Urke Nachalnik

W matni

Powieść sensacyjna

Warszawa 2021

Spis treści

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział I

W pobliżu domu, w którym zamieszkała Regina, zatrzymała się taksówka z pogaszonymi latarniami. Dobrze zbudowany mężczyzna wślizgnął się do wspomnianej bramy, gdzie znikł. Z przeciwległego rogu ulicy wysunął się Wołkow, który obserwował od dłuższego czasu dom, do którego wszedł poznański profesor. Zanim Wołkow zdążył zajrzeć szoferowi w oczy, ten dał gazu i odjechał.

Od przeszło dwóch godzin Wołkow obserwował tę kamienicę, nie spostrzegłszy nic szczególnego i podejrzanego, co by upoważniało do natychmiastowego działania. Według otrzymanej dyspozycji, winien był uprzednio porozumieć się z Żarskim, który oczekiwał jego wiadomości w urzędzie śledczym. Ale Wołkow postanowił działać na własną rękę. Nie bał się teraz przełożonego Żarskiego. Z doświadczenia wiedział, że zakochani policjanci nie mają zbyt czystego sumienia. Nie uszedł jego uwagi fakt, że Żarski miał już kilkakrotnie Anielę w swoim ręku, ale za każdym razem puszczał ją na wolność.

Przed udaniem się tego dnia do kawiarni, Wołkow i Żarski zmienili swój zewnętrzny wygląd nie do poznania. Wołkow robił wrażenie młodego szlachcica. Długi, jasny wąs, krótko strzyżona bródka oraz rogowe okulary gruntownie zmieniły jego wyraz twarzy. Gładko uczesane włosy przeistoczyły się w czuprynę charakterystyczną dla działaczy rewolucyjnych tych czasów. Robił raczej wrażenie przywódcy robotniczego.

Wołkow wiedział, jak należy się ucharakteryzować, by frajery ustępowali mu z drogi, a ludzie nocy uważali go swojego człowieka. Był pewny, że dzisiejszego wieczora stanie się coś, co wydźwignie go wyżej na szczeblu kariery policjanta. Nie wątpił ani na chwilę, że Żarski zapomina się w towarzystwie urodziwej Anieli. Już cieszył się w duchu na myśl o nowym sukcesie. Ale jakby na złość, w tej chwili wypłynęła w jego wyobraźni postać Zimnej kokoty, która spoglądała na niego z ironicznym uśmiechem.

– Już najwyższy czas, bym się jej pozbył – rzekł do siebie i machinalnie namacał browning w kieszeni. – To niezawodna broń.

Z tych rozmyślań wyrwały go szybkie kroki, na których odgłos przytulił się do muru domu.

Wołkow nie wytrzymał. Z całych sił chwycił Bajgełe za klapy i potrząsnął nim, niby liściem:

– Ty psie, bandyto! Ja cię nauczę!

– Nie denerwuj się. Szkoda twojego zdrowia.

– Jeszcze jedno słówko, a będziesz aresztowany!

Ale Bajgełe wcale się nie uląkł. Przeciwnie stawał się zuchwały i groźny. Nawet pchnął silnie Wołkowa, tak że ten ledwie nie zwalił się z nóg. Tego było już za wiele dla aspiranta Wołkowa. Sięgnął po rewolwer.

– Chcesz mnie zastrzelić? Domyślam się, co powiesz na swoje usprawiedliwienie: stary złodziej stawiał opór przy jego aresztowaniu.

Wołkow za sekundę miał nacisnąć cyngiel. Bajgełe byłby unieszkodliwiony i zgodnie z jego przewidywaniami, Wołkow byłby usprawiedliwiony za zabójstwo przestępcy, gdyż ten stawiał opór. Wołkow chciał poznać przyczynę, dla której Bajgełe stał się taki hardy. Wiedziony intuicją, Wołkow się domyślał, że za tym coś się kryje. Na pociągnięcie cyngla zawsze jest czas. Wołkow postanowił podejść Bajgełe z innej strony.

– Jestem wierny moim zasadom: swoich zostawiam w spokoju.

– Uprzedzam cię, że będzie źle z tobą – nabierał odwagi Bajgełe.

– Powiedz mi lepiej, kto mieszka w tym domu?

– Kto? A ty niby nie wiesz?

– Poważnie mówię: nie wiem.

– To dziwne. Tu można się świetnie zabawić. W tej kamienicy mieści się dobrze urządzony dom rozpusty. Jestem tam stałym gościem.

– Powiedz mi, kto mieszka w tym domu – ponowił pytanie Wołkow w ostrym tonie. – Widziałem wchodzącego tu pewnego pana, w którego wieku nie przystoi taka zabawa.

– Rozumiem: masz na myśli profesora – roześmiał się Bajgełe. – Sądzisz, że ludzie uczeni inaczej te sprawy załatwiają?

– Tylko bez głupich żartów.

– Nie wierzysz mi? Mogę się udać tam z tobą. Przekonasz się, że mówię prawdę.

Wołkow usiłował przejrzeć myśli rozmówcy. Nie był tchórzem, ale tym razem, wiedziony intuicją, opierał się tej propozycji.

– Masz pietra? – odezwał się Bajgełe. – A ja miałem ciebie za ryzykanta. Zawsze twierdziłem, że urodziłeś się blatnym. Chyba przez pomyłkę zostałeś policjantem...

– Prowadź. Idę z tobą, gdyż pragnę się dowiedzieć o szeregu innych rzeczy, które mnie intrygują.

Wołkow nie miał wątpliwości, że dom, który opuścił Bajgełe, kryje w sobie ważną tajemnicę. Tym bardziej że do domu tego skrył się także podejrzany w oczach policji poznański profesor. Rozsądek powstrzymywał go jednak od alarmowania urzędu śledczego. Zbyt często zdarzały mu się wypadki nieuzasadnionych alarmów. Wołkow zdawał sobie sprawę z tego, że jego autorytet ostatnimi czasy został nadszarpnięty.

Wołkow się domyślił, że Bajgełe musiał się obłowić i że świetnie mu się powodzi, skoro stać go na tak zuchwałe zadzieranie z policją. Upewniła w tym Wołkowa okoliczność, że Bajgełe miał na sobie nowiuteńkie, eleganckie futro. Banda musiała przeprowadzić większą robotę...

Bajgełe wszedł na czwarte piętro, spoglądając w szelmowski sposób na towarzysza. Stanąwszy pod drzwiami Bajgełe zapukał w umówiony sposób do drzwi.

– Dlaczego nie dzwonisz?

– Po co psuć zakochanym parkom nastroje – wyjaśnił Bajgełe.

Po chwili uchyliły się drzwi i wysunęła się postać kobieca.

– To ja z przyjacielem – rzekł uspokajająco Bajgełe. Kobieta poleciła, by zaczekali i zatrzasnęła drzwi.

– W jakim celu? – zapytał zaniepokojony Wołkow.

– Nie denerwuj się. Tu trzeba wchodzić z uradowaną twarzą. Ona musi przygotować miejsce dla tak ważnego gościa jak ty.

– Przecież ona mnie nie zna – mruknął Wołkow.

– To nie szkodzi. Jej wystarczy, że widzi cię w moim towarzystwie, by już nie uważała ciebie za byle kogo.

Wreszcie drzwi się otworzyły. W przedpokoju panował półmrok, który nie nastrajał zachęcająco. Bajgełe wyczuł, że Wołkow waha się, czy przestąpić ten próg. Pociągnął go za sobą.

– Proszę panów bardzo – zachęcała kobieta, która ich wpuściła. – U nas są swoi ludzie.

Bajgełe pchnął drzwi do bocznego pokoju, który był rzęsiście oświetlony. Wewnątrz nikogo nie było. Pokój był umeblowany wytwornie. Bajgełe, który dobrze się czuł w tym lokalu, zrzucił z siebie futro, które położył na krześle.

– Rozgość się i zachowuj, jak u siebie w domu – odezwał się Bajgełe do Wolkowa.

Gdy Bajgełe naradzał się szeptem z gospodynią, Wołkow usłyszał, jak ktoś w przyległym pokoju dusi w sobie śmiech. Serce Wołkowa zabiło silniej. Przez mózg przebiegła mu przykra myśl: oni mnie tu wykończą na zimno. Instynktownie sięgnął ręką do kieszeni, w której leżał rewolwer.

Wołkow siedział w pokoju sam przez kilka chwil. Nawet Bajgełe gdzieś zniknął. Niepokój Wołkowa się potęgował. Był na siebie zły, że dał się naciągnąć tak lekkomyślnie przez Bajgełe. Nerwowo przeszedł się po pokoju i stanął przed podwójnymi i tak hermetycznie zamkniętymi oknami, że ledwie hałas ulicy można tu było usłyszeć. Wołkow wytężał umysł nad tym, jak się stąd czym prędzej uwolnić.

A śmiech z przyległego pokoju nie ustawał, jakby ktoś z niego kpił. Wołkow postanowił zareagować:

– Co to ma znaczyć?! – zawołał i kopnął nogą w drzwi.

Bajgełe natychmiast się zjawił i z uśmiechem na ustach zawołał:

– Fe, nieładnie urządzać awantury w obcym domu. Sądziłem, że jesteś dżentelmenem.

– Co to wszystko ma znaczyć? – ostro zapytał Wołkow. – Co to za kawały?

– Tylko bez nerwów, przyjacielu. Przygotowuję tu dla ciebie takie przyjęcie, którego na pewno nie zaznałeś nigdzie jeszcze. Wnet wprowadzą ci tu najpiękniejsze dziewczęta. Muszą się jednak odpowiednio uszminkować.

– Co mnie zawracasz gitarę z kobietami. Przecież nie po to tu przyszedłem.

– A po co? – zapytał zdziwiony Bajgełe.

– Po raz ostatni uprzedzam cię: tylko bez kawałów!

– Ja mówię poważnie.

– Gdzie profesor?

– Ach, o niego ci chodzi; to naprawdę profesor w swoim fachu. Ale on jest teraz zajęty...

Wołkow poczynił krok naprzód i chciał otworzyć drzwi prowadzące do drugiego pokoju. Bajgełe zasłonił mu drogę, wybuchając śmiechem:

– Bez pośpiechu, przyjacielu. U nas, gdy się ktoś śpieszy, dzieje mu się krzywda. Bądź cierpliwy, jeszcze tylko dziesięć minut na zegarze.

Bajgełe wskazał przy tym ręką na ścienny zegar. Wołkow nie miał teraz wątpliwości, że Bajgełe zabawia się z nim w kotka i myszkę. Każda minuta wydawała mu się wiecznością. Bajgełe miał tak dziwny i odrażający wyraz twarzy, że Wołkow postanowił opuścić ten podejrzany lokal.

Ale oto naraz światła zostały pogaszone. Ciemności egipskie zaległy mieszkanie.

– Zapal światło, bo będę strzelał! – zawołał przerażony Wołkow.

W odpowiedzi rozległ się donośny śmiech. Wołkowa obleciał teraz niesamowity strach. Wiedziony przeczuciem, które mówiło, że grozi mu teraz wielkie niebezpieczeństwo, uczynił krok naprzód, gdy naraz poczuł silne uderzenie twardym przedmiotem w nogi. Okrzyk bólu zastygł na jego ustach.

Zanim Wołkow zdążył zorientować się w sytuacji, znów ktoś zapalił światło w pokoju. Bajgełe siedział przy stole, jakby nic nie zaszło. Szatański uśmieszek na twarzy mówił za niego.

Wołkow zerwał się wściekły z miejsca.

– Co za kawały będziesz mi tu wyprawiał. Ja cię nauczę!

Uczynił ruch, jakby chciał chwycić Bajgełe za kołnierz. Ale ten odtrącił go i roześmiał się na głos.

– Siadaj! – rozkazał.

Wołkow nie tracił nadziei, że to wciąż jakiś kawał, chociaż w duchu myślał o zemście świata podziemnego, który w takich razach jest okrutny. Za ścianą muszą tu być zebrani przyjaciele Bajgełe i stąd płynie jego odwaga i zuchwalstwo. W takim razie ostra postawa i groźba zastosowania siły na nic się nie przydadzą. Postanowił więc cierpliwie znosić te męki do końca. W podświadomości liczył wreszcie na to, że Bajgełe nie pozwoli na bestialską rozprawę z nim.

Wreszcie rozległy się ciężkie kroki. W mgnieniu oka Wołkow był otoczony przez grono osób trzymających rewolwery w ręku.

– Panowie przedstawią się – rzekł Bajgełe. – Wołkow, moi towarzysze.

Wołkow stał, nie ruszając się z miejsca, jakby był przykuty do podłogi. Ze strachu wypuścił z ręki rewolwer, który spadł na podłogę. Drżał jak liść.

– Co, znasz ich? – spytał z ironią w głosie Bajgełe, zwracając się z tym do Wołkowa.

Wołkow nie odpowiadał.

– Mam wrażenie, że ich nie poznajesz – ciągnął dalej Bajgełe. – Wobec tego kolejno ci ich przedstawię: to Klawy Janek; zapewne niejedno o nim słyszałeś i wiesz. Zresztą jesteśmy swoi ludzie – roześmiał się Bajgełe na głos.

Wołkow zmierzył się z Jankiem. Pierwszy odezwał się Janek.

– Już dawno szukałem okazji rozmówienia się z tobą!

Wołkow milczał.

– Nie bądźże tak przerażony – wtrącił się Bajgełe. – Nie jesteśmy tacy straszni ani odrażający. Przeciwnie, jesteśmy znani z gościnności. I nie obawiaj się: zaręczam ci, że włos z głowy ci nie spadnie!

– Tylko cała głowa – mruknął Moryc.

– Ach tak, zapomniałem ci przedstawić znanego Amerykanina – dowcipkował Bajgełe. – Złota to rączka. Nie obawia się nikogo na świecie. Jeżeli odczuwa strach, to tylko przed szczurami...

Śmiech rozległ się w pokoju. Jedynie Wołkow nie mógł wydobyć głosu. Twarz jego na przemian pokrywały rumieńce lub bladość. Odnosiło się wrażenie, jakby za chwilę miał dostać ataku sercowego.

– A oto towarzysz Krygier, o którym zapewne wiele słyszałeś – pełnił dalej Bajgełe rolę aranżera zabawy. – A ci trzej to jego nieodłączni i wierni towarzysze: Antek, Felek i Milczek. Niejedną jeszcze będziesz miał z nich pociechę, panie komisarzu. Zdolni chłopcy.

Regina nie zdejmowała oka z profesora, który stał niespostrzeżony przez nikogo w pobliżu drzwi, w celach obserwacyjnych, czyniąc pośpiesznie uwagi w notesiku.

– Aha, byłbym zapomniał o profesorze, o którego tak się dopytywałeś – dorzucił Bajgełe, wskazując na stojącego w kącie poznańczyka.

Profesor, współczując Wołkowowi, odezwał się:

– Co zanadto, to niezdrowo: czego chcecie panowie od komisarza Wołkowa?

– Czego chcemy? – podchwycił to pytanie Krygier. – Właściwie mówiąc, nic. Pragniemy porozmawiać i... Będzie pan miał, panie profesorze, okazję przysłuchać się tej rozmowie.

Wołkow powoli odzyskiwał równowagę. Zrozumiał, że jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. W duchu tylko myślał: niech się wydostanę stąd, a potem dam im nauczkę!

Przyjrzał się bliżej Klawemu Jankowi i nie wierzył własnym oczom, że tak łagodny z wyglądu młodzian jest osławionym opryszkiem. Mózg jego przebiegła w tej chwili myśl: Ach, gdyby się tak stał cud i nadeszła w porę pomoc, byłbym przecież w ciągu sekundy nakrył tę bandę.

Po chwili wszyscy siedzieli już przy stole.

– Co słychać w urzędzie śledczym? – spytał Krygier Wolkowa, uśmiechając się. – Nie stęskniliście się tam za mną?

– Oho! – uśmiechnął się Wołkow. – Gdybyście wiedzieli, jak was poszukujemy! Ostatnie włamanie do skarbca udało się, co?

– Doskonale robota wypadła – odezwał się Janek.

– Hm... – mruknął Wołkow pod nosem. – Przynajmniej opłacała się...

– Naturalnie. Wykonujemy tylko takie roboty, które przynoszą dochód.

Bajgełe zbliżył się do Reginy i rzekł:

– Podaj do stołu. Tak miłego gościa nie podejmiemy na sucho. Musimy wypić bruderszaft.

– Ze mną? – uśmiechnął się Wołkow.

– Dlaczego by nie? – zauważył Janek. – Nie chciałbyś zawiązać z nami bliższych stosunków?

Wołkow zarumienił się i odpowiedział:

– Zależy na jakich warunkach.

– Na bardzo dogodnych – odezwał się Krygier.

Po chwili ciszy, która zapanowała, Bajgełe zabrał głos:

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.