Tytuł: Gustaw Gloom i Czarny Porywacz

Tytuł oryginalny: Gustav Gloom and the People Taker

Tekst: Adam-Troy Castro
Ilustracje: Kristen Margiotta
Przekład: Maria Kabat
Kierownik redakcji: Katarzyna Biegańska
Redakcja: Magdalena Marczewska, Katarzyna Biegańska
Korekta: Melanż

Copyright © Juka-91, 2017
Text copyright © 2013 Adam Troy-Castro
Illustrations copyright © 2013 Kristen Margiotta
Published in agreement with JABberwocky Literary Agency, USA and Book/ lab Literary Agency, Poland

ISBN 978-83-7874-847-2

Wydawnictwo Juka-91 Sp. z o.o.
ul. Jutrzenki 118
02-230 Warszawa
Infolinia 800 650 300
www.juka.edu.pl
www.mac.pl

Dział handlowy
handlowy@mac.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri

Ta książka jest dla Harlana Ellisona,
przyjaciela,
nauczyciela,
źródła inspiracji
i strażnika bramy do krainy fantazji.

Rozdział pierwszy

ROZDZIAŁ PIERWSZY

pod tytułem

DZIWNE LOSY PANA DONOSA

Sąsiedzi Gustawa Glooma uważali go za najnieszczęśliwszego chłopca na świecie.

Niemniej żaden z nich nie miał zamiaru zastanawiać się nad tym, czy można by było w jakikolwiek sposób uczynić życie Gustawa lepszym. Bo to oznaczałoby już „wtrącanie się w cudze sprawy”. Mogli tylko przyglądać mu się z daleka i patrzeć na jego usta, wiecznie wygięte w podkówkę, na jego podbródek, który nieustannie drżał, jakby Gustaw miał za chwilę wybuchnąć płaczem, i na jego czarny garniturek i czarny krawacik, w których wyglądał, jakby miał za chwilę iść na pogrzeb (albo po prostu chciał być przygotowany na taką ewentualność).

Jego skóra była kredowobiała, a pod oczami rysowały się sine cienie, jakby Gustaw nigdy się nie wysypiał. Powieki miał zawsze dziwnie półprzymknięte, przez co wyglądał, jakby nigdy nie był w stanie skoncentrować się na czymkolwiek. Jego lśniące czarne włosy stały na sztorc i przypominały trawę pokrytą smołą.

Wszyscy mieszkańcy osiedla Słoneczne Tarasy powtarzali: „Ktoś powinien się wreszcie zająć tym małym, smutnym chłopcem”.

Oczywiście mówiąc o kimś, mieli na myśli kogoś innego – byle nie siebie.

Nikt nie miał ochoty powtórzyć losu biednego pana Donosa z Komitetu do spraw Sąsiedzkich Standardów.

Pan Donos pracował dla lokalnych władz małego miasteczka, w którym położone było osiedle. Do jego obowiązków należało pilnowanie, aby mieszkańcy miasteczka dbali o swoich sąsiadów. Mieszkańcy Słonecznych Tarasów poprosili go o wizytę w domu Gloomów, ponieważ według nich zupełnie nie pasował on do reszty domów w sąsiedztwie.

Wszystkie budynki na osiedlu pomalowane były na kolor limonkowej zieleni, brzoskwiniowego różu albo truskawkowej czerwieni. Przed każdym domem rosły w ogródku jeden krzak i jedno drzewo. Krzak tuż przy drzwiach wejściowych, a drzewo tuż przy ulicy. Każdy, kto zdecydował się zamieszkać na osiedlu, miał obowiązek podpisać specjalne zobowiązanie, że „nie zniszczy unikalnego charakteru tej małej społeczności poprzez sadzenie niedozwolonych drzew bądź też malowanie drzwi na niedozwolone kolory”, i tak dalej, i tak dalej.

Stary, mroczny dom, w którym mieszkał Gustaw Gloom, został wybudowany na długo przed pozostałymi i na długo przed tym, jak zaczęły obowiązywać wymyślne sąsiedzkie zasady. Była to olbrzymia czarna posesja przypominająca bardziej zamek niż zwykły dom. Miała cztery strzeliste wieże, a na każdej z nich siedziała kamienna chimera, której twarz wykrzywiał grymas, jakby właśnie zjadła coś wyjątkowo obrzydliwego. Na parterze budynku nie było okien, tylko jedne ogromne dwuskrzydłowe drzwi. Wszystkie okna na wyższych piętrach miały kształt prostokąta i były zupełnie czarne. Być może szyby zostały pomalowane czarną farbą, a może po prostu wewnątrz budynku panowały kompletne ciemności.

I jakby nie dość było jeszcze czerni jak na jedną posesję, nawet trawnik był czarny. Rosły na nim czarne kwiaty i jedno jedyne czarne bezlistne drzewo. Tuż nad ziemią, na wysokości kostek, unosiła się zawsze szaroczarna mgła, która wąskimi smugami przeciskała się przez pręty ogrodzenia i po chwili rozmywała się bez śladu.

Samotne drzewo przypominało kształtem rękę szkieletu wyrastającą z ziemi. Mieszkały na nim kruki, które nienawidziły sąsiedztwa domu Gloomów równie mocno, jak sąsiedzi nienawidzili domu Gloomów. Kruki spędzały dnie głównie na krakaniu.

Sąsiedzi nie lubili kruków.

„Ktoś powinien zrobić coś z tymi krukami” – mówili.

Nie lubili domu Gloomów.

„Ktoś powinien zrobić coś z tym domem” – mówili.

W ogóle cała ta sytuacja niezbyt im się podobała.

„Ktoś powinien zrobić coś z tymi ludźmi, z ich dziwacznym domem i tym wielkim, paskudnym drzewem, które wygląda jak ręka, i z tym ich małym chłopcem z dziwacznymi czarnymi włosami” – mówili.

Zadzwonili do ratusza ze skargą. Ale w ratuszu nie wiedzieli, co z tym fantem zrobić, więc zadzwonili do Komitetu do spraw Sąsiedzkich Standardów. A Komitet do spraw Sąsiedzkich Standardów zadzwonił do pana Donosa, który przebywał właśnie na pierwszym od czterech lat urlopie, który to urlop perfidnie mu przerwano, ponieważ nikt w ratuszu nie lubił pana Donosa.

Poproszono go: „Czy mógłby pan wrócić i złożyć wizytę mieszkańcom tego domu, i poprosić, żeby przemalowali budynek na jakiś inny kolor?”.

I biedny pan Donos, który odbywał właśnie objazdową wyprawę po małych miasteczkach, oddając się swojej jedynej życiowej pasji – fotografowaniu zabytkowych wiatrowskazów w kształcie kogutów – złożył swoją mapę i westchnął ciężko: „Cóż, skoro rzeczywiście muszę”.

Tego ranka, którego pan Donos zajechał pod czarny dom, pięcioletni Gustaw Gloom siedział na huśtawce zawieszonej na gałęzi wielkiego, czarnego drzewa i czytał grubą, czarną książkę.

Pan Donos nie był zachwycony koniecznością minięcia chłopca po drodze do domu, bo generalnie nie lubił małych chłopców. Zresztą, małych dziewczynek też nie lubił. Większości dorosłych właściwie też nie. Pan Donos lubił domy, zwłaszcza jeśli pasowały wyglądem do pozostałych domów w okolicy i miały wspaniałe wiatrowskazy w kształcie kogutów.

Pan Donos był tak chudy i wysoki, że jego nogi przypominały patyki. Jego kolana i łokcie wybrzuszały się jak szklane kulki pod jego prążkowanym, jasnobłękitnym garniturem. Nosił na głowie płaski słomkowy kapelusz ze stokrotką zatkniętą za wstążkę i miał wąsik, który wyglądał tak, jakby ktoś przykleił mu pod nosem włosie z pędzla.

Spodziewał się, że ciężka żelazna brama będzie skrzypieć donośnie przy otwieraniu, jak to bramy mają w zwyczaju, ale ta akurat nie wydała z siebie żadnego dźwięku, nawet kiedy zatrzasnął ją za sobą. Pewnie nieco by go to zaniepokoiło, gdyby nie to, że jeszcze bardziej niepokoił go dziwny chłód panujący za zamkniętą bramą. Kiedy zadarł głowę, zobaczył wielką, czarną chmurę deszczową, która osłaniała całą posesję przed światłem słonecznym.

Nie przyszło mu do głowy, że może lepiej byłoby odwrócić się teraz na pięcie i wrócić do samochodu. Zamiast tego zwrócił się do małego chłopca na huśtawce.

– Przepraszam bardzo, chłopczyku…

Gustaw podniósł wzrok znad opasłej książki, która, podobnie jak jego dom, jego ubrania, a nawet jego drzewo, była cała czarna. Nawet jej kartki były czarne. Wyglądała na zbyt ciężką dla tak małego chłopca, nawet do trzymania – nie wspominając już o czytaniu.

– Tak? – odezwał się.

Niektóre rozmowy są jak przeciekające motorówki, którym kończy się paliwo, zanim jeszcze wypłyną z przystani. Pan Donos zaczął już przeczuwać, że to będzie właśnie jedna z takich rozmów. Przeanalizował w myślach swój ograniczony zestaw tematów do konwersacji z małoletnimi i znalazł tylko jedno pytanie. Wyrzucił je z siebie z desperacją człowieka, który przeraźliwie boi się psów i rzuca im piłkę w nadziei, że pobiegną za nią, zostawiając go w spokoju:

– Czy mamusia albo tatuś jest w domu?

Gustaw zamrugał.

– Nie.

– Czy…

– To znaczy – ciągnął Gustaw – właściwie to może i są w domu, gdziekolwiek on się znajduje, niemniej z pewnością nie ma ich tutaj.

– Przepraszam bardzo, młody człowieku, ale sprawa jest poważna. Nie mam czasu na wygłupy. Czy w domu jest ktokolwiek, z kim mógłbym porozmawiać?

Gustaw znów zamrugał.

– Och, oczywiście, że tak.

Pan Donos wygładził sztywny wąsik czubkiem palca i przeniósł swoją uwagę na dom, który wyglądał teraz chyba jeszcze potężniej i posępniej niż wcześniej, jak ogromny cień.

I kiedy pan Donos tak patrzył, skrzydła drzwi wejściowych otworzyły się nagle do wewnątrz, ukazując podłużny, wąski korytarz z lśniącą drewnianą podłogą i czerwonym dywanem, ciągnącym się od drzwi wejściowych aż do kolejnych drzwi na drugim końcu pomieszczenia.

Było zbyt ciemno, żeby dostrzec, co kryło się za tymi drzwiami.

– Powiem twoim rodzicom, że nieuprzejmie się wobec mnie zachowałeś – prychnął pan Donos.

– Dlaczego miałby pan tak mówić, skoro to nieprawda? – odpowiedział Gustaw.

– Wiem, kiedy ktoś jest wobec mnie nieuprzejmy.

– Cóż, chyba jednak nie – skwitował Gustaw. – Bo to wcale nie była nieuprzejmość.

Pan Donos nie mógł uwierzyć w bezczelne zachowanie chłopca, który ośmielił się zasugerować, że on, pan Donos, ma jakieś braki w kwestii dobrych manier. Cóż – to, co miał do powiedzenia osobom w środku, z pewnością mogło zepsuć małemu cały dzień.

Odwrócił się do chłopca plecami i ruszył energicznym krokiem w stronę domu. Wielkie, czarne drzwi wejściowe zamknęły się za nim dopiero, kiedy był już prawie na końcu korytarza.

Nikt z osiedla Słoneczne Tarasy nie dowiedział się nigdy, co wydarzyło się przez te siedemnaście minut, które spędził wewnątrz posiadłości, zanim drzwi nie otworzyły się ponownie, aby wypuścić pana Donosa, wrzeszczącego ile sił w płucach i biegnącego ile sił w jego długich, szczapowatych nogach.

W pędzie wypadł przez bramę, minął swój samochód i zniknął za rogiem. Nigdy więcej nie pojawił się już na osiedlu Słoneczne Tarasy.

Kiedy się wreszcie zatrzymał, nie był w stanie wydusić z siebie czegokolwiek sensownego. Wrzeszczał ze wszystkich sił. Sąsiedzi słusznie wywnioskowali z tego, że nie należy więcej zbliżać się do posesji Gloomów, i uznali, że są gotowi „zniszczyć unikalny charakter osiedla”, byle tylko sami nie musieli tam wchodzić.

Wysłano pana Donosa do miłego, czystego domu dla bardzo nerwowych ludzi i z tego, co wiadomo, pozostaje w nim do dziś. Robi rękawice kuchenne z włóczki i popielniczki z gliny i rysuje czarnymi kredkami czarne okręgi. Tak się szczęśliwie złożyło, że okna jego pokoju wychodzą na dach, dzięki czemu ma wspaniały widok na wiatrowskaz w kształcie koguta. Można powiedzieć, że dostał to, o czym zawsze marzył.

Jest jednak jedna rzecz, która nie daje spokoju lekarzom i pielęgniarkom pracującym w tym specjalnym domu dla osób, które kiedyś bardzo się czegoś przestraszyły i nie mogą sobie z tym poradzić.

To jedyny symptom, którego nie mogą się doszukać w żadnej książce medycznej i którego nie są w stanie wyjaśnić bez względu na to, ile razy każą panu Donosowi otwierać buzię i mówić „Aaa”. Jedyna rzecz, która sprawia, że wzdrygają się za każdym razem, kiedy widzą te jego rysunki wielkiego czarnego czegoś, co wygląda jak rozwarta paszcza.

To też główny powód, dla którego wszyscy mieszkańcy Słonecznych Tarasów – tak chętnie mówiący, że „ktoś” powinien zrobić coś z domem Glooma – teraz odpuścili i udają, że nie mają z tym tematem absolutnie nic wspólnego.

Bo widzicie: bez względu na to, jak słonecznie jest wokół niego, gdziekolwiek by był, pan Donos w ogóle nie rzuca już cienia.

Rozdział drugi

ROZDZIAŁ DRUGI,

w którym

POJAWIA SIĘ FERNIE JAK

Pan Jak jak zwykle robił co w jego mocy, żeby jego córki przypadkiem się nie martwiły.

– Nie martwcie się, dziewczynki – powiedział.

Ani dziesięcioletnia Fernie, ani jej dwunastoletnia siostra Pearlie, które jechały na tylnym siedzeniu samochodu prowadzonego przez tatę w stronę ich nowego domu na osiedlu Słoneczne Tarasy, nie powiedziały choćby jednego słowa, które sugerowałoby, że się czymś martwią.

Rzadko kiedy martwiły się o cokolwiek.

Ale ich tata niezmiennie patrzył na nie jak na dwa wystraszone maleństwa, które balansują na granicy paniki i tylko jego ojcowski spokój i ciągłe zapewnienia, że wszystko będzie dobrze, trzymały tę panikę w ryzach.

Myślał o nich w ten sposób mimo tego, że były bardziej podobne do swojej mamy, która nigdy nie bała się niczego i która aktualnie zdobywała Matterhorn albo inny szczyt. Mama była podróżniczką, bohaterką telewizyjnych programów, w których podejmowała się niezwykle niebezpiecznych zadań jak poszukiwanie yeti czy skakanie ze spadochronem z krawędzi wodospadu.

– Wiem, że wygląda na to, że źle skręciłem – ciągnął. Idealnie spokojna, słoneczna okolica za oknami samochodu, widziana jego oczami, była pełna olbrzymich potworów – ludożerców czyhających na nich za każdym domem. – Ale nie ma powodu do niepokoju. Z pewnością uda mi się zawrócić na najbliższym skrzyżowaniu i wtedy raz-dwa wrócimy na naszą wytyczoną trasę.

Dziewczynki, które ze swoimi ognistorudymi włosami i piegowatymi policzkami były podobne do siebie jak dwie krople wody, spędziły niemal całe życie na wysłuchiwaniu taty ostrzegającego przed wszystkimi okropieństwami, które mogłyby im się przydarzyć. Miały w związku z tym dwie opcje: albo mogły razem z nim bać się absolutnie wszystkiego, albo – zmęczone ciągłymi ostrzeżeniami taty – mogły fascynować się absolutnie wszystkim, co przerażające. Zupełnie jak ich mama.

Ta druga opcja wydała im się o wiele atrakcyjniejsza. Aktualnie Fernie zaczytywała się w książce o potworach zamieszkujących stary, mroczny dom. Potwory te porywały niewinne dzieci i więziły w swojej piwnicy, zmuszając je do pracy w fabryce złych robotów. Pearlie grała w grę, w której kosmici atakują Ziemię i pożerają całe miasta.

Najmłodszy członek rodziny, Harrington, też nie miał zwyczaju się zamartwiać. Był czteroletnim czarno-białym kotem, który przez całą podróż śnił przyjemne kocie sny w swoim wygodnym transporterze. W tych snach główną rolę grała miniaturowa wersja pana Jaka, wydająca z siebie donośne piski, podczas gdy Harrington uderzał go łapą.

– Ojej – powiedział pan Jak. I zaraz dodał szybciutko: – Spokojnie, spokojnie, to żaden problem. Po prostu przegapiłem zjazd. Mam nadzieję, że nie zabraknie nam benzyny. Zostało nam już tylko trzy czwarte baku.

Można powiedzieć, że pan Jak zawodowo również zajmował się zamartwianiem. Różne firmy zatrudniały go po to, aby zlokalizował w ich biurach wszystkie potencjalnie niebezpieczne miejsca i zapobiegał ewentualnym tragediom poprzez oklejanie narożników stołów i rozwieszanie znaków ostrzegawczych. Jeśli kiedykolwiek zdarzyło się wam przebywać w budynku pełnym znaków ostrzegawczych w miejscach, w których wcale nie były one potrzebne, zupełnie jak gdyby stojący na środku podłogi znak był jedyną rzeczą, jaka powstrzymuje ludzi przed potykaniem się o własne nogi, to bardzo możliwe, że był to właśnie jeden z budynków, które przeszły inspekcję pana Jaka.

Pan Jak wiedział o ukrytych zagrożeniach każdego obiektu na świecie. Wszystko jedno, co to było – pan Jak z pewnością słyszał o tragicznym wypadku z udziałem tego czegoś. W świecie pana Jaka ludzie wydłubywali sobie oczy metkami przy materacach i topili się w kubeczkach z budyniem.

Gdyby ludzie przejmowali się wszystkim, co mówił, musieliby spędzić całe życie w łóżku, schowani pod kocem.

Pan Jak włączył lewy kierunkowskaz.

– Nie martwcie się, dziewczynki. Po prostu będę skręcał w lewo.

– Co za ulga, tato – mruknęła znad gry Pearlie, która właśnie brutalnie zakończyła żywot kolejnego kosmity.

– Trzymaj twarz z dala od ekranu – ostrzegł ją tata. – Ten sprzęt emituje z siebie promieniowanie, nie chcesz chyba, żeby mózg ci się usmażył.

– O rany, tato, może zjemy go dziś na obiad? – spytała Fernie.

– Co zjemy? – zdziwił się tata, podskakując lekko na dźwięk klaksonu za nim. Najwyraźniej kierowca nie był zadowolony, że jedzie o jakieś trzydzieści kilometrów na godzinę wolniej, niż wynosiło na tej trasie ograniczenie prędkości.

– Smażony mózg. Brzmi pysznie.

– Brzmi obrzydliwie – odezwała się Pearlie.

Ale nie mówiła tego z oburzeniem. W jej ustach to był komplement.

– To bardzo niemiłe z twojej strony, Fernie – powiedział pan Jak. – Nie mów takich rzeczy, przez ciebie twoja siostra będzie mieć koszmary.

Ostatni koszmar przyśnił się Pearlie, kiedy miała jakieś sześć lat.

– A ty, Fernie, nie rób głupich min – ciągnął pan Jak, który w sobie tylko znany sposób zauważył, że Fernie zrobiła zeza, wykrzywiła wargi i wystawiła język tak, że zwisał jej w kąciku ust. – Bo jeszcze ci tak zostanie.

Pan Jak mógłby napisać książkę pełną udokumentowanych przypadków małych dziewczynek, które robiły głupie miny, a potem potykały się o rozwiązane sznurówki, wskutek czego dziwaczne grymasy zostawały im na zawsze. Musiało przysparzać im to ogromnych kłopotów – zarówno w życiu towarzyskim, jak i zawodowym.

Fernie i Pearlie spędziły kiedyś długie popołudnie na testowaniu tej teorii – kiedy jedna robiła zeza, wystawiała język i wykrzywiała się na różne sposoby, druga czekała, żeby walnąć siostrę w plecy w najbardziej groteskowym momencie.

Ku ich ogromnemu rozczarowaniu nigdy nic z tego nie wynikało.

– Patrzcie, stąd widać już nasz nowy dom! – zawołał pan Jak.

Dziewczynki zobaczyły wielki, czarny dom schowany za wielką, czarną bramą i zaczęły piszczeć z wrażenia: Fernie dlatego, że zawsze chciała mieszkać w nawiedzonym domu, a Pearlie dlatego, że zawsze chciała mieszkać w domu, który byłby czarny i tajemniczy. To, czy był nawiedzony, czy nie, nie miało dla niej większego znaczenia.

Pan Jak naturalnie był przekonany, że dziewczynki krzyczą z przerażenia, a nie z ekscytacji.

– Nie martwcie się, to nie ten – pospieszył z wyjaśnieniem i wjechał na podjazd dokładnie po drugiej stronie ulicy. – To ten, tutaj.

Dopiero teraz, kiedy zobaczyły, o którym domu mówi ich tata, dziewczynki wybałuszyły oczy z przerażenia.

– Co to właściwie za kolor?

– Fluorescencyjny łososiowy – wyjaśnił pan Jak.

Mały domek rzeczywiście przypominał kolorem rybę wyłożoną na talerz. Może był trochę bardziej błyszczący, co nie przeszkadzałoby dziewczynkom zupełnie, gdyby mowa była rzeczywiście o rybie, a nie o ich nowym domu. Kolor domu przeszkadzał im bardzo.

Jak się okazało, fluorescencyjny łososiowy był kolorem, od którego Fernie Jak natychmiast dostawała ataku migreny.

– Wolałabym mieszkać w tamtym strasznym domu.

Pan Jak spojrzał na czarny dom, jakby widział go po raz pierwszy.

– W tamtej ruderze? Jestem pewien, że we wszystkich pokojach pełno jest pajęczyn, z desek podłogowych wystają gwoździe, a spróchniałe schody łamią się pod najlżejszym naciskiem stopy, stanowiąc zagrożenie dla życia i zdrowia.

– Ale ekstra! – zawołały dziewczynki.

Gustaw Gloom przyglądał się nowym sąsiadom zza żelaznego ogrodzenia swojej posesji. Jego usta układały się w wąską czarną linijkę. Jego smutne oczy przypominały białe szklane kulki. Kiedy tak stał za kratami, niezauważony na razie przez dziewczynki, wyglądał trochę jak więzień, który czeka, żeby go wreszcie uwolniono.

Urósł trochę od tamtego dnia przed pięcioma laty, kiedy pan Donos przyszedł do niego z wizytą. Nadal był chudy, ale nie wyglądał na zagłodzonego. Blady jak ściana, ale nie trupioblady. Poważny, ale nie ponury. Nadal nosił gładki czarny garnitur i czarny krawat, a jego czarne włosy sterczały do góry jak dawno niekoszony trawnik.

Nadal wyglądał jak najnieszczęśliwszy chłopiec na świecie, tylko trochę starszy.

Trudno się dziwić rodzinie Jaków, że nie od razu zauważyła Gustawa. Po pierwsze, cała trójka była zajęta wprowadzaniem się do nowego domu, a po drugie, wcale nie było tak łatwo dostrzec chłopca w jego czarnym garniturze stojącego na czarnym trawniku pod ciemnymi chmurami wiszącymi nad jego posesją.

To trochę tak jak z tą wielką, czarną księgą, którą Gustaw nosił ze sobą zawsze i wszędzie. Większość z nas nie potrafi odczytać czarnych liter na czarnym papierze. Gustawa było równie trudno zauważyć, nawet w słoneczne dni, kiedy białka jego oczu wyróżniały się na tle czerni jak piłeczki pingpongowe pływające w kałuży czarnego atramentu.

U jego stóp kłębił się dziwny czarny dym, któremu niestraszne były podmuchy wiatru. Czasem, kiedy zbierało się go wokół kostek Gustawa wystarczająco dużo, zdawało się, jakby jego nogi stawały się przezroczyste i wtapiały się w nicość – gdzieś na wysokości kolan. Trochę tak, jakby Gustaw stał jednocześnie na trawniku i w niewidzialnej dziurze.

Po rozległym czarnym trawniku przemieszczało się jeszcze wiele innych czarnych plam. Niektóre z nich były wielkie, inne zupełnie małe, a wszystkie trudne do zauważenia na tle hebanowej trawy. Ale wszystkie, podobnie jak Gustaw Gloom, zdawały się równie mocno zainteresowane poczynaniami rodziny po drugiej stronie ulicy.

Jeden z czarnych kształtów wyszedł z czarnego domu i sunął powoli po czarnym trawniku. Zatrzymał się dopiero, kiedy natknął się na Gustawa obserwującego dwie dziewczynki i ich niesłychanie nerwowego ojca, wyciągających z bagażnika samochodu kolejne kartony.

Zarówno Gustaw, jak i cień, który teraz stanął wyprostowany koło chłopca, widzieli blask emanujący z dziewczynek. Nie miał on nic wspólnego z ich radosnym nastrojem. Wydawało się raczej, że obydwie chłonęły światło słoneczne, a następnie podwajały jego intensywność, by zajaśnieć tym podwójnym blaskiem.

Ciemny kształt obserwował razem z Gustawem Gloomem, jak mniejsza z dziewczynek wnosi karton z książkami do nowego domu.

– Z daleka widzę, że to straszne książki – oznajmił cień. – I wszystkie pachną jak ona, co oznacza, że musiała przeczytać je co najmniej kilkukrotnie. Mówię ci, ta mała lubi wszystko, co przerażające. Taka dziewczynka, która lubi się bać, nie będzie w stanie powstrzymać się przed zajrzeniem do takiego domu jak ten, choćby nie wiem, jak surowo jej tego zabraniano. Założę się, że przyjdzie tu do ciebie z wizytą i będzie się chciała zaprzyjaźnić szybciej, niż jej kot odnajdzie w nowym domu swoją kuwetę.

Gustaw pokiwał głową. Jak zwykle na jego twarzy pojawił się nie tyle uśmiech, co cień uśmiechu, ta oznaka sympatii dostrzegalna jedynie po latach obustronnego zaufania.

– Może ten jeden raz bądźmy wreszcie dobrej myśli? – spytał cień. – Może tym razem mi uwierzysz? Mówię ci, zanim ten dzień się skończy, przyjdzie tutaj, żeby się przywitać.

Gustaw oderwał wzrok od bramy po drugiej stronie ulicy i rzucił śmiertelnie poważne spojrzenie w stronę stojącego obok niego cienia: cienia mężczyzny tak wysokiego i chudego, że jego nogi wyglądały jak patyki, a kolana i łokcie wybrzuszały się jak szklane kulki pod kształtem (ale nie kolorem) jego prążkowanego, jasnobłękitnego garnituru.

Nie, to nie był pan Donos. Pan Donos nie odgrywa już żadnej roli w dalszej historii i możemy z czystym sumieniem założyć, że nadal mieszka w zakładzie dla nerwowo chorych i będzie tam mieszkał ze swoimi czarnymi kredkami do końca swoich dni.

To coś miało kształt pana Donosa i sposób zachowania pana Donosa, a nawet głos pana Donosa (poza tym, że nie był tak nosowy jak u pana Donosa, a wypowiadane słowa nie miały takiego tonu, jakiego używał pan Donos – jakby bez przerwy czuł wokół siebie jakiś przykry zapach).

To coś było tą częścią pana Donosa, która została tu po tym, jak pan Donos wybiegł z wrzaskiem z domu Gloomów. Była to część, której wcale nie chciał zostawiać, ale która właściwie niezbyt go lubiła i dlatego chętnie tu została.

I ta decyzja, żeby go porzucić, była prawdziwym powodem, dla którego prawdziwy pan Donos żył teraz w pokoju bez klamek.

– Nie martw się – powiedział cień pana Donosa. Ani się obejrzysz, a będziecie najlepszymi przyjaciółmi.

Gustaw pomyślał o dziewczynkach, które wydawały się stworzone do życia w blasku słońca, i zaledwie na sekundę albo dwie stał się tym, za kogo uważali go wszyscy mieszkańcy Słonecznych Tarasów: najnieszczęśliwszym chłopcem na świecie.

– Muszę ją ostrzec – oznajmił.

Rozdział trzeci

ROZDZIAŁ TRZECI,

w którym poznajemy

NIEZWYKŁĄ HISTORIĘ PANI ADELI JĘCZYBULSKIEJ I NIEUPRZEJMEGO KASJERA

Ku bezbrzeżnemu rozczarowaniu Fernie Jak w łososiowym domu nie było ani jednej pajęczyny ani tym bardziej deski z wystającymi gwoździami. Nie było też żadnych schodów ze spróchniałymi stopniami, które mogłyby załamać się pod ciężarem niewielkiej dziewczynki, narażając ją na tragiczny upadek wprost do ciemnej piwnicy.

Co gorsza, w domu nie było w ogóle żadnej piwnicy. Ani strychu. A przecież powszechnie wiadomo, że interesujące są jedynie te domy, które posiadają strych albo piwnicę do przechowywania zakurzonych i potencjalnie niebezpiecznych rzeczy.

Brakowało też mebli, na które można by się wdrapywać, miały dopiero przyjechać. Tylko kilka pustych pokoi, do których wpadały promienie słońca.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki