem był dość dyskretną sprawą. Elsie strząsnęła błoto z butów, zanim weszła tylnymi drzwiami domu przylegającego do pracowni. Na sznurze z ubraniami wisiało kilka koszul, a w powietrzu unosił się zapach baraniny. W kuchni służąca Emmeline mieszała w garnku na piecu. Elsie sama stała w tym miejscu przez kilka lat po ucieczce z domu dziedzica, dopóki Ogden nie awansował jej na asystentkę i nie zatrudnił nowej pracownicy.

Po odwieszeniu czepka i postawieniu na stole torby Elsie pomachała Emmeline, po czym ruszyła korytarzem.

– Będziesz potrzebował okularów, jeśli nie przestaniesz mrużyć oczy przy świecach! – zawołała.

– Jestem jeszcze młody i krzepki! – odkrzyknął niski głos.

Elsie skręciła za róg i weszła do pracowni, która była zdecydowanie największym pomieszczeniem w domu. Lada przy drzwiach służyła za witrynę, a resztę przestrzeni wypełniały plandeki, surowe i na wpół wyrzeźbione kamienie, sztalugi, płótna, koce oraz szereg półek z kolekcją narzędzi i przyborów każdego rodzaju, które można sobie tylko wyobrazić, a także dużo białej farby. Człowiek, który jednym dotknięciem potrafi zmienić kolor czegokolwiek, nie musiał wydawać pieniędzy na pigmenty. Cuthbert Ogden przycupnął na stołku nieco bliżej środka pokoju, otoczony dwiema lampami i trzema świecami, delikatnie układając śnieg na kostce brukowej posiadłości, którą namalował na płótnie o połowę niższym od siebie. Było coś pocieszającego w patrzeniu, jak pracuje, coś znajomego, coś bezpiecznego. Takie rzeczy trzymały Elsie przy życiu.

– Krzepki, jasne – powiedziała. Pracodawca spojrzał na nią, a jego turkusowe oczy błyszczały w świetle. Ciemne brwi zmarszczyły się w udawanej dezaprobacie.

– Pięćdziesiąt trzy lata to nie starość – zażartował.

– Pięćdziesiąt cztery już tak.

Ogden zamyślił się i prawie dotknął pędzlem ust.

– Nie mam pięćdziesięciu czterech lat, prawda?

– W lutym skończyłeś pięćdziesiąt cztery lata.

– Skończyłem pięćdziesiąt trzy lata.

Elsie westchnęła i próbowała ukryć uśmiech.

– Panie Ogden, urodził się pan w 1840 roku, tego samego dnia, w którym królowa poślubiła księcia Alberta. Chwalisz się tym przed wszystkimi.

Usta Ogdena wykrzywiły się.

– Jestem pewien, że pobrali się w 1841 roku.

– Teraz specjalnie mnie męczysz.

Weszła do pokoju i stanęła za nim, omijając lampę, i przyjrzała się obrazowi. Ogdenowi udało się sprawić, że szare zimowe niebo wyglądało radośnie. Ciężki wieniec z czerwoną wstążką na drzwiach wejściowych oznaczał Boże Narodzenie. Śnieg na dachu, kominie, dwóch dolnych rogach. Ogden miał dziwny nawyk dodawania szczegółów najpierw na krawędziach płótna, zanim przesunął się w kierunku środka.

– Czy w Manchesterze często pada śnieg?

Ogden potrząsnął głową.

– Nie, ale taka była prośba klienta.

– Do Bożego Narodzenia zostało jeszcze siedem miesięcy. Siedem i pół.

– Ale będę musiał to odłożyć i spojrzeć na to ponownie za kilka tygodni – wzrok Ogdena pozostał skupiony na obrazie, badawczo mrużył oczy. – A potem zaniesiesz go do ramiarza. To zajmie kolejny miesiąc, a potem może poproszą o poprawki… Wiesz, jak to działa. Jak minął twój wieczór?

Elsie wzruszyła ramionami.

– Monotonnie. Długi spacer i przeglądanie wystaw.

Ogden wetknął mały palec w białą farbę na palecie trzymanej w drugiej ręce. Elsie poczuła, jak zaklęcie wystrzeliło z niego, a biel pojaśniała, aż prawie się zaświeciła. Był aspektorem fizycznym, ale niezbyt potężnym. Moc aspektorów była zróżnicowana, chociaż wydawała się bardziej dziełem przypadku niż genetyki. Wszystkie zaklęcia, które znał Ogden, były na poziomie nowicjusza. Powodowały tylko niewielkie zmiany w otaczającym go świecie materialnym – na przykład zmieniały kolor farby – jednak Ogdenowi to nie przeszkadzało. Były wystarczające, by artysta mógł się nimi wspierać. Sam jej o tym wielokrotnie mówił.

Elsie patrzyła, jak zanurza pędzel i dotyka cienkim czubkiem okapu malowanej rezydencji i liści rosnącego na terenie posiadłości drzewa. Namalowany śnieg wyglądał jak prawdziwy. Mając taki talent, Ogden nie potrzebował potężnej magii.

Pracował jeszcze kilka minut, zanim odłożył pędzel.

– Pomożesz mi posprzątać? – Elsie podniosła jedną ze świec, osłaniając jej płomień złożoną dłonią. – Spodziewam się Nasha – dodał.

– Czy zostaje na kolacji? – zapytała Elsie.

Ogden potrząsnął przecząco głową.

– Powiedz Emmeline, żeby zostawiła dla mnie talerz, dobrze?

Kiwając głową, Elsie zaniosła świecę na stojący nieopodal stół, a potem zebrała lampy i postawiła je na blacie. Zdmuchnęła pozostałe świeczki – nie było sensu ich marnować. Ogden opłukał pędzel i ostrożnie przeniósł sztalugę z najnowszym dziełem do kąta, Elsie zaś zwinęła spod stóp poplamioną plandekę. Nawet kiedy to robiła, wiedziała, że to bez sensu. Jutro z samego rana Ogden będzie w tym samym miejscu, wykonując tę samą pracę, ale starała się być użyteczna. Dążyła do tego przez ostatnie dziewięć lat, odkąd wyrosła z pomywaczki dla napuszonych idiotów. Otrzepała ręce, zabrała ze sobą palącą się świecę i wyszła na korytarz. Ruch na schodach sprawił, że sapnęła, a serce jej przyspieszyło.

– Emmeline! – jej szept był prawie sykiem. – Dlaczego czaisz się w cieniu?

Pokojówka, mająca siedemnaście lat, cztery lata młodsza od Elsie, spojrzała ciemnymi oczami ponad balustradą.

– Czy on już tu jest?

– Kto?

Emmeline oblizała usta.

– Nash.

Nazwisko było ledwo słyszalne. Elsie przewróciła oczami.

– Jeszcze nie i nie martw się, nie zostanie na kolacji. Ogden kazał ci zostawić dla siebie talerz.

Emmeline skinęła głową, ale na jej twarzy pojawił się strach. Zawsze czuła się nieswojo w towarzystwie posłańca Ogdena. Elsie nie wiedziała dlaczego. Nash był wysokim mężczyzną, ale tak chudym, że silny wiatr mógłby złamać go jak gałązkę. Był też niezwykle miłym człowiekiem. Zazwyczaj miał uśmiech na twarzy i poruszał się sprężystym krokiem. Nie był szorstki ani okrutny i chociaż rzadko rozmawiał z Elsie i Emmeline, zawsze był dla nich miły. Emmeline poruszyła się, a schody zaskrzypiały jej pod stopami.

– Nakryjesz ze mną do stołu?

Elsie wypuściła powietrze przez nos.

– Doprawdy, Emmeline.

– Dlaczego on zawsze przychodzi w nocy? – spytała, broniąc się.

– Bo ma innych klientów? Bo wtedy Ogden ma dla niego czas? Poza tym wcale nie zawsze.

– Często – sprzeciwiła się służąca. – Często przychodzi w nocy. Spójrz na niego, Els. Nie lubię go.

Och, Elsie dobrze o tym wiedziała. Emmeline zawsze była nieufna wobec Nasha, od pierwszego dnia w domu Ogdena. To była dziwna reakcja na mężczyznę, który był dość atrakcyjny i miał raczej wesołe usposobienie. Kiedyś Elsie drażniła się z nią z tego powodu, pytając, czy prawdziwą przyczyną jej zainteresowania blondynem na posyłki jest ukryte uczucie, ale Emmeline odpowiedziała tak chłodno, że Elsie nie odważyła się wspomnieć o tym ponownie. Ogden był bardziej skłonny zabiegać o względy mężczyzny niż Emmeline.

Elsie opuściła ramiona.

– Dobrze, pomogę ci.

Emmeline wyglądała na tak odprężoną, że mogłaby zemdleć na schodach.

– Dziękuję. Jutrzejsze śniadanie podam najpierw tobie.

Dziewczyna prychnęła.

– Zobaczymy, jak Ogdenowi się to spodoba.

Wzięła służącą pod ramię i poprowadziła korytarzem, zauważając, że rzucała ona nerwowe spojrzenia na pracownię, kiedy ją mijali. Jej zachowanie sprawiło, że poczuła się jak starsza siostra. Ta myśl spowodowała, że ścisnął jej się żołądek, więc czym prędzej ją odepchnęła.

Razem nakryły do stołu i zjadły. Emmeline słuchała z uwagą opowieści Elsie o baronie z jej ostatnio przeczytanej powieści i razem spekulowały, jaki może być jego dalszy los. Ogden wciąż nie przyszedł po swój talerz, kiedy skończyły, ale nie było to niczym niezwykłym. Jak większość artystów czasami bywał trochę nieobecny. Elsie chwyciła świecznik i ruszyła w stronę schodów, jednak jej uwagę zwróciły głosy dobiegające z pracowni. Nash zachowywał się cicho nawet w ruchu – nigdy nie słyszała, jak otwierają się frontowe drzwi. Zajrzała do środka. Posłaniec wyglądał krucho w porównaniu z Ogdenem, który miał szeroką, tęgą, muskularną budowę typową dla kamieniarza – nadal wykonywał od czasu do czasu swój zawód, kiedy miał mniej zamówień na obrazy i rzeźby. Nash był wyższy, miał włosy żółte jak mlecz, twarz zaś szczupłą i młodą. Był po dwudziestce, ubrany skromnie. Blady. Całkowicie niegroźny. Elsie nie powinna podsłuchiwać ich rozmów, chociaż tak naprawdę nie miało to znaczenia. Nic ciekawego nigdy nie padło z ust jej pracodawcy, a szpiegowała tylko po to, by się upewnić, że byli wyłącznie partnerami biznesowymi i niczym więcej. Jeśli chodzi o najciekawsze plotki, Elsie musiała polegać na Emmeline i miejscowych kupcach. Nie żeby sama je rozsiewała, ale wikariusz nie prawił kazań o słuchaniu plotek. Gdy Elsie odwróciła się, by pójść już do łóżka, Abel Nash spojrzał na nią ponad ramieniem Ogdena. Jego jasne oczy odnalazły ją tylko na chwilę, po czym ponownie skupiły się na mężczyźnie przed nim. W tej krótkiej chwili Elsie poczuła zimny dreszcz na plecach.

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 2

Po trzech tygodniach na pokładzie statku handlowego głowa Bachusa tęskniła za lądem prawie tak samo jak nogi. Przysiągłby, że czuje, jak traci zmysły. W ciągu dwudziestu siedmiu lat życia odbył tę podróż więcej razy, niż mógł zliczyć, a jednak nigdy się do niej nie przyzwyczaił. Atlantyk zawsze wydawał mu się o wiele szerszy, niż go zapamiętał. Podczas tak długiej podróży pragnął stałego gruntu. I pomarańczy. Statki obfitowały zazwyczaj w dobre jedzenie, ale wszystko to było na handel, a nie dla członków załogi czy pasażerów. Kiedy Bachus patrzył na gromadzące się deszczowe chmury i słuchał angielskiej melodii marynarzy spieszących do doków, jego dom na Barbadosie wydawał się bardzo daleko. Spędził w Anglii z ojcem tyle samo lat co na wyspie, ale nigdy tak naprawdę nie czuł przynależności do innego miejsca niż Karaiby. Ojczyznę matki, Algarve, odwiedził tylko dwa razy. Jego słaba znajomość portugalskiego zawsze sprawiała, że czuł się, jakby stał na zewnątrz i zaglądał do środka przez okno. Nie miał ochoty wracać. Skinął głową Johnowi i Rainerowi, służącym z jego domu, którzy rzucili się po walizki. Próbował spakować jak najmniej rzeczy, ale nie wiedział, jak długo potrwa jego pobyt. Mógł być w Anglii tylko przez tydzień albo też kilka miesięcy. Wszystko zależało od stosunku, jaki będzie do niego miało Ateneum Fizyczne. Miał wrażenie, że gościnność nie jest mocną stroną uczelni. Chwycił torbę i, wyciągając kończyny, pomaszerował w stronę trapu prowadzącego do doku. Kilku marynarzy zeszło z drogi, by go przepuścić. Nie był jeszcze utytułowanym człowiekiem, z pewnością nie tutaj, w Anglii, ale był dobrze ubranym właścicielem ziemskim i aspektorem gotowym do sprawdzenia statusu pana, co w tym hierarchicznym społeczeństwie sytuowało go gdzieś powyżej duchownego, a poniżej barona. Niestety, test nie był jedyną przeszkodą, z jaką musiał się zmierzyć w angielskim społeczeństwie. Gdy tylko wyszedł na brzeg, poczuł czyjeś spojrzenia na twarzy, włosach, dłoniach. Nawet najlepsze ubrania nie mogły ukryć jego obcego pochodzenia. Mimo że stąd pochodził jego ojciec, Bachus nie wyglądał na Anglika, a z powodu czasu spędzonego na słońcu jego skóra była jeszcze ciemniejsza. Był jednak przyzwyczajony do tych spojrzeń. Na szczęście kiedy przesiąknięta wonią ryb bryza rozwiewała jego gęste, związane na karku włosy, dostrzegł wśród gapiów stojących na skraju drogi, naprzeciw niskich domów mieszkalnych, znajomą twarz. Było to oblicze blade jak białka oczu, otoczone jeszcze jaśniejszymi włosami i ozdobione haczykowatym nosem. Jego właściciel ubrany był w kamizelkę haftowaną złotą nicią i charakteryzował się królewską postawą pomimo sędziwego wieku. Izajasz Scott, książę Kentu. Bachus uśmiechnął się i ruszył naprzód. Tym razem, gdy Anglicy schodzili mu z drogi, działo się tak dlatego, że wymagał tego jego krok, podobnie jak wzrost i tusza. Mógł być miedzianą monetą przeciwko morzu srebra, ale był monetą dużą – często wykorzystywał ten fakt na swoją korzyść. Uścisnęli sobie z księciem ręce. Ojciec Bachusa zbliżył się do rodziny księcia, ponieważ studiował na uniwersytecie z jego najmłodszym bratem Mateuszem. Utrzymywał z nimi kontakt mimo odległości po przeprowadzce na Barbados, gdzie wrócił, by przejąć swój spadek. Gdy po raz pierwszy ojciec Bachusa przywiózł go do Anglii – a przynajmniej był to pierwszy raz, który Bachus pamiętał – przybyli, by złożyć kondolencje Szkotom po śmierci Mateusza w wypadku na polowaniu. Chociaż jego ojciec już zmarł, Bachus trzymał się z nimi blisko. Byli dla siebie jak rodzina.

– Nie sądziłem, że to możliwe, ale urosłeś.

Książę Kentu miał błysk w oku. Chociaż w zeszłym miesiącu mężczyzna skończył siedemdziesiąt lat, jego uścisk był silny jak zawsze.

– Tylko dlatego, że jesteśmy na poziomie morza – język Bachusa z łatwością przeszedł w brytyjski akcent. – Kiedy wjedziemy na te zielone wzgórza obok twojej posiadłości, spotkamy się oko w oko.

Książę zaśmiał się.

– Potrzebujesz lekcji fizyki. Czy na pewno wybrałeś właściwe wyrównanie?

Bachus – odkąd był nastolatkiem – studiował aspektorat fizyczny – magię, która wpływała na świat fizyczny. Jego ojciec, jako właściciel dobrze prosperującej plantacji trzciny cukrowej, był w stanie sfinansować jego studia. Bachusowi nie było trudno wybrać specjalizację. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, było danie Anglikom kolejnego powodu, by mu nie ufali, więc od razu odrzucił aspekty umysłowe i duchowe. Nie chciał, żeby ktokolwiek podejrzewał, że zaczarował ich myśli. Magia duchowa zasadniczo zajmowała się błogosławieństwami i przekleństwami, co w codziennym życiu wydawało się kiepską inwestycją. A magia czasowa zawsze wydawała mu się daremna. Czasowy aspektor nie mógł zmienić czasu, tylko efekty jego działania. I chociaż dojrzewanie kiełków roślin albo odmładzanie bydła może okazać się korzystne w gospodarstwie, Bachus wiedział, że częściej będzie zatrudniany do niwelowania zmarszczek i usuwania rdzy z antyków. Nie myślał zbyt dobrze o tych, którzy wydawali oszczędności całego życia na zaklęcia czasowe, uważał, że kieruje nimi próżność. Aż do dnia, kiedy potrzebował jednego dla siebie. Jego ludzie, John i Rainer, stanęli po obu jego bokach, rozglądając się dookoła wybałuszonymi oczami. John, starszy z tej dwójki, był już kiedyś w Europie podczas ostatniej podróży Bachusa trzy lata temu. Rainer był nowy i chłonął wszystko, jakby bruk i chmury były gwoździami wbijanymi w jego kości. Nie podobało mu się tutaj.

– Chodź – książę położył dłoń na ramieniu Bachusa i poprowadził go wąską drogą do czekającej na nich karety. – Musisz być zmęczony tak długą podróżą. Twój pokój jest gotowy, a ja przyniosłem poduszkę na wypadek, gdybyś nie mógł wytrzymać godziny, którą zajmie dotarcie do niego.

– Naprawdę niczego nie pragnę bardziej niż biegania, dopóki nogi nie odmówią mi posłuszeństwa. Co zajmuje mniej czasu niż kiedyś – ukrywając grymas, spojrzał na swoje nogi, po czym potarł dłonią klatkę piersiową. – Ten statek to klatka, a ocean to jej kraty.

– Jak poetycko – powiedział książę. Jeden z jego służących otworzył drzwi karety, a Bachus cofnął się, by pozwolić przyjacielowi, choć zawsze traktował go raczej jak wuja, wejść pierwszemu. Wsiadł za nim, czując, jak kareta się przechyliła, gdy usiadł.

– Jeśli to nie kłopot – powiedział Bachus, gdy zamknięto drzwi pojazdu, a jego torby załadowano na tył – chciałbym jak najszybciej skontaktować się z Ateneum Fizycznym.

Książę splótł ręce na kolanach.

– Czy jest powód do pośpiechu?

– Nie chodzi o pośpiech, tylko o chęć wykorzystania czasu, który mi dano. Wolałbym tego nie zmarnować.

– Ach, więc czas ze mną jest stracony? – książę zmarszczył brwi.

Bachus zachichotał.

– Przypuszczam, że to zależy od tego, jaki wypoczynek dla nas zaplanowałeś. Otrzymałem twój list w sprawie majątku. Byłbym zobowiązany pomóc ci, gdzie tylko będę mógł.

Książę skinął głową.

– Bardzo to doceniam. Jeśli chodzi o ateneum, starałem się wykorzystać znajomości, żeby umówić cię na wcześniejsze spotkanie. Myślę, że się uda. Przy odrobinie szczęścia odezwę się rano.

Nie chcąc wyjść na niewdzięcznika, Bachus skinął głową w podziękowaniu, po czym wyjrzał przez okno, gdy kareta szarpnęła do przodu. Jako aspektor zarejestrowany w Londyńskim Ateneum Fizycznym miał prawo do spotkania, ale – jak we wszystkim – w grę wchodziła polityka, zaś jego nominację wyznaczono na koniec lata.

Czteromiesięczne oczekiwanie było niedorzecznością, zwłaszcza jeśli wzięło się pod uwagę, że petycję o spotkanie złożył w lutym. Chociaż książę nie był czarodziejem, a jedynie wpływowym arystokratą z dużym majątkiem, musieli mieć nadzieję, że uda mu się nagiąć politykę na korzyść Bachusa. Tak czy inaczej, obawiał się, że jego spotkanie nie pójdzie gładko.

Obserwował mijane doki, pocierając jasną brodę. O ile zarost był tutaj w modzie, jego długie włosy z pewnością już nie, ale ostatecznie wymagały mniej pielęgnacji niż krótkie. Brał więc pod uwagę ich ścięcie, jeśli pozwoliłoby to zrobić lepsze wrażenie na zgromadzeniu Londyńskiego Ateneum Fizycznego.

Wiedział, jakiego zaklęcia potrzebuje. Od lat dążył do zdobycia go z większą determinacją niż jakiegokolwiek tytułu. Zaklęcie wędrowania pozwoliłoby mu poruszyć obiekt – dowolny przedmiot – bez dotykania go. Sztuczka polegała na przekonaniu zadufanych pustelników w ateneum, by pozwolili mu je mieć. Chociaż dla każdego aspektu istniały setki zaklęć, ateneum strzegło tych potężnych z taką samą troską co skąpiec swoich pieniędzy, sprzedając je tylko tym, których uznano za godnych zaszczytu i zaufania. I nawet jeśli zaklęcie zostało udostępnione aspektorowi, nadal pozostawało wyzwanie związane z jego wchłonięciem – co było procedurą bardzo kosztowną i nie zawsze zwieńczoną sukcesem. Bachus przetarł oczy. Być może był bardziej zmęczony, niż chciał przyznać. Dobrze zrobi mu całonocny odpoczynek w posiadłości księcia Kentu, zanim rano zajmie się swoją misją. Musiał myśleć jasno i postępować ostrożnie, aby nie zakłócić reguł gry aspektorów z ateneum.

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 3

Kiedy następnego ranka Elsie skończyła rejestrować rachunki Ogdena, napisała i złożyła list, włożyła swój najładniejszy czepek i ruszyła do miasta z koszykiem i listą zakupów od Emmeline w ręku. Najpierw skierowała się w stronę kościoła, który znajdował się na drugim końcu głównej ulicy Brookley. Chłopi z pobliskiego Clunwood często rozkładali się tam, aby sprzedawać swoje towary, a Elsie miała ochotę na spacer. Chmury rozstąpiły się, ukazując olśniewające poranne słońce, a delikatny wietrzyk chronił powietrze przed nadmiernym rozgrzaniem.

Elsie nie szła ani szybko, ani wolno, przechodząc z jednej strony drogi na drugą i zaglądając po drodze do okien, zarówno sklepów, jak i domów. Zauważyła, że Elizabeth Davies wystawiła na stół swoją piękną porcelanę. Z jakiej okazji? Szklarz pracował nad czymś dość dużym, co nie wyglądało jak okno. Czy była to misterna misa, czy jakiś żyrandol? Elsie nie mogła tego stwierdzić i wolała spekulować niż pytać. Poza tym lepiej dla wszystkich, żeby pozostała niezauważona. Znajome westchnienie zabrzmiało blisko jej lewej strony, gdy odwróciła się od sklepu ze szkłem. Uśmiech ścisnął jej policzki. Nie kto inny niż Rose i Aleksandra Wright przechodziły obok, w ekstrawaganckich kapeluszach i satynowych, muskających ziemię spódnicach. Były córkami bankiera i strasznymi plotkarami. Nawet teraz miały pochylone ku sobie głowy i mamrotały coś. Naprawdę powinny się wstydzić.

Omijając wóz, Elsie pobiegła za nimi, wytężając słuch.

– To był baron? – zapytała Rose, przykładając palce do dolnej wargi.

– Nie byle jaki baron – zaćwierkała Aleksandra. – Ale ten sam, który był tu niecałe dwa lata temu.

Rose westchnęła.

– Ten, który był gościem dziedzica?

– I… – Aleksandra ściszyła głos – …stało się to w jego własnym łóżku.

Rose potrząsnęła głową.

– Ale to może nie być morderstwo. Z takimi jak on nigdy nie ma pewności.

Elsie prawie się potknęła, kopiąc własną piętę. Morderstwo? I baron! To było tak, jakby bohaterowie jej powieści ożyli, chociaż w fikcji o wiele łatwiej było znieść zbrodnię. Jej umysł szybko rozwikłał resztę słów sióstr.

„Z takimi jak on nigdy nie ma pewności”.

Czy mężczyzna był aspektorem? Kiedy umierał aspektor dowolnego typu lub talentu, nie stawał się po prostu trupem, którego trzeba było pochować, jak wszystkich innych. Magia zmieniała aspektorów. Kiedy umierali, ich ciała przekształcały się w dzieła, zwane opusami. Były to księgi zaklęć zawierające wszystkie czary, których nauczyli się w całym swoim życiu. Chociaż „księga zaklęć” to nie był odpowiedni termin. Forma, którą przybierali, różniła się w zależności od tego, kim dany aspektor był za życia. Chociaż Ogden był słabym aspektorem i miał bardzo mało zaklęć pod skórą, on również przemieni się w dzieło, kiedy odejdzie. Elsie zawsze wyobrażała sobie, że stanie się skomplikowaną, choć małą kamienną tabliczką.

Kamieniarz nie miał żony ani dzieci – z powodów, których Elsie się domyślała, ale których nigdy nie wypowiedziała na głos – więc zastanawiała się, czy pozostawi swoje dzieło jej lub Emmeline. Zwykle opus czarodzieja stawał się własnością ateneum, do którego należał. Był to środek ostrożności, by niebezpieczne zaklęcia nie wpadły w niepowołane ręce, ale nie mogła sobie wyobrazić Londyńskiego Ateneum Fizycznego troszczącego się o małą księgę zaklęć na poziomie nowicjusza.

Szczególną cechą opusów było to, że każdy mógł rzucić zawarte w nich zaklęcie. Ogden jej o tym powiedział. Ktoś mógł po prostu wyrwać stronę i powiedzieć „obudź się”, a zaklęcie samo się rzuciło (jeśli opus nie składał się ze stron, wystarczyło przesunąć dłonią po treści zaklęcia). Zaklęcia można było użyć w ten sposób tylko raz, ponieważ strona lub wyryte zaklęcie po użyciu znikało, ale ta właściwość czyniła opusy bezcennymi.

A jednak Elsie nie sądziła, że kiedykolwiek zdoła się zmusić do rzucenia opusowych zaklęć Ogdena. Prawdopodobnie po prostu będzie go ceniła i trzymała blisko siebie, żeby przypominał jej o dobrych latach, które spędzili razem. Z całą pewnością Ogden był jej bliski jak ojciec. Skup się!, zbeształa się, ośmielając się podejść do dziewcząt na tyle blisko, że prawie zdeptała treny ich spódnic.

– A potem cudownie zniknął – głos Aleksandry przybrał drwiący ton. – Zamordowany, mówię ci. I skradziono jego opus. Nawet w gazecie to sugerowali. Być może został porwany, ale któż mógłby ciągnąć dorosłego mężczyznę przez tyle pięter bez świadków? Opus mógł zostać wyniesiony bez czyjejkolwiek wiedzy.

Przez ulicę przebiegł mężczyzna, przytrzymując dłonią kapelusz, żeby nie spadł.

– Panno Wright! Mam pytanie dotyczące twojego ojca…

Obie kobiety zatrzymały się, a Elsie szybko zrobiła unik, aby na nie nie wpaść. Doszła aż do domu stolarza, po czym obejrzała się ostrożnie, ale rozmawiające trio nie zwróciło na nią uwagi. Miała nadzieję, że baron pojawi się gdzieś nieoczekiwanie. Pomyśleć, że ktoś został zabity we własnym domu, we własnym łóżku… Wzdrygnęła się na tę myśl. Nawet członkowie klasy wyższej nie zasłużyli na taki los. A jednak wiedziała, że zaraz po powrocie do domu sprawdzi gazetę Ogdena, żeby znaleźć dodatkowe szczegóły. Wciąż rozmyślając nad tą historią, Elsie trafiła na grupkę rolników, ich żony i dzieci, sprzedających produkty na poboczu drogi. Sprawdziła listę Emmeline i kupiła dwie kapusty, pęczek marchwi oraz cebulę. Nie znosiła cebuli, dlatego kupiła tylko jedną. Będzie musiała Emmeline wystarczyć – oznaczało to mniej cebuli w ich posiłkach. Ostatecznie tak będzie lepiej dla wszystkich.

Schodząc z drogi dwóm mężczyznom jadącym na koniach, Elsie odwróciła się, raz jeszcze spoglądając na dom Elizabeth Davies. Domownicy siedzieli teraz przy stole, ale nie jadł z nimi nikt obcy. Zatem nie wyciągała porcelany dla gości. Ciekawe.

Poczta znajdowała się tuż za rzędem szeregowców, a jej położenie wskazywała schludna witryna sklepowa przylegająca do domu pana Greena, jednego z większych budynków w mieście. Pan Green z pewnością dobrze sobie radził, codziennie dostarczając pocztę i telegramy. Elsie weszła do środka w chwili, gdy wychodził stamtąd jakiś mężczyzna. Skinęła mu głową, kiedy przytrzymał jej drzwi. Jedna z pracownic pana Greena, Martha Morgan, obsługiwała dziś recepcję i uśmiechnęła się, gdy Elsie podeszła bliżej, a jeden z psów pocztowych – wyszkolonych przez aspektorów duchowych do dostarczania listów i paczek – merdał ogonem, siedząc za biurkiem. Uderzenia prawie ukrywały brzęczenie zaklęć działających pod jego futrem.

– Tylko znaczek.

Elsie położyła list na ladzie przed sobą. Przesunęła palcami w koronkowych rękawiczkach po papierze. Minęło sześć miesięcy, odkąd ostatni raz wysłała list do Juniper Down, i pięć miesięcy, odkąd otrzymała odpowiedź od Agathy Hall. Zawsze pisała do Agathy, a nie do jej męża, ponieważ była bardziej życzliwa i szybciej odpowiadała. List Elsie był krótki i zawierał wiele takich samych słów, jak jej poprzednia korespondencja.

Droga pani Hall, mam nadzieję, że wszystko w porządku z dziećmi i pani zdrowiem. Oczywiście pytam ponownie, aby dowiedzieć się, czy ktoś mnie szukał albo czy przechodził ktoś o nazwisku Camden? Bardzo doceniam pani raport. Przesyłam najszczersze podziękowania.

Z poważaniem, Elsie Camden

Elsie straciła rachubę listów, które wysłała na zachód, do Juniper Down. W dzieciństwie pisała częściej, po tym, jak Ogden ją zatrudnił i nauczył czytać oraz pisać. Kolejny powód, by była mu wdzięczna. Gdyby pozostała w służbie u dziedzica, być może nigdy nie nauczyłaby się rozszyfrowywać listów Kapturów. Zaczęli je wysyłać kilka miesięcy przed jej trzynastymi urodzinami.

Martha wręczyła jej jednopensowy znaczek, a Elsie ostrożnie umieściła go na swoim liście. Wspomnienia zalały ją, gdy spojrzała na imię i nazwisko wypisane jej własną ręką na kopercie. W tę mroźną zimową noc Hallowie oferowali schronienie rodzinie Elsie. Elsie nie pamiętała, dokąd zmierzali, nie mówiąc już o tym, skąd pochodzili, podobnie jak Hallowie. Następnego ranka jej rodzice i rodzeństwo – Hallowie potwierdzili, że miała dwóch braci i siostrę – zniknęli bez śladu. Zupełnie jak baron z opowieści sióstr Wright. Całe miasto zebrało się razem, aby ich szukać, bezskutecznie. Oczywiście Hallowie nie znali Elsie. Mieli mało pieniędzy i pięcioro własnych dzieci, więc po utracie wszelkiej nadziei umieścili sześcioletnią Elsie w przytułku, gdzie pozostała do jedenastego roku życia, w którym ten przybytek spłonął. Tamtej nocy jej wybawicielka w kapturze cały czas zasłaniającym twarz zawiozła ją do prostej, jednopokojowej chaty oddalonej o wiele mil. Zostawiła ją tam z jedzeniem i kocami oraz poleceniem, by została na miejscu i nie czuła się winna udziału w pożarze. Ale Elsie gnębił ten temat, zwłaszcza że dni mijały bez żadnych wiadomości. Dokładnie cztery dni. Wzmocniona nadzieją, dobrym jedzeniem i przyprawiającym o zawrót głowy uczuciem, że naprawdę jest przez kogoś chciana, obudziła się piątego dnia i znalazła mapę, bilet na pociąg i adres przypięte do drzwi frontowych. Postąpiła zgodnie ze wskazówkami, bez narzekania i w ten sposób znalazła się na progu domu dziedzica Hughesa.

Chociaż nikt się jej tam nie spodziewał, okazało się, że potrzebują nowej pomywaczki, o czym Kaptury musiały wiedzieć. Nienawidziła tej pracy prawie tak samo jak dziedzica, więc rok później, kiedy Cuthbert Ogden ogłosił, że zatrudni pomocnika, od razu pobiegła do niego i błagała, żeby ją przyjął. Obiecała nawet, że będzie pracować za jedzenie i wyżywienie, bez dodatkowej pensji. Na szczęście Ogden wypłacał jej wynagrodzenie. Elsie nigdy nie powiedziała nikomu, nawet Ogdenowi, o chatce ani o pożarze. Nie chciała dawać powodu do odrzucenia.

– Panienko?

Elsie zamrugała, wróciła do chwili obecnej i uśmiechnęła się.

– Tak, gdybyś mogła to nadać…

Podała list, a Martha dołożyła go do małego stosu na biurku.

– Nie ma dziś nic dla pana Ogdena – dodała.

– Dobrze, dziękuję.

Może Agatha Hall w końcu będzie miała wieści o rodzinie, której Elsie nie widziała od piętnastu lat. Być może pragnienie, poczucie winy lub ciekawość skłoniły w końcu któregoś z jej krewnych do zadania pytania „Co się stało z Elsie?”. Przekładając koszyk do drugiej ręki, Elsie w milczeniu przeprosiła i wyszła z powrotem na słońce, poświęcając chwilę na ogrzanie się w jego promieniach, dopóki inny klient poczty nie zmusił jej do przesunięcia się, by mógł się dostać do drzwi.

Kiedy Elsie wróciła do domu, Emmeline szorowała podłogę przy tylnych drzwiach, pogrążona w myślach, bo nawet nie podniosła wzroku i nie błagała Elsie o zdjęcie butów. Elsie i tak to zrobiła, niepewnie balansując koszykiem z zakupami, jednocześnie celując w suche miejsca, żeby nie zamoczyć pończoch.

– Ogden jest w środku? – spytała, gdy dotarła do schodów.

Emmeline potrząsnęła przecząco głową.

– Wyszedł zaraz po tobie. Sam pan Parker przyszedł po niego, chciał, żeby rzucił okiem na robotę w nowym murze czy coś w tym stylu.

Pan Parker pracował dla odrażającego dziedzica Hughesa. Elsie prychnęła z pogardą. Ale dziedzic dobrze płacił, co oznaczało, że Ogden mógł sobie pozwolić na zatrudnianie jej i Emmeline. W takim razie Elsie będzie musiała zająć się pracownią. Zwykle było to nudne zajęcie, gdyż w przeciwieństwie do poczty zakład kamieniarski nie należał do miejsc często odwiedzanych przez ludzi. Ale jej towarzyszką będzie powieść. Jeśli przeczyta ją ponownie uważnie, może odkryje wskazówkę, którą przegapiła za pierwszym razem. Wbiegając po schodach i korytarzem, Elsie zanurkowała do swojego pokoju i rzuciła czepek na łóżko. Ostatni odcinek powieści leżał schowany na małej półce w kącie. Kiedy jednak go wyciągnęła, na podłogę spadła szara kartka. Rozpoznała ją natychmiast, nawet jeśli pieczęć znajdowała się na spodzie. Chociaż korciło ją, żeby otworzyć list od razu, najpierw przeszła przez pokój, by zamknąć i zaryglować drzwi. Zrobiwszy to, uklękła, by podnieść złożony papier. Odwróciła go. Symbol łapy ptaka na półksiężycu spoglądał na nią odciśnięty w jaskrawym pomarańczowym wosku.

Tak szybko?, zastanawiała się. Notatki były ostatnio częstsze i bardziej intymne. Pozostawione na łóżku, pod kołdrą, teraz na półce z książkami. Co by było, gdyby nie zdecydowała się dziś ponownie przeczytać najnowszej części Klątwy rubinu? Być może ta misja nie była pilna. Być może obserwowali ją uważniej, niż sądziła.

Elsie odwróciła się w stronę okna, które znajdowało się na wysokości drugiego piętra. Jakim absurdem byłoby, gdyby ktoś, zwłaszcza zamaskowany, unosił się w powietrzu, obserwując ją i ucząc się jej nawyków. Niemal roześmiała się na tę myśl.

A jednak list czekał. Paznokciem złamała pieczęć. Kilka szylingów upadło jej na kolana.

Władza skazi wszystko. Ktoś w posiadłości księcia Kentu zaczarował drzwi dla służby, zabraniając jej wychodzenia na zewnątrz po zachodzie słońca. To czar ciepła. Bądź przygotowana. Wynajmij dorożkę, ale bądź dyskretna. W sklepie z winami w Kencie poproś o koszyk pani Shaw.

To wszystko. Bez nazwiska, bez daty. Będzie musiała znaleźć sklep z winami w pobliżu książęcej posiadłości – w liście nie było adresu. Co zrobi, jeśli będzie więcej niż jeden? Ścisnął jej się żołądek. Prawdę mówiąc, sklep z winami był najmniejszym z jej problemów. To było najbardziej ryzykowne zadanie, jakie kiedykolwiek otrzymała. Miejmy nadzieję, że ten książę nie był również czarodziejem – ci mieli tendencję do zabezpieczania swoich posiadłości różnymi paskudnymi zaklęciami, środek ostrożności zachowany po buntach sprzed dwóch stuleci. I musiałaby wkroczyć na jego teren, a nie tylko musnąć palcami zewnętrzną ścianę. Przełknęła głośno ślinę, zapewniając samą siebie, że Kaptury nie poproszą jej o nic, czego nie byłaby w stanie zrobić. Może koszyk pani Shaw będzie pomocny. Elsie próbowała wyobrazić sobie, jak by to było, gdyby Ogden rzucił zaklęcie na zakład kamieniarski, by trzymać ją i Emmeline w zamknięciu. Notatka mówiła, że to zaklęcie ciepła… Czy paliło służących, gdy próbowali uciec? Co takiego było w bogactwie, że sprawiało, iż klasa wyższa traktowała innych ludzi jak bydło, które trzeba trzymać w zagrodzie? Zacisnęła usta. Do Kentu nie było daleko. Gdyby wynajęła dorożkę, mogłaby obrócić tam i z powrotem przed zapadnięciem zmroku. Dziedzic byłby głupcem, gdyby nie zatrudnił Ogdena, co oznaczało, że jej pryncypał będzie prawdopodobnie zajęty przez kilka następnych dni.

W takim razie załatwione. Elsie pospiesznie wykonywała swoje zadania i przed wyjazdem upewniła się, że wszystko jest w porządku. Emmeline mogła nasłuchiwać pod drzwiami i doglądać spóźnionych klientów.

Odkładając czytaną powieść na półkę, Elsie przedarła srebrną kartkę na pół, a potem jeszcze raz na pół. Pomimo ciepłej pogody rozpaliła w kominku w swoim pokoju i wrzuciła kawałki do ognia, upewniając się, że rozpadły się na popiół. Następnie zeszła na dół.

***

W niewielkiej odległości od Siedmiu Dębów, posiadłości księcia Kentu, znajdował się sklep z winami. Miał bardzo ładną witrynę, więc przed wejściem Elsie wyprostowała ramiona i nałożyła kapelusz. Przywitał ją pulchny mężczyzna, którego zgodnie z poleceniem poprosiła o koszyk pani Shaw. Nie miała pojęcia, kim była pani Shaw ani czy w ogóle istniała. Mężczyzna wszedł do małego pokoju na zapleczu i przyniósł solidny kosz z dwiema butelkami drogiej madery, a także kilkoma kawałkami sera i ozdobnie ułożonymi kiśćmi winogron, które miały mocny, ziemisty zapach. Wszystko było z nimi w porządku, po prostu rzucono na nie zaklęcie czasowe, aby zachowały świeżość. Zapach był odpychający, dlatego Elsie rzadko jadła czasowo zaczarowane potrawy. Świąteczne indyki, które Ogden przynosił do domu, zwykle miały na sobie podobny znak runiczny, ale zawsze subtelnie go usuwała, zanim zaczęła jeść posiłek. Jedzenie było już opłacone, więc Elsie podziękowała mężczyźnie, przewiesiła ciężki kosz przez rękę i wyszła. Chociaż do koszyka nie włożono żadnej notatki, Elsie zrozumiała taktykę. Zaklęcie, o którym mowa, znajdowało się na drzwiach dla służby, więc Elsie musiała podejść do nich jak sprzedawca – a biorąc pod uwagę produkty w tym koszyku, prawdopodobnie miała coś, co byłoby potrzebne gospodyni. Zastanawiała się, ile kosztuje jedzenie i co powinna zrobić z tym, czego nie sprzeda. Czy Kaptury chciałyby, żeby to jakoś zwróciła? Nie zostawiły jej żadnych wskazówek w liście, ale zatrzymanie części towarów nie byłoby w porządku, kiedy ktoś inny mógł cieszyć się nimi o wiele bardziej niż ona.

Po drodze zatrzymała się przy kilku wybranych sprzedawcach, kupując używaną książkę za własne pieniądze i wymieniając kawałek sera na sprzączkę i pastę do butów. Najlepiej mieć zestaw towarów. Jeśli nie po to, by skusić służbę księcia, to żeby bardziej wyglądać na domokrążcę. Zerknęła na swoją sukienkę. Starała się nadążać za modą, ale zbyt modny wygląd mógł wzbudzić podejrzenia. Kiedy w końcu dotarła do ogromnej posiadłości, ramię bolało ją od ciężaru. Zmusiła się do zerwania ozdoby z czepka – schowała ją do kieszeni z postanowieniem, że naprawi później – i zrobiła, co w jej mocy, żeby pomiąć spódnicę. Czysta i godna zaufania, ale niezbyt zamożna. To powinno wystarczyć. Nie była pewna, po której stronie domu znajdowało się wejście dla służby. Dom – nie gap się na dom – musiał mieścić co najmniej dwadzieścia sypialni. Ale nie wypadało się ociągać. Chciała wyglądać jak miejscowa, jak ktoś, kto już to robił. Kobieta interesu. Podstęp byłby łatwiejszy, gdyby była mężczyzną, ale trzeba było radzić sobie z tym, co się miało. Dostrzegła wąską ścieżkę prowadzącą w lewo i szła nią, aż znalazła stosunkowo proste drzwi z tyłu. Chuda dziewczyna wylewała wodę z pobliskiej umywalni. Elsie dostrzegła delikatne smużki pomarańczowego światła emanujące z klamki. Sięgnęła po nią. Drzwi otworzyły się i stanęła w nich zaskoczona kobieta około czterdziestki o szerokiej twarzy. Ręka jej pofrunęła do piersi. Spod czepka sterczały jej kawałki spoconych loków.

– Boże, dziewczyno, przestraszyłaś mnie na śmierć! – wykrzyknęła, mierząc Elsie od stóp do głów.

– Wybacz, już miałam zapukać. Przyszłam z nadzieją na sprzedaż.

Wskazała na swój koszyk. Kobieta, która wyglądała jak kucharka, już miała ją odprawić machnięciem ręki, ale znieruchomiała, gdy zobaczyła maderę.

– Po ile je sprzedajesz? – wskazała na butelki.

– Dwa funty i pięć pensów za obie – odpowiedziała, celowo podając niską kwotę. Oczy kucharki zabłysły.

– Dwa funty i pięć pensów? Nie wiesz, że… Nieważne. Poczekaj tutaj.

Odwróciła się, zostawiając uchylone drzwi. Wewnątrz znajdowało się wąskie pomieszczenie z haczykami na ścianach. Na podłodze leżała para brudnych butów. Poza tym Elsie widziała tylko wejście do spiżarni po jednej stronie i kuchnię po drugiej. Wydawało się jej, że gdy się pochyliła, poczuła mrowienie na twarzy – czy w pobliżu było jakieś zaklęcie umysłowe, czy to tylko nerwy? Być może książę wystawił wielką iluzję w pobliskim pokoju albo ktoś mógł użyć mentalnego zaklęcia, by zachować ostrość pamięci. W miejscu tak bogatym jak to zaklęć prawdopodobnie nie brakowało.

Odkładając koszyk, Elsie zerknęła przez ramię w poszukiwaniu pomywaczki. Zniknęła. W głębi domu rozległy się kroki. W pobliżu zarżał koń. Cofając się o pół kroku, Elsie położyła obie ręce na zaczarowanej klamce. To było małe fizyczne zaklęcie, ale wcale nie proste. Węzeł wykonany ze światła zamiast liny, mocno zaciągnięty, lśnił jasno. Był biały i lekko niebieski na brzegach, migotał jak nieśmiała gwiazda. Straciła na chwilę ostrość widzenia, gdy znalazła początek. Zaklęcie jej się oparło – było dobrze wykonane. Średniozaawansowane zaklęcie utworzone rękami mistrza. Poluzowała runę i rozbierała ją nić po nici, aż przestała istnieć, gasnąc jak ostatnie iskry fajerwerku. Kucharka wróciła chwilę później w pogodnym usposobieniu. Podała jej trzy złote monety.

– Wezmę obie butelki i kawałek tego sera – wskazała na jaśniejszy kawałek.

Elsie wręczyła jej towar i podziękowała. Kobieta nie miała pojęcia, że została uwolniona. Wkrótce to radosne usposobienie stanie się szczerą emocją, a nie ulotnym podnieceniem wywołanym zdobyciem wina w dobrej cenie.

Prawdopodobnie minie kilka dni, zanim praca Elsie zostanie odkryta. Nie będą pisać o tym w gazetach ani oznajmiać nowin z dachów, ale prestiż nigdy nie był jej celem.

Czując się spełniona, Elsie opuściła teren posiadłości, wymachując znacznie lżejszym koszykiem.

Miała nadzieję, że Kaptury to widzą.

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 4

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki