Copyright © Mercedes Ron, 2017

Tytuł oryginału: Culpa mía

Projekt okładki: Olga Bołdok-Banasikowska
Opracowanie graficzne: TYPO Marek Ugorowski
Tłumaczenie: Kinga Pawlak, Gaia Jasieńska
Redaktor prowadząca: Anna Sperling
Korekta: Firma UKKLW – Małgorzata Ablewska, Elżbieta Steglińska, Weronika Trzeciak

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © by TIME SA, 2022

ISBN 978-83-67217-09-5

Wydawca:
TIME Spółka Akcyjna
ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa
wydawnictwoharde.pl
facebook.com/hardewydawnictwo
instagram.com/harde wydawnictwo

Dział sprzedaży i kontakt z czytelnikami: harde@grupazpr.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Prolog

Prolog

– Daj mi spokój! – Noah próbowała mnie wyminąć i wyjść z pokoju. Złapałem ją za ramiona i zmusiłem, żeby na mnie spojrzała.

– Możesz mi wyjaśnić, co się z tobą, do diabła, dzieje? – spytałem wściekły.

Spojrzała na mnie i zobaczyłem w jej oczach coś mrocznego i strasznego, co przede mną ukrywała. Jednak po chwili uśmiechnęła się serdecznie.

– Przecież to twój świat, Nicholas – powiedziała spokojnie. – Po prostu żyję tak jak ty, zaprzyjaźniam się z twoimi znajomymi i cieszę się beztroską. Ty tak robisz i podobno ja teraz też mam tak żyć – oświadczyła i odsunęła się ode mnie o krok.

Nie mogłem uwierzyć własnym uszom.

– Zupełnie straciłaś kontrolę – powiedziałem nieco ciszej. Nie podobało mi się to, co widziałem, nie podobało mi się, w kogo zmieniała się dziewczyna, w której, jak sądziłem, byłem zakochany. Ale gdy się nad tym zastanowić… To, co robiła i jak to robiła – dokładnie tak samo zachowywałem się, zanim ją poznałem. Ja ją wciągnąłem w to wszystko, to moja wina. To z mojej winy robiła sobie krzywdę.

W pewien sposób zamieniliśmy się rolami. Pojawiła się i wyciągnęła mnie z ciemnej dziury, w której siedziałem, ale ostatecznie wylądowała na moim miejscu.

Rozdział 1

1

Noah

Podnosiłam i opuszczałam szybę w nowym samochodzie matki i nie mogłam przestać myśleć o tym, co miało mnie spotkać w tym piekielnym roku, który był przede mną. Niemal bez przerwy zadręczałam się pytaniem, jak to się stało, że znalazłyśmy się w tej sytuacji – czemu opuszczamy nasz dom, aby przejechać pół kontynentu i znaleźć się w Kalifornii. Minęły trzy miesiące, odkąd usłyszałam koszmarną wiadomość, która zupełnie zmieniła całe moje życie, przez którą chciało mi się płakać w nocy, przez którą rozklejałam się i wpadałam w histerię jak jedenastoletnia dziewczynka, a nie siedemnastolatka.

Ale co mogłam zrobić? Byłam niepełnoletnia, brakowało mi jedenastu miesięcy, trzech tygodni i dwóch dni, żeby skończyć osiemnaście lat i móc wyjechać na studia – z dala od matki, która myśli tylko o sobie, z dala od tych obcych, z którymi mam zamieszkać. Miałam bowiem od teraz mieszkać z dwójką zupełnie obcych ludzi, do tego facetów.

– Możesz przestać? Denerwuje mnie to – poprosiła matka, wkładając kluczyki do stacyjki i odpalając samochód.

– Mnie też denerwuje wiele rzeczy, które robisz, a muszę je znosić – odpowiedziałam opryskliwie. Głośne westchnienie, które nastąpiło potem, było w repertuarze matki czymś tak częstym, że nawet mnie nie zaskoczyło.

Jak mogła mnie do tego zmuszać? Czy w ogóle nie obchodziły jej moje uczucia? „Ależ oczywiście, że tak”, powtarzała, a tymczasem opuszczałyśmy moje ukochane miasto. Minęło już sześć lat, odkąd moi rodzice się rozwiedli. I to nie w przyjemny czy cywilizowany sposób. To było naprawdę traumatyczne rozstanie, ale ostatecznie jakoś sobie z tym poradziłam… A przynajmniej wciąż się starałam.

Bardzo trudno było mi przyzwyczajać się do zmian, przerażała mnie wizja przebywania z nieznajomymi. Nie należę do osób przesadnie nieśmiałych, ale jestem raczej skryta, jeśli chodzi o moje prywatne życie. Wizja dzielenia przestrzeni z dwiema osobami, które ledwo znałam, przez dwadzieścia cztery godziny na dobę wywoływała we mnie taki lęk, że miałam ochotę wysiąść z auta i zwymiotować.

– Nie rozumiem, dlaczego nie możesz pozwolić mi zostać – po raz tysięczny próbowałam ją przekonać. – Nie jestem dzieckiem, potrafię o siebie zadbać… Poza tym za rok i tak wyjadę na uniwersytet i zamieszkam sama. Przecież to żadna różnica – tłumaczyłam z nadzieją, że w końcu to zrozumie, i pewnością, że mam absolutną rację.

– Nie zamierzam przegapić twojego ostatniego roku w szkole. Chcę nacieszyć się córką, zanim wyjedzie na studia. Noah, mówiłam ci to już tysiąc razy: chcę, żebyś była częścią naszej nowej rodziny, jesteś moim dzieckiem… Na miłość boską, czy ty naprawdę sądzisz, że mogę pozwolić ci mieszkać w innym kraju bez żadnej opieki, tak daleko ode mnie? – odpowiedziała, nie odrywając wzroku od drogi i wymachując prawą ręką.

Matka nie rozumiała, jakie to było dla mnie trudne. Ona zaczynała nowe życie z mężem, który prawdopodobnie ją kochał. A ja?

– Nic nie rozumiesz, mamo. Czy pomyślałaś przez chwilę, że dla mnie to też jest ostatni rok szkoły? Że tutaj mam przyjaciółki, chłopaka, pracę, drużynę…? Tu jest całe moje życie! – wykrzyczałam, z trudem powstrzymując łzy. Sytuacja mnie przerastała, to na pewno. Ja nigdy, podkreślam: nigdy nie płakałam przy kimś. Płacz jest dla słabych, dla tych, którzy nie potrafią kontrolować emocji. Niektórzy, tak jak ja, przepłakali w życiu tyle, że postanowili nie uronić już ani jednej łzy.

Nagle przypomniało mi się, od czego zaczęło się to całe szaleństwo. Bez przerwy sobie wyrzucałam, że nie pojechałam wtedy z matką na ten przeklęty rejs po wyspach Fidżi. Bo to właśnie tam, na statku dryfującym po Oceanie Spokojnym poznała niezwykłego i tajemniczego Williama Leistera.

Gdybym mogła cofnąć czas, nie zastanawiałabym się nawet sekundy, tylko od razu bym się zgodziła, gdy w połowie kwietnia moja matka zjawiła się z dwoma biletami i propozycją wyjazdu na wakacje. Dostała je od najlepszej przyjaciółki. Biedaczka miała wypadek samochodowy i złamała nogę, rękę i dwa żebra. Z oczywistych względów nie mogła więc pojechać z mężem na te wyspy i podarowała bilety mojej matce. No ale zaraz… połowa kwietnia? W tym czasie miałam na głowie egzaminy końcowe i byłam w środku sezonu siatkarskiego. Moja drużyna znalazła się na czele listy, choć zawsze była druga, od kiedy sięgam pamięcią. Z niewielu rzeczy w życiu tak się cieszyłam. Jednak teraz, gdy już wiedziałam, jakie konsekwencje miała moja nieobecność na tym rejsie, oddałabym puchar, porzuciła drużynę i bez żalu oblała historię i hiszpański, gdybym tylko mogła nie dopuścić do tego ślubu.

Pobierać się na statku! Mojej matce całkiem odbiło! Co gorsza, nic mi nie powiedziała, dowiedziałam się po jej powrocie, a do tego zakomunikowała mi to tak spokojnie, jakby branie ślubu z milionerem na środku oceanu było najzwyklejszą rzeczą na świecie… Cała ta sytuacja była kompletnie nierealna. Na domiar złego matka postanowiła przeprowadzić się do jego posiadłości w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych. To jest w innym kraju! Urodziłam się w Kanadzie, chociaż moja matka pochodziła z Teksasu, a ojciec z Kolorado. Bardzo lubiłam Stany, ale kiedy się dowiedziałam…

– Noah, przecież wiesz, że chcę dla ciebie jak najlepiej – powiedziała matka, przywołując mnie do rzeczywistości. – Wiesz, przez co przeszłam, przez co przeszłyśmy, i nareszcie spotkałam porządnego mężczyznę, który mnie kocha i szanuje… Od wieków nie byłam taka szczęśliwa… Muszę to zrobić i wiem, że z czasem go pokochasz. Poza tym on może zapewnić ci przyszłość, o jakiej nigdy nie mogłyśmy nawet marzyć. Będziesz mogła studiować, gdzie tylko zechcesz, Noah.

– Ale ja nie chcę iść na jedną z tych uczelni, mamo, i na pewno nie chcę, żeby jakiś obcy facet za to płacił – odpowiedziałam i przeszedł mnie dreszcz na myśl, że już za miesiąc pójdę do prestiżowej szkoły dla bogatych dzieciaków.

– To nie jest obcy człowiek, to jest mój mąż, więc zacznij przyzwyczajać się do tego pomysłu – dodała matka bardziej stanowczym tonem.

– Nie zamierzam przyzwyczaić się do tego pomysłu – odcięłam się i przeniosłam spojrzenie z jej twarzy na drogę.

Matka westchnęła, a ja chciałam, żeby ta rozmowa już się skończyła, nie miałam ochoty więcej gadać.

– Rozumiem, że będziesz tęsknić za swoimi kolegami i za Danem, Noah, ale spójrz na dobre strony: będziesz miała brata! – wykrzyknęła radośnie.

Spojrzałam na nią zmęczonym wzrokiem.

– Nie próbuj mi tego wciskać w ten sposób.

– Ależ będziesz zachwycona. Nick jest przeuroczy! – zapewniła mnie, uśmiechając się do autostrady. – To dojrzały i odpowiedzialny chłopak i na pewno z przyjemnością pozna cię ze wszystkimi swoimi znajomymi i pokaże ci miasto. Zawsze, gdy ich odwiedzałam, siedział w swoim pokoju, uczył się albo czytał. Może okaże się, że lubicie te same książki.

– Tak, na pewno… Na pewno uwielbia Jane Austin – przewróciłam oczami. – Mówiłaś, że ile on ma lat? – oczywiście wiedziałam to, matka opowiadała mi o nim i o Williamie od miesięcy, a jednak, co wydawało mi się bardzo znaczące, ten cały Nick nie znalazł okazji, żeby przyjechać do nas i mnie poznać. Zmuszanie mnie do zamieszkania z nową rodziną, której członków nawet nie znałam, to była jednak przesada.

– Jest trochę od ciebie starszy, ale ty jesteś bardzo dojrzała jak na swój wiek. Na pewno świetnie się dogadacie.

No teraz to próbowała mnie podejść… „Dojrzała”… Po pierwsze, nie miałam pewności, czy to słowo faktycznie mnie definiuje, a po drugie, powątpiewałam, czy niezależnie od wszystkiego jakiś prawie dwudziestodwuletni chłopak będzie miał ochotę pokazywać mi miasto i przedstawiać mi przyjaciół. Oczywiście gdybym ja w ogóle chciała, żeby to robił, to przede wszystkim.

– Jesteśmy na miejscu – zakomunikowała w pewnym momencie matka.

Rozejrzałam się i zobaczyłam wysokie palmy i monumentalne rezydencje pooddzielane od siebie szerokimi ulicami. Każdy dom zajmował co najmniej pół przecznicy. Były tam domy w stylu angielskim, wiktoriańskim, a także wiele nowoczesnych budynków ze szklanymi ścianami i rozległymi ogrodami. Zaczynałam bać się coraz bardziej, gdy zdałam sobie sprawę, że im dłużej jechałyśmy tą ulicą, tym domy stawały się większe.

W końcu dojechałyśmy do wielkiej, wysokiej na trzy metry bramy i, jakby nigdy nic, matka wyciągnęła ze schowka pilota i nacisnęła guzik, a brama zaczęła się otwierać. Ponownie ruszyłyśmy. Zjechałyśmy w dół drogą otoczoną przez wysokie sosny, które roztaczały przyjemny zapach wakacji i morza.

– Nasz dom stoi niżej niż reszta zabudowań, dlatego mamy najlepszy widok na plażę – powiedziała z szerokim uśmiechem. Odwróciłam się w jej stronę i miałam wrażenie, że patrzę na obcą osobę. Czy naprawdę nie zdawała sobie sprawy z tego, gdzie się znalazłyśmy? Nie rozumiała, że to wszystko jest dla nas zbyt duże?

Nie miałam czasu, żeby wypowiedzieć te pytania na głos, bo w końcu dojechałyśmy do domu. Byłam w stanie wydusić tylko dwa słowa.

– O matko!

Dom był cały biały, z wysokim dachem pokrytym piaskowożółtą dachówką. Miał przynajmniej trzy poziomy, ale nie mogłam tego dokładnie oszacować, bo wszędzie było pełno balkonów, okien i tego typu rzeczy. Przed nami wznosił się imponujący ganek, na którym, ponieważ było już po dziewiętnastej, paliły się światła, co sprawiało, że budynek wyglądał jak ze snu. Słońce miało wkrótce zajść i na niebie malowały się oszałamiające kolory, które kontrastowały z nieskalaną bielą ścian budowli.

Matka objechała fontannę i zaparkowała samochód na wprost schodów, które prowadziły do głównych drzwi. Gdy wysiadłam, miałam wrażenie, że dotarłam do najbardziej luksusowego hotelu w całej Kalifornii. Tylko że to nie był hotel, to był dom… Podobno miał to być mój dom… A przynajmniej to starała mi się wmówić matka.

Gdy tylko wysiadłam z auta, William Leister stanął w drzwiach domu. Za nim stało trzech mężczyzn przebranych za pingwiny.

Mąż mojej matki ubrany był inaczej niż wtedy, kiedy kilka razy dostąpiłam zaszczytu przebywania w jego towarzystwie. Zamiast drogiego garnituru i markowej kamizelki miał na sobie białe bermudy i jasnoniebieską koszulkę polo. Na nogi założył plażowe klapki, a ciemne włosy, zwykle zaczesane do tyłu, teraz były zmierzwione. Musiałam przyznać, że można było zrozumieć, co moja matka w nim widzi: był bardzo atrakcyjny. Wysoki, znacznie wyższy niż ona, i świetnie się trzymał. Miał harmonijne rysy twarzy, chociaż oczywiście było na niej widać oznaki wieku – zmarszczki mimiczne i pomarszczone czoło – a w jego czarnych włosach połyskiwały siwe nitki, które nadawały mu dojrzały i interesujący wygląd.

Matka pobiegła go uściskać jak jakaś nastolatka. Ja się nie spieszyłam, zamknęłam drzwi samochodu i podeszłam do bagażnika, żeby wziąć swoje rzeczy.

Nagle znikąd pojawiły się jakieś ręce w rękawiczkach. Cofnęłam się przestraszona.

– Wezmę rzeczy panienki – powiedział jeden z mężczyzn przebranych za pingwina.

– Dam radę sama, dziękuję – odpowiedziałam. Byłam naprawdę zmieszana.

Mężczyzna spojrzał na mnie, jakbym postradała zmysły.

– Niech Martin ci pomoże, Noah – usłyszałam za plecami głos Williama Leistera.

Niechętnie wypuściłam z rąk walizkę.

– Bardzo miło mi cię widzieć, Noah – oświadczył mąż matki i uśmiechnął się serdecznie. Stojąca obok matka pokazywała mi na migi, żebym się zachowywała, uśmiechnęła czy coś.

– Nie mogę powiedzieć tego samego – powiedziałam i wyciągnęłam rękę, żeby mógł nią potrząsnąć. Miałam świadomość, że zachowuję się bardzo niewłaściwie, ale w tamtym momencie uznałam za stosowne powiedzieć prawdę.

Chciałam, żeby było jasne, jaki jest mój stosunek do następującej właśnie zmiany w naszym życiu.

William nie wyglądał na obrażonego. Przytrzymał moją dłoń dłużej, niż należało, i od razu zrobiło mi się nieprzyjemnie.

– Wiem, że to dla ciebie gwałtowna zmiana, Noah, ale chciałbym, żebyś się tu poczuła jak w domu, żebyś korzystała ze wszystkiego, co mogę ci dać, ale przede wszystkim, żebyś uznała mnie za członka rodziny… Kiedyś – dodał, widząc moje niedowierzające spojrzenie. Matka stała obok i strzelała we mnie piorunami z niebieskich oczu.

Byłam w stanie jedynie skinąć głową i cofnąć się, żeby w końcu puścił moją rękę. Nie czułam się swobodnie podczas okazywania uczuć, zwłaszcza przez obcych. Matka wyszła za mąż – wszystkiego najlepszego – ale dla mnie ten człowiek nigdy nie będzie ani ojcem, ani ojczymem, ani co tam się mu jeszcze może wydawać. Miałam już jednego ojca i naprawdę wystarczy.

– Może oprowadzimy cię po domu – zaproponował z szerokim uśmiechem, nie zwracając uwagi na moją oziębłość i humory.

– Chodźmy, Noah – matka wzięła mnie pod ramię tak, że nie pozostało mi nic innego, jak powlec się za nią.

Światła w całym domu były zapalone, więc mogłam zobaczyć wszystkie szczegóły posiadłości zbyt dużej nawet dla dwudziestoosobowej rodziny, nie wspominając o czterech osobach. Dom miał wysokie sufity z drewnianymi belkami i wielkie okna wychodzące na ogród. Na środku salonu były masywne schody, które rozwidlały się na dwie strony i prowadziły na piętro. Matka i jej mąż oprowadzili mnie po całym domu, po ogromnym salonie i wielkiej kuchni, w której dominowała masywna wyspa – matka na pewno była nią zachwycona. W tym domu było wszystko: siłownia, kryty basen, sala przyjęć i wielka biblioteka, która zrobiła na mnie największe wrażenie.

– Twoja mama mówiła, że lubisz czytać i pisać – stwierdził William, czym wyrwał mnie z mojego oszołomienia.

– Tak jak tysiące ludzi – zgasiłam go. Denerwowało mnie, że zwracał się do mnie z taką serdecznością, nie chciałam, żeby się do mnie odzywał po prostu.

– Noah – skarciła mnie matka, wbijając we mnie wzrok. Wiedziałam, że nie jestem zbyt miła, ale William musiał to jakoś znieść. Mnie czekał niezbyt miły rok i nic z tym nie mogłam zrobić.

William zdawał się nie zauważać naszej wymiany spojrzeń i uśmiechał się przez cały czas.

Westchnęłam z frustracji i zakłopotania. To było dla mnie za dużo – wszystko takie inne, ekstrawaganckie… Nie wiedziałam, czy uda mi się przyzwyczaić do mieszkania w takim miejscu.

Nagle zapragnęłam zostać sama. Potrzebowałam czasu, żeby przetrawić to wszystko.

– Jestem zmęczona. Czy mogę pójść do pokoju, w którym mam zamieszkać? – zapytałam mniej wrogim tonem.

– Oczywiście, w prawym skrzydle na pierwszym piętrze są pokoje twoje i Nicholasa. Możesz zapraszać do siebie gości, Nickowi nie będzie to przeszkadzało. Dodatkowo od teraz będziecie dzielić pokój gier.

Pokój gier? Serio? Uśmiechnęłam się na tyle, na ile starczyło mi sił, i usiłowałam nie myśleć o tym, że będę musiała mieszkać także z synem Williama. Wiedziałam o nim tylko tyle, ile powiedziała mi matka, czyli że ma dwadzieścia jeden lat, studiuje na Uniwersytecie Kalifornijskim i jest nieznośnym snobem. No dobrze, to ostatnie to były moje własne wnioski, ale na pewno słuszne.

Gdy wchodziliśmy po schodach, nie mogłam przestać myśleć o tym, że od teraz będę mieszkała z dwoma obcymi facetami. Minęło sześć lat, odkąd jakiś mężczyzna – mój ojciec – przebywał w moim domu. Przyzwyczaiłam się, że zawsze są same dziewczyny, tylko my dwie. Moje życie nigdy nie było usłane różami, zwłaszcza przez pierwsze jedenaście lat. Problemy z ojcem odbiły się na moim życiu tak samo jak na życiu matki.

Po rozwodzie mama i ja musiałyśmy sobie jakoś radzić i pomału udało nam się ułożyć sobie normalne życie. Z czasem, gdy dorastałam, mama stała się jedną z moich najlepszych przyjaciółek. Dawała mi swobodę, której potrzebowałam, a to dlatego, że wzajemnie sobie ufałyśmy… Przynajmniej do momentu, kiedy postanowiła wywalić wszystko za burtę.

– To jest twój pokój – wskazała matka, stając przed drzwiami z ciemnego drewna.

Popatrzyłam na nią i Williama. Wyraźnie na coś czekali.

– Mogę wejść? – spytałam ironicznie, bo nie odsuwali się od drzwi.

– Ten pokój to mój specjalny prezent dla ciebie, Noah – oczy matki błyszczały wyczekująco.

Spojrzałam na nią nieufnie, a kiedy się odsunęła, otworzyłam ostrożnie drzwi, niepewna, co mogę znaleźć za nimi.

Najpierw do moich zmysłów dotarł rozkoszny zapach rumianku i morza. Spojrzałam na ścianę naprzeciwko wejścia, która była całkowicie przeszklona. Widok był tak oszałamiający, że na początku mnie zamurowało. Z miejsca, w którym stałam, widać było ocean w całej okazałości. Dom musiał stać na samym klifie, bo widziałam tylko wodę i spektakularny zachód słońca, które właśnie kryło się w oceanie. Coś niesamowitego.

– O matko! – jak widać, ostatnio był to mój ulubiony zwrot. Wędrowałam wzrokiem po pokoju. Był ogromny. Po lewej stronie stało łóżko z baldachimem i mnóstwem białych poduszek, które kontrastowały ze ścianami pomalowanymi na przyjemny, jasnoniebieski kolor. Meble – wśród których wyróżniały się wielkie biurko i stojący na nim olbrzymi iMac, elegancka kanapa, toaletka z lustrem oraz wielki regał, na którym stały wszystkie moje książki – były białe i niebieskie. Te barwy w połączeniu z oszałamiającym widokiem za oknem to było najpiękniejsze, co widziałam w życiu.

Poczułam się przytłoczona. To wszystko dla mnie?

– Podoba ci się? – spytała matka zza moich pleców.

– To niesamowite… Dziękuję – powiedziałam, czując wdzięczność, ale równocześnie zmieszanie. Nie chciałam dać się kupić za pomocą rzeczy, nie potrzebowałam ich.

– Pracowałam z dekoratorką wnętrz przez prawie dwa tygodnie. Chciałam, żebyś miała wszystko, o czym kiedykolwiek marzyłaś, a ja nie mogłam ci tego dać – powiedziała rozemocjonowana. Patrzyłam na nią przez chwilę i wiedziałam, że nie wolno mi narzekać. Taki pokój był marzeniem każdej nastolatki, ale też każdej matki.

Podeszłam do niej i przytuliłam się. Od trzech miesięcy nie miałam z matką żadnego kontaktu fizycznego, a wiedziałam, że to dla niej ważne.

– Dziękuję – wyszeptała mi do ucha, tak że tylko ja mogłam usłyszeć. – Obiecuję ci, że zrobię wszystko, żebyśmy obie były szczęśliwe.

– Dam sobie radę, mamo – powiedziałam ze świadomością, że to, co mi obiecuje, nie zależy od niej.

Matka mnie puściła, otarła łzę, która spływała jej po policzku, i stanęła obok nowego męża.

– Zostawimy cię samą, żebyś mogła się rozgościć – powiedział William przymilnie.

Przytaknęłam, ale za nic mu nie podziękowałam. Nie włożył żadnego wysiłku w przygotowanie czegokolwiek w tym pokoju – wyłożył tylko pieniądze.

Zamknęłam drzwi i zauważyłam, że nie mają zasuwki. Podłoga była z drewna i leżał na niej biały dywan, tak gruby, że można by na nim spać. Łazienka była wielkości mojego poprzedniego pokoju i były w niej prysznic z hydromasażem, wanna i dwie oddzielne umywalki. Podeszłam do okna i zaniemówiłam. Wychodziło na dziedziniec za domem, ogromny basen i ogród z kwiatami oraz palmami.

Wyszłam z łazienki i zdałam sobie sprawę, że na przeciwległej ścianie jest wąska futryna pozbawiona drzwi. O mój Boże!

Przebiegłam przez pokój i odkryłam to, o czym marzy każda kobieta, nastolatka i dziewczynka: garderoba, i to nie pusta, ale wypełniona po brzegi nowiutkimi ubraniami. Wypuściłam całe powietrze z płuc i zaczęłam przebiegać palcami po tych przepięknych rzeczach. Wszystkie miały metki i wystarczył rzut oka na jedną z nich, żeby się zorientować, jak bardzo były drogie. Matka musiała zwariować; ona albo ktoś, kto przekonał ją, żeby wydała tyle pieniędzy.

Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że to wszystko ułuda i że zaraz obudzę się w moim starym pokoju, w zwykłych ubraniach i na pojedynczym łóżku. A najgorsze było to, że z całych sił pragnęłam się obudzić, bo to nie było moje życie, wcale tego nie chciałam… Najbardziej na świecie pragnęłam wrócić do domu. Poczułam taki ucisk w żołądku i ogarnął mnie taki lęk, że opadłam na podłogę, oparłam głowę na kolanach i zaczęłam głęboko oddychać. Siedziałam w tej pozycji tak długo, aż przeszła mi ochota na płacz.

Dokładnie wtedy, jakby czytając mi w myślach, napisała do mnie moja przyjaciółka Beth.

Dojechałaś? Wszystko w porządku? Już za Tobą tęsknię.

Uśmiechnęłam się i wysłałam jej zdjęcie mojej garderoby. Sekundę później dostałam pięć emotek z rozdziawionymi ustami.

Nienawidzę Cię! Wiesz o tym?

Zaśmiałam się i napisałam do niej wiadomość.

Gdybym mogła, oddałabym Ci to wszystko. Oddałabym cokolwiek, żeby móc być teraz z Wami, oglądać film u Dana albo po prostu nudzić się na wyświnionej kanapie w Twoim pokoju.

Cholera, nie bądź taką pesymistką. Korzystaj! Jesteś teraz bogata!

Ja nie byłam bogata. William był.

Zostawiłam telefon na podłodze i podeszłam do walizek. Wyciągnęłam z jednej z nich krótkie spodenki i prostą koszulkę. Nie zamierzałam zmieniać stylu i ubierać się w markowe ciuchy.

Weszłam pod prysznic, żeby zmyć z siebie brud i zmęczenie długą podróżą. Cieszyłam się, że nie należę do tych dziewczyn, które muszą godzinami układać włosy. Na szczęście odziedziczyłam po mamie lekkie fale i wystarczyło wysuszyć włosy, żeby same się w nie ułożyły. Założyłam na siebie to, co wcześniej wybrałam, i postanowiłam zrobić małą wycieczkę po domu, a przy okazji poszukać czegoś do przegryzienia.

Dziwnie było chodzić po tym domu samotnie. Czułam się jak intruz. Dużo czasu minie, zanim przyzwyczaję się do mieszkania tutaj, a przede wszystkim zanim przywyknę do luksusów i rozmiarów tego miejsca. W naszym starym mieszkaniu wystarczyło lekko podnieść głos, żebyśmy się wzajemnie słyszały. Tutaj było to zupełnie niemożliwe.

Skierowałam się do kuchni z nadzieją, że nie zgubię się po drodze. Umierałam z głodu, musiałam pilnie dostarczyć organizmowi jakiegoś śmieciowego jedzenia.

Gdy weszłam do kuchni, niestety, nie byłam w niej sama.

Ktoś buszował w lodówce. Widziałam jedynie pokryty ciemnymi włosami czubek głowy tej osoby. W chwili gdy miałam się odezwać, rozległo się ogłuszające szczekanie i tak mnie przestraszyło, że zaczęłam piszczeć jak mała dziewczynka. Podskoczyłam ze strachu, a głowa z lodówki wysunęła się ponad drzwiami, żeby zobaczyć, kto się tak wydziera.

Ale to nie jej właściciel tak mnie wystraszył – na środku kuchni siedział czarny pies, wprawdzie piękny, ale patrzył na mnie tak, jakby chciał mnie pożreć. Wydawało mi się, że to labrador, ale nie byłam pewna. Po chwili stanął obok niego właściciel ciemnowłosej głowy.

Spojrzałam z zaciekawieniem, jak również z uznaniem na chłopaka, który musiał być synem Williama – Nicholasem Leisterem. Pierwsze, co przyszło mi do głowy, gdy go zobaczyłam, to: Ale oczy! Były w kolorze nieba, tak jasne jak ściany w moim pokoju i kontrastowały radykalnie z kruczoczarnymi włosami, zmierzwionymi i mokrymi od potu. Najwyraźniej trenował, bo był w getrach i obcisłej koszulce bez rękawów. Rety, był bardzo przystojny, musiałam to przyznać, ale te myśli nie przysłaniały mi faktu, z kim mam do czynienia: oto mój przyszywany brat, z którym przyjdzie mi mieszkać przez cały najbliższy rok, co, jak podejrzewałam, będzie potworną torturą… Jego pies powarkiwał, jakby czytał mi w myślach.

– Ty jesteś Nicholas, prawda? – spytałam, usiłując zapanować nad strachem przed diabelskim zwierzęciem, które nie przestawało na mnie warczeć. Zaskoczyło mnie i zdenerwowało, że Nicholas spojrzał na psa i uśmiechnął się tylko.

– We własnej osobie – potwierdził, przenosząc wzrok znów na mnie. – A ty musisz być córką nowej kobiety mojego ojca – nie mogłam uwierzyć, że wypowiada te słowa tak ozięble.

Nicholas zmarszczył brwi.

– Masz na imię…? – spytał, a ja otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia i niedowierzania.

Nie znał mojego imienia? Nasi rodzice się pobrali, matka i ja przeprowadziłyśmy się do ich domu, a on nie wiedział, jak mam na imię?

Rozdział 2

2

Nick

– Noah – odpowiedziała mi krótko. – Mam na imię Noah.

Rozbawiło mnie, jak próbowała mnie zmrozić wzrokiem. Moja przybrana siostrzyczka wydawała się urażona faktem, że mam w dupie, jak nazywają się ona i jej matka, chociaż muszę przyznać, że imię matki pamiętałem. Jak mógłbym zapomnieć? Przez trzy ostatnie miesiące spędziła w tym domu więcej czasu niż ja. Raffaella Morgan wpakowała się w moje życie i w dodatku przyprowadziła kogoś ze sobą.

– To nie jest męskie imię? – zapytałem ze świadomością, że sprawię jej przykrość. – Bez urazy – dodałem, obserwując, jak jej jasnobrązowe oczy rozszerzają się z niedowierzaniem.

– Może być też damskie – odpowiedziała po chwili. Zobaczyłem, że przenosi wzrok na Thora, mojego psa, i nie mogłem powstrzymać uśmiechu. – Pewnie w twoim ograniczonym słowniku nie istnieje pojęcie „unisex” – dodała, tym razem na mnie nie patrząc. Thor wciąż na nią warczał i pokazywał zęby. To nie była jego wina, wytrenowaliśmy go tak, żeby nie ufał obcym. Wystarczyło jedno moje słowo, żeby zamienił się w przymilnego psiaka, którym zwykle był… Ale przerażenie na twarzy nowej siostrzyczki za bardzo mnie bawiło.

– Nic się nie martw, moje słownictwo jest wystarczająco bogate – odparłem, zamknąłem lodówkę i stanąłem twarzą w twarz z tą dziewczyną. – Znam na przykład takie słowo, które bardzo podoba się mojemu psu. Zaczyna się od „bi”, potem jest „erz”, a na końcu „ją” – na jej twarzy pojawiło się przerażenie, a ja musiałem powstrzymywać śmiech.

Była wysoka, na pewno metr sześćdziesiąt osiem, może metr siedemdziesiąt, trudno powiedzieć. Była też szczupła i niczego jej nie brakowało, musiałem to przyznać, ale twarz miała tak dziecięcą, że nie mogła wywoływać żadnych niegrzecznych skojarzeń. Jeśli dobrze pamiętałem, to nie skończyła jeszcze szkoły, co potwierdzały jej krótkie spodenki, biała koszulka i czarne conversy. Brakowało jej tylko spiętych w kucyk włosów, żeby wyglądała jak jedna z tych nastolatek, które stoją w długich kolejkach i niecierpliwie czekają na otwarcie galerii, żeby zdobyć najnowszy krążek jakiegoś piosenkarza, do którego wzdychają wszystkie piętnastki. Szczerze mówiąc, najbardziej zaciekawiły mnie właśnie jej włosy. Miały bardzo dziwny kolor, coś pomiędzy ciemnym blond a rudym.

– Bardzo zabawne – powiedziała sarkastycznie, ale wciąż śmiertelnie przerażona. – Zabierz go stąd, wygląda, jakby miał się zaraz na mnie rzucić – poprosiła i cofnęła się o krok. W tym samym momencie Thor zrobił krok w przód.

Dobry piesek, pomyślałem. Nie zaszkodzi dać siostrzyczce małą nauczkę, specjalnie ją powitać, by rozwiać wszelkie wątpliwości co do tego, czyj to dom, i pokazać, jak niemile jest w nim widziana.

– Thor, naprzód – zdecydowanie rozkazałem psu. Noah spojrzała najpierw na niego, a potem na mnie i wycofała się jeszcze trochę, aż wpadła na ścianę.

Thor podszedł do niej powoli, szczerząc zęby i powarkując. Wyglądało to dość przerażająco, ale wiedziałem, że nic jej nie zrobi… Przynajmniej dopóki nie wydam mu polecenia.

– Co ty wyprawiasz? – spytała, patrząc mi prosto w oczy. – To nie jest zabawne.

Och, było bardzo zabawne.

– Mój pies jest zazwyczaj miły dla wszystkich, to bardzo dziwne, że teraz próbuje cię zaatakować… – widziałem, że Noah usiłuje opanować strach, i bardzo mnie to bawiło.

– Zamierzasz coś zrobić? – wycedziła przez zęby, wpatrując się we mnie.

Coś zrobić? Na przykład powiedzieć ci, żebyś wracała tam, skąd przyszłaś?

– Jesteś tu od… Ilu? Pięciu minut? I już wydajesz polecenia? – podszedłem do zlewu i nalałem sobie szklankę wody. W tym czasie mój pies wciąż powarkiwał. – Chyba muszę cię tu na chwilę zostawić, żebyś oswoiła się z sytuacją.

– Ile razy upadłeś na głowę jako dziecko, debilu? Zabierz ode mnie tego psa!

Jej bezczelność nieco mnie zaskoczyła. Czyżby odważyła się mnie obrazić?

Chyba nawet Thor musiał to zrozumieć, bo zrobił kolejny krok w jej stronę i już całkiem przyparł ją do ściany. Wtedy Noah, zanim zdążyłem ją powstrzymać, wywinęła się i chwyciła pierwszą z brzegu rzecz leżącą na blacie – trafiło akurat na patelnię. Zanim jednak udało jej się uderzyć biedne zwierzę, podszedłem i odciągnąłem Thora za obrożę, drugą ręką blokując ramię Noah.

– Co ty wyprawiasz? – wyrwałem jej patelnię z ręki i odłożyłem na blat. Thor zaczął się rzucać, a Noah wydała z siebie zduszony krzyk i przywarła do mojej piersi.

Zaskoczyło mnie, że szukała u mnie ratunku, chociaż to ja ją straszyłem.

– Thor, siad! – pies uspokoił się natychmiast, usiadł i zaczął radośnie merdać ogonem.

Spojrzałem na Noah, która obiema rękami kurczowo trzymała się mojej koszuli, i uśmiechnąłem się. Po chwili dotarło do niej, co robi: wtedy puściła mnie i odepchnęła.

– Pogrzało cię czy co?

– Po pierwsze, ostatni raz podniosłaś rękę na mojego psa, a po drugie – ostrzegłem ją, wpatrując się w jej oczy; jakaś część mózgu zauważyła drobne piegi na jej nosie i policzkach i zafiksowała się na nich – nigdy więcej mnie nie obrażaj, bo naprawdę będziemy mieli problem.

Zachowywała się jakoś dziwnie. Najpierw popatrzyła mi w oczy, a potem przeniosła wzrok na mój tors, bo chyba nie była w stanie wytrzymać mojego spojrzenia.

Zrobiłem dwa kroki w tył. Poczułem swój przyspieszony oddech, diabli wiedzą czemu. Miałem już dość tej dziewczyny jak na jeden dzień, chociaż przecież poznaliśmy się pięć minut temu.

– Lepiej, żebyśmy zaczęli się dogadywać, siostrzyczko – odwróciłem się do niej plecami, wziąłem z blatu kanapkę i ruszyłem w stronę wyjścia.

– Nie nazywaj mnie tak. Nie jestem twoją siostrą ani nikim podobnym – odparła. W jej tonie było tyle nienawiści i bezczelności, że aż się odwróciłem, żeby znów na nią spojrzeć. Oczy błyszczały jej przekonaniem co do słuszności tego, co powiedziała, i wtedy zrozumiałem, że małżeństwo naszych rodziców ucieszyło ją tak samo jak mnie.

– Co do tego się zgadzamy… siostruniu – zmrużyłem oczy i z rozbawieniem obserwowałem, jak jej małe rączki zaciskają się w pięści.

Nagle usłyszałem za plecami jakiś hałas. Odwróciłem się i zobaczyłem mojego ojca… i jego żonę.

– Widzę, że już się poznaliście – ojciec wszedł do kuchni uśmiechnięty od ucha do ucha. Od bardzo dawna nie widziałem, żeby tak się uśmiechał, i w głębi duszy cieszyłem się, że jest szczęśliwy i że ułożył sobie życie na nowo. Nawet jeśli po drodze kogoś porzucił: mnie.

Raffaella uśmiechnęła się do mnie serdecznie od drzwi, co mnie także zmusiło do wykrzywienia twarzy w sposób, który przypominałby uśmiech – to był szczyt uprzejmości, na jaki mogłem się zdobyć wobec tej kobiety. W gruncie rzeczy nie miałem nic przeciwko niej.

Chociaż nie łączyła mnie z ojcem cudowna, głęboka relacja, byłem bardzo zadowolony, że stworzył wysoki mur, który oddzielał nas od reszty świata. To, co stało się z moją matką, naznaczyło nas obu, ale to ja byłem dzieckiem, które musiało patrzeć, jak odchodzi, nie oglądając się za siebie.

Od tamtej pory nie ufałem kobietom, nie chciałem mieć z nimi nic wspólnego, chyba że chodziło o pójście do łóżka albo przelotny flirt na imprezie. Po co komu coś więcej?

– Noah, widziałaś Thora? – Raffaella zwróciła się do córki, która opierała się o blat i nie mogła ukryć wzburzenia.

I wtedy Noah zrobiła coś, co mnie zaskoczyło: podeszła krok w przód, pochyliła się i zaczęła wołać psa.

– Thor, chodź tu, chodź piesku… – zawołała delikatnie i przymilnie. Musiałem przyznać, że przynajmniej była odważna. Przed momentem drżała ze strachu przed tym samym zwierzęciem.

Zdziwiłem się, że z miejsca nie poskarżyła się matce.

Pies zwrócił się do niej i energicznie zamachał ogonem. Obrócił głowę w moją stronę, a potem znowu spojrzał na nią i z pewnością wyczuł, że coś jest nie tak. Miałem tak zaciętą minę, że nawet on się zorientował.

Z podwiniętym ogonem zbliżył się do mnie i usiadł przy mojej nodze. Przybrana siostra speszyła się.

– Dobry pies – pochwaliłem go z szerokim uśmiechem.

Noah wyprostowała się, rzuciła mi wyzywające spojrzenie obramowanych gęstymi rzęsami oczu i zwróciła się do matki:

– Idę się położyć – oświadczyła zdecydowanie.

Ja postanowiłem zrobić to samo, tylko zupełnie odwrotnie, bo tego dnia była impreza na plaży i powinienem się tam zjawić.

– Ja dzisiaj wychodzę, nie czekajcie na mnie – bardzo dziwnie czułem się, używając liczby mnogiej.

Już miałem wyjść z kuchni, ale ojciec zatrzymał nas, mnie i moją siostrzyczkę.

– Dziś idziemy w czwórkę na kolację – stwierdził, patrząc przede wszystkim na mnie.

Jasny szlag!

– Tato, przepraszam, ale już się umówiłem i…

– Ja jestem bardzo zmęczona podróżą, muszę…

– To nasza pierwsza rodzinna kolacja i życzę sobie, żebyście oboje na niej byli – ojciec przerwał nam obojgu. Obok mnie Noah gwałtownie wypuściła z siebie całe powietrze.

– Nie możemy pójść jutro? – próbowała negocjować.

– Przykro mi, słoneczko, ale jutro mamy firmowe przyjęcie – odpowiedział ojciec.

To było bardzo dziwne, że tak się do niej zwracał… Przecież prawie jej nie znał! Ja już studiowałem, robiłem, co mi się podoba – innymi słowy, byłem już dorosły. Ale Noah? Mieć na głowie nastolatkę to przecież koszmar dla nowożeńców.

– Noah, jedziemy razem na kolację i koniec dyskusji – ucięła sprawę Raffaella i wbiła jasne oczy w córkę.

Stwierdziłem, że tym razem lepiej będzie ustąpić. Zjem z nimi kolację, potem pójdę do Anny, mojej… koleżanki, a potem pojedziemy na imprezę.

Noah wymamrotała coś niezrozumiałego, wyminęła naszych „rodziców” i skierowała się w stronę schodów.

– Dajcie mi pół godziny na prysznic – wskazałem na przepocone ciuchy.

Ojciec przytaknął z zadowoleniem, jego żona uśmiechnęła się do mnie i już było wiadomo, kto tu jest dojrzałym i odpowiedzialnym potomkiem… A przynajmniej kazałem im w to wierzyć.

Rozdział 3

3

Noah

Co za kompletny kretyn!

Wchodząc po schodach, tupałam najmocniej, jak się dało, ale nie byłam w stanie przestać myśleć o ostatnich dziesięciu minutach, które spędziłam w towarzystwie tego półgłówka, którym okazał się mój nowy brat. Jak można być takim dupkiem, zarozumialcem i psychopatą jednocześnie, i to do tego stopnia? Boże! Nie wytrzymam z nim, nie dam rady go znieść. Byłam do niego uprzedzona z tego prostego powodu, że jest synem nowego męża matki, ale to, co się właśnie wydarzyło, podbiło moją niechęć do niego do kosmicznych rozmiarów.

To miał być ten wspaniały i sympatyczny chłopiec, o którym opowiadała matka?

Nienawidziłam tego, w jaki sposób się do mnie zwracał, jak na mnie patrzył. Jakby był ode mnie lepszy tylko dlatego, że ma hajs. Przeskanował mnie wzrokiem z góry na dół, po czym uśmiechnął się… Śmiał mi się prosto w twarz.

Zatrzasnęłam za sobą drzwi pokoju, chociaż w tym ogromnym domu i tak nikt by tego nie usłyszał. Na zewnątrz zapadła już noc i łagodna poświata wpadała przez okno. W ciemności morze przybrało czarną barwę i nie widać było granicy między wodą a niebem.

Wciąż wściekła zapaliłam światło.

Od razu podeszłam do łóżka i rzuciłam się na nie, po czym wbiłam wzrok w belki na suficie. Do tego wszystkiego mam z nimi iść na kolację! Czy matka nie zdaje sobie sprawy, że ostatnie, na co mam teraz ochotę, to być wśród ludzi? Chciałam pobyć sama, odpocząć, poukładać sobie w głowie wszystkie te zmiany, które następowały w moim życiu, spróbować zaakceptować je i nauczyć się żyć w nowej sytuacji, nawet jeśli w środku wiem, że nigdy nie będę tutaj pasować.

Chwyciłam telefon i zastanowiłam się, czy zadzwonić do Dana, mojego chłopaka. Nie chciałam, żeby się martwił, gdy usłyszy smutek w moim głosie… Byłam w Kalifornii od godziny i już mi go brakowało.

Minęło ledwie dziesięć minut, od kiedy przyszłam do pokoju, gdy zjawiła się w nim matka. Co prawda zapukała, ale gdy nie odpowiedziałam, i tak weszła.

– Noah, za piętnaście minut musimy wszyscy być na dole – powiedziała łagodnie.

– Mówisz to tak, jakby zejście po schodach miało mi zająć półtorej godziny – odpowiedziałam i usiadłam na łóżku. Półdługie włosy matki były rozpuszczone i elegancko uczesane. Mieszkałyśmy w tym domu od dwóch godzin, a ona już wyglądała inaczej.

– Mówię ci to, bo musisz się przebrać i przygotować do kolacji – matka zignorowała mój ton.

Spojrzałam na nią z niedowierzaniem i przeniosłam wzrok na to, co ona miała na sobie.

– A co jest nie tak z moim wyglądem? – zapytałam defensywnie.

– Masz na sobie trampki, Noah. Dzisiaj należy wyglądać elegancko. Chyba nie chciałaś w tym pójść, prawda? W szortach i koszulce? – dopytywała oburzona.

Wstałam i stanęłam z nią twarzą w twarz. Cierpliwość mi się na dziś skończyła.

– Żebyś miała jasność: nie chcę iść na kolację z tobą i twoim mężem, nie cieszy mnie wizja poznania lepiej tego ordynarnego palanta, który jest jego synem, a już kompletnie nie mam ochoty stroić się na tę okazję – wszystkimi siłami powstrzymywałam się, żeby nie wskoczyć do samochodu i nie uciec z powrotem do Kanady.

– Przestań zachowywać się jak pięciolatka. Przebierzesz się i pójdziesz zjeść kolację ze mną i swoją nową rodziną – rozkazała twardo. Jednak gdy zobaczyła moją reakcję, złagodniała nieco i dodała: – Nie będziemy tego robić codziennie, to tylko dzisiaj, proszę, zrób to dla mnie.

Wzięłam kilka głębokich oddechów, przełknęłam wszystko, co chciałabym jej wykrzyczeć, i kiwnęłam głową.

– Tylko dzisiaj.

Gdy matka sobie poszła, weszłam do garderoby. Rozczarowana wszystkim i wszystkimi, zaczęłam szukać stroju, który by mi się podobał i był wygodny. Chciałam pokazać, że potrafię zachować się dojrzale – choć wciąż czułam na ciele wyniosłe i drwiące spojrzenie Nicholasa, gdy oglądał mnie od góry do dołu niebieskimi i dumnymi oczami. Patrzył na mnie, jakbym była jedynie dzieciakiem, którego zabawnie było wystraszyć – co przecież zrobił, napuszczając na mnie tego piekielnego psa.

Walizka leżała otwarta na podłodze garderoby. Uklęknęłam przy niej i zaczęłam przeglądać swoje ubrania. Matka prawdopodobnie spodziewała się zobaczyć mnie w jednej z kiecek, które dla mnie kupiła, ale ich na pewno nie zamierzałam wkładać. Gdybym pozwoliła sobie to zrobić, mogłoby się to stać niebezpiecznym precedensem. Aprobata ubrań mogłaby zostać odczytana jako aprobata naszego całego nowego życia; straciłabym wiarygodność.

Wciąż wściekła, wyciągnęłam moją czarną sukienkę z logo Ramones. Czyż nie była wystarczająco elegancka? Rozejrzałam się w poszukiwaniu czegoś, co mogłabym założyć na nogi. Nie byłam wielbicielką obcasów, ale gdybym zeszła na dół w moich conversach, matka na pewno straciłaby cierpliwość i kazała mi się przebrać. W końcu wybrałam przyzwoite sandałki na delikatnych obcasach – ale nic, co mogłoby mnie pokonać.

Podeszłam do olbrzymiego lustra zajmującego jedną ze ścian i przyjrzałam się sobie uważnie. Mojej przyjaciółce Beth na pewno by się podobało, a Dan, o ile dobrze pamiętam, zawsze uważał tę sukienkę za bardzo seksowną.

Nie zastanawiając się dłużej, rozpuściłam włosy i je przeczesałam. Nałożyłam też odrobinę masła kakaowego na usta. Zadowolona z efektu, chwyciłam małą torebkę i podeszłam do drzwi.

Gdy je otworzyłam, natychmiast wpadłam na Nicholasa, który zatrzymał się na moment, żeby mi się przyjrzeć. Thor, diabelskie stworzenie, stał obok niego. Cofnęłam się odruchowo.

Nowy brat uśmiechnął się z niewiadomego powodu, po czym znów zaczął przyglądać się mojemu ciału i twarzy. W jego oczach połyskiwało coś mrocznego i nieprzeniknionego.

Jego wzrok zatrzymał się na mojej sukience odrobinę zbyt długo.

– Nie nauczyli cię tam w tym Zaściankowie, jak się ubierać? – powiedział drwiąco.

Uśmiechnęłam się przymilnie.

– Och, próbowali, ale nauczyciel był takim deklem jak ty, więc nie uważałam na zajęciach.

Nie spodziewał się takiej odpowiedzi, a ja się nie spodziewałam, że na jego bardzo zmysłowych ustach pojawi się uśmiech. Przyjrzałam mu się odrobinę dłużej i znów uderzyło mnie, że jest taki wysoki i męski. Miał na sobie spodnie od garnituru i koszulę na guziki, bez krawata. Dwa guziki przy kołnierzyku były rozpięte. Niebieskie oczy usiłowały przejrzeć mnie na wylot, ale nie dałam się onieśmielić.

Przeniosłam wzrok na jego psa, który teraz, zamiast szczerzyć się na mnie z mordem w oczach, wymachiwał radośnie ogonem i grzecznie siedział, przyglądając się nam z zainteresowaniem.

– Twój pies się bardzo zmienił… Poszczujesz mnie nim teraz czy poczekasz, aż wrócimy z restauracji? – sprowokowałam go, uśmiechając się z fałszywą serdecznością.

– Nie wiem, Piegusie… To zależy od tego, jak będziesz się zachowywać – odpowiedział, po czym odwrócił się do mnie plecami i ruszył w stronę schodów.

Przez kilka sekund nic nie mówiłam i próbowałam uspokoić emocje. Piegusie! Nazwał mnie piegusem! Ten koleś zdecydowanie prosił się o kłopoty. I to prawdziwe.

Poszłam za nim, usiłując przekonać samą siebie, że nie warto zwracać uwagi na jego docinki ani spojrzenia, ani na samą jego obecność. Był tylko jedną z wielu osób, których nie polubię w tym mieście, więc lepiej zacząć się przyzwyczajać.

Gdy zeszłam na parter, znowu uderzył mnie przepych tego domu. Było w nim coś zabytkowego, ale równocześnie wydawał się wyrafinowany i nowoczesny. Matka jeszcze nie zeszła, więc zignorowałam osobę, która znajdowała się obok. Zaczęłam przyglądać się zachwycającemu kryształowemu żyrandolowi, który zwisał z wysokiego, poprzecinanego belkami sufitu. Musiał być zrobiony z tysięcy kryształków wyglądających jak zatrzymane w locie krople deszczu – miało się wrażenie, że chciałyby spaść na ziemię, ale zostały zmuszone do wiecznego trwania w powietrzu.

Nagle nasze spojrzenia się spotkały i zamiast odwrócić wzrok, postanowiłam utrzymać go tak długo, żeby to on musiał skapitulować. Nie chciałam, żeby myślał, że się go boję, nie chciałam, żeby uwierzył, że może robić ze mną, co mu się podoba.

Ale nie spuścił oczu, przeciwnie, wpatrywał się we mnie przenikliwie i z ogromną zawziętością. Gdy już myślałam, że dłużej nie wytrzymam, zjawiła się moja matka z Williamem.

– A więc jesteśmy w komplecie – powiedział ten ostatni z szerokim uśmiechem. Ja nie zdradzałam oznak wesołości. – Zarezerwowałem stolik w klubie, mam nadzieję, że jesteście głodni… – dodał, po czym wraz z moją matką uwieszoną u jego ramienia ruszył w stronę wyjścia.

Matka spojrzała na moją sukienkę szeroko otwartymi oczami.

– Coś ty założyła? – wyszeptała mi do ucha.

Udałam, że jej nie słyszę, i przyspieszyłam kroku.

Na zewnątrz powietrze było miłe i orzeźwiające, a w oddali słychać było fale rozbijające się o brzeg.

– Chcesz pojechać naszym autem, Nick? – spytał syna William.

Tamten już odwrócił się tyłem i pomaszerował w stronę wielkiego, terenowego samochodu. Był czarny i bardzo wysoki. Cały błyszczał i wyglądał, jakby dopiero wyjechał z salonu. Nie mogłam nie przewrócić oczami. Typowe!

– Pojadę swoim – odpowiedział, odwracając się w naszą stronę i chwytając za klamkę. – Po kolacji idę do Milesa, będziemy kończyć raport w sprawie Refforda.

– Świetnie – zgodził się ojciec. Ja natomiast nie zrozumiałam ani słowa. – Noah, chcesz pojechać do klubu z Nickiem? – dodał natychmiast, zwracając się do mnie. – Będziecie mogli lepiej się poznać – William popatrzył na mnie z takim zadowoleniem, jakby właśnie przyszedł mu do głowy najlepszy pomysł na całej planecie.

Mój wzrok mimowolnie uciekł w stronę jego syna, który z uniesionymi brwiami czekał na moją odpowiedź. Cała sytuacja zdawała się go bardzo bawić.

– Nie mam ochoty wsiadać do samochodu, jeśli nie ufam czyimś umiejętnościom jako kierowcy – wyznałam nowemu ojczymowi z nadzieją, że moje słowa dotkną Nicholasa, bo tak było w przypadku każdego chłopaka, którego talent do prowadzenia samochodu podawało się w wątpliwość. Odwróciłam się plecami do brata i wsiadłam do czarnego mercedesa Williama.

Nie popatrzyłam już więcej na niego. Matka i jej mąż wsiedli do samochodu i mogłam cieszyć się odrobiną prywatności na tylnym siedzeniu, gdy przemierzaliśmy ulice, zbliżając się do klubu dla bogaczy.

Pragnęłam z całych sił, żeby ten wieczór się jak najszybciej skończył, żeby państwo Leisterowie przestali już odstawiać ten cyrk o szczęśliwej rodzince i żebym mogła wrócić do swojego pokoju i spróbować odpocząć.

Po piętnastu minutach dojechaliśmy do oddalonego od rezydencji miejsca otoczonego świetnie utrzymanymi trawnikami. Było już późno, ale oświetlona droga zapraszała do Klubu Jachtowego Mary Read. Zanim wpuścili nas za bramę, mężczyzna, który pełnił straż w estetycznej budce, wychylił się, żeby sprawdzić, kto jest w samochodzie. Gdy zobaczył kierowcę, od razu go rozpoznał.

– Dobry wieczór, panie Leister. Proszę pani… – dodał, zauważając moją matkę.

Ojczym przywitał się z nim i wjechaliśmy do klubu.

– Noah, twoja karta członkowska przyjdzie w przyszłym tygodniu, ale wystarczy, że podasz moje nazwisko, żeby cię wpuścili. Albo Elli – wskazał na matkę.

Gdy usłyszałam, jak o niej mówi, poczułam ukłucie w sercu… Tak nazywał ją ojciec i byłam najzupełniej pewna, że matce nie podoba się to zdrobnienie…. Za dużo złych wspomnień. Ale oczywiście nie zamierzała powiedzieć tego nowemu wspaniałemu mężowi.

Matka świetnie umiała wyrzucać z pamięci wszelkie bolesne i trudne wspomnienia. Ja dla odmiany skrywałam je głęboko, bardzo głęboko, aż w końcu wybuchałam i wywalałam wszystko na wierzch.

Dojechaliśmy do luksusowej posiadłości i zatrzymaliśmy samochód przed samym wejściem. Zaraz podszedł parkingowy, który otworzył drzwi mnie i matce, przyjął napiwek od Williama i odprowadził samochód nie wiadomo gdzie.

Restauracja była niesamowita, całkowicie przeszklona. Z miejsca, w którym stałam, widać było kilka stolików i ogromne akwaria pełne krabów, ryb i wszelkiego rodzaju owoców morza, które wkrótce miały poświęcić życie na potrzeby uczty. Zanim nas obsłużono, poczułam, że ktoś za mną stanął. Jego oddech połaskotał mój policzek i przeszedł mnie dreszcz. Odwróciłam się i zobaczyłam stojącego tuż obok Nicholasa. Choć byłam na obcasach, przewyższał mnie o pół głowy. Nawet nie zaszczycił mnie spojrzeniem.

– Mam rezerwację na nazwisko William Leister – William poinformował kelnerkę, która zajmowała się witaniem nowych gości. Z niewiadomego powodu na jej twarzy pojawiło się zmieszanie. Starała się jak najszybciej wpuścić nas do zatłoczonej, ale równocześnie cichej i przytulnej sali.

Nasz stolik był w jednym z najlepszych miejsc, otulony ciepłym światłem świec, które zresztą oświetlały cały lokal. Przez przeszkloną ścianę można było podziwiać niezwykłą panoramę oceanu i zaczęłam się zastanawiać, że chyba ściany ze szkła były w Kalifornii czymś powszechnym.

Muszę przyznać, że byłam absolutnie zachwycona.

Usiedliśmy i natychmiast William z matką zaczęli szczebiotać między sobą i uśmiechać się głupkowato. Mojej uwadze nie uszło natomiast zaskoczone i niedowierzające spojrzenie, które kelnerka kierowała w stronę Nicka.

Ten zdawał się tego nie zauważać, zajęty obracaniem solniczki w palcach. Przez chwilę mój wzrok zatrzymał się na tych zadbanych, opalonych i dużych dłoniach. Przesunęłam spojrzeniem po jego ramieniu aż do twarzy, gdzie natrafiłam na oczy, które obserwowały mnie z zaciekawieniem. Wstrzymałam oddech.

– Co zamawiacie? – spytała matka, dzięki czemu mogłam szybko przenieść wzrok na nią.

Pozwoliłam, żeby wybrali coś za mnie, przede wszystkim dlatego, że nie znałam ponad połowy dań, które znajdowały się w menu. Gdy czekaliśmy na jedzenie, mieszałam nerwowo słomką w szklance z mrożoną herbatą, a William próbował wciągnąć mnie i syna do rozmowy.

– Mówiłem przed chwilą Noah, jakie sporty można uprawiać tu w klubie – powiedział William. Nick przeniósł na niego wzrok, do tej pory utkwiony gdzieś w kącie sali. – Nicholas gra w koszykówkę i jest świetnym surferem, Noah – dodał, nie przejmując się znudzeniem na twarzy syna i zwracając się tym razem do mnie.

Surferem… Aż musiałam przewrócić oczami. Na moje nieszczęście Nicholas akurat na mnie patrzył. Nachylił się nad stolikiem, oparł łokcie na blacie i zaczął mnie napastliwie przesłuchiwać.

– Coś cię bawi, Noah? – rzucił tonem, który miał zabrzmieć przyjaźnie, ale wiedziałam, że w rzeczywistości był obrażony moją reakcją. – Uważasz, że surfing to głupota?

Zanim moja matka zdążyła się wtrącić – a wiedziałam, że się na to zanosi – pochyliłam się tak jak on.

– Ty to powiedziałeś, nie ja – odparłam z niewinnym uśmiechem.

Ja lubiłam gry zespołowe, ze strategią, które wymagały dobrego kapitana, wiele wysiłku i wspólnej pracy. To wszystko znajdowałam w siatkówce i byłam pewna, że surfing nie mógł się z nią równać.

Zanim zdążył się odciąć, co na pewno zamierzał zrobić, do stolika podeszła kelnerka, a on popatrzył na nią tak, jakby się znali.

Matka i William zaczęli żywo rozmawiać z jakąś parą, która podeszła do nich, żeby się przywitać.

Kelnerka, młoda kobieta o ciemnych włosach i w czarnym fartuszku, zaczęła zbierać naczynia ze stolika i niechcący trąciła Nicholasa w ramię.

– Wybacz, Nick – powiedziała, po czym, przestraszona, popatrzyła na mnie tak, jakby właśnie popełniła kolosalną gafę.

Nicholas też na mnie spojrzał i zrozumiałam, że między tym dwojgiem dzieje się coś dziwnego.

Ponieważ rodzice akurat byli zajęci czymś innym, postanowiłam wykorzystać okazję i rozwiać swoje wątpliwości.

– Znasz ją? – spytałam Nicholasa, który właśnie dolewał wody gazowanej do kryształowego kieliszka.

– Kogo? – odpowiedział, zgrywając głupiego.

– Tę kelnerkę – uważnie obserwowałam jego twarz. Nic nie wyrażała: był poważny, spokojny. Wiedziałam już, że Nicholas Leister potrafi świetnie ukrywać emocje.

– Tak, obsługuje mnie nie pierwszy raz – odpowiedział, wpatrując się we mnie. Miałam wrażenie, że próbuje mnie sprowokować. Proszę, proszę, Nick kłamczuszek… Dlaczego mnie to nie dziwiło?

– O, z pewnością obsłużyła cię już wiele razy – stwierdziłam.

– Co ty insynuujesz, siostrzyczko? – gdy tylko usłyszałam to słowo, uśmiech zniknął z mojej twarzy.

– Że wszyscy bogacze twojego pokroju są tacy sami. Wydaje się wam, że jesteście panami świata. Ta dziewczyna wpatruje się w ciebie, odkąd przekroczyłeś próg. To oczywiste, że się znacie – rzuciłam rozzłoszczona z niewiadomego powodu. – A ty nawet nie raczyłeś na nią spojrzeć… To obrzydliwe.

Patrzył na mnie przez chwilę, zanim odpowiedział.

– Masz bardzo ciekawą teorię i widzę, że „bogacze”, jak ich nazywasz, bardzo cię brzydzą… Oczywiście ty i twoja matka mieszkacie teraz w naszym domu i korzystacie z wszystkich wygód, które pieniądze mogą zapewnić. Skoro jesteśmy tacy nikczemni, co robisz przy tym stole? – powiedział, patrząc na mnie z pogardą.

Ze wszystkich sił starałam się nie wybuchnąć. Ten chłopak wiedział, jak nadepnąć mi na odcisk.

– Dla mnie ty i twoja matka jesteście gorsze niż ta kelnerka… – wyznał, nachylając się nad stołem, żeby zwrócić się tylko do mnie. – Udajecie kogoś, kim nie jesteście, a tymczasem obie sprzedałyście się za pieniądze…

Tego było już za wiele. Wściekłość mnie zaślepiła.

Chwyciłam stojącą przede mną szklankę i chlusnęłam mu w twarz całą jej zawartością.

Szkoda, że akurat była pusta.

Rozdział 4

4

Nick

Gdy zorientowała się, że szklanka jest pusta, na jej twarzy pojawiła się cała złość, którą, odkąd usiedliśmy przy stole, starała się jakoś ukrywać.

Ta dziewczyna była kompletnie nieobliczalna. Zaskakiwało mnie, jak łatwo traciła panowanie nad sobą, i bawiło mnie, że za pomocą kilku prostych słów mogłem doprowadzić ją do takiego stanu.

Jej nakrapiane drobnymi piegami policzki poczerwieniały, gdy zdała sobie sprawę, jak się wygłupiła. Jej wzrok powędrował ze szklanki na mnie, a potem na boki, jakby chciała sprawdzić, czy nikt nie widział jej absurdalnej kompromitacji.

Pomijając zabawny aspekt całej sceny – to naprawdę było bardzo śmieszne – nie mogłem pozwolić, żeby tak się wobec mnie zachowywała. A gdyby szklanka była pełna? Nie zamierzałem pozwolić, żeby jakaś siedemnastoletnia smarkula myślała sobie, że wolno jej oblewać mnie wodą… Ta głupia cizia powinna się jak najszybciej dowiedzieć, z jakim to starszym bratem przyszło jej zamieszkać. Sama wkrótce zrozumie, co ją czeka, jeśli spróbuje jeszcze raz wyciąć mi taki numer.

Oparłem się o stolik z najserdeczniejszym uśmiechem. Otworzyła szeroko oczy i przyglądała mi się uważnie, a ja napawałem się tym strachem, skrywanym pod długimi rzęsami.

– Nie rób tego więcej – doradziłem jej spokojnie.

Patrzyła na mnie jeszcze przez chwilę, po czym jakby nigdy nic odwróciła się i zaczęła rozmawiać z matką.

Od tej pory kolacja przebiegała spokojnie. Noah nie powiedziała już do mnie ani słowa, nawet na mnie nie patrzyła, co denerwowało mnie i cieszyło jednocześnie. Gdy odpowiadała na pytania mojego ojca i niechętnie rozmawiała z matką, mogłem się jej spokojnie przyjrzeć.

Była najzwyklejszą dziewczyną, ale czułem, że jeszcze będę miał przez nią kłopoty. Robiła zabawne miny, gdy próbowała różnych owoców morza, które nam zaserwowano. Wzięła tylko kilka kęsów z tego, co stało na stole. Zwróciłem uwagę na to, jak szczupło wygląda w tej czarnej sukience. Gdy zobaczyłem ją wtedy wychodzącą z pokoju, zrobiła na mnie wrażenie. W myślach przywołałem dokładny obraz jej długich nóg, wąskiej talii i jej piersi. Były całkiem niezłe, biorąc pod uwagę, że nie miała operacji, jak większość dziewczyn w Kalifornii.

Musiałem przyznać, że jest ładniejsza, niż mi się z początku wydawało. To spostrzeżenie i moje poprzednie myśli sprawiły, że spochmurniałem. Nie mogłem pozwolić sobie na takie rozproszenia, zwłaszcza jeśli mieliśmy mieszkać pod jednym dachem.

Znów spojrzałem na jej twarz: zero makijażu. To było dziwne… Wszystkie dziewczyny, które znałem, spędzały przynajmniej godzinę wyłącznie na nakładaniu podkładu, także te, które były dziesięć tysięcy razy ładniejsze od Noah. A ona przychodzi sobie bez najmniejszych oporów do eleganckiej restauracji, nie malując nawet ust. Nie mówię, żeby tego potrzebowała: miała gładką, ładną cerę bez żadnych niedoskonałości, jeśli nie liczyć piegów, które nadawały jej dziecinny wygląd i przypominały, że jeszcze nie skończyła szkoły.

Gdy na moment straciłem czujność, odwróciła się rozzłoszczona i przyłapała mnie na wnikliwej obserwacji.

– Mam ci dać zdjęcie? – zapytała tym swoim kwaśnym tonem.

– Oczywiście, byle bez ubrań – odpowiedziałem, uśmiechając się na widok lekkiego rumieńca, który wypłynął na jej policzki. Jej oczy błysnęły gniewem i odwróciła się z powrotem do rodziców, którzy nawet nie zdawali sobie sprawy z tych małych utarczek, które odbywały się zaledwie pół metra od nich.

Podniosłem kieliszek do ust i spotkałem się wzrokiem z kelnerką, która obserwowała mnie zza baru. Kątem oka spojrzałem na ojca i wstałem od stolika, tłumacząc się koniecznością pójścia do łazienki. Noah znów zaczęła się mi przyglądać, ale nie zwracałem na nią uwagi. Miałem coś ważnego do załatwienia.

Zdecydowanie podszedłem do baru i usiadłem na stołku naprzeciw Claudii, kelnerki, z którą od czasu do czasu sypiałem. Miałem też pewien skomplikowany, ale korzystny układ z jej kuzynem.

Claudia popatrzyła na mnie z nerwowym uśmiechem i oparła się o bar, tak że mogłem zobaczyć niewielki fragment jej piersi, które wymagane tutaj uniformy dość skutecznie zakrywały.

– Widzę, że już znalazłeś sobie jakąś nową dziewczynę do towarzystwa – powiedziała, mając na myśli Noah.

Rozbawiło mnie to.

– To moja przyszywana siostra – wyjaśniłem jej, równocześnie patrząc na zegarek. Za czterdzieści minut byłem umówiony z Anną. Przeniosłem wzrok na ciemnowłosą dziewczynę, która stała po drugiej stronie baru i wpatrywała się we mnie jak urzeczona. – Nie wiem, czemu cię to obchodzi – dodałem, wstając z krzesła. – Powiedz Ronniemu, że czekam na niego dzisiaj w dokach, na imprezie u Kyle’a.

Claudia zacisnęła zęby, z pewnością zła na to, że nie okazałem jej wystarczająco dużo zainteresowania. Nie rozumiałem, czemu kobiety oczekują poważnego związku od kogoś takiego jak ja. Przecież zawsze mówię im od początku, że nie interesują mnie żadne zobowiązania. Czyżby nie widziały, że chodzę do łóżka, z kim tylko przyjdzie mi ochota? Dlaczego wyobrażają sobie, że jest w nich coś, co mogłoby mnie zmienić?

Przestałem sypiać z Claudią właśnie z tego powodu i ona wciąż nie mogła mi tego wybaczyć.

– Idziesz na imprezę? – spytała z odrobiną nadziei w oczach.

– Oczywiście – odpowiedziałem. – Idę z Anną… A, jeszcze jedno – dodałem, zanim wróciłem do stolika – spróbuj lepiej ukrywać, że się znamy, moja siostrzyczka już się zorientowała, że z tobą spałem, a nie chciałbym, żeby ojciec doszedł do tego samego wniosku.

Gdy wróciłem do stolika, właśnie przynieśli deser. Po dziesięciu minutach, podczas których rozmowa krążyła niemal wyłącznie wokół ojca i jego nowej żony, uznałem, że wystarczy już odgrywania dobrego synka jak na jeden dzień.

– Przykro mi, ale muszę już iść – wyjaśniłem, patrząc na ojca, który zmarszczył lekko czoło.

– Jedziesz do Milesa? – spytał, a ja przytaknąłem, usiłując nie patrzeć na zegarek. – Jak idzie sprawa?

Powstrzymałem się przed westchnięciem z rezygnacją i nakłamałem najlepiej, jak umiałem.

– Jego ojciec zwalił na nas przygotowanie wszystkich dokumentów. Podejrzewam, że zanim dostaniemy jakąś prawdziwą sprawę, którą będziemy mogli zająć się samodzielnie, miną całe lata… – zauważyłem, że Noah przygląda mi się wnikliwie i z zainteresowaniem.

– Co studiujesz? – spytała, a w jej spojrzeniu zobaczyłem dezorientację. Zaskoczyłem ją.

– Prawo – odpowiedziałem i przez chwilę rozkoszowałem się tym, jakie to zrobiło na niej wrażenie. – Zaskoczona? – najwyraźniej całkiem straciła rezon i bawiło mnie to.

Zmieniła taktykę i spojrzała na mnie wyniośle.

– Muszę przyznać, że tak – oświadczyła prosto z mostu. – Sądziłam, że na tym kierunku trzeba mieć coś w głowie.

– Noah! – wrzasnęła jej matka ze swojego miejsca.

Ta gówniara zaczynała mnie irytować.

Zanim zdążyłem coś powiedzieć, ojciec się wtrącił.

– Wy dwoje nie zaczęliście najlepiej – stwierdził, patrząc na mnie groźnie.

Powstrzymałem ochotę, żeby wstać i wyjść bez słowa. Dość już tego przedstawienia o szczęśliwej rodzince. Musiałem jak najszybciej wyjść i przestać udawać, że jakkolwiek obchodzi mnie cały ten cyrk.

– Przykro mi, ale muszę iść – wstałem i położyłem serwetkę na stole. Nie miałem zamiaru tracić opanowania w obecności ojca.

Wtedy Noah także wstała, tylko w mniej elegancki sposób, i ostentacyjnie rzuciła serwetkę na stół.

– Jeśli on wychodzi, to ja też – spojrzała wyzywająco na matkę, która z zakłopotaniem zaczęła rozglądać się na boki.

– Natychmiast siadaj! – wycedziła Raffaella przez zęby.

Do cholery, nie miałem czasu na te bzdury. Musiałem już iść.

– Wezmę ją – powiedziałem ku zaskoczeniu wszystkich, a najbardziej Noah.

Patrzyła na mnie podejrzliwie i uważnie, jakbym miał coś ukrywać. Tak naprawdę chciałem się jej jak najszybciej pozbyć z pola widzenia, więc jeśli szybko odwiozę ją do domu, będę miał je obie z głowy, a więc nie może być lepiej.

– Ja z tobą nie pojadę nawet do najbliższego skrzyżowania – powiedziała wyniośle, cedząc każde słowo.

Zanim ktokolwiek odpowiedział, chwyciłem kurtkę i zakładając ją, zwróciłem się do wszystkich obecnych:

– Nie mam czasu na te szkolne fochy, do jutra.

– Zaczekaj, Nicholas – głos ojca zmusił mnie do powrotu do stolika. – Noah, jedź z nim do domu i odpocznij, my niedługo wrócimy.

Wbiłem wzrok w siostrę, która zdawała się analizować, co jest gorsze: dzielić ze mną przez chwilę przestrzeń czy wysiedzieć dłużej przy tym stole.

Rozejrzała się dookoła, westchnęła, po czym wbiła we mnie zimne spojrzenie.

– W porządku, pojadę z tobą.

Rozdział 5

5

Noah

Ostatnie, czego pragnęłam w tamtym momencie, to mieć jakieś długi wdzięczności wobec tego gbura, ale jeszcze mniejszą ochotę miałam na przesiadywanie z matką i jej mężem i oglądanie, jak ona się do niego klei, podczas gdy on popisuje się pieniędzmi i znajomościami.

Nicholas odwrócił się do mnie plecami i poszedł w stronę wyjścia.

Niechętnie pożegnałam się z matką i poszłam za nim. Dogoniłam go przy drzwiach wejściowych, a potem czekałam z założonymi rękami, aż przyprowadzą jego samochód.

Nie zdziwiłam się, gdy wyciągnął z kurtki pudełko papierosów i zapalił jednego. Patrzyłam, jak podnosi go do ust, po czym powoli i łagodnie wypuszcza dym. Ja nigdy nie paliłam, nawet nie próbowałam, kiedy wszystkie moje koleżanki popalały w szkolnych łazienkach. Nie rozumiem, jaką przyjemność ludzie mogą czerpać z wdychania rakotwórczego dymu, który nie tylko pozostawia smród na ubraniu i włosach, ale także szkodzi tysiącom organów w ciele.

Nicholas, jakby czytał mi w myślach, odwrócił się do mnie i z drwiącym uśmieszkiem podał mi paczkę.

– Chcesz jednego, siostrzyczko? – spytał, po czym podniósł papierosa do ust i zaciągnął się głęboko.

– Nie palę… I tobie też bym nie radziła, jeśli nie chcesz zabić swojej ostatniej komórki mózgowej – zrobiłam krok w przód i stanęłam tak, żeby nie musieć na niego patrzeć.

Poczułam za plecami, że się do mnie zbliża, ale nie poruszyłam się nawet wtedy, gdy dmuchnął mi dymem w szyję.

– Uważaj sobie… albo cię tu zostawię i będziesz wracała na piechotę – ostrzegł mnie i zaraz po tym podstawiono jego samochód.

Starałam się go ignorować i podeszłam do auta. Jego terenówka była tak wysoka, że gdybym nie uważała, wszystko byłoby mi widać. Pożałowałam, że założyłam te głupie buty… Cała frustracja, gniew i smutek wzbierały we mnie przez całą kolację, a co najmniej pięć kłótni, które już odbyłam z tym kretynem, sprawiło, że był to najgorszy wieczór w moim życiu.

Sięgnęłam po pas bezpieczeństwa, a Nicholas zapalił silnik, położył rękę na zagłówku mojego siedzenia i zaczął cofać do głównej szosy. Nie zdziwiłam się, że zignorował małe rondo na końcu drogi dojazdowej, które zostało zaprojektowane wyłącznie po to, żeby zapobiegać takim wykroczeniom jak to, którego właśnie dokonał.

Nie mogłam powstrzymać jęku niezadowolenia, kiedy wyjechaliśmy na drogę główną. Poza terenem klubu mój przyszywany brat wcisnął gaz i przyspieszył do stu dwudziestu, świadomie ignorując znaki informujące o ograniczeniu do osiemdziesięciu.

Nicholas odwrócił twarz w moją stronę.

– A teraz o co ci chodzi? – zapytał opryskliwie zmęczonym tonem, jakby już kompletnie nie mógł ze mną wytrzymać.

No to jest nas dwoje.

– Nie chcę zginąć w wypadku przez wariata, który nawet nie rozumie znaków drogowych, o to mi chodzi – powiedziałam, podnosząc głos. Byłam o krok od wybuchu, jeszcze chwila, a zacznę drzeć się na niego jak opętana. Wiedziałam, że pod tym względem mam słaby charakter; jedną z rzeczy, których najbardziej w sobie nie lubiłam, był brak kontroli, kiedy się złościłam. Zdarzało mi się wybuchać i krzyczeć.

– Co jest z tobą nie tak? – zapytał wściekły, patrząc na drogę. – Nie przestajesz narzekać, odkąd tylko miałem nieprzyjemność cię poznać, a ustalmy, że gówno mnie obchodzą twoje problemy. Jesteś w moim domu, w moim mieście i w moim samochodzie, więc z łaski swojej zamknij twarz i siedź cicho, aż dojedziemy – podobnie jak ja, Nicholas podniósł głos.

Gdy usłyszałam ten rozkaz z jego ust, poczułam uderzenie gorąca na całym ciele. Nikt nie będzie mi mówił, co mam robić, a już na pewno nie on.

– A kim ty niby jesteś, żeby mnie uciszać?! – wrzasnęłam, wychodząc z siebie.

Wtedy Nicholas obrócił kierownicę i nacisnął hamulec tak gwałtownie, że gdybym nie miała zapiętych pasów, to wyleciałabym przez przednią szybę.

Gdy otrząsnęłam się z przerażenia, obejrzałam się i zobaczyłam, że dwa samochody musiały gwałtownie zjechać na bok, żeby w nas nie uderzyć. Dźwięki klaksonu i obelgi dobiegające z zewnątrz na chwilę mnie zdezorientowały. Dopiero potem zareagowałam.

– Co ty wyprawiasz?! – zapiszczałam zaskoczona i przerażona, że zaraz ktoś w nas wjedzie.

Nicholas spojrzał na mnie przeciągle, bardzo poważnie i, ku mojemu zaskoczeniu, całkiem spokojnie.

– Wysiadaj – powiedział tylko.

Otworzyłam usta tak szeroko, że musiałam wyglądać śmiesznie.

– Nie mówisz poważnie… – patrzyłam na niego z niedowierzaniem.

Spojrzał na mnie ani trochę nieonieśmielony.

– Nie zamierzam dwa razy powtarzać – ostrzegł mnie tym samym spokojnym i niepokojącym tonem co wcześniej.

To już przestawało być śmieszne.

– Chyba jednak będziesz musiał, bo nie zamierzam się stąd ruszać – odparłam, patrząc na niego tak chłodno, jak on patrzył na mnie.

Wtedy wyciągnął kluczyki ze stacyjki i wyszedł z auta, zostawiając otwarte drzwi. Siedziałam jak sparaliżowana, gdy obchodził samochód z tyłu i zbliżał się do moich drzwi.

Muszę przyznać, że gdy ten gość się zdenerwował, to można było się go przestraszyć, a w tamtej chwili był wkurzony jak nigdy. Serce zaczęło walić mi jak szalone, gdy odezwało się we mnie to znajome, przytłaczające uczucie – strach.

Otworzył drzwi jednym szarpnięciem i powtórzył to, co już wcześniej powiedział.

– Wysiadaj.

W mojej głowie wszystko się zakotłowało. Chyba zwariował, przecież nie może mnie tu zostawić na środku otoczonej drzewami drogi w kompletnych ciemnościach.

– Nie zamierzam – powiedziałam i poczułam złość na siebie za to, że trząsł mi się głos. Nieracjonalny strach zaczął wypełniać mój żołądek. Moje oczy obserwowały ciemność, która otaczała samochód, i wiedziałam, że jeśli ten idiota mnie tu porzuci, jestem zgubiona.

Tymczasem Nicholas znów mnie zaskoczył, kolejny raz negatywnie.

Pochylił się nade mną, rozpiął mi pasy i jednym ruchem wyciągnął mnie z auta, a wszystko to zrobił tak szybko, że nawet nie zdążyłam zaprotestować. To się nie mogło dziać naprawdę.

– Czy ty masz coś z głową? – wrzasnęłam, kiedy ruszył w kierunku fotela kierowcy.

– Może się w końcu nauczysz… – rzucił mi znad ramienia, a gdy odwrócił głowę, mogłam zobaczyć, że jego twarz była niewzruszona jak lodowy posąg. – Nie zamierzam pozwalać, żebyś tak się do mnie odzywała. Mam dość własnych problemów, żebym musiał jeszcze znosić twoje gówniarskie fochy. Zamów taksówkę albo zadzwoń do matki, ja jadę.

Po tych słowach wsiadł do samochodu i zapalił silnik.

Poczułam, że zaczynają mi się trząść ręce.

– Nicholas, nie możesz mnie tu zostawić! – zawyłam, gdy samochód drgnął, po czym z piskiem opon ruszył z miejsca, w którym stał jeszcze sekundę temu. – Nicholas!

Ale odpowiedzią na mój krzyk była jedynie głucha cisza, która sprawiła, że serce zaczęło walić mi jak szalone.

To jeszcze nie był środek nocy, ale nie świecił księżyc. Usiłowałam opanować strach i absurdalną chęć, żeby zabić tego sukinkota, który w mój pierwszy dzień w tym mieście zostawił mnie pośrodku niczego.

Chwyciłam się nadziei, że Nicholas po mnie wróci, ale gdy mijały kolejne minuty, martwiłam się coraz bardziej. Wyciągnęłam telefon z torebki i zobaczyłam, że jest rozładowany, cholerny badziew się wyłączył. Cholera jasna! Jedyne, co mogłam teraz zrobić i co było tak samo przerażające jak zostanie tutaj, to spróbować złapać stopa i modlić się, żeby jakaś cywilizowana dorosła osoba zlitowała się nade mną i zawiozła mnie do domu. Wtedy z przyjemnością policzę się z tym wcieleniem zła w osobie przyszywanego brata, bo nie zamierzałam tak tego zostawić. Ten dzban nie miał pojęcia, z czym ani z kim igrał.

Zobaczyłam samochód nadjeżdżający od strony klubu jachtowego i mogłam tylko się modlić, żeby to był mercedes Willa.

Podeszłam tak blisko jezdni, jak się dało, żeby mnie nie przejechali, i podniosłam rękę z wystawionym kciukiem, tak jak widziałam na filmach. Miałam świadomość, że w połowie tych filmów dziewczyna poszukująca transportu kończyła zamordowana i wyrzucona do rowu. Ale byłam zmuszona przymknąć oko na ten „drobny szczegół”.

Pierwszy samochód przejechał, nie zwalniając, drugi zaoferował mi wiązankę obelg, trzeci skomentował mnie w najbardziej obleśny sposób, jaki można sobie wyobrazić, a czwarty… Czwarty zatrzymał się na poboczu metr od miejsca, w którym stałam.

Cała w strachu podeszłam ostrożnie, żeby zobaczyć, co to za szalona, ale jednak życzliwa osoba postanowiła pomóc dziewczynie, którą łatwo można było pomylić z prostytutką.

Poczułam pewną ulgę, kiedy okazało się, że z auta wysiadł chłopak mniej więcej w moim wieku. W poświacie rzucanej przez światła samochodu mogłam zobaczyć jego kasztanowe włosy, słuszny wzrost i ten oczywisty, ale w tym momencie bardzo pożądany, styl bycia bogatego dzieciaka z dobrej rodziny.

– Wszystko w porządku? – spytał, podchodząc w moją stronę.

Gdy stanęliśmy naprzeciw siebie, zrobiliśmy to samo: on z góry na dół ocenił moją sukienkę, a ja omiotłam wzrokiem jego drogie dżinsy, markową koszulkę i spojrzałam w jego sympatyczne, zaniepokojone oczy.

– Tak… Dziękuję, że się zatrzymałeś – powiedziałam, czując natychmiastową ulgę. – Jeden kretyn mnie tu zostawił… – poinformowałam go i poczułam się jak kompletna idiotka, że pozwoliłam komuś zrobić coś takiego.

Chłopak otworzył szeroko oczy ze zdumienia, słysząc moją historię.

– Zostawił cię? Tutaj? – powtórzył z niedowierzaniem. – Pośrodku niczego o jedenastej w nocy?

Czy gdyby zostawił mnie w środku parku w jasny dzień, to byłoby w porządku?, pomyślałam z sarkazmem. Czułam nieodparty wstręt do każdej żywej istoty, która posiadała chromosom Y.

Ale ten chłopak najwyraźniej chciał mi pomóc. Nie mogłam wybrzydzać.

– Czy mógłbyś odwieźć mnie do domu? – zapytałam, nie odpowiadając na jego pytania. – Jak możesz się domyślać, chciałabym, żeby ten wieczór już dobiegł końca.

Koleś popatrzył mi w oczy i uśmiech wypłynął na jego twarz. Nie był brzydki, właściwie był bardzo przystojny, miał miłą twarz osoby, która chętnie pomaga każdemu, kto znalazł się w opałach. Chyba że to mój umysł próbował mi wmówić jakąś alternatywną rzeczywistość, w której wszystko było różowe, a chłopcy traktowali kobiety z należnym szacunkiem i na przykład nie porzucali ich w rowie w środku nocy, ubrane w buty na obcasach.

– A może chcesz pojechać ze mną na fantastyczną imprezę w domu na plaży? Dzięki temu będziesz mogła całą noc świętować ten niezwykły zbieg przykrych okoliczności, który ostatecznie sprawił, że się dziś poznaliśmy – zaproponował rozbawiony.

Nie wiem, czy to strach, czy tłumiona złość, czy przemożna ochota, żeby kogoś zamordować, ale coś sprawiło, że wybuchnęłam śmiechem.

– Wybacz, ale… Nie mogę się już doczekać, żeby wrócić do domu i pójść spać… Naprawdę, wystarczy mi tego miasta jak na jeden dzień – odpowiedziałam, starając się nie brzmieć jak wariatka, która przed chwilą zanosiła się ze śmiechu.

– Nie ma sprawy, ale przynajmniej możesz mi powiedzieć, jak masz na imię, prawda? – stwierdził rozbawiony sytuacją, która nie była ani trochę zabawna. Ale jak już powiedziałam, był on moim wybawcą i wolałam być dla niego miła, niż zostać na noc u wiewiórek.

– Jestem Noah, Noah Morgan – przedstawiłam się i podałam mu rękę, którą natychmiast uścisnął.

– Ja jestem Zack – odpowiedział z serdecznym uśmiechem. – Jedziemy? – spytał, pokazując na swoje czarne, błyszczące porsche.

– Dziękuję ci, Zack – powiedziałam z głębi serca.

Wsiadłam do auta zaskoczona, że Zack odprowadził mnie do samych drzwi i przytrzymał je, zupełnie jak na starych filmach… To było dziwne, dziwne i pokrzepiające. Najwyraźniej – wbrew temu, co mówiły badania – rycerskość jeszcze nie umarła. Chociaż niewiele brakowało, jeśli weźmie się pod uwagę istnienie takich jednostek jak Nicholas Leister.

Gdy tylko Zack usiadł w fotelu kierowcy, stwierdziłam od razu, że nie był jak Nicholas. Nie wiem czemu, ale sprawiał wrażenie porządnego człowieka, dobrze wychowanego młodzieńca, jakiego każda matka pragnie dla swojej córki. Zapięłam pas i głęboko odetchnęłam z ulgą, że najwyraźniej moja przygoda nie skończy się w najgorszy możliwy sposób.

– Dokąd? – zapytał, ruszając w tę samą stronę, w którą Nicholas odjechał już ponad godzinę wcześniej.

– Wiesz, gdzie mieszka William Leister? – spytałam, zakładając, że wszyscy bogacze w tej okolicy muszą się znać.

Mój towarzysz otworzył szeroko oczy.

– Oczywiście… Ale czemu chcesz tam jechać? – dopytywał zaskoczony.

– Mieszkam tam – poczułam ukłucie w piersi, wypowiadając te słowa, które, choć sprawiały mi taki ból, były całkowicie prawdziwe.

Zack zaśmiał się z niedowierzaniem.

– Mieszkasz w domu Nicholasa Leistera? – upewnił się, a ja na dźwięk tego imienia mimowolnie zacisnęłam szczęki.

– Gorzej, to mój przyszywany brat – potwierdziłam. Konieczność przyznania się do jakiegokolwiek powinowactwa z tym dupkiem napawała mnie obrzydzeniem.

Zack przeniósł na mnie zszokowany wzrok i przypatrywał mi się przez kilka ładnych sekund. Najwyraźniej nie był tak świetnym kierowcą, jak sobie wyobrażałam.

– Nie mówisz poważnie… Naprawdę? – dopytywał, patrząc znów na drogę.

Westchnęłam przeciągle.

– Naprawdę – przytaknęłam. – To właśnie on zostawił mnie na środku drogi – czułam się kompletnie upokorzona.

Zack wybuchnął gorzkim śmiechem.

– Muszę powiedzieć, że naprawdę ci współczuję – wyznał, przez co poczułam się podle. – Nicholas Leister to najgorsze, co może się komukolwiek przytrafić – zmienił bieg i zwolnił, bo zbliżaliśmy się do terenu zabudowanego.

– Znasz go? – usiłowałam połączyć w głowie osoby mojego wybawiciela i prześladowcy.

Zack znów się roześmiał.

– Niestety, tak – odparł. – Rok temu jego ojciec uratował mi tyłek w pewnej dość skomplikowanej sprawie skarbowej, to dobry prawnik. I ten jego przeklęty synuś musi mi to wypominać przy każdej okazji. Chodziliśmy razem do szkoły i mogę cię zapewnić, że na całym świecie nie ma drugiego takiego egoisty i dupka jak ten złamas.

O proszę! Najwyraźniej nie byłam jedyną członkinią klubu antyfanów Nicholasa Leistera. To było miłe odkrycie.

– Chciałbym móc powiedzieć ci o nim coś dobrego, ale to najbardziej zjebany koleś, jakiego znam, trzymaj się od niego z daleka – doradził mi, spoglądając na mnie kątem oka.

Przewróciłam oczami.

– Nic prostszego, zwłaszcza że mieszkamy pod tym samym adresem – czułam się gorzej z każdą minutą.

– On będzie dzisiaj na tej imprezie, gdybyś chciała skopać mu tyłek – poinformował mnie, śmiejąc się ze swojego żartu. Ta informacja zupełnie mnie zaskoczyła.

– Będzie na tej imprezie? – czułam, że żądza zemsty wypełnia całe moje ciało.

Zack popatrzył na mnie w inny sposób.

– Nie chcesz chyba…? – zaczął niepewnie. Spojrzał na mnie z zaskoczeniem i obawą.

– Zawieź mnie tam – jeszcze nigdy w życiu nie byłam niczego tak pewna. – Skopię mu tyłek.

Dwadzieścia minut później znaleźliśmy się na plaży przed olbrzymim domem. Ale to nie jego rozmiary robiły największe wrażenie, ale liczba ludzi, którzy kręcili się wokół niego, przesiadywali na schodach i byli po prostu wszędzie.

Muzykę było słychać z kilometra. Grała głośno, miałam wrażenie, jakby mózg podskakiwał mi w głowie.

– Na pewno chcesz to zrobić? – spytał mój nowy najlepszy przyjaciel Zack. Od kiedy podzieliłam się z nim swoimi zamiarami, próbował odwieść mnie od tego pomysłu. Wyglądało na to, że starszy udawany braciszek był nie tylko kompletnym kretynem, ale też gościem, który na przestrzeni lat wpakował się w niezliczoną ilość bójek. – Noah, nie wiesz, z kim zadzierasz. Ten gość bez mrugnięcia okiem zostawił cię na ulicy. Dlaczego miałby chcieć cię teraz słuchać?

Położyłam rękę na klamce i spojrzałam na niego.

– Zobaczysz… To jest ostatni raz, kiedy potraktował mnie w ten sposób.

Wysiedliśmy z samochodu i poszliśmy w stronę wejścia do domu. Czułam się, jakbym wchodziła na jedną z tych imprez, które można zobaczyć tylko w takich filmach jak Po prostu walcz czy Szybcy i wściekli. Czyste szaleństwo. Beczki z piwem były porozstawiane na całym dziedzińcu. Wokół nich kręcił się tłum facetów, którzy przekrzykiwali się i dopingowali do tego, żeby jak najwięcej wypić. Większość dziewczyn była w strojach kąpielowych, a nawet w bieliźnie.

– Czy wszystkie imprezy, na które chodzi, tak wyglądają? – spytałam. Skrzywiłam się na widok pary, która lizała się oparta o frontową ścianę domu, nie zwracając uwagi na obserwujący ich tłum. Obrzydliwość.

– Nie wszystkie – odpowiedział, śmiejąc się z mojego oburzenia. – To jest impreza mieszana – ta informacja zupełnie nic mi nie mówiła.

Zaraz, zaraz… Mieszana? O czym on mówi?

– Chodzi o to, że są na niej mężczyźni i kobiety? – spytałam, przypominając sobie, jak miałam dwanaście lat i mama zorganizowała mi pierwszą imprezę z chłopcami. Kompletna klapa, jeśli dobrze pamiętam: chłopcy wpychali mnie i moje koleżanki do basenu, więc prawie wszystkie założyłyśmy wtedy Antychłopakowy Klub Najlepszych Przyjaciółek Na Wieczność. Idiotyczne, wiem, ale miałam wtedy dwanaście lat, a nie siedemnaście.

Zack roześmiał się głośno i chwycił mnie za rękę.

Miał ciepłe palce i poczułam się nieco spokojniejsza, wiedząc, że mam go przy sobie. Ta impreza mogła onieśmielić każdego, a tym bardziej taką dziewczynę z prowincji jak ja.

– Chodzi o to, że każdy może przyjść – wyjaśnił, gdy torowaliśmy sobie drogę przez zatłoczone wejście i przepychaliśmy się do wnętrza domu. Szalony, dudniący rytm muzyki krzywdził moje błony bębenkowe w taki sposób, że samo przebywanie w tym miejscu było bolesne.

– O czym ty mówisz? – spytałam, usiłując przepchać się do kolejnego pomieszczenia, w którym muzyka nie zagrażałaby mojemu życiu, chciałam móc rozmawiać, nie zrywając sobie strun głosowych.

– Każdy, kto zapłaci, może wejść – tłumaczył Zack, witając się po drodze z kilkoma osobami. Niestety, jego znajomi wyglądali tak samo odpychająco jak reszta. – Za pieniądze z biletów kupuje się mnóstwo alkoholu i wiesz… – spojrzał na mnie porozumiewawczo – wiesz, wszystko, co potrzebne, żeby impreza się kręciła – stwierdził z rozbawieniem.

Narkotyki. Pięknie. A mojemu towarzyszowi wydawało się to zabawne… Cholera! W co ja się wpakowałam?

Omiotłam wzrokiem pary porozkładane na kanapach i te podrygujące w rytm muzyki i zdałam sobie sprawę, że były tu zarówno bogate dzieciaki w najdroższych ciuchach, jak i ludzie, którzy prawdopodobnie pochodzili z najgorszych dzielnic. Wybuchowa mieszanka, bez dwóch zdań.

– To chyba nie był najlepszy pomysł – chciałam wyznać nowemu koledze, ale zorientowałam się, że już siedzi na jednej z kanap i trzyma w ręce butelkę piwa.

– Noah, chodź! – pociągnął mnie za rękę, tak że wylądowałam na jego kolanach. – Zabawmy się dzisiaj… Nie marnuj nocy na tego sukinsyna – poradził mi. Spięłam się, gdy poczułam jego dłonie na włosach, a potem na ramionach.

Natychmiast zerwałam się na równe nogi.

– Mam tu coś do załatwienia – skrzywiłam się. Nie ulegało wątpliwości, że pomyliłam się co do Zacka. – Dziękuję za podwózkę – odwróciłam się i odeszłam.

Nie wiedziałam za dobrze, co mam zrobić, skoro już tu byłam i skoro właśnie spławiłam jedynego gościa, który był jeszcze na tyle trzeźwy, że mógłby odwieźć mnie do domu, nie rozbijając samochodu na najbliższym drzewie. Jednak nie mogłam przestać myśleć o tym, jaką minę zrobi Nicholas, gdy mnie zobaczy. Chyba że Zack mnie okłamał i próbował tylko zwabić na tę szatańską imprezę… Mimo tych wątpliwości nie zamierzałam wychodzić, zanim nie zrobię tego, po co przyjechałam.

Skierowałam się w stronę kuchni, gdzie było trochę mniej ludzi, żeby nalać sobie szklankę zimnej wody. Nie byłam pewna, czy chcę ją wypić, czy wylać sobie na głowę, żeby obudzić się z tego koszmaru. Ten dzień wydawał się nie mieć końca.

Z wąskiego korytarzyka skręciłam do kuchni i stanęłam jak wryta.

Był tam: bez koszulki, w dżinsach, otoczony dziewczynami i czwórką dobrze zbudowanych, ale nie tak wysokich jak on kolegów.

Przez chwilę mu się przyglądałam.

Czy to ten sam gogusiowaty student, z którym nie dalej jak trzy godziny temu jadłam kolację w luksusowej restauracji?

Ten widok kompletnie mnie zaskoczył. Wyglądał, jakby uciekł z planu jakiegoś gangsterskiego filmu. Pili szoty i grali w tę grę, w której trzeba wrzucić piłeczkę pingpongową do plastikowego kubka. Braciszek najwyraźniej miał dobrą passę, bo trafiał za każdym razem. Jedyną zaletą tej sytuacji było to, że nie upił się jeszcze tak bardzo jak ci, którzy przegrywali i po każdym rzucie musieli wychylić kieliszek tequili.

Nicholas rzucił ostatni raz i z premedytacją spudłował. Było to tak oczywiste, że nie rozumiem, jak inni mogli się nie zorientować. Wszyscy zaczęli buczeć i śmiać się do rozpuku. Chwycił szota i wlał go w siebie jednym ruchem.

Kiedy jeden z jego kumpli przejął pałeczkę, a właściwie piłeczkę, Nicholas podszedł do ślicznej, ciemnowłosej dziewczyny, która siedziała na blacie z czarnego marmuru. Była w krótkich spodenkach, które odsłaniały jej długie, opalone nogi. Na górze miała jasnoniebieski stanik od bikini.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki